ΕΥΡΩΠΗ – ΓΕΡΜΑΝΙΑ
«Ο πόλεμος είναι εγγενής στον γεωπολιτικό χειμώνα στον οποίο μπαίνουμε»
- Χιλιάδες πτωχεύσεις, απολύσεις και μηδαμινές αυξήσεις μισθών
- Η γερμανική εργατική τάξη πληρώνει τον παγκόσμιο ανταγωνισμό των μονοπωλιακών ομίλων
| Από μαζική διαδήλωση στα τέλη Νοέμβρη ενάντια στο κλείσιμο του εργοστασίου της «Bosch» στη γερμανική πόλη Waiblingen |
Οσα συμβαίνουν στη γερμανική και συνολικά στην ευρωπαϊκή καπιταλιστική οικονομία, με την υπερσυσσώρευση κεφαλαίων και την αναζήτηση κερδοφόρων αγορών για επενδύσεις, σε συνθήκες μεγάλης όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, προμηνύουν αυτό που όλο και περισσότεροι αναλυτές χαρακτηρίζουν βαρύ «γεωπολιτικό χειμώνα» για την Ευρώπη και εξηγούν τις πολεμικές ιαχές της ΕΕ, των κρατών – μελών και άλλων ευρωπαϊκών κρατών.
«Ο πόλεμος είναι εγγενής στον γεωπολιτικό χειμώνα στον οποίο μπαίνουμε», τόνιζε πρόσφατα ο Σάμι Σάαρ, επικεφαλής οικονομολόγος της Lombard Odier Bank, σχολιάζοντας την υποχώρηση της ανταγωνιστικότητας και την πτώση της βιομηχανικής παραγωγής της Ευρώπης σε σχέση με άλλες αγορές.
Η γερμανική βιομηχανία αντιμετωπίζει μια πιθανή μείωση της παραγωγής, για τέταρτη συνεχή χρονιά. «Η οικονομία είναι σε ελεύθερη πτώση και βρίσκεται στη βαθύτερη ιστορική της κρίση από την ίδρυση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας», προειδοποίησε πρόσφατα ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων (BDI), Πίτερ Λάιμπινγκερ.
Μια νέα έκθεση προβλέπει μείωση της βιομηχανικής παραγωγής κατά 2% φέτος. Η αξιοποίηση της παραγωγικής ικανότητας στα εργοστάσια χημικής βιομηχανίας ήταν πρόσφατα μόνο στο 70%, αντίστοιχα και οι βιομηχανίες μηχανολογίας και χάλυβα βρίσκονται υπό την πίεση του παγκόσμιου ανταγωνισμού, κυρίως με την Κίνα και τις ΗΠΑ.
Βιομηχανίες φεύγουν «μαζικά» από την Ευρώπη
Η Γερμανία δεν είναι η μόνη καπιταλιστική οικονομία στην ΕΕ που υποχωρεί σε ανταγωνιστικότητα.
Μελέτη της ολλανδικής ING δείχνει ότι οι νέες βιομηχανικές επενδύσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος παραμένουν αναιμικές.
Οι οικονομολόγοι της ING κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι από το 2019 η μετεγκατάσταση ευρωπαϊκών μονάδων παραγωγής στο εξωτερικό έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις επενδύσεις στην ΕΕ.
Μόλις 38 νέες μεγάλες παραγωγικές μονάδες εγκαταστάθηκαν στην Ευρώπη από το 2019, σε σύγκριση με 172 μονάδες παραγωγής που έφυγαν από την Ευρώπη.
«Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι υπήρξαν περισσότερες μετεγκαταστάσεις εργοστασίων στην Ευρώπη το 2016 ή το 2017, από ό,τι τα προηγούμενα έξι χρόνια μαζί», αναφέρει η έκθεση της ING.
Το κόστος της παραγωγής εντός της Ευρώπης θεωρείται βασικός παράγοντας στη μείωση των επενδύσεων που γίνονται με κριτήριο το μέγιστο δυνατό κέρδος.
Η αύξηση των τιμών της Ενέργειας μετά την πανδημία και ιδιαίτερα από τον πόλεμο στην Ουκρανία, η έλλειψη ειδικευμένου εργατικού δυναμικού σε ορισμένους τομείς και τα αυστηρά ρυθμιστικά πλαίσια σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, δρουν αποτρεπτικά για τους επενδυτές.
«Από το 2019, οι τιμές παραγωγού στον βιομηχανικό τομέα της Ευρωζώνης, εξαιρουμένης της Ενέργειας, έχουν αυξηθεί κατά 26%, ενώ στην Κίνα έχουν αυξηθεί μόνο κατά 1,4%», σημειώνει οικονομολόγος της Rexecode.
Η ανοδική πορεία της Κίνας ενθαρρύνει πλέον τα μονοπώλια να αναπτύξουν την έρευνα και την ανάπτυξή τους εκεί. Αυτό συμβαίνει, για παράδειγμα, στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας με τα ηλεκτρικά οχήματα.
Χιλιάδες πτωχεύσεις επιχειρήσεων στη Γερμανία
Ενώ ο παραγόμενος πλούτος αυξάνεται, ο παγκόσμιος ανταγωνισμός και το αέναο κυνήγι του μέγιστου κέρδους που βρίσκεται στην «καρδιά» του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, κλείνουν επιχειρήσεις και συρρικνώνουν τη βιομηχανική παραγωγή στη Γερμανία.
Οι πτωχεύσεις μικρών, μεσαίων και μεγάλων επιχειρήσεων στην ισχυρότερη καπιταλιστική οικονομία της ΕΕ και οι απολύσεις που τις συνοδεύουν έχουν πάρει μορφή ντόμινο τα τελευταία χρόνια. Παράλληλα μεγάλες βιομηχανίες μειώνουν την παραγωγή ή αξιοποιούν την τεχνολογία για να κόψουν μαζικά θέσεις εργασίας.
Πρόσφατο παράδειγμα το λουκέτο στην «Werkzeugbau Laichingen», εταιρεία 130 χρόνων, που ήταν ειδικευμένη στην κατασκευή μηχανημάτων μεταλλουργίας για την αυτοκινητοβιομηχανία και απασχολούσε 100 εργαζόμενους. Η εταιρεία του Λάιχινγκεν έχει κηρυχθεί σε πτώχευση αδυνατώντας να αποπληρώσει τα χρέη της.
Σύμφωνα με το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο DIHK, το 2025 μπήκε λουκέτο σε τουλάχιστον 22.000 μικρές, μεσαίες και μεγάλες εταιρείες σε όλη τη Γερμανία και πάνω από 280.000 άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους. Ο παγκόσμιος ανταγωνισμός έκλεισε εταιρείες σε όλους τους κλάδους που ηγούνται της καπιταλιστικής ανάπτυξης στη Γερμανία, αυτοκινητοβιομηχανίες, μηχανολογικές και χαλυβουργικές βιομηχανίες.
Για παράδειγμα, η κατάσταση στη βιομηχανική περιοχή της Στουτγάρδης – άλλοτε μια από τις πλουσιότερες και πιο παραγωγικές περιοχές – είναι δραματική: Εκατοντάδες πτωχεύσεις, χιλιάδες άνεργοι.
Ενα φαινόμενο ντόμινο έχει προκληθεί, ιδιαίτερα στους μεγάλους γίγαντες της αυτοκινητοβιομηχανίας, Volkswagen, Mercedes-Benz και Porsche, στη συνέχεια στους γίγαντες των εξαρτημάτων, Bosch και ZF, και τέλος σε όλους τους σχετικούς κλάδους. Μόνο στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας χάθηκαν σχεδόν 50.000 θέσεις εργασίας σε έναν χρόνο.
Η εταιρεία κατασκευής φορτηγών και λεωφορείων MAN ανακοίνωσε τελευταία μείωση του εργατικού δυναμικού κατά 2.300 άτομα.
Αλλά και οι κλινικές και τα νοσοκομεία έχουν επίσης αντιμετωπίσει λουκέτα και πτωχεύσεις. Οι τομείς της μεταποίησης και των τροφίμων εξακολουθούν να παραμένουν σταθεροί.
«Τέλεια καταιγίδα»
Οι πτωχεύσεις έχουν αυξηθεί κατά 23% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Οι ζημίες που προκύπτουν από τα επισφαλή χρέη των υπό πτώχευση εταιρειών υπερβαίνουν τα 57 δισ. ευρώ.
Αναλυτές και οικονομολόγοι κάνουν λόγο για την «τέλεια καταιγίδα»: Οπως λένε παράγοντες της αγοράς, «οι κύριες αιτίες της άνθησης των πτωχεύσεων είναι η εκτόξευση του ενεργειακού κόστους, η ασφυκτική γραφειοκρατία και η κατάρρευση της παγκόσμιας ζήτησης».
Σε αυτά προστίθεται ο ανταγωνισμός από την Απω Ανατολή, ιδίως την Κίνα, ο εμπορικός πόλεμος με τις ΗΠΑ και η «Πράσινη Συμφωνία», η οποία πλήττει την παραδοσιακή γερμανική βιομηχανία, ιδίως τους τομείς της αυτοκινητοβιομηχανίας, του χάλυβα και των ανταλλακτικών. Επιπλέον, υπάρχει έλλειψη εγχώριων και ξένων επενδύσεων.
«Σε σύγκριση με πριν από λίγα χρόνια, είναι πολύ πιο δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να βρεθεί ένας Γερμανός ή ξένος επενδυτής πρόθυμος να διασώσει ή να βοηθήσει μια γερμανική εταιρεία που αντιμετωπίζει δυσκολίες», σημειώνουν οι οικονομικοί αναλυτές.
«Σε ορισμένους τομείς, βρισκόμαστε στο ένατο συνεχόμενο τρίμηνο χωρίς σημάδια ανάπτυξης. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής πρέπει να εφαρμόσουν επείγουσες μεταρρυθμίσεις, για παράδειγμα στην κοινωνική ασφάλιση. Διαφορετικά, το κόστος θα συνεχίσει να αυξάνεται, ειδικά για εταιρείες με μεγάλο εργατικό δυναμικό», τονίζει ο Ντινκ Φόκερ Τράιερ, επικεφαλής αναλυτής στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο, αποτυπώνοντας την απαίτηση του γερμανικού κεφαλαίου και των επιτελείων του για επιτάχυνση των αντεργατικών μέτρων.
Το 64% του μισθού για στέγαση και τρόφιμα
Κάτω από αυτές τις συνθήκες κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων, οι όροι διαβίωσης της εργατικής τάξης στη Γερμανία έχουν επιδεινωθεί ραγδαία και παράλληλα οι ανισότητες πλούτου – φτώχειας οξύνονται.
Η τάση αυτή καταγράφεται στην πρόσφατη έκθεση (9/12/2025) της Ομοσπονδιακής Στατιστικής Υπηρεσίας (Destatis) που βασίζεται στα αποτελέσματα της Ερευνας Εισοδήματος και Εξόδων (EVS): Τα νοικοκυριά με μηνιαίο καθαρό εισόδημα μικρότερο από 1.300 ευρώ δαπάνησαν κατά μέσο όρο το 64% (780 ευρώ) των καταναλωτικών τους δαπανών το 2023 για τροφή και στέγαση.
Κατά μέσο όρο, σε όλα τα νοικοκυριά, τα τρόφιμα και η στέγαση αντιπροσώπευαν λίγο περισσότερο από το ήμισυ (52%) των ιδιωτικών καταναλωτικών δαπανών. Για τα νοικοκυριά με εισόδημα 5.000 ευρώ ή περισσότερο, το ποσοστό αυτό αυξήθηκε στο 47%.
Οι ιδιωτικές καταναλωτικές δαπάνες περιλαμβάνουν τις δαπάνες για τρόφιμα, ένδυση, στέγαση, μεταφορές, επικοινωνίες, αναψυχή, εστιατόρια και καταλύματα, εσωτερική επίπλωση, Υγεία, Εκπαίδευση και χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες.
Παρά τις αιματηρές οικονομίες η ακρίβεια «τρώει» το εργατικό εισόδημα: Το 2023, η μέση μηνιαία καταναλωτική δαπάνη ενός νοικοκυριού ήταν 3.030 ευρώ. Στην προηγούμενη έρευνα EVS το 2018, είχε φτάσει τα 2.700 ευρώ.
Κατά μέσο όρο, το 2023, μετά τις δαπάνες για στέγαση (38%) και τρόφιμα (14%), η τρίτη μεγαλύτερη μηνιαία δαπάνη για τις εργατικές οικογένειες είναι οι μεταφορές, που αντιπροσώπευαν το 12% των εξόδων. Ακολουθούν οι δαπάνες για αναψυχή, αθλητισμό και πολιτισμό (9%), υπηρεσίες εστίασης και διαμονής (7%), πληροφορίες και επικοινωνία (5%) και εσωτερική επίπλωση (5%).
Οι πραγματικοί μισθοί θα αυξηθούν κατά… 0,4% το 2025!
Σε αυτά έρχεται να προστεθεί η …«αύξηση» κατά 0,4% που θα δουν στον μισθό τους οι εργαζόμενοι στη Γερμανία!
Μετά από ονομαστικές αυξήσεις 5,5% και 5,4% το 2023 και το 2024, που στην πράξη ήταν κατά μέσο όρο αύξηση κατά μόλις 2,6%, αντιστοιχώντας ακριβώς στον ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης της δεκαετίας του 2010, φέτος οι πραγματικές αυξήσεις των μισθών θα είναι μηδενικές.
Οπως εξηγεί περαιτέρω στην ετήσια έκθεσή του το Ινστιτούτο WSI του Ιδρύματος Hans Bockler, το οποίο συνδέεται με τα συνδικάτα, περίπου 20 εκατ. εργαζόμενοι καλύφθηκαν από συλλογικά συμφωνημένες αυξήσεις μισθών, μέσω ΣΣΕ. Δεδομένου ότι ο πληθωρισμός αναμένεται να είναι 2,2% το 2025, η πραγματική αύξηση των μισθών ανέρχεται σε 0,4%!
Παρά τη μικρή αύξηση, οι συμβατικοί μισθοί, προσαρμοσμένοι στον πληθωρισμό, εξακολουθούν να είναι κάτω από το επίπεδο του 2020, του πρώτου έτους της πανδημίας. «Αυτό οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι τα μπόνους προσαρμογής στον πληθωρισμό διακόπηκαν και πάλι φέτος», εξηγεί το WSI.
Οι διαπραγματεύσεις για τους κρατικούς υπαλλήλους έχουν προγραμματιστεί για τον Γενάρη και τον Φλεβάρη του 2026.
Τον Φλεβάρη λήγει η συμφωνία μη απεργίας για το συνδικάτο μηχανοδηγών (GdL) στην επερχόμενη μισθολογική διαμάχη με τη σιδηροδρομική εταιρεία. Στις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις για τους μισθούς με άλλους σιδηροδρομικούς φορείς, η GdL απαιτεί αύξηση μισθών κατά 8% για τα μέλη της.
Το επόμενο έτος συνολικά, περίπου 10 εκατ. εργαζόμενοι θα διαπραγματευτούν νέες Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.
Ε. Μ.
Πηγή : Ριζοσπάστης 19 – 12 – 2025
Ο Δρόμος της Ανατροπής: Η μόνη απάντηση στις μυλόπετρες του καπιταλιστικού κέρδους που συνθλίβουν τον βιοπαλαιστή αγρότη
Τα οξυμένα προβλήματα των γεωργών, των κτηνοτρόφων, των μελισσοκόμων – τα οποία τους οδηγούν μαζικά στα μπλόκα του αγώνα – δεν οφείλονται σε «κακές συγκυρίες». Στον πυρήνα τους βρίσκεται η διευρυνόμενη ψαλίδα μεταξύ του κόστους παραγωγής και των τιμών πώλησης των προϊόντων τους.
Τα παραδείγματα που ακολουθούν αφορούν σε μέσους όρους και αποκαλύπτουν το δίκαιο των αγροτικών κινητοποιήσεων. Δείχνουν ότι οι επιδοτήσεις, ακόμα και εξολοκλήρου αν καταβληθούν, δεν μπορούν πάντα να εξασφαλίσουν την επιβίωση του αγρότη, ούτε σταθερό εισόδημα κάθε χρόνο, το οποίο είναι απαραίτητο για να ζήσει την οικογένειά του με αξιοπρέπεια, να ξανακαλλιεργήσει και να συνεχίσει την παραγωγική του δραστηριότητα.
Γιατί οι αγροτικές ενισχύσεις (Βασική, Συνδεδεμένες κ.λπ.) δεν αντιμετωπίζουν τη ρίζα του προβλήματος, την ακρίβεια των εισροών του αγρότη και τις χαμηλές τιμές στα προϊόντα του, που επιβάλλουν τα βιομηχανικά και εμπορικά – εξαγωγικά μονοπώλια. Αντίθετα, λειτουργούν ως «τεχνητό οξυγόνο» για να κρατήσουν τους αγρότες στην παραγωγή. Αυτή η στήριξη μετατρέπεται σε έμμεση επιδότηση της βιομηχανίας και των καρτέλ, καθώς εξασφαλίζει σε αυτούς την πρώτη ύλη (π.χ. βαμβάκι, σιτάρι κ.ο.κ.) σε εξευτελιστική τιμή (π.χ. 0,37 ευρώ / κιλό για το βαμβάκι, 0,20 ευρώ / κιλό για το σιτάρι κ.ο.κ.).
Ο βιοπαλαιστής αγρότης, εξαντλώντας κάθε περιθώριο, κάνει το αδύνατο δυνατό για να μην «μπει μέσα», ώστε να συνεχίσει να παράγει και να διατηρήσει το βιος του. Ακριβώς αυτήν την κατάσταση εκμεταλλεύεται το καπιταλιστικό σύστημα, και μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) της ΕΕ – την οποία συναποφασίζουν και υλοποιούν όλες οι κυβερνήσεις – χορηγεί τις ενισχύσεις. Γι’ αυτό οι αγρότες που είναι στον δρόμο καταγγέλλουν ότι ο μόχθος τους καταλήγει στην τσέπη των καρτέλ, μέσω του μηχανισμού της «αγοράς» (που ταυτίζεται με την κυριαρχία των μονοπωλίων) και της επιδότησης.
Η ψαλίδα κόστους – τιμής κατακρεουργεί τον γεωργό, τον κτηνοτρόφο, τον μελισσοκόμο
Ακολουθούν παραδείγματα για βασικές καλλιέργειες με στοιχεία για το κόστος παραγωγής, τις αποδόσεις ανά στρέμμα και τις τιμές των αγροτικών προϊόντων για το έτος 2025. Στους υπολογισμούς του κόστους δεν λαμβάνεται υπόψη η εργασία του αγρότη, ούτε η απόσβεση του εξοπλισμού.
Οι βαμβακοπαραγωγοί στην Ελλάδα βιώνουν μια τραγική χρονιά. Ενώ έριξαν κόπο και χρήμα – δίνοντας τη μάχη με την άρδευση, τη φυτοπροστασία και την ακριβή λίπανση – για να επιτύχουν καλές αποδόσεις, η «αγορά» τούς έβαλε μέσα. Η μέση τιμή που τους δόθηκε για το σύσπορο βαμβάκι κυμάνθηκε στα 0,37 ευρώ ανά κιλό. Την ίδια στιγμή, το υψηλότατο κόστος παραγωγής ανά στρέμμα, λόγω της ακρίβειας στις εισροές, ξεπέρασε τα 240 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι ο παραγωγός, αφού έκανε έξοδα και μόχθησε, διαπίστωσε ότι το πραγματικό κόστος για να βγάλει κάθε κιλό βαμβακιού ανέρχεται στα 0,60 ευρώ, και αυτό όταν η συγκομιδή είναι σχετικά καλή (π.χ. 400 κιλά / στρέμμα).
«Είναι αδιανόητο!», είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί: «Παράγουμε με μεγάλο κόστος και πουλάμε με μεγάλη ζημιά». «Οσο περισσότερο παράγουμε, τόσο περισσότερο μπαίνουμε μέσα». Τα έσοδα από την πώληση του προϊόντος (περίπου 148 ευρώ / στρέμμα) τους βάζουν «μέσα», αφήνοντάς τους με απώλειες ύψους 92 ευρώ / στρέμμα. Το σύνολο των ενισχύσεων (ειδική ενίσχυση βάμβακος στα 73,40 ευρώ / στρέμμα συν βασική γύρω στα 25 ευρώ / στρέμμα) έρχεται για να καλύψει ίσα ίσα τη χασούρα (92 ευρώ / στρέμμα) που προκύπτει από την πώληση του προϊόντος. Ο βαμβακοπαραγωγός παραμένει απλήρωτος για την προσωπική του εργασία και αδυνατεί να καλύψει την απόσβεση του εξοπλισμού του.
Αντίστοιχη είναι η κατάσταση στους σιτοπαραγωγούς (σκληρό σιτάρι). Το κόστος παραγωγής ανά στρέμμα εκτιμάται στα 150 ευρώ. Η μέση τιμή πώλησης κυμαίνεται στα 0,20 ευρώ / κιλό (με απόδοση περίπου 450 κιλά / στρέμμα), αποδίδοντας έσοδα περίπου 90 ευρώ / στρέμμα. Ο παραγωγός μπαίνει μέσα περίπου 60 ευρώ / στρέμμα μόνο από τα βασικά έξοδα. Ακόμα και με την ενιαία ενίσχυση (Βασική συν Συνδεδεμένη κυμαίνεται στα 35-38 ευρώ / στρέμμα) η ζημιά παραμένει.
Στο ρύζι: Το κόστος παραγωγής του ρυζιού είναι ιδιαίτερα υψηλό, εκτιμώμενο περίπου στα 350 ευρώ ανά στρέμμα. Αυτό οφείλεται κυρίως στις αυξημένες ανάγκες σε νερό, Ενέργεια για την άντλησή του, καθώς και στα απαραίτητα λιπάσματα και φυτοπροστατευτικά. Παρότι οι αποδόσεις είναι σημαντικές, φτάνοντας κατά μέσο όρο τα 800 κιλά ανά στρέμμα, και η τιμή πώλησης κυμαίνεται στα 0,35 ευρώ το κιλό, τα συνολικά έσοδα από την πώληση (περίπου 280 ευρώ ανά στρέμμα) δεν επαρκούν για να καλύψουν τα έξοδα. Πριν την καταβολή οποιασδήποτε ενίσχυσης, ο παραγωγός βρίσκεται ήδη σε ζημιά, η οποία αγγίζει τα 70 ευρώ ανά στρέμμα. Ακόμα και με τη λήψη της ενιαίας ενίσχυσης (Βασική και Συνδεδεμένη), η οποία εκτιμάται ότι επιστρέφει περίπου 60-70 ευρώ ανά στρέμμα, το τελικό οικονομικό αποτέλεσμα είναι οριακό, αφήνοντας τον παραγωγό με μηδενικά ή ελάχιστα έσοδα. Ουσιαστικά, η ενίσχυση απλώς «εξισορροπεί» την αρχική ζημία, καθιστώντας την καλλιέργεια βιώσιμη μόνο στα χαρτιά.
Η κατάσταση στον ηλίανθο είναι παρόμοια. Το κόστος παραγωγής ανά στρέμμα εκτιμάται στα 120 ευρώ. Η μέση τιμή πώλησης κινείται στα 0,40 ευρώ / κιλό, με απόδοση περίπου 250 κιλά / στρέμμα, αποδίδοντας έσοδα περίπου 100 ευρώ/ στρέμμα (250 κιλά x 0,40 ευρώ). Ο παραγωγός, επομένως, καταγράφει έλλειμμα περίπου 20 ευρώ/ στρέμμα μόνο από τα βασικά λειτουργικά έξοδα. Ακόμα και με την ενίσχυση (η Βασική μαζί με τη Συνδεδεμένη κυμαίνονται περίπου 30-32 ευρώ/ στρέμμα), μένει ουσιαστικά χωρίς εισόδημα.
Η παραγωγή ζωοτροφών βρίσκεται επίσης σε αδιέξοδο. Το μέσο κόστος παραγωγής ανά στρέμμα εκτιμάται στα 130 ευρώ (λαμβάνοντας υπόψιν τη μηδική και το κριθάρι). Η μέση τιμή πώλησης κινείται σε επίπεδα που αποδίδουν έσοδα περίπου 90 ευρώ/ στρέμμα. Ο παραγωγός μπαίνει μέσα περίπου 40 ευρώ/ στρέμμα μόνο από τα βασικά έξοδα. Ακόμα και αν λάβει την Ενιαία Ενίσχυση (Βασική συν Συνδεδεμένη – μόνο για μηδική – κυμαίνονται περίπου 25-35 ευρώ/ στρέμμα), η ζημιά παραμένει.
Στην πατάτα: Η συνολική δαπάνη καλλιέργειας ανά στρέμμα φτάνει τα 1.200 ευρώ. Η τιμή διάθεσης κυμαίνεται στα 0,30 ευρώ/κιλό (30 λεπτά), με την παραγωγή να φτάνει κ.μ.ο στους 3,5 τόνους (περίπου 3.500 κιλά/στρέμμα), με αποτέλεσμα τα έσοδα να διαμορφώνονται στα 1.050 ευρώ/ στρέμμα (3.500 x 0,30 ευρώ). Ο παραγωγός καταγράφει ένα έλλειμμα ύψους 150 ευρώ ανά στρέμμα μόνο από τα βασικά λειτουργικά έξοδα. Ακόμη και με τη Βασική Ενίσχυση (μόλις 22-27 ευρώ/ στρέμμα), μπαίνει βαθιά μέσα και αδυνατεί να καλύψει ακόμα και το κόστος παραγωγής. Την ίδια ώρα η πατάτα στα σούπερ μάρκετ πωλείται 3-4 φορές πάνω από την τιμή που παίρνει ο αγρότης.
Σε ό,τι αφορά στα πορτοκάλια (προς κατανάλωση): Η δαπάνη ανά στρέμμα εκτιμάται στα 650 ευρώ (για άρδευση, φροντίδα, συγκομιδή κ.λπ.). Η μέση τιμή διάθεσης κυμαίνεται στα 0,23 ευρώ/κιλό, με την απόδοση να φτάνει κ.μ.ο τους 3 τόνους (ή περίπου 3.000 κιλά/στρέμμα), με αποτέλεσμα τα έσοδα να διαμορφώνονται στα 690 ευρώ/ στρέμμα (3.000 κιλά x 0,23 ευρώ). Το πραγματικό όφελος από την πώληση (πριν τις ενισχύσεις) ανέρχεται σε μόλις 40 ευρώ/ στρέμμα, υπερκαλύπτοντας οριακά τα έξοδα. Δεδομένου ότι οι περισσότερες εκμεταλλεύσεις είναι μικρότερες από 50 στρέμματα, το ετήσιο εισόδημα διαμορφώνεται ως εξής: Το όφελος από την πώληση φτάνει στα 2.000 ευρώ (40 ευρώ/στρ.x50 στρ.), συν τη Βασική Ενίσχυση (ενδεικτική) που φτάνει τα 1.500 ευρώ (περίπου 30 ευρώ/στρ.x50 στρ.). Το συνολικό ετήσιο καθαρό εισόδημα μιας μέσης εκμετάλλευσης εσπεριδοειδών (50 στρέμματα) ανέρχεται ενδεικτικά στα 3.500 ευρώ. Το ποσό αυτό καθιστά πρακτικά αδύνατη τη διαβίωση ενός ατόμου ή, πόσο μάλλον, μιας οικογένειας. Στα σούπερ μάρκετ τα πορτοκάλια πωλούνται 4-6 φορές πάνω από την τιμή που παίρνει ο αγρότης.
Παραγωγή μελιού: Οι μελισσοκόμοι που διοχετεύουν το μέλι τους στη μεταποίηση αντιμετωπίζουν αντίστοιχη κατάσταση. Το ετήσιο κόστος συντήρησης μιας κυψέλης ανέρχεται περίπου στα 80 ευρώ με 90 ευρώ, για κάλυψη φαρμάκων, μεταφορών, τροφών, άλλων εξόδων. Παρότι μια μέση κυψέλη αποδίδει 15-20 κιλά μελιού, η χαμηλή τιμή χονδρικής (συνήθως 3,50 ευρώ – 4,00 ευρώ ανά κιλό) οδηγεί σε έσοδα μόλις 70 ευρώ – 80 ευρώ ανά κυψέλη.
Το καθαρό έσοδο είναι επομένως πολύ μικρό και εύκολα εκμηδενίζεται. Αν υπάρξει μείωση της απόδοσης ή αύξηση του κόστους (π.χ. καύσιμα), ο παραγωγός περνάει άμεσα σε ζημιά. Ουσιαστικά, η επιβίωση του μελισσοκόμου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δυνατότητα να διαθέτει ο ίδιος, άμεσα, την παραγωγή του στη λαϊκή κατανάλωση.
Οικονομική επιβάρυνση καραντίνας αιγοπροβάτων (Κόστος σίτισης): Το κόστος καραντίνας για τον κτηνοτρόφο, όσον αφορά τη σίτιση, προκύπτει από την υποχρεωτική αλλαγή του τρόπου διατροφής, δηλαδή από τη βοσκή στον πλήρη εγκλεισμό, στο πλαίσιο των μέτρων για την ευλογιά. Κατά τη διάρκεια του πλήρους εγκλεισμού, το ζώο πρέπει να σιτιστεί εξολοκλήρου με ζωοτροφές (σανός, τριφύλλι, συμπυκνωμένες τροφές). Ενώ το κόστος σίτισης στη βοσκή είναι σχετικά χαμηλό, κινούμενο περίπου 0,30 ευρώ έως 0,50 ευρώ ανά ζώο την ημέρα (καλύπτοντας μόνο συμπληρωματική τροφή), το κόστος σε πλήρη εγκλεισμό ανεβαίνει περίπου 0,80 ευρώ έως 1,20 ευρώ ανά ζώο την ημέρα (καλύπτοντας το 100% των αναγκών με ζωοτροφές).
Αυτό σημαίνει ότι ο κτηνοτρόφος επιβαρύνεται με επιπλέον έξοδα σίτισης περίπου 0,50 ευρώ έως 0,70 ευρώ ανά ζώο την ημέρα μόνο λόγω του αναγκαστικού εγκλεισμού. Για παράδειγμα, σε ένα κοπάδι 300 προβάτων και μια καραντίνα 30 ημερών (ελάχιστη διάρκεια καραντίνας), η συνολική επιβάρυνση από τη σίτιση ανέρχεται ενδεικτικά σε 4.500 ευρώ. Η ενίσχυση de minimis (με ποσά περίπου 4 ευρώ, 6 ευρώ και 14 ευρώ ανά πρόβατο ή αίγα), την οποία χορήγησε η κυβέρνηση με μεγάλη καθυστέρηση και ύστερα από τις κινητοποιήσεις των κτηνοτρόφων, είναι μια πυροσβεστική ένεση που δεν επαρκεί για να καλύψει τα έξοδα.
Το ποσό των 4 ευρώ ή 6 ευρώ καλύπτει λιγότερο από το 30% του (ελάχιστου) πρόσθετου κόστους σίτισης (περίπου 15 ευρώ έως 25 ευρώ ανά ζώο), το οποίο προέκυψε λόγω καραντίνας. Ακόμη και το ανώτερο ποσό των 14 ευρώ, που δόθηκε στις βαρύτερα πληγείσες περιοχές, απλώς ισοσκελίζει οριακά αυτό το επιπλέον κόστος (ελάχιστο).
Το κριτήριο του κέρδους εξοντώνει τον ατομικό αγροτοπαραγωγό
Τα αριθμητικά δεδομένα αποδεικνύουν αδιαμφισβήτητα ότι, ακόμη κι αν οι αγρότες λάβουν όλες τις επιδοτήσεις που η κυβέρνηση τους χρωστάει, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την επιβίωση και τη συνέχιση της παραγωγής.
Η κυβέρνηση, από τη μία, καταγγέλλει ότι οι αγρότες ζουν από επιδοτήσεις και, από την άλλη, αυτή επιμένει να μιλάει μόνο για επιδοτήσεις και όχι για το πραγματικό πρόβλημα: Την τεράστια ψαλίδα κόστους – τιμών. Αυτή είναι η ψαλίδα που οι κυβερνήσεις αρνούνται να κλείσουν, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των μεταποιητικών και εμπορικών καρτέλ.
Η προσπάθεια της κυβέρνησης να αποκρύψει, με τη ρητορική περί «αυξημένων» φέτος επιδοτήσεων, την ουσία του προβλήματος, έχει έναν σαφή στόχο: Να καλλιεργήσει στην κοινή γνώμη την εντύπωση ότι οι αγρότες «παίρνουν λεφτά» και είναι «αχάριστοι». Αυτή η στάση εξοργίζει και βγάζει όλο και περισσότερα τρακτέρ στους δρόμους και στα μπλόκα!
Το πρόβλημα της καταλήστευσης του μόχθου των αγροτών και κτηνοτρόφων είναι βαθύτερο και δεν μπορεί να λυθεί οριστικά στο πλαίσιο του σημερινού αστικού κράτους και αυτού του οικονομικού συστήματος, όπου όλα κινούνται στον αστερισμό του κέρδους των μονοπωλίων.
Μπροστά σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, ανοίγονται δύο δρόμοι για την αγροτιά:
Ο δρόμος του καπιταλισμού που οδηγεί στη συνέχιση της σημερινής πολιτικής, στην εξάρτηση της οριακής επιβίωσης από τις επιδοτήσεις και στην τελική εξόντωση των ατομικών αγροτοπαραγωγών, ενσωματώνοντάς τους πλήρως στα σχέδια των μονοπωλίων (π.χ. μέσω συμβολαιακής γεωργίας με όρους που θέτουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι).
Ο δρόμος της ανατροπής, η πρόταση του ΚΚΕ η οποία ανοίγει μια διαφορετική προοπτική: Την ανατροπή αυτού του συστήματος που καταληστεύει τον μόχθο των αγροτοπαραγωγών, ώστε ο βιοπαλαιστής της υπαίθρου να πάψει να είναι όμηρος του κεφαλαίου, των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών δεσμεύσεων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, η αγροτική παραγωγή και η μεταποίησή της να λειτουργεί αποκλειστικά υπέρ των λαϊκών αναγκών.
Αυτός ο δρόμος, που θεμελιώνεται στην εργατική εξουσία και τον κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό, προσφέρει στον αγρότη συγκεκριμένα μόνιμα οφέλη:
- Με την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων (όπως των μεγάλων βιομηχανιών εφοδίων, λιπασμάτων, των ενεργειακών μονοπωλίων, του εμπορίου και των μεταποιητικών μονάδων) η κοινωνικοποιημένη βιομηχανία θα προσφέρει φθηνές εισροές (όπως αγροεφόδια, καύσιμα, μηχανήματα) και υπηρεσίες στους αγρότες. Το κόστος παραγωγής θα μειωθεί δραστικά και μόνιμα.
- Στο πλάι των μεγάλων κρατικών αγροκτημάτων η μικρομεσαία αγροτική παραγωγή, οργανωμένη σε εθελοντικούς παραγωγικούς συνεταιρισμούς, θα εξασφαλίζει στον αγροτοπαραγωγό, στον οποίο παραχωρείται για χρήση η κοινωνικοποιημένη γη, εγγυημένη τιμή για το προϊόν, καλύπτοντας το κόστος παραγωγής και παρέχοντάς του αξιοπρεπές εισόδημα, χωρίς να εξαρτάται από τις διακυμάνσεις της «αγοράς».
- Η εργατική εξουσία θα οργανώσει ένα ολοκληρωμένο, σύγχρονο και αποκλειστικά κρατικό σύστημα πρόληψης και προστασίας από φυσικές καταστροφές (πυρκαγιές, πλημμύρες, παγετούς) και ζωονόσους και θα εξασφαλίζει αποκατάσταση για κάθε απώλεια.
- Η κατάργηση της καταλήστευσης από τους μεσάζοντες και τα μονοπώλια θα οδηγήσει σε φθηνά, ποιοτικά και επαρκή προϊόντα για ολόκληρο τον λαό, καθώς η διάθεση θα γίνεται μέσω των κρατικών καναλιών, χωρίς το κριτήριο του καπιταλιστικού κέρδους.
- Θα διασφαλιστεί υψηλή ποιότητα ζωής στην ύπαιθρο με ανάπτυξη σύγχρονων υπηρεσιών Υγείας, Παιδείας, Πολιτισμού, οδικών και αρδευτικών δικτύων, και την αντιμετώπιση των αναγκών στέγασης, ώστε η παραμονή στο χωριό να είναι επιλογή ζωής με πλήρη δικαιώματα και μέλλον για τη νεολαία.
Να ικανοποιηθούν τα αιτήματα για ανάσες επιβίωσης
Είναι σαφές ότι εντός των καπιταλιστικών τειχών και υπό το πλαίσιο της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) της ΕΕ – η οποία προωθεί τη συγκέντρωση της παραγωγής σε λίγα χέρια – τα ζητήματα του κόστους, των τιμών και του εισοδήματος δεν μπορούν να λυθούν οριστικά. Ωστόσο, μέσα από τον σκληρό αγώνα των αγροτών και με την ουσιαστική συμπαράσταση όλου του λαού που στενάζει από τις υψηλές τιμές στα ράφια, μπορούν να διεκδικηθούν και να επιτευχθούν άμεσες ανάσες επιβίωσης.
Αντί για επικοινωνιακά τρικ, η κυβέρνηση οφείλει εδώ και τώρα να απαντήσει συγκεκριμένα στα δίκαια αιτήματα των αγροτών:
- Αμεσες μειώσεις στο κόστος παραγωγής, με μείωση της τιμής του αγροτικού πετρελαίου (αφορολόγητο στην αντλία), του ρεύματος και των αγροτικών εφοδίων.
- Θέσπιση εγγυημένων τιμών στα προϊόντα του αγρότη, οι οποίες θα καλύπτουν το κόστος παραγωγής, θα εξασφαλίζουν εισόδημα επιβίωσης στον παραγωγό και ταυτόχρονα προσιτά τρόφιμα στη λαϊκή κατανάλωση.
- Πλήρης και άμεση αναπλήρωση του εισοδήματος των αγροτών για τα προϊόντα που πουλήθηκαν κάτω του κόστους και δεν άφησαν εισόδημα επιβίωσης στους παραγωγούς τους.
- Στήριξη κτηνοτροφίας: Συγκεκριμένα μέτρα για την κτηνοτροφία, όπως αποζημιώσεις, ανασύσταση κοπαδιών και διενέργεια εμβολιασμών (π.χ. για ευλογιά).
- Κρατική ενίσχυση στον ΕΛΓΑ ώστε να αποζημιώνει στο 100% την πραγματική ζημιά από φυσικές καταστροφές και χρηματοδότηση όλων των απαραίτητων έργων υποδομής (αρδευτικά, αντιπλημμυρικά κ.λπ.).
Παρά την κυβερνητική καταστολή και τον καταιγισμό της προπαγάνδας, η κλιμάκωση του αγώνα των αγροτών και η συγκινητική, πλατιά στήριξη που εκφράζεται από όλο τον λαό, αποτελούν το ελπιδοφόρο μήνυμα. Αυτό το μήνυμα δείχνει ότι το δίκιο του αγώνα των αγροτών δεν μπορεί να καλυφθεί ούτε να θαφτεί.
Ο κοινός αντίπαλος – τα μονοπώλια και οι πολιτικές που τα υπηρετούν – βιώνεται καθημερινά και σκληρά από όλο τον λαό, ο οποίος μέσα από τέτοιους αγώνες αποδεικνύει ότι μπορεί να ξεπερνάει τα εμπόδια του φόβου και του αποπροσανατολισμού, οικοδομώντας την κοινή δράση που είναι ικανή να διεκδικήσει ανάσες επιβίωσης σήμερα και τη ριζική ανατροπή αύριο.
Του
Μίλτου ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ*
*Ο Μ. Χριστόπουλος είναι γεωπόνος – διδάκτορας ΓΠΑ, μέλος του Τμήματος Αγροτικής Πολιτικής της ΚΕ του ΚΚΕ
Σάββατο 13 Δεκέμβρη 2025 – Κυριακή 14 Δεκέμβρη 2025
ΕΡΓΑΤΙΚΑ
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΣΕΛΙΔΑΣ ΣΤΗΝ ΑΔΕΔΥ
Η ΔΑΣ πρώτη δύναμη και ενισχυμένη, ανάταση για τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στο Δημόσιο!
Γκρεμίστηκε η ΔΑΚΕ, αποδυναμωμένη και η ΠΑΣΚΕ | Αποτέλεσμα προοπτικής ώστε το εργατικό κίνημα να αποτελέσει αντίπαλο δέος σε κεφάλαιο και κυβερνήσεις
| Οι σύνεδροι πανηγυρίζουν αμέσως μετά την ανακοίνωση του ελπιδοφόρου αποτελέσματος: Η ΔΑΣ 1η δύναμη στην ΑΔΕΔΥ |
Ανάσα και ανάταση για τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στο Δημόσιο! Αυτό σηματοδοτεί η ιστορική πρωτιά που καταγράφει η ΔΑΣ στην ΑΔΕΔΥ. Μια πρωτιά που καταγράφηκε από τις αρχαιρεσίες με τις οποίες ολοκληρώθηκε χθες Παρασκευή το 39ο Συνέδριο της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης του Δημοσίου, όπου για πρώτη φορά στην Ιστορία το ψηφοδέλτιο της ΔΑΣ αναδεικνύεται πρώτη δύναμη.
Μάλιστα η ΔΑΣ συνέχισε την άνοδό της που καταγράφει στα πρόσφατα συνέδρια, τόσο σε ποσοστά όσο και σε ψήφους και έδρες. Και το αποτέλεσμα γίνεται ακόμα πιο σημαντικό με δεδομένο ότι στις αρχαιρεσίες που τελικά οδήγησαν στην ανάδειξη των αντιπροσώπων στο Συνέδριο συμμετείχε πάνω από το 60% των πολιτικών υπαλλήλων στο Δημόσιο.
Με τα συνθήματα να διαδέχονται το ένα μετά το άλλο, «Συνδικάτα ταξικά – ΟΧΙ κυβερνητικά» και «Αγώνας, ρήξη, ανατροπή – Η Ιστορία γράφεται με πάλη ταξική», οι σύνεδροι υποδέχθηκαν χθες Παρασκευή το ελπιδοφόρο και θετικό αυτό αποτέλεσμα, το επιστέγασμα μια τιτάνιας και ανυποχώρητης προσπάθειας χρόνων ενάντια στους «θεούς και δαίμονες» των κυβερνήσεων, των διοικήσεων, των δεκανικιών τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, που προσπαθούσαν να επιβάλουν σιωπητήριο και να υπονομεύσουν τη δράση των σωματείων.
Ομως δεν τους πέρασε! Τώρα ο αγώνας συνεχίζεται με μεγαλύτερη ορμή. Και τώρα γίνεται πεποίθηση σε περισσότερους πως «κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος»!
Μέσα σε αυτό το κλίμα αγωνιστικού ενθουσιασμού, μάλιστα, οι αντιπρόσωποι στο Συνέδριο έστειλαν το μήνυμα της νίκης στους αγρότες που αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή, βροντοφωνάζοντας δυνατά: «Στα μπλόκα της αγροτιάς σπάει της κυβέρνησης ο τσαμπουκάς!».
Η πρωτιά και περαιτέρω ενίσχυση της ΔΑΣ μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμη στη μάχη για να αλλάξει ρότα το συνδικαλιστικό κίνημα στο Δημόσιο. Να συμβάλει αποφασιστικά για να βγει η ΑΔΕΔΥ από τον βάλτο του εργατοπατερισμού και των οφίτσιων στον οποίο έχει συρθεί εδώ και δεκαετίες με ευθύνη των ηγεσιών της, των κεντρικών συνδικαλιστικών παραγόντων κυβερνητικών κομμάτων.
Και, στον αντίποδα, να γίνει πραγματικό αποκούμπι των εργαζομένων και των σωματείων τους, γνήσιος οργανωτής και μπροστάρης των αγώνων με κριτήριο τις ανάγκες τους, κόντρα στην υποταγή και στο στρίμωγμά τους στις «αντοχές» της καπιταλιστικής οικονομίας, όπως έκαναν και κάνουν διαχρονικά οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού, ποδοπατώντας την ανάγκη για ζωή και δουλειά με δικαιώματα.
Από σήμερα κιόλας οι δυνάμεις της ΔΑΣ αναλαμβάνουν τη μεγάλη ευθύνη που απορρέει από το Συνέδριο και από τη θέληση των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στο Δημόσιο, να ανταποκριθούν σε νέα αυξημένα καθήκοντα: Για την οργάνωση του αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς, για τη συσπείρωση στα σωματεία, για τη σύγκρουση με το σάπιο κράτος του κεφαλαίου και τις κυβερνήσεις του, με Συνδικάτα, Ομοσπονδίες και ΑΔΕΔΥ που θα είναι πραγματικά πόλοι αγωνιστικής συσπείρωσης στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.
ΔΑΣ: Ιστορική στιγμή για το εργατικό κίνημα!
«1η δύναμη η ΔΑΣ στην ΑΔΕΔΥ, για πρώτη φορά στην Ιστορία της Συνομοσπονδίας των δημοσίων υπαλλήλων!», αναφέρει η ΔΑΣ σε ανακοίνωσή της αμέσως μετά το τέλος του Συνεδρίου και την ολοκλήρωση της καταμέτρησης, που έγινε την ώρα που έκλεινε η εφημερίδα μας.
Αναλυτικά η ΔΑΣ τονίζει στην ανακοίνωση:
«Το αποτέλεσμα του 39ου Συνεδρίου της ΑΔΕΔΥ δυναμώνει την προοπτική το εργατικό κίνημα να αποτελέσει το αντίπαλο δέος απέναντι σε όλες τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις και στο κεφάλαιο, που υπηρετούν.
Η ΔΑΣ, που το ψηφοδέλτιό της συγκροτείται με συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, με μεγάλη άνοδο σε ψήφους, ποσοστά και έδρες – από 134 ψήφους, 21,3% και 18 έδρες το 2022, 168 ψήφους, 25,57% και 22 έδρες – αναδείχθηκε πρώτη δύναμη, γκρεμίζοντας την κυβερνητική παράταξη της ΔΑΚΕ από αυτήν τη θέση.
Στο Συνέδριο συμμετείχαν αντιπρόσωποι από 36 Ομοσπονδίες, που για να εκλεγούν ψήφισαν 250 χιλιάδες δάσκαλοι, καθηγητές, υγειονομικοί, γιατροί, εργαζόμενοι στην καθαριότητα και στις υπηρεσίες στους δήμους, στις Περιφέρειες, στα πανεπιστήμια, στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση, στα υπουργεία, αυξάνοντας το ποσοστό της συνδικαλιστικής πυκνότητας. Πήραν μέρος αντιπρόσωποι από 1.040 πρωτοβάθμια σωματεία.
Με τη στάση και την επιλογή τους έδωσαν ηχηρό χαστούκι στην κυβέρνηση, που παίρνει το ένα αντιλαϊκό μέτρο πίσω από το άλλο, και έστειλαν μήνυμα εναντίωσης στην πολιτική που εμπλέκει τη χώρα μας σε πολέμους, που φτωχοποιεί τους δημοσίους υπαλλήλους και όλο τον λαό, που εντείνει την καταστολή, που προωθεί ακόμα πιο αντιδραστικές αλλαγές στο αντιλαϊκό αστικό κράτος.
Η ΔΑΚΕ γκρεμίζεται από την πρώτη θέση που κατείχε την τελευταία δεκαετία, ενώ τα ποσοστά της ΠΑΣΚΕ μειώνονται για ακόμα ένα συνέδριο.
Οι σύνεδροι γύρισαν την πλάτη στα ψηφοδέλτια του προηγούμενου συνδυασμού ΣΥΡΙΖΑ – Νέας Αριστεράς, του οποίου τα στελέχη έχουν ήδη σπεύσει να κρατήσουν θέση στο άρμα του Τσίπρα. Οι εργαζόμενοι έστειλαν μήνυμα ότι τα “ταξίδια στις πιο όμορφες θάλασσες” δεν μπορούν να γίνουν με βάρκες φτιαγμένες από τα σάπια υλικά της σοσιαλδημοκρατίας.
Το αποτέλεσμα του Συνεδρίου είναι ζωντανή έκφραση της ανόδου των ταξικών αγώνων για να ζήσουμε όπως μας αξίζει, με βάση τον τεράστιο πλούτο που παράγεται, τις δυνατότητες που προσφέρουν τα σύγχρονα επιστημονικά επιτεύγματα. Αποτελεί αναγνώριση από τους εργαζόμενους της καθημερινής προσπάθειας των συνδικαλιστών της ΔΑΣ για να αναζωογονηθούν οι Ομοσπονδίες και τα σωματεία, να χειραφετηθούν από τις επιδιώξεις του κράτους, να μπουν ορμητικά στον αγώνα.
Μας γεμίζει με περισσότερη ευθύνη για να δυναμώσει ένα μαχητικό, αντικαπιταλιστικό – αντιμονοπωλιακό ρεύμα αντεπίθεσης μέσα στο οργανωμένο κίνημα των δημοσίων υπαλλήλων. Θα συνεχίσουμε ακούραστα, πιο αποφασιστικά μαζί με όλους τους εργαζόμενους να είμαστε στην πρώτη γραμμή για να οργανωθεί ο αγώνας μας σε κάθε χώρο του Δημοσίου, σε συντονισμό με τους εργάτες του ιδιωτικού τομέα, την αγωνιζόμενη αγροτιά, τους φτωχούς αυτοαπασχολούμενους της πόλης, μαζί με τα παιδιά μας στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες μας θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την ανασύνταξη του εργατικού – λαϊκού κινήματος. Το δίλημμα ήταν και παραμένει: “Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας”.
Ολοι κι όλες στα συνδικάτα! Ολοι κι όλες στον αγώνα!».
Σάββατο 13 Δεκέμβρη 2025 – Κυριακή 14 Δεκέμβρη 2025
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Ορισμένες σκέψεις για το περιεχόμενο της γονικής ευθύνης στη σύγχρονη εποχή
Στο κείμενο των Θέσεων για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος αναφέρεται ότι «την περίοδο που εξετάζουμε ήταν πιο έντονο το αποτύπωμα στη σκέψη και τη στάση γυναικών του κομματικού περίγυρου, ακόμα και κομματικών δυνάμεων της κυρίαρχης αστικής αντίληψης περί ατομικής – οικογενειακής ευθύνης στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών… Συνεπώς, καθοδηγητικά χρειάζεται ουσιαστική φροντίδα για τους κομμουνιστές και κομμουνίστριες νέους γονείς, με πολύπλευρα ιδεολογικά – πολιτικά – οργανωτικά μέτρα στήριξής τους. Κυρίως, αφορά στην προετοιμασία των νεότερων σε ηλικία κομματικών δυνάμεων, η οποία να στηρίζεται στην πιο βαθιά αφομοίωση της αντίληψής μας για την οικογένεια, την εξέλιξή της και των καθηκόντων της στις εκάστοτε ιστορικές κοινωνικές συνθήκες, για το περιεχόμενο της γονικής ευθύνης» (σελίδα 57).
* * *
Η σύγχρονη εργατική – λαϊκή οικογένεια του 21ου αιώνα στην ουσία της παραμένει εκείνη η ιστορικά διαμορφωμένη μορφή συμβίωσης που πρωταρχικά βιώνει το βρέφος και το νήπιο, και έχει στον πυρήνα της την αναπαραγωγή του είδους και την ανατροφή της επόμενης φουρνιάς εργατικού δυναμικού.
Το πέρασμα στη σύγχρονη «πυρηνική» οικογένεια δεν συντελέστηκε μονομιάς. Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες επιβίωναν παραλλαγές της διευρυμένης αγροτικής κυρίως οικογένειας, όπως είχε διαμορφωθεί στα προκαπιταλιστικά ταξικά κοινωνικοοικονομικά συστήματα. Στο πλαίσιο αυτό, η διευρυμένη οικογένεια αναλάμβανε συλλογικά τη φροντίδα των παιδιών των εκμεταλλευόμενων τάξεων μέσα από τη συμμετοχή τους από πολύ μικρή ηλικία στις δραστηριότητες των ενηλίκων, τα έθιμα, τις θρησκευτικές πρακτικές κ.λπ.
Ωστόσο, είναι γεγονός ότι ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, με μεγαλύτερη ένταση από το δεύτερο μισό του 20ού, έως σήμερα, το πέρασμα στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού, η κυριαρχία των μονοπωλίων και η όξυνση της βασικής αντίθεσης επέφεραν σταδιακά πρωτόγνωρες ιστορικά αλλαγές στην οικογένεια, στον γάμο και στις σχέσεις μεταξύ συντρόφων, γονιών και παιδιών.
Βασικός παράγοντας στη διαμόρφωση της σύγχρονης εργατικής – λαϊκής οικογένειας αποτέλεσε η μαζική ένταξη των γυναικών στην κοινωνική παραγωγή, κυρίως ως μισθωτές ή/και αυτοαπασχολούμενες, στο έδαφος των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Εν μέρει περιορίστηκε η οικονομική εξάρτηση της γυναίκας από τον άνδρα στο πλαίσιο του γάμου ή του ΣΣ, χωρίς να ανατρέπεται ο οικονομικός – κοινωνικός καταναγκασμός στο πλαίσιό του. Οι αλλαγές αυτές έως έναν βαθμό έχουν περιορίσει την επίδραση αναχρονιστικών, αντιδραστικών αντιλήψεων ότι η γυναίκα έχει ως πρωταρχικό ρόλο την αποκλειστική ευθύνη για τη φροντίδα των παιδιών, της οικογένειας. Υπάρχει πρόοδος στη συμβολή και των δύο γονέων στην ανατροφή των παιδιών και στη στήριξη της οικογένειας. Ανδρες νεότερης ηλικίας νιώθουν την ανάγκη και συμμετέχουν πιο ουσιαστικά στη διατροφή, στη μελέτη των παιδιών, στις αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.
Επέδρασαν, βέβαια, και οι αντικειμενικές αλλαγές στις συνθήκες εργασίας και ζωής των νέων γονιών (ωράρια, γενίκευση ελαστικών σχέσεων εργασίας). Οι γυναίκες σήμερα καλούνται να «συνδυάσουν» την εργασία σε συνθήκες πρωτοφανούς έντασης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης (χαμηλοί μισθοί, ωράρια – λάστιχο, συχνή εναλλαγή απασχόλησης – ημιαπασχόλησης – ανεργίας κ.λπ.) με τη σχεδόν αποκλειστικά ατομική ευθύνη στη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των χρονίως πασχόντων, των ΑμεΑ. Καθώς οι αντίστοιχες υπηρεσίες φροντίδας της οικογένειας, Προσχολικής Αγωγής, Ειδικής Αγωγής, δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, κέντρα φροντίδας ηλικιωμένων, είναι εμπορευματοποιημένες, λογαριάζονται ως «κόστος» για το αστικό κράτος. Ως δήθεν προοδευτική λύση το αστικό κράτος μεταθέτει την ευθύνη «ισόρροπα» και στον άντρα, στο ζευγάρι.
Παράλληλα, η κυριαρχία των μονοπωλίων και η όξυνση του ανταγωνισμού οδηγεί σε νέες απαιτήσεις όσον αφορά τους όρους αναπαραγωγής της εργατικής τάξης, ενώ η μηχανοποίηση, γενικότερα η τεχνολογική εξέλιξη απαιτεί τουλάχιστον στοιχειώδη γνώση, μόρφωση, ειδίκευση. Γιγαντώνεται ο όγκος των νοητικών, γνωστικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων που πρέπει να αφομοιώσει το παιδί ως αυριανός εργαζόμενος. Κυρίως από τα μέσα του 20ού αιώνα, το αστικό κράτος αναλαμβάνει σε μεγάλη κλίμακα τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών με την υποχρεωτική εκπαίδευση, η οποία σταδιακά διευρύνεται. Το σύγχρονο αστικό σχολείο διδάσκει τις απαραίτητες δεξιότητες στο μελλοντικό εργατικό δυναμικό, ώστε κατ’ απαίτηση της μεγάλης εργοδοσίας να είναι ικανό, φτηνό και «ευέλικτο».
Η αστική θέση ότι η οικογένεια είναι ο βασικός θεσμός διαπαιδαγώγησης του παιδιού είναι μύθος
Ολα τα παραπάνω αναδεικνύουν ότι είναι μύθος η αστική θέση πως η οικογένεια είναι ο βασικός θεσμός διαπαιδαγώγησης του παιδιού. Μέσα από όλους τους θεσμούς του αστικού κράτους (π.χ. Εκπαίδευση) και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της καπιταλιστικής εξουσίας (π.χ. ΜΜΕ, ΜΚΔ, πολιτιστική βιομηχανία) διαπαιδαγωγούνται τα παιδιά της εργατικής – λαϊκής οικογένειας. Εμποτίζουν τα παιδιά από τη νηπιακή κιόλας ηλικία με τις σάπιες αστικές ιδέες, αξίες και τον κυρίαρχο αστικό τρόπο ζωής: Τον ανταγωνισμό, τον ατομικισμό, τον ναρκισσισμό. Σε αυτό το πλαίσιο, η καπιταλιστική εξουσία και ιδεολογία «επενδύουν» στη διαμόρφωση σκέψης και στάσης στις νεανικές συνειδήσεις με κριτήριο την υπεράσπιση του «αιώνιου καπιταλισμού», το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, τη δαιμονοποίηση της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης του 20ού αιώνα, τον μεταμοντέρνο ανορθολογισμό.
Η γονεϊκότητα, ως συμβολή των γονέων στη φροντίδα και την ανατροφή των παιδιών, δεν είναι μια ουδέτερη έννοια, αποσπασμένη από τις κυρίαρχες οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις. Το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων (με πυρήνα τους τις σχέσεις ιδιοκτησίας) και η εξέλιξή τους επιδρούν και συνεπάγονται και διαφορετικές υποχρεώσεις και δικαιώματα των γονιών, τόσο προς το παιδί όσο και μεταξύ τους.
Περί ατομικής – οικογενειακής ευθύνης στη φροντίδα του παιδιού
Και στο σύγχρονο περιεχόμενο της γονικής σχέσης, όπως διαμορφώνεται με βάση τους υλικούς όρους ζωής και εργασίας της εργατικής – λαϊκής οικογένειας, επιδρά η κυρίαρχη αστική ιδεολογία. Αναπαράγεται ότι το παιδί αποτελεί «επένδυση για το μέλλον», με κριτήριο το καπιταλιστικό συμφέρον για τη διαιώνιση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας, όπου η φροντίδα του παιδιού τίθεται στο επίκεντρο της οικογενειακής ζωής (σε σχέση με τα προηγούμενα ταξικά εκμεταλλευτικά συστήματα, όπου το παιδί σηματοδοτούσε περισσότερα εργατικά χέρια στο πλαίσιο της διευρυμένης οικογένειας), ως αποκλειστική γονική ευθύνη. Εμφανίζεται η ιδέα του «πολύτιμου παιδιού».
Σε αυτό το έδαφος, η πλειοψηφία των γονιών και ιδίως των μητέρων – που μετά βασάνων και κόπων κατορθώνουν να τεκνοποιήσουν – εσωτερικεύουν την αποκλειστικά ατομική ευθύνη στη φροντίδα του παιδιού. Ετσι, θυσιάζουν τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους σε ένα ατελείωτο πήγαινε – έλα στις εξωσχολικές δραστηριότητες, στο διάβασμα κ.λπ., που όχι μόνο εξαντλεί τους γονείς οικονομικά, σωματικά και ψυχικά. Σε τελική ανάλυση αφυδατώνει το δημιουργικό περιεχόμενο της σχέσης με το παιδί.
Ταυτόχρονα, με δεδομένη τη γενική πτώση του βιοτικού επιπέδου και τη νεανική ανεργία ή/και ημιαπασχόληση, η οικονομική – αλλά και συναισθηματική – εξάρτηση των παιδιών από την οικογένεια, η συγκατοίκηση, παρατείνονται πέραν της παιδικής – εφηβικής ηλικίας. Ετσι, μπαίνουν εμπόδια στην αυτοτελή ανάπτυξη του νέου / νέας σε κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής και δράσης (εργασία, διαπροσωπικές – ερωτικές σχέσεις), δηλαδή στη δυνατότητα να «στέκονται στα πόδια τους», να αναπτύσσουν πολύπλευρα την προσωπικότητά τους.
Σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώνονται στρεβλές αντιλήψεις για το περιεχόμενο της γονικής σχέσης, υιοθετώντας απόψεις «εγώ μόνο ξέρω το καλύτερο για το παιδί μου» και έναν υπερπροστατευτικό τρόπο ανατροφής, που στην ουσία αποκόπτει τη γονική σχέση από τις κυρίαρχες κοινωνικές σχέσεις.
Συντροφικές σχέσεις και γονεϊκότητα στη σύγχρονη οικογένεια
Για να μπορεί η γονική σχέση, η ευθύνη του κάθε γονέα στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού να αναβαθμίζεται και να έχει ουσιαστικό χαρακτήρα, χρειάζεται να στηρίζεται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο κρατικής προστασίας και στήριξης. Δηλαδή πρέπει να είναι υπόθεση της κοινωνίας μέσω του κράτους να εξασφαλίσει τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές συνθήκες για την ανάπτυξη καθολικά όλων των παιδιών.
Από αυτήν την άποψη, η ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του ζητήματος προϋποθέτει την ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος και την κατάργηση της εκμεταλλευτικής οικονομικής βάσης. Απαιτεί κράτος θεμελίωσης της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών.
Απαιτεί την προετοιμασία των μελλοντικών γονιών με ευθύνη του κράτους, την πρόσβαση στη σύγχρονη επιστημονική γνώση για την τεκνοποίηση και την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, με την ανάλογη κρατική υποστήριξη (υποδομές, εκπαίδευση, μείωση του υποχρεωτικού εργάσιμου χρόνου κ.ά.).
Σε τελική ανάλυση, καθοριστικός παράγοντας είναι «σε τι κόσμο» μεγαλώνουν τα παιδιά και με τι όρους, πρώτα από όλα οικονομικούς – κοινωνικούς. Από αυτήν την άποψη, η ευθύνη των γονιών απέναντι στο παιδί σχετίζεται και με το επίπεδο ανάπτυξης της κοινωνικής συνείδησης σε δοσμένες ιστορικά συνθήκες εξέλιξης της ταξικής πάλης, όπως αντανακλάται στην κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα με υποκειμενικό τρόπο.
Σημαντικός παράγοντας είναι η κοινή προσπάθεια και των δύο γονιών για την εξασφάλιση της γονικής σχέσης με το παιδί, αφήνοντας στην άκρη τις διαφωνίες τους, που μπορεί να αφορούν και συνολικά την απόφασή τους να μην είναι πλέον ερωτικοί σύντροφοι, να μη συμβιώνουν.
Ακόμα περισσότερο, χρειάζεται να απασχολήσει την κομμουνιστική σκέψη και δράση η ουσιαστική αναβάθμιση της σχέσης γονιών – παιδιών, με κριτήριο την ανάγκη ανάπτυξης του παιδιού ως αυτοτελούς προσωπικότητας, και όχι σαν επένδυση, σαν μέσο συναισθηματικής στήριξης.
Αποκτά ιδιαίτερη σημασία η θεωρητική – ιδεολογική – πολιτική στήριξη των κομμουνιστών γονιών, ώστε με συλλογικό, συντροφικό τρόπο να στηριχθεί η προσπάθεια προσέγγισης της γονικής σχέσης και ευθύνης με διαλεκτικό υλιστικό κριτήριο. Με αυτούς τους όρους μπορεί να ξεπεραστεί στη σκέψη που εντοπίζει ως το καθοριστικό στη γονική σχέση να αποτελεί ο γονιός απλά ένα «καλό πρότυπο» για το παιδί. Κυρίως είναι ανάγκη να διαπεράσει την κομμουνιστική σκέψη και δράση πιο βαθιά πώς θα διαπερνούν κάθε πλευρά της προσωπικής ζωής, άρα και την οικογενειακή, η κομμουνιστική στάση στην εργασία, στο κίνημα, η συλλογικότητα και η συντροφικότητα στην κομματική ζωή, ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια, η υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων όλου του λαού, η πάλη ενάντια στον ατομικισμό, κυρίως η ανάπτυξη διαλεκτικού υλιστικού τρόπου σκέψης. Τελικά αφορά στην προσπάθεια να γίνονται αναπόσπαστο στοιχείο των ερωτικών – συντροφικών σχέσεων, της ίδιας της σχέσης με το παιδί.
Η ευθύνη των γονέων απέναντι στα παιδιά αφορά κυρίως στην προετοιμασία τους για να γνωρίσουν, να αντιμετωπίσουν την κοινωνική πραγματικότητα και να παλέψουν για να την αλλάξουν. Μέσα από την αλληλεπίδραση του παιδιού με το περιβάλλον του, μέσα από τη δραστηριότητά του, αντανακλάται στη συνείδησή του, στις ψυχικές του λειτουργίες, η αντικειμενική κοινωνική πραγματικότητα. Και αυτή η προετοιμασία του παιδιού για τις «θύελλες» που είναι μπροστά μας, τους «σεισμούς που μέλλονται να έρθουν», μπορεί να στηριχθεί πιο ουσιαστικά στη συνειδητοποίηση της ατομικής ευθύνης των γονιών στην ανατροφή του παιδιού, με την ταυτόχρονη συνειδητοποίηση των οικονομικών – κοινωνικών – πολιτικών παραγόντων που επιδρούν στη διαπαιδαγώγηση και στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού.
Ι. Γ.
«Η Νίκη της Ζωής επί του Θανάτου». 3η Συμφωνία του Μάλερ. Νικήθηκε άραγε ο μέγας Αρκάς μαέστρος Δημήτρης Μητρόπουλος;
Ποιος ήταν ο Μητρόπουλος;
Γεννημένος στα 1896 στην Αθήνα με καταγωγή από τη Μελισσόπετρα της ορεινής Γορτυνίας, ο Μητρόπουλος σπούδασε πιάνο και Ανώτερα Θεωρητικά στο Ωδείο Αθηνών στις τάξεις μεταξύ άλλων των Λουδ. Βασσενχόβεν (πιάνο), Φιλοκτ. Οικονομίδη και Αρμάνδου Μαρσίκ (Ανώτ. Θεωρητικά), αποφοιτώντας στα 1919 με το Χρυσό Μετάλλιο «Ανδρ. & Ιφ. Συγγρού». Με υποτροφίες Συγγρού και Μπενάκη συνέχισε ανώτερες σπουδές στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, παίζοντας μάλιστα τύμπανα στην Ορχήστρα της Κρατικής Οπερας, στην οποία προσλήφθηκε σύντομα ως προγυμναστής και 3οςμαέστρος, ενώ μαθήτευε δίπλα και στον διάσημο πιανίστα, συνθέτη και παιδαγωγό Μπουζόνι. Από καιρού διηύθυνε ήδη και την ΣΟ του Ωδείου Αθηνών.
Στα 1924 επιστρέφει στην Αθήνα και αρχίζει έναν συνεχή αγώνα μελέτης, διδασκαλίας, διευθύνσεως, επιβίωσης. Εως το 1937 που φεύγει οριστικά για την Αμερική, διηύθυνε 127 συναυλίες, ενώ διετέλεσε και καθηγητής του Ωδείου Αθηνών επί 8ετία με πάμπολλους κορυφαίους μετά μαέστρους, συνθέτες, καθηγητές ως μαθητές του, όπως τους Αλ. Ξένο, Λεων. Ζώρα, Θεόδωρο Βαβαγιάννη, Κ. Κυδωνιάτη, Δ. Χωραφά, Γ. Καζάσογλου, Θ. Δ. Καρυωτάκη κ.λπ.
Είχε ξεκινήσει εμφανίσεις και στην Ευρώπη με σπουδαία συμφωνικά και οπερατικά συγκροτήματα, δρέποντας δάφνες πάντοτε και αναζητώντας όλο και περισσότερο τον μοναχικό βίο, για μελέτη, αφοσίωση, αποστολική διακονία στην Τέχνη του. Μόνον έτσι άλλωστε, κατακτάται η κορυφή του Παρνασσού.
Ο Μητρόπουλος, όπως κατακτούσε ως δεινός ορειβάτης τις υψηλότερες κορυφές των ελληνικών, ευρωπαϊκών και αμερικανικών οροσειρών, «κατακτούσε» και τις δυσκολότερες παρτιτούρες ως σολίστ πιανίστας και μαέστρος. Πάντοτε από μνήμης. Οταν ο Προκόφιεφ τον άκουσε έκθαμβος να παίζει και να διευθύνει παράλληλα το 3ο του κοντσέρτο είπε «τώρα πρέπει να γράψω άλλο κοντσέρτο για μένα».
Τα 23 χρόνια που έζησε στην Αμερική διετέλεσε επί πολλά έτη καλλιτεχνικός διευθυντής και 1οςαρχιμουσικός στην ΣΟ της Μινεάπολης και την Φιλ. Ορχ. της ΝΥ, φτάνοντας να είναι ο 1ος και καλύτερος μαέστρος του κόσμου! Οι εκατοντάδες ακόμη παραστάσεις του στην Μετροπόλιταν της ΝΥ, στην Κρατική Οπερα της Βιέννης και στην «Σκάλα» έχουν μείνει αξεπέραστες ερμηνευτικά, όπως άλλωστε και οι συμφωνικές του με διάφορες κορυφαίες Ορχήστρες.
Στην Ελλάδα γύρισε θριαμβευτής στα 1955 και ’58 επικεφαλής της Φιλ. Ορχ. της ΝΥ και της Βιέννης αντίστοιχα, με τους Αθηναίους να τον υποδέχονται ως εθνικό ήρωα!
Εκτός αυτών, υπήρξε και ιδιοφυής συνθέτης 45 περίπου έργων με κορυφαία την όπερά του «Αδερφή Βεατρίκη», την ορχηστρική «Ταφή», τις μουσικές για τον «Ιππόλυτο Στεφανηφόρο» και την «Ηλέκτρα», την «Οστινάτα σε 3 μέρη» για βιολί και πιάνο κ.ά.
Μην ξεχνάμε την πίστη του στους νέους δημιουργούς, διευθύνοντας εκατοντάδες έργα σε άριστες εκτελέσεις με τις καλύτερες ορχήστρες, αποδεικνύοντας έτσι την ιεραποστολική του δράση επί της Γης, προσθέτοντας τις μνημειώδεις εκτελέσεις του στις συμφωνίες των Μάλερ, Ρ. Στράους, Προκόφιεφ και Σοστακόβιτς.
Η πτώση από την κορυφή
Ηταν όμως, 2 Νοεμβρίου 1960, πρωί, όταν ο Μαέστρος κατέρρευσε στο πόντιουμ, μετά από 2ηκαρδιακή προσβολή, στην πρόβα για την 1η εκτέλεση στο Μιλάνο της «3ηςΣυμφωνίας» του Γκούσταβ Μάλερ, διευθύνοντας την Ορχήστρα της «Σκάλας». «Είμαι σαν ένα παλιό αυτοκίνητο», είπε στους μουσικούς του χαμογελώντας εκείνο το πρωινό, «που έχει τα εξαρτήματά του σε αταξία, αλλά όπως βλέπετε, παρ’ όλα αυτά είμαι ακόμα όρθιος».
Ο Μαέστρος ξεκίνησε πρόβα φτάνοντας στο 80ό μέτρο, όπου είχε ένα «σάλπισμα» η τρομπέτα, και ύστερα από κάποια μέτρα, σταμάτησε. Αντί, ως συνήθως, να ανακεφαλαιώσει τις μελλοντικές παρατηρήσεις προς τους μουσικούς του, εκείνος έπεσε μπροστά μονομιάς, «[…]σαν το άγαλμα που γκρεμίζεται από το βάθρο του.[…] Χτύπησε με το πρόσωπο στο πάτωμα και πληγώθηκε ελαφρά στο κεφάλι, αλλά το σώμα του είχε ήδη κεραυνοβοληθή από την ώρα που ήταν ακόμα πάνω στο PODIUM. […]». Αμέσως τον προσέτρεξε ο γιατρός του Θεάτρου, εις μάτην. «Κατά την μεταφορά του, μετά από λίγο, στην Πολυκλινική, ξεψύχησε».
Πενθεί και η Μόσχα
Τα δυσάρεστα νέα μεταφέρθηκαν σε όλο τον κόσμο αστραπιαία και οι εκδηλώσεις μνήμης από τις διάφορες ορχήστρες, λυρικά θέατρα, συναδέλφους του νεκρού και από τους χιλιάδες θαυμαστές της Τέχνης του, άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη. Το ίδιο έγινε και στη Μόσχα, όπου έξι κορυφαίοι συνθέτες που τον είχαν συναναστραφεί στις εμφανίσεις του στις αρχές της δεκαετίας του ’30, στο Λένινγκραντ και την πρωτεύουσα, υπέγραψαν τηλεγράφημα αποστελλόμενο στην Μετροπόλιταν Οπερα της ΝΥ. Εγραφαν: «Ενθυμούμενοι την τελευταίαν συνάντησίν μας με τον μεγάλον αυτόν διευθυντήν Ορχήστρας τον Δημήτρη Μητρόπουλον, επιθυμούμεν να εκφράσωμεν την λύπην μας διά τον θάνατόν του. Επιθυμούμεν επίσης, να εκφράσωμεν τα συλλυπητήριά μας, προς την Μετροπόλιταν, η οποία απώλεσεν έναν των σημαντικωτέρων καλλιτεχνικών ηγετών της». Υπέγραφαν οι: Σοστακόβιτς, Καμπαλέφσκι, Χρενικώφ, Ντάνκτζεβιτς, Αμίρωφ και Ζαρουτόν.
Ο ραδιοσταθμός της Μόσχας εκείνες τις ημέρες μετέδωσε παλαιότερη ηχογραφημένη συναυλία του Μητρόπουλου και τις νεκρολογίες του Χατσατουριάν και του «Θεού» του βιολιού, Δαυίδ Οϊστραχ. Ο πρώτος μεταξύ άλλων είπε: «Είμαι γεμάτος λύπη και πένθος. Απωλέσαμε έναν από τους μεγαλύτερους μουσικούς του κόσμου. Απωλέσαμε την Τέχνη του. […] Αξέχαστες θα μου μείνουν αι αναμνήσεις από την συναυλίαν αυτήν. Ο Λαός της Μόσχας εχειροκρότησε ενθουσιωδώς τον πολύμορφο καλλιτέχνην, ως Πιανίστα, Διευθυντή ορχήστρας και Συνθέτη. Περιμέναμε και νέαν επίσκεψιν του Μητρόπουλου. Με βαθύτατη λύπη βλέπουμε ότι δεν θα πραγματοποιηθή πλέον». Ενώ ο Οϊστραχ δήλωσε πως «στον μουσικόν κόσμον εσημειώθη μεγάλη απώλεια. Ο Μητρόπουλος ήταν ένας μεγάλος Μουσικός. Ο θάνατός του ρίχνει σε βαρύ πένθος όλον τον κόσμο».
Το ύστατο χαίρε
Λίγες μέρες αργότερα (6/11/1960) η τέφρα του Μαέστρου φτάνει στην Αθήνα με πολεμικό αεροσκάφος, όπου την παραλαμβάνει, εκ μέρους της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, ο παλαιότερα προστατευόμενός του μαθητής, αρχιμουσικός και δ/ντής της, Θ. Βαβαγιάννης και με πομπή πεζή και κομβόι μεταφέρεται στο Ηρώδειο για τη δέουσα τελετή. Πάνω από 3.000 φιλόμουσοι, συνάδερφοι, μαθητές «εγείρονται» με την είσοδο του Μαέστρου και ξεσπούν σε παρατεταμένο χειροκρότημα, ενώ η τεφροδόχος εναπόκειται στη σκηνή του Θεάτρου. Μετά από τους αποχαιρετιστήριους λόγους, η Κρατική Ορχήστρα ερμηνεύει το «Πένθιμο Εμβατήριο» από την «Ηρωική» του Μπετόβεν, χωρίς μαέστρο, σε μια κατανυκτική και παράξενη ομολογουμένως συναυλία. Παλιοί μουσικοί διηγούνταν πως καλύτερα δεν είχαν παίξει σε όλη την ζωή τους και συνάδελφοι πιο «αδύνατοι» μουσικά, εκείνη τη φορά μεταμορφώθηκαν για τον Δάσκαλό τους.
Ενεκα της καύσεως όμως, η επίσημη εκκλησία αρνιόταν την ταφή τού βαθιά πιστού της, κυριολεκτικά Ιερομόναχου της ζωής και της Τέχνης, και άξιου τέκνου της πατρίδας, με αποτέλεσμα να δοθεί επιτέλους κενοτάφιο μνήμα στο Α’ Νεκροταφείο, φιλοτεχνημένο από τον γλύπτη Γιάννη Παππά, μόλις τον Ιούλιο του 1961. Κι άλλες φορές όμως στο παρελθόν ο Μητρόπουλος είχε περάσει άσχημα στη ζωή του, άδικα. Δεν ξεχνάμε, όντας μέλος της ΣΟ του Ωδείου Αθηνών στη δεκαετία του 1920, όπου κάποιοι που τον ζήλευαν και τον πολέμαγαν, του έβαζαν καρφίτσες και πινέζες στην καρέκλα του στα τύμπανα που έπαιζε, ο εξαναγκασμός σε παραίτηση από καλ/κός δ/ντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της ΝΥ από διάφορους «κύκλους» προσκείμενους στον άλλοτε προστατευόμενό του μαέστρο, Μπερνστάιν, ή οι «κατηγόριες» που του πρόσαψαν οι Αμερικανοί ως «κομμουνιστού», άρα επικίνδυνου, επειδή εκθείαζε την ΕΣΣΔ ως προς τη δουλειά του και άλλα επιτεύγματα του μεγάλου αυτού σοσιαλιστικού εργατικού Κράτους, μετά την επίσκεψή του κ.λπ.
Διαπίστωση Μητρόπουλου, γνώμη Χατσατουριάν
Στην επιστήθια φίλη του Καίτη Κατσογιάννη έγραφε μεταξύ άλλων σχετικά: «[…] και σου απομένει τότε η γοητεία αυτού του λαού, με μια ευγένεια καρδιάς, μια ψυχική χάρη και έναν ενθουσιασμό απεριόριστο -έπειτα καλλιτέχνες πέρα ως πέρα. Νομίζω ότι πουθενά αλλού δεν μπορεί να κάνει κανείς μουσική τόσο τέλεια όσο σ’ αυτόν τον τόπο». Αυτά είχε εκμυστηρευτεί και στον νέο τότε μαέστρο γεννημένο στον Καύκασο, Οδυσσέα Δημητριάδη (1908 – 2005), όταν του είπε ότι θέλει να πάει στην Ελλάδα να μείνει και να εργαστεί, με τον Μητρόπουλο να τον αποτρέπει, διότι ακόμη κι αυτός που είχε «δικιά» του ορχήστρα, ο μισθός του δεν έφτανε ούτε για το νοίκι, ενώ στην ΕΣΣΔ θα έχει να εργαστεί και να ζήσει καλά. Κι ο Δημητριάδης ευτυχώς τον άκουσε και μεγαλούργησε.
Αξίζει να αποχαιρετήσουμε τον Μαέστρο, με κάποια λόγια του μεγάλου Σοβιετικού συναδέλφου του, Αράμ Χατσατουριάν:«Από την πρώτη ήδη συνάντηση με τα σοβιετικά ακροατήρια, ο Μητρόπουλος μας καθυπέταξε με την γοητεία της ερμηνευτικής του τέχνης, πάντα γεμάτης ειλικρίνεια και πιστής στο κείμενο των συνθετών, απεριόριστα απομακρυσμένος από φιλαυτία και εξωτερική πόζα. […] ενός από τους πλέον προικισμένους από την φύση Μαέστρους του καιρού μας, για τα επιτεύγματα του οποίου δίκαια μπορεί να υπερηφανεύεται ο ελληνικός λαός…».
Συνεπώς, δεν ηττήθηκε ο μαέστρος, αφού έως σήμερα θαυμάζουμε την Μουσική του ιδιοφυία και μελετάμε και παραδειγματιζόμαστε από τη ζωή και το έργο του αγωνιζόμενοι για τους αδυνάτους και πιστεύοντας στον άνθρωπο και τη σύγχρονη δημιουργία, όπως αυτός.
Δρ. Χρήστος Ηλ. ΚΟΛΟΒΟΣ
Διευθυντής ορχήστρας
«Η Νίκη της Ζωής επί του Θανάτου». 3η Συμφωνία του Μάλερ. Νικήθηκε άραγε ο μέγας Αρκάς μαέστρος Δημήτρης Μητρόπουλος;
Ποιος ήταν ο Μητρόπουλος;
Γεννημένος στα 1896 στην Αθήνα με καταγωγή από τη Μελισσόπετρα της ορεινής Γορτυνίας, ο Μητρόπουλος σπούδασε πιάνο και Ανώτερα Θεωρητικά στο Ωδείο Αθηνών στις τάξεις μεταξύ άλλων των Λουδ. Βασσενχόβεν (πιάνο), Φιλοκτ. Οικονομίδη και Αρμάνδου Μαρσίκ (Ανώτ. Θεωρητικά), αποφοιτώντας στα 1919 με το Χρυσό Μετάλλιο «Ανδρ. & Ιφ. Συγγρού». Με υποτροφίες Συγγρού και Μπενάκη συνέχισε ανώτερες σπουδές στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, παίζοντας μάλιστα τύμπανα στην Ορχήστρα της Κρατικής Οπερας, στην οποία προσλήφθηκε σύντομα ως προγυμναστής και 3οςμαέστρος, ενώ μαθήτευε δίπλα και στον διάσημο πιανίστα, συνθέτη και παιδαγωγό Μπουζόνι. Από καιρού διηύθυνε ήδη και την ΣΟ του Ωδείου Αθηνών.
Στα 1924 επιστρέφει στην Αθήνα και αρχίζει έναν συνεχή αγώνα μελέτης, διδασκαλίας, διευθύνσεως, επιβίωσης. Εως το 1937 που φεύγει οριστικά για την Αμερική, διηύθυνε 127 συναυλίες, ενώ διετέλεσε και καθηγητής του Ωδείου Αθηνών επί 8ετία με πάμπολλους κορυφαίους μετά μαέστρους, συνθέτες, καθηγητές ως μαθητές του, όπως τους Αλ. Ξένο, Λεων. Ζώρα, Θεόδωρο Βαβαγιάννη, Κ. Κυδωνιάτη, Δ. Χωραφά, Γ. Καζάσογλου, Θ. Δ. Καρυωτάκη κ.λπ.
Είχε ξεκινήσει εμφανίσεις και στην Ευρώπη με σπουδαία συμφωνικά και οπερατικά συγκροτήματα, δρέποντας δάφνες πάντοτε και αναζητώντας όλο και περισσότερο τον μοναχικό βίο, για μελέτη, αφοσίωση, αποστολική διακονία στην Τέχνη του. Μόνον έτσι άλλωστε, κατακτάται η κορυφή του Παρνασσού.
Ο Μητρόπουλος, όπως κατακτούσε ως δεινός ορειβάτης τις υψηλότερες κορυφές των ελληνικών, ευρωπαϊκών και αμερικανικών οροσειρών, «κατακτούσε» και τις δυσκολότερες παρτιτούρες ως σολίστ πιανίστας και μαέστρος. Πάντοτε από μνήμης. Οταν ο Προκόφιεφ τον άκουσε έκθαμβος να παίζει και να διευθύνει παράλληλα το 3ο του κοντσέρτο είπε «τώρα πρέπει να γράψω άλλο κοντσέρτο για μένα».
Τα 23 χρόνια που έζησε στην Αμερική διετέλεσε επί πολλά έτη καλλιτεχνικός διευθυντής και 1οςαρχιμουσικός στην ΣΟ της Μινεάπολης και την Φιλ. Ορχ. της ΝΥ, φτάνοντας να είναι ο 1ος και καλύτερος μαέστρος του κόσμου! Οι εκατοντάδες ακόμη παραστάσεις του στην Μετροπόλιταν της ΝΥ, στην Κρατική Οπερα της Βιέννης και στην «Σκάλα» έχουν μείνει αξεπέραστες ερμηνευτικά, όπως άλλωστε και οι συμφωνικές του με διάφορες κορυφαίες Ορχήστρες.
Στην Ελλάδα γύρισε θριαμβευτής στα 1955 και ’58 επικεφαλής της Φιλ. Ορχ. της ΝΥ και της Βιέννης αντίστοιχα, με τους Αθηναίους να τον υποδέχονται ως εθνικό ήρωα!
Εκτός αυτών, υπήρξε και ιδιοφυής συνθέτης 45 περίπου έργων με κορυφαία την όπερά του «Αδερφή Βεατρίκη», την ορχηστρική «Ταφή», τις μουσικές για τον «Ιππόλυτο Στεφανηφόρο» και την «Ηλέκτρα», την «Οστινάτα σε 3 μέρη» για βιολί και πιάνο κ.ά.
Μην ξεχνάμε την πίστη του στους νέους δημιουργούς, διευθύνοντας εκατοντάδες έργα σε άριστες εκτελέσεις με τις καλύτερες ορχήστρες, αποδεικνύοντας έτσι την ιεραποστολική του δράση επί της Γης, προσθέτοντας τις μνημειώδεις εκτελέσεις του στις συμφωνίες των Μάλερ, Ρ. Στράους, Προκόφιεφ και Σοστακόβιτς.
Η πτώση από την κορυφή
Ηταν όμως, 2 Νοεμβρίου 1960, πρωί, όταν ο Μαέστρος κατέρρευσε στο πόντιουμ, μετά από 2ηκαρδιακή προσβολή, στην πρόβα για την 1η εκτέλεση στο Μιλάνο της «3ηςΣυμφωνίας» του Γκούσταβ Μάλερ, διευθύνοντας την Ορχήστρα της «Σκάλας». «Είμαι σαν ένα παλιό αυτοκίνητο», είπε στους μουσικούς του χαμογελώντας εκείνο το πρωινό, «που έχει τα εξαρτήματά του σε αταξία, αλλά όπως βλέπετε, παρ’ όλα αυτά είμαι ακόμα όρθιος».
Ο Μαέστρος ξεκίνησε πρόβα φτάνοντας στο 80ό μέτρο, όπου είχε ένα «σάλπισμα» η τρομπέτα, και ύστερα από κάποια μέτρα, σταμάτησε. Αντί, ως συνήθως, να ανακεφαλαιώσει τις μελλοντικές παρατηρήσεις προς τους μουσικούς του, εκείνος έπεσε μπροστά μονομιάς, «[…]σαν το άγαλμα που γκρεμίζεται από το βάθρο του.[…] Χτύπησε με το πρόσωπο στο πάτωμα και πληγώθηκε ελαφρά στο κεφάλι, αλλά το σώμα του είχε ήδη κεραυνοβοληθή από την ώρα που ήταν ακόμα πάνω στο PODIUM. […]». Αμέσως τον προσέτρεξε ο γιατρός του Θεάτρου, εις μάτην. «Κατά την μεταφορά του, μετά από λίγο, στην Πολυκλινική, ξεψύχησε».
Πενθεί και η Μόσχα
Τα δυσάρεστα νέα μεταφέρθηκαν σε όλο τον κόσμο αστραπιαία και οι εκδηλώσεις μνήμης από τις διάφορες ορχήστρες, λυρικά θέατρα, συναδέλφους του νεκρού και από τους χιλιάδες θαυμαστές της Τέχνης του, άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη. Το ίδιο έγινε και στη Μόσχα, όπου έξι κορυφαίοι συνθέτες που τον είχαν συναναστραφεί στις εμφανίσεις του στις αρχές της δεκαετίας του ’30, στο Λένινγκραντ και την πρωτεύουσα, υπέγραψαν τηλεγράφημα αποστελλόμενο στην Μετροπόλιταν Οπερα της ΝΥ. Εγραφαν: «Ενθυμούμενοι την τελευταίαν συνάντησίν μας με τον μεγάλον αυτόν διευθυντήν Ορχήστρας τον Δημήτρη Μητρόπουλον, επιθυμούμεν να εκφράσωμεν την λύπην μας διά τον θάνατόν του. Επιθυμούμεν επίσης, να εκφράσωμεν τα συλλυπητήριά μας, προς την Μετροπόλιταν, η οποία απώλεσεν έναν των σημαντικωτέρων καλλιτεχνικών ηγετών της». Υπέγραφαν οι: Σοστακόβιτς, Καμπαλέφσκι, Χρενικώφ, Ντάνκτζεβιτς, Αμίρωφ και Ζαρουτόν.
Ο ραδιοσταθμός της Μόσχας εκείνες τις ημέρες μετέδωσε παλαιότερη ηχογραφημένη συναυλία του Μητρόπουλου και τις νεκρολογίες του Χατσατουριάν και του «Θεού» του βιολιού, Δαυίδ Οϊστραχ. Ο πρώτος μεταξύ άλλων είπε: «Είμαι γεμάτος λύπη και πένθος. Απωλέσαμε έναν από τους μεγαλύτερους μουσικούς του κόσμου. Απωλέσαμε την Τέχνη του. […] Αξέχαστες θα μου μείνουν αι αναμνήσεις από την συναυλίαν αυτήν. Ο Λαός της Μόσχας εχειροκρότησε ενθουσιωδώς τον πολύμορφο καλλιτέχνην, ως Πιανίστα, Διευθυντή ορχήστρας και Συνθέτη. Περιμέναμε και νέαν επίσκεψιν του Μητρόπουλου. Με βαθύτατη λύπη βλέπουμε ότι δεν θα πραγματοποιηθή πλέον». Ενώ ο Οϊστραχ δήλωσε πως «στον μουσικόν κόσμον εσημειώθη μεγάλη απώλεια. Ο Μητρόπουλος ήταν ένας μεγάλος Μουσικός. Ο θάνατός του ρίχνει σε βαρύ πένθος όλον τον κόσμο».
Το ύστατο χαίρε
Λίγες μέρες αργότερα (6/11/1960) η τέφρα του Μαέστρου φτάνει στην Αθήνα με πολεμικό αεροσκάφος, όπου την παραλαμβάνει, εκ μέρους της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, ο παλαιότερα προστατευόμενός του μαθητής, αρχιμουσικός και δ/ντής της, Θ. Βαβαγιάννης και με πομπή πεζή και κομβόι μεταφέρεται στο Ηρώδειο για τη δέουσα τελετή. Πάνω από 3.000 φιλόμουσοι, συνάδερφοι, μαθητές «εγείρονται» με την είσοδο του Μαέστρου και ξεσπούν σε παρατεταμένο χειροκρότημα, ενώ η τεφροδόχος εναπόκειται στη σκηνή του Θεάτρου. Μετά από τους αποχαιρετιστήριους λόγους, η Κρατική Ορχήστρα ερμηνεύει το «Πένθιμο Εμβατήριο» από την «Ηρωική» του Μπετόβεν, χωρίς μαέστρο, σε μια κατανυκτική και παράξενη ομολογουμένως συναυλία. Παλιοί μουσικοί διηγούνταν πως καλύτερα δεν είχαν παίξει σε όλη την ζωή τους και συνάδελφοι πιο «αδύνατοι» μουσικά, εκείνη τη φορά μεταμορφώθηκαν για τον Δάσκαλό τους.
Ενεκα της καύσεως όμως, η επίσημη εκκλησία αρνιόταν την ταφή τού βαθιά πιστού της, κυριολεκτικά Ιερομόναχου της ζωής και της Τέχνης, και άξιου τέκνου της πατρίδας, με αποτέλεσμα να δοθεί επιτέλους κενοτάφιο μνήμα στο Α’ Νεκροταφείο, φιλοτεχνημένο από τον γλύπτη Γιάννη Παππά, μόλις τον Ιούλιο του 1961. Κι άλλες φορές όμως στο παρελθόν ο Μητρόπουλος είχε περάσει άσχημα στη ζωή του, άδικα. Δεν ξεχνάμε, όντας μέλος της ΣΟ του Ωδείου Αθηνών στη δεκαετία του 1920, όπου κάποιοι που τον ζήλευαν και τον πολέμαγαν, του έβαζαν καρφίτσες και πινέζες στην καρέκλα του στα τύμπανα που έπαιζε, ο εξαναγκασμός σε παραίτηση από καλ/κός δ/ντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της ΝΥ από διάφορους «κύκλους» προσκείμενους στον άλλοτε προστατευόμενό του μαέστρο, Μπερνστάιν, ή οι «κατηγόριες» που του πρόσαψαν οι Αμερικανοί ως «κομμουνιστού», άρα επικίνδυνου, επειδή εκθείαζε την ΕΣΣΔ ως προς τη δουλειά του και άλλα επιτεύγματα του μεγάλου αυτού σοσιαλιστικού εργατικού Κράτους, μετά την επίσκεψή του κ.λπ.
Διαπίστωση Μητρόπουλου, γνώμη Χατσατουριάν
Στην επιστήθια φίλη του Καίτη Κατσογιάννη έγραφε μεταξύ άλλων σχετικά: «[…] και σου απομένει τότε η γοητεία αυτού του λαού, με μια ευγένεια καρδιάς, μια ψυχική χάρη και έναν ενθουσιασμό απεριόριστο -έπειτα καλλιτέχνες πέρα ως πέρα. Νομίζω ότι πουθενά αλλού δεν μπορεί να κάνει κανείς μουσική τόσο τέλεια όσο σ’ αυτόν τον τόπο». Αυτά είχε εκμυστηρευτεί και στον νέο τότε μαέστρο γεννημένο στον Καύκασο, Οδυσσέα Δημητριάδη (1908 – 2005), όταν του είπε ότι θέλει να πάει στην Ελλάδα να μείνει και να εργαστεί, με τον Μητρόπουλο να τον αποτρέπει, διότι ακόμη κι αυτός που είχε «δικιά» του ορχήστρα, ο μισθός του δεν έφτανε ούτε για το νοίκι, ενώ στην ΕΣΣΔ θα έχει να εργαστεί και να ζήσει καλά. Κι ο Δημητριάδης ευτυχώς τον άκουσε και μεγαλούργησε.
Αξίζει να αποχαιρετήσουμε τον Μαέστρο, με κάποια λόγια του μεγάλου Σοβιετικού συναδέλφου του, Αράμ Χατσατουριάν:«Από την πρώτη ήδη συνάντηση με τα σοβιετικά ακροατήρια, ο Μητρόπουλος μας καθυπέταξε με την γοητεία της ερμηνευτικής του τέχνης, πάντα γεμάτης ειλικρίνεια και πιστής στο κείμενο των συνθετών, απεριόριστα απομακρυσμένος από φιλαυτία και εξωτερική πόζα. […] ενός από τους πλέον προικισμένους από την φύση Μαέστρους του καιρού μας, για τα επιτεύγματα του οποίου δίκαια μπορεί να υπερηφανεύεται ο ελληνικός λαός…».
Συνεπώς, δεν ηττήθηκε ο μαέστρος, αφού έως σήμερα θαυμάζουμε την Μουσική του ιδιοφυία και μελετάμε και παραδειγματιζόμαστε από τη ζωή και το έργο του αγωνιζόμενοι για τους αδυνάτους και πιστεύοντας στον άνθρωπο και τη σύγχρονη δημιουργία, όπως αυτός.
Δρ. Χρήστος Ηλ. ΚΟΛΟΒΟΣ
Διευθυντής ορχήστρας
«Η Νίκη της Ζωής επί του Θανάτου». 3η Συμφωνία του Μάλερ. Νικήθηκε άραγε ο μέγας Αρκάς μαέστρος Δημήτρης Μητρόπουλος;
Ποιος ήταν ο Μητρόπουλος;
Γεννημένος στα 1896 στην Αθήνα με καταγωγή από τη Μελισσόπετρα της ορεινής Γορτυνίας, ο Μητρόπουλος σπούδασε πιάνο και Ανώτερα Θεωρητικά στο Ωδείο Αθηνών στις τάξεις μεταξύ άλλων των Λουδ. Βασσενχόβεν (πιάνο), Φιλοκτ. Οικονομίδη και Αρμάνδου Μαρσίκ (Ανώτ. Θεωρητικά), αποφοιτώντας στα 1919 με το Χρυσό Μετάλλιο «Ανδρ. & Ιφ. Συγγρού». Με υποτροφίες Συγγρού και Μπενάκη συνέχισε ανώτερες σπουδές στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, παίζοντας μάλιστα τύμπανα στην Ορχήστρα της Κρατικής Οπερας, στην οποία προσλήφθηκε σύντομα ως προγυμναστής και 3οςμαέστρος, ενώ μαθήτευε δίπλα και στον διάσημο πιανίστα, συνθέτη και παιδαγωγό Μπουζόνι. Από καιρού διηύθυνε ήδη και την ΣΟ του Ωδείου Αθηνών.
Στα 1924 επιστρέφει στην Αθήνα και αρχίζει έναν συνεχή αγώνα μελέτης, διδασκαλίας, διευθύνσεως, επιβίωσης. Εως το 1937 που φεύγει οριστικά για την Αμερική, διηύθυνε 127 συναυλίες, ενώ διετέλεσε και καθηγητής του Ωδείου Αθηνών επί 8ετία με πάμπολλους κορυφαίους μετά μαέστρους, συνθέτες, καθηγητές ως μαθητές του, όπως τους Αλ. Ξένο, Λεων. Ζώρα, Θεόδωρο Βαβαγιάννη, Κ. Κυδωνιάτη, Δ. Χωραφά, Γ. Καζάσογλου, Θ. Δ. Καρυωτάκη κ.λπ.
Είχε ξεκινήσει εμφανίσεις και στην Ευρώπη με σπουδαία συμφωνικά και οπερατικά συγκροτήματα, δρέποντας δάφνες πάντοτε και αναζητώντας όλο και περισσότερο τον μοναχικό βίο, για μελέτη, αφοσίωση, αποστολική διακονία στην Τέχνη του. Μόνον έτσι άλλωστε, κατακτάται η κορυφή του Παρνασσού.
Ο Μητρόπουλος, όπως κατακτούσε ως δεινός ορειβάτης τις υψηλότερες κορυφές των ελληνικών, ευρωπαϊκών και αμερικανικών οροσειρών, «κατακτούσε» και τις δυσκολότερες παρτιτούρες ως σολίστ πιανίστας και μαέστρος. Πάντοτε από μνήμης. Οταν ο Προκόφιεφ τον άκουσε έκθαμβος να παίζει και να διευθύνει παράλληλα το 3ο του κοντσέρτο είπε «τώρα πρέπει να γράψω άλλο κοντσέρτο για μένα».
Τα 23 χρόνια που έζησε στην Αμερική διετέλεσε επί πολλά έτη καλλιτεχνικός διευθυντής και 1οςαρχιμουσικός στην ΣΟ της Μινεάπολης και την Φιλ. Ορχ. της ΝΥ, φτάνοντας να είναι ο 1ος και καλύτερος μαέστρος του κόσμου! Οι εκατοντάδες ακόμη παραστάσεις του στην Μετροπόλιταν της ΝΥ, στην Κρατική Οπερα της Βιέννης και στην «Σκάλα» έχουν μείνει αξεπέραστες ερμηνευτικά, όπως άλλωστε και οι συμφωνικές του με διάφορες κορυφαίες Ορχήστρες.
Στην Ελλάδα γύρισε θριαμβευτής στα 1955 και ’58 επικεφαλής της Φιλ. Ορχ. της ΝΥ και της Βιέννης αντίστοιχα, με τους Αθηναίους να τον υποδέχονται ως εθνικό ήρωα!
Εκτός αυτών, υπήρξε και ιδιοφυής συνθέτης 45 περίπου έργων με κορυφαία την όπερά του «Αδερφή Βεατρίκη», την ορχηστρική «Ταφή», τις μουσικές για τον «Ιππόλυτο Στεφανηφόρο» και την «Ηλέκτρα», την «Οστινάτα σε 3 μέρη» για βιολί και πιάνο κ.ά.
Μην ξεχνάμε την πίστη του στους νέους δημιουργούς, διευθύνοντας εκατοντάδες έργα σε άριστες εκτελέσεις με τις καλύτερες ορχήστρες, αποδεικνύοντας έτσι την ιεραποστολική του δράση επί της Γης, προσθέτοντας τις μνημειώδεις εκτελέσεις του στις συμφωνίες των Μάλερ, Ρ. Στράους, Προκόφιεφ και Σοστακόβιτς.
Η πτώση από την κορυφή
Ηταν όμως, 2 Νοεμβρίου 1960, πρωί, όταν ο Μαέστρος κατέρρευσε στο πόντιουμ, μετά από 2ηκαρδιακή προσβολή, στην πρόβα για την 1η εκτέλεση στο Μιλάνο της «3ηςΣυμφωνίας» του Γκούσταβ Μάλερ, διευθύνοντας την Ορχήστρα της «Σκάλας». «Είμαι σαν ένα παλιό αυτοκίνητο», είπε στους μουσικούς του χαμογελώντας εκείνο το πρωινό, «που έχει τα εξαρτήματά του σε αταξία, αλλά όπως βλέπετε, παρ’ όλα αυτά είμαι ακόμα όρθιος».
Ο Μαέστρος ξεκίνησε πρόβα φτάνοντας στο 80ό μέτρο, όπου είχε ένα «σάλπισμα» η τρομπέτα, και ύστερα από κάποια μέτρα, σταμάτησε. Αντί, ως συνήθως, να ανακεφαλαιώσει τις μελλοντικές παρατηρήσεις προς τους μουσικούς του, εκείνος έπεσε μπροστά μονομιάς, «[…]σαν το άγαλμα που γκρεμίζεται από το βάθρο του.[…] Χτύπησε με το πρόσωπο στο πάτωμα και πληγώθηκε ελαφρά στο κεφάλι, αλλά το σώμα του είχε ήδη κεραυνοβοληθή από την ώρα που ήταν ακόμα πάνω στο PODIUM. […]». Αμέσως τον προσέτρεξε ο γιατρός του Θεάτρου, εις μάτην. «Κατά την μεταφορά του, μετά από λίγο, στην Πολυκλινική, ξεψύχησε».
Πενθεί και η Μόσχα
Τα δυσάρεστα νέα μεταφέρθηκαν σε όλο τον κόσμο αστραπιαία και οι εκδηλώσεις μνήμης από τις διάφορες ορχήστρες, λυρικά θέατρα, συναδέλφους του νεκρού και από τους χιλιάδες θαυμαστές της Τέχνης του, άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη. Το ίδιο έγινε και στη Μόσχα, όπου έξι κορυφαίοι συνθέτες που τον είχαν συναναστραφεί στις εμφανίσεις του στις αρχές της δεκαετίας του ’30, στο Λένινγκραντ και την πρωτεύουσα, υπέγραψαν τηλεγράφημα αποστελλόμενο στην Μετροπόλιταν Οπερα της ΝΥ. Εγραφαν: «Ενθυμούμενοι την τελευταίαν συνάντησίν μας με τον μεγάλον αυτόν διευθυντήν Ορχήστρας τον Δημήτρη Μητρόπουλον, επιθυμούμεν να εκφράσωμεν την λύπην μας διά τον θάνατόν του. Επιθυμούμεν επίσης, να εκφράσωμεν τα συλλυπητήριά μας, προς την Μετροπόλιταν, η οποία απώλεσεν έναν των σημαντικωτέρων καλλιτεχνικών ηγετών της». Υπέγραφαν οι: Σοστακόβιτς, Καμπαλέφσκι, Χρενικώφ, Ντάνκτζεβιτς, Αμίρωφ και Ζαρουτόν.
Ο ραδιοσταθμός της Μόσχας εκείνες τις ημέρες μετέδωσε παλαιότερη ηχογραφημένη συναυλία του Μητρόπουλου και τις νεκρολογίες του Χατσατουριάν και του «Θεού» του βιολιού, Δαυίδ Οϊστραχ. Ο πρώτος μεταξύ άλλων είπε: «Είμαι γεμάτος λύπη και πένθος. Απωλέσαμε έναν από τους μεγαλύτερους μουσικούς του κόσμου. Απωλέσαμε την Τέχνη του. […] Αξέχαστες θα μου μείνουν αι αναμνήσεις από την συναυλίαν αυτήν. Ο Λαός της Μόσχας εχειροκρότησε ενθουσιωδώς τον πολύμορφο καλλιτέχνην, ως Πιανίστα, Διευθυντή ορχήστρας και Συνθέτη. Περιμέναμε και νέαν επίσκεψιν του Μητρόπουλου. Με βαθύτατη λύπη βλέπουμε ότι δεν θα πραγματοποιηθή πλέον». Ενώ ο Οϊστραχ δήλωσε πως «στον μουσικόν κόσμον εσημειώθη μεγάλη απώλεια. Ο Μητρόπουλος ήταν ένας μεγάλος Μουσικός. Ο θάνατός του ρίχνει σε βαρύ πένθος όλον τον κόσμο».
Το ύστατο χαίρε
Λίγες μέρες αργότερα (6/11/1960) η τέφρα του Μαέστρου φτάνει στην Αθήνα με πολεμικό αεροσκάφος, όπου την παραλαμβάνει, εκ μέρους της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, ο παλαιότερα προστατευόμενός του μαθητής, αρχιμουσικός και δ/ντής της, Θ. Βαβαγιάννης και με πομπή πεζή και κομβόι μεταφέρεται στο Ηρώδειο για τη δέουσα τελετή. Πάνω από 3.000 φιλόμουσοι, συνάδερφοι, μαθητές «εγείρονται» με την είσοδο του Μαέστρου και ξεσπούν σε παρατεταμένο χειροκρότημα, ενώ η τεφροδόχος εναπόκειται στη σκηνή του Θεάτρου. Μετά από τους αποχαιρετιστήριους λόγους, η Κρατική Ορχήστρα ερμηνεύει το «Πένθιμο Εμβατήριο» από την «Ηρωική» του Μπετόβεν, χωρίς μαέστρο, σε μια κατανυκτική και παράξενη ομολογουμένως συναυλία. Παλιοί μουσικοί διηγούνταν πως καλύτερα δεν είχαν παίξει σε όλη την ζωή τους και συνάδελφοι πιο «αδύνατοι» μουσικά, εκείνη τη φορά μεταμορφώθηκαν για τον Δάσκαλό τους.
Ενεκα της καύσεως όμως, η επίσημη εκκλησία αρνιόταν την ταφή τού βαθιά πιστού της, κυριολεκτικά Ιερομόναχου της ζωής και της Τέχνης, και άξιου τέκνου της πατρίδας, με αποτέλεσμα να δοθεί επιτέλους κενοτάφιο μνήμα στο Α’ Νεκροταφείο, φιλοτεχνημένο από τον γλύπτη Γιάννη Παππά, μόλις τον Ιούλιο του 1961. Κι άλλες φορές όμως στο παρελθόν ο Μητρόπουλος είχε περάσει άσχημα στη ζωή του, άδικα. Δεν ξεχνάμε, όντας μέλος της ΣΟ του Ωδείου Αθηνών στη δεκαετία του 1920, όπου κάποιοι που τον ζήλευαν και τον πολέμαγαν, του έβαζαν καρφίτσες και πινέζες στην καρέκλα του στα τύμπανα που έπαιζε, ο εξαναγκασμός σε παραίτηση από καλ/κός δ/ντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της ΝΥ από διάφορους «κύκλους» προσκείμενους στον άλλοτε προστατευόμενό του μαέστρο, Μπερνστάιν, ή οι «κατηγόριες» που του πρόσαψαν οι Αμερικανοί ως «κομμουνιστού», άρα επικίνδυνου, επειδή εκθείαζε την ΕΣΣΔ ως προς τη δουλειά του και άλλα επιτεύγματα του μεγάλου αυτού σοσιαλιστικού εργατικού Κράτους, μετά την επίσκεψή του κ.λπ.
Διαπίστωση Μητρόπουλου, γνώμη Χατσατουριάν
Στην επιστήθια φίλη του Καίτη Κατσογιάννη έγραφε μεταξύ άλλων σχετικά: «[…] και σου απομένει τότε η γοητεία αυτού του λαού, με μια ευγένεια καρδιάς, μια ψυχική χάρη και έναν ενθουσιασμό απεριόριστο -έπειτα καλλιτέχνες πέρα ως πέρα. Νομίζω ότι πουθενά αλλού δεν μπορεί να κάνει κανείς μουσική τόσο τέλεια όσο σ’ αυτόν τον τόπο». Αυτά είχε εκμυστηρευτεί και στον νέο τότε μαέστρο γεννημένο στον Καύκασο, Οδυσσέα Δημητριάδη (1908 – 2005), όταν του είπε ότι θέλει να πάει στην Ελλάδα να μείνει και να εργαστεί, με τον Μητρόπουλο να τον αποτρέπει, διότι ακόμη κι αυτός που είχε «δικιά» του ορχήστρα, ο μισθός του δεν έφτανε ούτε για το νοίκι, ενώ στην ΕΣΣΔ θα έχει να εργαστεί και να ζήσει καλά. Κι ο Δημητριάδης ευτυχώς τον άκουσε και μεγαλούργησε.
Αξίζει να αποχαιρετήσουμε τον Μαέστρο, με κάποια λόγια του μεγάλου Σοβιετικού συναδέλφου του, Αράμ Χατσατουριάν:«Από την πρώτη ήδη συνάντηση με τα σοβιετικά ακροατήρια, ο Μητρόπουλος μας καθυπέταξε με την γοητεία της ερμηνευτικής του τέχνης, πάντα γεμάτης ειλικρίνεια και πιστής στο κείμενο των συνθετών, απεριόριστα απομακρυσμένος από φιλαυτία και εξωτερική πόζα. […] ενός από τους πλέον προικισμένους από την φύση Μαέστρους του καιρού μας, για τα επιτεύγματα του οποίου δίκαια μπορεί να υπερηφανεύεται ο ελληνικός λαός…».
Συνεπώς, δεν ηττήθηκε ο μαέστρος, αφού έως σήμερα θαυμάζουμε την Μουσική του ιδιοφυία και μελετάμε και παραδειγματιζόμαστε από τη ζωή και το έργο του αγωνιζόμενοι για τους αδυνάτους και πιστεύοντας στον άνθρωπο και τη σύγχρονη δημιουργία, όπως αυτός.
Δρ. Χρήστος Ηλ. ΚΟΛΟΒΟΣ
Διευθυντής ορχήστρας
Πηγή : Ριζοσπάστης 13 – 14 / 12 – 2025
Παρασκευή 12/12/2025 – 17:47
Η ΔΑΣ πρώτη δύναμη στην ΑΔΕΔΥ: Ιστορική στιγμή για το εργατικό κίνημα! (VIDEO – ΦΩΤΟ)
«Ιστορική στιγμή για το εργατικό κίνημα!», τονίζει η ΔΑΣ η οποία αναδείχθηκε πρώτη δύναμη στη ΑΔΕΔΥ για πρώτη φορά στα 100 χρόνια ιστορίας της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης.
Η ΔΑΣ αναδείχθηκε πρώτη δύναμη γκρεμίζοντας την κυβερνητική παράταξη της ΔΑΚΕ από αυτή τη θέση, καταγράφοντας μεγάλη άνοδο σε ψήφους, ποσοστά και έδρες.
Η ΔΑΣ έλαβε 168 ψήφους και 22 έδρες στο ΓΣ της ΑΔΕΔΥ, με ποσοστό 25,57%. Στο προηγούμενο συνέδριο, πριν από τρία χρόνια είχε λάβει 134 ψήφους, 18 έδρες στο ΓΣ και ποσοστό 21,3%.
«Το αποτέλεσμα του 39ου Συνεδρίου της ΑΔΕΔΥ δυναμώνει την προοπτική, το εργατικό κίνημα να αποτελέσει το αντίπαλο δέος απέναντι σε όλες τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις και το κεφάλαιο που υπηρετούν», σημειώνει η ΔΑΣ στην ανακοίνωση που εξέδωσε. «Θα συνεχίσουμε ακούραστα, πιο αποφασιστικά μαζί με όλους τους εργαζόμενους να είμαστε στην πρώτη γραμμή για να οργανωθεί ο αγώνας μας σε κάθε χώρο του δημοσίου, σε συντονισμό με τους εργάτες του ιδιωτικού τομέα, την αγωνιζόμενη αγροτιά, τους φτωχούς αυτοαπασχολούμενους της πόλης, μαζί με τα παιδιά μας στα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες μας θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την ανασύνταξη του εργατικού – λαϊκού κινήματος», διαβεβαιώνει
Αμέσως μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος, οι αντιπρόσωποι της ΔΑΣ πραγματοποίησαν μια μικρή διαδήλωση έξω από το ξενοδοχείο όπου έγινε το 39ο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ.
Το αποτέλεσμα δυναμώνει την προοπτική
https://youtube.com/watch?v=XMDPLxDesyE%3Fwmode%3Dopaque%26controls%3D1%26enablejsapi%3D1%26playerapiid%3Dmedia-youtube-xmdplxdesye%26origin%3Dhttps%253A
Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΔΑΣ.
«Το αποτέλεσμα του 39ου Συνεδρίου της ΑΔΕΔΥ δυναμώνει την προοπτική, το εργατικό κίνημα να αποτελέσει το αντίπαλο δέος απέναντι σε όλες τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις και το κεφάλαιο που υπηρετούν.
Η ΔΑΣ, που το ψηφοδέλτιό της συγκροτείται με συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο Π.Α.ΜΕ. με μεγάλη άνοδο σε ψήφους, ποσοστά και έδρες – από 134 ψήφους, 21,3% και 18 έδρες το 2022 σε 168 ψήφους, 22 έδρες και 25,57% – αναδείχθηκε πρώτη δύναμη γκρεμίζοντας την κυβερνητική παράταξη της ΔΑΚΕ από αυτή τη θέση.
Στο Συνέδριο συμμετείχαν αντιπρόσωποι από 36 ομοσπονδίες που για να εκλεγούν ψήφισαν 250 χιλιάδες δάσκαλοι, καθηγητές, υγειονομικοί, γιατροί, εργαζόμενοι στην καθαριότητα και στις υπηρεσίες στους δήμους, στις περιφέρειες, στα πανεπιστήμια, στην αποκεντρωμένη διοίκηση, στα υπουργεία, αυξάνοντας το ποσοστό της συνδικαλιστικής πυκνότητας. Πήραν μέρος αντιπρόσωποι από 1.040 πρωτοβάθμια σωματεία.
Με τη στάση και την επιλογή τους έδωσαν ηχηρό χαστούκι στην κυβέρνηση, που παίρνει το ένα αντιλαϊκό μέτρο πίσω από το άλλο κι έστειλαν μήνυμα εναντίωσης στην πολιτική που εμπλέκει τη χώρα μας σε πολέμους, που φτωχοποιεί τους δημοσίους υπαλλήλους κι όλο το λαό, που εντείνει την καταστολή, που προωθεί ακόμα πιο αντιδραστικές αλλαγές στο αντιλαϊκό αστικό κράτος.
Η ΔΑΚΕ γκρεμίζεται από την πρώτη θέση που κατείχε την τελευταία δεκαετία ενώ τα ποσοστά της ΠΑΣΚΕ μειώνονται για ακόμα ένα συνέδριο.
Οι σύνεδροι γύρισαν την πλάτη στα ψηφοδέλτια του προηγούμενου συνδυασμού ΣΥΡΙΖΑ – Νέας Αριστεράς, του οποίου τα στελέχη τους έχουν ήδη σπεύσει να κρατήσουν θέση στο άρμα του Τσίπρα. Οι εργαζόμενοι έστειλαν μήνυμα ότι τα «ταξίδια στις πιο όμορφες θάλασσες» δεν μπορούν να γίνουν με βάρκες φτιαγμένες από τα σάπια υλικά της σοσιαλδημοκρατίας.
Το αποτέλεσμα του Συνεδρίου είναι ζωντανή έκφραση της ανόδου των ταξικών αγώνων για να ζήσουμε όπως μας αξίζει, με βάση τον τεράστιο πλούτο που παράγεται, τις δυνατότητες που προσφέρουν τα σύγχρονα επιστημονικά επιτεύγματα. Αποτελεί αναγνώριση από τους εργαζομένους της καθημερινής προσπάθειας των συνδικαλιστών της ΔΑΣ για να αναζωογονηθούν οι Ομοσπονδίες και τα σωματεία, να χειραφετηθούν από τις επιδιώξεις του κράτους, να μπουν ορμητικά στον αγώνα.
Μας γεμίζει με περισσότερη ευθύνη για να δυναμώσει ένα μαχητικό, αντικαπιταλιστικό – αντιμονοπωλιακό ρεύμα αντεπίθεσης μέσα στο οργανωμένο κίνημα των δημοσίων υπαλλήλων. Θα συνεχίσουμε ακούραστα, πιο αποφασιστικά μαζί με όλους τους εργαζόμενους να είμαστε στην πρώτη γραμμή για να οργανωθεί ο αγώνας μας σε κάθε χώρο του δημοσίου, σε συντονισμό με τους εργάτες του ιδιωτικού τομέα, την αγωνιζόμενη αγροτιά, τους φτωχούς αυτοαπασχολούμενους της πόλης, μαζί με τα παιδιά μας στα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες μας θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την ανασύνταξη του εργατικού – λαϊκού κινήματος. Το δίλημμα ήταν και παραμένει: “Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας”.
Όλοι κι όλες στα συνδικάτα! Όλοι κι όλες στον αγώνα!».
Αναλυτικά τα αποτελέσματα στον παρακάτω πίνακα:
1 / 6
ΣΧΕΤΙΚΑ
Δες ακομα
- 39ο Συνέδριο ΑΔΕΔΥ: «Ψηφίζουμε ΔΑΣ για να μην ξαναδούμε τέτοια ανακοίνωση»11/12/2025 17:57
- 39ο Συνέδριο ΑΔΕΔΥ: Σημαντικές παρεμβάσεις των αντιπροσώπων της ΔΑΣ που καλούν σε αλλαγή συσχετισμών (VIDEO)11/12/2025 17:27
Πηγή : 902.gr
ΕΡΓΑΤΙΚΑ
39ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΑΔΕΔΥ
Αντιπαράθεση των δύο γραμμών στο κίνημα απέναντι στο κράτος της εκμετάλλευσης και του πολέμου
Με συγκροτημένη και ενισχυμένη παρουσία η ΔΑΣ δίνει μάχη αποκάλυψης, μαχητικής υπεράσπισης της γραμμής της σύγκρουσης και αλλαγής του συσχετισμού
| Η Βέτα Πανουτσάκου στο βήμα |
Το πρωί της χτεσινής πρώτης μέρας του 39ου Συνεδρίου της ΑΔΕΔΥ σημαδεύτηκε από την προσπάθεια των ΔΑΚΕ και ΔΗΣΥΠ (ΠΑΣΚΕ) – που άγγιξε τα όρια του γελοίου – να επιβάλουν τη νομιμοποίηση αντιπροσώπων οι οποίοι αναδείχθηκαν μέσα από διαδικασίες που παραβίασαν καταστατικές διατάξεις και αποφάσεις ΑΔΕΔΥ. Κάτι που δεν κατάφεραν, αφού το Συνέδριο υπερψήφισε με μεγάλη διαφορά τον αποκλεισμό αυτών των αντιπροσώπων.
Οι δύο παρατάξεις δεν αμφισβήτησαν την παραβίαση καταστατικών διατάξεων, καλούσαν όμως τους συνέδρους να υπερψηφίσουν τη συμμετοχή των αντιπροσώπων αυτών γιατί οι ηγεσίες τους έκριναν ότι οι παραβιάσεις είναι …διαδικαστικές και άρα δεν υπάρχει λόγος αποκλεισμού!
Τη διαδικασία νομιμοποίησης ακολούθησαν οι κεντρικές ομιλίες των παρατάξεων. Σε αντίθεση με την «κακόφωνη χορωδία της διαχείρισης και της ταξικής υποταγής», όπως χαρακτήρισε τους ομιλητές των ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ και ΕΑΕΚ (του όλου ΣΥΡΙΖΑ), η Βέτα Πανουτσάκου εκ μέρους της ΔΑΣ ανέδειξε την ανάγκη αλλά και τη δύναμη που έχουν οι εργαζόμενοι να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους, ακολουθώντας τον δρόμο του συλλογικού αγώνα για την ανατροπή.
Δεν ανεχόμαστε «απαγορευτικό» στις ανάγκες μας
Ξεκίνησε λέγοντας ότι η ΔΑΣ απευθύνεται «σε όλους τους συναδέλφους που έχουν τις ίδιες αγωνίες με τους χιλιάδες εργαζόμενους στις υπηρεσίες και στους χώρους δουλειάς, που βιώνουν τις δυσκολίες της καθημερινότητας, που στριμώχνουν τις ανάγκες τους, τις δικές τους και της οικογένειάς τους (…) Απευθυνόμαστε σε όλους εσάς που περάσετε μέσα από τα μπλόκα του αγώνα των αγροτών, που ζήσατε έστω για λίγο την τεράστια μαζικότητα των κινητοποιήσεών τους, την αποφασιστικότητά τους να διεκδικήσουν το δίκιο τους (…)
Γι’ αυτό εξάλλου και προτείναμε χθες να καλέσουμε και έναν εκπρόσωπο των αγροτικών μπλόκων να μας μεταφέρει εδώ το αγωνιστικό τους κλίμα και να απευθύνει έναν σύντομο χαιρετισμό, πρόταση που σιωπηλά απορρίφθηκε από όλες τις παρατάξεις…
Απευθυνόμαστε σε όλους όσοι μια ζωή βλέπουν τα εκατομμύρια να πετούν γύρω τους και να προσγειώνονται στις τσέπες των λίγων, που βλέπουν τα λεφτόδεντρα να καρπίζουν από τον δικό τους, από τον δικό μας ιδρώτα αλλά να τα τρυγάνε οι μεγαλοεπιχειρηματίες με τις πλάτες των κυβερνήσεων, που βάζουν “απαγορευτικό” σε όλους εμάς…».
Τα χρόνια της κρίσης – συνέχισε – κυβερνήσεις, επιχειρηματίες και ΜΜΕ φώναζαν ότι οι εργαζόμενοι και ο λαός πρέπει να σκύψουν το κεφάλι και να πληρώσουν για ένα χρέος που δεν είναι δικό τους. Σήμερα, στα χρόνια της ανάπτυξης, «ηχούν γύρω μας οι σειρήνες του πολέμου… Και τα μεγάφωνα της προπαγάνδας της κυβέρνησης της ΝΔ μαζί με τη συστημική αντιπολίτευση, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τα στηρίγματά τους, προσπαθούν να μας πείσουν ότι εμείς οι εργαζόμενοι και ο λαός πρέπει να αποδεχτούμε να μοιράζουν χρήμα στα μονοπώλια του πολέμου και στους μεγάλους ομίλους, πρέπει να βάλουμε πλάτη για τους ανταγωνισμούς τους στο πλιάτσικο λαών και χωρών».
Την πολιτική αυτή στήριξαν και στηρίζουν οι δυνάμεις του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, που «προσπαθούν να περιορίσουν τη σκέψη και τον ορίζοντα των εργαζομένων στο πλαίσιο της αστικής διαχείρισης και του “άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς”, ώστε να μη φτάσει να αμφισβητεί τον “μονόδρομο” του συστήματος της εκμετάλλευσης.
Αυτό εξάλλου κάνουν όλες μαζί οι ηγεσίες των παρατάξεών τους στην ΟΚΕ και στην ευρωπαϊκή ΟΚΕ όπου συμμετέχουν, στις συμβιβασμένες διεθνείς συνδικαλιστικές οργανώσεις PSI, EPSU, ETUC, που είναι εταίροι της ΕΕ και του κεφαλαίου, της Κομισιόν και των λόμπι των επιχειρηματικών ομίλων, όπου μαζί μοιράζουν τη φτώχεια μας».
Μνημείο στήριξης της κυβέρνησης η καταψήφιση της πρότασης για απεργία
Αναφερόμενη στα «κατορθώματά» τους μίλησε για την προσπάθειά τους να μη γίνει απεργιακή συγκέντρωση στις 28 Φλεβάρη για τα Τέμπη, για το ότι δεν είχαν το σθένος να συμφωνήσουν ή να διαφωνήσουν «στο κείμενο που προτείναμε και αναδεικνύαμε εμπεριστατωμένα τι υπηρετεί σήμερα το νέο Πειθαρχικό», τις τοποθετήσεις τους για το «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα», το ότι «το ψήφισμα που προτείναμε ενάντια στη δίωξη του προέδρου του Σωματείου ΕΝΕΔΕΠ και προέδρου του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, που με τους συναδέλφους του εμπόδισαν παλικαρίσια τα καμιόνια των όπλων προς το Ισραήλ, δεν έλαβε την ψήφο κανενός!».
Στάθηκε επίσης στο χθεσινό μνημείο στήριξης της κυβέρνησης, με την καταψήφιση, στο Γενικό Συμβούλιο, της πρότασης για απεργία στις 16 Δεκέμβρη. Οπως σχολίασε, «εντάξει, η παράταξη της ΔΑΚΕ, ως κυβερνητική εκπρόσωπος, έκανε το καθήκον της, όμως η ΠΑΣΚΕ και η ΕΑΕΚ, που στα λόγια εναντιώνονται στον Μητσοτάκη, να την καταψηφίσουν για να δώσουν φιλί ζωής στη κυβέρνηση; Αλλά τέτοιοι είναι! Αλλά κι εμείς τέτοιοι είμαστε, δεν το βάζουμε κάτω και εδώ θα ζητήσουμε από το σώμα των αντιπροσώπων να αποφασίσει για απεργία στις 16/12, και θα την παλέψουμε στους χώρους δουλειάς».
Υπερασπιζόμενη την ανάγκη να γίνει η απεργία, είπε: «Τώρα που η κυβέρνηση της ΝΔ είναι στριμωγμένη από τις μαζικές αγροτικές κινητοποιήσεις, από τις κινητοποιήσεις που εξελίσσονται σε μια σειρά κλάδους, τώρα που έχουν πάρει αποφάσεις για απεργία αρκετά Εργατικά Κέντρα και αρκετά Νομαρχιακά Τμήματα ζητάνε, τώρα που οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς μάς λένε ότι χρειάζεται ο ξεσηκωμός να γενικευτεί, να εκφραστεί μαζικά η καταδίκη της αντιλαϊκής πολιτικής, να εκφραστεί όχι μόνο η αλληλεγγύη μας στους αγωνιζόμενους αγρότες αλλά και η αντίθεσή μας στον κρατικό προϋπολογισμό της φτώχειας και του πολέμου, που περιλαμβάνει για εμάς φόρους, χαράτσια και ψίχουλα, που γράφει σε κάθε αράδα του ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι “επιλέξιμοι” της κυβέρνησης, προτείναμε πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση για τις 16 Δεκέμβρη, μέρα ψήφισης του κρατικού προϋπολογισμού, για να πλημμυρίσουν οι δρόμοι και οι πλατείες απ’ όλο τον λαό, που λέει “κάτι πρέπει να γίνει”, “δεν πάει άλλο”».
Μιλώντας για την παρελκυστική τακτική των δυνάμεων αυτών, που τάχα υιοθετούν αιτήματα όπως αυξήσεις στους μισθούς, για 13ο και 14ο μισθό, για το χαμένο κλιμάκιο κ.ά., επεσήμανε ότι δεν τα στηρίζουν, καθώς αποδέχονται τη δημοσιονομική πειθαρχία της ΕΕ, τις μνημονιακές δεσμεύσεις, τα Σύμφωνα Σταθερότητας, δίνουν συγχωροχάρτι στις κυβερνήσεις και συνδέουν το αίτημα για επιστροφή του 13ου και του 14ου μισθού με τα θηριώδη ματωμένα πλεονάσματα.
«Αναφερόμαστε» – τόνισε – «στις συνδικαλιστικές ηγεσίες των παρατάξεων της ΝΔ, του όλου ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, που υπερασπίζονται το κυβερνητικό έργο όταν τα κόμματά τους βρίσκονται στην κυβέρνηση, ενώ όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση κάνουν κριτική σε επιμέρους ζητήματα της κυβερνητικής πολιτικής, χωρίς να αμφισβητούν τον πυρήνα της, την πολιτική που υπερασπίζεται τα κέρδη, την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών και αρμοδιοτήτων, τη λειτουργία τους με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια ακόμα κι όταν είναι δημόσιες – κρατικές, που υπερασπίζεται τις επιταγές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ».
Υπάρχει άλλος δρόμος να βαδίσουν οι εργαζόμενοι!
Και επεσήμανε ότι υπάρχει άλλος δρόμος: Της αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων παντού, της ανασύνταξης του κινήματος. «Ο δικός μας μονόδρομος είναι ο δρόμος που ακολουθούν σωματεία σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, που κέρδισαν μάχες, που υπογράψανε Συλλογικές Συμβάσεις, που στάθηκαν απέναντι σε διώξεις εργαζομένων, που αντιμετώπισαν τον αυταρχισμό, που τσαλαπάτησαν αντεργατικούς νόμους και απαγορεύσεις, που αφήσανε στα χαρτιά τους αντιαπεργιακούς νόμους όλων των κυβερνήσεων».
Τώρα «πρέπει να δυναμώσει η ταξική γραμμή, η συλλογική δράση και διεκδίκηση στο εργατικό κίνημα. Η αλλαγή των συσχετισμών με την αποφασιστική ενίσχυση των δυνάμεων της ΔΑΣ μπορεί να δώσει ανάσα, πραγματική ελπίδα και προοπτική στους αγώνες που έρχονται. Να ανοίξει δρόμο για αγωνιστικές αποφάσεις και συντονισμένες πρωτοβουλίες, που με την πάλη μας θα βάλουμε στο επίκεντρο τις ανάγκες μας και την προοπτική της ζωής μας.
Ενα τέτοιο κίνημα θα βάλει εμπόδια στις επιδιώξεις του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του, θα καταστήσει αντεργατικούς νόμους ανενεργούς και θα εμπνεύσει νέους εργαζόμενους να μπουν στη μάχη. Με χειραφέτηση των εργαζομένων, με μαζικοποίηση της δράσης Σωματείων και Ομοσπονδιών, με την ΑΔΕΔΥ κοντά στην καθημερινή τους δράση, δίπλα στους εργαζόμενους και στα σωματεία τους, αποκούμπι σε κάθε διωκόμενο.
(…) Δίνουμε μαζικό αγωνιστικό “παρών” στις κινητοποιήσεις στις 16 Δεκέμβρη, στη συγκέντρωση στις 12 Δεκέμβρη στο Εφετείο Αθήνας, στη δίκη της Χρυσής Αυγής, τη μέρα που η εισαγγελέας θα ανακοινώσει την πρότασή της σχετικά με την ενοχή ή μη των καταδικασμένων χρυσαυγιτών, δίνουμε μαζικό αγωνιστικό ραντεβού στους αγώνες τού αύριο, που θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να δυναμώσουν και να κλιμακωθούν.
Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας σε όλους τους αγωνιζόμενους, σε όλους τους διωκόμενους εργαζόμενους που σήκωσαν ανάστημα απέναντι στην αδικία και στην καταστολή, σε όλους τους λαούς που παλεύουν να χαράξουν τη δική τους πατρίδα, να βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις.
Προχωράμε μαζί, προχωράμε μπροστά, δυνατά, πιο πολλοί, πιο δυνατοί για την ανατροπή… Δίνουμε το χέρι σε όποιον σηκώνεται… Προχωράμε μαζί με όλους που δεν περιμένουν ούτε σωτήρες, ούτε “…ότι οι κουφοί παραχωρήσεις θα μας κάνουν κι οι αχόρταγοι κάτι θε να μας δώσουν! Οτι οι λύκοι θα μας ταΐσουν αντί να μας καταβροχθίσουν!”, όπως έγραψε κι ο μεγάλος Μπρεχτ».
Πηγή : Ριζοσπάστης 11 – 12 – 2025
Σάββατο 6 Δεκέμβρη 2025 – Κυριακή 7 Δεκέμβρη 2025
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Στον δρόμο της ελπίδας και της αντεπίθεσης, κόντρα στα καλέσματα υποταγής και αυταπατών
Η «νέα ΚΑΠ», όπως και η παλιά, κάνει τον βίο αβίωτο για εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες για να στηρίξει τα κέρδη των αγροτοβιομηχάνων, τους μεγαλεμπόρους και σουπερμαρκετάδες, ενώ η «ανακατανομή» – νέα μοιρασιά των κονδυλίων στην ΕΕ για να πέσουν δισ. στην πολεμική οικονομία κάνει τους κυβερνητικούς χειρισμούς και την προσπάθεια εξαγοράς με μερικά ψίχουλα, όλο και πιο δύσκολη υπόθεση. Η δυσαρέσκεια στους βιοπαλαιστές αγρότες μεγαλώνει, τα μπλόκα του αγώνα δυναμώνουν, το ίδιο και η αλληλεγγύη απ’ όλο τον λαό, που στην άλλη όψη του ίδιου νομίσματος βλέπει τις τιμές στο ράφι να είναι στα ύψη.
Την ίδια ώρα οι «προβολές» των αστικών επιτελείων για τα επόμενα χρόνια (ειδικά μετά το τέλος του μνημονίου του Ταμείου Ανάκαμψης) δείχνουν «επενδυτική καθίζηση», τους ρυθμούς ανάπτυξης να επιβραδύνονται σημαντικά, τις «αβεβαιότητες» να κυκλώνουν από παντού, από την ύφεση και τους ανταγωνισμούς στην Ευρωζώνη, τους πολέμους και τη μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, μέχρι το ενδεχόμενο μιας νέας διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί όπως ο ΟΟΣΑ δίνουν σήμα για γκάζι στις αντιλαϊκές «μεταρρυθμίσεις» με βασικό στόχο την αύξηση της «παραγωγικότητας», της εκμετάλλευσης δηλαδή των εργαζομένων, κάνουν νεύμα για καθήλωση των μισθών κάτω και από αυτόν τον πληθωρισμό, για νέα επίθεση στην εργατική τάξη, σε ρυθμούς «πολεμικούς». Την ίδια ώρα η μάχη για ΣΣΕ δυναμώνει σε μια σειρά χώρους δουλειάς για μισθούς και δικαιώματα στο ύψος των σύγχρονων αναγκών, για μέτρα υγείας και ασφάλειας, ενάντια στη δουλειά – λάστιχο και στα 13ωρα, που έβγαλαν δεκάδες χιλιάδες στον δρόμο στις πρόσφατες απεργίες.
Ενώ, πριν τα πανηγύρια για τις συμφωνίες με τις ΗΠΑ σε Ενέργεια και ναυπηγεία κοπάσουν, οι «μαρτυριάδες» Αμερικανοί λένε πως ο στόχος της «αναβάθμισης» και της Ελλάδας – κόμβου Ενέργειας περνάει μέσα από τις «συμπληγάδες» των επώδυνων, ΝΑΤΟικής κοπής διευθετήσεων στα Ελληνοτουρκικά, στο Κυπριακό, μια «νέα περιφερειακή τάξη πραγμάτων» στην Ανατ. Μεσόγειο. Αλλά και μέσα από τους αναβαθμισμένους ρόλους στα ευρωατλαντικά σχέδια, που έχουν «δάκρυα και αίμα» για το λαό, ακριβοπληρωμένους εξοπλισμούς που (όπως οι ίδιοι λένε) «δεν είναι για το Αιγαίο», επικίνδυνα νομοσχέδια όπως αυτό για τους στρατιωτικούς, που διαμορφώνει έναν ΝΑΤΟθρεμμένο στρατό για τη «νέα εποχή» των ευρωατλαντικών επεμβάσεων και πολέμων. Την ίδια ώρα όμως τα αστικά επιτελεία βλέπουν με αγωνία να μην έχει «εθιστεί ο λαός να βλέπει φέρετρα» να γυρνάνε από τα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου, να αμφισβητεί τις προτεραιότητες και τις συμμαχίες της αστικής τάξης. Εχουν δει τον λαό να βγαίνει μαζικά στους δρόμους του αγώνα ενάντια στη γενοκτονία που διέπραξαν οι Ευρωατλαντικοί και ο «στρατηγικός σύμμαχός» τους, Ισραήλ, σωματεία να σταματάνε τα φορτία του θανάτου για Γάζα και Ουκρανία.
Πάνω σε αυτήν την «κινούμενη άμμο» τα αδιέξοδά τους μεγαλώνουν, το ένα μετά το άλλο τα φθαρμένα κόλπα αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος δεν πιάνουν, εφεδρείες και «χαρτιά» του συστήματος καίγονται, ενώ η δυσαρέσκεια αρχίζει να ακουμπάει και τους «περί πολλού» αστικούς θεσμούς, το ίδιο το αστικό κράτος που μέρα με τη μέρα αποκαλύπτεται ο εχθρικός για τον λαό χαρακτήρας του.
Σοσιαλδημοκρατία: Μια λύση για κάθε πρόβλημα του σάπιου συστήματος
Σε αυτές τις δύσκολες ώρες αποκαλύπτεται για μια ακόμα φορά ο ρόλος της σάπιας σοσιαλδημοκρατίας, ως το «χαρτί» για τα δύσκολα και τις βρωμοδουλειές της αστικής τάξης.
Η ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ – στελέχη του ΠΑΣΟΚ – εμφανίζεται αγκαζέ με την κυβέρνηση της ΝΔ και τη μεγαλοεργοδοσία πλασάροντας το νέο σχέδιο υποταγής των εργαζομένων, για την «αναμόρφωση» των Συλλογικών Συμβάσεων. Μέσα στις νέες συνθήκες το σύστημα τους αναθέτει νέα βρωμοδουλειά, να κάνουν ακόμα πιο αποτελεσματικό για την εργοδοσία και το κράτος της το μνημονιακό νομοθετικό οπλοστάσιο, με βάση και τη σχετική Οδηγία της ΕΕ, αναλαμβάνοντας ρόλο «πορτιέρη» και «κόφτη» των διεκδικήσεων των εργαζομένων σε κάθε κλάδο, υπογράφοντας «κλαδικές ΣΣΕ» στα μέτρα των ομίλων, ερήμην των σωματείων και των εργαζομένων, θάβοντας τις δίκαιες διεκδικήσεις τους για σύγχρονα δικαιώματα, φροντίζοντας για την «εργασιακή ειρήνη» – υποταγή των εργαζομένων στα «θέλω» του κεφαλαίου.
Τα στελέχη ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ ντύνονται ξανά τους «φίλους των αγροτών και κτηνοτρόφων» και επιστρέφουν σαν τους δολοφόνους στον τόπο του εγκλήματος. Καταριούνται τη «διαφθορά» και τη χρεώνουν αποκλειστικά στα καλόπαιδα της ΝΔ, για να κρύψουν ότι αυτή φούντωσε πάνω στην κοπριά της πολιτικής της ΕΕ που από κοινού στοίβαξαν όλοι, εφαρμόζοντας την πολιτική της ΕΕ που ρήμαξε τα χωριά. Υπερασπίζονται «μια άλλη», τάχα δικαιότερη ΚΑΠ, κρύβοντας ότι αυτή είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των επιχειρηματικών ομίλων, παρουσιάζουν πως μπορεί τάχα να υπάρξει και ένα «νέο παραγωγικό μοντέλο» που θα ικανοποιεί ταυτόχρονα και τις ανάγκες των βιοπαλαιστών αγροτών και εκείνες των μεγαλεμπόρων και ομίλων, νουθετούν τους αγροτοκτηνοτρόφους να διαλέξουν «άλλες μορφές αγώνα» που να μην ασκούν πίεση στο σύστημά τους, να βάζουν μερικά «ελάχιστα» αιτήματα στα μέτρα των «δημοσιονομικών αντοχών».
Είναι μέσα σε αυτές τις συνθήκες που το σύστημα κάνει και το rebranding Τσίπρα, ώστε, όπως έδειξε και η παρουσίαση της Τετάρτης, αυτός να ξαναβρεθεί στον γνώριμο ρόλο της εξαπάτησης του λαού, με μπαγιάτικες αυταπάτες περί «δίκαιης» καπιταλιστικής ανάπτυξης να βγαίνουν από την ντουλάπα για να ντύσουν τους στόχους της αστικής τάξης και των επιχειρηματικών ομίλων, και να εναλλάσσονται με αντιδραστικά συνθήματα «παλιάς κοπής» της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας περί «ισχυρής Ελλάδας» και «νέου πατριωτισμού» – του «πατριωτισμού» του κεφαλαίου, των ΝΑΤΟικών διευθετήσεων και της «πολυδιάστατης» εμπλοκής. Οι φούσκες περί «κλεπτοκρατίας» αποτελούν μία ακόμα εκδοχή της προσπάθειας να κρυφτεί ο πραγματικός ένοχος όλων των λαϊκών προβλημάτων, το κεφάλαιο, η εξουσία του, οι κυβερνήσεις του. Σε συνθήκες που περιμένουν τριγμούς και που η δυσαρέσκεια διογκώνεται ορατά, η «αποκατάσταση της ισορροπίας του πολιτικού συστήματος» είναι ένας βαθιά αντιλαϊκός, αντιδραστικός στόχος, σημαίνει ουσιαστικά εγγύηση της αντιλαϊκής σταθερότητας, αγωνία μην τυχόν και χάσει τον «βηματισμό» της η εναλλαγή των κυβερνήσεων που θα τσακίζουν διαδοχικά τον λαό, απαξιώνοντας γι’ αυτό πλήρως τους αγώνες αγροτών, εργαζομένων, λαϊκών στρωμάτων. Για άλλη μια φορά η σοσιαλδημοκρατία αναλαμβάνει ρόλο «μερεμετατζή» για να κλείσει «ρωγμές» στο σάπιο σύστημα τους, να συμβάλει «στην αποκατάσταση της αξιοπιστίας των θεσμών», να διαμορφώσει ένα νέο μείγμα ενσωμάτωσης και χτυπήματος της λαϊκής δυσαρέσκειας.
Για να βγει ο λαός νικητής…
Και μπορεί η κυβέρνηση να μην έχει ανταγωνιστή στη διεκδίκηση της διακυβέρνησης, έχει όμως αντίπαλο….
Για την ακρίβεια, δεν έχει μόνο η κυβέρνηση. Εχει συνολικά η αστική εξουσία, τα κόμματα της, σε όλες τις εκδοχές του το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα.
Αυτός ο αντίπαλος είναι ο οργανωμένος, συντονισμένος αγώνας εργαζομένων, αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, νέων, που μπορεί να αποτελέσει τη δύναμη που μπορεί να βάλει σήμερα εμπόδια στη στρατηγική του κεφαλαίου, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και να ανοίξει αύριο τον δρόμο για την προοπτική, την ανατροπή τους. Αντίπαλος είναι το ΚΚΕ, που δίνει όλες τις δυνάμεις του σε αυτήν τη κατεύθυνση.
Γιατί απέναντι στο δηλητήριο της «κοινωνικής ειρήνης», της σιγής νεκροταφείου δηλαδή για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών, μόνο το δυνάμωμα της ταξικής πάλης, της οργάνωσης και σύγκρουσης με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, της συμμαχίας των λαϊκών στρωμάτων, μπορεί να υψώσει τείχος αλληλεγγύης, να αποσπάσει κατακτήσεις, να ανοίξει τον δρόμο της αντεπίθεσης για να ικανοποιηθούν πραγματικά οι λαϊκές ανάγκες.
Απέναντι στις κάλπικες προσδοκίες για «πολιτική αλλαγή» με τον Μανωλιό να βάζει τα ρούχα του αλλιώς, με σκιαμαχίες και παζάρια πίσω από κλειστές πόρτες για το πώς θα τυλίξουν τον λαό «σε μια κόλλα χαρτί», είναι η ώρα να δυναμώσει η πραγματική ελπίδα, το πραγματικό αντίπαλο δέος στην κυβέρνηση και σε κάθε αντιλαϊκή κυβέρνηση: Το ταξικό εργατικό κίνημα, το κίνημα των βιοπαλαιστών αγροτών και επαγγελματιών, που θα αμφισβητεί την ίδια την «καρδιά» της αντιλαϊκής πολιτικής, τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και του κεφαλαίου.
Σε όσους τον καλούν να στριμώξει τις ανάγκες του στο «μαγγανοπήγαδο» της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κρίσης, που τα τοιχώματά του στενεύουν όλο και περισσότερο, ο λαός πρέπει να απαντήσει κοιτώντας «εκτός των τειχών», με συνείδηση ότι για να κερδίσει ο ίδιος πρέπει να χάσει το κεφάλαιο.
Απέναντι στον «πατριωτισμό» του κεφαλαίου, που θέλει «εθισμό στα φέρετρα» για τα κέρδη εφοπλιστών, ενεργειακών ομίλων και μεγαλοκατασκευαστών, απέναντι στις «συμφωνίες ειρήνης και ευημερίας» που φέρνουν μεγαλύτερους κινδύνους και φτώχεια, ο λαός έχει κάθε συμφέρον να δυναμώσει τον αγώνα του ενάντια στην εμπλοκή, στα σχέδια των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ.
Απέναντι σε όσους τον καλούν να μπαλώσει την «κουρελού» του εχθρικού για τον ίδιο αστικού κράτους, σε όσους του λένε να κάνει πιο αποτελεσματική τη μηχανή που «αλέθει» τις ανάγκες του για να ταΐζει τους επιχειρηματικούς ομίλους, ο λαός έχει κάθε συμφέρον να κάνει πιο αποτελεσματική τη δική του πάλη εναντίον του, να στριμώξει ο ίδιος στα σκοινιά το σάπιο σύστημα.
Κόντρα στις χρεοκοπημένες αυταπάτες για «νέα παραγωγικά μοντέλα», με την εκμετάλλευση να ζει και να βασιλεύει, για «ριζοσπαστικές» μεταρρυθμίσεις – μούφα στο έδαφος του καπιταλισμού, είναι ώρα να δυναμώσει η πάλη για πραγματικά ριζοσπαστικές αλλαγές στην οικονομία και στην εξουσία, για να απαλλαγεί ο λαός από τον βραχνά του καπιταλιστικού κέρδους, αξιοποιώντας τις σημερινές τεράστιες δυνατότητες της επιστήμης, της τεχνολογίας, τον πλούτο που παράγει, για τις δικές του ανάγκες και όχι για να πλουτίζουν μια χούφτα κοινωνικά παράσιτα.
Σε αυτόν τον δρόμο αξίζει να καταθέσει κάθε θυσία.
ΙΣΤΟΡΙΑ
«Μεταδεκεμβριανος “Ριζοσπάστης”»: Ενα άγνωστο ποίημα εμπνευσμένο από τη Μάχη του Δεκέμβρη 1944
Από Κερκυραίο δημοσιογράφο, φίλο του Κόμματος, πήραμε και δημοσιεύουμε ένα ποίημα με τον τίτλο «Μεταδεκεμβριανός “Ριζοσπάστης”», που έγραψε ο Κερκυραίος ποιητής και πεζογράφος Γιάννης Χονδρογιάννης (Κέρκυρα 1905 – Αθήνα 1987).
Συστήνοντας τον ποιητή, μας γράφει: «Υποστηρικτής των κομμουνιστικών ιδεών και γνωστός κυρίως για το έργο του “Η Μαρία Πολυδούρη μετά τον Καρυωτάκη”, ο Γ. Χονδρογιάννης είχε συμπεριλάβει στην ποιητική συλλογή του “Ο δρόμος του ήλιου ή η δίκαιη λύρα” (Αθήνα, 1979, “Τυπογραφείο Γ. Αργυρόπουλου – Α. Τουμαδάκη – Για λογαριασμό των εκδόσεων Κέδρος”, στον τίτλο παραπομπή στον γνωστό σολωμικό στίχο) αχρονολόγητο ποίημά του, που επιγράφεται “Μεταδεκεμβριανός «Ριζοσπάστης»”.
Το ποίημα, όπως συνάγεται από τον τίτλο και το περιεχόμενό του, αφορά τον “Ριζοσπάστη” της περιόδου που ακολούθησε αμέσως μετά τις συγκρούσεις του Δεκέμβρη του 1944, στις οποίες αναφέρεται.
Σύμφωνα με την Ελλη Αλεξίου, ο Γ. Χονδρογιάννης – που υπήρξε δικαστής και εξέδωσε συνολικά πέντε ποιητικές συλλογές – ήταν “αισθαντικός και ταλαντούχος” ποιητής. Στο πρώιμο και ύστερο έργο του έχουν αναφερθεί επίσης ο Κ. Παλαμάς, ο Γρηγ. Ξενόπουλος, ο Μαν. Αναγνωστάκης και ο κριτικός λογοτεχνίας Μ. Μ. Παπαϊωάννου, συγκλίνοντας στην εκτίμηση ότι αποτελούσε μια ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα παρουσία στα ελληνικά Γράμματα.
Ηταν θαυμαστής της ποίησης του Κ. Καρυωτάκη. Αφιέρωσε ποιήματά του στον Γ. Σεφέρη και σε άλλα συμπεριέλαβε αναφορές – παραπομπές στους Κ. Βάρναλη και Γ. Ρίτσο.
Εζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στην Αθήνα και αφιέρωσε πολλούς στίχους του στον γενέθλιο τόπο του, το κερκυραϊκό χωριό Σωκράκι.
Ο ποιητής Γ. Χονδρογιάννης τέθηκε εκτός δικαστικού Σώματος τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, με την κατηγορία ότι υποστήριξε τον ΕΛΑΣ, όταν υπηρετούσε στην Πρέβεζα τους πρώτους μήνες μετά την απελευθέρωση της χώρας. Στη διάρκεια της Κατοχής, ενώ υπηρετούσε στη Ζάκυνθο, οι Ιταλοί κατακτητές τον εκδίωξαν από το νησί. Στα χρόνια της δικτατορίας Μεταξά, καθώς τότε υπηρετούσε στα Τρίκαλα, είχε επαινεθεί από την οργάνωση “Εργατική Βοήθεια” της πόλης των Τρικάλων, καθώς αντιτάχθηκε σε καταδίκη εργάτη, που οδηγήθηκε σε δίκη επειδή διακινούσε μαρξιστικά βιβλία. Η ποίησή του κατά περιόδους είχε πολύ έντονα στοιχεία πεσιμισμού».
* * *
Μεταδεκεμβριανός «Ριζοσπάστης»
Μέσα στο λυπημένον ύπνο μου /
συλλογιέμαι την ώρα που θα ‘ρθει /
για να σε φέρει. /
Σε περιμένω όπως περιμένει /
ο χαμένος ορειβάτης /
την ανατολή του ήλιου /
για να βρει το δρόμο του. /
Ανεβαίνουμε /
τη δύσκολη κορυφή του Καουριζαγκάρ /
και συ είσαι ο ήλιος /
που μας οδηγείς και μας φωτίζεις. /
Διαβαίνουμε /
τις θάλασσες του Ζόφου και της Πικρίας /
και συ μας στέλνεις μια γλυκιά αχτίδα /
από το Φάρο της Ελπίδας. /
Τα χρόνια που πέρασαν /
έκαμαν τη ζωή μου πικρή. /
Δεν έχω πια χαρά /
και δεν έχω πια επιθυμίες. /
Τα άσπρα περιστέρια /
που πλημμυρίσανε τον αττικό ουρανό /
την αυγή εκείνου του Οκτωβρίου /
πέσανε κάτω από τα βόλια /
των κακών ανθρώπων /
βάφοντας /
με ζεστό κόκκινο αίμα /
τους δρόμους της μεγάλης πολιτείας. /
Σ’ αγαπώ καθώς αγάπησα νέος /
τους Ελεύθερους Πολιορκημένους
του Σολωμού /
και την Ωδή σε μιαν ελληνική υδρία
του Κητς. /
Οπως τότε στην αυγή της νιότης μου /
έμενα έκθαμβος /
μπροστά στην αποκάλυψη της Ομορφιάς /
και οι στίχοι των ποιητών /
ήταν για μένα /
το μπρούσκο δυνατό κρασί που με μεθούσε. /
Ετσι και τώρα /
νιώθω να σφύζουν οι φλέβες μου /
στην αποκάλυψη της καθημερινής /
της μιας Αλήθειας /
της γραμμένης /
με το κόκκινο αίμα των παιδιών μας /
με τα δάκρυα των μανάδων μας /
με ό,τι αποκτήσαμε μιαν αυγή του Οκτώβρη /
με ό,τι χάσαμε ένα δειλινό του Δεκέμβρη /
γιατί κάθε σου γραμμή /
μοιάζει με ζωντανό κύτταρο που κλείνει μέσα του /
την ουσία της ζωής /
τους πόθους και τους πόνους ενός ολάκερου λαού. /
Κ’ είναι γι’ αυτό η αγάπη μου για σένα /
που ανανεώνεται και δυναμώνει κάθε μέρα /
σαν την αγάπη της γυναίκας μου /
και σαν της πεθαμένης μάνας μου τη νοσταλγία. /
Το κάθε τρίστρατο /
μου θυμίζει /
τους βωμούς της Ελευθερίας /
που είχαν στήσει τα παιδιά της Ελλάδας /
με τα ίδια τους τα κορμιά όταν η βροχή και ο άνεμος /
του Δεκεμβρίου /
χτυπούσαν με λύσσα τα παράθυρά μας /
που δεν μας προστάτευαν πια. /
Κι είναι από τότε /
που το πένθος γέμισε /
τα σπίτια μας και τις καρδιές μας. /
Κι είναι από τότε /
που στέκουμε περίλυποι μα και περήφανοι μαζί /
γιατί δε λυγίσαμε. /
Τα έντεκα γράμματα /
που στηρίζουν σαν χυτές κολόνες από ατσάλι /
το αέτωμα του νου σου /
ντύθηκαν με το χρώμα του πένθους. /
Μα όπως στην καρδιά του χειμώνα /
πίσω απ’ τα μαύρα σύννεφα αχνοφέγγει /
το φως του ήλιου /
για να μας θυμίζει πως ο ήλιος υπάρχει /
και τα σύννεφα θα φύγουν /
έτσι αχνοφέγγει το σφυρί και το δρεπάνι /
στο κέντρο της μετώπης σου/
Και σ’ αγαπώ και σε περιμένω /
όπως περιμένουμε τον ήλιο /
όπως αγαπάμε τη θάλασσα. /
Σ’ αγαπώ /
κι είμαι ακόμη μαζί σου δεμένος /
με τον ιερό δεσμό /
που ενώνει /
τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουνε μαζί το θάνατο /
και νιώσανε μαζί σε μιαν ένταση της ζωής /
την πικρή του γεύση. /
Κι έρχομαι κάθε πρωί προς εσένα /
όπως η γυναίκα του Ευαγγελίου /
για να αντλήσω το ύδωρ της ζωής και το φως της αλήθειας /
Γιατί /
εσύ είσαι η δυνατή φωνή του Γιοχάνανν /
που φτάνει ως τα παλάτια των βασιλιάδων /
και ταράζει τον ύπνο των ενόχων. /
Εσύ είσαι το φωτεινό σπαθί του Αρχαγγέλου /
που τρομάζει τις ψυχές των κολασμένων. /
Είσαι το φως και η Αλήθεια.
——————————————————-
Καουριζαγκάρ: Πιθανώς ιδιωματική τοπική απόδοση απρόσιτης βουνοκορφής στην περιοχή των Ιμαλαΐων.
Γιοχάνανν: Φερόμενος ηγέτης επαναστατημένων Ιουδαίων εναντίον της Ρώμης (66-74 μ.Χ.).
Κολασμένων: Εδώ διεφθαρμένων, αμαρτωλών.
Ωδή σε μιαν ελληνική υδρία του Κητς: Ποίημα του Τζον Κητς («Σε μια ελληνική υδρία») για την αρχαία ελληνική τέχνη ως έκφραση ανθρωπιστικών αξιών.
Πηγή : Ριζοσπάστης 6 – 7 / 12 – 2025
Τετάρτη 3 Δεκέμβρη 2025
ΑΓΡΟΤΙΚΑ
ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΙΟΠΑΛΑΙΣΤΕΣ ΑΓΡΟΤΟΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΥΣ
Μεγαλειώδη τα μπλόκα της Θεσσαλίας, ισχυροποιούνται διαρκώς με εκατοντάδες τρακτέρ
Η Νίκαια της Λάρισας και ο Ε-65 της Καρδίτσας γίνονται σημεία αναφοράς για την αγωνιστική κλιμάκωση από τον Εβρο έως την Κρήτη
| Καθημερινές είναι οι συνελεύσεις στα μπλόκα |
Με τα δύο μεγαλειώδη μπλόκα της Θεσσαλίας στον κόμβο της Νίκαιας Λάρισας και στον Ε-65 στην Καρδίτσα να δυναμώνουν καθημερινά, με νέα τρακτέρ και αγροτικά μηχανήματα, σηματοδοτείται η πανελλαδική κλιμάκωση της μάχης που δίνουν οι βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφοι για τα δίκαια αιτήματα που τους βγάζουν στους δρόμους.
Η ισχυροποίηση των μπλόκων στις μεγάλες Εθνικές Οδούς, στην «καρδιά» της χώρας, τα νέα μπλόκα που στήνονται αυτές τις μέρες σε άλλα κομβικά σημεία από τον Εβρο μέχρι την Κρήτη (βλ. σελ. 16 – 17), η πολύμορφη αγωνιστική δραστηριότητα που ήδη τα πλαισιώνει και κυρίως η αλληλεγγύη των εργαζομένων και του λαού, ακυρώνουν τις απέλπιδες προσπάθειες της κυβέρνησης και των μηχανισμών της να τρομοκρατήσουν και να υπονομεύσουν τον μεγάλο αγώνα των αγροτών.
Ο αγώνας τους είναι δίκαιος γιατί είναι αγώνας απέναντι στο ξεκλήρισμά τους από την πολιτική της ΚΑΠ της ΕΕ και των κυβερνήσεων. Και γίνεται υπόθεση όλου του λαού, που υποφέρει από την ακρίβεια, που βιώνει τις συνέπειες της ίδιας πολιτικής που τσακίζει την ανάγκη του για φτηνά και ποιοτικά προϊόντα.
Γι’ αυτό και οι βιοπαλαιστές αγρότες κλιμακώνουν και συντονίζουν τη δράση τους σε όλη τη χώρα, για να μπορέσουν να ζήσουν από την παραγωγή τους.
Κομβόι με τρακτέρ συρρέουν καθημερινά στο μπλόκο της Νίκαιας
| Νίκαια Λάρισας: Με ενθουσιασμό γίνονται δεκτά τα νέα τρακτέρ που καταφτάνουν διαρκώς |
Στο φόντο αυτό, κομβόι με εκατοντάδες τρακτέρ καταφτάνουν μέρα με τη μέρα στα μπλόκα της Νίκαιας και του Ε-65, παίρνοντας θέσεις μάχης και ισχυροποιώντας τον δίκαιο αγώνα των βιοπαλαιστών. Τα νέα τρακτέρ που καταφτάνουν γίνονται δεκτά με ενθουσιασμό και χειροκροτήματα από τους συναδέλφους τους που ήδη βρίσκονται στα δύο μπλόκα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στο μπλόκο της Νίκαιας Λάρισας χθες όλο το μεσημέρι κατέφταναν τρακτέρ και αγροτικά μηχανήματα από πολλές περιοχές του νομού, αλλά και από τη Μαγνησία. Η κάθοδος νέων τρακτέρ πάνω στην ΠΑΘΕ θα συνεχιστεί και σήμερα και τις επόμενες μέρες, στέλνοντας μήνυμα κλιμάκωσης του αγώνα.
«Δεν είναι αργά, δεν περισσεύει κανείς», σημειώνουν οι Αγροτικοί Σύλλογοι σε διάφορες περιοχές, που καλούν σε μαζική συμμετοχή και ενίσχυση του μπλόκου.
Ενδεικτικά, για σήμερα έχουν οριστεί προσυγκεντρώσεις των τρακτέρ ώστε να καταφτάσουν μαζικά στο μπλόκο της Νίκαιας από τα εξής σημεία: Στον Τύρναβο στη 1 μ.μ. στην Τούμπα, στο πρατήριο δίπλα από τη γέφυρα, στον Αμπελώνα στη 1 μ.μ. στην κεντρική πλατεία της πόλης, στο Δαμάσι στις 12 μ. στην κεντρική πλατεία του χωριού και στο Αργυροπούλι στις 12 μ. μπροστά από την κοινότητα.
Δεν θα μείνει κανένα τρακτέρ σε χωριό της Καρδίτσας
Αποφασισμένοι να φέρουν όλα τα τρακτέρ του νομού στο μπλόκο που έχει στηθεί πάνω στον Ε-65 είναι οι βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφοι της Καρδίτσας. Χιλιάδες είναι ήδη άλλωστε τα τρακτέρ από πάνω από 40 χωριά του νομού που έχουν κατακλείσει το οδόστρωμα από την Κυριακή και ενισχύονται καθημερινά.
Οι αγροτοκτηνοτρόφοι της περιοχής δηλώνουν αποφασισμένοι να παραμείνουν και να ενισχύσουν το μπλόκο τους, αφού είναι κοινή τους πεποίθηση ότι για να καταφέρουν να πάρουν ανάσες επιβίωσης είναι μονόδρομος η κλιμάκωση του αγώνα, η σύγκρουση με την ΚΑΠ της ΕΕ και την πολιτική της κυβέρνησης.
Συνελεύσεις κάθε απόγευμα
Κάθε απόγευμα τα μπλόκα «ζωντανεύουν» από τις μαζικές Γενικές Συνελεύσεις που γίνονται στις γεμάτες τρακτέρ Εθνικές Οδούς. Εκεί οι αγρότες συζητάνε συλλογικά τα επόμενα αγωνιστικά βήματά τους, οργανώνουν την κλιμάκωση του αγώνα τους.
«Δεν θα υποχωρήσουμε αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά μας», είναι το μήνυμα που στέλνουν προς την κυβέρνηση από τις χθεσινές συνελεύσεις και τα δύο μαζικά μπλόκα της Θεσσαλίας.
Μάλιστα, αγρότες και των δύο μπλόκων αποφάσισαν να βρεθούν αύριο Πέμπτη στη 1 μ.μ. έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Λάρισας, απαιτώντας την αθώωση των συναδέλφων τους που συνελήφθησαν από τις δυνάμεις καταστολής την Κυριακή καθώς προσπαθούσαν μαζί με τους συναδέλφους τους να στήσουν το μπλόκο στη Νίκαια Λάρισας.
Κινητοποίηση κτηνοτρόφων χθες στη Λάρισα
| Οι κτηνοτρόφοι διαδήλωσαν στο κέντρο της Λάρισας |
Στο μεταξύ, χθες κτηνοτρόφοι του νομού Λάρισας πραγματοποίησαν δυναμική διαμαρτυρία στην κεντρική πλατεία της πόλης. Στο πλαίσιο της κινητοποίησης έριξαν συμβολικά γάλα, ζωοτροφές, σιτάρι και καλαμπόκι, διαμαρτυρόμενοι για τις εξευτελιστικές τιμές των προϊόντων.
Παράλληλα κατήγγειλαν την εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης, που τους άφησε απροστάτευτους από την ευλογιά, οδηγώντας σε θανάτωση εκατοντάδες χιλιάδες ζώα, απαίτησαν την άμεση και δίκαιη καταβολή των αποζημιώσεων για την αναπλήρωση των εισοδημάτων τους και δήλωσαν αποφασισμένοι να συνεχίσουν τον αγώνα τους μαζί με τους αγρότες του μπλόκου. Σε αυτήν την κατεύθυνση οι κτηνοτρόφοι κατευθύνθηκαν προς τον κόμβο της Νίκαιας, προκειμένου να ενωθούν με το μπλόκο και να το ενισχύσουν.
| Καρδίτσα: Τα τρακτέρ πλημμυρίζουν τον Ε-65 |
«Επετειακές» οι αγροτικές κινητοποιήσεις; Δεν νομίζουμε…
Μία πολύ συνοπτική καταγραφή των αγροτικών κινητοποιήσεων τον τελευταίο χρόνο
| (φωτ. 1) |
Ο αγώνας των βιοπαλαιστών αγροτών έχει ήδη πάρει μεγαλειώδεις διαστάσεις. Στη Θεσσαλία, στα μπλόκα της Νίκαιας και στον Ε-65, το οργανωμένο αγροτικό κίνημα έχει καταφέρει μέσα σε λίγες μέρες να συγκεντρώσει χιλιάδες τρακτέρ πάνω στις Εθνικές οδούς και κάθε μέρα προστίθενται εκατοντάδες ακόμα από τα χωριά. Οι αγροτοκτηνοτρόφοι σε όλη τη χώρα ετοιμάζουν την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων.
Επειδή διάφοροι αυλικοί και «τρόφιμοι» της πλατείας Κολωνακίου τολμάνε να λένε ότι οι αγρότες «επετειακά βγαίνουν στον δρόμο κάθε χρόνο, όποτε δεν έχουν δουλειά», είπαμε να απαντήσουμε κάπως διαφορετικά, μέσα από την ειδησεογραφία του τελευταίου χρόνου.
Τα ρεπορτάζ ομολογούν ότι τα περί «επετειακών κινητοποιήσεων» είναι ένας μύθος. Θα αφήσουμε το φωτορεπορτάζ που ακολουθεί να απαντήσει ότι οι αγρότες, επειδή ακριβώς «πνίγονται» από την πολιτική κυβερνήσεων – ΕΕ που τους ξεκληρίζει, βρίσκονται στον δρόμο του αγώνα όλο τον χρόνο, ειδικά το τελευταίο δίχρονο, μετά τις καταστροφικές πλημμύρες, αλλά και μες στο κατακαλόκαιρο που μας πέρασε, την περίοδο που έβγαινε στον αφρό το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Παραθέτουμε ενδεικτικά κάποιες κινητοποιήσεις και όχι προφανώς το σύνολο που έχει καταγράψει η ειδησεογραφία…
* * *
| (φωτ. 2) |
(φωτ. 1)
19 Φλεβάρη 2025 εκατοντάδες τρακτέρ – με πολλά από αυτά να έχουν ξεκινήσει από τη Θεσσαλία – βρίσκονται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης! Και τότε είχαν ρίξει στο κενό την προσπάθεια τρομοκράτησης που επιστράτευσε η κυβέρνηση, που μέσω ανακοίνωσης της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης απαγόρευσε το προγραμματισμένο συλλαλητήριο των αγωνιζόμενων αγροτών και κτηνοτρόφων στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.
(φωτ. 2)
Δευτέρα 24 Φλεβάρη 2025. Τα τρακτέρ βρίσκονται μέσα στην πλατεία των Γρεβενών. Από τότε ο Ρίζος Μαρούδας, πρόεδρος της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Λάρισας και μέλος της Πανελλαδικής Επιτροπής Μπλόκων, έλεγε: «Δώσαμε και δίνουμε έναν μεγάλο αγώνα, και με τη μορφή των μπλόκων και με τη μορφή των συλλαλητηρίων, γιατί θέλουμε την επιβίωσή μας, γιατί τα αιτήματά μας είναι δίκαια και δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας. (…) Παράγουμε τα πιο ποιοτικά προϊόντα, δεν μας αφήνουν όμως να παράγουμε, δεν μας αφήνουν να ζήσουμε (…) ο αγώνας θα συνεχιστεί (…) για να μη γίνουμε σύγχρονοι κολίγοι, θα συνεχιστεί με τοπικές δραστηριότητες και κινητοποιήσεις».
* * *
(φωτ. 3)
11 Απρίλη 2025. Τα τρακτέρ στην κεντρική πλατεία της Λάρισας και οι αγρότες μαζί με τους εργαζόμενους της πόλης. Εξέφραζαν την οργή τους και διεκδικούσαν στις πολύ δύσκολες συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί, με παγετό που είχε προκαλέσει ολοσχερή καταστροφή σε δενδρώδεις καλλιέργειες και αμπελοκαλλιέργειες.
| (φωτ. 3) |
(φωτ. 4)
27 Μάη 2025. Τα τρακτέρ στην Αγιά της Λάρισας, γιατί τα προϊόντα της περιοχής και γενικότερα του νομού Λάρισας ήταν εκτός των αποζημιώσεων του «μέτρου 23», δηλαδή το πακέτο ενισχύσεων που δίνεται σε αγρότες που έχουν πληγεί από φυσικές καταστροφές.
(φωτ. 5)
24 Ιούνη 2025. Συμβολικό μπλόκο στον κόμβο του Ριζομύλου. Από τότε οι αγρότες τόνιζαν πως η ανεξέλεγκτη εξάπλωση της ευλογιάς έρχεται να προστεθεί στις ήδη σοβαρές απώλειες από τις πρόσφατες πλημμύρες, προκαλώντας καταστροφή χωρίς επιστροφή, αφού χιλιάδες ζώα οδηγούνται σε θανάτωση λόγω ασθένειας.
(φωτ. 6)
14 Ιούλη 2025. Με δεκάδες τρακτέρ και αγροτικά μηχανήματα κατέφθασαν σήμερα το βράδυ οι βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφοι του νομού Λάρισας στην κεντρική πλατεία της πόλης, σηκώνοντάς την «στο πόδι». Η κινητοποίηση – η οποία, μάλιστα, είχε γίνει στη μέση της καλλιεργητικής περιόδου και του καλοκαιριού – εξέφρασε αγωνιστικά την οργή τους για το φαγοπότι εκατομμυρίων ευρώ που στήθηκε στις πλάτες τους ως αποτέλεσμα της ΚΑΠ της ΕΕ, αλλά και για τα οξυμένα προβλήματα που γεννά η ίδια πολιτική και τους φέρνει στα όρια της επιβίωσης.
* * *
(φωτ. 7)
18 Ιούλη 2025. Οι αγρότες της Καρδίτσας βγαίνουν στον Ε-65. «Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα των κυβερνήσεων και της ΕΕ», διαμήνυαν από τότε.
| (φωτ. 4) |
(φωτ. 8)
28 Ιούλη 2025. Την πόλη των Τρικάλων είχαν ξεσηκώσει και τότε οι βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφοι του νομού Τρικάλων, με μηχανοκίνητη πορεία δεκάδων τρακτέρ. Μετά την κινητοποίηση μέσα στην πόλη οι αγρότες είχαν αποκλείσει συμβολικά τον κόμβο στο Μεγαλοχώρι.
(φωτ. 9)
29 Ιούλη 2025. Οργισμένοι με την αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης – ΕΕ, που οξύνει τα προβλήματά τους και τους φέρνει στα όρια της επιβίωσης, οι αγρότες του πρώην δήμου Πλατυκάμπου Λάρισας είχαν ανταποκριθεί στο κάλεσμα της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Λάρισας και του τοπικού Αγροτικού Συλλόγου και είχαν διαδηλώσει δυναμικά με δεκάδες τρακτέρ στον κόμβο του Ελευθερίου.
(φωτ. 10)
18 Σεπτέμβρη 2025. Οι βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφοι στη Θεσσαλία έστησαν μπλόκο στον κόμβο του Ε-65, στην Καρδίτσα, ύστερα από το κοινό κάλεσμα των Ομοσπονδιών των Αγροτικών Συλλόγων.
(φωτ. 11)
7 Οκτώβρη 2025. Καταστολή, χημικά και βία επιστράτευσε η κυβέρνηση απέναντι στους βιοπαλαιστές αγρότες, κτηνοτρόφους και μελισσοκόμους της Βοιωτίας, οι οποίοι δυναμικά και με αποφασιστικότητα έσπασαν τα μπλόκα της αστυνομίας και κατάφεραν να επιβάλουν την παρουσία τους στην κυβερνητική «φιέστα» στο Διοικητήριο της Λιβαδειάς και να ακουστούν δυνατά τα αιτήματα επιβίωσής τους.
* * *
| (φωτ. 5) |
Αυτά ενδεικτικά. Απλά ως επιβεβαίωση του συνθήματος «Τώρα με τα πόδια, μετά με τα τρακτέρ, αν δεν δικαιωθούμε θα γίνει Κιλελέρ»! Οι αγρότες τα έλεγαν…
(Αναδημοσίευση από το «902.gr»)
| (φωτ. 6) |
| (φωτ. 7) |
| (φωτ. 8) |
| (φωτ. 9) |
| (φωτ. 10) |
| (φωτ. 11) |
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΣΕΗ
«Το θέατρο είμαστε εμείς! 5 Δεκέμβρη απεργούμε!»
Τον αγώνα των ηθοποιών στηρίζουν και οι σπουδαστές
Με ορίζοντα την Παρασκευή 5 Δεκέμβρη, μέρα απεργίας των ηθοποιών στα θέατρα, το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών συνεχίζει με αμείωτους ρυθμούς την επικοινωνία, τη συζήτηση με τους θιάσους. Οι αποφάσεις μέρα με τη μέρα πληθαίνουν και ακόμα περισσότεροι θίασοι ανακοινώνουν τη συμμετοχή τους στην απεργία. Ενώ και η Ενωση Μη Κερδοσκοπικών Θιάσων (ΕΜΚΕΘΙ), δηλαδή των μικρών θεάτρων, έχει ανακοινώσει ότι δεν θα κάνουν παραστάσεις εκείνη τη μέρα, σε ένδειξη συμπαράστασης.
Το ΣΕΗ καλεί σε απεργιακή συγκέντρωση στις 7 το απόγευμα έξω από το Θέατρο «Παλλάς».
Οι ηθοποιοί απαιτούν υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με τις δύο μεγάλες εργοδοτικές ενώσεις του κλάδου (ΠΕΘ, ΕΝΘΕΠΑ) χωρίς αστερίσκους και προϋποθέσεις, πρόβες πληρωμένες με πλήρη ασφαλιστική κάλυψη, αύξηση μισθού.
Σε χθεσινή του ανακοίνωση το ΣΕΗ καταγγέλλει τη μη προσέλευση των παραγωγών σε προγραμματισμένο ραντεβού στις 1/12 για την υπογραφή της Σύμβασης. Οπως αναφέρει: «Πέντε μέρες πριν την απεργία μας, προσπαθούν να καθυστερήσουν, να μπερδέψουν. Με δικαιολογίες και ψέματα προσπαθούν να ανακόψουν τη συζήτηση που γίνεται μέσα στους θιάσους, τις αποφάσεις για συμμετοχή στην απεργία που κάθε μέρα γίνονται περισσότερες!
Η απάντηση απέναντι στην αδιάλλακτη στάση τους είναι μία: Συμμετοχή στην απεργία και στην απεργιακή συγκέντρωση».
Στηρίζουν την απεργία οι σπουδαστές
«Χαιρετίζουμε τη δυναμική και αταλάντευτη στάση του Σωματείου, εμπνεόμαστε από αυτή και εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας και στους ηθοποιούς καθηγητές μας και στους θιάσους τους, που εκείνη την ημέρα θα απεργήσουν από το “σανίδι”, θα είναι στον δρόμο με το Σωματείο τους, και καλούμε και τους υπόλοιπους να παλέψουν πλάι τους», τονίζει σε ανακοίνωσή του ο Σύλλογος Σπουδαστών Σχολών Χορού, Θεάτρου και Κινηματογράφου.
Ο Σύλλογος καλεί τους σπουδαστές να στηρίξουν την απεργία, αναφέροντας ότι και ο δικός τους αγώνας «για Ανώτατη και Δημόσια, Δωρεάν Καλλιτεχνική Εκπαίδευση, κόντρα στην (παραπέρα) εμπορευματοποίηση των σπουδών μας, για πτυχία με αξία και δουλειά με δικαιώματα, δεν μπορεί παρά να εκφραστεί από κοινού με τον αγώνα των εργαζόμενων καλλιτεχνών για αυξήσεις στους μισθούς, ανθρώπινα ωράρια, μέτρα προστασίας της σωματικής ακεραιότητας στους χώρους δουλειάς, ενάντια στις 13 ώρες εργασίας και στις απλήρωτες πρόβες, αποτέλεσμα της αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης της ΝΔ και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων».
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για παιδιά και νέους σε δράση!
Ξεκίνησε το 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, έως τις 6 Δεκέμβρη, παρουσιάζοντας ένα πλούσιο πρόγραμμα ταινιών για παιδιά, εφήβους και όλη την οικογένεια, με ελεύθερη είσοδο, αλλά και εκτεταμένο πρόγραμμα κινηματογραφικής και καλλιτεχνικής εκπαίδευσης και δράσεων για τη στήριξη της παραγωγής ελληνικών ταινιών για παιδιά. Ταυτόχρονα πραγματοποιούνται η 25η Ευρωπαϊκή Συνάντηση Νεανικής Οπτικοακουστικής Δημιουργίας «Camera Zizanio», η 3η Διεθνής Συνάντηση για την Κινηματογραφική Εκπαίδευση και η Ημέρα Ελληνικού Κινηματογράφου για Παιδιά.
Στη φετινή τελετή έναρξης ανακοινώθηκε από τον καλλιτεχνικό διευθυντή, Παντελή Παντελόγλου, ότι το έργο ανάπλασης του Αυτόνομου Σταφιδικού Οργανισμού Πύργου σε πολυχώρο πολιτισμού και εκπαίδευσης, με τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Κέντρου Νεανικής Οπτικοακουστικής Δημιουργίας, όπου θα βρουν μόνιμη στέγη οι δραστηριότητές του Φεστιβάλ, μπαίνει επιτέλους σε τροχιά υλοποίησης.
Η ιδέα της επανάχρησης του παλιού βιομηχανικού συγκροτήματος του Αυτόνομου Σταφιδικού Οργανισμού στον Πύργο ως χώρου Εκπαίδευσης, Τέχνης και Πολιτισμού τέθηκε από το Φεστιβάλ 20 χρόνια πριν, ήδη από το 2004, καθώς είχε να αντιμετωπίσει έναν αντικειμενικό περιορισμό: Η πόλη του Πύργου δεν διέθετε – και δεν διαθέτει μέχρι σήμερα – επαρκείς υποδομές για πολιτιστικές δράσεις ευρείας κλίμακας, όπως το Φεστιβάλ Ολυμπίας, με χιλιάδες θεατές και ωφελούμενους και με εκατοντάδες επισκέπτες από το εξωτερικό στην κεντρική του διοργάνωση, στις αρχές του Δεκέμβρη κάθε έτους. Ετσι, το Φεστιβάλ έθεσε στον δημόσιο διάλογο το ερώτημα πώς θα μπορούσε να αξιοποιηθεί αυτό το πρακτικά εγκαταλελειμμένο εδώ και πολλές δεκαετίες εργοστάσιο το οποίο βρίσκεται στο κέντρο του πολεοδομικού ιστού του Πύργου. Το συγκρότημα θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων μεγάλο αμφιθέατρο, πλατό, στούντιο ηχογράφησης και χώρους μοντάζ.
Ταινίες απ’ όλο τον κόσμο θα προβληθούν και φέτος σε πολυάριθμες πόλεις, αφού εκτός από τις κεντρικές δραστηριότητες στον Πύργο και στην Αμαλιάδα θα πραγματοποιηθούν – όπως πάντα – προβολές στα Λεχαινά, στη Γαστούνη, στη Ζαχάρω, στο Βαρθολομιό και σε άλλες πόλεις της Ηλείας και της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας. Η διοργάνωση περιλαμβάνει κάθε χρόνο 4 διαγωνιστικά τμήματα: Μυθοπλασίας, Μικρού Μήκους Μυθοπλασίας, Μικρού Μήκους Animation, Ντοκιμαντέρ. Τα τρία πρώτα διαγωνιστικά προγράμματα προβάλλονται στον Πύργο, ενώ το «KIDS & DOCS» (ντοκιμαντέρ για παιδιά) είναι αυτοτελές τμήμα του Φεστιβάλ με ξεχωριστή διεθνή κριτική επιτροπή και έδρα την Αμαλιάδα. Φέτος θα προβληθούν συνολικά 64 ταινίες από 46 χώρες, που θα μας ταξιδέψουν από τους προσφυγικούς καταυλισμούς της Παλαιστίνης μέχρι τις ευρωπαϊκές μητροπόλεις και τα νησιά του Ειρηνικού, με ήρωες που κουβαλούν τη λαχτάρα για έναν κόσμο πιο ανοιχτό, πιο δίκαιο και πιο τρυφερό απέναντι στους νέους ανθρώπους.
Η «Camera Zizanio» μεγαλώνει, γιορτάζει τα 25 χρόνια της και το κεντρικό σύνθημά της είναι «Μεγαλώνοντας το μέλλον». Στην επετειακή της διοργάνωση θα παρουσιάσει ένα πλούσιο διαγωνιστικό πρόγραμμα με ταινίες νέων δημιουργών, ηλικίας 4 – 20 ετών από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Συμμετέχουν 186 ταινίες από 53 χώρες – 95 εξ αυτών ελληνικές. Η ψυχική υγεία, το άγχος, το bullying, οι σχέσεις στην οικογένεια και το σχολικό περιβάλλον μοιάζουν να απασχολούν πολλούς νέους κινηματογραφιστές. Το περιβαλλοντικό ζήτημα, η φτώχεια και οι ένοπλες συγκρούσεις εξακολουθούν να αποτυπώνονται με τα μάτια των νέων. Ηχηρή φέτος είναι η παρουσία της ελληνικής συμμετοχής: Πέρα από τα παγκόσμια θέματα της ψυχικής υγείας, της ταυτότητας και του εκφοβισμού, η ελληνική νεολαία στρέφει την κάμερα με μοναδικό τρόπο στην τοπική κοινωνία, καταγράφοντας την προφορική Ιστορία, τη λαογραφία και τις μνήμες των μεγαλυτέρων. Ταυτόχρονα σχολιάζει με τόλμη, ωριμότητα και κριτική σκέψη την εθνική επικαιρότητα, με ταινίες που αγγίζουν συλλογικά τραύματα (όπως η τραγωδία των Τεμπών), και καταγράφει τις μαθητικές κινητοποιήσεις, διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο.
Αναπόσπαστο μέρος του Φεστιβάλ είναι τα εργαστήρια και οι άλλες δράσεις κινηματογραφικής εκπαίδευσης που απευθύνονται σε παιδιά και νέους. Οπως κάθε χρόνο, το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ είναι ιδιαίτερα πλούσιο και πραγματικά αποτελεί το ομορφότερο και πιο παραγωγικό τμήμα του Φεστιβάλ. Φέτος τα ειδικά αφιερώματα του Φεστιβάλ είναι τα εξής: «Η Δικαιοσύνη στο επίκεντρο», «Από το Κεμπέκ με αγάπη» και «German Animation Shorts for Kids – by Kinder KinoFest».
Τέλος, να πούμε για όσους βρίσκονται στην Αθήνα ότι μια επιλογή από τις βραβευμένες ταινίες του Φεστιβάλ θα προβληθεί στο καθιερωμένο διήμερο του Φεστιβάλ Ολυμπίας στην Αθήνα, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας, στις 24 και 25 Γενάρη. Στο πρόγραμμα του διημέρου θα ενταχθούν πέραν των προβολών και άλλες εκδηλώσεις, σε συνέχεια των δραστηριοτήτων της κεντρικής διοργάνωσης και, βεβαίως, του ετήσιου προγράμματος του Φεστιβάλ.
Ερχεται το «Σωσίβιο» στο «Από Κοινού»
Το Θέατρο «Από Κοινού» (Ευπατριδών 4, Γκάζι) για δεύτερη συνεχόμενη φορά συνεργάζεται με τον Θανάση Τριαρίδη, ανεβάζοντας στη σκηνή το σημαντικό πολιτικό του έργο «Το Σωσίβιο», με πρωταγωνιστές τον Δημοσθένη Φίλιππα και την Αγγελική Ξένου, η οποία υπογράφει και τη σκηνοθεσία.
Ενα μεσημέρι καλοκαιριού, σε μια «εντελή δημοκρατία» του κοντινού μέλλοντος, ο Ε., καθηγητής της Θεωρίας του Κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο, μπαίνει σε ένα πολυκατάστημα ειδών θαλάσσης και ζητάει ένα σωσίβιο.
Το γεγονός ότι πρόφερε τη λέξη «σωσίβιο» προκαλεί την άμεση σύλληψή του, καθώς τα σωσίβια έχουν καταργηθεί από τη συλλογική μνήμη των ανθρώπων εδώ και 14 χρόνια.
Στην ανάκριση προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του: Υποστηρίζει πως ήταν μια άσκεφτη επιπολαιότητα της στιγμής. Ωστόσο, όταν στη σκηνή έρχονται τα πρόσωπα της οικογένειάς του, η ολόφωτη αλήθεια της «εντελούς δημοκρατίας» αποδεικνύεται διαφορετική…
Στην παράσταση συμμετέχουν φιλικά σε βιντεοπροβολές η Φαίδρα Παπανικολάου και ο Γιάννης Σιδηρόπουλος.
Οι παραστάσεις ξεκινούν στις 26 Δεκέμβρη και θα παρουσιάζεται κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 9 το βράδυ, μέχρι τις 31 Γενάρη.
Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό 15 ευρώ, μειωμένο 10 ευρώ (φοιτ., ανεργ., ΑμεΑ, 65+, γκρουπ άνω των 10 ατόμων).
Early bird: 8 ευρώ.Ισχύει στην ηλεκτρονική προπώληση και στις τηλεφωνικές κρατήσεις έως και 26/12/2025.
Προπώληση: more.com.
Πηγή : Ριζοσπάστης 3 – 12 – 2025
Τρίτη 2 Δεκέμβρη 2025
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ, ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ, ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ
Με εκατοντάδες μέλη και φίλους του Κόμματος και της ΚΝΕ, ανθρώπους που συμπορεύονται με τους κομμουνιστές στον δρόμο του αγώνα, «συνομίλησε» κατά τη διήμερη περιοδεία του στην Κρήτη το Σαββατοκύριακο ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, πραγματοποιώντας ομιλίες σε κεντρικές πολιτικές παρεμβάσεις του Κόμματος για κρίσιμα ζητήματα με ισχυρό αποτύπωμα στη ζωή των εργατικών – λαϊκών οικογενειών και το πώς αυτά και ο αγώνας για την επίλυση των λαϊκών προβλημάτων δένονται με την ανάγκη ισχυροποίησης του Κόμματος, όπως την αποτυπώνει και το κεντρικό σύνθημα του 22ου Συνεδρίου: «ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό!».
Αυτό ήταν και το θέμα της σύσκεψης της Τομεακής Οργάνωσης Λασιθίου στον Αγιο Νικόλαο, πρώτο σταθμό της επίσκεψης του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, με φίλους και συμπορευόμενους του Κόμματος, στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου, αλλά και των πολιτικών συγκεντρώσεων – συνεστιάσεων των ΤΟ Ηρακλείου το βράδυ του Σαββάτου και Χανίων το βράδυ της Κυριακής, όπου η προσέλευση ήταν αθρόα.
Στο ενδιάμεσο ο Δ. Κουτσούμπας επισκέφτηκε το «Μουσείο Αρχαίας Ελεύθερνας» στην Ελεύθερνα Μυλοποτάμου στο Ρέθυμνο, την ιστορική Μονή Αρκαδίου και το μνημείο για τον Σταύρο Καλλέργη.
Τον ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ συνόδευαν στην περιοδεία του ο Τηλέμαχος Δημουλάς, μέλος της Γραμματείας της ΚΕ, ο Σάββας Βασιλειάδης, μέλος της ΚΕ και Γραμματέας της Επιτροπής Περιοχής Κρήτης, ο Τάσος Ναθαναηλίδης, μέλος της ΚΕΟΕ, πολυμελή αντιπροσωπεία της ΕΠ Κρήτης και δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι με τη «Λαϊκή Συσπείρωση».
Ο λαός να ακουμπήσει τις προσδοκίες του στο ΚΚΕ, που έχει επιμονή στη σοσιαλιστική προοπτική
Σε σύσκεψη της ΤΕ Λασιθίου με φίλους του Κόμματος μίλησε το Σάββατο ο Δ. Κουτσούμπας
Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, ξεκίνησε τη διήμερη επίσκεψή του στην Κρήτη με πρώτο σταθμό τον νομό Λασιθίου. Αφού έκανε περιοδεία στην αγορά του Αγίου Νικολάου και επισκέφθηκε το Νοσοκομείο της πόλης, μίλησε σε σύσκεψη που διοργάνωσε η Τομεακή Επιτροπή Λασιθίου με φίλους και συμπορευόμενους του Κόμματος, στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου Λασιθίου, με θέμα: «ΚΚΕ Δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό!». Το άνοιγμα της σύσκεψης έκανε ο Σίμος Συμεωνίδης, Γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Λασιθίου και μέλος της Επιτροπής Περιοχής Κρήτης.
Παραθέτουμε την εισηγητική ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ:
«Νιώθουμε χαρά και τιμή που βρισκόμαστε εδώ στο Λασίθι. Η σημερινή μας συνάντηση είναι μία από τις εκατοντάδες κυριολεκτικά που γίνονται σε ολόκληρη τη χώρα, με ανθρώπους που παλεύουν στο πλευρό του Κόμματος, ώστε να συζητήσουμε για τις εξελίξεις, για το τι πρέπει να γίνει. Για όλα τα ζητήματα που έχει ανοίξει η Κεντρική Επιτροπή στις Θέσεις της για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος, που θα πραγματοποιηθεί σε δυο μήνες από τώρα. Με θέμα “ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της ιστορίας για τον Σοσιαλισμό”.
Θέλουμε να ακούσουμε τις γνώμες σας, τις παρατηρήσεις σας. Να συμβάλετε κι εσείς, να μας δώσετε και γνώση και πείρα, στη συζήτηση που γίνεται αυτή την περίοδο οργανωμένα σε όλο το Κόμμα. Με σκοπό να βγούμε από το Συνέδριο πιο δυνατοί. Να είμαστε πιο ικανοί, πιο έτοιμοι για να ανταποκριθούμε στα καθήκοντά μας, στις ευθύνες που έχουμε αναλάβει απέναντι στην εργατική τάξη, στους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους, συνταξιούχους, γυναίκες, στον λαό.
Η μέχρι τώρα προσυνεδριακή διαδικασία επιβεβαιώνει τις τεράστιες δυνατότητες που υπάρχουν για συνολική αναβάθμιση της λειτουργίας και δράσης μας για το καλό του τόπου και του λαού μας.
Και ακριβώς επειδή θέλουμε να γίνουμε πιο ικανοί και πιο αποτελεσματικοί, κεντρικό θέμα του Συνεδρίου μας είναι το Κόμμα. Το Κόμμα, που όλη η λειτουργία του, η κατάσταση των δυνάμεών του πρέπει να εναρμονιστεί πλήρως και με πιο γρήγορους και αποτελεσματικούς ρυθμούς με το Πρόγραμμα και το Καταστατικό του, να είναι πραγματικά “κόμμα παντός καιρού”, “κόμμα έτοιμο για όλα”.
Με αυτό το περιεχόμενο οι Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής θέτουν ως συγκεκριμένο στόχο το επαναστατικό μας Πρόγραμμα, η στρατηγική μας να υπηρετείται και να προωθείται μέσα από την κάθε μας δραστηριότητα, σε καθημερινή βάση, σε όλους τους τομείς, σε κάθε κρίκο της δουλειάς των Οργανώσεών μας. Εχουμε επίγνωση ότι χρειάζεται να είμαστε προετοιμασμένοι, έτοιμοι να ανταποκριθούμε στα καθήκοντά μας σε οποιεσδήποτε συνθήκες, γιατί διαβλέπουμε ότι οι μέρες της θύελλας είναι μπροστά μας και όχι μόνο για τους κομμουνιστές, για όλο τον λαό, τους λαούς της περιοχής.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι εξελίξεις στα πολεμικά μέτωπα, που εμείς εκτιμάμε ότι εγκυμονούν ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους κλιμάκωσης και γενίκευσης, παρά τα όσα ακούγονται για “ειρηνευτικά σχέδια”. Τέτοια έχουμε δει πολλά στο παρελθόν – π.χ. Ουκρανία – συμφωνίες του Μινσκ ή σήμερα με την “εκεχειρία” στην Παλαιστίνη – και ξέρουμε πού έχουν οδηγήσει. Γιατί ακριβώς παραμένει άθικτη η αιτία που γεννά τους πολέμους στον καπιταλισμό, ο ανταγωνισμός για τα εδάφη, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, τις αγορές, τις σφαίρες επιρροής, τους δρόμους μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, με δυο λόγια για το κέρδος. Γι’ αυτό και λέμε ότι είναι πολύ επικίνδυνη, εγκληματική θα έλεγα, η πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, που μπλέκει τη χώρα όλο και πιο βαθιά σε αυτούς τους ανταγωνισμούς, τώρα και με τη μετατροπή της σε “κόμβο” των αμερικανικών ενεργειακών και άλλων σχεδιασμών.
«Ελλάδα ενεργειακός κόμβος» σημαίνει ότι και η Κρήτη μπαίνει στο μάτι του κυκλώνα
“Ελλάδα ενεργειακός κόμβος” σημαίνει όμως ότι και η Κρήτη μπαίνει στο μάτι του κυκλώνα. Συγκεκριμένα στο Λασίθι καταλήγει ο Eastmed, προβλέπονται εγκαταστάσεις και υποδομές για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ. Η περιοχή είναι ήδη “πρωτοπόρος” στην εγκατεστημένη ισχύ ηλεκτροπαραγωγής από ΑΠΕ. Σχεδιάζονται πρότζεκτ αποθήκευσης, κοιλάδα υδρογόνου, ηλιοθερμικοί σταθμοί, υπεράκτια αιολικά πάρκα. Ακούγεται ακόμα και για πλατφόρμες LNG.
Το νομοθετικό πλαίσιο που διαμόρφωσαν διαχρονικά οι κυβερνήσεις επιτρέπουν κάθε σπιθαμή γης και θάλασσας να είναι στη διάθεση των ενεργειακών μονοπωλιακών ομίλων. Επιπρόσθετα, οι κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται από τους γενικότερους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ στην περιοχή, με την ειδική και κομβική σημασία που έχει για την υλοποίησή τους η βάση της Σούδας.
Ο νομός βρίσκεται στο ανατολικό άκρο της Κρήτης, άρα στη μικρότερη απόσταση από τις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και συνολικά τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η νήσος Χρυσή είναι εντός του Τουρκολυβικού συμφώνου, αλλά και εντός των επίμαχων θαλάσσιων οικοπέδων για αναζήτηση και εξόρυξη υδρογονανθράκων. Καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό σε μια φάση μεγαλύτερης όξυνσης της κατάστασης.
Βλέπουμε να εργαλειοποιούνται οι προσφυγικές – μεταναστευτικές ροές. Με την Ιεράπετρα να αποτελεί προορισμό για τους ξεριζωμένους – θύματα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και πολέμων που έχουν συγκεντρωθεί κατά εκατομμύρια, κυρίως στις ακτές της Λιβύης. Γι’ αυτά, όπως θα έχετε παρατηρήσει, δεν αναπτύσσεται καμία πολιτική αντιπαράθεση ανάμεσα στην κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, με εξαίρεση το Κόμμα μας.
Την ώρα που σφάζονται στα μαρμαρένια αλώνια του Φραπέ και του Χασάπη, για να κρύψουν βέβαια και εκεί τις ευθύνες που όλοι έχουν για το φαγοπότι σε βάρος της πλειοψηφίας των βιοπαλαιστών αγροτών από αυτούς που τα έφαγαν, χωρίς να δικαιούνται στην ουσία τίποτα, επειδή ήταν ο κομματικός στρατός της “δεξιάς” ή όποιου άλλου από τα γνωστά λαμόγια.
Δεν αναπτύσσεται αντιπαράθεση γιατί μοιράζονται όλοι τους τις ίδιες δεσμεύσεις στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ, στις στρατηγικές συμμαχίες της αστικής τάξης, στα συμφέροντα τμημάτων της που επωφελούνται από όλα αυτά, όπως είναι οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι και άλλοι αμερικανικοί και ευρωπαϊκοί μονοπωλιακοί όμιλοι. Η λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι δεδομένο ότι δυναμώνει περισσότερο κάθε μέρα που περνά και είναι απόλυτα δικαιολογημένη.
Κανείς να μην πατήσει τις γνωστές μπανανόφλουδες της σοσιαλδημοκρατίας
Η δυσαρέσκεια για τα τεράστια προβλήματα, την ακρίβεια, τα χρέη, τα προβλήματα στην Υγεία είναι τεράστια. Περάσαμε πριν απ’ το νοσοκομείο. Σήμερα έχουν εφημερία τρόμου χωρίς ακτινολόγο, χειρουργό, αναισθησιολόγο. Στον τομέα της Παιδείας, επίσης, υπάρχουν μεγάλα προβλήματα. Επίσης, ο νομός Λασιθίου έχει μεγάλο έλλειμμα νερού. Στην Ιεράπετρα οι αγρότες δεινοπαθούν χωρίς νερό, ενώ υπάρχουν καταγγελίες επαγγελματιών για το πώς αξιοποιούν οι μεγαλοξενοδόχοι όλο το καλοκαίρι, όλη τη σεζόν το νερό για τις πισίνες, που είναι το πόσιμο νερό της περιοχής. Γι’ αυτά δεν παίρνονται μέτρα, δεν γίνονται υποδομές, πλημμυρίζει η χώρα από μία νεροποντή και τα νερά χάνονται, γιατί δεν υπάρχουν υποδομές.
Είναι, επίσης, δεδομένο ότι το σύστημα παίρνει τα μέτρα του ώστε αυτή η δυσαρέσκεια να παραμείνει εντός των τειχών, να διοχετευτεί σε ανώδυνες για το ίδιο λύσεις. Δηλαδή, να αλλάξει τα ρούχα του ο Μανωλιός και να τα βάλει απλώς αλλιώς.
Ταυτόχρονα, το σύστημα προετοιμάζει εναλλακτικές κυβερνητικές λύσεις, γιατί ξέρει ότι καμία κυβέρνηση και κανένας πρωθυπουργός δεν είναι αιώνιος, θέλει όμως να διαιωνίζεται η πολιτική υπέρ του κεφαλαίου.
Ετσι εξηγείται η κινητικότητα που βλέπουμε και στη ΝΔ και στα “δεξιά” της και στην αμαρτωλή σοσιαλδημοκρατία και σε άλλες προσωποπαγείς δυνάμεις που με τον μανδύα του αντισυστημισμού κάνουν τα πάντα για να διασώσουν το σύστημα και τους θεσμούς του, την ΕΕ, να τα ξεπλύνουν στη συνείδηση όσων αρχίζουν να τα αμφισβητούν. “Ασπρος σκύλος, μαύρος σκύλος, όλοι οι σκύλοι μια γενιά…”.
Ιδιαίτερα για το κομμάτι της σοσιαλδημοκρατίας, φαίνεται να αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες, που έχουν να κάνουν και με τη φάση στην οποία βρίσκεται σήμερα το καπιταλιστικό σύστημα διεθνώς, αλλά και με τα πεπραγμένα αυτού του χώρου.
Κάποια από αυτά μάλιστα μας τα θυμίζει ο Τσίπρας στο βιβλίο του, όπου δηλώνει περήφανος για τον “ρεαλισμό” που επέδειξε με το τρίτο αντιλαϊκό μνημόνιο, αποδίδοντας μια ψευδεπίγραφη ριζοσπαστική ρητορική σε κάποιους συνεργάτες του. Αυτό που κρύβει, βέβαια, είναι ότι αυτός ο ψευδεπίγραφος ριζοσπαστισμός ήταν στοιχείο της εξαπάτησης αριστερών ανθρώπων, αγωνιστών, ριζοσπαστικού κόσμου, ανθρώπων που θέλανε μια ριζική αλλαγή.
Το περίφημο “εμείς θα χτυπάμε τα νταούλια, οι αγορές θα χορεύουν”, που ειπώθηκε μάλιστα εδώ στην Κρήτη, ήταν η κορωνίδα αυτής της εξαπάτησης. Στον πυρήνα της αυτή η κουβέντα είχε την ανεφάρμοστη θέση ότι δήθεν μπορεί μια αστική κυβέρνηση, στο πλαίσιο του καπιταλισμού, να αναγκάσει τους σιδερένιους νόμους της αγοράς και του καπιταλισμού να υπηρετήσουν τα λαϊκά συμφέροντα.
Αυτό πουθενά και ποτέ δεν τελεσφόρησε. Προειδοποιούσαμε, το λέγαμε, το λέμε και τώρα. Παντού και πάντα χρησιμοποιήθηκε για εξαπάτηση και για εγκλωβισμό του κόσμου σε αυταπάτες, να κυνηγάει χίμαιρες, χωρίς προοπτική για να κάνουν τη δουλειά του κάποιοι και να δίνουν ανάσες στο σάπιο σύστημα. Ετσι κι αυτό με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ χρεοκόπησε. Οπως, επίσης, ο ίδιος ο Τσίπρας δηλώνει περήφανος για την αναβάθμιση της στρατηγικής σχέσης με τις ΗΠΑ, για τη συνεργασία του με τον Τραμπ, στην πρώτη θητεία του τελευταίου.
Δεν είναι επίσης τυχαίο που απουσιάζει και από το βιβλίο και από τη συζήτηση που πυροδότησε σχεδόν εξολοκλήρου η περίοδος 2019-2023, που ήταν αντιπολίτευση, και οδήγησε τελικά και στην εκλογική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν γίνεται, για παράδειγμα, μια αποτίμηση για τη στάση του στην πανδημία με τον κορονοϊό, με το περιβόητο “θα λογαριαστούμε μετά”, για τα χειροκροτήματα στον Ζελένσκι και στους ναζί του Αζόφ στη Βουλή, για την ψήφιση των μισών νόμων της πρώτης κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Χαρακτηριστικός είναι, επίσης, ο τρόπος που, στο πλαίσιο του rebranding και των διαπιστευτηρίων που δίνει στο σύστημα για να τον εμπιστευτεί ξανά, φτάνει στο σημείο να ειρωνεύεται και να απαξιώνει την κομμουνιστική ιδεολογία. Να δηλώνει ότι του φάνηκε απαρχαιωμένο το “Κεφάλαιο” του Μαρξ που διάβασε στα 15 του. Τόσο μπροστά ήταν, βλέπετε. Ισως να πιστεύει ότι το βιβλίο του θα ξεπεράσει σε επιδραστικότητα και το ίδιο το “Κεφάλαιο”.
Αλλά δεν έχει τόση σημασία τι πιστεύει ο κ. Τσίπρας. Σημασία έχει ότι δεν υπάρχει σήμερα περιθώριο για κανέναν προοδευτικό, αριστερό, λογικό, θα έλεγα άνθρωπο, να πατήσει τις γνωστές μπανανόφλουδες, να χάσει κι άλλο πολύτιμο χρόνο, να οδηγηθεί σε νέες απογοητεύσεις σαν αυτές που ζήσαμε με τον ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα ή παλιότερα με το ΠΑΣΟΚ που συνεργάστηκε και με τη ΝΔ και έφεραν τα μνημόνια. Αυτές οι απογοητεύσεις, αυτός ο ευνουχισμός κάθε ριζοσπαστικής διάθεσης, που έχει επενδυθεί σε τέτοιες δυνάμεις, είναι που ανοίγει κάθε φορά τελικά τον δρόμο για την επάνοδο συντηρητικών αντιδραστικών δυνάμεων της δεξιάς ή ακροδεξιάς ή άλλων δυνάμεων του συστήματος, για τη διαιώνιση τελικά αυτού του σάπιου συστήματος.
Αντίπαλος της κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής της είναι σήμερα οι αγώνες του λαού
Και μπορεί η σοσιαλδημοκρατία να κάνει προσπάθεια να αναβαπτιστεί, να δείξει ότι οι αμαρτίες της ανήκουν στο παρελθόν και ότι έγιναν εξαιτίας κάποιων “έκτακτων συνθηκών”, έρχεται όμως η πραγματικότητα να υπενθυμίσει ότι είναι αμετανόητοι. Πάρτε για παράδειγμα ένα γεγονός των τελευταίων ημερών.
Βγαίνει το ΠΑΣΟΚ και λίγο – πολύ πανηγυρίζει για τα όσα ανακοίνωσε τις προάλλες η υπουργός της 13ωρης εργασίας – έχοντας για ντεκόρ τη θλιβερή ΠΑΣΟΚική ηγεσία της ΓΣΕΕ – σχετικά με τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Με έναν νόμο όπου, όπως απέδειξε τεκμηριωμένα το ΚΚΕ, διατηρείται όλο το αντεργατικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε με τους μνημονιακούς νόμους και αργότερα. Αυτό το πλαίσιο είναι που έχει οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση, να υπάρχουν ελάχιστες Συλλογικές Συμβάσεις και κυρίως αυτές που συμφέρουν την εργοδοσία, που τις υπογράφει με τους ανθρώπους της στο συνδικαλιστικό κίνημα.
Για παράδειγμα, η τοπική Κλαδική Συλλογική Σύμβαση που υπέγραψε η ηγεσία του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Λασιθίου, η οποία προβλέπει διευθέτηση της 11ωρης ξεκούρασης και 16ωρη ημερήσια εργασία και οι όροι αυτής της σύμβασης, όπως και της αντίστοιχης στη Ρόδο, έδωσαν το άλλοθι στην Κεραμέως και στην κυβέρνηση της ΝΔ για τη νομοθέτηση του 13ωρου και της περαιτέρω ευελιξίας της εργασίας.
Να ποιος είναι ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και των δυνάμεών τους στο κίνημα. Τη ΝΔ την ξέρουμε, πρέπει να γίνει παρελθόν, αλλά όχι για να έρθει ένας άλλος Μητσοτάκης στη θέση του, που θα εμφανίζεται και σαν αριστερός και αγωνιστής και στο τέλος πάλι να προδώσει τον λαό και το κίνημά του και να έρθει πάλι πιο φορτσάτη η “δεξιά” ή δεν ξέρω ποιος άλλος.
Αντίπαλος της κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής της είναι σήμερα οι αγώνες του λαού. Των βιοπαλαιστών αγροτών και κτηνοτρόφων που αύριο βγαίνουν στους δρόμους. Των υγειονομικών και του λαού της Κρήτης για τη δημόσια Υγεία που πρέπει να τους στηρίξουμε με νύχια και με δόντια. Των οικοδόμων που απεργούν στις 10 Δεκέμβρη. Των μαθητών – εκπαιδευτικών – γονιών για το σχολείο που έχουν ανάγκη τα παιδιά μας, που θα τα μορφώνει και δεν θα τα εξοντώνει μέσα από επαναλαμβανόμενες πανελλαδικές εξετάσεις όπως θα γίνει με το εθνικό απολυτήριο. Των φοιτητών ενάντια στις διαγραφές παιδιών που αναγκάζονται να δουλεύουν και δεν μπορούν να τελειώσουν έγκαιρα τις σπουδές τους.
Αυτοί οι αγώνες χρειάζεται να δυναμώσουν, να γίνουν πιο επιθετικοί στο περιεχόμενό τους, βάζοντας πιο καθαρά στο στόχαστρο το σάπιο αστικό κράτος, όλες τις κυβερνήσεις και τα κόμματα του συστήματος, την ΕΕ, την ίδια την τάξη των εκμεταλλευτών. Ετσι μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για τις ριζικές αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος, για μια πραγματικά εργατική – λαϊκή εξουσία και διακυβέρνηση.
Να δυναμώσει η λαϊκή συμπόρευση σε όλες τις μάχες με το ΚΚΕ
Σε αυτή την υπόθεση μπορείτε να έχετε πολύτιμη συμβολή κι εσείς, με την προσπάθειά σας στα συνδικάτα, τους άλλους φορείς του κινήματος, για να συνεχιστούν τα βήματα βελτίωσης του συσχετισμού που έχουμε ήδη κάνει. Για να δυναμώνει η λαϊκή συμπόρευση με το ΚΚΕ σε όλες τις μάχες.
Το ΚΚΕ καθημερινά επιτελεί το έργο του, θεωρώντας ότι έχει σοβαρές πολιτικές ευθύνες στην ενημέρωση, οργάνωση, κινητοποίηση του ελληνικού λαού, στην άσκηση ουσιαστικής αντιπολίτευσης απέναντι σε κάθε είδους αστική κυβέρνηση που υπηρετεί την καπιταλιστική εξουσία, συνολικά την αντιλαϊκή πολιτική.
Αντιπαλεύουμε την αυταπάτη ότι η συμμετοχή μας σε μια αστική κυβέρνηση συνεργασίας στο πλαίσιο του καπιταλισμού μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική ανακούφιση τον εργαζόμενο λαό σήμερα. Εάν προκρίναμε αυτό, θα κάναμε εγκληματικό λάθος, σε βάρος του ελληνικού λαού, του κινήματος, της ίδιας της προοπτικής μας και του ρόλου που πρέπει να παίζει το ΚΚΕ. Θα προδίδαμε τον κόσμο που πιστεύει και βλέπει σε μας σταθερότητα, εντιμότητα, ικανότητα να πάμε το κίνημα μπροστά, να αλλάξουμε τα πράγματα.
Γι’ αυτό όσο το εργατικό – λαϊκό κίνημα είναι στην κατάσταση αυτή, όσο ο λαός δεν βγει δυναμικά στο προσκήνιο, όσο δεν είναι έτοιμος, αν θέλετε, να στηρίξει τον αγώνα μας μέχρι τέλους, εμείς θα είμαστε στη θέση της μαχητικής αντιπολίτευσης για να υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντά του, για να κερδίζουμε ανάσες ανακούφισης, για να ετοιμάζουμε και να προετοιμάζουμε το κίνημα για τις στιγμές που θα ‘ρθουν, των ριζικών αλλαγών που χρειάζεται η πατρίδα μας και ο λαός μας.
Μια συμμετοχή σε κυβερνήσεις με τα κόμματα αυτά ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, Ελληνική Λύση κ.λπ., όχι μόνο δεν μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα κοινωνία καλύτερη, ευημερίας, ειρήνης, προόδου, πολύ περισσότερο σοσιαλιστική, αλλά θα μας πάει πολύ πίσω.
Εμείς δεν πρόκειται ποτέ να προδώσουμε τον ελληνικό λαό, τις ιδέες μας, όπως κάνουν άλλοι τόσα χρόνια, γι’ αυτό και πάμε από το κακό στο χειρότερο. Η σταθερότητα, γενναιότητα, καθαρότητα, τιμιότητα, υπομονή και επιμονή του ΚΚΕ σε αρχές και αξίες, στη σοσιαλιστική προοπτική, εδώ είναι που πρέπει να ακουμπήσει τις προσδοκίες του ο λαός, να συμβάλλει και ο ίδιος, ατομικά και συλλογικά, συμμετέχοντας σε αυτή τη δύσκολη, αλλά όμορφη και αναζωογόνα πορεία προς το φωτεινό μέλλον».
Πηγή : Ριζοσπάστης 2 – 12 – 2025