Συγκλονιστικές φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 της Καισαριανής ήρθαν στο φως της δημοσιότητας
Ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο (ΦΩΤΟ)
Οι φωτογραφίες, που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας σε μια ιστοσελίδα δημοπρασιών, από την Πρωτομαγιά του ’44, από τον τόπο της θυσίας στην Καισαριανή, πάγωσαν το βλέμμα και την ανάσα. Για πρώτη φορά ένα ντοκουμέντο από εκείνη την ημέρα, όταν οι δυνάμεις της ναζιστικής Γερμανίας εκτέλεσαν 200 κομμουνιστές, δημιουργεί ένα άνοιγμα στον χρόνο, χαράσσει μια ρωγμή απ’ όπου περνά το φως και μαζί του το ρίγος.
Ρίγος, γιατί στα πρόσωπα εκείνων των ανθρώπων δεν διακρίνει κανείς φόβο, αλλά αξιοπρέπεια. Οι κομμουνιστές, που στάθηκαν απέναντι στα όπλα, δε λύγισαν. Προτίμησαν να πεθάνουν παρά να προδώσουν τα ιδανικά τους. Δεν διαπραγματεύτηκαν την πίστη τους στη λευτεριά και τo δίκιο. Μέσα στη βαρβαρότητα και στη φωτιά της σύγκρουσης κράτησαν όρθιο το ανάστημά τους. Ήταν ήρωες με απόλυτη συνείδηση του ρόλου τους και της θέσης τους στην ιστορία. Ήξεραν ότι το τίμημα θα ήταν η ζωή τους και το πλήρωσαν με καθαρό βλέμμα.
Η ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στο αίμα και τους αγώνες των ανθρώπων, που δεν μπορεί να θαφτεί. Όσο κι αν επιχειρήθηκε να σβηστεί, να διαστρεβλωθεί ή να περιθωριοποιηθεί, επιστρέφει. Είναι σαν να έχει μια εσωτερική ανάγκη να αποκαλυφθεί, να λάμψει, να σταθεί ξανά μπροστά μας και να ζητήσει δικαίωση. Αυτές οι φωτογραφίες είναι ιστορικά τεκμήρια και ντοκουμέντα ανεκτίμητης αξίας, αλλά είναι και μία απόδειξη ότι η μνήμη δεν υπακούει στη λήθη.
Και ο ήλιος έλαμπε εκείνη τη μέρα. Μια φωτεινή, ανοιξιάτικη μέρα στην κατεχόμενη Ελλάδα. Το φως έπεφτε πάνω στα πρόσωπά τους την ώρα που αποχαιρετούσαν τον κόσμο. Υπάρχει κάτι βαθιά συγκλονιστικό σε αυτή την αντίθεση: η φύση να ανθίζει, ο ουρανός να είναι καθαρός και άνθρωποι να οδηγούνται στο εκτελεστικό απόσπασμα. Σαν να τους συνόδευε ο ίδιος ο ήλιος στο τελευταίο τους βήμα και έκανε το βλέμμα τους να λάμπει ακόμα περισσότερο, φώτιζε το μέτωπό τους και ζέστανε το δέρμα τους. Τους σφιχταγκάλιασε μέχρι την τελευταία τους πνοή.
Κάτω απ’ τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές
Και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια…*
Φορούσαν ευτελή ρούχα, ρετάλια σχεδόν. Ρούχα φτωχά, ταλαιπωρημένα από φυλακές και εξορίες. Κι όμως, μέσα σε αυτά τα κουρέλια στεκόταν μια ανιδιοτέλεια και μια παρρησία που τους έκανε γίγαντες. Τους μεγάλωνε η πίστη τους στον άνθρωπο και την κοινωνική απελευθέρωση. Οι κομμουνιστές της εποχής ήταν τιτάνες, όχι γιατί δεν φοβήθηκαν, αλλά γιατί ξεπέρασαν τον φόβο και τον αντιμετώπισαν με περιφρόνηση, γιατί η εποχή επέβαλε να γίνουν τιτάνες…
Και ίσως αυτό που συγκλονίζει περισσότερο είναι η αίσθηση της συνέχειας. Εκείνη η στιγμή δεν έμεινε παγωμένη στο 1944. Κυλά μέσα στον χρόνο, φτάνει ως εμάς, μας αγγίζει. Κάθε γενιά καλείται να σταθεί απέναντι στο ύψος που επιτάσσει η ιστορία και η ανάγκη της να τρέξει μπροστά. Οι εκτελεσμένοι της Καισαριανής δεν είναι απλώς μορφές ενός μακρινού παρελθόντος, είναι φάρος και παράδειγμα, είναι πήχης, χρέος και υπόσχεση, άσβεστο κίνητρο για αποφασιστικότητα, ετοιμότητα σε κάθε δοκιμασία. Στο κάλεσμα της ιστορίας για τον σοσιαλισμό θα ξαναγεννηθούν οι νέοι μας τιτάνες.
Κι είναι από τότες Μάης εδώ, φως όλα μέσα κι έξω.
Κόλλα τ’ αφτί και την καρδιά στο ματωμένο χώμα…**
Ανατριχιάζουμε, λοιπόν, όχι μόνο από συγκίνηση. Ανατριχιάζουμε από το βάρος του χρέους. Από την ευθύνη που περνά από γενιά σε γενιά. Οι εικόνες αυτές δεν μας καλούν απλώς να θυμηθούμε, αλλά μας καλούν να συνεχίσουμε. Να αναλογιστούμε τι σημαίνει να παλεύεις για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Ανατριχιάζουμε, κρατάμε την ανάσα μας, ευγνωμονούμε τους θυσιασμένους για την κληρονομιά που άφησαν πίσω, υποσχόμαστε ότι ο ήλιος που έλαμπε εκείνη τη μέρα δεν έδυσε μαζί τους. Θα ανατείλει ξανά, ως ήλιος δικαιοσύνης και κοινωνικής απελευθέρωσης, φωτίζοντας τους δρόμους που εκείνοι άνοιξαν με τη θυσία τους. Και αυτό το φωτεινό μονοπάτι θα το διαβούμε. Θα βγούμε νικητές κι ας είναι οι θυσίες μας βαριές…
*Federico Garcia Lorca – Νίκος Καββαδίας
**Πρωτομαγιά του 44′ – Κώστας Βάρναλης
Δευτέρα 16/02/2026 – 10:46
Επιστολή του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπα για τα φωτογραφικά ντοκουμέντα με τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές στην Καισαριανή
Επιστολή προς τον Πρόεδρο της Βουλής και τους υπουργούς Εσωτερικών και Πολιτισμού για τα φωτογραφικά ντοκουμέντα με τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές στην Καισαριανή, απέστειλε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας.
Σε αυτή αναφέρει τα εξής:
Προς:
τον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, κ. Νικήτα Κακλαμάνη
τον Υπουργό Εσωτερικών, κ. Θεόδωρο Λιβάνιο
την Υπουργό Πολιτισμού, κ. Λίνα Μενδώνη
Οι φωτογραφίες, που είδαν το φως της δημοσιότητας και αφορούν τις τελευταίες στιγμές των 200 κομμουνιστών, πριν την εκτέλεση τους από τους ναζί κατακτητές στην Καισαριανή, την Πρωτομαγιά του 1944, αποτελούν ιστορικά τεκμήρια και ντοκουμέντα ανεκτίμητης αξίας.
Αποτυπώνουν μια από τις κορυφαίες στιγμές της αντικατοχικής πάλης κι αντιστασιακής εποποιίας του λαού μας. Συνεπώς η θέση τους δεν είναι στο εμπόριο, σε ιδιωτικές συλλογές και δημοπρασίες με αβέβαιη την κατάληξη τους, αλλά στην πατρίδα μας ως αδιάψευστος μάρτυρας των ηρωικών αγώνων και θυσιών του ελληνικού λαού.
Τις τελευταίες ημέρες, άλλωστε, γινόμαστε μάρτυρες ενός πραγματικά συγκινητικού και πρωτόγνωρου παλλαϊκού αιτήματος, το οποίο εκφράζουν και πολλοί συγγενείς, απόγονοι των εκτελεσμένων, ζητώντας να υπάρχει κάποια πρωτοβουλία, έτσι ώστε τα ιστορικά αυτά ντοκουμέντα να επιστραφούν και να αποδοθούν στον ελληνικό λαό. Το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εκτελεσμένων ήταν μέλη και στελέχη του ΚΚΕ και η θυσία τους είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του Κόμματός μας, κάνει για εμάς ακόμη μεγαλύτερη την ευθύνη να ανταποκριθούμε σε αυτό το αίτημα.
Δεδομένου ότι τα ντοκουμέντα αυτά βρίσκονται σε ηλεκτρονική δημοπρασία, θεωρούμε σημαντικό η Βουλή των Ελλήνων να προβεί σε όλες τις απαραίτητες νομικές και άλλες ενέργειες προκειμένου να σταματήσει η δημοπράτηση των συγκεκριμένων φωτογραφιών, που αποτελούν εκτός των άλλων και πειστήρια των ναζιστικών εγκλημάτων πολέμου κατά της χώρας μας, όπως επίσης και να περιέλθουν αυτές στην κατοχή της Βουλής των Ελλήνων.
Στη συνέχεια και με γνώμονα την καλύτερη δυνατή αξιοποίησή τους προς όφελος της ιστορικής μνήμης και γνώσης και με τρόπο που να αρμόζει στη θυσία των εκτελεσμένων, τα συγκεκριμένα αρχεία θα πρέπει να αποδοθούν στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Καισαριανής, το Δήμο Χαϊδαρίου και το ΚΚΕ, ανοιχτά και προσιτά στον λαό και τη νεολαία. Θυμίζουμε ότι στο ιστορικό αρχείο του ΚΚΕ βρίσκονται ήδη σημειώματα, γράμματα κι άλλα προσωπικά αντικείμενα των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής».
Δες ακομα
- Δήλωση του δημάρχου Καισαριανής με αφορμή ντοκουμέντα από τον αιματοβαμμένο ηρωικό τόπο του «Θυσιαστηρίου της Λευτεριάς»15/02/2026 20:02
- Δ. Κουτσούμπας: Τα ντοκουμέντα των ηρωικών τελευταίων στιγμών 200 μελών και στελεχών του ΚΚΕ πρέπει να αποδοθούν στον λαό (VIDEO) 15/02/2026 19:38
Πηγή : 902.gr
Σάββατο 14 Φλεβάρη 2026 – Κυριακή 15 Φλεβάρη 2026
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Ο κόσμος που σάπισε και φλέγεται, μόνο γκρεμίζεται!
«Σάπιο σαντάρδο* της εσχάτης πειρατείας,
το ‘να του πόδι μες στο λάκκο, τ’ άλλο απόξω,
πασκίζει αντάμα του να σύρει όλα τα βρέφη:
άμα πεθάνει ο Χάρος, πώς θα ζήσει ο αφέντης;»
Κ. Βάρναλης, «Ελεύθερος κόσμος»
Αρχεία της σαπίλας και της φρίκης. Μέσα στον υπόνομο, μέσα απ’ την κλειδαρότρυπα, το ίδιο το σύστημα δείχνει «με αποτροπιασμό» τα καμώματα των βασιλιάδων του χρήματος, των αξιοσέβαστων εκπροσώπων της αστικής «δημοκρατίας» τους, των «διαβολικών, αλλά για καλό» συμμάχων τους, των «αντισυστημικών» επιστημόνων – αυλικών και λοιπών «διασκεδαστών» τους, των «λαμπρών» και σάπιων έως το μεδούλι «προσωπικοτήτων».
Τώρα το σύστημα ανεβάζει το έργο «κάθαρση»… «Κυνηγάει» κάθε «πιπεράτη» λεπτομέρεια στα στενά και βρώμικα σοκάκια, στους «υπεράκτιους παραδείσους» και λοιπούς οίκους ανοχής, βομβαρδίζει με ειδήσεις και «ντοκουμέντα» κατά ριπάς, καθαρίζει «λογαριασμούς».
Θάβει κάτω από τόνους χαρτούρας και ντοκουμέντων την απλή αλήθεια: Τα αρχεία της φρίκης είναι το «ημερολόγιο» ενός κοινωνικού συστήματος της φρίκης. Λέγεται καπιταλισμός και έχει για θεμέλιο το πιο αποτρόπαιο έγκλημα όλων, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Ενα σύστημα που έχει σαπίσει προ πολλού και έχει έρθει η ώρα η πάλη των λαών να το στείλει στη χωματερή της Ιστορίας.
Οσοι ψάχνουν τον ένοχο, εκεί θα τον βρουν και όχι στο αστυνομικό δελτίο. Ο αγώνας για το κέρδος, που πάει να πει ο αγώνας για να φτηνύνει η εργατική δύναμη – εμπόρευμα, δεν έχει όρια και «φρένο». Η κούρσα, που ορίζει κάθε «κύτταρο» αυτού του συστήματος, τσαλαπατάει κάθε νόμο και κάθε φραγμό, δεν διστάζει μπροστά σε κανένα έγκλημα.
Πριν βάλουν τους ανθρώπους γονατιστούς να παριστάνουν τα «τραπεζάκια» στα σαλόνια των «Επστιν», οι καλεσμένοι τους, οι «αξιοσέβαστοι» καπιταλιστές, βάζουν τους εργαζόμενους «νόμιμα» και «ηθικά» να δουλεύουν ήλιο με ήλιο για να μεγαλώνουν το βουνό απ’ τα κέρδη τους. Κοινωνικά παράσιτα, που δεν ξέρουν ούτε κατά πού πέφτουν οι επιχειρήσεις, τα ομόλογα και οι μετοχές που τα ορίζουν.
Πριν τα κυκλώματα σπρώξουν τα ανήλικα θύματά τους στις αρρωστημένες ορέξεις των «αξιοσέβαστων» πελατών τους, είναι η αχόρταγη όρεξή τους για κέρδη, οι πόλεμοι και οι επεμβάσεις τους, οι γενοκτονίες των «στρατηγικών συμμάχων» τους, η φτώχεια και η εξαθλίωση που τα ξεριζώνει απ’ τους τόπους τους και τα ρίχνει στα βρώμικα δίχτυα τους.
Ο εκφυλισμός, η παρακμή, η λατρεία του «θεού» του χρήματος, οι αντιδραστικές θεωρίες περί «αυτοδιάθεσης» του σώματος – εμπόρευμα, δεν είναι «παρά φύσει», αλλά η ίδια η φύση της κυρίαρχης ιδεολογίας, που περιφρουρεί την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και το «δικαίωμα» στην εκμετάλλευση όχι λιγότερο από τον αστικό νόμο και το κράτος του κεφαλαίου.
Προγράμματα της σαπίλας και της εξαγοράς, καρφώματα και «κρατήματα», «πεφτοσυννεφάκηδες» και καλέσματα «κάθαρσης»… Καπνός και ομίχλη για να κρύψουν ότι η γλίτσα του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού λαδώνει τον μηχανισμό της εκμετάλλευσης και της ταξικής συνεργασίας.
Τον έχουν στήσει κράτος – κεφάλαιο με προδιαγραφές Ευρωπαϊκής Ενωσης και μπροστάρηδες τη σάπια σοσιαλδημοκρατία. Σωματεία – σφραγίδες και εργαζόμενοι – φαντάσματα, που συντηρούνται και με κρατικό – ευρωπαϊκό χρήμα ως μηχανισμός αναπαραγωγής του εργατοπατερισμού. Ενας καλοκουρδισμένος «νόμιμος» μηχανισμός εξαγοράς και υποταγής των εργαζομένων, ένας κρίκος στη βαριά αλυσίδα της ταξικής ειρήνης, για να κρατάνε τους εργαζόμενους σφιχτοδεμένους στα «θέλω» του κεφαλαίου.
Κρίκοι της ίδιας βαριάς αλυσίδας οι νόμοι που βγάζουν παράνομες 9 στις 10 απεργίες, οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες για να ψηφίζουν οι εργοδότες, τα ΜΑΤ για να διεξάγουν νόθα συνέδρια, η παράδοση των εισφορών των εργαζομένων στα χέρια τους για να εκβιάζουν τα σωματεία, οι «κοινωνικές συμφωνίες» με τους ελεγχόμενους εργατοπατέρες για την καθήλωση των μισθών και οι αντεργατικοί νόμοι έντασης της εκμετάλλευσης, οι «σκέψεις» για νέες κρατικές παρεμβάσεις στο συνδικαλιστικό κίνημα, που χτυπούν την οργάνωση των εργαζομένων στο όνομα του «αποστήματος που πρέπει να σπάσει».
Το πραγματικό απόστημα όμως είναι η πολιτική τους, που θωρακίζει με όλα τα μέσα τα καπιταλιστικά κέρδη. Αυτήν την πολιτική, το «σκάνδαλο των σκανδάλων», υπηρετεί ο εργοδοτικός – κυβερνητικός συνδικαλισμός, η πέμπτη φάλαγγα του κεφαλαίου μέσα στο κίνημα των εργαζομένων. Αυτό το απόστημα πρέπει να σπάσουν οι εργαζόμενοι με την οργάνωση και τον αγώνα τους.
Πράκτορες και πρακτοριλίκια, ιστορίες κατασκόπων και μηχανισμών, λόμπι του πολέμου και του μακελειού. «Απλετο φως» στην «αθέατη όψη» και στα «καλά κρυμμένα μυστικά», για να μείνει στο σκοτάδι το κοινό μυστικό: Οι «συμμαχικές υποχρεώσεις», οι ΝΑΤΟικές δεσμεύσεις και αποστολές, οι «ευκαιρίες» στα ερείπια της Γάζας, της Συρίας, της Ουκρανίας, κάνουν τον λαό στόχο των ανταγωνισμών, ανοίγουν την πόρτα σε τεράστιους κινδύνους για τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Η πολεμική προετοιμασία επιταχύνεται, οι ιμπεριαλιστές ακονίζουν μαχαίρια και γραμμές παραγωγής για να ρίξουν τους λαούς σε άλλο ένα ιμπεριαλιστικό μακελειό «για τ’ αφέντη το φαΐ». Οι ιστορίες – αυτές και άλλες – θα πολλαπλασιάζονται, οι «ντουντούκες» θα δυναμώνουν με στόχο να στοιχηθεί ο λαός στα βρώμικα σχέδιά τους, να αποκτήσει «κουλτούρα φέρετρου», να δεχτεί τις θυσίες αλλά και τα παζάρια των ιμπεριαλιστών στις πλάτες του.
Να συνηθίσει ως «καθημερινότητα» και «φυσιολογικό» να πνίγουν και να δολοφονούν μετανάστες στο Αιγαίο, να αποδεχτεί με την …προοδευτική κάλυψη και της σάπιας σοσιαλδημοκρατίας των ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών το «νόμιμο» δουλεμπόριο για δεκάδες χιλιάδες μετανάστες, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε τρίτες χώρες με τη βούλα της ΕΕ.
Εξω απ’ τις πόρτες των αστικών σαλονιών, έξω από την μπόχα και τη δυσωδία, τη φορμόλη όπου κρατάνε ταριχευμένες τις σάπιες αξίες τους, κόντρα στο ρεύμα της σήψης και της εκμετάλλευσης, ένας άλλος, νέος κόσμος ανασαίνει. Στον «καθαρό αέρα», στον δρόμο του αγώνα, παίρνουν ανάσα και δύναμη χιλιάδες.
Εκεί, στις προβλήτες, 6 του Φλεβάρη, που οι γερανοί μένουν ακούνητοι και οι εργάτες με τα πορτοκαλί μπουφάν ξεκαθαρίζουν πως «δεν δουλεύουμε για τους πολέμους των εκμεταλλευτών». Εκεί, στους άλλους γερανούς, στην Ταγγέρη και στο Μπιλμπάο, στη Μασσαλία και στο Παλέρμο, στην Τεργέστη και στην Αττάλεια, που φτάνει το μήνυμα και λάμπει η διεθνιστική αλληλεγγύη, απέναντι στο σκοτάδι του εθνικισμού και του κοσμοπολιτισμού του κεφαλαίου.
Στην Ελευσίνα την ίδια μέρα, εκεί που κάποιος παλιότερος βλέπει μια εικόνα βγαλμένη από δεκαετίες πριν, κουνάει το κεφάλι και μουρμουράει πως «κάτι αλλάζει στους μεγάλους χώρους δουλειάς», στα ναυπηγεία και στα διυλιστήρια, στις αποθήκες και τις βιομηχανίες.
Εκεί όπου στις 3 Φλεβάρη, σε κάποιο μπισκοτάδικο σαν αυτό που βάφτηκε με το αίμα των πέντε εργατριών, βλέπεις μετά από χρόνια μια ομάδα απεργών, κι άλλη μια στο δίπλα, κι άλλους δυο παραδίπλα. Ο σπόρος είναι εκεί και θα καρπίσει. Στη Χίο και στη Μανωλάδα, εκεί που ο λαός δεν συνηθίζει στη φρίκη. Εκεί που τα συνδικάτα δείχνουν τον δρόμο του κοινού αγώνα Ελλήνων και μεταναστών εργατών απέναντι στον κοινό εχθρό.
Εκεί και το περασμένο Σαββατοκύριακο, στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας, οι εκπρόσωποι των ζωντανών συνδικαλιστικών δυνάμεων να μεταφέρουν πολύτιμη πείρα αγώνα, διεκδίκησης, σύγκρουσης με την εργοδοσία και τους βαλτούς της στο συνδικαλιστικό κίνημα, που θέλανε συνέδριο – παρωδία. Εκεί για να γίνει πράξη η αλλαγή σελίδας, να περάσει το μεγαλύτερο Εργατικό Κέντρο της χώρας στα χέρια των εργατών.
Εκεί και οι χιλιάδες την Παρασκευή, την ώρα που κυβέρνηση και αστικά κόμματα λιβάνιζαν τη σαπίλα του κοινωνικοεταιρισμού, να στέλνουν μήνυμα πως το νομοσχέδιο – ταφόπλακα στις Συλλογικές Συμβάσεις απορρίπτεται. Να στέκονται στο πλευρό των βιοπαλαιστών αγροτών που έστησαν το μπλόκο επιβίωσης στην καρδιά της Αθήνας.
Και ξανά σε λίγες μέρες, εκεί στις μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα, για την υπόσχεση που δώσαμε πως το έγκλημα στα Τέμπη δεν θα ξεχαστεί, πως είναι ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!
Την ώρα που οι καπιταλιστές «κρατάνε» ο ένας τον άλλον με τα άπλυτά τους, οι εργαζόμενοι και ο λαός κρατάνε «το χέρι όποιου σηκώνεται» σε αυτόν τον καθημερινό, επίμονο, δύσκολο αγώνα, στο σωματείο και στη σχολή, στη γειτονιά και στο χωριό.
Αυτός ο αγώνας μπορεί να αποκτήσει αντοχή και διάρκεια, προοπτική και διέξοδο όταν μπολιαστεί με το πραγματικά νέο, τη ριζοσπαστική πολιτική πρόταση του ΚΚΕ. Εκεί είναι το νέο που ψάχνουν όλοι όσοι με απέχθεια κρατάνε τη μύτη τους από τη βρώμα ενός συστήματος σε αποσύνθεση.
Γιατί αυτό που εξυψώνει είναι η συνειδητή πάλη για τη νέα κοινωνία, τον σοσιαλισμό, που είναι αναγκαίος και επίκαιρος, που ξεπροβάλλει μέσα απ’ όλες τις κακοφορμισμένες πληγές του σάπιου καπιταλισμού. Εξυψώνει την εργατική τάξη, γιατί τη βλέπει όχι όπως είναι κάτω από την μπότα του κεφαλαίου και όπως τη θέλουν οι καπιταλιστές, εξαχρειωμένη, «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» του σάπιου συστήματός τους, αλλά ως τον παραγωγό όλου του πλούτου, τάξη πλασμένη για τα μεγαλύτερα και τα υψηλότερα, ικανή να μεγαλουργήσει όταν πάρει στα χέρια της την εξουσία.
Η ζωή στον οργανωμένο, συλλογικό, σκληρό αγώνα γι’ αυτήν τη νέα κοινωνία καλλιεργεί άλλες αξίες, διαπαιδαγωγεί, βάζει το «εμείς» πάνω από το «εγώ». Ετσι εξυψώνει την προσωπικότητα, δίνει νόημα στην άδεια ζωή που προορίζει το σύστημα για τον λαό: Οι εκατοντάδες απολυμένοι κομμουνιστές, οι εργάτες, αγρότες, φοιτητές που σέρνονται στα αστικά δικαστήρια επειδή σήκωσαν ανάστημα στην εκμετάλλευση και στην εμπλοκή, αυτοί που αρνήθηκαν όσους τους «κλείσαν το μάτι», αποτελούν ζωντανή απόδειξη.
Οπως σημειώνεται και στην Εισήγηση της ΚΕ στο 22ο Συνέδριο του Κόμματος: «Οι επαναστάτες κομμουνιστές και κομμουνίστριες, τα μέλη του τιμημένου ΚΚΕ και της πρωτοπόρας ΚΝΕ, με την καθημερινή μας πράξη και στάση, συμβάλλουμε να έρθει πιο κοντά ο στρατηγικός μας στόχος, βάζουμε καθημερινά το μικρό μας επαναστατικό “λιθαράκι” για την τελική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλου του εργαζόμενου λαού, όλων αυτών που δημιουργούν την υλική και πνευματική αξιοπρέπεια της ανθρωπότητας. Να μπορούν να εργάζονται όλοι οι άνθρωποι ελεύθερα, η εργασία να γίνει επιτέλους η πρώτη ζωτική τους ανάγκη, με ολόπλευρη ανάπτυξη όλων των ικανοτήτων τους, απαλλαγμένη από τον διαμεσολαβητικό ρόλο του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης. Για να φτάσουμε στην κομμουνιστική κοινωνία της αρμονίας “από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του” (…)
Σε αυτήν την απέραντη, αλλά εντελώς συγκεκριμένη ιστορικά επιδίωξη στοχεύει αντικειμενικά ο σημερινός αγώνας και ο “επαναστατικός οργανωμένος τρόπος ζωής” των κομμουνιστών, σε αυτά τα θεμέλια στηρίζονται και οι θέσεις και οι τελικές αποφάσεις του 22ου Συνεδρίου μας. Ετσι έχουμε μάθει εμείς να παλεύουμε και να πολεμάμε: “για όλου του κόσμου το ψωμί, το φως και το τραγούδι”».
*Σαντάρδο = Ο ιστός της σημαίας
Τ.
Πηγή : Ριζοσπάστης 14 – 15 / 2 – 2025