ΠΟΛΙΤΙΚΗ

1 – 4 – 1849

Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ διευθύνει την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν στη Δρέσδη.

1 – 4 – 1902

Γεννιέται η ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη.

Πρόκειται για μια από τις χαρακτηριστικότερες παρουσίες της μεσοπολεμικής μας ποίησης, η γυναίκα που αγάπησε τη ζωή με πάθος και αντιστάθηκε στα κοινωνικά πρέπει της εποχής της, γεννήθηκε στην Καλαμάτα, έζησε τα νεανικά της χρόνια στο Γύθειο, στα Φιλιατρά και την Καλαμάτα, ακολουθώντας τις μεταθέσεις του γυμνασιάρχη πατέρα της και έκανε την πρώτη της εμφάνιση ως ποιήτρια, το 1916, στο περιοδικό «Οικογενειακός αστήρ».

Ο Απρίλης είναι ο μήνας της. Ο μήνας που γεννήθηκε, ο μήνας που πέθανε. «θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη» θα νιώσει στο ποίημά της «Σαν πεθάνω». Τον Απρίλη συναντάμε και στο ημερολόγιό της: «… Ο Απρίλης πεθαίνει μα μέσα μου δεν εννοεί να πεθάνει τίποτε!…»… «Ο μήνας που μου έδωκε τη ζωή κι ο μήνας που όταν μπη μου παίρνει κάθε ίχνος ζωής! Μια μελαγχολία χωρίς όρια με πνίγει»…

Ενδιαφέρεται για την Οκτωβριανή Επανάσταση, για το γυναικείο ζήτημα και τη χειραφέτηση της γυναίκας. ενώ χάνει μέσα σε λίγες ημέρες τον πατέρα και τη μητέρα της.

Έτσι έρχεται στην Αθήνα (1922) για να σπουδάσει νομικά, παίρνοντας, παράλληλα, μετάθεση στη Νομαρχία Αττικής, όπου και γνωρίστηκε με τον Κώστα Καρυωτάκη, Η πολυκύμαντη σχέση τους θα διαρκέσει ένα χρόνο, ενώ πριν το χωρισμό τους η Μαρία του έκανε πρόταση γάμου, την οποία ο Καρυωτάκης απέρριψε. Ο έρωτας αυτός φαίνεται πως σφράγισε τόσο τη ζωή όσο και την ποίησή της.

Το 1922 θα δημοσιεύσει ποιήματά της στα περιοδικά «Εσπερος» της Σύρου, «Ελληνική Επιθεώρησις», «Πανδώρα», «Παιδική Χαρά» και «Εύα». Τον ίδιο καιρό παρακολουθεί μαθήματα σε δραματική σχολή και λαμβάνει μέρος σερ παραστάσεις. Αρραβωνιάζεται με τον Αριστοτέλη Γεωργίου, ενώ το 1925 εγκαταλείπει το Πανεπιστήμιο. Το 1926 ξαφνιάζοντας τους πάντες φεύγει για το Παρίσι, όπου θα προσβληθεί από φυματίωση. Το 1928 επιστρέφει στην Ελλάδα και νοσηλεύεται στο «Σωτηρία». Από εκεί εκδίδει τη συλλογή της «Τρίλιες που σβήνουν». Μαθαίνει για την αυτοκτονία του Κώστα Καρυωτάκη. Αυτή ήταν η καθοριστική βολή για την κλονισμένη της υγεία. Αψηφώντας τις συστάσεις των γιατρών επιδείνωσε από τότε την κατάσταση της υγείας της, με κρυφές εξόδους από το σανατόριο κι ασυλλόγιστες νυχτερινές εξορμήσεις, ώσπου η αρρώστια την καθήλωσε στο κρεβάτι.

Το 1929 εκδίδει τη δεύτερη συλλογή της «Ηχώ στο Χάος».

Το Φλεβάρη του 1930 η Μαρία Πολυδούρη μεταφέρεται στην κλινική Καραμάνη στα Πατήσια με πρωτοβουλία του Άγγελου Σικελιανού και μερικών άλλων φίλων που δεν άντεχαν να τη βλέπουν να αργοπεθαίνει πάμπτωχη.

«Έφυγε» τα ξημερώματα της 29ης Απρίλη του 1930, περιστοιχισμένη από λογοτέχνες και φίλους, ζώντας «την ευτυχία του να αγαπώ»:
«Κι αν η σπασμένη μου καρδιά τρίξη στο σαρκασμό μου, κι αν αντί δάκρυ στάξουνε τα μάτια μου φωτιά, θα μου ραβδίσετε το χυδαίο κι άπρεπο στοχασμό μου ευγενικά στυλώνοντας τη βλοσυρή ματιά. Όμως η βαριά μοίρα μου δεν είναι ο θάνατός μου. Μεσ’ στην καρδιά βόσκουνε πληγές από φωτιά. Ποιος από σας, ανύποπτα, τίμιος θα γίνη εχθρός μου στον ξέσαρκό μου τράχηλο να σφίξη τη θηλιά»! («ΠΡΟΔΟΣΙΑ»).

Πηγή: Ριζοσπάστης

1 – 4 – 1937

Αναγγέλλεται στη Σοβιετική Ένωση η εκπλήρωση του 2ου Πεντάχρονου Πλάνου σε μόλις 4 χρόνια και 3 μήνες.

Με την εκπλήρωσή του η συνολική παραγωγή της βαριάς βιομηχανίας αυξήθηκε 8 φορές σε σύγκριση με το 1913. Στον τομέα της αγροτικής οικονομίας ολοκληρώθηκε η συνεταιριστική οργάνωση (κολχόζνικο κίνημα).

1 – 4 – 1955

Έναρξη του ένοπλου αγώνα της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ). Η ΕΟΚΑ, που στόχο είχε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, είχε έντονο αντικομμουνιστικό και εθνικιστικό χαρακτήρα.

Τα σχέδια ίδρυσης της οργάνωσης εξυφαίνονταν ήδη από το 1950 με την ενεργή στήριξη μερίδας της ελληνικής αστικής τάξης. Επικεφαλής της υπήρξε ο Γ. Γρίβας (που στην κατοχή είχε δράση ως αρχηγός της αντικομμουνιστικής οργάνωσης Χ), ενώ τη συγκατάθεσή του είχε δώσει και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος.

Η πάλη της ΕΟΚΑ δεν στηριζόταν στο μαζικό ένοπλο αγώνα. Τη δύναμή της αποτελούσαν λίγες εκατοντάδες ενόπλων, σαμποτέρ και εκτελεστών, ενώ στο στόχαστρό της βρέθηκαν τουρκοκύπριοι, αλλά και συνδικαλιστές, μέλη και στελέχη του ΑΚΕΛ. Η δράση της ΕΟΚΑ και της ΒΟΛΚΑΝ (τουρκοκυπριακή εθνικιστική οργάνωση) συντέλεσε στην έξαψη του εθνικιστικού μίσους, το οποίο ο βρετανικός ιμπεριαλισμός αξιοποίησε στο έπακρο στα πλαίσια της προώθησης της δικής του πολιτικής υπαγόρευσης λύσεων κατά τα στρατηγικά του συμφέροντα.

1 – 4 – 1959

Το μέτρο αντικαθιστά τον πήχη ως μονάδα μέτρησης του μήκους (1 πήχης = 0,65 μέτρα)

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

2 – 4 – 1800

Ο Μπετόβεν παρουσιάζει για πρώτη φορά την 1η Συμφωνία του στη Βιέννη.

https://www.youtube.com

2 – 4 – 1805 

Γεννιέται ο Δανός μυθιστοριογράφος Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (Hans Christian Andersen), περίφημος συγγραφέας παιδικών παραμυθιών. Γεννήθηκε στο Οντενζε της Δανίας από φτωχούς γονείς και μεγάλωσε με πολλές στερήσεις, σ’ ένα περιβάλλον γεμάτο αφηγήσεις θρύλων και παραμυθιών, πράγμα που τον έκανε ευφάνταστο και ονειροπόλο.

Από τον πατέρα του, κουρασμένο στρατιώτη των ναπολεόντειων πολέμων, άκουγε πολεμικές ιστορίες και απίστευτα περιστατικά της ζωής σε διάφορους τόπους, ενώ η γιαγιά του και οι απλοϊκές γυναίκες της γειτονιάς ύφαιναν γύρω του έναν ιστό δεισιδαιμονιών, ονείρων και θαυμάτων, φόβων και τιμωριών, που τον επηρέασαν σε όλη τη ζωή του όπως και στη δημιουργία του.

Οι καλλιτεχνικές ανησυχίες του ήταν πολλές και πρώιμες. Παιδί ακόμα, στο χωριό του φτιάχνει ένα κουκλοθέατρο και αρχίζει να γυρνάει μ’ αυτό στους δρόμους διασκεδάζοντας και καταπλήσσοντας μικρούς και μεγάλους. Μόλις στα δεκατέσσερα, χωρίς καν να έχει τελειώσει το Δημοτικό, πηγαίνει στην πλούσια Κοπεγχάγη, κέντρο μεγάλης καλλιτεχνικής άνθησης, διεκδικώντας μια θέση στο βασιλικό θέατρο! Θα χρειαστεί να τελειώσει κανονικά το σχολείο, να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο, να δοκιμάσει το ταλέντο του στο θεατρικό έργο, στην ταξιδιωτική λογοτεχνία και στο μυθιστόρημα, προτού ανακαλύψει το μεγάλο του χάρισμα στο Παραμύθι (1835 η πρώτη έκδοση της συλλογής του «Παραμύθια και Ιστορίες»), που θα τον κάνει διάσημο και ξεχωριστό ανάμεσα στους δημιουργούς της εποχής του και θα του χαρίσει στη συνέχεια μια αναγνώριση πέρα από το θάνατο.

Και πράγματι, τα παραμύθια του εξακολουθούν να είναι πασίγνωστα όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στην Αφρική και στην Ασία – στην Ιαπωνία ιδιαίτερα – αν και ο ΙΘ’ αιώνας του ρομαντισμού έχει προ πολλού αντικατασταθεί από εποχές άλλων αισθητικών και κοινωνικών αξιών.

Ποιο είναι το χαρακτηριστικό που κάνει τα κείμενα του Άντερσεν αγαπητά σε μικρούς και μεγάλους, σε τόσους διαφορετικούς τόπους και πολιτισμούς;

Η γραφή του Άντερσεν έχει ένα βαθύ λυρισμό, μια ποίηση που αγγίζει την ψυχή. Ο Άντερσεν μιλάει για τη μοναξιά και την απόρριψη, για την ανάγκη για αγάπη και φιλία, αναδείχνει την ομορφιά των αληθινών πραγμάτων, των αληθινών αισθημάτων, ενώ συγχρόνως, κοροϊδεύει τις συμβατικότητες, σατιρίζει ανελέητα και γελοιοποιεί αδιάκοπα την εξουσία. Το φτωχό παιδί που κάποτε έπαιζε με τα λασπόνερα έφτασε να πίνει τη σοκολάτα του με τη βασίλισσα, αλλά αυτό δεν τον έκανε να αλλάξει σε τίποτα ούτε τη γραφή του ούτε και τη γλώσσα του. «Οι μόνοι αληθινά ευγενείς είναι οι ευγενείς του πνεύματος. Οι άλλοι είναι τσαρλατάνοι» δε δίστασε να απαντήσει σε έναν αριστοκράτη που τον ειρωνεύτηκε.

Ο Άντερσεν μιλάει, άλλοτε με σπαραγμό, άλλοτε με λεπτό χιούμορ, για τον έρωτα και για την υποκρισία, για τη θυσία και για την ανοησία, για παγερές βασίλισσες και τρυφερές σειρήνες, όπως και για τα πιο απλά, καθημερινά και ασήμαντα πράγματα -για τη σακοράφα, για το φανάρι του δρόμου, για τη ματαιόδοξη βασιλοπούλα που περιφρονούσε την τέχνη, ή για τον αμόρφωτο καλικάντζαρο που γοητεύτηκε από την ομορφιά ενός βιβλίου.

«Τα παραμύθια μου είναι τόσο για τους μεγάλους όσο και για τα παιδιά.

Τα παιδιά στην αρχή καταλαβαίνουν μόνο το δευτερεύον, αλλά σαν ωριμάσουν, καταλαβαίνουν το σύνολο».

Τα παραμύθια του Άντερσεν έχουν το προνόμιο που χαρακτηρίζει όλα τα καλά έργα της παιδικής λογοτεχνίας. Μεγαλώνουν μαζί με τον αναγνώστη τους και τον συντροφεύουν πιστά σε όλες τις στιγμές της ζωής του.

Από τα πιο γνωστά παραμύθια του Άντερσεν είναι: «Τα καινούρια ρούχα του βασιλιά», «Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι», «Το αηδόνι», «Η μικρή σειρήνα», «Ο γενναίος μολυβένιος στρατιώτης», «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα», «Η Τοσοδούλα», «Το Ασχημόπαπο», «Η βασίλισσα του χιονιού».

2 – 4 – 1840 

Γεννιέται ο Γάλλος συγγραφέας Εμίλ Ζολά ( Émile Édouard Charles Antoine Zola -πέθανε στην ίδια πόλη το 1902).

Ήταν γιος μηχανικού που πέθανε όταν ο Εμίλ ήταν 7 ετών.

Δεν έγινε νομικός όπως τον ήθελε η μητέρα του, εργάστηκε σε διάφορες εργασίες (υπάλληλος σε εκδοτικό οίκο, λιμενεργάτης κ.ά.) και στη συνέχεια άρχισε να αρθρογραφεί για την τέχνη, την πολιτική, ενάντια στη θρησκεία και το ιερατείο.

Το πρώιμο λογοτεχνικό έργο του είναι επηρεασμένο από τον Β. Ουγκώ, ενώ χαρακτηριστικό του είναι η τόλμη στην αναπαράσταση της κοινωνικής ζωής.

Μετά το 1868 ο Ζολά επεξεργάστηκε τα 20 μυθιστορήματά του, κάτω από το γενικό τίτλο «Les Rougon-Macquart».

Η φυσική και κοινωνική ιστορία μιας οικογένειας στα χρόνια της Δεύτερης Αυτοκρατορίας» τα οποία περιγράφουν με ενάργεια όχι μόνο τη βιολογική πορεία της συγκεκριμένης οικογένειας, αλλά, κυρίως, τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία – με αιχμή τη διαμόρφωση της συνείδησης της εργατικής τάξης και την ανάπτυξη του κινήματός της.

Σε δύο συνεχόμενα μυθιστορήματα («Η ταβέρνα» και «Το ορυχείο») βλέπουμε πολύ ξεκάθαρα αυτή την πορεία: στο πρώτο, η εργατική οικογένεια είναι ακόμη βυθισμένη στις ψευδαισθήσεις της, στο όραμα ότι μπορεί να αλλάξει ταξική θέση και να περάσει στην αστική τάξη. Το όραμα αυτό συνθλίβεται από τους δυσβάσταχτους όρους ζωής και τον αλκοολισμό.

Στο δεύτερο μυθιστόρημα, ο γιος της ίδιας οικογένειας δραστηριοποιείται συνδικαλιστικά και πολιτικά και πρωτοστατεί στις μεγάλες κινητοποιήσεις των εργατών του ορυχείου που δουλεύει.

Σε αυτό το έργο, ο Ζολά δίνει και μια από τις πιο σκληρές εικόνες της ζωής του προλεταριάτου που μας έχει δώσει η παγκόσμια λογοτεχνία.

Σε αυτή τη σειρά – που αποτελεί μια ανατομία της γαλλικής καπιταλιστικής κοινωνίας – εντάσσεται και το «Χρήμα».

Επίσης με τη σειρά «Οι τρεις πόλεις» (1894-1898), που ακολούθησε, ο Ζολά ασχολείται με την εκμετάλλευση της αμάθειας και το εμπόριο θαυμάτων από την εκκλησία και υποβάλλει τη χριστιανική πίστη σε επιστημονική κριτική.

Ενώ η σειρά «Οι 4 ευαγγελιστές» (1889-1902) αποτελεί τετραλογία-περιγραφή μια μελλοντικής κοινωνικής ουτοπίας όπου θριαμβεύουν η λογική και η εργασία.

Ο Εμίλ Ζολά είχε ενεργό συμμετοχή στα κοινωνικά και πολιτικά πράγματα της Γαλλίας. Χαρακτηριστικές υπήρξαν οι θέσεις του κατά του Ναπολέοντα και του ιερατείου.

Στη διαδρομή του ο Ζολά με αρθρογραφία του αντιτάχθηκε στο Γαλλοπρωσικό Πόλεμο, ενώ το 1898 δημοσίευσε το «Κατηγορώ» όπου αποκάλυπτε τη σκευωρία της υπόθεσης Ντρέιφους.

Πολλά άρθρα του σε εφημερίδες, λειτουργούν μέχρι σήμερα ως διαχρονικά υποδείγματα μαχόμενης δημοσιογραφίας και ως πολύτιμες ιστορικές μαρτυρίες

«Κατηγορώ»…

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Ζολά έμελλε να συνταράξει συθέμελα τη γαλλική κοινωνία με την ανοιχτή επιστολή του προς τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η οποία δημοσιεύτηκε στο εξώφυλλο της εφημερίδας «L’Aurore» υπό τον τίτλο «Κατηγορώ!» (1898), που αφορούσε στη γνωστή υπόθεση Ντρέιφους.

Κατηγορώ τον αντισυνταγματάρχη Πατύ ντε Κλαμ, γιατί υπήρξε ο σατανικός δράστης της δικαστικής πλάνης…
Κατηγορώ τον στρατηγό Μερσιέ γιατί, το λιγότερο από πνευματική ανεπάρκεια, έγινε συνένοχος του μεγαλύτερου ανομήματος του αιώνα…
Κατηγορώ τον στρατηγό Μπιγιό, γιατί είχε στα χέρια του αναμφισβήτητες αποδείξεις της αθωότητας του Ντρέιφους και τις έπνιξε…
Κατηγορώ τον στρατηγό ντε Μπουαντέφρ και τον στρατηγό Γκονζ, γιατί υπήρξαν συνένοχοι του ίδιου εγκλήματος…
Κατηγορώ τον στρατηγό ντε Πελιέ και τον ταγματάρχη Ραβαρί, γιατί έκαμαν μια εγκληματική προανάκριση, με την πιο τερατώδη μεροληψία…
Κατηγορώ τους τρεις γραφολόγους Μπελόμ, Βαρινιάρ και Γουάρ, γιατί συντάξανε ψεύτικες εκθέσεις απατεώνων…
Κατηγορώ το υπουργείο Στρατιωτικών και το Επιτελείο, γιατί έκαμαν στις εφημερίδες ιδιαίτερα στην «Αστραπή» και στην «Ηχώ των Παρισίων», μια βδελυρή και απαράδεκτη εκστρατεία για να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη…
Κατηγορώ, τέλος, το πρώτο Στρατοδικείο, γιατί παραβίασε το Δίκαιο…

Το 1898 κατηγορήθηκε για συκοφαντία και καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση. Η υπόθεση οδηγήθηκε στο Εφετείο παρά τις αντιδράσεις του υπουργείου Στρατιωτικών. Ακολούθησαν ταραχές ανάμεσα στους υποστηρικτές και τους πολέμιους του Ντρέιφους που οδήγησαν στην πτώση της κυβέρνησης.

Την αποκάλυψη ακολούθησαν δραματικά γεγονότα που κατέληξαν όχι απλώς στη δικαίωση του αθώου, αλλά και στη μεταρρύθμιση του συστήματος, συμπεριλαμβανομένου του χωρισμού εκκλησίας και κράτους.

Πριν, όμως, δει αυτή την τελευταία εξέλιξη, ο Εμίλ Ζολά βρέθηκε νεκρός, στις 29 Σεπτεμβρίου του 1902, στο διαμέρισμά του.
Επίσημη αιτία θανάτου ήταν η δηλητηρίαση από μονοξείδιου του άνθρακα. Ωστόσο, υπήρξαν ψίθυροι ότι για το θάνατό του, ευθύνονταν πολιτικοί του αντίπαλοι. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν αποδείχτηκε.

2 – 4 – 1872 

Πεθαίνει ο Αμερικανός εφευρέτης του τηλέγραφου και του ομώνυμου κώδικα σημάτων, Σάμιουελ Μορς (Samuel Finley Breese Morse -γεννήθηκε 27 Απριλίου 1791).

Σπούδασε ζωγραφική και γνώρισε αρκετή επιτυχία ως ζωγράφος ήταν μάλιστα και ένας από τους ιδρυτές της Εθνικής Ακαδημίας Ιχνογραφίας των ΗΠΑ. Εκτός από τη ζωγραφική, πολύ σοβαρά ασχολήθηκε ο Μορς με τη φυσική, όπου αφιέρωνε όλες τις ελεύθερες ώρες του.

Η πρώτη τηλεγραφική γραμμή ήταν Ουάσιγκτον-Βαλτιμόρη και διαδόθηκε μετά παντού -χρησιμοποιήθηκε και στη ναυτιλία.

Ο Μορς εφηύρε και ειδικό αλφάβητο (το 1830), γνωστό και ως Κώδικας Μορς, χωρίς γράμματα αλλά μόνο με τελείες και παύλες που συνδυαζόμενα αντιστοιχούν στα γράμματα του αλφαβήτου και στους αριθμούς 0-9.

2 – 4 – 1948

Γεννιέται ο «άρχοντας» Δημήτρης Μητροπάνος (έφυγε από τη ζωή στις 17-Απρ-2012) με την πηγαία λαϊκή φωνή, με μεγάλη, ουσιαστική κατάθεση στο ελληνικό τραγούδι, διανύοντας μια 45χρονη διαδρομή στο τραγούδι στεφανωμένη με επιτυχίες, από τότε που τυχαία τον άκουσε να τραγουδά ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και μέσω εκείνου βρέθηκε στην «Κολούμπια».

Μια πορεία στο ελληνικό τραγούδι, με διάρκεια και ερμηνείες-σταθμούς του λαϊκού και έντεχνου τραγουδιού που τον κατέταξαν στους λαϊκούς βάρδους.

Η φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου, ειδικά από τη δεκαετία του ’90 και μετά, έγινε ο μελωδικός «τόπος» όπου συναντήθηκε ένα ρεύμα του λαϊκού τραγουδιού με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και με τραγούδια των οποίων οι στίχοι και η μουσική διαφοροποιούνταν από τη θεματολογία του κλασικού λαϊκού τραγουδιού.

Σε αυτή τη «συνάντηση» η φωνή του διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο γιατί προσέλκυσε στιχουργούς και συνθέτες να γράψουν με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι μέχρι τότε, αλλά και μπόλιασε νέες μορφές στιχουργίας και σύνθεσης με τη δωρική λιτότητα του κλασικού λαϊκού τραγουδιού, το οποίο είχε επηρεάσει τον Μητροπάνο.

Συμμεριζόμενος την άποψη ότι ο καλλιτέχνης, αλλά και κάθε άνθρωπος έχει χρέος και ανάγκη να αφουγκράζεται, να μιλά, να αγωνίζεται για τα ζωτικά προβλήματα της εποχής μας, ο Δημήτρης Μητροπάνος σφράγισε με την απαράμιλλη ερμηνεία του τραγούδια χαραγμένα στη συνείδηση του λαού μας, των Μίκη Θεοδωράκη («Τραγούδι του Νεκρού αδερφού», «Αξιον Εστί», «Ρωμιοσύνη» κ.ά.), Χρήστου Λεοντή (το δοξαστικό της Ειρήνης από την «Καταχνιά») κ.ά.

«Παιδί αγωνιστών της ΕΑΜικής Αντίστασης και του ΔΣΕ που διώχθηκαν σκληρά από το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του, ο Δημήτρης Μητροπάνος αναγκάστηκε να βγει πολύ νωρίς στη βιοπάλη, αναζητώντας μεροκάματο. Εχοντας αυτά τα βιώματα τραγούδησε τις αγωνίες, τους αγώνες και τα βάσανα του λαού και κέρδισε ξεχωριστή θέση στην καρδιά του. Με τη δωρική φωνή και την ξεχωριστή ερμηνεία του πλούτισε το λαϊκό τραγούδι».(Απόσπασμα από την ανακοίνωση του ΚΚΕ με την αναγγελία θανάτου του Δημήτρη Μητροπάνου)

Γεννημένος, στην Αγία Mονή, μια συνοικία έξω από τα Τρίκαλα – από την οποία καταγόταν η μητέρα του – μεγάλωσε χωρίς τον πατέρα του, τον οποίο γνώρισε στα 29 του χρόνια.

Μέχρι τα 16 του νόμιζε πως ο πατέρας του σκοτώθηκε στο βουνό (ήταν αντάρτης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας), οπότε έλαβε ένα γράμμα του πατέρα του που έλεγε πως ζει στη Ρουμανία.

Από μικρός δούλευε τα καλοκαίρια για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένεια. Πρώτα ως σερβιτόρος στην ταβέρνα του θείου του και ύστερα σε ξυλουργεία.

Μετά την Γ’ Γυμνασίου, το 1964, ήρθε στην Αθήνα να ζήσει με το θείο του. Προτού τελειώσει το Γυμνάσιο άρχισε να δουλεύει ως τραγουδιστής. Το 1967, ο Μητροπάνος ηχογραφεί τον πρώτο του 45άρη δίσκο, με το τραγούδι «Θεσσαλονίκη». Είχε προηγηθεί η ηχογράφηση του τραγουδιού «Χαμένη Πασχαλιά», που λογοκρίθηκε από τη χούντα και δεν κυκλοφόρησε ποτέ.

Στη μακρόχρονη πορεία του στο τραγούδι, ο Δημήτρης Μητροπάνος συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους δημιουργούς του λαϊκού και έντεχνου τραγουδιού: Γιώργος Ζαμπέτας, Μίκης Θεοδωράκης, Δήμος Μούτσης, Απόστολος Καλδάρας, Τάκης Μουσαφίρης, Χρήστος Νικολόπουλος, Γιάννης Σπανός, Μάριος Τόκας.

Η πολύ σημαντική συνεργασία με τον Θάνο Μικρούτσικο στο δίσκο «Στου αιώνα την παράγκα», αποτελεί στροφή του ερμηνευτή σε πιο «έντεχνες» διαδρομές, διατηρώντας και πάλι την ταυτότητα του λαϊκού. Ο Μητροπάνος συνεχίζει στα ίδια μονοπάτια, με τραγούδια των Μικρούτσικου, Κορακάκη, Μουκίδη, Παπαδημητρίου κ.ά.

Τελευταίες δισκογραφικές δουλειές του ήταν η ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας του στο Ηρώδειο (Σεπτέμβρης 2009), αποτελούμενη από 2 CD, με τίτλο «Τα τραγούδια της ζωής μου» και ο δίσκος «Εδώ είμαστε» με τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη.

2 – 4 – 2000

Φεύγει από τη ζωή η ηθοποιός Μαλαίνα Ανουσάκη.

Τη γυναίκα σύμβολο της Αντίστασης, τη γυναίκα σπάνιου καλλιτεχνικού και αγωνιστικού ήθους, τη Μαλαίνα Ανουσάκη, αποχαιρέτησαν συγγενείς, φίλοι, σύντροφοι, συναγωνιστές και συγκρατούμενές της, χτες το απόγευμα στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Σε μια σεμνή τελετή, όπως της έπρεπε, αφού σεμνά και διακριτικά, παρά το δυναμισμό της, έζησε.

Συγκλονιστική φωνή αποχαιρετισμού, η συγκρατούμενη της Μαλαίνας Ανουσάκη, Σούλα Καρανίκα, η οποία εκ μέρους των γυναικών των Φυλακών Αβέρωφ έσκυψε ευλαβικά στις μνήμες και στις στιγμές που έζησαν μαζί σαν μελλοθάνατες. «Εδειξες το θάρρος και την αγωνιστικότητά σου» – είπε – «στάθηκες πραγματική κομμουνίστρια. Καλό σου ταξίδι. Γεια χαρά, όπως λέγαμε εμείς στις φυλακές».

Συγκινημένος και ο Βασίλης Κολοβός εκ μέρους του ΚΚΕ αποχαιρέτησε τη συντρόφισσα Μαλαίνα Ανουσάκη λέγοντας: «Σεβαστή και τιμημένη συντρόφισσα, εκ μέρους του Κομμουνιστικού Κόμματος σου ευχόμαστε καλό ταξίδι. Το Κόμμα που υπηρέτησες περισσότερα από 65 χρόνια. Έγινες φωτεινό αστέρι και μας φώτισες από τη δικτατορία του Μεταξά, την κατοχή, τον εμφύλιο και τη χούντα, μέχρι τη μεταπολίτευση.

Ήσουν πάντα όρθια και δίδασκες ήθος και ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ήταν στάση ζωής αυτό. Εμείς που διδαχτήκαμε από το ήθος σου θα σε θυμόμαστε ως μια αγία αγωνίστρια των ημερών, αγωνίστρια της καθημερινότητας, της ζωής…

Δείτε και |> Δίδαξε τη δύναμη της συλλογικότητας (της Σοφίας Αδαμίδου)

2 – 4 – 2005

Πεθαίνει ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ΙΙ, κατά κόσμον Karol Józef Wojtyła (Κάρολος Βοϊτίλα).

Στις 16/10/1978 με προφανείς πολιτικές σκοπιμότητες στα πλαίσια της διαπάλης ιμπεριαλισμού-σοσιαλισμού, ο καρδινάλιος της Πολωνίας Κάρολος Βοϊτίλα εκλέγεται Πάπας και παίρνει το όνομα Ιωάννης – Παύλος ο 2ος. Είναι ο πρώτος μη Ιταλός Πάπας σε διάστημα 456 χρόνων.

Ο ρόλος του στην ανατροπή του σοσιαλισμού στην Α. Ευρώπη εξαιρετικά σημαντικός. Άλλωστε το Βατικανό στη εποχή του αναδείχτηκε «αλληλέγγυος» καθοδηγητής των δυνάμεων που έδρασαν κατά του σοσιαλισμού (πρώτιστα Πολωνία που ήταν τότε ο αδύνατος κρίκος) και μέγας χρηματοδότης τους, γι’ αυτό και τα δάκρυα του Γκορμπατσόφ και του Βαλέσα, που δήλωσαν στη κηδεία τους ότι «χωρίς αυτόν δε θα είχε υπάρξει το τέλος του κομμουνισμού.

Όμως παρά το γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή για όσους έβλεπαν την ουσία του γεγονότος που ήταν (ή θα γινόταν) ένας «νόμιμος» και σημαντικός μοχλός παρέμβασης από το εξωτερικό στις εσωτερικές εξελίξεις της Πολωνίας αλλά και ευρύτερα , υπήρξαν αυταπάτες.

Το οπορτουνιστικό ρεύμα αρχίζει να γίνεται κυρίαρχο στη Λ.Δ της Πολωνίας (βλ την πρώτη της ανακοίνωση Ριζοσπάστης 18/10):

«ΒΑΡΣΟΒΙΑ 17. Η πολωνική κυβέρνηση με την εκλογή του νέου πάπα που όπως είναι γνωστό είναι Πολωνός τονίζει ότι η εκλογή αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία.
Για πρώτη φορά εκλέγεται πάπας ένας Πολωνός πολίτης ενός έθνους που πέρασε από την κόλαση ενός πολέμου, πραγματοποίησε αξιοσημείωτες αλλαγές στη χώρα και συνεχίζει την ανοδική πορεία μας πολύπλευρης ανάπτυξης πράγμα που είναι γενικά παραδεκτό.
Οι Πολωνοί τονίζεται στην ανακοίνωση, δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα σε κάθε τι που εξυπηρετεί την παγκόσμια ειρήνη, για το καλό όλης της ανθρωπότητας και κάτω από το πρίσμα αυτό κρίνουν σαν ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός την εκλογή του πάπα Ιωάννη Παύλου Β’».

Φυσικά ο πάπας «ανταποδίδει» (Ριζοσπάστης 21-10-1978):

«ΒΑΡΣΟΒΙΑ 20. Ο πολωνικός Τύπος δημοσιεύει σήμερα τηλεγράφημα του νέου πάπα Ιωάννη- Παύλου Β’ στην ηγεσία της Λ.Δ στο οποίο τονίζονται οι θερμές ευχαριστίες για τις ευχές και τα συγχαρητήρια που του έστειλε η ηγεσία της Λ.Δ Πολωνία για την εκλογής του…

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

3 - 4 - 1897

Πεθαίνει ο Γερμανός συνθέτης και πιανίστας Γιοχάνες Μπραμς (Johannes Brahms, -γεννήθηκε 7 Μαΐου 1833).

Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς του 19ου αιώνα. Αν και ήταν ριζοσπαστικός ως προς το δημιουργικό του κομμάτι, στη χρήση των παραδοσιακών ή και αρχαϊκών ακόμη μορφών ήταν συντηρητικός.

Για να καταλάβουμε καλύτερα το χαρακτήρα και την τεχνική σύνθεσης του Μπραμς, μπορούμε να ανατρέξουμε στο δοκίμιο του Arnold Schönberg the progressive -«Μπραμς, ο Προοδευτικός», στο οποίο αναιρείται η μέχρι τότε κρατούσα εικόνα του Μπραμς ως συντηρητικού και αναδεικνύεται η προοδευτικότητα της μουσικής του τουλάχιστον όσον αφορά στην οργάνωση των μουσικών φράσεων.

Γεννήθηκε στο Αμβούργο το 1833 από φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας του, κοντραμπασίστας στο επάγγελμα, διέκρινε από πολύ νωρίς το ταλέντο του και φρόντισε εγκαίρως να λάβει την κατάλληλη μουσική παιδεία. Όταν ο Μπραμς ήταν 20 χρονών, ο Σούμαν, που ήταν 23 χρόνια μεγαλύτερός του, μελέτησε ορισμένες από τις συνθέσεις του και εξήγγειλε τη γέννηση μιας μεγαλοφυΐας.

Το 1855 άρχισε τις εμφανίσεις του ως πιανίστας. Κατέλαβε τη θέση του διευθυντή ορχήστρας στην πριγκηπική αυλή του Ντέτμολντ και το 1859 ίδρυσε και ανέλαβε τη διεύθυνση μιας γυναικείας χορωδίας στο Αμβούργο. Απογοητευμένος από την αδυναμία του να διοριστεί διευθυντής της Φιλαρμονικής του Αμβούργου, ο Μπραμς εγκαταστάθηκε το 1863 στη Βιέννη όπου πέρασε την υπόλοιπή του ζωή.

https://youtube.com/watch?v=YXT42ghiuZ4%3Ffeature%3Doembed

Δεν έγραψε ποτέ όπερα, αλλά συνέθεσε αριστουργήματα σε όλα σχεδόν τα υπόλοιπα μουσικά είδη: τέσσερις συμφωνίες, τέσσερα κοντσέρτα, δύο σερενάτες για ορχήστρα και δύο εισαγωγές. Συνέθεσε επίσης το «Γερμανικό Ρέκβιεμ» (έντονα προσωπικού ύφους) και άλλα χορωδιακά έργα με συνοδεία και a capella, τραγούδια, μεγάλο όγκο έργων για μουσική δωματίου, τις παραλλαγές Χάυντν για ορχήστρα, τις παραλλαγές Χέντελ και Παγκανίνι για πιάνο, δεκάδες έργα για πιάνο (ήταν το αγαπημένο του όργανο), αλλά και έργα για εκκλησιαστικό όργανο.

Πρέπει επίσης να μνημονεύσουμε τους ιδιαίτερα δημοφιλείς “Ουγγρικούς Χορούς” για τέσσερα χέρια, που γνώρισαν μετά τον Μπραμς πολλές ενορχηστρώσεις.

Ο Μπραμς αντιτάχθηκε στον ριζοσπαστισμό των πρωτοπόρων συνθετών Λιστ και Βάγκνερ και δέχτηκε επιθέσεις από τους οπαδούς τους.
Προτού φτάσει στο τέλος της ζωής του, μεγάλο μέρος αυτής της πολεμικής είχε καταλαγιάσει. Μουσικοί και ακροατές είχαν αρχίσει να καταλαβαίνουν ότι μπορεί κανείς να αγαπά τη μουσική που γεννήθηκε και στα δύο αντιμαχόμενα ιδεολογικά στρατόπεδα.

Ο Μπραμς πέθανε από καρκίνο του ήπατος στη Βιέννη, στις 3 Απριλίου 1897.
Στην κηδεία του παρέστησαν χιλιάδες θαυμαστές του απ’ όλη την Ευρώπη και οι σημαίες κυμάτισαν μεσίστιες σε όλα τα πλεούμενα στο λιμάνι του Αμβούργου.

Πληροφορίες: Wikipedia

3 – 4 – 1912

Γεννιέται ο αθλητής, γιατρός και μαχητής της Ειρήνης Γρηγόρης Λαμπράκης.

Σήμερα, το αγωνιστικό παράδειγμα του Γρ. Λαμπράκη και των συναγωνιστών του, παραμένει ζωντανό και επίκαιρο, οι ιμπεριαλιστές συνεχίζουν, ακόμη πιο λυσσασμένα, τη γη να ξαναμοιράζουν και με των λαών το αίμα τα σύνορα να χαράζουν.

Η φωτιά των ιμπεριαλιστικών πολέμων μαίνεται και ο κίνδυνος κλιμάκωσης τους είναι άμεσος. Για τα κέρδη των μονοπωλίων και του μεγάλου κεφαλαίου, οι ιμπεριαλιστές είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να γκρεμίσουν ότι έχει αφήσει όρθιο η ειρήνη τους. Μια «ειρήνη» που οι λαοί τη βιώνουν με το πιστόλι να σημαδεύει τον κρόταφο τους.

27 Μάη 1963
Ώρα 1.22 πρωινή. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, μετά από πέντε μέρες άνισου αγώνα στην εντατική, χάνει τη μάχη για τη ζωή. Είχε δεχθεί δολοφονική επίθεση στη διάρκεια συγκέντρωσης για την Ειρήνη στη Θεσσαλονίκη στις 22/5.

Χτυπήθηκε με λοστό στο κεφάλι από τον Μανώλη Εμμανουηλίδη, που επέβαινε σε τρίκυκλο το οποίο οδηγούσε ο Σπύρος Γκοτζαμάνης. Και οι δύο ήταν άνθρωποι του υποκόσμου, μέλη της αντικομμουνιστικής οργάνωσης Καρφίτσα, την οποία καθοδηγούσε η χωροφυλακή και η Ασφάλεια Θεσσαλονίκης.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης ο παλιός βαλκανιονίκης, υφηγητής της Ιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, συνεργαζόμενος βουλευτής με την ΕΔΑ και ηγετική μορφή του κινήματος της Ειρήνης (αντιπρόεδρος της ΕΕΔΥΕ και ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Βαλκανική Συνεννόηση) θα χάσει τη μάχη με τη ζωή.

Στον μεγάλο αγωνιστή, ο Κώστας Βάρναλης, αφιερώνει το ποίημά του «Στον ήρωα Λαμπράκη».

Στον ήρωα Λαμπράκη

Σε φάγαν οι φασίστες σκύλοι, Ελλάδα,
με μάσκα ή χωρίς μάσκα, ξένοι, ντόπιοι.
Εσύ ’σουνα, Λαμπράκ’, η αιώνια Ελλάδα,
φως, αρετή, παλικαριά και πρώτος!

Χρόνια και χρόνια, Μάνα οι δουλεμπόροι
σε σούρνανε στη λάσπη και στη νύχτα.
Μα στα κόκαλα μέσα των παιδιώ σου
λαμπάδιαζεν η πάναγνη τιμή σου.

Τ’ άδικον αίμα του παλικαριού μας
κοκκίνισε πελάη, βουνά και κάμπους,
ανάστησε τ’ αρχαία σου μεγαλεία,
Μάνα – πατρίδα, Μάνα – ελευτερία.

Αθάνατε λαέ, της Ιστορίας
εσύ τα περασμένα κι αυριανά!
Δεν άφησες τον ήρωα να πεθάνει.
Απ’ τον τάφο του η νέα ζωή σου αρχίζει.

Όχι κλάμ’, αναστάσιμες καμπάνες
για τη μεγάλη της οργής σου νίκη.
Έδειξες στον οχτρό τη δύναμή σου,
ξέροντας ποιος και πούθε σε χτυπάει.

Δείτε όλο το κλίμα της εποχής, μέχρι και τη |> δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη

3 – 4 – 1913

Η Έμελιν Πάνχερστ, η μαχητική βρετανίδα σουφραζέτα που ίδρυσε το 1903 την Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών, καταδικάζεται σε τριετή φυλάκιση για ηθική αυτουργία στον εμπρησμό της οικίας του υπουργού Οικονομικών.

3 – 4 – 1918

Αποβιβάζεται στο Χάνκο η γερμανική «Βαλτική Μεραρχία» με σκοπό την κατάπνιξη της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Φιλανδία. Η επανάσταση είχε ξεσπάσει στις 27/1/1918, ενώ έληξε στις 15/5 με νίκη των αντεπαναστατικών δυνάμεων και των ξένων επεμβασιών

3 – 4 – 1922

Ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν (Ио́сиф Виссарио́нович Ста́лин, ψευδώνυμο του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι (1878-1953)  εκλέγεται ΓΓ του ΚΚΣΕ.

3 – 4 – 1924

Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός, Μάρλον Μπράντο.

3 – 4 – 1927

Το ΚΚΕ οργανώνει στην Αθήνα (θέατρο «Απόλλων») συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά της ιμπεριαλιστικής αγγλοαμερικανικής επέμβασης στην Κίνα και του βάρβαρου βομβαρδισμού της πόλης Νανκίν

3 – 4 – 1928

Δικάζονται ο Νίκος Καζαντζάκης και ο Δημήτρης Γληνός. Κατηγορούνται για διάδοση ανατρεπτικών ιδεών, επειδή ήταν ομιλητές σε εκδήλωση για τα επιτεύγματα της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Σοβιετική Ένωση .

3 – 4 – 1948

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν υπογράφει το γνωστό «σχέδιο Μάρσαλ». 

Το «Δόγμα Τρούμαν» και το «Σχέδιο Μάρσαλ» αποτέλεσαν τον «πρόλογο» της στήριξης του αστικού μεταπολεμικού καθεστώτος στην Ελλάδα, η οποία ολοκληρώθηκε με την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ και την εγκατάσταση των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα.

Το «Σχέδιο Μάρσαλ», το οποίο είναι αδιάσπαστο από το «Δόγμα Τρούμαν», αποτελούσε μια γιγαντιαία επιχείρηση αντεπαναστατικού πολέμου με διπλό στόχο: Από τη μια στρεφόταν εναντίον των επαναστατικών δυνάμεων στη Δυτική Ευρώπη και από την άλλη αποσκοπούσε στην πρόσδεση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στην ιμπεριαλιστική τροχιά με ταυτόχρονη απομόνωση της ΕΣΣΔ.

Το «Δόγμα Τρούμαν» είχε εξαγγελθεί στις 12 Μάρτη 1947 και το «Σχέδιο Μάρσαλ» παρουσιάστηκε στις 5 Ιούνη της ίδιας χρονιάς, ενώ από την άποψη της ουσίας του δεν ήταν κάτι το πρωτοφανές, αλλά εντάσσεται σε μια σειρά προηγουμένων σχεδίων διείσδυσης του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού των ΗΠΑ στην Ευρώπη.

Η εξαγγελία των δύο αυτών προγραμμάτων συνοδεύθηκε από την όξυνση κλίματος αντικομμουνιστικής και αντισοβιετικής υστερίας, ενώ δεν πρέπει να λησμονείται ότι οι «ειδικές συνθήκες» της Ελλάδας, δηλαδή ο αγώνας του ΔΣΕ, ήταν εκείνες που «τράβηξαν» το ενδιαφέρον του Τρούμαν.

Οι πόροι του Σχεδίου Μάρσαλ, που εισέρρευσαν στην Ελλάδα, αποκατέστησαν τα κέρδη του μονοπωλιακού κεφαλαίου, ανανέωσαν τη βάση του και επέτρεψαν την ανάπτυξή του για δεκαετίες, χωρίς ωστόσο να λύσει τα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Εξάλλου την αστική τάξη την ενδιέφερε, πριν απ’ όλα και κυρίως, η στερέωση της πολιτικής και οικονομικής κυριαρχίας της.

Είναι πράγματι εντυπωσιακό, σε επίπεδο συμβολισμών, ότι και στις σημερινές συνθήκες χρησιμοποιείται και πάλι ο όρος «Σχέδιο Μάρσαλ» για την «ανάπτυξη», ένα «νέο» σχέδιο, από το οποίο μόνο τα μονοπώλια θα ωφεληθούν, ενώ τα κονδύλια αυτού του «νέου Σχεδίου Μάρσαλ» δεν προέρχονται από πουθενά αλλού, παρά από τη «νόμιμη» κλοπή του πλούτου που παράγει η εργατική τάξη.

Πηγή: Ριζοσπάστης

3 – 4 – 1949

Ανασχηματίζεται η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση της Ελεύθερης Ελλάδας.

Πρόεδρός της αναλαμβάνει ο Δημήτρης Παρτσαλίδης.

3 – 4 – 1950 

Πεθαίνει στη Νέα Υόρκη ο Γερμανός συνθέτης, Κουρτ Βάιλ (Kurt Julian Weill, γεν. Ντεσάου 2-Μαρτ-1900).

https://youtube.com/watch?v=mGHVp290OMw%3Ffeature%3Doembed

Γερμανός συνθέτης Εβραϊκής καταγωγής γεννήθηκε στο Ντεσούμ το 1900 και εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο το 1920.

Το 1923 αρχίζει να συνεργάζεται με έναν από τους πιο σημαντικούς δραματικούς συγγραφείς τον Γκέοργκ Κάιζερ.

https://youtube.com/watch?v=FSk3TG5czcg%3Ffeature%3Doembed

Η πρώτη του συνεργασία με τον Μπέρτολτ Μπρεχτ έδωσε ένα από τα αριστουργήματα του 20ού αιώνα, την «Οπερα της πεντάρας» (1928).

Το 1933 μεταναστεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες και αφοσιώνεται στη σύνθεση μουσικών δημιουργιών για το Μπρόντγουεϊ μέχρι το θάνατό του το 1950.

https://youtube.com/watch?v=GvYWaoJPJRQ%3Ffeature%3Doembed

Μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια του Κουρτ Βάιλ είναι το Alabama Song, Mandalav, Youkali Tango. 

3 – 4 – 1962 

Πεθαίνει ο συνθέτης Μανώλης Καλομοίρης. Υπήρξε πρωτεργάτης της σύγχρονης ελληνικής μουσικής, ενώ τ’ όνομά του συχνά συνοδεύεται από τον τίτλο του εθνικού συνθέτη.

Το κείμενό του στο πρόγραμμα της πρώτης συναυλίας του στην Αθήνα, (1908, Ωδείο Αθηνών), μάλιστα, χαρακτηρίστηκε «μανιφέστο» της Ελληνικής Εθνικής Σχολής, ενώ η «άκρα δημοτική», στην οποία είναι διατυπωμένες οι απόψεις του δημιουργού για την ελληνική μουσική «εγείρουν σάλο μεταξύ των φιλόμουσων». Ήταν επίσης, υπέρμαχος του δημοτικισμού.

3 – 4 – 1962

Ο Ενβέρ Χότζα (Α’ Γραμματέας του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας) καλεί το ΚΚ Κίνας να πάρει ανοιχτή θέση «ενάντια στον χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό».

Το ρήγμα στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα βαθαίνει. Οι σχέσεις της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας και της ΕΣΣΔ είχαν περιέλθει σε πλήρη ρήξη, με την ΕΣΣΔ να έχει διακόψει τις σχέσεις της (11/12/1961) και τη Λ.Δ. της Αλβανίας να αποχωρεί ουσιαστικά από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας στις αρχές του 1962 (επίσημα στις 13/9/1968).

3 – 4 – 1966

Ο κύκλος τραγουδιών «Ρωμιοσύνη» του Μίκη Θεοδωράκη παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε συναυλία στο θέατρο Διάνα στην Αθήνα, έπειτα από διαδήλωση της ΕΔΑ κατά των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα.

3 – 4 – 1968

Συγκροτείται στη Ρώμη η Ενιαία Συνδικαλιστική Αντιδικτατορική Κίνηση (ΕΣΑΚ).

Η ΕΣΑΚ αποτέλεσε τον πόλο συσπείρωσης του ΚΚΕ στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, αφότου το Αντιδικτατορικό Εργατικό Μέτωπο (ΑΕΜ) που είχε συγκροτηθεί τον Αύγουστο του 1967, έγινε μετά τη διάσπαση του Κόμματος (12η Πλατιά Ολομέλεια, 1968) η συνδικαλιστική παράταξη του λεγόμενου «ΚΚΕ εσωτερικού».

3 – 4 – 1974

Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ καταγγέλλει με ανακοίνωσή του τη συμμετοχή της Χούντας σε συνομωσία με σκοπό την ανατροπή του Προέδρου Μακαρίου και την κατάργηση της ανεξαρτησίας της Κύπρου.

3 – 4 – 1990

Ο καρδιοχειρουργός Γεώργιος Τόλης πραγματοποιεί την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς στην Ελλάδα.

3 – 4 – 1999 

Ξεκινά ο βομβαρδισμός του Βελιγραδίου από τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ.

Στις 3 του Απρίλη 1999, η επιδρομή του ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας περνάει σε μια νέα φάση. Στις 2 τα ξημερώματα σημειώνεται η πρώτη πυραυλική επίθεση κατά του Βελιγραδίου. Οι πύραυλοι χτυπάνε το υπουργείο Εσωτερικών και την Αστυνομική Διεύθυνση.

Τα δυο κτίρια βρίσκονταν σε πολύ κοντινή απόσταση, στον κεντρικότερο δρόμο του Βελιγραδίου. Είχαν εκκενωθεί από την αρχή της επιδρομής και έτσι δεν υπήρξαν θύματα. Ωστόσο, σοβαρές ζημιές υπέστη μαιευτήριο που βρισκόταν δίπλα στα κυβερνητικά κτίρια.

Η επίθεση αυτή σηματοδοτούσε την έναρξη των επιθέσεων κατά κυβερνητικών στόχων μέσα στην πρωτεύουσα της Γιουγκοσλαβίας και σε περιοχές κατοικημένες.

Ήταν, ακόμη, η κατάρρευση των επιχειρημάτων πως το ΝΑΤΟ θα περιοριζόταν δήθεν σε προσβολή μόνο στρατιωτικών στόχων στην περιοχή του Κοσσυφοπεδίου. Ομως, είναι μια ακόμη απόδειξη πόσο έξω έπεφταν όσοι υποστήριζαν ότι η συνθηκολόγηση της Γιουγκοσλαβίας θα ήταν θέμα δυο – τριών ημερών.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος, Μπιλ Κλίντον, υπό το βάρος των εντυπώσεων που προκαλεί η διάψευση των εκτιμήσεων της Συμμαχίας για μια γρήγορη παράδοση των Σέρβων, χαρακτηρίζει την επιχείρηση «δύσκολη» αλλά «απαραίτητη».

Την ίδια μέρα δυο ΝΑΤΟικοί πύραυλοι προσγειώνονται σε ορεινή περιοχή έξω από την πρωτεύουσα της… Αλβανίας.

Στην Ελλάδα κλιμακώνονται οι μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις του λαού για την καταδίκη της ΝΑΤΟικής επιδρομής και της πολιτικής της κυβέρνησης για την εμπλοκή της χώρας.

Στις 2 του Απρίλη πραγματοποιήθηκε μεγάλη αντιπολεμική συναυλία στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη. Αντιπολεμική συναυλία με συμμετοχή Ελλήνων και Σέρβων καλλιτεχνών έγινε και στην πλατεία Κοραή, στον Πειραιά.

https://youtube.com/watch?v=WJcbBI5swiY%3Ffeature%3Doembed

Στο μεταξύ, συνεχίζονταν οι προετοιμασίες για τα μεγάλα συλλαλητήρια της επόμενης μέρας.

Στις 4 του Απρίλη έγιναν πρωτοφανή σε μέγεθος και μαχητικότητα συλλαλητήρια στην Αθήνα, στον Τύρναβο (έξω απ’ το στρατόπεδο «Σχοινά»), και στην Κρήτη (έξω απ’ τη βάση της Σούδας).

Πηγή: Ριζοσπάστης

3 – 4 – 1999

Αρχίζει στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη συνδικάτων και συνδικαλιστών με πρωτοβουλία της Επιτροπής Πρωτοβουλίας για την Ανασυγκρότηση του Συνδικαλιστικού Κινήματος.

Η Συνδιάσκεψη αποφάσισε τη συγκρότηση τουΠΑΜΕ, ενώ οι 1.500 περίπου συμμετέχοντες πραγματοποίησαν πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία και τα γραφεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαμαρτυρόμενοι για το Νατοϊκό βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας.

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT .GR

4 – 4 – 1826

Υπογράφεται μεταξύ Βρετανίας και Ρωσίας το Πρωτόκολλο της Πετρούπολης, με το οποίο επιβεβαιωνόταν η πρόθεση των δύο Δυνάμεων να μεσολαβήσουν μεταξύ της ελληνικής πλευράς και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην κατεύθυνση της δημιουργίας ενός αυτόνομου ελληνικού κράτους.

«Τους κατατρέξανε οι Ευρωοπαίγοι τους δυστυχείς Ελληνες. Εις τις πρώτες χρονιές εφόδιαζαν τα κάστρα των Τούρκων, τους κατάτρεχαν και τους κατατρέχουν ολοένα διά να μην υπάρξουν. Η Αγγλία τους θέλει να τους κάμη Αγγλους με την δικαιοσύνην την αγγλική καθώς οι Μαλτέζοι ξυπόλυτους και νηστικούς, οι Γάλλοι Γάλλους, οι Ρούσοι Ρούσους κι ο Μέτερνικ της Αουστρίας Αουστριακούς – κι όποιος τους φάγη από τους τέσσερους. Και τους λευτερώνουν χερότερα κι από τους Τούρκους».
Ι. Μακρυγιάννης – «Άπαντα: Απομνημονεύματα – Δίκη»

Ένα χρόνο μετά (6-Ιούλη-1827) οι πληρεξούσιοι Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας υπέγραψαν στο Λονδίνο την ομώνυμη συνθήκη, με την οποία δεσμεύονταν να διευθετήσουν το ελληνικό ζήτημα και να επιφέρουν την ειρήνευση στην ανατολή.
Η συνθήκη περιλάμβανε επτά άρθρα φανερά κι ένα συμπληρωματικό που ήταν και μυστικό. Επιγραμματικά το περιεχόμενό της είχε ως εξής:

• Να υπάρξει ανακωχή μεταξύ των εμπολέμων – των επαναστατημένων, δηλαδή, Ελλήνων και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – και μεσολάβηση των μεγάλων δυνάμεων.
• Η Ελλάδα να γίνει αυτόνομο κράτος, φόρου υποτελές στον Σουλτάνο, του οποίου την επικυριαρχία όφειλε να αναγνωρίσει.
• Να αποζημιωθούν οι Οθωμανοί, των οποίων οι περιουσίες θα περνούσαν στην κυριότητα Ελλήνων.
• Τα σύνορα του αυτόνομου ελληνικού κράτους να οριστούν ύστερα από διαπραγματεύσεις.

Στο μυστικό άρθρο της συνθήκης προβλεπόταν πως αν στο διάστημα ενός μηνός η οθωμανική κυβέρνηση δε δεχόταν το διαμεσολαβητικό ρόλο των τριών μεγάλων δυνάμεων, δεν αποδεχόταν την ανακωχή και τις προτάσεις τους, οι εν λόγω δυνάμεις όφειλαν:

• Να αναπτύξουν ακόμη περισσότερο τις σχέσεις τους με την ελληνική πλευρά.
• Να επιβάλουν την ανακωχή χρησιμοποιώντας κάθε πρόσφορο μέσο.
• Να επιβάλουν τις αρχές ειρήνευσης μεταξύ Οθωμανών και Ελλήνων που συμπεριλαμβάνονταν στην εν λόγω συνθήκη.

Πληροφορίες: Ριζοσπάστης

4 – 4 – 1917

Ο Βλάντιμιρ Λένιν, έχοντας επιστρέψει στην Πετρούπολη από την Ελβετία, λαμβάνει ηγετικό ρόλο στο κίνημα των Μπολσεβίκων, δημοσιεύοντας τις «Θέσεις του Απρίλη».

Στις 3 Απρίλη 1917 επιστρέφει στην Πετρούπολη, από το εξωτερικό όπου ήταν εξόριστος, ο Λένιν και την επομένη, 4 Απρίλη, δημοσιεύει τις «Θέσεις του Απρίλη» – «Τα καθήκοντα του προλεταριάτου στην τωρινή επανάσταση».

Οι «Θέσεις του Απρίλη» συνιστούν ένα πραγματικό μανιφέστο κήρυξης της σοσιαλιστικής επανάστασης και της πορείας του κόμματος των μπολσεβίκων, αναλύοντας ταυτόχρονα και την κατάσταση του διεθνούς επαναστατικού κινήματος. Ιδιαίτερης σημασίας, τόσο από την άποψη της ουσιαστικής πολιτικής πράξης, όσο και από την άποψη της επαναστατικής φλόγας που ως συμβολισμός είναι διαλεκτικά και γι’ αυτό άρρηκτα δεμένος με την πράξη, είναι η ακροτελεύτια Θέση με την οποία ο Λένιν υποστηρίζοντας με ατράνταχτα επιχειρήματα να πετάξει το κόμμα «το βρώμικο πουκάμισο, καιρός πια να φορέσουμε καθαρά ασπρόρουχα», προτείνει ότι «πρέπει να ονομαστούμε Κομμουνιστικό Κόμμα, όπως ονόμαζαν τον εαυτό τους οι Μαρξ και Ενγκελς».

Οι «Θέσεις του Απρίλη» εγκρίθηκαν στην 7η Πανρωσική Συνδιάσκεψη του Κόμματος στις 29 Απρίλη στην Πετρούπολη. Στις 23 Οκτώβρη 1917 η ΚΕ του Κόμματος στην ιστορική συνεδρίασή της αποφάσισε την άμεση εξέγερση, καθώς το Κόμμα είχε κερδίσει την αμέριστη εμπιστοσύνη της εργατικής τάξης και της φτωχής αγροτιάς. Στις 25 Οκτώβρη η ένοπλη εξέγερση του προλεταριάτου της Πετρούπολης ανέτρεψε την αστική προσωρινή κυβέρνηση και η εξουσία πέρασε στα Σοβιέτ, αλλάζοντας σελίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Πληροφορίες: Ριζοσπάστης

4 – 4 – 1926

Στις 4 και 11 του Απρίλη και υπό την επίβλεψη του δικτάτορα Θεόδωρου Πάγκαλου διεξάγονται νόθες και ανελεύθερες εκλογές για την ανάδειξη Προέδρου της Δημοκρατίας.

Το ΚΚΕ απέχει, όπως επίσης απέχουν και τα αστικά κόμματα που είχαν προβάλλει ως κοινό τους υποψήφιο τον Κ. Δεμερτζή. Τελικά ο Θ. Πάγκαλος «εκλέγεται» Πρόεδρος της Δημοκρατίας σχεδόν παμψηφεί.

4 – 4 – 1932

Γεννιέται ο σοβιετικός σκηνοθέτης του κινηματογράφου Αντρέι Ταρκόφσκι (Андре́й [Арсе́ньевич] Тарко́вский).

θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους κινηματογραφιστές. Ηταν γιος του ποιητή Αρσένι Ταρκόφσκι και έτσι ανατράφηκε από παιδάκι μέσα σε καλλιτεχνικό περιβάλλον.

Σπούδασε στο Πανενωσιακό Κρατικό Ινστιτούτο της Μόσχας. Γύρισε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους στα 1956 και αμέσως έδειξε τις μεγάλες δυνατότητές του.

Ο λυρισμός και η ποίηση που έχει μέσα στο έργο του φανερώνονται στη διπλωματική του εργασία “Ο οδοστρωτήρας και το βιολί” – 1961. Θέμα της της ταινίας μια φιλία. Ένα τρυφερό και ευαίσθητο παιδί που παίζει βιολί θα ανακαλύψει όλη την ομορφιά και το λυρισμό του κόσμου χάρη σε μια φαινομενικά αταίριαστη σχέση, σε μια σχέση φιλική που αναπτύσσεται ανάμεσα σ’ εκείνο και στο ρωμαλέο οδηγό ενός οδοστρωτήρα.

Ο ήλιος και το νερό, τα όνειρα και οι φαντασιώσεις του μικρού βιολιστή θα πάρουν ποιοτικές αποχρώσεις. Ο Ταρκόφσκι θα γίνει γνωστός έξω από τη χώρα του με την ταινία “Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν”,που γύρισε στα 1962.

Η ταινία αποσπά τις καλύτερες κριτικές και κερδίζει το “Χρυσό Λιοντάρι” στο Φεστιβάλ Βενετίας. Αργότερα, ο Ταρκόφσκι θα γυρίσει την τεράστια επική τοιχογραφία και με θαυμαστό τρόπο θα αναπλάσει το ρωσικό Μεσαίωνα.

Ο Ρουμπλιώφ, διατρέχει έναν κόσμο φρικτής βίας και καταστροφής, ώσπου χάνει το κουράγιο του και εγκαταλείπει τη ζωγραφική. Θα αλλάξει γνώμη μόνον όταν συναντήσει ένα νέο που παλεύει να χύσει μια καμπάνα αλλά δεν ξέρει τον τρόπο. Μόνο του όπλο είναι το πάθος. Ένα πάθος που συγκινεί τον Ρουμπλιώφ και τον επαναφέρει στον κόσμο της τέχνης.

Θα συνεχίσει με το “Σολάρις”, τη ρώσικη απάντηση στο “2001” του Κιούμπρικ, και, το 1975 θα γυρίσει τον “Καθρέφτη”, που είναι η πιο αυτοβιογραφική ταινία του.

Ο σκηνοθέτης είναι πια στη μέση ηλικία, και πριν συνεχίσει τη σύντομη πορεία του βάζει έναν καθρέφτη μπροστά του. Βλέπει τον εαυτό του, τους άλλους, το παρελθόν του, το μέλλον, το παρόν, τη μοίρα του.

Στα 1982, ο Ταρκόφσκι φεύγει για την Ιταλία. Εκεί γυρίζει, τι άλλο; – τη “Νοσταλγία” που ήδη είχε αρχίσει να φωλιάζει μέσα του. Στα 1984 γυρίζει στη Σουηδία τη “Θυσία”.

Η “Θυσία”, που είναι και η τελευταία του ταινία, είναι ίσως η θυσία του καλλιτέχνη που έχει πια αντικρίσει το θάνατο και παρατηρεί χωρίς να δειλιάσει, το τέλος να πλησιάζει. Ο σκηνοθέτης είναι βαριά άρρωστος και κάνει μια θυσία, γυρίζει την πλάτη στο θάνατο και γυρίζει τη Θυσία. Παρά το περιορισμένο σε αριθμό έργο του, ο σκηνοθέτης πέρασε στην ιστορία της 7ης τέχνης ως ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους κινηματογραφιστές.. Οι επτά μεγάλες του ταινίες είναι ψυχογραφήματα, καταδύσεις στο εγώ, επιστροφή στη φύση, και μια αέναη ανάλυση και αναζήτηση της αλήθειας.

Πηγή: Ριζοσπάστης

4 – 4 – 1944

Εκπρόσωποι του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας μπαίνουν στην Γαλλική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, υπό τον στρατηγό Ντε Γκολ. Η Επιτροπή αυτή μετεξελίχθηκε λίγους μήνες αργότερα στη Προσωρινή Κυβέρνηση της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Η συμμετοχή του ΚΚ Γαλλίας σε μια σειρά αστικές κυβερνήσεις έως το 1947 (όταν και αποπέμφθηκε από την κυβέρνηση Ραμαντιέ), καταδείκνυε τα προβλήματα στρατηγικής στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα από την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και νωρίτερα.

Μετά τον πόλεμο η στρατηγική πολλών ΚΚ άρχισε σταδιακά να απομακρύνεται από τις νομοτέλειες της σοσιαλιστικής επανάστασης, περιορίζοντας και υποτάσσοντας τη δράση των κομμάτων στην υπεράσπιση των αστικοδημοκρατικών ελευθεριών και της χώρας τους στο πλαίσιο του ιμπεριαλιστικού συστήματος.

4 – 4 – 1949

Στην Ουάσινγκτον των ΗΠΑ, δώδεκα έθνη υπογράφουν τη Διακήρυξη του Βορείου Ατλαντικού.

Ιδρύεται ο ιμπεριαλιστικός συνασπισμός ΝΑΤΟ (Βορειοατλαντικό Σύμφωνο). Το ιδρυτικό του συνυπέγραψαν στην Ουάσιγκτον οι υπουργοί εξωτερικών των ΗΠΑ, της Μ. Βρετανίας, της Ιταλίας, του Βελγίου, του Καναδά, της Δανίας, της Ισλανδίας, του Λουξεμβούργου, της Νορβηγίας, της Ολλανδίας και της Πορτογαλίας.

Αργότερα, το 1952, προσχώρησαν στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο η Ελλάδα και η Τουρκία, το 1955 η Δυτική Γερμανία και το 1982 η Ισπανία.

Η Συνθήκη αποτελείται από 14 άρθρα.
Η δημιουργία του ΝΑΤΟ ήταν η πρώτη επιθετική ενέργεια των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων κατά της Σοβιετικής Ενωσης και των σοσιαλιστικών χωρών, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ηταν ένα αποφασιστικό βήμα αυτών των δυνάμεων στην πρόκληση του «Ψυχρού Πολέμου».

Ένας πρόχειρος απολογισμός του ΝΑΤΟ:

Οι κατάφωρες παραβιάσεις των αρχών του Διεθνούς Δικαίου, όπως στις περιπτώσεις της Κύπρου, της Κούβας, της Χιλής, της Παλαιστίνης, της Γρανάδας, του Παναμά, της Λιβύης, της Δομινικανής Δημοκρατίας, της Νικαράγουας, του Σαλβαντόρ, της Βοσνίας, της Νέας Γιουγκοσλαβίας, των Βαλκανίων γενικότερα κλπ., δίνουν απάντηση όσον αφορά στο «πού πιστεύει» το ΝΑΤΟ.

Οι χούντες στην Ελλάδα, στη Χιλή και την Τουρκία φανερώνουν από μόνες τους την αξία των διακηρύξεων του ΝΑΤΟ περί δημοκρατίας, ελευθερίας και κράτους του νόμου.

Για την προσήλωση των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ στα «ειρηνικά μέσα» η ιστορία λέει:

Πόλεμος στην Κορέα και στο Βιετνάμ, επέμβαση στην Ινδοκίνα, στη Γρανάδα και στον Παναμά, επιδρομή στη Λιβύη, στο Λίβανο και τον Περσικό Κόλπο, στρατιωτικές επεμβάσεις στις Φιλιππίνες, στην Ελλάδα και τη Σομαλία. Ας προσθέσουμε τις επιδόσεις των συμμάχων των Αμερικανών, της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, στα Φόλκλαντ, στην Αλγερία, και όχι μόνο. Και μαζί με όλα αυτά την άμεση εμπλοκή των «ειρηνοποιών» στα εσωτερικά χωρών, με στόχο την ανατροπή των δημοκρατικών κατακτήσεων των λαών τους και τη στήριξη της αντίδρασης, όπως στο Σαλβαδόρ, στη Νικαράγουα και αλλού.

Ακριβώς πενήντα χρόνια μετά, στις 23 του Απρίλη 1999, οι ηγέτες των κρατών-μελών, στην Ουάσιγκτον και πάλι, την ώρα που βομβάρδιζαν τη Γιουγκοσλαβία, υπέγραφαν τη Συμφωνία για το νέο δόγμα του ΝΑΤΟ.

Κλείνοντας αυτήν τη σύντομη αναφορά στο ΝΑΤΟ, παραθέτουμε αποσπάσματα από την εξαιρετικά επίκαιρη εκτίμηση των ντοκουμέντων του ΚΚΕ.
Στις Θέσεις για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ, που δημοσιεύτηκαν το Δεκέμβρη του 2016, αναφέρεται:

«Το ΝΑΤΟ συνεχίζει να αποτελεί την ισχυρότερη πολιτική – στρατιωτική συμμαχία, παρά την όξυνση των αντιθέσεων στο εσωτερικό του και τη διαφαινόμενη τάση συγκρότησης ενός αυτοδύναμου στρατιωτικού μηχανισμού της ΕΕ. Οι αποφάσεις του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία “δίνουν τον τόνο” της αποφασιστικότητας των Αμερικανών κι Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους έναντι της αστικής τάξης της Ρωσίας, αξιοποιώντας τα πολεμικά μέσα που έχουν στα χέρια τους σε όλη την περίμετρο των ρωσο-ΝΑΤΟικών συνόρων.

Ανάλογα σχέδια ενίσχυσης της παρουσίας του έχουν εκπονήσει το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ και στην περιοχή του Ειρηνικού (με τη στρατηγική “Pivot to Asia”), αλλά και σε άλλες περιοχές.

Οσον αφορά τα πεδία υπαρκτής ή ενδεχόμενης στρατιωτικής αντιπαράθεσης, ξεχωρίζουν η ΝΑ Μεσόγειος, η ΝΑ Ασία, η Β. Αφρική και ο Αρκτικός Κύκλος, χωρίς να αποκλείονται και άλλες εστίες ή εύφλεκτες περιοχές, όπως ο Καύκασος, ο Περσικός Κόλπος, η περιοχή του Αντεν και τα Βαλκάνια.

Επίσης, τόσο οι πολεμικές αντιπαραθέσεις στην Ευρώπη (Νοτιοανατολική Ουκρανία, Κριμαία) όσο και η ενίσχυση του ΝΑΤΟ σε Βαλτική, Μαύρη Θάλασσα αλλά και στα Βαλκάνια και στο Αιγαίο, αποτελούν παράγοντες που συνηγορούν υπέρ του ενδεχόμενου ξεσπάσματος πολεμικών αναμετρήσεων και σε ευρωπαϊκό έδαφος.

(…) Συνεχή παρακολούθηση απαιτεί επίσης η στάση της ελληνικής αστικής τάξης μπροστά σε ένα ενδεχόμενο πιο γενικευμένης αντιπαράθεσης Ρωσίας – ΗΠΑ ή ακόμα και Κίνας – ΗΠΑ στο μέλλον. Σήμερα η ελληνική αστική τάξη, μέσω και της πολιτικής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, συμμετέχει ενεργά στους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς που στρέφονται ενάντια στη Ρωσία. Στηρίζει τις αποφάσεις που παίρνονται ενάντιά της, διευκολύνει την αυξημένη παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο με πρόσχημα τη διαχείριση των προσφυγικών – μεταναστευτικών ροών (αλλά με πραγματικό στόχο τον καλύτερο έλεγχο των διελεύσεων του ρωσικού στόλου), συμμετέχει σε κοινές αεροπορικές δραστηριότητες με τη Βουλγαρία με βασικό αντικείμενο την αποτροπή της “ρωσικής απειλής” στη Μαύρη Θάλασσα.

(…) Το ΚΚΕ, σε αντίθεση με τα άλλα κόμματα, αποκαλύπτει με συνέπεια στον ελληνικό λαό τους κινδύνους από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, συμβάλλει καθοριστικά στην ενδυνάμωση της πάλης ενάντια στη συμμετοχή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, στις ξένες βάσεις, στην αλλαγή και επαναχάραξη των συνόρων της περιοχής που μεθοδεύουν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Παλεύει σταθερά για τον απεγκλωβισμό της Ελλάδας από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης που είναι η αιτία των πολέμων».

Πηγή: Ριζοσπάστης (4-4-2001), Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το 20ο Συνέδριο, Ριζοσπάστης (6-4-2019)

4 – 4 – 1961

Ο αντισοβιετισμός, ο αντικομμουνισμός φτάνουν σε επίπεδα υστερίας στις ΗΠΑ. Αμερικανίδα κερδίζει αγωγή διαζυγίου, ισχυριζόμενη στο δικαστήριο ότι ο σύζυγός της είχε στείλει συγχαρητήρια τηλεγραφήματα στον Κάστρο και στον Χρουτσόφ!

4 – 4 – 1964

Ο Σοβιετικός ηγέτης Νικίτα Χρουστσόφ με συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ιζβέστια» τάσσεται υπέρ της ανεξαρτησίας της Κύπρου και εναντίον οποιασδήποτε ξένης επέμβασης.

Πηγή: Ριζοσπάστης (4-5-2001)

4 – 4 – 1968

Στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων στο μπάσκετ, η ΑΕΚ κερδίζει τη Σλάβια Πράγας με 89-82. Πρόκειται για τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο που κατακτά ελληνική ομάδα. Ο αγώνας πραγματοποιήθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο παρουσία 80.000 θεατών. Η συμμετοχή του κόσμου αποτελεί ρεκόρ όλων των εποχών για αγώνα μπάσκετ στην Ευρώπη.

4 – 4 – 1968

Δολοφονείται ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (Martin Luther King Jr. -πραγματικό όνομα Μάικλ Κινγκ Τζούνιορ). Παιδί ιερέα και δασκάλας βίωσε από πολύ νωρίς τον φυλετικό διαχωρισμό. Στο σχολείο ήταν άριστος μαθητής ενώ αργότερα σπούδασε Θεολογία και Κοινωνιολογία. Αφορμή της ενασχόλησής του με το αντιρατσιστικό κίνημα αποτέλεσμα το περιστατικό με την μαύρη ακτιβίστρια Ρόζα Παρκς στο Μονγκόμερι το 1955. Επιβαίνοντας σε δημόσιο λεωφορείο η Παρκς αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της σε λευκό και συνελήφθη. Ξεκινά ένα κίνημα αντίστασης. Ο Κινγκ παρών. Μποϊκόταραν τα δημόσια μέσα μεταφοράς. Η αντίσταση είχε επιτυχία. Το 1956 το Ανώτατο Δικαστήριο απαγόρευσε τον φυλετικό διαχωρισμό στα δημόσια μέσα. Η μάχη κατά των φυλετικών διακρίσεων όμως συνεχίστηκε παρά ταύτα, διότι η ισότητα παρέμεινε καταρχήν στα χαρτιά.

Οι πάνω από 30 συλλήψεις, οι ανακρίσεις από το FBI που τον θεωρούσε κομμουνιστή, οι απειλές που δεχόταν συνεχώς, δεν κατάφεραν να τον σταματήσουν. Αυτό που τον σταμάτησε τελικά ήταν μια σφαίρα από το όπλο του Τζέιμς Ιρλ Ρέι.

Ιστορικός έχει μείνει ο λόγος που εκφώνησε το 1963 στην Ουάσιγκτον.

«I have a dream» (Έχω ένα όνειρο): την ειρηνική συνύπαρξη μαύρων και λευκών αλλά και μια χώρα στην οποία κάθε Αμερικανός θα απολάμβανε την ελευθερία και τη δικαιοσύνη και όπου τα τέσσερα παιδιά του θα κρίνονταν όχι από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το χαρακτήρα τους.

Με αυτό το όνειρο έγραψε ιστορία ο ηγέτης του αφροαμερικανικού κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων. Πάνω από 250.000 άνθρωποι, ανάμεσά τους και λευκοί, παρακολούθησαν τη μνημειώδη ομιλία του στις 23 Αυγούστου του 1963 στην Ουάσιγκτον. Στόχος του ήταν να ενισχύσει τα δικαιώματα των μαύρων και να ευαισθητοποιήσει για τα προβλήματα της καθημερινότητάς τους, όπως την αναζήτηση εργασίας.

Μπορεί το αμερικανικό Κογκρέσο να απέδωσε τιμή στον ηγέτη των Αφροαμερικανών, να έγιναν εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα με τη συμμετοχή του πολιτικού κόσμου, αλλά μεγάλο ποσοστό του μαύρου πληθυσμού είναι έγκλειστο στις φυλακές, ενώ περισσότεροι μαύροι δολοφονούνται και χάνουν τη ζωή τους στις μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ απ’ ό,τι στις αφρικανικές χώρες.

Αυτό που τιμήθηκε, εξάλλου, ήταν μια πτυχή του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ως «πάστορα», «προσευχόμενου», «ηγέτη του κινήματος της μη βίας» που γι’ αυτό βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 1964. Ο ύστερος Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έχει, όχι τυχαία, «σβηστεί» από την ιστορία και κατά «σύμπτωση» σε αυτή τη φάση της ζωής του δολοφονήθηκε. Ένας «λευκός αδελφός» τον δολοφόνησε στις 4 Απρίλη 1968 σε ηλικία 39 ετών, ενώ στεκόταν στο μπαλκόνι του μοτέλ στο οποίο είχε καταλύσει με τους στενούς συνεργάτες του στο Μέμφις του Τενεσί. Στις 10 Μάρτη 1969 ο δολοφόνος του Τζέιμς Ιρλ Ρέι ομολογεί και καταδικάζεται σε 99 ετών ειρκτή.

Ο ύστερος Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, απόρροια της συνειδητοποίησής του ότι, παρά τον αγώνα του για τα Πολιτικά Δικαιώματα και την ψήφιση του Νόμου περί Πολιτικών Δικαιωμάτων, τίποτα δεν έχει αλλάξει, αποσιωπάται. Ο ύστερος Κινγκ αναζήτησε την πηγή των φυλετικών διακρίσεων στο χάσμα που χωρίζει τον φτωχό από τον πλούσιο πολίτη των ΗΠΑ. «Εξτρεμιστής» πλέον για τα ΜΜΕ, αφού έκανε λόγο για την ανάγκη ριζικών κοινωνικών αλλαγών και για αναδιανομή του πλούτου και τοποθετήθηκε ανοιχτά ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ και υπέρ των καταπιεζόμενων της Λατινικής Αμερικής. Γύρισε όλη τη χώρα για να συγκεντρώσει έναν «πολυφυλετικό στρατό φτωχών» και το σύνθημα της μη βίας αντικαταστάθηκε από την πολιτική της μαζικής ανυπακοής. Και τότε δολοφονήθηκε.

Πληροφορίες: Ριζοσπάστης

4 – 4 – 1993

Πεθαίνει ο Άλφρεντ Μόσερ Μπατς, Αμερικανός αρχιτέκτονας και εφευρέτης του Σκραμπλ.

https://youtube.com/watch?v=hRIoKwXh1rg%3Ffeature%3Doembed

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

5 – 4 – 1753

Ανοίγει τις πύλες του το Βρετανικό Μουσείο.

Για τον πολιτικό ρόλο του Μουσείου στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και την οικονομική σημασία του, αξίζει να αναφέρουμε τη δήλωση του διευθυντή του (το 2003) Νιλ Μακγκρέγκορ ο οποίος χαρακτήρισε το Βρετανικό Μουσείο, «Πηγή κατά του φονταμενταλισμού» (!), προσπαθώντας να «ιδεολογικοποιήσει» την πιο τρανταχτή, διεθνώς, υπόθεση αρχαιοκαπηλίας, δηλαδή την αρπαγή των Γλυπτών του Παρθενώνα από τον Έλγιν.

Πληροφορίες: Ριζοσπάστης

5 – 4 – 1794

Εκτελείται στην γκιλοτίνα ο Δαντόν (Georges Jacques Danton), ηγέτης στο πρώτο στάδιο της Γαλλικής Επανάστασης, μια από τις περισσότερο αμφιλεγόμενες μορφές εκείνης της ιστορικής περιόδου.

Ο Ζορζ Ζακ Δαντόν προερχόταν από μικροαστική πλούσια οικογένεια. Πρωτοστάτησε στην Επανάσταση και διακρινόταν για τη ρητορική του ικανότητα, το πάθος και την τόλμη του. Υπήρξε μέλος της πρώτης Επιτροπής Σωτηρίας και πρωτοστάτησε στην κατάπνιξη της αντίδρασης κατά της Επανάστασης.

Στη συνέχεια, όμως, και ενώ η Επανάσταση έδινε την κρισιμότερη μάχη για την επικράτηση της, ο Δαντόν εισηγήθηκε το συμβιβασμό. Κατηγορήθηκε για προδοσία, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε

5 – 4 – 1822

Αρχίζουν οι φοβερές σφαγές της Χίου από τους Τούρκους.

5 – 4 – 1897

Στις 4 Απρίλη 1897 μερικοί πυροβολισμοί, που ανταλλάχτηκαν από Έλληνες και Τούρκους στρατιώτες στην περιοχή του τουρκικού φυλακίου «Μπαϊρακτάρης» στα ελληνοτουρκικά σύνορα στη Θεσσαλία, σηματοδότησαν την έναρξη των επιχειρήσεων του ελληνοτουρκικού πολέμου.

Ο πόλεμος κηρύχτηκε και από τις δυο πλευρές επισήμως στις 5 Απρίλη και τελείωσε στις 4 Ιούνη με την ταπεινωτική ήττα της Ελλάδας. Μία από τις συνέπειες εκείνου του πολέμου ήταν και η επιβολή του καθεστώτος Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου.

Η έναρξη αυτού του πολέμου συσχετίζεται με δυο καταστάσεις εκείνης της περιόδου: Την Κρητική Επανάσταση και τη δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η χώρα μετά την πτώχευση του Τρικούπη. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον αναπτύχθηκε στην Ελλάδα έντονο εθνικιστικό κίνημα, το οποίο εξυπηρετούσε τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της πιο αντιδραστικής μερίδας της άρχουσας τάξης και υποκινούνταν από τις «μεγάλες δυνάμεις», ενώ εξέφραζε και την επιθυμία της ηγεσίας του στρατού να αποκτήσει ρόλο στο πολιτικό γίγνεσθαι.

Κύριος εκφραστής αυτού του κινήματος ήταν η «Εθνική Εταιρεία», μια οργάνωση που ιδρύθηκε το 1894 από 14 αξιωματικούς. Η «Εθνική Εταιρεία» πρόβαλε τη λεγόμενη Μεγάλη Ιδέα, απέκτησε μεγάλη επιρροή και ασκούσε ουσιαστικά εξωτερική πολιτική.

Η ολοσχερής στρατιωτική ήττα της Ελλάδας στον πόλεμο του 1897 ήταν φυσικό επακόλουθο του συσχετισμού των δυνάμεων, αλλά και της στρατιωτικής ανικανότητας του διαδόχου Κωνσταντίνου, ο οποίος είχε οριστεί αρχιστράτηγος.

Όμως η επιβολή του καθεστώτος του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, που επέβαλαν στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο οι μεγάλοι «ομολογιούχοι» δανειστές του κράτους, ήταν ένα πολύ σκληρό χτύπημα, αφού οι ξένοι έθεσαν υπό τον πλήρη έλεγχό τους την οικονομία και τους πόρους της χώρας για διάστημα μεγαλύτερο από 50 χρόνια.

Ήταν ένα από τα μέτρα που θεμελίωσαν την οικονομική και πολιτική εξάρτηση της χώρας.

Πηγή: Ριζοσπάστης

5 – 4 – 1900

Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών τους στην Κνωσσό, ο Άρθουρ Έβανς και η αρχαιολογική του ομάδα, ανακαλύπτουν πήλινες στήλες με ιερογλυφική γραφή, την οποία αποκαλούν Γραμμική Γραφή Β’.

5 – 4 – 1900

Γεννιέται ο ο Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, Σπένσερ Τρέισι (Spencer Tracy).

Θεωρείται ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς στην ιστορία του κινηματογράφου .

Ήταν εννιά φορές υποψήφιος για Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου, εκ των οποίων δύο φορές κέρδισε. Εμφανίστηκε σε 74 ταινίες από το 1930 έως και το 1967.

Πριν μεταπηδήσει στον κινηματογράφο, πήρε μέρος σε μια σειρά θεατρικές παραστάσεις, όπου τον ανακάλυψε ο σκηνοθέτης Τζον Φορντ και τον προσέλαβε για την ταινία “Up The River” (1930).

5 – 4 – 1908

Γεννιέται ο ελληνικής καταγωγής Αυστριακός διευθυντής ορχήστρας Χέρμπερτ Φον Κάραγιαν.

Διηύθυνε τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου για 35 πέντε χρόνια.

5 – 4 – 1908

Γεννιέται η Αμερικανίδα ηθοποιός Μπέτι Ντέιβις (Ruth Elizabeth “Bette” Davis).

Θεωρείται «ιερό τέρας» του αμερικάνικου κινηματογράφου. Πρωταγωνίστησε σε πολλές κλασσικές ταινίες της χρυσής περιόδου του αμερικάνικου κινηματογράφου, προτάθηκε 11 φορές για Βραβείο Όσκαρ και το κέρδισε δύο φορές για τις ταινίες «Μια επικίνδυνη γυναίκα» το 1935 και «Ζέζεμπελ» το 1938.

https://youtube.com/watch?v=TTtpDwrKaxo%3Ffeature%3Doembed

Είναι γνωστή επίσης για τις ταινίες της «Ανθρώπινη δουλεία» (1934), «Το γράμμα» (1940), «Οι μικρές αλεπούδες» (1941), «Το ξέσπασμα μιας ψυχής» (1942), «Όλα για την Εύα» (1950) και «Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν;» (1962).

https://youtube.com/watch?v=–RI7tlWuaM%3Ffeature%3Doembed

5 – 4 – 1916

Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός Γκρέγκορι Πεκ (Eldred Gregory Peck).

Το 1962 κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου ηθοποιού.

Μεταξύ άλλων επιτυχιών έπαιξε στις ταινίες «Σπάστε τα δεσμά», «Τα Κλειδιά του Παραδείσου» (1944) και «Σκιές και Σιωπή».

5 – 4 – 1918

Αποβιβάζονται στο Βλαδιβοστόκ ιαπωνικά και αγγλικά στρατεύματα με στόχο την κατάπνιξη της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης.

Στην ιμπεριαλιστική επέμβαση κατά της επανάστασης έλαβαν μέρος συνολικά 16 χώρες, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα.

5 – 4 – 1945

Η Σοβιετική Ένωση καταγγέλλει το σύμφωνο ουδετερότητας με την Ιαπωνία και στις αρχές Αυγούστου 1,5 εκατομμύριο μαχητές του Κόκκινου Στρατού εξαπολύουν επίθεση στην υπό Ιαπωνική κατοχή περιοχή της Μαντζουρίας (βόρεια Κίνα).

Το άνοιγμα αυτού του μετώπου στην Άπω Ανατολή έγινε κατόπιν παρότρυνσης των Συμμάχων (κυρίως των ΗΠΑ) στη Συνδιάσκεψη της Γιάλτας.

Η σοβιετική επίθεση κράτησε μέχρι τις αρχές Σεπτέμβρη, προκαλώντας εννιαπλάσιες απώλειες στον εχθρό και συνδράμοντας καταλυτικά στην ήττα της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας στην ηπειρωτική Ασία.

5 – 4 – 1945

Συνήλθε η 11η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ για να εξετάσει τη δράση του Κόμματος την περίοδο της Κατοχής και της Αντίστασης και να καθορίσει τα νέα του καθήκοντα.

Αναγνωρίστηκαν απαράδεκτες υποχωρήσεις και λάθη στο Λίβανο και τη Καζέρτα, όπως και ότι δεν υπήρξε σαφής αντίληψη για το ρόλο των Εγγλέζων στη σύγκρουση.

Ωστόσο, η Ολομέλεια δεν μπόρεσε να επαναπροσδιορίσει την στρατηγική του Κόμματος σε επαναστατική γραμμή, επιμένοντας στη λογική της ομαλής δημοκρατικής εξέλιξης.

Μεταξύ άλλων η 11η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ καταδίκασε τη στάση του Άρη Βελουχιώτη (παραβίαση της αρχής του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, διαφωνία και αυτονόμηση από τη συλλογική δράση επί των αποφάσεων του Κόμματος) και τον διέγραψε από μέλος του ΚΚΕ.

Ο Άρης Βελουχιώτης αποκαταστάθηκε πολιτικά με απόφαση της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης στις 16/7/2011 (Δοκίμιο Ιστορίας, Β’ Τόμος, σελ.609-610, εκδ. Σύγχρονη Εποχή)

5 – 4 – 1945

Ο Γιουγκοσλάβος ηγέτης Γιόσιπ Μπροζ Τίτο υπογράφει συμφωνία με τη Σοβιετική Ένωση για να επιτρέψει την «προσωρινή είσοδο σοβιετικών στρατευμάτων στο έδαφος της Γιουγκοσλαβίας».

5 – 4 – 1947

Ο κυβερνητικός στρατός ξεκινά μεγάλες επιθετικές επιχειρήσεις κατά του ΔΣΕ (Σχέδιο «Τέρμινους»), αρχικά στην Ρούμελη και κατόπιν στην Θεσσαλία και την Ήπειρο.

Οι αρχικές επιθέσεις του κυβερνητικού στρατού δεν είχαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Οι αντάρτες ούτε αιφνιδιάστηκαν ούτε κιότεψαν μπροστά στη δύναμη πυρός του αντιπάλου, παρά τις προσδοκίες του τελευταίου.

Σύντομα ο ΔΣΕ πέρασε στην αντεπίθεση και με δύναμη 11 ταγμάτων δημιούργησε σφήνα ανάμεσα στα Ιωάννινα και την Κόνιτσα, καταλαμβάνοντας το Δερβένι (12 Ιούλη) και απειλώντας την 8η Μεραρχία (Ηπείρου) του κυβερνητικού στρατού με περικύκλωση. Το ενδεχόμενο κατάληψης των Ιωαννίνων από το ΔΣΕ προκάλεσε πανικό στο αστικό στρατόπεδο. Οι μάχες συνεχίστηκαν το επόμενο διάστημα καταλήγοντας στην πλήρη αποτυχία του Σχεδίου «Τέρμινους» στις 15 Οκτώβρη.

5 – 4 – 1948

Ο κυβερνητικός στρατός πραγματοποιεί μεγάλες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην Ρούμελη (επιχείρηση «Χαραυγή»).

Η κατάσταση είχε κριθεί ως ιδιαίτερα κρίσιμη.

Σύμφωνα με έκθεση του στρατηγού Θρ. Τσακαλώτου, «οι ΚΣ [σ.σ. ο ΔΣΕ] το έτος 1947 και αρχάς 1948 εκυριάρχουν ολοκλήρου του κορμού της Στερεάς Ελλάδος και τον Δεκέμβριον 1947 και Ιανουάριον 1948 έφθασαν μέχρι και της Πάρνηθος και μέχρι των ανακτόρων της Δεκέλειας και των Μεγάρων. Κατά την εποχήν ταύτην μόνον αι μεγάλαι πόλεις Θήβαι – Λεβαδιά – Αταλάντη – Αμφίκλεια – Άμφισσα – Λιδωρίκι – Αγρίνιον – Λαμία δεν ηλέγχετο υπό των ΚΣ, προσεβάλλοντο όμως πάντοτε υπό τούτων και ετέλους υπό τον διαρκή εφιάλτην της καταστροφής».

Η επιχείρηση «Χαραυγή» έληξε στις 3 Μάη με πλήρη αποτυχία.

5 – 4 – 1951

Οι Αμερικανοί πολίτες Τζούλιους και Εθελ Ρόζενμπεργκ, θύματα του μακαρθισμού στις ΗΠΑ, καταδικάζονται σε θάνατο με την κατηγορία ότι πουλούσαν «ατομικά μυστικά» στη Σοβιετική Ένωση.

Εκτελέστηκαν στις 19/6/1953 στην ηλεκτρική καρέκλα.

5 – 4 – 1956

Με άρθρο της σύνταξής της η εφημερίδα«Λαϊκή Ημερησία» του Πεκίνου έκρινε θετικά τις αποφάσεις του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (για τον ρόλο του Στάλιν, τη στρατηγική του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος απέναντι στον ιμπεριαλισμό, κ.α.).

Λίγα χρόνια αργότερα θα άλλαζε στάση, αξιοποιώντας την κριτική σε πλευρές του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ (ιδιαίτερα σε σχέση με την «ειρηνική συνύπαρξη» και τον «ειρηνικό δρόμο προς το σοσιαλισμό»), για να συνδεθεί με μια σειρά δυνάμεις μέσα στα ΚΚ που είχαν αντιδράσει στο 20ο Συνέδριο και τη δεξιά οπορτουνιστική στροφή που συντελέστηκε στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα

5 – 4 – 1962

Ο Νίκος Ζαχαριάδης, ζητά να επιστρέψει στην Ελλάδα για να δικαστεί. Η αίτησή του δεν γίνεται δεκτή.

5 – 4 – 1960

Αρχίζει στο Διαρκές Στρατοδικείο της Αθήνας η δίκη 12 στελεχών του ΚΚΕ με την κατηγορία της «κατασκοπείας». Στο τυποποιημένο κατηγορητήριο αναφέρονταν πως οι κατηγορούμενοι «εισήλθον εις την Ελλάδα εκ χωρών του παραπετάσματος με σκοπόν τη διενέργειαν κατασκοπείας διά λογαριασμόν ξένης δυνάμεως».
Οι Ρούλα Κουκούλου, Αύρα Παρτσαλίδου, Κώστας Φιλίνης, Γιώργης Ερυθριάδης, Έλλη Ερυθριάδου και Κώστας Τριανταφύλλου καταδικάζονται σε ισόβια μια βδομάδα αργότερα.

5 – 4 – 1965

Δεκαεπτά άτομα χάνουν τη ζωή τους και 217 τραυματίζονται από νέο ισχυρότατο σεισμό, που πλήττει την κεντρική και δυτική Πελοπόννησο προκαλώντας μεγάλες καταστροφές στη Μεγαλόπολη και την Πάτρα.

5 – 4 – 1979

Εκδηλώνεται νέα οικονομική κρίση του καπιταλισμού, που επονομάστηκε 2η Πετρελαϊκή Κρίση.

5 – 4 – 2008

Πεθαίνει ο Αμερικανός ηθοποιός, Τσάρλτον Ίστον (Charlton Heston, πραγματικό όνομα John Charles Carter).

Εμφανίστηκε σε περισσότερες από 100 ταινίες σε διάστημα 60 ετών.

Έπαιξε σε επικές ταινίες εποχής όπως “Οι Δέκα Εντολές” (The Ten Commandments, 1956), “Μπεν Χουρ” (Ben Hur, 1959 -Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου), “Ελ Σιντ” (El Cid, 1961) κ.ά.

Πρωταγωνίστησε επίσης στον “Άρχοντα του Κακού” (Touch of Evil, 1958) με τον Όρσον Ουέλς.

Παρ’ ότι την δεκαετία του 1960 ήταν υποστηρικτής του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων των Αφροαμερικανών, από τη δεκαετία του 1970 έκανε συντηρητική στροφή, στήριξε ενεργά τον Ρόναλντ Ρήγκαν κι έγινε πρόεδρος της άκρως αντιδραστικής «Εθνικής Ένωσης Όπλων» που έχει μεγάλη επιρροή στο πολιτικό αστικό σύστημα των ΗΠΑ.

Διετέλεσε πρόεδρος του σωματείου ηθοποιών στις ΗΠΑ την περίοδο 1966-1971

5 – 4 – 2013

Σε ηλικία 83 ετών «φεύγει» από τη ζωή ο ναύαρχος Νίκος Παππάς, κυβερνήτης του αντιτορπιλικού «Βέλος».

Ο ίδιος και το πλήρωμα του πολεμικού σκάφους, αγκυροβόλησαν στις 25 Μάη 1973 έξω από το λιμάνι του Φιουμιτσίνο της Ιταλίας, στην περιοχή της Ρώμης και ζήτησαν πολιτικό άσυλο, καταγγέλλοντας τη χούντα στην Ελλάδα.

Προηγούμενα, το «Βέλος» είχε εγκαταλείψει νατοϊκή άσκηση που διεξάγονταν στο Τυρρηνικό Πέλαγος.

Η ιταλική κυβέρνηση, κάτω από το κύμα συμπαράστασης που εκδηλώθηκε προς το πλήρωμα του «Βέλος», έδωσε πολιτικό άσυλο στον Ν. Παππά και στους υπόλοιπους του πλοίου, 6 αξιωματικούς και 25 υπαξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού. Η αποχώρηση του «Βέλος» από τη Νατοϊκή άσκηση και η αγκυροβόληση στο ιταλικό λιμάνι, πήρε μεγάλη δημοσιότητα στην Ιταλία και παγκόσμια.

Η χούντα, μάλιστα, αναγκάστηκε να στείλει στην Ιταλία νέο πλήρωμα για να φέρει ξανά το «Βέλος» στην Ελλάδα.

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

6 – 4 – 1483

Γεννιέται ο Ιταλός αναγεννησιακός ζωγράφος και αρχιτέκτονας Ραφαήλ (Raffaello Sanzio da Urbino), ένας από τους επιφανέστερους καλλιτέχνες της εποχής του, ισάξιος με τους Μιχαήλ Άγγελο και Λεονάρντο ντα Βίντσι.

Δημιούργησε δεκάδες μεγάλα έργα, παρά τον πρόωρο θάνατό του σε ηλικία 37 ετών (6-Απρ-1520).

Πολλά από αυτά βρίσκονται στο Βατικανό, οι τοιχογραφίες στις λεγόμενες «Αίθουσες του Ραφαήλ».

Το πιο γνωστό έργο του είναι η «Σχολή των Αθηνών» στην «Αίθουσα της Υπογραφής».

Η τεχνοτροπία του διακρίνεται σε τρεις φάσεις και τρία στυλ τα πρώιμα χρόνια στην Umbria, μετά η περίοδος 1504-1508 στη Φλωρεντία και τέλος τα πλέον ώριμα έντονα και θριαμβευτικά του 12 χρόνια στη Ρώμη, δουλεύοντας για δύο Πάπες.

6 – 4 – 1947

Ο Ν. Ζαχαριάδης περνά κρυφά τα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα και φτάνει στο Βελιγράδι. Από κει στέλνει μαζί με τον Γ. Ιωαννίδη «Απόρρητες Οδηγίες» προς το Μ. Βαφειάδη (17 Απρίλη) εκθέτοντας τα νέα καθήκοντα του ΔΣΕ.

Μεταξύ αυτών: η μετατροπή του από αντάρτικο σε τακτικό στρατό και η δημιουργία ελεύθερης περιοχής με λαϊκή δημοκρατική συγκρότηση και λειτουργία.

6 – 4 – 1964

Κυκλοφορεί το έργο του Χρήστου Λεοντή, «Καταχνιά»

6 – 4 – 1964

Πραγματοποιείται συγκέντρωση των «115» Συνεργαζόμενων Εργατοϋπαλληλικών Οργανώσεων στο Πεδίον του Άρεως με αίτημα το διώξιμο των ηγετών του κυβερνητικού συνδικαλισμού Μακρή-Θεοδώρου από τη ΓΣΕΕ.

6 – 4 – 1964

Ο Νίκος Ζαχαριάδης στέλνει από την Σοβιετική Ένωση επιστολή στον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου ζητώντας να έρθει στην Ελλάδα για να δικαστεί.

6 – 4 – 1971

Πεθαίνει ο Ρώσος συνθέτης και πιανίστας Ιγκόρ Στραβίνσκι. Θεωρείται ως ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της πρωτοποριακής μουσικής του πρώτου μισού του 20ού αιώνα και παραμένει μέχρι σήμερα ένας από τους πιο δημοφιλείς συνθέτες.

Όταν το 1902 παρουσίασε τα έργα του (πρωτόλεια) στον Ρίμσκι Κόρσακοφ, εκείνος δεν έδειξε μεγάλο ενθουσιασμό, όμως του έδωσε μια συμβουλή να συνεχίσει τις σπουδές του παίρνοντας ιδιωτικά μαθήματα και να μη φοιτήσει στο Κονσερβατουάρ.

Και όταν ο νεαρός Στραβίνσκι τέλειωσε τις πανεπιστημιακές του σπουδές (Νομική), άρχισε πάλι να ασχολείται αποκλειστικά με τη μουσική, τότε τον ανέλαβε ο ίδιος ο Ρίμσκι Κόρσακοφ.

Στη συνέχεια ο Στραβίνσκι έγραψε μπαλέτα, όπερες, έργα για ορχήστρα, χορωδιακά για φωνή, σόλο, έργα μουσικής δωματίου, έργα για πιάνο καθώς επίσης ασχολήθηκε με τις μεταγραφές.

Έζησε στο Παρίσι και στην Ελβετία, στο Μπίαριτς. Και τέλειωσε τη ζωή του στη Νέα Υόρκη στις 6 του Απρίλη του 1971. Σύμφωνα με υπόδειξη της γυναίκας του θάφτηκε στο νησί Σαν Μικέλε της Βενετίας κοντά στον τάφο του Ντιαγκίλεφ.

Ο Ρώσος συνθέτης έχει βαθιά ρίζες στα δυο παράλληλα ρεύματα των ρωσικών σχολών του 19ου αιώνα, αφού ο μεγάλος δάσκαλός του ο Κόρσακοφ του έμαθε να εκτιμά και να σέβεται την παράδοση του ρώσικου δημοτικού τραγουδιού, ενώ από τον Τσαϊκόφσκι, τον οποίον θαύμαζε, πήρε την αγάπη για τη «δυτικότροπη» μουσική καθώς και για τη μουσική μπαλέτου. Πρόκειται για επιδράσεις που αποδείχτηκαν καθοριστικές για όλη τη δημιουργική του εξέλιξη.

Τα πιο γνωστά από τα έργα του είναι η «Ιεροτελεστία της Άνοιξης», ο «Πετρούσκα» και «Το Πουλί της Φωτιάς», κομμάτια για ορχήστρα, έργα για πιάνο, μουσική δωματίου, τραγούδια και κομμάτια για φωνή και ορχήστρα .

Πηγή: Ριζοσπάστης

1972

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

7 – 4 – 1614

Πεθαίνει ο ζωγράφος, γλύπτης και αρχιτέκτονας της ισπανικής Αναγέννησης, Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, γνωστότερος ως El Greco (Ελ Γκρέκο -γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης, 1-Οκτ-1541).

Ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης και φαίνεται να πέρασε τα πρώτα χρόνια του σε μοναστικό περιβάλλον, όπου έμαθε τη ζωγραφική εικόνων. Αργότερα, περίπου στα 27 του χρόνια, πήγε στη Βενετία και έγινε μαθητής του Τισιανού. Το έτος 1570 μετακόμισε στη Ρώμη, όπου γνώρισε τα έργα του Μιχαήλ Αγγελου, του οποίου το στιλ δε συμπάθησε και το σχολίαζε αρνητικά. Ισως αυτός να ήταν ο λόγος που δεν κατάφερε να παραμείνει μόνιμα στη Ρώμη, οπότε το 1580 μετέβη στο Τολέδο της Ισπανίας, όπου προσλήφθηκε στην υπηρεσία του Φίλιππου Β’ για να συμβάλει στη διακόσμηση του ανακτόρου Escorial. Εδώ πήρε ο Θεοτοκόπουλος και το προσωνύμιο «El Greco», μια και το επώνυμό του ήταν αρκετά μακρόσυρτο για τους Ισπανούς.

Ο μεγάλος ζωγράφος δε φαίνεται να βρήκε όμως καλή υποδοχή στην Ισπανία λόγω των ασυνήθιστων για την εποχή έντονων χρωμάτων στους πίνακές του, του είδους των θρησκευτικών θεμάτων που επέλεγε και του τρόπου που ζωγράφιζε τα πρόσωπα, αποστεωμένα, ωχρά και με επιμήκη άκρα – προφανώς μια επιρροή από τη βυζαντινή εικονογραφία. Ισως αυτός να είναι και ο λόγος που ο Ελ Γκρέκο αντιδικούσε για πολλά χρόνια με τους πελάτες του, μέχρι να εισπράξει τις αμοιβές του. Ετσι από μια εποχή και μετά έπαψαν η βασιλική αυλή, οι οίκοι ευγενών και οι εύπορες οικογένειες να του αναθέτουν τη δημιουργία πορτρέτων τους.

Πέθανε στο Τολέδο σε ηλικία 73 ετών, μάλλον ξεχασμένος από τους σύγχρονούς του. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν γράφτηκαν κυρίως απαξιωτικά σχόλια για το έργο του, όπως «κακογουστιά στην επιλογή των θρησκευτικών θεμάτων», «προφανή προβλήματα οράσεως», «ψυχοπάθεια» κ.ά., μέχρι που ο μεγάλος «ξένος» ξεχάστηκε ολοκληρωτικά.

Στις αρχές του 20ού αιώνα «ανακαλύφθηκε» όμως ο Ελ Γκρέκο πάλι, όταν διαπιστώθηκε ότι τα έργα του περιείχαν, στην επιλογή χρωμάτων και στην αφαίρεση, στοιχεία που είχαν αρχίσει να χαρακτηρίζονται στους καλλιτεχνικούς κύκλους ως η ουσία του εξπρεσιονισμού. Σήμερα αναγνωρίζεται ότι στα έργα τού Θεοτοκόπουλου γίνεται σύντηξη της βυζαντινής εικονογραφίας και της βενετσιάνικης αναγεννησιακής τέχνης, με φιγούρες που είναι μεν ρεαλιστικές, αλλά προβάλλουν ταυτόχρονα ένα μυστικισμό.

7 – 4 – 1915

Γεννιέται η Aμερικανίδα τραγουδίστρια των μπλουζ και τραγουδοποιός της τζαζ Μπίλι Χάλιντεϊ (Billie Holiday – καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Ελεονόρα Φάγκαν)

Είναι η τραγουδίστρια που έγινε θρύλος πέρα και έξω από την τζαζ. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια στη Φιλαδέλφεια και στη Βαλτιμόρη.

Την καριέρα της την ξεκίνησε στα κλαμπ της Νέας Υόρκης στη δεκαετία του 1930, ενώ το δισκογραφικό της ντεμπούτο θα το κάνει το 1933. Μεγάλωσε θαυμάζοντας τον Λούις Αμστρονγκ και την Μπέσσυ Σμιθ. Συνεργάστηκε με τον σαξοφωνίστα Λέστερ Γιανγκ και με τον πιανίστα Τέντυ Γουίλσον.

Σε εποχές ρατσισμού η μαύρη τραγουδίστρια συνεργάστηκε με ορχήστρες λευκών, όπως με την μπιγκ μπαντ του λευκού κλαρινίστα Αρτι Σο και ήταν η πρώτη που πραγματοποίησε περιοδείες στις βόρειες και νότιες πολιτείες της Αμερικής.

Ελάχιστοι είναι οι καλλιτέχνες που έδωσαν στην ερμηνεία τους έναν ορισμό τόσο αληθινό όσο η Μπίλι Χόλιντέι και κατόρθωσαν ν’ αναδείξουν την τέχνη του τραγουδιού σε κορυφαία μορφή έκφρασης. Το λυπηρό είναι ότι η ίδια η μεγάλη τραγουδίστρια, δεν μπόρεσε ν’ απολαύσει τη δόξα που γνώρισε.

Πιο πολύ δοκίμασε την απογοήτευση, την εγκατάλειψη, την αδυναμία, την ανασφάλεια, τον άνισο αγώνα μεταξύ μιας καριέρας που απαιτούσε θυσίες και της ανάγκης της, να ζήσει με πάθος τη ζωή της.

Σ’ έναν κόσμο εχθρικό για έναν ευαίσθητο καλλιτέχνη, όπως ήταν αυτή, σε μια ρατσιστική κοινωνία που δεν ανεχόταν οι μαύροι να είναι όμορφοι, να έχουν χρήματα και να είναι πετυχημένοι, πολύ περισσότερο όταν αυτοί ήταν γυναίκες, η Μπίλι Χόλιντέι συγκρούστηκε με τα ίδια της τα όνειρα.

Πάνω από την καριέρα της, έβαλε τις προσωπικές της ανάγκες και επιθυμίες. Στη σύγκρουση με τα όνειρά της ήταν εκείνη που ηττήθηκε. Τα ναρκωτικά, απλώς επιτάχυναν το τέλος της. Πέθανε το 1959.

Πηγή: Ριζοσπάστης

7 – 4 – 1922

Γεννιέται ένας ξεχωριστός δημιουργός της λαϊκής μουσικής, ο λαϊκός συνθέτης Απόστολος Καλδάρας.

Γεννήθηκε στη «νερομάνα» του λαϊκού μας τραγουδιού, τα Τρίκαλα, τον Απρίλη του 1922, έχοντας κληρονομήσει τη μουσική φλέβα του σογιού της μάνας του. Στα εφηβικά του χρόνια, θα τον κερδίσει οριστικά το μπουζούκι, ενώ θα αρχίσει την ενασχόλησή του με το τραγούδι, όντας φοιτητής της Γεωπονικής στη Θεσσαλονίκη.

Το 1946 ηχογράφησε το πρώτο του τραγούδι, «Μάγκας βγήκε για σεργιάνι», για ν’ ακολουθήσει το 1947, με τη φωνή της Στέλλας Χασκίλ, το εκπληκτικό «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι».

Δημιουργώντας στη συγκλονιστικότερη περίοδο του λαϊκού μας τραγουδιού, ο Απόστολος Καλδάρας θα μας δώσει μεγάλα τραγούδια ερμηνευμένα από υπέροχες φωνές, όπως των Στράτου Παγιουμτζή, Γιώτας Λύδια, Πάνου Γαβαλά, Γρηγόρη Μπιθικώτση και Στέλιου Καζαντζίδη. Στους στίχους των τραγουδιών του δεσπόζει το όνομα της θρυλικής «γριάς» του ελληνικού τραγουδιού, Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, που τότε πρωτογράφτηκε ως στιχουργός.

Ενδεικτικό της δημιουργίας είναι ότι ο Κώστας Βάρναλης χαρακτήρισε το τραγούδι «Σ’ ένα βράχο φαγωμένο», μεγάλο λαϊκό ποίημα

.https://www.youtube.com/watch?v=pQMgtDXhIhw

Η πορεία του Απόστολου Καλδάρα διεκόπη με οδυνηρό τρόπο το 1964, όταν έχασε την κόρη του και από τότε ακολούθησε ένα διαφορετικό δρόμο.

Η στροφή του σε λυρικότερες μελωδίες θα εκφραστεί από τις φωνές της Βίκυς Μοσχολιού, του Σταμάτη Κόκοτα, του Γιώργου Νταλάρα, του Στέλιου Καζαντζίδη (ξανά), του Γιάννη Πάριου κ.ά.

Το 1972 σε στίχους του Πυθαγόρα θα μελοποιήσει τη «Μικρά Ασία», έργο – σταθμό στο ελληνικό τραγούδι, όχι μόνο για την ποιότητα των στίχων, αλλά και για τον «ήχο» της λαϊκής ορχήστρας. Ενα χρόνο μετά, θα μελοποιήσει τον «Βυζαντινό Εσπερινό» σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, οι τελευταίες αναλαμπές του έργου του εμφανίζονται στα «Λαϊκά Μονοπάτια» του 1979 με τον Λάκη Χαλκιά, ενώ ο Απόστολος Καλδάρας θα εμπνέεται έως το τέλος.

Ο Απόστολος Καλδάρας ανήκει στην κατηγορία των δημιουργών, που ενώ ξεκίνησαν από το «ρεμπέτικο» δεν έμειναν σ’ αυτό, ακολούθησαν και άλλους εκφραστικούς δρόμους, όχι χωρίς συμβιβασμούς, όμως δημιούργησαν πάντα εκπλήξεις, που όχι μόνον αναιρούσαν αρνητικές στιγμές, αλλά ταυτόχρονα, και αυτό είναι το σημαντικό, άνοιγαν νέους δρόμους στο ελληνικό τραγούδι.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Για περισσότερα μπορείτε να δείτε:

• Χάραξε πορεία φωτεινή και ασυμβίβαστη
• Κέρδισε τις λαϊκές καρδιές
• Αφιέρωμα με βίντεο από το αρχείο της ΕΡΤ

7 – 4 – 1939

Γεννιέται ο Αμερικανός σκηνοθέτης, Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Ταινίες του που έκαναν μεγάλη επιτυχία είναι «Ο Νονός» (τριλογία), «Αποκάλυψη Τώρα» κά.

https://youtube.com/watch?v=AfNHs1P0jHQ%3Ffeature%3Doembed

7 – 4 – 1943

Προσχωρεί στον ΕΛΑΣ ο τέως βενιζελικός στρατιωτικός Στέφανος Σαράφης, που τότε είχε τον βαθμό του συνταγματάρχη. Ως στρατηγός του ΕΛΑΣ έπαιξε κεντρικό ρόλο στην ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση.

Μετά την απελευθέρωση εξορίστηκε αρχικά στη Λήμνο (1946) και κατόπιν στη Μακρόνησο (1948). Μετά τη λήξη του εμφυλίου θα εκλεγεί βουλευτής της ΕΔΑ, ενώ στις 31/5/1956 θα σκοτωθεί από αυτοκίνητο το οποίο οδηγούσε Αμερικανός υποσμηνίας που υπηρετούσε στην 22η μοίρα διαβιβάσεων της αμερικανικής αεροπορικής βάσης του Ελληνικού

Γιάννη Ρίτσου: Στο στρατηγό Σαράφη

Στρατηγέ,
με το σεμνό παράστημα
με τα λαϊκά μάτια της φιλίας,

Στρατηγέ μας, ανθρώπινε κι απλέ,
όπως όλα τα μεγάλα,
ανοίγοντας με το μεγάλο γέλιο σου
την ελπίδα μας και τη βεβαιότητα,

Στρατηγέ του στρατού της Αντίστασης,
που μοιράστηκες το ψωμί και το κουράγιο σου
με την κυνηγημένη Δημοκρατία
πάνω ψηλά στα κατσάβραχα της δόξας,

Στρατηγέ μας, που σ’ εξόρισαν στα Μακρονήσια
χωρίς ποτέ να μπορέσουν να εξορίσουν
την τόλμη και την καλοσύνη απ’ την καρδιά σου,

Στρατηγέ μας,
που η απόφασή σου σπιθοβόλαγε
σα γαλάζιο αστέρι στα μάτια της Ελλάδας,
Στρατηγέ μας,
σήμερα σ’ είδαμε πνιγμένο
ανάμεσα στα γαρίφαλα που κουβάλησαν
φτωχές γειτόνισσες από τις συνοικίες μας,
γερόντοι από τα πέρατα της ελληνικής ιστορίας,
παιδιά απ’ τα ματωμένα χωράφια της αγάπης τους.

Ο λαός μας τώρα κρατάει
ανάμεσα στα δυο φύλλα της καρδιάς του
τις «Αναμνήσεις» σου και τον «Ελάς» σου
μαζί με το «Μακρυγιάννη»
όπως η μάνα κρατάει στα δυο της χέρια
τ’ άξιο παιδί της,
όπως κρατάει ο πεινασμένος
ένα καρβέλι,
όπως κρατάει πάντα ο κόσμος
την ελπίδα.

Στις τέσσερις γωνιές του φερέτρου σου,
τιμητική φρουρά,
όρθιοι κι ασάλευτοι,
ο Ελληνικός Λαός, το Θάρρος,
η Τιμή κ’ η Ελευθερία.
Και πάνω σου,
σκυμμένη η μάνα σου η Δημοκρατία,
σκουπίζει τα μάτια της
μ’ ένα φύλλο απ’ τη δάφνη σου.

Το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου δημοσιεύτηκε στην «Αυγή» στις 2/6/1957

Δείτε το Αφιέρωμα της συντακτικής ομάδας του ΑΛΤ.gr στον στρατηγό Στέφανο Σαράφη

7 – 4 – 1943

Είκοσι επτά στελέχη του ΕΛΑΣ της Αθήνας, με επικεφαλής τον Σπύρο Κωτσάκη (Νέστορα), υπεύθυνο του ΕΛΑΣ Αθήνας – Πειραιά, απελευθερώνουν από τη «Σωτηρία» 56 στελέχη του ΚΚΕ, που κρατούσε η μεταξική δικτατορία στο Στρατόπεδο της Ακροναυπλίας και είχε παραδώσει στους κατακτητές.

Η επιχείρηση, που αναπτέρωσε το ηθικό του λαού της πρωτεύουσας, είχε αποφασιστεί από το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ και ανατεθεί στην Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ.

7 – 4 – 1952

Γεννιέται ο Δημήτρης Λάγιος, Έλληνας συνθέτης.

Περπάτησε στους ίδιους δρόμους της Ζακύνθου τους οποίους είχαν περπατήσει ο Σολωμός και ο Κάλβος. Οι πρώτοι ήχοι που τον μάγεψαν ήταν το επτανησιακό ιδίωμα λουσμένο στα νερά του Ιονίου. Εκεί στη Ζάκυνθο όπου γεννήθηκε στις 7 Απρίλη 1952, έμαθε τα πρώτα γράμματα των χρωμάτων και των ήχων. Αυτά τα γράμματα τον οδήγησαν αργότερα στην έρευνα, τη μελέτη, την καταγραφή και τη διδασκαλία έργων της Επτανησιακής Μουσικής Σχολής και στη δημιουργία του μουσικού συνόλου «Μουσικό Ασκηταριό», με το οποίο διοργάνωνε γιορτές «Τέχνης και Λόγου» στη Ζάκυνθο.

Σπούδασε πιάνο, ανώτερα θεωρητικά και κιθάρα στο Εθνικό Ωδείο στην Αθήνα, ενώ αργότερα παρακολούθησε εντατικά μαθήματα μουσικής ανάλυσης στις ΗΠΑ.

Το 1979 επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να μελετά, να επιμελείται, να οργανώνει, να διασκευάζει και να γράφει πολύ μουσική για θέατρο και μπαλέτο, αλλά και μουσική δωματίου, συμφωνικά έργα, ορχηστρικά για διάφορα όργανα και τραγούδια. Δούλευε πολύ και με πολύ πάθος, λες και υποψιαζόταν ότι δεν προλάβαινε.

Πριν από αυτόν ελάχιστοι – εκτός από τους ειδικούς – ήξεραν τα αγροτικά τραγούδια της Ζακύνθου και τις εκκλησιαστικές της μελωδίες, τις Σερενάτες του Τζώρτζη Κωστή, αλλά και τα τραγούδια της Νεστάνης Αρκαδίας.

Στις 7 Απρίλη 1985, ημέρα των γενεθλίων του, γεννήθηκε ο «μυστικός του έρωτας», όπως τον αποκαλούσε. Η Κύπρος. Με αφορμή μια συναυλία που δίνει εκείνη τη μέρα, γνώρισε το νησί και από τότε δεν την άφησε ποτέ: Της αφιέρωσε στίχους, μουσικές και τη ζωή του όλη. Γι’ αυτήν και τους ανθρώπους της που τον αγκάλιασαν, τραγούδησε, έκλαψε και προσπάθησε.

Γεννήθηκε Ζακυνθινός και επέλεξε να είναι Κύπριος!

«Έφυγε» στις 11 Απρίλη 1991 σε ηλικία 39 ετών.

7 – 4 – 1963

Θεμελιώνεται στην Παραλία Διστόμου το εργοστάσιο αλουμινίου του Γαλλικού μονοπωλιακού ομίλου «ΠΕΣΙΝΕ».

Το κόστος κατασκευής του υπολογιζόταν σε 3 δις δραχμές και ήταν η μεγαλύτερη επένδυση που είχε γίνει έως τότε στην Ελλάδα.

Ήταν ταυτοχρόνως και μια από τις πιο ληστρικές και σκανδαλώδεις συμφωνίες που υπογράφηκαν από το ελληνικό αστικό κράτος στη νεότερη ελληνική ιστορία.

7 – 4 – 1986

Η Ελλάδα παραλύει, όταν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι κατέρχονται στη μεγαλύτερη έως τότε πανεργατική απεργία των μεταπολιτευτικών χρόνων ενάντια στην εισοδηματική πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ (Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που απαγόρευε τις αυξήσεις) και στις παρεμβάσεις της κυβέρνησης στο συνδικαλιστικό κίνημα («εκπαραθύρωση» της νόμιμης διοίκησης της ΓΣEE

7 – 4 – 1999

Η ΑΕΚ σπάει το διεθνές εμπάργκο κατά της βομβαρδιζόμενης από το ΝΑΤΟ Σερβίας και ταξιδεύει στο Βελιγράδι, όπου δίνει φιλικό αγώνα ειρήνης με την Παρτιζάν. Οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ φορούν φανέλες με ζωγραφισμένους στόχους, σε ένδειξη συμπαράστασης στο σερβικό λαό.

7 – 4 – 2000

Πεθαίνει ο λαϊκός συνθέτης  Άκης Πάνου.

Ο πατέρας του ήταν διαχειριστής στη Βασιλική Φρουρά. Στη μουσική, τον μύησε ο μεγαλύτερος αδελφός του, Ευάγγελος, μαθαίνοντάς του, όχι μόνο να παίζει μπουζούκι, μπαγλαμά και άλλα έγχορδα, αλλά και να γίνει «σκαλιστής» εξαιρετικών έγχορδων οργάνων, όπως εκείνος.

Ο Άκης Πάνου , στα δεκατρία του χρόνια, μαζί με τον αδελφό και την αδελφή του, έκανε την πρώτη εμφάνισή του στο «Αλκαζάρ». Όταν έγινε 15 χρόνων, έχασε τον αδελφό του, που σκοτώθηκε, πέφτοντας από το τραμ. Το πλήγμα για τον Άκη ήταν μεγάλο, τόσο που έφυγε από το σπίτι του.

Το ’60 αρχίζει η επώνυμη καριέρα του στο τραγούδι, με πρώτη επιτυχία το «Θα πουλήσω το ρολόι και θα πάρω κομπολόι», για να εξελιχθεί στιχουργικά και συνθετικά σε ένα ξεχωριστό «κεφάλαιο» του λαϊκού μας τραγουδιού. Τα τραγούδια του διακρίνονται για την αυθεντικότητα και την πρωτοτυπία τους. Η ζωή του όλη, μια «πηγή» τραγουδιών που ερμηνεύτηκαν από σπουδαίες φωνές – πολλά από τον Καζαντζίδη – αλλά και από τους Μαρινέλλα, Γαβαλά, Μπιθικώτση, Πάνου, Γκρέυ, Τσαουσάκη, Λύδια, Μοσχολιού, Διονυσίου, Μενιδιάτη, Νταλάρα, Μητσιά, Λαμπράκη, Διαμάντη κ.ά

Τραγούδια, που του δίνουν ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους εκπροσώπους της σύγχρονης λαϊκής δημιουργίας, καθώς ο ίδιος τα υπέγραφε στιχουργικά και συνθετικά. Δημιουργίες, που διακρίνονται για την ποικιλία των θεμάτων τους και για τη γνησιότητα των αισθημάτων που εκφράζουν. Αρκετά από αυτά, όπως σημειώνει στο βιβλίο του ο συνθέτης και συγγραφέας Κ. Μυλωνάς «Ιστορία του Ελληνικού τραγουδιού», «είναι αποτέλεσμα προσωπικών βιωμάτων και παρουσιάζουν ανάγλυφα» την ψυχική διάθεση, τις περιπέτειες ζωής και το χαρακτήρα του δημιουργού τους, χαρακτήρας νευρικός, αθυρόστομος, απόλυτος, ακόμα και επιθετικά απόλυτος όσον αφορά στη μελοποίηση της ποίησης από σπουδαίους συνθέτες της έντεχνης λαϊκής μουσικής μας. Δημιουργίες, που κάποτε έχουν μια θυμοσοφία, όχι μόνο για ζητήματα της καρδιάς, αλλά και για την ανθρώπινη ύπαρξη.

Ανάμεσα στην πληθώρα των τραγουδιών του είναι: «Η ζωή μου όλη», «Καρδιά μου μην παραπονιέσαι», «Δεν κλαίω για τώρα», «Γιατί καλέ γειτόνισσα», «Κοίτα με στα μάτια», «Πυρετός», «Όταν σημάνει η ώρα», «Έχω μια βάρκα», «Ήρθ’ ο χειμώνας», «Ο τρελός» κ.ά. Ο τελευταίος του δίσκος «Το καζίνο» κυκλοφόρησε το 1997, χρονιά που σκότωσε τον Σωτήρη Γιαλαμά, για να ζήσει έκτοτε στη φυλακή.

Πηγή: Ριζοσπάστης

7 – 4 – 2005

Πεθαίνει ένας από τους κορυφαίους λαϊκούς τραγουδιστές και συνθέτες, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Με τη μαγική, «ξύλινη» φωνή του, για μισό και πλέον αιώνα, πρόσφερε ανεπανάληπτες ερμηνείες. Η πορεία του καλλιτέχνη, από το ρεμπέτικο μέχρι το έντεχνο, ξεκίνησε στη δεκαετία του ’40.

Από πολύ μικρός έπαιζε κιθάρα, ενώ αργότερα τον κερδίζει το μπουζούκι. Ήδη, έχει γνωρίσει τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον «Σωκράτη» της λαϊκής μας μουσικής, όπως τον αποκαλούσε. Η πρώτη του ηχογράφηση, σαν συνθέτης, με ερμηνευτές την Σούλα Καλφοπούλου και τον Μάρκο Βαμβακάρη, το «Τρεμοσβήνει το καντήλι», γίνεται το 1949. Για ν’ ακολουθήσουν άλλες δημιουργίες του, με ερμηνευτές τους Πρόδρομο Τσαουσάκη, Σταύρο Τζουανάκο, Καίτη Γκρέυ, Ρένα Ντάλλια, Γιώτα Λύδια, Πόλυ Πάνου, Μανώλη Αγγελόπουλο και άλλους.

Τα τραγούδια που τον καθιερώνουν σαν ερμηνευτή είναι το δικό του «Τρελοκόριτσο» και το «Γαρίφαλο στ’ αυτί» του Χατζιδάκι. Παράλληλα, ερμηνεύει τραγούδια των Βαμβακάρη, Τσιτσάνη, Παπαϊωάννου, Μητσάκη, Δερβενιώτη… Όλα αυτά πριν από τη συνάντησή του με τον Μίκη Θεοδωράκη.

https://youtube.com/watch?v=LS9pcP5rGYE%3Ffeature%3Doembed

Στα πέτρινα χρόνια της Μακρονήσου, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης γνωρίστηκε με τον Μίκη Θεοδωράκη. Λίγο αργότερα, σε μια μεταγωγή τους, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης πρόσφερε στον Μίκη ένα κύπελλο με νερό, κάτι που ο συνθέτης δεν ξέχασε ποτέ. «Μου έδωσε να πιώ ένα ποτήρι νερό και εγώ του το ανταπέδωσα. Με αυτό το «νερό» ξεδιψάσαμε και οι δυο μας έναν ολόκληρο λαό στα δύσκολα, πέτρινα χρόνια…», έλεγε παλιότερα.

Το 1959, ξανασμίγουν, όταν ο Τάκης Λαμπρόπουλος, καλλιτεχνικός διευθυντής της «Columbia», κάλεσε επειγόντως τον Μπιθικώτση να συναντηθεί με τον Θεοδωράκη. Ο συνθέτης ήθελε τον Μπιθικώτση για να τραγουδήσει τον «Επιτάφιο».

https://youtube.com/watch?v=Xo-u–7p4L8%3Ffeature%3Doembed

Στην αρχή, τα τραγούδια δεν άρεσαν στον Μπιθικώτση, αλλά εκείνο που τον κράτησε κοντά στον Μίκη ήταν δύο άλλα τραγούδια, η «Μαργαρίτα Μαργαρώ» και το «Μάνα μου και Παναγιά». Τελικά, ο «Επιτάφιος» άνοιξε το δρόμο στη μελοποιημένη ποίηση, ένα δρόμο που χαράχτηκε ανεξίτηλα και στα επόμενα χρόνια από τις συγκλονιστικές και ανεπανάληπτες ερμηνείες του Γρηγόρη Μπιθικώτση.

https://youtube.com/watch?v=X5pzeNCesBk%3Ffeature%3Doembed

Σε τραγούδια του Μ. Θεοδωράκη, όπως: «Επιτάφιος» 1960 (Γιάννης Ρίτσος), «Σε πότισα ροδόσταμο» 1961 (Νίκος Γκάτσος), «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» 1961 (Τάσος Λειβαδίτης), «Επιφάνεια» 1962 (Γιώργος Σεφέρης), «Το τραγούδι του Νεκρού Αδελφού» 1962 (Μίκης Θεοδωράκης), «Καημός» 1962 (Δημήτρης Χριστοδούλου), «Αυτούς που βλέπεις» 1963 (Μιχάλης Κατσαρός), «Οι Μοιραίοι» 1964 (Κώστας Βάρναλης), «Άξιον Εστί» 1964 (Οδυσσέας Ελύτης), «Ρωμιοσύνη» 1966 (Γιάννης Ρίτσος), «Οκτώβρης ’78» 1977 (σε ποίηση Μάνου Ελευθερίου, Δημήτρη Χριστοδούλου, Ερρίκου Θαλασσινού, Τάσου Λειβαδίτη, Γιάννη Θεοδωράκη και Λευτέρη Παπαδόπουλου). Επίσης, «Πάει ο καιρός» 1965 (Νίκος Γκάτσος – Μάνος Χατζιδάκις), «Ασπρη μέρα και για μας» 1966 (Νίκος Γκάτσος – Σταύρος Ξαρχάκος), «Μ’ ένα παράπονο» 1969 (Νίκος Γκάτσος – Δήμος Μούτσης), «Επιστροφή» 1970 (Νίκος Γκάτσος – Μάνος Χατζιδάκις).

https://youtube.com/watch?v=7biQLcP5CHg%3Ffeature%3Doembed

Στη «Μαγική Πόλη» των Θεοδωράκη – Χατζιδάκι («Παρκ», 1963) ερμηνεύει το υπέροχο «Είμαι αϊτός χωρίς φτερά» (στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου) κι ένα χρόνο αργότερα στο δίσκο «Πολιτεία Β`» του Θεοδωράκη θα τραγουδήσει το αριστουργηματικό «Γωνιά – Γωνιά». Από τα πολλά υπέροχα τραγούδια που σμίλεψε με τη φωνή του είναι των Άκη Πάνου («Οταν σημάνει η ώρα», «Θα κλείσω τα μάτια» κ.ά.), Γιάννη Σπανού («Μια Κυριακή», «Ακου πώς κλαίει ο μπαγλαμάς»), Σταύρου Κουγιουμτζή κ.ά. Η τελευταία προσωπική του περίοδος περιλαμβάνει οκτώ δίσκους με δικά του τραγούδια: «Ενα όμορφο αμάξι με δυο άλογα», «Το μεσημέρι καίει το μέτωπό σου», «Εγνατίας 406», «Ο κυρ – Θάνος» κ.ά.

Πηγή: Ριζοσπάστης

7 – 4 – 2020

Οι υγειονομικοί καλούν σε πανελλαδική δράση με αφορμή την Παγκόσμια Μέρα Υγείας, με σύνθημα «Σπάμε τη σιωπή μας, δυναμώνουμε τη φωνή της διεκδίκησης για μέτρα προστασίας, για την υγεία του λαού»

Αιχμή της μέρας πανελλαδικής δράσης για την Υγεία είναι οι διεκδικήσεις για:

• Μαζικές προσλήψεις μόνιμων γιατρών, νοσηλευτών και λοιπών υγειονομικών.
• Πλήρη επίταξη άνευ όρων κλινών, κλινικών, κρεβατιών ΜΕΘ, εξοπλισμού εργαστηρίων και του προσωπικού του ιδιωτικού τομέα περίθαλψης και ένταξή του στο κρατικό σχέδιο για την αντιμετώπιση της πανδημίας.
• Μέσα Ατομικής Προστασίας για όλους τους υγειονομικούς.

https://youtube.com/watch?v=KsyhM9-Qufc%3Ffeature%3Doembed

Υγειονομικοί 📣 παροχή τώρα όλων των απαραίτητων μέσων ατομικής προστασίας!
Κυβέρνηση 🎶 δεν μπορούμε! δε βλέπετε τον «διεθνή πόλεμο για το υγειονομικό υλικό»;

Σφοδροί ανταγωνισμοί ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη.

Τα «μαχαίρια» δεν βγαίνουν βέβαια για την προστασία της υγείας των εργαζομένων και συνολικά των λαών, τους οποίους οι κυβερνήσεις έχουν αφήσει στο έλεος των διαλυμένων συστημάτων Υγείας και της εκμετάλλευσης στους χώρους δουλειάς.

Αλλά γιατί στον «όμορφο» καπιταλιστικό κόσμο ισχύει το «ο θάνατός σου η ζωή μου».

Έτσι, πίσω από τις φιλοφρονήσεις και τα λόγια περί «αλληλεγγύης», αυτό που ισχύει στη ζωή είναι το ποιος θα βγει περισσότερο κερδισμένος ή χαμένος από αυτή την ιστορία.

Ένα χρόνο μετά, κανέναν μέτρο δεν έχει παρθεί για την προστασία του λαού.

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

8 – 4 – 1798

Γεννιέται ο ποιητής, Διονύσιος Σολωμός,

Διάλεξε με το έργο του να γίνει ο υμνητής του απλού λαού και, μάλιστα, του ελληνικού λαού, που αγωνιζόταν σκληρά για την ελευθερία του. Έχοντας κάνει ο ίδιος σπουδές στην Ιταλία και μιλώντας θαυμάσια τα ιταλικά, διάλεξε ωστόσο, μετά από προτροπή του φίλου του Σπυρίδωνος Τρικούπη, να γράψει στην ελληνική γλώσσα, σε μια λαγαρή, πεντακάθαρη και πλούσια δημοτική, που η μια της ρίζα βρισκόταν στη μεγάλη ποίηση του Κορνάρου και η άλλη στις λαϊκές ομιλίες της Ζακύνθου και στα νανουρίσματα και παραμύθια της παραμάνας του.

Καθιερώθηκε ως εθνικός μας ποιητής από το λαό όχι μόνο διότι έγραψε τον «Ύμνο εις την Ελευθερία», οι δύο πρώτες στροφές του οποίου είναι ο Εθνικός μας Ύμνος, αλλά διότι ήταν και ο πρώτος, που καλλιέργησε συστηματικά τη δημοτική γλώσσα, ανοίγοντας το δρόμο για τη χρήση της στη λογοτεχνία, ενώ παράλληλα αξιοποίησε την προγενέστερή του ποιητική παράδοση της Κρητικής Λογοτεχνίας και του Δημοτικού Τραγουδιού.

Ο «Ύμνος εις την Ελευθερία» κρίθηκε κατ’ αρχήν ως ακατάλληλος για εθνικός ύμνος της Ελλάδας, γιατί ήταν γραμμένος στη γλώσσα του χύδην όχλου και γιατί έθιγε τις μεγάλες προστάτιδές μας δυνάμεις. Αλλά αργότερα το αλάθητο λαϊκό αισθητήριο επέβαλε την καθιέρωσή του.

Τα αιτήματα που θέτει ο Διονύσιος Σολωμός με το σύνολο του έργου του αποτελούν θετικά αιτήματα του λαού μας. Η δημιουργική του ιστορία είναι από τις δραματικότερες στην Ιστορία της Τέχνης και η πνευματική και ηθική του δύναμη εκτιμάται περισσότερο, αν αναλογιστεί κανείς ότι δημιούργησε σε μια περίοδο, στη διάρκεια της οποίας πάλεψε σκληρά για να υποτάξει το γλωσσικό υλικό που του προσέφερε ο ελληνικός πολιτισμός, να το μεταμορφώσει σε ένα ανώτερο εκφραστικό όργανο και στη συνέχεια να εκφράσει με αυτό το ποιητικό όργανο μια νέα, υψηλότατη και πρωτόφαντη αίσθηση του κόσμου.

Τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Ζάκυνθο το 1865 .

8 – 4 – 1820

Ανακαλύπτεται στη Μήλο το άγαλμα της Αφροδίτης της Μήλου.

8 – 4 – 1867

Πεθαίνει ο πολιτικός Δημήτριος Καλλέργης.

Πήρε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση, ενώ διετέλεσε και υπασπιστής του Καποδίστρια. Συμμετείχε στον εμφύλιο πόλεμο το 1932, όπου οι δυνάμεις του μαζί και του Νικηταρά ηττήθηκαν από αυτές του Κωλέττη.

Ήταν οπαδός του Ρωσικού κόμματος κι αργότερα του Γαλλικού. Έλαβε ενεργό μέρος στην Επανάσταση της 3ης Σεπτέμβρη του 1843 κατά του Όθωνα.

Το 1854 χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών αλλά και Στρατιωτικών στην κυβέρνηση Μαυροκορδάτου. Με δική του πρωτοβουλία δημιουργήθηκε η διλοχία των πυροσβεστών το πρώτο πυροσβεστικό σχήμα στην Ελλάδα.

8 – 4 – 1896

Στην Καμάριζα του Λαυρίου πραγματοποιείται γενικευμένη εξέγερση των εργατών στα ορυχεία.

Θύματα υπήρχαν τόσο απ’ τους απεργούς εργάτες, όσο και απ’ τους φύλακες της Γαλλικής Εταιρείας του Λαυρίου. Οι φύλακες σκότωσαν τους εργάτες Καραφλιά και Βασιλακόπουλο.

Οι οργισμένοι εργάτες, μπρος στη θέα των σκοτωμένων συναδέλφων τους, θα ορμίσουν στα γραφεία της Εταιρείας και θα βάλουν φωτιά, με αποτέλεσμα να εξοντωθούν όλοι οι φύλακες, πλην ενός. Συνολικά είχαν σκοτωθεί τέσσερις απεργοί.

Ο δε εργοδότης (ο Σερπιέρι) φυγαδεύτηκε και σώθηκε, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, μεταμφιεσμένος.

Σ’ εκείνη την απεργία, περισσότεροι από 1.800 μεταλλεργάτες ανέβηκαν από το μεταλλευτικό φρέαρ – βάθους 182 μέτρων – και, με μια οργάνωση που θα τη ζήλευαν πολλοί, κήρυξαν εκείνη την πρώτη μεγάλη απεργία. Περιγράφει ο παλιός μεταλλεργάτης Γιώργος Βουγιούκας («Ριζοσπάστης» 23/1/1996): «Κανείς από τ’ αφεντικά δεν τους πήρε μυρωδιά. Η απεργία εκδηλώθηκε την Κυριακή το βράδυ – 7 Απριλίου 1896 – στην αλλαγή της βραδινής βάρδιας των 10 και έγινε δημοσίως γνωστή τη Δευτέρα το πρωί».

Η μεγάλη αυτή απεργία διήρκεσε 18 μέρες. Κύρια αιτήματα των εργατών ήταν η κατάργηση των εργολάβων ως ενδιάμεσων μισθωτών, η πληρωμή των εργατών κατ’ ευθείαν απ’ την εταιρεία, η αύξηση του μεροκάματου σε 3,5 δραχμές (ήταν 2,5), η δημιουργία νοσοκομείου ή φαρμακείου στην Καμάριζα και η διάθεση σούστας στους εργάτες για τη μεταφορά των τραυματιών στο νοσοκομείο του Θορικού, καθώς μεταφερόμενοι με το κάρο πέθαιναν στη διαδρομή.

Εκτός απ’ τα παραπάνω, οι εργάτες ζητούσαν απ’ την εταιρεία να μένουν σε σπίτια, διότι μέχρι τότε κατοικούσαν σε σπήλαια (!) ή σε αυτοσχέδιες καλύβες.

Το Δεκέμβρη του 1896 πραγματοποιήθηκε η δίκη 15 απεργών, οι οποίοι αθωώθηκαν και επανήλθαν στη δουλειά τους χωρίς όρους. Ωστόσο, μετά την απεργία, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Καμάριζα στρατιωτικό σώμα, όχι μακριά από τους χώρους δουλειάς, προκειμένου να αποτρέψει νέες εργατικές εξεγέρσεις

8 – 4 – 1973

Πεθαίνει ο Ισπανός κομμουνιστής ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο.

Εκδηλώνοντας το ταλέντο του στη ζωγραφική από πολύ νωρίς θα πραγματοποιήσει με τη βοήθεια του πατέρα του την πρώτη του Έκθεση σε ηλικία 13 ετών.

Ακολούθησε το 1895 η Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης και το 1897 η Βασιλική Ακαδημία του Σαν Φερνάντο στη Μαδρίτη.

Στα καφενεία, στους δρόμους, στους οίκους ανοχής και στο Μουσείο Πράδο θα ανακαλύψει τη ζωή και την ισπανική ζωγραφική και όταν μια ασθένεια θα τον στείλει για ανάρρωση το 1899 σε ένα χωριό της Καταλονίας, θα γνωρίσει τους αγρότες και θα επιστρέψει στη Βαρκελώνη διαφορετικός.

Η πρώτη πράξη της αλλαγής του ήταν η χρήση του επωνύμου της μητέρας του. Είχε «γεννηθεί» ο Πάμπλο Πικάσο.

Το καφενείο της Βαρκελώνης «Οι Τέσσερις Γάτοι» φιλοξένησε την πρώτη του ατομική έκθεση το Φλεβάρη του 1900, ενώ η συναισθηματική του φόρτιση εκείνο τον καιρό είχε τόσο έντονο γαλάζιο χρώμα που έδωσε το όνομά του στην «Μπλε» περίοδο της Τέχνης του από το 1901 έως το 1904.

Δεν προσπάθησε ποτέ να μιλήσει γαλλικά «σαν Γάλλος», του ήταν αρκετή η χρήση της γλώσσας για να εγκατασταθεί στο Παρίσι το 1904, περικυκλωμένος από τον ιμπρεσιονισμό και τις οδηγίες της Ακαδημίας Καλών Τεχνών, αλλά και από τη ζωή που έσφυζε γύρω του.

Η σημασία της εποχής δεν ήταν τόσο η ζωγραφική με «γήινα» και «κεραμικά» χρώματα – «Ρόδινη Περίοδος» (1905 – 1907) – όσο η συνειδητοποίηση πως η αλήθεια των πραγμάτων δεν μπορεί να υποχωρεί μπροστά στην άμεση αίσθηση για τα πράγματα, πως η πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι «τέτοια» γιατί απλώς «έτσι» την αντιλαμβάνεται ο καλλιτέχνης.

Πραγματοποιεί τη ρήξη με τον «ακαδημαϊσμό» με τις «Δεσποινίδες της Αβινιόν» που ξεκίνησε το 1907, το άφησε ημιτελές, επανήλθε το 1925 και το παρουσίασε το 1937, ένα έργο όπου τα πρόσωπα μετατρέπονται σε σύμβολα και το ζωγραφικό έργο εν γένει παύει να είναι απλώς ένα «παράθυρο» στον ορατό κόσμο των πρώτων εντυπώσεων.

Ο Πικάσο προσέφερε μια νέα «οπτική γλώσσα», ως παιδί του καιρού της και των μεγάλων επιστημονικών ανακαλύψεων που αποκάλυπταν αθέατες ως τότε πλευρές της πραγματικότητας.

Η ζωγραφική, πλέον, δεν αρκείται να περιγράφει το ορατό, αλλά θα προσπαθήσει να το «αναπαραστήσει» στην ολότητά του, είτε παρασταίνοντας ταυτόχρονα στην ίδια επιφάνεια τις διάφορες όψεις του (κυβισμός), είτε τις διαδοχικές φάσεις της κίνησής του (φουτουρισμός).

Ταυτόχρονα, αναζητείται η ανάδειξη εκείνων των επιμέρους στοιχείων, τα οποία ο καλλιτέχνης θεωρεί ότι παίζουν βαρύνοντα ρόλο στην έκφραση του έργου.

Έτσι προκύπτουν έργα που κινούνται σε δύο κατευθύνσεις παραστάσεων: Εκείνες που εμφανίζουν αφαιρετικά την πραγματικότητα και εκείνες που προκύπτουν από την αναδιαμόρφωση της εικόνας, τάση που ακολούθησε ο Πικάσο ( άνθρωπος – ταύρος, Κένταυρος, γυναίκα – περιστέρι) επιδιώκοντας την συνένωση του συμβολικού περιεχόμενου των αντικειμένων – μερών του πίνακα σ’ ένα ενιαίο σύμβολο.

Μαζί με τον Ζορζ Μπρακ θα αναπτύξουν τον Αναλυτικό Κυβισμό (1907 – 1912), το Συνθετικό Κυβισμό (1912 – 1915) και την τεχνική του κολάζ.

Ο Πικάσο τάχθηκε από την πρώτη στιγμή στο πλευρό της δημοκρατικής Ισπανίας, αποδέχθηκε τη θέση του διευθυντή του Μουσείου του Πράδο και βοήθησε να τοποθετηθούν οι συλλογές του σε ασφαλές μέρος.

Η μυθολογία της Μεσογείου με τον Μινώταυρο – θύτη και το άλογο – θύμα είναι η «πρώτη ύλη» για τον πίνακά του «Εφιάλτες και ψευτιές του Φράνκο» για το ισπανικό περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1937.

Στις 28 του Απρίλη 1937 η ναζιστική αεροπορία ισοπεδώνει την Γκουέρνικα και συγκλονισμένος ζωγραφίζει τον παγκοσμίως γνωστό πίνακα στον οποίο καταργείται η «αντιπαλότητα» ταύρου και αλόγου και όλα τα υποκείμενα ενέχουν τη συμβολική του θύματος.

Αν και οι δολοφόνοι δε «φαίνονται» στο έργο, «υπάρχουν» παντού.

Ο Πικάσο απέδωσε όλη την τραγικότητα του γεγονότος, χρησιμοποιώντας μαύρο, λευκό και γκρι.

Με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το έργο φυγαδεύτηκε στις ΗΠΑ.

Όταν οι ναζί κατέλαβαν το Παρίσι στην προσπάθειά τους να βρουν καλλιτεχνικούς θησαυρούς και να τους κατασχέσουν, προσήγαγαν τον Πικάσο και ένας φασίστας αξιωματικός τού έδειξε μια φωτογραφία του πίνακα ρωτώντας τον:

– Αυτόν τον πίνακα εσείς τον κάνατε;

Κι ο Πικάσο απάντησε: Όχι, Εσείς!

Το 1944 ο Πάμπλο Πικάσο έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας, μια κίνηση τεράστιας πολιτικής και ηθικής σημασίας.

Αναδεικνύεται σε ηγετική φυσιογνωμία του Παγκοσμίου Κινήματος Ειρήνης, ενώ λόγω της δράσης του αυτής, η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν του χορήγησε βίζα εισόδου στη χώρα.

Στο Κίνημα συμμετείχε ολόπλευρα, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι γνώρισαν τον Πικάσο που τιμήθηκε με το Βραβείο «Στάλιν» το 1950 και το Βραβείο «Λένιν» το 1962 από το έργο του «Περιστέρι» ή έχουν δει μόνο αυτό.

Εργαζόμενος συνεχώς, εμβάθυνε επίσης στο έργο των μεγάλων δασκάλων του παρελθόντος, ζωγραφίζοντας με αυστηρότητα και επινόηση μια σειρά παραλλαγών από πίνακες των Βελάσκεθ, Ντελακρουά, Κράναχ, Γκρέκο.

Απεικόνισε στο έργο του τη διαλεκτική της Ιστορίας, δημιούργησε μια νέα «οπτική γλώσσα», στρατεύθηκε στον αγώνα της εργατικής τάξης για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό, προσπάθησε να απαντήσει σε τρομακτικά ερωτήματα και σε εποχές όπου βασιλεύει η χυδαιότητα της δήθεν «διαφάνειας», υπενθυμίζει συνεχώς πως για τον αληθινό καλλιτέχνη συνιστά έσχατο μαρτύριο το να «γεννά» ορατές μορφές.

Ο Πάμπλο Πικάσο «έφυγε» στις 8 Απρίλη 1973, έχοντας δωρήσει στην ανθρωπότητα το έργο του και τις αυστηρές και βαθιές διαπιστώσεις κάθε αληθινού δημιουργού: «Ο καλλιτέχνης είναι μια πολιτική ύπαρξη. Αντιμετωπίζει τα γεγονότα που μπορεί σπαρακτικά ή ευχάριστα και αντιδρά σε αυτά με όλο του το είναι. Τι νομίζετε ότι είναι ο ζωγράφος; Ένας ανόητος που έχει μόνο μάτια;…

Κανένας πίνακας δε δημιουργήθηκε για να διακοσμεί σπίτια. Είναι ένα εργαλείο πολέμου για επίθεση αλλά και για άμυνα εναντίον του εχθρού».

Πηγή: Ριζοσπάστης

8 – 4 – 1984

Πεθαίνει ο Σοβιετικός φυσικός Πιοτρ Καπίτσα, που κατάφερε πρώτος να δημιουργήσει μαγνητικά πεδία υψηλής έντασης (Νόμπελ Φυσικής 1978).

Ο Καπίτσα διετέλεσε, επίσης, μέλος του Προεδρείου της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ.

8 – 4 – 1990

Η Νέα Δημοκρατία αναδεικνύεται πρώτο κόμμα, με ποσοστό 46,89% και 150 έδρες, στις τρίτες βουλευτικές εκλογές που έγιναν μέσα σ’ ένα χρόνο.

Ακολουθούν το ΠΑΣΟΚ με 38,61% και ο ενιαίος Συνασπισμός με 10,28%.

Έπειτα από συμφωνία με τον Κωστή Στεφανόπουλο της ΔΗΑΝΑ που εξέλεξε έναν βουλευτή, σχηματίστηκε τελικά κυβέρνηση της ΝΔ υπό τον Κ. Μητσοτάκη.

8 – 4 – 1990

Πεθαίνει ο λαϊκός συνθέτης Απόστολος Καλδάρας.

Γεννήθηκε στη «νερομάνα» του λαϊκού μας τραγουδιού, τα Τρίκαλα, τον Απρίλη του 1922, έχοντας κληρονομήσει τη μουσική φλέβα του σογιού της μάνας του. Στα εφηβικά του χρόνια, θα τον κερδίσει οριστικά το μπουζούκι, ενώ θα αρχίσει την ενασχόλησή του με το τραγούδι, όντας φοιτητής της Γεωπονικής στη Θεσσαλονίκη.

Το 1946 ηχογράφησε το πρώτο του τραγούδι, «Μάγκας βγήκε για σεργιάνι», για ν’ ακολουθήσει το 1947, με τη φωνή της Στέλλας Χασκίλ, το εκπληκτικό «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι».

Δημιουργώντας στη συγκλονιστικότερη περίοδο του λαϊκού μας τραγουδιού, ο Απόστολος Καλδάρας θα μας δώσει μεγάλα τραγούδια ερμηνευμένα από υπέροχες φωνές, όπως των Στράτου Παγιουμτζή, Γιώτας Λύδια, Πάνου Γαβαλά, Γρηγόρη Μπιθικώτση και Στέλιου Καζαντζίδη. Στους στίχους των τραγουδιών του δεσπόζει το όνομα της θρυλικής «γριάς» του ελληνικού τραγουδιού, Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, που τότε πρωτογράφτηκε ως στιχουργός.

Ενδεικτικό της δημιουργίας είναι ότι ο Κώστας Βάρναλης χαρακτήρισε το τραγούδι «Σ’ ένα βράχο φαγωμένο», μεγάλο λαϊκό ποίημα.

Η πορεία του Απόστολου Καλδάρα διεκόπη με οδυνηρό τρόπο το 1964, όταν έχασε την κόρη του και από τότε ακολούθησε ένα διαφορετικό δρόμο.

Η στροφή του σε λυρικότερες μελωδίες θα εκφραστεί από τις φωνές της Βίκυς Μοσχολιού, του Σταμάτη Κόκοτα, του Γιώργου Νταλάρα, του Στέλιου Καζαντζίδη (ξανά), του Γιάννη Πάριου κ.ά.

Το 1972 σε στίχους του Πυθαγόρα θα μελοποιήσει τη «Μικρά Ασία», έργο – σταθμό στο ελληνικό τραγούδι, όχι μόνο για την ποιότητα των στίχων, αλλά και για τον «ήχο» της λαϊκής ορχήστρας. Ενα χρόνο μετά, θα μελοποιήσει τον «Βυζαντινό Εσπερινό» σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, οι τελευταίες αναλαμπές του έργου του εμφανίζονται στα «Λαϊκά Μονοπάτια» του 1979 με τον Λάκη Χαλκιά, ενώ ο Απόστολος Καλδάρας θα εμπνέεται έως το τέλος.

Ο Απόστολος Καλδάρας ανήκει στην κατηγορία των δημιουργών, που ενώ ξεκίνησαν από το «ρεμπέτικο» δεν έμειναν σ’ αυτό, ακολούθησαν και άλλους εκφραστικούς δρόμους, όχι χωρίς συμβιβασμούς, όμως δημιούργησαν πάντα εκπλήξεις, που όχι μόνον αναιρούσαν αρνητικές στιγμές, αλλά ταυτόχρονα, και αυτό είναι το σημαντικό, άνοιγαν νέους δρόμους στο ελληνικό τραγούδι.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Για περισσότερα μπορείτε να δείτε:

• Χάραξε πορεία φωτεινή και ασυμβίβαστη
• Κέρδισε τις λαϊκές καρδιές
• Αφιέρωμα με βίντεο από το αρχείο της ΕΡΤ

8 – 4 – 2013

Πεθαίνει η πρώτη και μοναδική γυναίκα πρωθυπουργός και «Σιδηρά Κυρία» της Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ.

Ήταν πρωθυπουργός της Βρετανίας με το Συντηρητικό Κόμμα, Τόρις, από το 1979 έως το 1990. Είχε εκλεγεί για πρώτη φορά βουλευτής το 1959 και ανέλαβε τα ηνία του κόμματός της το 1975. Κέρδισε σε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις, το 1979, το 1983 και το 1987.

Η Θάτσερ άφησε ανεξίτηλη της σφραγίδα της για τον πολύ σκληρό τρόπο άσκησης διακυβέρνησης και τη διά ροπάλου επιβολή των πρωτόγνωρων για την εποχή μέτρων λιτότητας, στο πλαίσιο των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που προωθούνταν στη Βρετανία την δεκαετία του ’80 και στο υπόλοιπο κόσμο αμέσως μετά.

Μερικά περιστατικά από το «βίο και την πολιτεία» της για τα συμφέροντα του βρετανικού κεφαλαίου, είναι:

Η απεργία των ανθρακωρύχων, επί ένα χρόνο το 1986 που δε δίστασε να καταστείλει και να εξοντώσει τους απεργούς ανθρακωρύχους και αποτέλεσμα πολλά ανθρακωρυχεία έκλεισαν.

Ο πόλεμος των Φόκλαντς, νήσοι Μαλβίνες για την Αργεντινή, η καταστολή εναντίον των εργαζομένων που διαδήλωναν ενάντια στην επιβολή επιπλέον δημοτικού φόρου το 1990, διαδηλώσεις που ξεκίνησαν στις εργατικές συνοικίες για να φτάσουν μέχρι την πλατεία Τραφάλγκαρ και συνέβαλαν στην πτώση της.

https://youtube.com/watch?v=E02SswGxeSM%3Ffeature%3Doembed

Η πολύ στενή συμμαχία της με τον πρώην πρόεδρο Ρόναλντ Ρέιγκαν αλλά και τον πρώην δικτάτορα Αουγκούστο Πινοτσέτ όπως και οποιονδήποτε αντικομμουνιστή ηγέτη ανά την υφήλιο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι έσπευσαν να μιλήσουν για τη «μεγάλη πολιτικό» των αστών, αστοί πολιτικοί από όλο τον κόσμο όπως και ο πρωτεργάτης στην αντεπανάσταση στην ΕΣΣΔ, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.

 Ήταν τόσο μισητή στην εργατική τάξη που, την ημέρα που πέθανε, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου γέμισε τις πλατείες των μεγάλων πόλεων της Μεγάλης Βρετανίας για να πανηγυρίσει.

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

9 – 4 – 1821

Γεννιέται ο Γάλλος συμβολιστής ποιητής Σαρλ Μποντλέρ (Charles Pierre Baudelaire‎).

Στην επανάσταση του 1848 στη Γαλλία ο Μποντλέρ βρέθηκε στα οδοφράγματα μαζί με τον εξεγερμένο λαό του Παρισιού, ενώ πολλά έργα του κατόπιν απαγορεύτηκαν «για προσβολή των δημοσίων και των καλών ηθών».

9 – 4 – 1940

Οι Γερμανοί εισβάλλουν στη Δανία και τη Νορβηγία.

Η Δανία συνθηκολόγησε αμαχητί έπειτα από 2 μόλις ώρες, ενώ η κατάληψη της Νορβηγίας κράτησε 2 μήνες και παρά την εμπλοκή βρετανικών και γαλλικών δυνάμεων.

Το φλερτ των ντόπιων αστικών τάξεων σε όλη την Ευρώπη με τις λύσεις που προσέφερε ο φασισμός στα αδιέξοδά τους διευκόλυνε σημαντικά την γρήγορη προέλασή του τους πρώτους μήνες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

9 – 4 – 1941

Η Θεσσαλονίκη καταλαμβάνεται από τους Ναζί.

Στην «πλατεία Δημοκρατίας», ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος, ο δήμαρχος Κωνσταντίνος Μερκουρίου και ο στρατιωτικός διοικητής Νικόλαος Ραγκαβής παραδίδουν την πόλη στην στρατιωτική διοίκηση των εισβολέων.

9 – 4 – 1964

Συνέρχεται η 7η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, που ενέκρινε το Πόρισμα Επιτροπής για τον Νίκο Ζαχαριάδη, το οποίο τον εξομοίωνε με πράκτορα του εχθρού.

Η ίδια Ολομέλεια αποφάσισε επίσης τη συγχώνευση της Νεολαίας ΕΔΑ και της Δημοκρατικής Κίνησης Νέων, συγχώνευση από την οποία προέκυψε η Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη.

9 – 4 – 1977

Νομιμοποιείται, έπειτα από 38 χρόνια στην παρανομία, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας.

9 – 4 – 2000

Βουλευτικές εκλογές διεξάγονται στην Ελλάδα.

Το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη αναδεικνύεται πρώτη δύναμη, συγκεντρώνοντας 43,79% των ψήφων, έναντι 42,74% της ΝΔ, της οποίας ηγείται ο Κώστας Καραμανλής.

Το ΚΚΕ λαμβάνει 5,52%, ο Συνασπισμός 3,2%, ενώ εκτός Βουλής μένει το ΔΗΚΚΙ με 2,69%.

9 – 4 – 2003

Η Βαγδάτη καταλαμβάνεται από τον αμερικανικό στρατό.

Στο κέντρο της πόλης προελαύνουν αμερικανικά άρματα μάχης, καθώς το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν, που διήρκεσε 24 χρόνια, καταρρέει στο χάος και στη λεηλασία.

Με τον πλήρη έλεγχο των πετρελαιοπηγών, αλλά και την κατάληψη του Τικρίτ, από τις αμερικανικές δυνάμεις, τερματίζεται το καθεστώτος του Σαντάμ, στο Ιράκ.

Ξεκινάει μια περίοδος κατοχής από τους ιμπεριαλιστές με επικεφαλής τις ΗΠΑ. Η εγκαθίδρυση της νέας “Δημοκρατίας” έχει φέρει τον Ιρακινό λαό στην ένδεια και στην καταλήστευση του πλούτου της χώρας από τους ιμπεριαλιστές. Ο ιμπεριαλιστικός “πολιτισμός” επέτρεψε τη λεηλασία χιλιάδων αρχαίων ευρημάτων με τεράστια πολιτιστική και χρηματική αξία.

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

10 – 4 – 1919

Κυβερνητικά στρατεύματα του Μεξικού σκοτώνουν σε ενέδρα τον θρυλικό επαναστάτη Εμιλιάνο Ζαπάτα και βάζουν τέλος στην ένοπλη εξέγερση των αγροτών που είχε ξεκινήσει εννέα χρόνια πριν.

10 – 4 – 1932

Γεννιέται στην Αλεξάνδρεια ο Αιγύπτιος ηθοποιός Ομάρ Σαρίφ.

Συνδέθηκε με εμβληματικούς ρόλους σε κλασικές ταινίες, όπως «Ο Λόρενς της Αραβίας», ο «Δόκτορ Ζιβάγκο» και «Ένα αστείο κορίτσι».

Ξεκίνησε την καριέρα του το 1953, στην αιγυπτιακή ταινία «Ο Φλογερός Ηλιος ή Μάχη στην Κοιλάδα». Ακολούθησαν πολυάριθμες αιγυπτιακές παραγωγές.

Ανάμεσα στις ταινίες της φιλμογραφίας του περιλαμβάνονται: «Οι καλύτερές μας μέρες» (1955), «Δεν κοιμάμαι» (1958), «Η Κυρία του κάστρου» (1959) και η διασκευή της «Αννα Καρένινα» με τίτλο «Ο Ποταμός της Αγάπης» (1961).

Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του ήταν «Ο Λώρενς της Αραβίας» (1962), όπου υποδύθηκε τον Σαρίφ Αλι. Η ερμηνεία του αυτή του εξασφάλισε μια υποψηφιότητα για Οσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου και μια βράβευση με Χρυσή Σφαίρα Β’ Ανδρικής Ερμηνείας.

Υποδύθηκε τον ομώνυμο ρόλο στην ταινία του 1965 «Δόκτωρ Ζιβάγκο», του σκηνοθέτη Ντέιβιντ Λην.

Έκανε την επάνοδό του το 2003, στη διασκευή του μυθιστορήματος «Ο κύριος Ιμπραήμ και τα λουλούδια του Κορανίου». Για την ερμηνεία του, βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας και με Βραβείο «Σεζάρ».

Το Νοέμβρη του 2005, τιμήθηκε με μετάλλιο από την «UNESCO» σαν αναγνώριση της αξιοπρόσεκτης προσφοράς του στην ποικιλότητα του παγκόσμιου κινηματογράφου και του πολιτισμού.

Το μετάλλιο – το οποίο αποδίδεται πολύ σπάνια – φέρει το όνομα του Ρώσου σκηνοθέτη Σεργκέι Αϊζενστάιν και μπορεί να απονεμηθεί συνολικά 25 φορές από τη «Mosfilm» της Ρωσίας.

Πηγή: Ριζοσπάστης

10 4 – 1942

Κυκλοφορεί το επίσημο όργανο της ΚΕ του ΕΛΑΣ «Απελευθερωτής».

10 – 4 – 1944

Ο Αλέξανδρος Σβώλος αναλαμβάνει επί κεφαλής της κυβέρνησης του βουνού.

10 – 4 1988

Πεθαίνει ο κομμουνιστής ηγέτης του ΑΚΕΛ Εζεκίας Παπαϊωάννου.

Καταγόμενος από φτωχή οικογένεια, συνδέθηκε από νωρίς με το εργατικό κίνημα της Κύπρο. Κατάφερε και αποφοίτησε από την Αμερικανική Ακαδημία Λάρνακας με άριστα χωρίς να συνεχίσει τις σπουδές του όπως ονειρευόταν. Δουλεύει ως εργάτης πρώτα στο μεταλλείο της Φουκάσας, αργότερα στο λιμάνι του Πειραιά και καταλήγει στο Λονδίνο. Η κοινωνική αδικία που περίσσευε, τον σπρώχνει στον αγώνα ενάντια στο σύστημα της στυγνής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Το 1932 εντάσσεται στο Κομμουνιστικό Κόμμα Μεγάλης Βρετανίας και συνδέεται ιδιαίτερα με τον τότε Γενικό Γραμματέα Χάρρυ Πόλιτ με τον οποίο συνεργάζεται στενά.

Γνήσιος διεθνιστής και φλογερός αντιφασίστας, συγκλονίζεται από τον αγώνα υπεράσπισης της δημοκρατίας κατά των φασιστικών ορδών του Φράνκο. Με την πρώτη είδηση ότι γίνονται δεκτοί εθελοντές κατατάσσεται μαζί με άλλους κομμουνιστές στη διεθνή ταξιαρχία και βρίσκεται στο μέτωπο της Ισπανίας το 1936. Στη μάχη της Κόρδοβας τραυματίζεται. Με την έκρηξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου σπεύδει να εγγραφεί εθελοντής για να πολεμήσει τον χιτλερικό φασισμό. Λόγω της κλονισμένης υγείας του στην ιατρική εξέταση απορρίπτεται, αλλά με την επιμονή του γίνεται δεκτός στην αντιαεροπορική άμυνα, και σε όλη τη διάρκεια του πολέμου προσφέρει με δέσμευση και αυταπάρνηση τις υπηρεσίες του, όλες εκείνες τις μέρες των εφιαλτικών βομβαρδισμών του Λονδίνου.

Μετά τον πόλεμο επιστρέφει στην Κύπρο και εντάσσεται στις γραμμές του ΑΚΕΛ. Το 1946 η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος το διορίζει διευθυντή της εφημερίδας «Δημοκράτης». Το 1949, στο ιστορικό 6ο Συνέδριο του κόμματος εκλέγεται στο πόστο του Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε μέχρι το θάνατό του. Στα 1955 με την κήρυξη του κόμματος εκτός νόμου συλλαμβάνεται από τις αποικιακές αρχές μαζί με άλλες δεκάδες στελέχη του κόμματος και ρίχνεται στις φυλακές. Με τη βοήθεια του παράνομου μηχανισμού του κόμματος δραπετεύει και συνεχίζει μαζί με άλλους συντρόφους, τον αγώνα για τη λευτεριά της Κύπρου.

Με την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας εκλέγεται βουλευτής μέχρι τέλους της ζωής του. Διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη Βουλή και στο εξωτερικό προβάλλοντας με σθένος και δέσμευση τις θέσεις του κόμματος, συμβάλλοντας αποφασιστικά στη διεθνοποίηση του Κυπριακού με τη συμπαράσταση της ΕΣΣΔ και ολόκληρης της σοσιαλιστικής κοινότητας.

Με πάθος καταδικάζει και ξεσκεπάζει το ρόλο των ιμπεριαλιστών στα αντικυπριακά σχέδια.

Καθοδηγεί τον αγώνα για αδελφοσύνη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στον εθνικισμό και είναι οδηγητής της ενότητας της κυπριακής εργατικής τάξης.

Κέρδισε εκτίμηση για το έργο του όχι μόνο στο κόμμα του και τον κυπριακό λαό αλλά στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα που τον τίμησε με υψηλές τιμητικές διακρίσεις. Σφυρηλάτησε σχέσεις αδελφοσύνης και εκτίμησης με τα αδελφά κόμματα και ειλικρινούς φιλίας με τους κομμουνιστές ηγέτες ιδιαίτερα της Ελλάδας και της Τουρκίας. Η ιδεολογική του σταθερότητα και κατηγορηματική απόρριψη θεωριών που υποτιμούν το ρόλο της εργατικής τάξης και συμβιβάζονται με την αστική ιδεολογία ήταν γνωρίσματα της προσωπικότητάς του.

Ο Εζεκίας Παπαϊωάννου άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στη φυσιογνωμία του ΑΚΕΛ, στον αγώνα της Κύπρου και στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του σοσιαλισμού!

10 – 4 – 2009

Φεύγει από τη ζωή σε ηλικία 69 χρόνων, αφήνοντας δυσαναπλήρωτο κενό, ο κομμουνιστής πρωτοπόρος αγωνιστής της αγροτιάς Γιάννης Πατάκης.

Υπήρξε βουλευτής και ευρωβουλευτής του ΚΚΕ, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Νομού Λάρισας και πρόεδρος της γενέτειράς του Κοινότητας Νίκαιας.

Πρωτοστάτησε σε μεγάλες αγωνιστικές κινητοποιήσεις της αγροτιάς.

Τιμήθηκε και αναγνωρίστηκε από το κόμμα του, τους συναγωνιστές και τους συναδέλφους του για τη συνέπειά του και την αγωνιστική του στάση.

Δες επίσης Το τελευταίο «αντίο» στον Γιάννη Πατάκη

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT;GR

11 – 4 – 1727

Πρεμιέρα του ορατόριου του Μπαχ «Τα Κατά Ματθαίον Πάθη» στην εκκλησία του Αγίου Θωμά στη Λειψία της Γερμανίας. Ήταν Μεγάλη Παρασκευή.

11 – 4 – 1947

Ο στρατηγός του ΕΛΑΣ Στέφανος Σαράφης μεταφέρεται στο Τμήμα Μεταγωγών της Αθήνας και κλείνεται στις φυλακές Βούρλων με την κατηγορία του…δωσίλογου!

11 – 4 – 1991

Φεύγει από τη ζωή ο συνθέτης Δημήτρης Λάγιος.

Περπάτησε στους ίδιους δρόμους της Ζακύνθου τους οποίους είχαν περπατήσει ο Σολωμός και ο Κάλβος. Οι πρώτοι ήχοι που τον μάγεψαν ήταν το επτανησιακό ιδίωμα λουσμένο στα νερά του Ιονίου. Εκεί στη Ζάκυνθο όπου γεννήθηκε στις 7 Απρίλη 1952, έμαθε τα πρώτα γράμματα των χρωμάτων και των ήχων. Αυτά τα γράμματα τον οδήγησαν αργότερα στην έρευνα, τη μελέτη, την καταγραφή και τη διδασκαλία έργων της Επτανησιακής Μουσικής Σχολής και στη δημιουργία του μουσικού συνόλου «Μουσικό Ασκηταριό», με το οποίο διοργάνωνε γιορτές «Τέχνης και Λόγου» στη Ζάκυνθο.

Σπούδασε πιάνο, ανώτερα θεωρητικά και κιθάρα στο Εθνικό Ωδείο στην Αθήνα, ενώ αργότερα παρακολούθησε εντατικά μαθήματα μουσικής ανάλυσης στις ΗΠΑ.

Το 1979 επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να μελετά, να επιμελείται, να οργανώνει, να διασκευάζει και να γράφει πολύ μουσική για θέατρο και μπαλέτο, αλλά και μουσική δωματίου, συμφωνικά έργα, ορχηστρικά για διάφορα όργανα και τραγούδια. Δούλευε πολύ και με πολύ πάθος, λες και υποψιαζόταν ότι δεν προλάβαινε.

Πριν από αυτόν ελάχιστοι – εκτός από τους ειδικούς – ήξεραν τα αγροτικά τραγούδια της Ζακύνθου και τις εκκλησιαστικές της μελωδίες, τις Σερενάτες του Τζώρτζη Κωστή, αλλά και τα τραγούδια της Νεστάνης Αρκαδίας.

Στις 7 Απρίλη 1985, ημέρα των γενεθλίων του, γεννήθηκε ο «μυστικός του έρωτας», όπως τον αποκαλούσε. Η Κύπρος. Με αφορμή μια συναυλία που δίνει εκείνη τη μέρα, γνώρισε το νησί και από τότε δεν την άφησε ποτέ: Της αφιέρωσε στίχους, μουσικές και τη ζωή του όλη. Γι’ αυτήν και τους ανθρώπους της που τον αγκάλιασαν, τραγούδησε, έκλαψε και προσπάθησε.

Γεννήθηκε Ζακυνθινός και επέλεξε να είναι Κύπριος!

11 – 4 – 2013

Ξεκινά τις εργασίες του το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ (11-14/4/2013), που εμπλούτισε το Πρόγραμμά του και το Καταστατικό.

Μέσα σε συνθήκες όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης, αναδείχθηκε η ανάγκη για ένα «κόμμα παντός καιρού», που μέσα από τη σφυρηλάτηση της λαϊκής συμμαχίας, θα είναι ικανό να πρωταγωνιστήσει στη συγκέντρωση δυνάμεων για την επαναστατική ανατροπή, το σοσιαλισμό .

Από το Συνέδριο αναδείχθηκε νέα ΚΕ.

Νέος ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ αναδείχθηκε ο Δ. Κουτσούμπας.

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

12 – 4 – 1722

Γεννιέται στο Λιβόρνο ο Ιταλός συνθέτης και βιολιστής, μαθητής του Τζουζέπε Ταρτίνι, Πιέτρο Ναρντίνι (Pietro Nardini).

Εγκαταστάθηκε στη Γερμανία, όπου το 1762 έγινε μαέστρος στην ορχήστρα του παρεκκλησίου της αυλής της Στουτγκάρδης και το 1770 Kapellmeister στον Μέγα Δούκα της Τοσκάνης, στη Φλωρεντία.

https://youtu.be/eAxqC_pTAbg

Για τη μουσική του, ο εξαιρετικός βιολιστής Λέοπολντ Μότσαρτ -πατέρας του Βόλφγκανγκ Αμαντέους, έγραψε: «Η ομορφιά, η αγνότητα και η τονική ισορροπία, καθώς και η νοστιμιά του παιξίματός του, δεν μπορούν να ξεπεραστούν. Οι συνθέσεις του χαρακτηρίζονται από ζωντάνια, χάρη και γλυκύτητα αλλά δεν εκτελεί πολύ δύσκολα κομμάτια»

12 – 4 – 1919

Πραγματοποιείται η πρώτη κομμουνιστική σαββατιάτικη υπερωριακή εξόρμηση στο αμαξοστάσιο του σιδηροδρομικού σταθμού της γραμμής Μόσχα – Σορτιρόβοτσναγια.

Η ανταπόκριση στην προτροπή του κόμματος των Μπολσεβίκων για «δουλειά με επαναστατικό τρόπο», ήταν μεγάλη. Όσοι προλετάριοι δεν βρίσκονταν στα μέτωπα του εμφυλίου πολέμου, αλλά στα μετόπισθεν, ανταποκρίθηκαν στις τεράστιες ανάγκες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, προσφέροντας εθελοντική δουλειά για το ανέβασμα των ρυθμών της παραγωγικής διαδικασίας. Σε συνελεύσεις τους εργάτες – μέλη και οπαδοί του ΚΚ – αποφάσιζαν δουλειά τα Σάββατα, χωρίς πληρωμή για τη σωτηρία της επανάστασης και το τσάκισμα των αντεπαναστατών.

Η καθιέρωση των «Κομμουνιστικών Σαββάτων» αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο ξεκινά να οργανώνεται κοινωνικά η εργασία μέσα στο πλαίσιο των καινούριων σχέσεων παραγωγής, των σοσιαλιστικών. Ο Λένιν είχε τονίσει για τα «Κομμουνιστικά Σάββατα»: «Είναι η αρχή μιας ανατροπής πιο δύσκολης, πιο ουσιαστικής, πιο ριζικής, πιο αποφασιστικής από την ανατροπή της αστικής τάξης, γιατί αυτό σημαίνει νίκη ενάντια στην ίδια μας την αδράνεια, τη χαλαρότητα, το μικροαστικό εγωισμό, ενάντια στις συνήθειες εκείνες που κληρονόμησε στον εργάτη και τον αγρότη ο καταραμένος καπιταλισμός. Όταν η νίκη αυτή στερεωθεί, τότε και μόνο τότε θα δημιουργηθεί η νέα κοινωνική πειθαρχία, η σοσιαλιστική πειθαρχία…».

12 – 4 – 1933

Γεννιέται στη Βαρκελώνη η Ισπανίδα υψίφωνος Μονσεράτ Καμπαγιέ (María de Montserrat Viviana Concepción Caballé i Folch), μια από τις μεγαλύτερες ντίβες της όπερας του 20ού αιώνα.

Αποφοίτησε από το Ωδείο της Βαρκελώνης το 1954. Το επαγγελματικό ντεμπούτο της έγινε το 1956 στη Βασιλεία με την όπερα «Μποέμ» του Τζιάκομο Πουτσίνι.

Από τότε ακολουθεί μια μεγάλη πορεία στο χώρο της μουσικής. Εμφανίζεται στα μεγαλύτερα θέατρα και όπερες του κόσμου, πραγματοποιεί σπουδαίες συνεργασίες, εκδίδει δίσκους κ.ά. Στην Ελλάδα εμφανίζεται για τελευταία φορά στο Ηρώδειο το 2012.

Σίγουρα, μια ξεχωριστή στιγμή στην καριέρα της ήταν το ντουέτο της με τον Φρέντι Μέρκιουρι «Barcelona» το 1987. Το τραγούδι που ήταν εμπνευσμένο από την πατρίδα της Καμπαγιέ, χρησιμοποιήθηκε αργότερα και ως ένα από τα δύο επίσημα τραγούδια των Ολυμπιακών Αγώνων του 1992.

12 – 4 – 1942

Οι δημόσιοι υπάλληλοι κηρύσσουν απεργία που κρατά έως τις 21 του Απρίλη.

Στην απεργία αυτή πήραν μέρος πάνω από 50.000 εργαζόμενοι στο δημόσιο.

Είναι ο πρώτος μεγάλος απεργιακός αγώνας της Κατοχής (και πρώτη δημοσιοϋπαλληλική απεργία σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη).

Τα έκτακτα μέτρα της επιστράτευσης, οι συλλήψεις και οι απειλές δεν πτόησαν την αποφασιστικότητα των απεργών, οι οποίοι πέτυχαν τελικά μικρή αύξηση στους μισθούς τους.

Ο Χ. Φλωράκης, ένα από τα βασικά στελέχη τότε των «τριατατικών» (ΤΤΤ εργαζομένων σε τηλεφωνία, τηλεγραφία και ταχυδρομείο), εκ των ισχυρότερων ταξικών συνδικάτων του Μεσοπολέμου, έγραφε: «Ήταν απόγευμα γύρω στις 4 η ώρα, όταν λιποθύμησε από την πείνα ένας διανομέας στη μεγάλη σάλα του Κεντρικού. Γύρω από το λιπόθυμο συγκεντρώθηκε πλήθος κόσμου, όπως και όλοι οι υπάλληλοι. Ήταν όλοι τους αγανακτισμένοι, αναστατωμένοι και στο στόμα τους προφέρονταν συνεχώς η λέξη απεργία — με απόφαση και οργή. Το ίδιο εκείνο βράδυ, αφού γίνανε και οι σχετικές συνεννοήσεις με την επαρχία αποφασίστηκε να κατεβούμε σε Παντριατατική απεργία. Οι καιροί ήταν ώριμοι. Γι’ αυτό και από την πρώτη μέρα η απεργία μας σημείωσε καταπληκτική επιτυχία, παρά το γεγονός ότι οι τριατατικοί ήμασταν επιστρατευμένοι από τους Γερμανούς και κάθε απεργιακή κίνηση πρόβλεπε την ποινή του θανάτου. Όμως η απεργία μας παρουσιάστηκε τόσο καθολική, που οι κατακτητές δεν τολμήσανε να προβούνε σε εκτελέσεις, αλλά μονάχα στη σύλληψη καμιά τριανταριά συναδέλφων τριατατικών, που τους κλείσανε στο Σταθμό Λαρίσης. Στο μεταξύ οργανωθήκανε ομάδες επαγρύπνησης και συμπαράστασης και η απεργία τράβηξε τον δρόμο της μπροστά. Την πρώτη προκήρυξη, θυμάμαι, και μέχρι να οργανωθεί ο παράνομος μηχανισμός των τριατατικών, τη δακτυλογραφήσαμε στο σπίτι ενός γιατρού μικροβιολόγου στην οδό Βερανζέρου, που διέθετε κάποια γραφομηχανή…».Καθοδηγητικός νους και ψυχή της μεγάλης αυτής κινητοποίησης του δημοσιοϋπαλληλικού κόσμου υπήρξε ο Κώστας Νικολακόπουλος, Γραμματέας της Κεντρικής Πανυπαλληλικής Επιτροπής στην περίοδο της κατοχής, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ και στέλεχος της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ.

12 – 4 – 1961

Ο Σοβιετικός κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν γίνεται ο πρώτος άνθρωπος που ταξιδεύει στο διάστημα και εκτελεί την πρώτη επανδρωμένη τροχιακή πτήση. Το σοβιετικό διαστημόπλοιο «Βοστόκ 1» πραγματοποιεί θριαμβευτικά μια πλήρη τροχιά γύρω από τη Γη (1 ώρα και 48 λεπτά).

Στις 12 Απρίλη του 1961 ο άνθρωπος ξέφευγε για πρώτη φορά από την έλξη του πλανήτη του και μόλις τέσσερα χρόνια μετά τους «Σπούτνικ», τις μηχανές του, έβγαινε τώρα ο ίδιος στο Διάστημα. Μέσα στο διαστημόπλοιο «Βοστόκ 1», ο υποσμηναγός της πολεμικής αεροπορίας της ΕΣΣΔ, Γιούρι Αλεξέγιεβιτς Γκαγκάριν έκανε μια περιστροφή γύρω από τη Γη σε ύψος 302 χιλιομέτρων, ταξιδεύοντας για 108 λεπτά με ταχύτητα περίπου 30.000 χιλιομέτρων την ώρα. Ηταν ο πρώτος που είδε με τα μάτια του πόσο όμορφος αλλά και εύθραυστος είναι ο πλανήτης μας, αυτή η υδάτινη σφαίρα που μοιάζει να αιωρείται από το πουθενά μέσα στην άβυσσο.

Ο Γκαγκάριν, ο ήρωας των παιδικών χρόνων πολλών από μας, έγινε αμέσως σύμβολο. Εγραψε το όνομά του και το όνομα της σοσιαλιστικής του πατρίδας μια για πάντα στ’ αστέρια. Πολλοί ακολούθησαν, εξίσου σπουδαίοι και ηρωικοί, αλλά όπως συμβαίνει συνήθως, όλοι θυμούνται εκείνον που άνοιξε το δρόμο, εκείνον που πήγε εκεί που κανείς δεν είχε πάει μέχρι τότε. Ο Γκαγκάριν δεν ήταν απλώς ο τυχερός πρώτος. Ηταν άξιος γι’ αυτή την πρωτιά από την αρχή ως το τέλος. Ζυμωμένος και εμπνευσμένος από τον αγώνα της σοβιετικής εξουσίας να μεταμορφώσει την καθυστερημένη καπιταλιστική πατρίδα του σε μια σύγχρονη και ισχυρή χώρα, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο τα μέσα που του έδωσε για να πετάξει ψηλά, ψηλότερα από κάθε άλλον και να γυρίσει πίσω προσφέροντας σε ολόκληρη την ανθρωπότητα σημαντικές γνώσεις.

Ο Γκαγκάριν γεννήθηκε στις 9 Μάρτη 1934 στο Κλούσινο, ένα χωριό 160 χιλιόμετρα δυτικά της Μόσχας. Ο πατέρας του ήταν εργάτης και η μητέρα του αγρότισσα και δούλευαν μαζί σε ένα κολχόζ. Ηταν το τρίτο από τα παιδιά της οικογένειας. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, οι ναζί κατάσχεσαν το σπίτι τους και πήραν τις δύο αδερφές του. Ο Γιούρι βοήθησε τους γονείς του να σκάψουν ένα όρυγμα όπου έζησαν μέχρι το τέλος του πολέμου.

Ενα περιστατικό σημάδεψε τη ζωή του Γκαγκάριν κατά την περίοδο αυτή. Είδε ένα σοβιετικό μαχητικό αεροπλάνο «Γιακ» να κάνει αναγκαστική προσγείωση σε ένα χωράφι κοντά στο σπίτι του. Γυρνούσε από μάχη και τα φτερά του ήταν διάτρητα από τα βλήματα των αντιαεροπορικών. Οταν οι πιλότοι πρόβαλαν με το στήθος τους σκεπασμένο με μετάλλια, ο Γιούρι εντυπωσιάστηκε: «Καταλάβαμε αμέσως το τίμημα που πρέπει να πληρώσει κανείς γι’ αυτές τις πολεμικές διακρίσεις. Ολα τα αγόρια θέλαμε να γίνουμε γενναίοι και όμορφοι πιλότοι. Βιώσαμε παράξενα συναισθήματα με αυτό το περιστατικό, τέτοια που δεν είχαμε ξανανιώσει».

Μετά το εξατάξιο γυμνάσιο, όπου ο Γιούρι διακρίθηκε στα μαθηματικά και τη φυσική, πήγε σε τεχνική σχολή και δούλεψε σε χυτήριο. Ενάμιση χρόνο μετά μπήκε στο τεχνικό πανεπιστήμιο του Σάρατοφ. Στον τέταρτο χρόνο, του δόθηκε η ευκαιρία να γίνει πιλότος. Πέταξε μόνος του για πρώτη φορά το 1955. Ο εκπαιδευτής του, Ντ. Μαρτιάνοφ, διαπιστώνοντας τις ικανότητές του πρόβλεψε ότι «θα γίνει ένας θαυμάσιος πιλότος». Τόσο τον είχε συναρπάσει η πτήση, που ο Γκαγκάριν πέρασε ένα καλοκαίρι μέσα σε μια σκηνή δίπλα στο αεροδρόμιο.

Με συμβουλή του Μαρτιάνοφ, ο Γκαγκάριν κατατάσσεται στη Σοβιετική Πολεμική Αεροπορία και πηγαίνει στη σχολή του Σώματος στο Ορενμπουργκ. Εκεί μαθαίνει να πετάει αεροπλάνα «Μιγκ», αλλά γνωρίζει και την αγαπημένη σύντροφο της ζωής του, τη Βαλεντίνα (Βάλια) Γκοριάτσεβα, που σπούδαζε νοσοκόμα στην ίδια πόλη.

Από τη στιγμή που έμαθε για τους «Σπούτνικ», ο Γκαγκάριν έβαλε στόχο να συμμετάσχει στο διαστημικό πρόγραμμα της Σοβιετικής Ενωσης και άρχισε να βάζει στο χαρτί τις ιδέες του για διαστημόπλοια, ιδέες που βασίζονταν στη μελέτη του μεγάλου της αστροναυτικής Κονσταντίν Τσιολκόφσκι, έργα του οποίου είχε διαβάσει ακόμα όταν βρισκόταν στην τεχνική σχολή.

Το Νοέμβρη του 1957, σε ηλικία 23 ετών, ο Γκαγκάριν αποφοιτά σαν αριστούχος από το Ορενμπουργκ και αποκτά το βαθμό του υποσμηναγού. Τη μέρα εκείνη παντρεύεται την αγαπημένη του Βάλια. Ο μετέπειτα επικεφαλής της ομάδας κοσμοναυτών Καρπόφ λέει: «Ο Γιούρι ήταν ήρεμος, σίγουρος, χαρούμενος και αισιόδοξος. Η Βάλια ήταν θαυμάσια. Εδειξε εξαιρετικό αυτοέλεγχο και κουράγιο βοηθώντας τον Γιούρι να προετοιμαστεί για την αναχώρησή του, σαν μια πραγματική σύζυγος κοσμοναύτη».

Η πρώτη του τοποθέτηση σαν πιλότος μαχητικού ήταν σε μια βάση στην Αρκτική. Ενόσω βρισκόταν εκεί, το 1959, η ΕΣΣΔ εκτόξευε το μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο «Λούνα-3», που φωτογράφισε για πρώτη φορά την αθέατη από τη Γη πλευρά της Σελήνης. Ο Γκαγκάριν κατάλαβε ότι η επανδρωμένη πτήση δεν ήταν μακριά. Υπέβαλε τα χαρτιά του για να ενταχθεί στο πρόγραμμα εκπαίδευσης κοσμοναυτών και μόλις η αίτησή του έγινε δεκτή, μετακόμισε μαζί με τη γυναίκα του Βάλια και τη μικρή κορούλα του Λένοτσκα στην Πόλη των Αστρων, που κατασκευάστηκε κοντά στη Μόσχα ειδικά για τους κοσμοναύτες.

Ο Γκαγκάριν υποβλήθηκε σε εξαιρετικά δύσκολη εκπαίδευση σωματική αλλά και ψυχολογική. Υπέμεινε μακρές περιόδους απομόνωσης μέσα σε περιορισμένο χώρο, πειράματα έλλειψης βαρύτητας, αντοχής σε υψηλές θερμοκρασίες και δοκιμαστικές πτήσεις υπό ψυχολογική πίεση. Σε μια δοκιμή, έπρεπε να λύνει διαφορικές εξισώσεις, ενώ από τα μεγάφωνα ακούγονταν διάφορες «λύσεις». Ηταν ήρεμος και αποφασισμένος, είχε πάντα ευχάριστη διάθεση και πάντοτε ήταν στην κορυφή. Οι άλλοι υποψήφιοι κοσμοναύτες έλεγαν γι’ αυτόν: «καλός σύντροφος, δεν αποκαρδιώνεται ποτέ, άνθρωπος αρχών, τολμηρός και ακλόνητος, μετριόφρων και απλός, αποφασιστικός, ένας ηγέτης».

Παρά την έντονη εκπαίδευση, ο Γκαγκάριν σκεφτόταν πάντοτε την οικογένειά του. Κατά τη διάρκεια μιας δοκιμαστικής πτήσης ενώ πειραματιζόταν με μια χρυσαφί σφαίρα σχολίασε: «Να ‘μαι τώρα, μεγάλος άνθρωπος και υποψήφιος κοσμοναύτης, παίζω με μια χρυσαφί σφαίρα και κρατώ ένα μικρό φλασκί νερό για να πίνω. Αχ να ήταν εδώ το μικρό μου κορίτσι να δει τον μπαμπά της να παίζει μ’ αυτά τα παιχνίδια».

Όταν έμαθε ότι επιλέχτηκε να είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα αποπειραθεί το επικίνδυνο ταξίδι στο Διάστημα, συζήτησε το γεγονός με τη Βάλια όλη τη νύχτα. «Γιατί εσύ;», τον ρώτησε η γυναίκα του, αλλά το πρωί του είπε: «Αν νιώθεις σίγουρος για τον εαυτό σου πήγαινε. Ολα θα είναι εντάξει εδώ». Η δεύτερη κόρη του Γκαγκάριν γεννήθηκε στις αρχές του 1961, λίγο πριν την πτήση του. Την ονόμασαν Γκαλότσκα, που σημαίνει «πνοή της άνοιξης».

«Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της εκτόξευσης, όταν όλοι είχαν άγχος και ανησυχία, μόνο αυτός έμοιαζε να είναι ήρεμος. Κι όχι μόνο: εμψύχωνε τους άλλους και ακτινοβολούσε σαν ήλιος», λέει για τον Γκαγκάριν ο αρχισχεδιαστής Κορολιόφ, επικεφαλής του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος την εποχή εκείνη. Μετά την πτήση ο Κορολιόφ θα πρόσθετε: «Καλός πιλότος είναι εκείνος που σε ένα λεπτό πτήσης μπορεί να κάνει τόσες παρατηρήσεις και να βγάλει τόσα συμπεράσματα, που θα κάνει ένα ολόκληρο ινστιτούτο να τα αναλύει επί ένα χρόνο. Αυτό που μας ικανοποίησε ιδιαίτερα ήταν ότι ο Γκαγκάριν σε αυτά τα 108 λεπτά μπόρεσε να δει τόσα πολλά και να εμπλουτίσει την επιστήμη με πολύτιμες πληροφορίες και συμπεράσματα».

Η υποδοχή του Γκαγκάριν ήταν πραγματικά υποδοχή ήρωα, όχι μόνο στην πατρίδα του, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο όπου περιόδευσε σαν πρέσβης καλής θέλησης. Εγινε βουλευτής του Ανώτατου Σοβιέτ και ορίστηκε Διοικητής του Αγήματος Κοσμοναυτών.

Καθώς τα χρόνια περνούσαν ο Γκαγκάριν άρχισε να νιώθει την ανάγκη να ξαναπετάξει. Το 1967 άρχισε να εκπαιδεύεται για την πρώτη πτήση με διαστημόπλοιο «Σογιούζ».
Στις 27 Μάρτη του 1968, σε ηλικία 34 ετών, ο Γιούρι Γκαγκάριν σκοτώνεται, όταν συντρίβεται το αεριωθούμενο που δοκίμαζε.
Το θάνατό του πένθησαν άνθρωποι σε όλον τον κόσμο.
Οι στάχτες του θάφτηκαν μαζί με τις στάχτες των άλλων ηρώων της Σοβιετικής Ενωσης στο τείχος του Κρεμλίνου.
Προς τιμήν της μεγάλης συνεισφοράς του στην εξερεύνηση του Διαστήματος δόθηκε το όνομά του σε έναν κρατήρα στο φεγγάρι.

Πηγή: Ριζοσπάστης

12 – 4 – 1981

Πρώτη εκτόξευση του Διαστημικού Λεωφορείου «Κολούμπια» στο διάστημα.

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

13 – 4 – 1742

Το ορατόριο του Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ ( Georg Friedrich Händel) Μεσσίας κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στο Δουβλίνο.

13 – 4 – 1892

Οργανώνεται και πραγματοποιείται η πρώτη απεργία γυναικών στην Ελλάδα από τις υφάντριες του εργοστασίου των Αδελφών Ρετσίνα, στον Πειραιά

Δες και Η πρώτη απεργία γυναικών στην Ελλάδα

13 – 4 – 1919

Η Γερμανική επανάσταση εξαπλώνεται και στη Βαυαρία η οποία ανακηρύσσεται Σοβιετική Δημοκρατία.

Η Σοβιετική Βαυαρία καταλύθηκε στις 3 Μαΐου του ίδιου έτους έπειτα από ένοπλη επέμβαση των δυνάμεων της αντεπανάστασης.

Πάνω από 1.000 υπερασπιστές της Σοβιετικής Δημοκρατίας έπεσαν στην τελική μάχη του Μονάχου στις 3 Μάη, ενώ πάνω από 700 πιάστηκαν και εκτελέστηκαν τις επόμενες μέρες.

13 – 4 – 1924

Ιδρύεται στην Αθήνα από πρόσφυγες της Κωνσταντινούπολης η Αθλητική Ένωση Κωνσταντινούπολης (ΑΕΚ).

13 – 4 – 1926

Γεννιέται η ηθοποιός Έλλη Λαμπέτη.

Πριν τελειώσει το σχολείο ήταν μαθήτρια της Μαρίκας Κοτοπούλη και έπαιζε σε θεατρικές παραστάσεις με τον Δημήτρη Χορν, ο οποίος ήταν και ο άντρας της ζωής της.

https://youtu.be/1aFTuH1lwjM

Η επιτυχία της στο θέατρο και στον κινηματογράφο σκιάστηκε πολλές φορές από τις προσωπικές απώλειες, αφού έχασε πρόωρα πέντε από τα έξι αδέλφια της και ήταν ορφανή.

Όταν η Έλλη Λαμπέτη ήταν φτασμένη πρωταγωνίστρια, υιοθέτησε, χωρίς νομική κατοχύρωση, ένα κοριτσάκι, το οποίο ύστερα από πέντε χρόνια το πήραν πίσω οι φυσικοί του γονείς. Εκείνη έπεσε σε μελαγχολία, χώρισε και λίγο αργότερα αρρώστησε και ταλαιπωρί

1943

Βγαίνει στην επιφάνεια η προβοκάτσια με την ανακάλυψη μαζικών τάφων Πολωνών αιχμαλώτων πολέμου που δήθεν σκοτώθηκαν από τις σοβιετικές δυνάμεις στη «σφαγή του Κατίν», προκαλώντας διπλωματική ρήξη μεταξύ της εξόριστης στο Λονδίνο πολωνικής κυβέρνησης και της Σοβιετικής Ένωσης.

Σχεδόν δύο μήνες μετά τη συντριβή της φασιστικής στρατιωτικής μηχανής στο Στάλινγκραντ – που σηματοδότησε τη ριζική στροφή στο ρου του πολέμου – ο ραδιοφωνικός σταθμός του Βερολίνου ανακοίνωσε την «ανακάλυψη» από τη Βέρμαχτ ενός μαζικού τάφου 3.000 Πολωνών αξιωματικών σε μια περιοχή στο δάσος του Κατίν, κοντά στο Σμολένσκ (εν συνεχεία ο αριθμός αυτός ανήλθε σε 15.000 με 22.000 – 25.700 σύμφωνα με τη «Μαύρη Βίβλο του Κομμουνισμού»!).

Ένοχος του εγκλήματος αυτού; Ο εβραιομπολσεβικισμός. Το μήνυμα της ανακάλυψης που διατρανώθηκε σε όλους τους τόνους και με όλα τα μέσα; Ο κίνδυνος του προελαύνοντος κομμουνιστικού τέρατος, που απειλούσε πλέον να πατήσει το πόδι του στις χώρες του δυτικού πολιτισμού!

«Έδωσα οδηγίες να γίνει η ευρύτερη δυνατή εκμετάλλευση αυτού του προπαγανδιστικού υλικού. Θα μπορέσουμε να επιζήσουμε με αυτό για μια – δυο βδομάδες» (Τζ. Γκέμπελς, ο υπουργός προπαγάνδας των Ναζί για το Κατίν, Απομνημονεύματα, 14 Απριλίου 1943).

Η σοβιετική «Πράβντα» απάντησε άμεσα και στις 19 του ίδιου μήνα έγραψε:

«Έχοντας συνείδηση της οργής ολόκληρης της προοδευτικής ανθρωπότητας για τις σφαγές που διέπραξαν σε βάρος ειρηνικών (σ.σ. φιλήσυχων) πολιτών και ιδιαίτερα των Εβραίων, οι Γερμανοί προσπαθούν τώρα να εγείρουν το μίσος ευκολόπιστων ανθρώπων ενάντια στους Εβραίους.

Γι’ αυτό το λόγο εφηύραν μια ολόκληρη συλλογή από “Εβραίους κομισάριους”, οι οποίοι, όπως ισχυρίζονται, συμμετείχαν στη δολοφονία των 10.000 Πολωνών αξιωματικών. Για τόσο έμπειρους παραχαράκτες δεν ήταν και δύσκολο να εφεύρουν ονόματα ανθρώπων που ποτέ δεν υπήρξαν – Λεβ Ρίμπακ, Αβραάμ Μπορίσοβιτς, Πάουλ Μπροντνίσκι, Χάιμ Φίνμπεργκ. Αυτά τα πρόσωπα δεν υπήρξαν ποτέ, είτε στο “Παράρτημα Σμολένσκ της OGPU” είτε σε κανένα άλλο τμήμα της NKVD (σ.σ. όργανα του Σοβιετικού κράτους που κατηγορήθηκαν για το έγκλημα)». Μετέπειτα αναλύσεις της CIA αναγνώρισαν το «ελάττωμα» στην επιχειρηματολογία των ναζί περί «εβραιομπολσεβικικών σφαγών», επισημαίνοντας πως μεγάλο μέρος των θυμάτων ήταν Πολωνοί εβραϊκής καταγωγής.

Πηγή: Ριζοσπάστης

13 – 4 – 1945

Η Βιέννη, η πρώτη ξένη πρωτεύουσα, που κατελήφθη από τον Χίτλερ, ελευθερώνεται από τον Κόκκινο Στρατό.

Στις αρχές του Απρίλη του 1945 άρχισαν και οι επιχειρήσεις του Σοβιετικού Στρατού για την απελευθέρωση της Αυστρίας. Στις επιχειρήσεις αυτές συμμετείχαν οι στρατιές του 2ου και του 3ου Ουκρανικού Μετώπου. Η προέλασή τους ήταν ορμητική και στις 6 του Απρίλη άρχισαν οι μάχες για την κατάληψη της πρωτεύουσας της Αυστρίας, της Βιέννης. Εκεί συνάντησαν σθεναρή αντίσταση από τα ναζιστικά στρατεύματα. Λυσσώδεις οδομαχίες συνεχίζονταν ως τις 13 του Απρίλη, οπότε οι Σοβιετικοί πολεμιστές ξεκαθάρισαν τελείως τη Βιέννη από τον αντίπαλο.

Ταυτόχρονα με την επιχείρηση της Βιέννης και συνέχεια ως το τέλος της, μονάδες του 3ου Ουκρανικού Μετώπου μάχονταν, για να απελευθερώσουν ολόκληρο το ανατολικό τμήμα της χώρας και στις αρχές Μαΐου έφτασαν στη γραμμή Λιντς – Κλάγκενφουρτ.

Με την απελευθέρωση των ανατολικών περιοχών της Αυστρίας έγινε δυνατόν να αποκατασταθεί η κρατική της υπόσταση. Στη διάρκεια ακόμη των μαχών για τη Βιέννη, η σοβιετική κυβέρνηση, σε ειδική δήλωσή της για την Αυστρία, τόνιζε ότι «δεν επιδιώκει να αποκτήσει κανένα τμήμα του αυστριακού εδάφους, ή να μεταβάλει το κοινωνικό σύστημα της Αυστρίας, ότι θα βοηθήσει να καταργηθεί το καθεστώς που είχαν επιβάλει οι γερμανοφασίστες κατακτητές και να αποκατασταθούν στην Αυστρία οι δημοκρατικοί θεσμοί».

Αμέσως μόλις διώχτηκαν οι γερμανοφασίστες κατακτητές σχηματίστηκαν στις πόλεις και τα χωριά της Ανατολικής Αυστρίας τοπικά όργανα εξουσίας, ξανάρχισαν τη δράση τους τα πολιτικά κόμματα και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Στις 27 Απρίλη σχηματίστηκε η προσωρινή κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον σοσιαλιστή Κ. Ρένερ. Στην κυβέρνηση πήραν μέρος εκπρόσωποι του Κομμουνιστικού Κόμματος, του Σοσιαλιστικού και του Λαϊκού Κόμματος. Την ίδια μέρα δημοσιεύτηκε δήλωση για την εγκαθίδρυση δημοκρατικού πολιτεύματος.

Χάρη στις νίκες των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων, η Αυστρία απέκτησε την κρατική της ανεξαρτησία.

Το κίνημα Αντίστασης στην Αυστρία δεν εξελίχτηκε σε κίνημα μαζικό. Ωστόσο, τα θύματα από το λαό ήταν πολλά. Από το 1938 έως τον Απρίλη του 1945, σύμφωνα με ελλιπή στοιχεία, καταδικάστηκαν σε θάνατο από δικαστήρια για συμμετοχή στην Αντίσταση 2.700 αυστριακοί, πάνω από 32.000 θανατώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στις φυλακές της Γερμανίας και των γερμανοκρατούμενων χωρών.

Πηγή: Ριζοσπάστης

13 – 4 – 1947

Γεννιέται ο μουσικοσυνθέτης Θάνος Μικρούτσικος.

«Τα πράγματα είναι νόμος, αλλάζουν. Το θέμα είναι να τα αλλάξουμε στη σωστή κατεύθυνση, όχι στο χάος. Εγώ το μόνο, το λίγο που μπορώ να σας υποσχεθώ, είναι: Μέχρι τέλους θα είμαι εδώ»!

Ο άνθρωπος που «χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία», με τη ζωή και το έργο του, την παλικαρίσια στάση του απέναντι στην ασθένεια που τον ταλαιπωρούσε τα τελευταία χρόνια, μας έμαθε πολλά… Με κυριότερο: «Μη σταματήσεις να ονειρεύεσαι, να σπρώχνεις τα όριά σου, να κατακτήσεις το αδύνατο».

Ο Θάνος Μικρούτσικος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1947. Ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές του σε μικρή ηλικία στη Φιλαρμονική Εταιρεία Πατρών και στο Ελληνικό Ωδείο (πιάνο, θεωρία, αρμονία). Σπούδασε Μαθηματικά στο Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ παράλληλα μελέτησε αρμονία, αντίστιξη, φούγκα και σύνθεση με τον καθηγητή – συνθέτη Γ. Α. Παπαϊωάννου. Βασικό θέμα που απασχολούσε τον Θάνο Μικρούτσικο, από την αρχή κιόλας της συνθετικής του διαδρομής, ήταν η μελοποίηση της ποίησης.

«Πολιτικά Τραγούδια», «Καντάτα για τη Μακρόνησο», «Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόβσκι», «Τροπάρια για φονιάδες», «Τα τραγούδια της λευτεριάς», «O Σταυρός του Νότου», «Εμπάργκο», «Ο γέρος της Αλεξάνδρειας», «Η αγάπη είναι ζάλη», «Όλα από χέρι καμένα», «Γραμμές των οριζόντων», «Στου αιώνα την παράγκα», «Ποίηση με μουσική», «Θάλασσα στη σκάλα», «Ο Άμλετ της Σελήνης», «Ο Σχοινοβάτης» και πολλοί ακόμα, είναι δίσκοι που περιλαμβάνουν κομμάτια μελοποιημένης ποίησης.

https://youtu.be/zveemnKDo6w

Μέσα από τα τραγούδια του κατάφερε και έβαλε στο στόμα των ανθρώπων λόγια των Ναζίμ Χικμέτ, Γιάννη Ρίτσου, Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι, Μάνου Ελευθερίου, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Άλκη Αλκαίου, Μανόλη Αναγνωστάκη, Φώντα Λάδη, Νίκου Καββαδία, Μιχάλη Γκανά, Κώστα Παπαγεωργίου, Κώστα Τριπολίτη, Λίνας Νικολακοπούλου, Κώστα Λαχά, Γιώργου Κακουλίδη, Χριστόφορου Λιοντάκη, Οδυσσέα Ιωάννου και πολλών ακόμα.

Πολλοί είναι και οι ξένοι ποιητές που είχε μελοποιήσει. Άλλωστε, η μελοποίηση του Θ. Μικρούτσικου είναι αυτή που επέτρεψε να κατανοηθούν τα «κρυμμένα» της ποίησης του Καββαδία, που μέχρι τότε θεωρούνταν «ελάσσων» ποιητής.

Συνεργάστηκε με πολλούς Έλληνες και ξένους σκηνοθέτες, γράφοντας μουσική για δεκάδες θεατρικά έργα, τα οποία έχουν παρουσιαστεί σε ολόκληρο τον κόσμο. Τεράστια ήταν και η παρουσία του στη δισκογραφία. Έδωσε εκατοντάδες συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και έχει συμμετάσχει ή έχουν παιχτεί έργα του σε πολλά διεθνή φεστιβάλ μουσικής. Έργα του έχουν παρουσιαστεί από πολλές μεγάλες ορχήστρες και ορχήστρες μουσικής δωματίου και τα έχουν διευθύνει σπουδαίοι μαέστροι, ανάμεσά τους οι Αλέξανδρος Μυράτ, Jerzy Swoboda, Adrew Davis, Kazuyoshi Akiyama, Louis Devos, Λουκάς Καρυτινός, Άλκης Μπαλτάς κ.ά.

Ο Θάνος Μικρούτσικος έχει συνεργαστεί με όλους σχεδόν τους σημαντικούς Έλληνες ερμηνευτές και μουσικούς και με πολλούς διεθνείς καλλιτέχνες. Το ταλέντο του, η σκληρή και συνεχής δουλειά, η συνεχής διεύρυνση των γνώσεών του, τον κατέστησαν και θα τον καθιστούν έναν από τους μεγαλύτερους συνθέτες που πέρασαν από τον τόπο μας.

Η αναγνώριση και η αγάπη από τέσσερις κοντά γενιές θα κρατά το έργο του ζωντανό.

Η σχέση του Θ. Μικρούτσικου με το ΚΚΕ κρατά από τα νεανικά του χρόνια, όταν έγινε μέλος του. Στην πορεία οι δρόμοι τους μπορεί να χώρισαν, αλλά δεν έπαψαν να υπάρχουν περίοδοι που ο Θ. Μικρούτσικος συνέβαλλε σε εκδηλώσεις του Κόμματος. Όπως άλλωστε ο ίδιος δήλωνε: «Τον κόσμο του ΚΚΕ τον σεβόμουν και όταν δεν ήμουν κοντά στο ΚΚΕ. 100 χρόνια Ιστορία. Ένα κόμμα θυσιών, ένα κόμμα έπους».

Τα τελευταία χρόνια ξανασυναντήθηκε με το Κόμμα, ενώ ανελλιπής ήταν η παρουσία του στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ, στις ξεχωριστές μουσικές του συναυλίες που πλαισίωναν τα Επιστημονικά Συνέδρια.

Πριν από ενάμιση χρόνο κυκλοφόρησε ένα μοναδικό βιβλίο – cd, αφιερωμένο στα 100 χρόνια του ΚΚΕ: «Θάνος Μικρούτσικος. Καντάτα για τη Μακρόνησο – Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόβσκι». Ο Θάνος Μικρούτσικος τιμήθηκε από το ΚΚΕ με την ένταξή του στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, στη 12η, τιμητική θέση, στις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιούλη 2019.

Ο ίδιος δεν είναι πια εδώ. Όμως εμείς, οι δικοί του άνθρωποι, όπως ο ίδιος μας έχει αποκαλέσει, του δίνουμε μία μόνο υπόσχεση. Μαζί και μέσα από τα τραγούδια του «θα κρατήσουμε ανοιχτό το παράθυρο στο όνειρο, όσο κι αν απέξω υπάρχει σκοτάδι. Γιατί αγωνιζόμενοι μέχρι τέλους θα καταφέρουμε να φτιάξουμε μια κοινωνία ικανή να μας οδηγήσει στην αυτοπραγμάτωση του ανθρώπου .

Δηλαδή, όπως είπε ο πιο μεγάλος διανοητής που πέρασε απ’ αυτόν τον κόσμο, ο Κάρολος Μαρξ, “σε κείνη την κοινωνία που ο ψαράς θα γράφει ποιήματα και ο ποιητής θα ψαρεύει”«, όπως συ

13 – 4 – 1970

Κάτω από διεθνείς πιέσεις, η Χούντα απελευθερώνει το Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος φεύγει για το Παρίσι, όπου τον περιμένουν η Μελίνα Μερκούρη και ο Κώστας Γαβράς .

13 – 4 – 1984

Πεθαίνει μόνος, Μεγάλη Τρίτη (…τον βρήκαν τρεις μέρες μετά στο διαμέρισμα του) ο μεγάλος ηθοποιός Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο -για τον πολύ κόσμο, κυρ Γιώργης της καρδιάς μας, ο «Νιόνιος» για κάποιους πιο κοντινούς του.

Από τους πλέον αγαπημένους πρωταγωνιστές του λαού, ο Παπαγιαννόπουλος πρόσφερε το ταλέντο του σε όλα τα ήδη του θεάτρου, από την τραγωδία, το κωμειδύλλιο και τη φάρσα, μέχρι την κωμωδία. Ανάλογη επιτυχία είχε και στον κινηματογράφο.

https://youtube.com/watch?v=kPu2J7mfjSg%3Ffeature%3Doembed

Γεννήθηκε το 1912 στο Διακοφτό και αποφοίτησε το 1938 με άριστα από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Από τους πρώτους ρόλους του ακόμα, θα αναδειχτεί το ταλέντο του και θα προσεχτεί από τους κριτικούς, μεταξύ αυτών τον Καραγάτση και τον Τερζάκη. Συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους – ενίοτε ως συνθιασάρχης – και έπαιξε δίπλα σε όλα τα μεγάλα ονόματα του ελληνικού θεάτρου.

https://youtu.be/wgs8gkIQ7Ic?t=1

1987

Η Πορτογαλία και η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας υπογράφουν συμφωνία με την οποία το Μακάου θα επιστραφεί στην Κίνα το 1999.

13 – 4 – 1999

Ενώ η ΝΑΤΟική θηριωδία κατά της Γιουγκοσλαβίας συνεχίζεται, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον εκδίδει διάταγμα, εντάσσοντας την ελληνική επικράτεια, πάνω από τον 39ο παράλληλο, στην εμπόλεμη ζώνη.

Δες επίσης Χρονικό Γιουγκοσλαβία 1999: ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

2003

Τραγωδία στα Τέμπη. Το τραγικό δυστύχημα με απολογισμό είκοσι ένα μαθητές νεκρούς και τριάντα δύο τραυματίες σημειώνεται στην εθνική οδό Αθήνας- Θεσσαλονίκης, κοντά στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, στα Τέμπη. Οι 21 μαθητές από το Λύκειο Μακροχωρίου Ημαθίας χάνουν τη ζωή τους, όταν νταλίκα διεμβολίζει το τουριστικό λεωφορείο στο οποίο επιβαίνουν. Προφυλακιστέοι κρίνονται ο οδηγός και οι ιδιοκτήτες της νταλίκας.

13 – 4 – 2010

“”Φεύγει” από τη ζωή ο τραγουδιστής, μουσικός και στιχουργός -πρώην μέλος των Πυξ Λαξ- Μάνος Ξυδούς.

Η μουσική «κυλούσε» κυριολεκτικά στο αίμα του Μάνου Ξυδούς, καλλιτέχνη που έβαλε την ιδιαίτερη σφραγίδα του στην ελληνική μουσική σκηνή, μένοντας συνεπής στην ποιότητα, στην ουσία, στο μουσικό ύφος που τον εξέφραζε και τον συγκινούσε. Από την εποχή των «Πυξ Λαξ», των οποίων υπήρξε ιδρυτικό μέλος, στην προσωπική του πορεία και στις συνεργασίες του με άλλους καλλιτέχνες έγραφε τραγούδια που ξεχώριζαν μουσικά και στιχουργικά, ενώ με γνώση και αγάπη στήριζε νεότερους ταλαντούχους καλλιτέχνες, με την παραγωγή δίσκων τους.

https://youtube.com/watch?v=VbXQ2z_joWg%3Ffeature%3Doembed

Παράλληλα, ο Μάνος Ξυδούς αποδείκνυε την ευαισθησία του στα μεγάλα κοινωνικά αιτήματα του καιρού μας. Κοινωνικά ανήσυχος, με σεμνότητα και συνέπεια έδινε το «παρών» σε εκδηλώσεις διεκδίκησης και αλληλεγγύης, καθώς και σε πολλά Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Δική του ήταν η εκπομπή «Κόκκινα Παράσιτα», που παρουσίαζε στον «902 Αριστερά στα FM».

Γεννημένος στις 15 Μάη 1953 στους Αγ. Αναργύρους, φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών Επιστημών. Παράλληλα με τις σπουδές μάρκετινγκ, έπαιζε μουσική ως DJ στις «Καρυάτιδες» (Πλάκα).

Εργαζόταν, ήδη, στη ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ ως διευθυντής μάρκετινγκ και παραγωγός, έχοντας κερδίσει αρκετούς χρυσούς και πλατινένιους δίσκους όταν συναντήθηκε με τους «Πυξ Λαξ».

https://youtube.com/watch?v=A3k_zmuxaLk%3Ffeature%3Doembed

Ήδη είχε μεγάλη επιτυχία με τους «Dreamer and the fool moon» και το αγγλόφωνο τραγούδι «Sandrina», που είχε ανέβει στις πρώτες θέσεις των καταλόγων πολλών ευρωπαϊκών χωρών.

Συμμετείχε στην παραγωγή του πρώτου και του τρίτου δίσκου των «Πυξ Λαξ» και έγινε μέλος του συγκροτήματος γράφοντας στίχους, μουσική και κάνοντας φωνητικά.

Μετά τη διάλυση του συγκροτήματος ακολούθησε προσωπική πορεία, συνεργαζόμενος με πολλούς καλλιτέχνες, όπως οι Βασίλης Παπακωνσταντίνου («Προσέχω δυστυχώς»), «Οναρ», Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας («Μέχρι να πάρεις παγωτό, σε βρίσκει ο Χειμώνας» κ.ά.). Τελευταίο του άλμπουμ «Τ’ αστέρια θα ‘ναι πάντα μακριά». Τελευταία η συναυλία του, τον περασμένο Μάρτη, με τους αδερφούς Κατσιμίχα (Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο), με τους οποίους ετοίμαζε καλοκαιρινή περιοδεία.

Πηγή: Ριζοσπάστης

13 – 4 – 2015

Πεθαίνει ο Ουρουγουανός συγγραφέας, ο σύγχρονος «χρονικογράφος» της Λ. Αμερικής, Εντουάρντο Γκαλεάνο (Eduardo Germán María Hughes Galeano, γεννήθηκε στις 3-9-1940).

Ο Γκαλεάνο έκανε πολλά επαγγέλματα προτού η συγγραφή καταστεί ο κύριος οικονομικός του πόρος. Ηδη στα 14 χρόνια του έδινε σκίτσα του στην εφημερίδα «Σολ» του σοσιαλδημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Ουρουγουάης, το 1961 ως το 1964 ήταν διευθυντής σύνταξης του εβδομαδιαίου πολιτικο-πολιτιστικού περιοδικού «Μάρτσα, ενώ τα έργα του λογοκρίθηκαν από τις δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής και ο ίδιος έζησε για πολλά χρόνια στην Αργεντινή, ενώ ήταν φίλος της Κούβας.

Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί τα έργα του: «Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» (1971), «Μνήμες φωτιάς» (1982-1986), «Ο αιώνας του ανέμου» (1986), «Το βιβλίο των εναγκαλισμών» (1989), «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου» (1995), «Ενας κόσμος ανάποδα» (1998) και «Καθρέφτες. Μία σχεδόν παγκόσμια ιστορία» (2008). Στο ευρύ κοινό έγινε γνωστός για το «Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» (1971).

Πολλοί υποστηρίζουν ότι το καλύτερο από τα βιβλία του υπήρξε το «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου» (1995), μια συλλογή με μικροϊστορίες πάνω στη μαγεία του ποδοσφαίρου, έτσι όπως μόνο οι Λατινοαμερικάνοι γνωρίζουν να τις ζουν και να τις περιγράφουν. O Εντουάρντο Γκαλεάνο δεν κατάφερε να γίνει ποδοσφαιριστής όπως ήθελε από μικρός, αλλά αγάπησε και ύμνησε το ποδόσφαιρο με τρόπο μοναδικό.

«Όπως όλοι οι Ουρουγουανοί, μικρός ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής. Έπαιζα πολύ καλά, ήμουν χάρμα οφθαλμών, αλλά στον ύπνο μου. Ξύπνιος ήμουν ο χειρότερος στραβοκλότσης που είχε περάσει από τις αλάνες της χώρας μου».

Προσβλήθηκε από καρκίνο του πνεύμονα το 2007, η υγεία του για χρόνια ήταν εύθραυστη. Πέθανε στις 13 Απριλίου 2015.

13 – 4 – 2015

Πεθαίνει σε ηλικία 87 ετών ο Γερμανός νομπελίστας Γκύντερ Γκρας (Günter Grass). Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς Γερμανούς συγγραφείς, ο οποίος βραβεύτηκε το 1999 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Σε ηλικία 32 ετών εξέδωσε το μυθιστόρημα που τον ανέδειξε παγκοσμίως, «Το τενεκεδένιο ταμπούρλο» που έγινε κινηματογραφική ταινία το 1979.

Ο Γκρας δεν ήταν μόνο συγγραφέας, αλλά γραφίστας και γλύπτης.

Είχε έντονη ανάμειξη στην πολιτική. Για σειρά ετών συμμετείχε στο σοσιαλδημοκρατικό κίνημα.

Αργότερα πέρασε στα κινήματα ειρήνης και περιβάλλοντος.

Το 1999, ο Γκρας βραβεύεται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «Καθαρίζοντας κρεμμύδια», ο συγγραφέας ομολογεί ότι στα τέλη του πολέμου, 17χρονος, υπηρέτησε σε τάγμα των Βάφεν – SS.

Το 2012 γερμανική εφημερίδα δημοσίευσε ποίημά του για το Ισραήλ με τίτλο «Τι πρέπει να ειπωθεί», με συνέπεια το κράτος του Ισραήλ να τον χαρακτηρίσει «persona non grata» ζητώντας να του αφαιρεθεί το βραβείο Νόμπελ. Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί τα παρακάτω βιβλία του: «Το τενεκεδένιο ταμπούρλο» (1959), «Γάτα και ποντίκι» (1961), «Οι πληβείοι προβάρουν την επανάσταση» (1966) και «Ο Μπουτ, το ψάρι» (1977).

13 – 4 – 2024

Επίθεση με drones, πυραύλους cruise και βαλλιστικούς, εξαπέλυσε το Ιράν κατά του Ισραήλ την νύχτα του Σαββάτου 13 προς Κυριακή 14 Απρίλη.

Η επιχείρηση «Αληθινή Υπόσχεση» ξεκίνησε με την εξαπόλυση εκατοντάδων drones από το Ιράν προς το Ισραήλ, πυραύλων κρούζ και βαλλιστικών πυραύλων, λίγο μετά τις 11 μ.μ., ως απάντηση στον βομβαρδισμό του ιρανικού προξενείου στην Δαμασκό την 1η Απρίλη.

Το Ισραήλ δέχθηκε συντονισμένες επιθέσεις και από το Ιράκ, τον Λίβανο και τους Χούθι της Υεμένης.

Άμεση ήταν η εμπλοκή των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας που απογείωσαν αεροσκάφη για την αναχαίτιση των drones, ενώ για πρώτη φορά ενεπλάκη και η Ιορδανία, καταρρίπτοντας ιρανικά drones και πυραύλους.

Σύμφωνα με τα πρώτα δεδομένα, στόχος των ιρανικών πυραύλων ήταν στρατιωτικοί στόχοι, ενώ επλήγει η μεγαλύτερη αεροπορική βάση του Ισραήλ.

Η μόνιμη αντιπροσωπεία του Ιράν στον ΟΗΕ με ανακοίνωσή της στο Χ έκανε λόγο για νόμιμη άμυνα και μετά από αυτήν την κίνηση το θέμα μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει ολοκληρωθεί. Προειδοποίησε το Ισραήλ να μην κάνει άλλο λάθος, καθώς η απάντηση του Ιράν θα είναι πολύ πιο αυστηρή.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, έσπευσε να διαβεβαιώσει το Ισραήλ για την «ακλόνητη» υποστήριξη των ΗΠΑ.

Την επόμενη ημέρα συνεδρίασε το πολεμικό υπουργικό συμβουλίο του Ισραήλ. Μετά από αρκετές ώρες διαβουλεύσεων, ο εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού Ντάνιελ Χάγκαρι να δήλωσε ότι «τα επιχειρησιακά σχέδια τόσο για επιθετική όσο και για αμυντική δράση έχουν καταρτιστεί τις τελευταίες δύο ώρες», δείχνοντας ότι το Ισραήλ σκοπεύει να οξύνει την επικίνδυνη κατάσταση στη Μ. Ανατολή.

«Τις τελευταίες δύο ώρες, εγκρίναμε επιχειρησιακά σχέδια τόσο για επιθετική όσο και για αμυντική δράση», δήλωσε ο υποναύαρχος Ντάνιελ Χάγκαρι.

«Θα συνεχίσουμε να προστατεύουμε το κράτος του Ισραήλ και μαζί με τους εταίρους μας θα συνεχίσουμε να οικοδομούμε ένα πιο ασφαλές και σταθερό μέλλον για ολόκληρη τη Μέση Ανατολή», είπε, καθώς το συμβούλιο άναψε «πράσινο φως» για αντίποινα κατά του Ιράν, χωρίς να προσδιορίσει τον χρόνο.

Ισραηλινός κυβερνητικός αξιωματούχος στο γραφείο του πρωθυπουργού δήλωσε ότι δεν έχει ληφθεί απόφαση για το τι ακριβώς θα κάνει το Ισραήλ, αλλά ότι «ο στρατός θα πρέπει να παρουσιάσει επιλογές» και ότι «είναι σαφές ότι το Ισραήλ θα απαντήσει».

(Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ, AFP)

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

ΑΠΡΊΛΗΣ

14 – 4 – 1527

Γεννιέται ο Αβραάμ Ορτέλιους (Abraham Ortels ή Hortels ή Wortels), Φλαμανδός χαρτογράφος και γεωγράφος.

Αναγνωρίζεται ως δημιουργός του πρώτου σύγχρονου άτλαντα, του Theatrum Orbis Terrarum (Θέατρο του Κόσμου).

Θεωρείται ένας από τους ιδρυτές της Σχολής Χαρτογραφίας της Ολλανδίας και ένας από τους εκπροσώπους της ίδιας σχολής κατά την χρυσή εποχή της (περίπου τις δεκαετίες 1570-1670).

Η δημοσίευση του άτλαντά του το 1570, χαρακτηρίζεται συχνά ως η επίσημη έναρξη της Χρυσής Εποχής της ολλανδικής χαρτογραφίας. Πιστεύεται επίσης ότι είναι ο πρώτος άνθρωπος που υποστήριξε το γεγονός ότι οι ήπειροι συνδέονταν μεταξύ τους προτού λάβουν τις σημερινές θέσεις τους.

14 – 4 – 1629

Γεννιέται ο Κρίστιαν Χόυχενς (Christiaan Huygens), Ολλανδός αστρονόμος και εφευρέτης. Σπούδασε Νομικά και Μαθηματικά, ενώ αργότερα ασχολήθηκε με την αστρονομία.

Το 1655, χρησιμοποιώντας αυτοσχέδιο τηλεσκόπιο, ανακαλύπτει τον Τιτάνα, τον μεγαλύτερο δορυφόρο του Κρόνου.

Εφηύρε το ρολόι με εκκρεμές και το ρολόι τσέπης.

14 – 4 – 1759

Πεθαίνει ο Γερμανός συνθέτης του όψιμου μπαρόκ Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ (Georg Friedrich Händel‎).

Έζησε κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Αγγλία και απέκτησε την αγγλική ιθαγένεια το 1726.

https://youtube.com/watch?v=t4Q07GvuLtI%3Ffeature%3Doembed

Συνέθεσε concerti grossi, όπερες και ορατόρια.

14 – 4 – 1837

Ιδρύεται με βασιλικό διάταγμα του Όθωνα το Πανεπιστήμιο Αθηνών, που θα λάβει την ονομασία «Οθώνειον Πανεπιστήμιον».

14 – 4 – 1930

Αυτοκτονεί ο οργισμένος βάρδος της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής επανάστασης ο μεγάλος Σοβιετικός ποιητής και καλλιτέχνης Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι.

ο  Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, μέλος του Κόμματος των Μπολσεβίκων από το 1908. Ο ενθουσιασμός του για την επανάσταση του 1917 θα εκφραστεί από την αρχή: «Αυτή είναι η δική μου επανάσταση. Πήγα στο Σμόλνι. Δούλεψα. Έκανα κάθε είδους δουλειά».

Το 1919 εργάζεται στα Παράθυρα του Τηλεγραφικού Πρακτορείου Ρωσίας (ΡΟΣΤΑ) εκλαϊκεύοντας με καλλιτεχνικό τρόπο τους σκοπούς της επανάστασης. Βρίσκεται στην ακμή της δημιουργίας του. Η ποίηση («150.000.000», «Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν» κ.ά.), το θέατρο («Μυστήριο Μπουφ», «Ο κοριός» που ανέβηκε από τον Μέγερχολντ σε μουσική Σοστακόβιτς), η σάτιρά του, αγγίζουν τον επαναστατημένο λαό, που τοποθετεί τον Μαγιακόφσκι στο υψηλότερο βάθρο της συνείδησής του. Ανάμεσα στα ποιήματα αυτής της περιόδου είναι η «Ωδή στην Επανάσταση» και το «Αριστερό Εμβατήριο».

Ο Μαγιακόφσκι καταγράφεται στη συνείδηση των ανθρώπων ως ο ποιητής που οραματίστηκε και περιέγραψε όσο λίγοι το φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας. Σίγουρα, το αστραποβόλο έργο του Μαγιακόφσκι είναι μια από τις πρόνοιες που φροντίζει να κρατά η Ιστορία για τις μεγάλες στιγμές της. Με τα σπουδαία ανθρώπινα γνωρίσματα της ποίησής του διασφαλίζεται η διαχρονικότητά της, η αθανασία της.

Ήταν εκείνο το τραγικό απόγευμα της 14ης Απριλίου 1930 όταν ο Μαγιακόφσκι (ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και ηθοποιός) αυτοπυροβολήθηκε, πηγαίνοντας να βρει τους αδικοχαμένους υμνωδούς της ανθρώπινης μοίρας σαν τον Βαν Γκογκ και τον Κώστα Καρυωτάκη. Ήταν μόλις 37 χρονών.

Στο ημιτελές σημείωμα της αυτοκτονίας του σημείωνε:

Σε όλους.
Μην κατηγορήσετε κανέναν για το θάνατό μου και παρακαλώ να λείψουν τα κουτσομπολιά.
Ο Μακαρίτης τα απεχθανόταν φοβερά.
Μαμά, αδελφές, και σύντροφοι, σχωρέστε με – αυτός δεν είναι τρόπος (δεν τον συμβουλεύω σε κανένα), μα εγώ δεν έχω διέξοδο.
Λιλή αγάπα με.
Συντρόφισσα κυβέρνηση, η οικογένειά μου είναι η Λιλή Μπρίκ, η μαμά, οι αδελφές και η Βερόνικα Βιτόλνταβνα Πολόνσκαγια.
Αν τους εξασφαλίσεις μια ανεκτή ζωή, σ΄ ευχαριστώ.
Τα αρχινισμένα ποιήματα δώστε τα στους Μπρίκ, αυτοί θα τα καθαρογράψουν
Όπως λένε: “Το επεισόδιο έληξε”
η βάρκα του Ερωτα
συντρίφτηκε πάνω στην καθημερινότητα
Έχω ξοφλήσει τους λογαριασμούς μου με τη ζωή
Προς τί λοιπόν η απαρίθμηση
των αμοιβαίων πόνων
των συμφορών
και των προσβολών.
Νάστε ευτυχισμένοι.

Τα πρώτα χρόνια

Ως ποιητής αλλά και ως ενεργός αγωνιστής, ο Βλάντιμιρ Βλαντιμίροβιτας Μαγιακόφσκι, όπως ήταν το πλήρες όνομά του, έζησε και πέθανε με τρόπο που ταρακούνησε τα ήθη και τις αντιλήψεις της εποχής του, ερχόμενος σε σύγκρουση με τον καθωσπρεπισμό και τις βαθειές ταξικές ρίζες της κοινωνικής αδικίας…

Γράφει χαρακτηριστικά στο Σύννεφο με παντελόνια

[…] Εκεί όπου το ανθρώπινο μάτι τσακίζεται ανήμπορο,
αρχηγός πεινασμένων ορδών,
με το ακάνθινο στεφάνι της επανάστασης
φτάνει το χίλια εννιακόσια δεκάξι. […]
|>               III
[…] Τα χέρια βγάλτε απ’ τις τσέπες-
πάρτε πέτρα, μαχαίρι είτε βόμβα
κι όποιος δεν έχει χέρια-
ας έρθει με το μέτωπο να πολεμήσει!
Ελάτε, πεινασμένοι,
ιδρωμένοι,
υποταγμένοι,
που στων κοριών ξινίσατε τη βρώμα!
Ελάτε!
Δευτέρες και Τρίτες
γιορτές με το αίμα να σας βάψουμε!
Κάτω απ’ τα μαχαίρια θα κάνουμε τη γη να θυμηθεί
ποιους ήθελε να εξευτελήσει!
Η γη αυτή,
που χόντρυνε σαν ερωμένη,
αυτή που την πήδηξε ο Ρότσιλντ! […]
|>            IV
[…] Αφήστε με να περάσω!
Δεν μπορείτε να με σταματήσετε.
Μπορεί να λέω ψέματα.
Μπορεί και να ‘χω δίκιο,
μα δεν μπορώ να ‘μαι πιο ήρεμος.
Κοιτάξτε-
και πάλι αποκεφάλισαν τ’ αστέρια
και με σφαγή τον ουρανό αιματοκύλησαν!
Έι, εσείς!
Ουρανέ!
Βγάλτε το καπέλο σας!
Περνάω εγώ!

Το ποίημα του Λένιν, είναι χαρακτηριστικό της κατεύθυνσης που χάραξε ο Μαγιακόφσκι εκείνα τα χρόνια (απόσπασμα από το μνημειώδες ποίημα του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι «Β. Ι. Λένιν», σε μετάφραση Δημήτρη Πάνου, που εκδόθηκε από τη Σύγχρονη Εποχή το 1982):

(…)
Ξέρω έναν εργάτη
που γράμματα δε νογάει.
Δεν γεύτηκε
μήτε τ’ αλφάβητου τ’ αλάτι.
όμως άκουσε κάποτε,
τον Λένιν να μιλάει,
κι όλα τα κατάλαβε
το μυαλό του εργάτη.
Άκουσα
κάποιου χωριάτη απ’ τη Σιβηρία
την ιστορία.
Σηκώθηκαν, με τα ντουφέκια
πήραν τη γη,
την καρπίσαν.
Για τον Λένιν
δεν είχαν ούτε διαβάσει, ούτε ακούσει,
μα λενινιστές
κιόλας όλοι τους ήσαν.
Είδα βουνά,
που βλαστάρι δε βγαίνει.
Μονάχα το σύννεφο
στα βράχια σκοντάφτει.
Κι εκατό βέρστια πιο πέρα
κάποιος ερημίτης να μένει,
που στα κουρέλια του,
το σήμα του Λένιν
αστράφτει.
Θα μου πούνε ―
πως μιλώ για κονκάρδες
που τα κορίτσια τις καρφώνουν
στο ρούχο τους κοκέτικα
παραξενιές της ζωής.
Μα όχι ―
δεν είναι κονκάρδες
είναι η καρδιά η ίδια
που ανάβει το ρούχο,
και λάμπει γεμάτη
αγάπη για τον Ιλίτς
Αυτό
δεν εξηγείται
με της εκκλησίας τα τεφτέρια,
κι ούτε κάνας θεός τον πρόσταξε:
Γίνου ο εκλεκτός!
Με ανθρώπινο βήμα,
με εργάτη χέρια,
με το δικό του μυαλό
πήρε το δρόμο
αυτός.(…)

14 – 4 – 1935

Πεθαίνει η Γερμανίδα μαθηματικός Έμμυ Ναίτερ (Emmy Noether).

Η μελέτες της στην αφηρημένη άλγεβρα και τη θεωρητική φυσική επέδρασσαν ριζικά στις θεωρίες των δακτυλίων, των σωμάτων, και των αλγεβρικών δομών, ενώ θεώρημά της στη φυσική κατάφερα να εξηγήσει τη θεμελιώδη σχέση μεταξύ συμμετρίας και των νόμων διατήρησης.

14 – 4 – 1939

Γεννήθηκε ο μουσικοσυνθέτης, Σταύρος Ξαρχάκος ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους του έντεχνου και λαϊκού τραγουδιού.

https://youtube.com/watch?v=JK8V15f8gDo%3Ffeature%3Doembed

14 – 4 – 1941

Πραγματοποιείται στη Σκαρίνου το ιδρυτικό Συνέδριο του Ανορθωτικού Κόμματος του Εργαζόμενου Λαού (ΑΚΕΛ).

Το ΑΚΕΛ δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του παράνομου Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου, «μαζί με προοδευτικά στοιχεία της αστικής τάξης, προκειμένου να αξιοποιηθούν οι νόμιμες δυνατότητες».

Τα επόμενα 3 χρόνια «το ΚΚΚ στην παρανομία και το ΑΚΕΛ στη νομιμότητα δρουν παράλληλα. Το 1944 αποφασίζεται ότι δεν συντρέχει λόγος ύπαρξης δύο κομμάτων των εργαζομένων και το ΚΚΚ συγχωνεύεται στο ΑΚΕΛ»

14 – 4 – 1967

Διαλύεται η Βουλή και προκηρύσσονται εκλογές για τις 28/5.

Οι εκλογές αυτές δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ, αφού στις 21/4 εγκαθιδρύεται στρατιωτική δικτατορία.

1970

Συνέρχεται στην Ουγγαρία η 14η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (15-19/4/1970).

Πριν την Ολομέλεια, το ΠΓ είχε καλέσει τα τακτικά και αναπληρωματικά μέλη της ΚΕ που ακολουθούσαν την αναθεωρητική – διασπαστική ομάδα (βλ. 12η Ευρεία Ολομέλεια, 1968) να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους απέναντι στο Κόμμα και την Κεντρική του Επιτροπή στην οποία ανήκαν.

Η απάντησή τους υπήρξε αρνητική.

Κύριο θέμα της Ολομέλειας ήταν ο συντονισμός της αντιδικτατορικής πάλης.

Στη 14η ολομέλεια είχε ξεκινήσει και η προετοιμασία του Προγράμματος του Κόμματος με συζήτηση στο Σχέδιο του ΠΓ, κάτω από το βάρος κρίσιμων ερωτημάτων των μελών του Κόμματος για το αποκαλούμενο τότε «οργανωτικό κομματικό ζήτημα», δηλαδή τη διάλυση των ΚΟ στην Ελλάδα με Απόφαση της 8ης Ολομέλειας της ΚΕ το ’58 και το πέρασμα των κομματικών δυνάμεων στην ΕΔΑ. Υπήρξε έντονη απαίτηση, για την ανάληψη ευθυνών από την ΚΕ, που εκλέχτηκε από το 8ο Συνέδριο, και το ΠΓ και για την ανάδειξη των στελεχών του οπορτουνισμού στην ΚΕ και το ΠΓ.

Τα ερωτήματα προκλήθηκαν αμέσως μετά την 12η Ευρεία Ολομέλεια της ΚΕ (5/2/1968 – 15/2/1968) που η λήξη της οδήγησε στην οριστική ρήξη με την οργανωμένη φραξιονιστική ομάδα του δεξιού οπορτουνισμού που απέβλεπε στην αυτοδιάλυση του ΚΚΕ, στη σοσιαλδημοκρατικοποίησή του.

14 – 4 – 1970

Η Κύπρος συγκλονίζεται από την απόπειρα δολοφονίας κατά του Μακάριου και τα όσα αποκαλύπτονται για το σχέδιο πραξικοπήματος από τη ελληνική χούντα και τους Ελληνοκύπριους συνεργάτες της.

Η αποτυχημένη απόπειρα έγινε στις 8 του Μάρτη και στις 14 Απρίλη ο Μακάριος παραχωρεί συνέντευξη.

Την επομένη, απαγγέλλεται επισήμως κατηγορία σε βάρος έξι Ελληνοκυπρίων, μεταξύ των οποίων ήταν και δύο αστυνομικοί.

Το 1970 ήταν μια χρονιά εκρηκτική για την Κύπρο.

Η δικτατορία στην Ελλάδα, σε συνεργασία με τους Αμερικανούς και τους Άγγλους, βάζει μπροστά το σχέδιο εξόντωσης του Μακάριου για την προώθηση του σχεδίου ΝΑΤΟποίησης, που είχε εκπονηθεί από τους Αγγλοαμερικανούς στις αρχές της δεκαετίας του ’60.

Η απόπειρα κατά του Μακάριου, όπως αποκαλύφθηκε κατόπιν, οργανώθηκε από τον Π. Γεωρκάτζη (σκοτεινό πρόσωπο με διασυνδέσεις τόσο με το καθεστώς της χούντας, όσο και τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες) και τον διοικητή των δυνάμεων καταδρομών στην Κύπρο, αντισυνταγματάρχη Δ. Παπαποστόλου.

Τυχαία (;) τη μέρα της απόπειρας, το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ» αποκάλυπτε σχέδιο της χούντας με την επωνυμία «Ερμής», το οποίο προέβλεπε: Πτώση του Μακάριου και διαχωρισμό ελληνοκυπριακού και τουρκοκυπριακού πληθυσμού.

14 – 4 – 1970

Στο νοσοκομείο βρίσκεται ο Αλέξανδρος Παναγούλης, σύμφωνα με ανακοίνωση των Αρχών, επειδή έβαλε φωτιά στο στρώμα του και εισέπνευσε καπνούς.

14 – 4 – 1978

Συνέρχεται στο Πολυτεχνείο το 1ο Πανελλαδικό συνέδριο της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας (ΟΓΕ).

Είχε προηγηθεί η Ιδρυτική Συνέλευση στις 20 Ιούνη 1976, τότε που συναντήθηκαν στον κινηματογράφο Ίλιον, οι 212 εκλεγμένες αντιπρόσωποι από 43 Γυναικείους Συλλόγους, απ’ όλη την Ελλάδα.

Εκεί αποφάσισαν την επωνυμία και τον χαρακτήρα της ΟΓΕ -στα χνάρια της ΠΟΓ (Πανελλαδική Ομοσπονδία Γυναικών – 1946), της ΠΔΕ (Πανελλαδική Δημοκρατική Ένωση Γυναικών – 1948), της ΠΕΓ (Πανελλήνια Ένωση Γυναικών-1964), χάραξαν και το πρώτο πρόγραμμα δράσης.

https://youtube.com/watch?v=0jggSeGvGwA%3Ffeature%3Doembed

Η πρωτοβουλία χαιρετίστηκε από δεκάδες -πάνω από 100, προσωπικότητες του γυναικείου κινήματος, των τεχνών και των γραμμάτων (μεταξύ αυτών η Ρόζα Ιμβριώτη, ο Γιάννης Ρίτσος κά)

14 – 4 – 2024

Σε ηλικία 86 ετών άφησε την τελευταία του πνοή ο σπουδαίος ηθοποιός, Γιάννης Φέρτης. Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1938 και αποφοίτησε από τη σχολή Θεάτρου Τέχνης Κάρολου Κουν το 1958.

Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1959 στο έργο «Η ηλικία της νύχτας» του Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Ακολούθησαν έργα όπως «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, «Ευρυδίκη» του Ζαν Ανούιγ, «Γλυκό πουλί της νιότης» του Τενεσί Ουίλιαμς, «Επικίνδυνη στροφή» του Τζον Πρίσλεϊ, «Άσκηση πέντε δακτύλων» του Πίτερ Σάφερ, «Ο δικέφαλος αετός» του Ζαν Κοκτώ. Έγινε συνιδρυτής του Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου και εμφανίστηκε στα έργα «Καπιταίν Σελ Καπιταίν Εσό» του Σερζ Ρεζβάνι και «Η μάνα» του Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Από το 1967 και για μια δεκαετία, ως θιασάρχης μαζί με την Ξένια Καλογεροπούλου ανέβασε σημαντικά θετρικά έργα όπως: «Ο γλάρος» του Αντόν Τσέχοφ, «Αφροδίτη και ντέτεκτιβ» του Πίτερ Σάφερ, «Καημένε μου Μάρικ» του Αλεξέι Αρμπούζοφ, «Ο σοβαρός κύριος Ερνέστος» του Όσκαρ Ουάιλντ, «Η ηδονή της τιμιότητας» του Λουίτζι Πιραντέλο, «Οι πεταλούδες είναι ελεύθερες» του Λέοναρντ Γκερς, «Ο επιθεωρητής» του Νικολάι Γκόγκολ, «Το αυγουστιάτικο φεγγάρι» του Τζον Πάτρικ, «Λουβ» του Μάρεϊ Σίσγκαλ, «Φτωχέ φονιά» του Πάβελ Κόχουτ, «Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή» του Λουίτζι Πιραντέλο, «Ο δάσκαλος» του Μπέρτολτ Μπρεχτ και «Βρικόλακες» του Ερρίκου Ίψεν.

Σημαντική ήταν η συνεισφορά του στο Αρχαίο Θέατρο, τον ελληνικό κινηματογράφο και την τηλεόραση. Ενώ με την χαρακτηριστική φωνή του έχει ντύσει πληθώρα διαφημίσεων στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο.

Καταγόταν από το ορεινό χωριό Δάφνη του Νομού Φθιώτιδας Πρώτη σύζυγός του υπήρξε η ηθοποιός Ξένια Καλογεροπούλου από το 1963 έως το 1972 και δεύτερη η ηθοποιός Μιμή Ντενίση από το 1981 έως το 1988. Από το 2001 έως τον θανάτό του ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Μαρίνα Ψάλτη.

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

15 – 4 – 1452

Γεννιέται ο Ιταλός ζωγράφος, γλύπτης και εφευρέτης Λεονάρντο Ντα Βίντσι.

Θεωρείται αρχετυπική μορφή αναγεννησιακού ουμανιστή και επιστήμονα, καλλιτέχνη, Homo Universalis και ιδιοφυία που ενδιαφερόταν για «τα πάντα» μεταξύ άλλων την αστρονομία, τη βοτανική, τη συγγραφή, την ιστορία και τη χαρτογραφία.

Μεταξύ των πιο διάσημων έργων του συγκαταλέγονται η Μόνα Λίζα και ο Μυστικός Δείπνος.

Είναι γνωστός και για τις πολλές εφευρέσεις που έκανε όπως βαρούλκα, όλμους οι οποίοι μπορούν να εκσφενδονίζουν πέτρες βροχηδόν, κατασκευή φραγμάτων, μηχανές για αυτόματο πλύσιμο των δρόμων, πτητικές συσκευές -με το πιο διάσημο από αυτό την αεροέλικα ή ελικόπτερο του Λεονάρντο.

https://youtube.com/watch?v=Rm0qszPJnc8%3Ffeature%3Doembed

Στα τέλη της δεκαετίας του 1480 άρχισε να ασχολείται πιο συστηματικά με την αρχιτεκτονική και συμμετείχε στην τελευταία επέκταση του καθεδρικού ναού του Μιλάνου.

Έχει κάνει μελέτες για το φως, το μηχανισμό της όρασης, την οπτική και τον ήχο, ενώ μπορούσε να διαβάζει και να γράφει μουσική.

https://youtube.com/watch?v=wLSsBqNPYVs%3Ffeature%3Doembed

https://youtube.com/watch?v=wLSsBqNPYVs%3Ffeature%3Doembed

15 – 4 – 1707

Γεννιέται ο Λέοναρντ Όιλερ (Leonhard Euler), πρωτοπόρος Ελβετός μαθηματικός και φυσικός (κύκλος του Όιλερ).

Συνέβαλε σημαντικά στην επιστήμη των μαθηματικών με τις σημαντικές ανακαλύψεις σε τομείς όπως ο απειροστικός λογισμός και η θεωρία γραφημάτων.

Καθιέρωσε το σύμβολο f(x) στις εξισώσεις για τις μαθηματικές συναρτήσεις, τη μοντέρνα μαθηματική ορολογία και σημειογραφία.

https://youtube.com/watch?v=nZwSo4vfw6c%3Ffeature%3Doembed

Το 1736, Όιλερ έλυσε το πρόβλημα που είναι γνωστό ως Επτά Γέφυρες του Königsberg, ενώ θεωρείται και πατέρας του Sudoku.

Το έργο του είναι τεράστιο και έχει αποτυπωθεί σε 75 τόμους, 45.000 σελίδων μαθηματικών και σε 4.000 χειρόγραφα.

.

15 – 4 – 1738

Κάνει πρεμιέρα στο Λονδίνο η ιταλική όπερα Ξέρξης (Serse) του Γκέοργκ Φρήντριχ Χαίντελ (Georg Friedrich Händel‎).

https://youtube.com/watch?v=CF5kgSveMlA%3Ffeature%3Doembed

15 – 4 – 1894

Γεννιέται ο Νικίτα Χρουστσόφ.

Το όνομά έχει συνδεθεί αρνητικά με το Κομμουνιστικό κίνημα από τη εισήγησή του στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ (14 – 25 Φλεβάρη 1956), που ξεχώρισε ως σημείο – καμπή στην πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης «επειδή σε αυτό υιοθετήθηκαν μια σειρά οπορτουνιστικές θέσεις για τα ζητήματα της οικονομίας, της στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος και των διεθνών σχέσεων. Άλλαξε ο συσχετισμός στη διαπάλη που διεξαγόταν όλη την προηγούμενη περίοδο, με στροφή υπέρ των αναθεωρητικών – οπορτουνιστικών θέσεων (…), με αποτέλεσμα το Κόμμα σταδιακά να χάνει τα επαναστατικά του χαρακτηριστικά» (Απόφαση του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό).

Την τελευταία μέρα του Συνεδρίου, σε κλειστή συνεδρίαση, πραγματοποιήθηκε η διαβόητη εισήγηση του Χρουστσόφ, τότε ΓΓ του ΚΚΣΕ, σχετικά με τη λεγόμενη «προσωπολατρία» και τις «βλαβερές συνέπειές» της.

Η εισήγηση αυτή αποτελούσε μια συρραφή συκοφαντικών και ψεύτικων κατηγοριών ενάντια στον Ι. Β. Στάλιν και τη δράση του στο διάστημα των περίπου 30 χρόνων που αυτός ηγήθηκε της σοβιετικής εξουσίας.

Στόχος αυτής της επίθεσης δεν ήταν το πρόσωπο, αλλά οι πολιτικές επιλογές στις οποίες πρωτοστάτησε ο Ι. Β. Στάλιν.

15 – 4 – 1920

Οι Ιταλοί μετανάστες εργάτες Νίκολα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι κατηγορούνται ότι σκότωσαν δύο υπαλλήλους, κατά τη διάρκεια ληστείας ενός καταστήματος υποδημάτων στη Μασαχουσέτη.

Η κατηγορία ήταν σκηνοθετημένη και στόχο είχε να πλήξει το εργατικό κίνημα των ΗΠΑ, στο οποίο οι δύο πρωτοστατούσαν.

https://youtube.com/watch?v=HNKPUuxaLRE%3Ffeature%3Doembed

Την περίοδο που συνελήφθησαν οι Σάκο και Βαντσέτι, ο αντικομμουνισμός στην Αμερική ήταν πλατιά εξαπλωμένος.

Για την άρχουσα τάξη είχε καταντήσει σχεδόν εμμονή. Κάτι τέτοιο δεν ήταν αδικαιολόγητο, αφού τρία χρόνια πριν, η νικηφόρα Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία είχε δώσει άλλη τροπή στην παγκόσμια ταξική πάλη.

https://youtube.com/watch?v=L8__-sHE_u0%3Ffeature%3Doembed

Πολλές χώρες της Ευρώπης βρίσκονταν σε επαναστατική κατάσταση και η εντύπωση πως η ανθρωπότητα είχε μπει στην εποχή των προλεταριακών επαναστάσεων ήταν διάχυτη.

Έτσι η αμερικανική ιθύνουσα τάξη δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να προσπαθεί να προστατεύσει τον εαυτό της καταπνίγοντας το επαναστατικό κίνημα πριν εκείνο την απειλήσει. Για την ακρίβεια καταδίωκε οτιδήποτε θεωρούσε επαναστατικό χωρίς να εξετάζει ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές, τάσεις και χρώματα στις τάξεις των εργατών.

Στο 4ο Συνέδριό της, το Δεκέμβρη του 1922, η Κομμουνιστική Διεθνής πήρε μια απόφαση «Για βοήθεια στα θύματα της καπιταλιστικής καταπίεσης», που συμπεριελάμβανε και την υπόθεση Σάκο και Βαντσέτι: «Η επίθεση του καπιταλισμού σε όλες τις αστικές χώρες οδηγεί στην αύξηση του αριθμού των κομμουνιστών και των ακομμάτιστων εργατών που αγωνίζονται εναντίον του καπιταλισμού και στενάζουν στα μπουντρούμια. Το 4ο Συνέδριο ζητάει από όλα τα κομμουνιστικά Κόμματα να δημιουργήσουν μια οργάνωση, που σκοπό θα έχει να βοηθήσει υλικά και ηθικά τους φυλακισμένους του καπιταλισμού και χαιρετίζει την πρωτοβουλία των οργανώσεων των παλιών Ρώσων μπολσεβίκων που άρχισαν να δημιουργούν μια διεθνή ένωση τέτοιου είδους οργανώσεων».

Έτσι, χάρη στη «Διεθνή Εργατική Βοήθεια», θα οργανωθεί ένα τεράστιο κίνημα συμπαράστασης στους Σάκο και Βαντσέτι, το οποίο εκδηλώθηκε και στην Ελλάδα.

Όταν στις 22/8/1927 οι Σάκο και Βαντσέτι θα εκτελούνταν, το πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη έγραφε: «ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΥΝΕΤΕΛΕΣΘΗ – Ο ΣΑΚΚΟ ΚΑΙ Ο ΒΑΝΖΕΤΤΙ ΕΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΣΑΝ ΧΘΕΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ ΚΑΡΕΚΛΑΣ – ΑΝΤΙΚΡΥΣΑΝ ΜΕ ΚΑΤΑΠΛΗΣΣΟΥΣΑΝ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ – ΕΞΕΓΕΡΣΙΣ ΕΙΣ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ – ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ».

15 – 4 – 1923

Στον κινηματογράφο Ριάλτο Θίατερ της Νέας Υόρκης προβάλλεται η πρώτη ομιλούσα κινηματογραφική ταινία.

15 – 4 – 1961

Τίθεται σε εφαρμογή το σχέδιο των Αμερικανών για την ανατροπή της Κουβανικής Επανάστασης και την κατάληψη του νησιού. Για τον σκοπό αυτό η CIA είχε στρατολογήσει πάνω από 5.000 Κουβανούς αντικαθεστωτικούς και τους είχε εκπαιδεύσει στη Γουατεμάλα.

Στις 15 του Απρίλη 1961 αμερικανικά πολεμικά αεροσκάφη «Β-26», με διακριτικά της Κουβανικής Αεροπορίας, βομβαρδίζουν τις αεροπορικές βάσεις της Κούβας, ενώ στις 17 του Απρίλη αρχίζει η εισβολή, που, μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα, καταλήγει σε συντριβή των αντεπαναστατών.

Οι «εισβολείς» που ξεκίνησαν από τη Νικαράγουα, αποβιβάστηκαν στην παραλία Χιρόν του Κόλπου των Χοίρων, μια ελώδη περιοχή στο νότο της Κούβας.

https://youtube.com/watch?v=cQ_D_y8Jtyc%3Ffeature%3Doembed

Μετά την πανωλεθρία των ΗΠΑ, οι εξελίξεις κινήθηκαν ταχύτατα. «Η Επανάσταση τώρα γίνεται σοσιαλιστική», τόνιζε ο Φιντέλ Κάστρο, στην εισήγησή του στο 1ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας.

Δύο βδομάδες μετά την επιχείρηση στον Κόλπο των Χοίρων, κατά τη διάρκεια του γιορτασμού της Πρωτομαγιάς, ο Φιντέλ, στο λόγο του, χαρακτηρίζει την Κούβα «πρώτη Λαοκρατική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Λατινικής Αμερικής», ενώ την 1η του Δεκέμβρη δηλώνει: «Είμαι μαρξιστής – λενινιστής και θα είμαι μαρξιστής – λενινιστής μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής μου».

Πηγή: 902.gr

15 – 4 – 2021

“Φεύγει” από τη ζωή ο σπουδαίος και διακεκριμένος αρχιτέκτονας και ζωγράφος Δημήτρης Ταλαγάνης.

Γεννήθηκε στην Αρκαδία το 1945. Ήταν ανιψιός του δολοφονημένου, το 1947, στελέχους του ΚΚΕ Γιάννη Ζέβγου. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Τρίπολη και στη συνέχεια μετακόμισε στην Αθήνα.

Το 1964 μετέβη στην ΕΣΣΔ όπου και σπούδασε με υποτροφία Αρχιτεκτονική, στο Αρχιτεκτονικό Ινστιτούτο της Μόσχας, από όπου και πήρε δίπλωμα και μάστερ Αρχιτεκτονικής. Ως φοιτητής έλαβε μέρος στον διαγωνισμό για το νέο Μουσείο Λένιν, αποσπώντας το Α’ βραβείο και το χρυσό μετάλλιο στην Έκθεση των Επιτευγμάτων της Σοβιετικής Τεχνολογίας και Επιστήμης. Η μελέτη του αυτή εκτέθηκε για ένα χρόνο στην Έκθεση των Επιτευγμάτων της Σοβιετικής Τεχνολογίας και Επιστήμης και ο ίδιος ανακηρύχθηκε μόνιμος εκθέτης της.

Διάκριση απέσπασε, επίσης, για τη μελέτη του που εκτέθηκε στην παγκόσμια έκθεση OSAKA EXPO 1970 για μία πόλη 40.000 κατοίκων στην Ιαπωνία, ενώ είναι γνωστός και για τη μελέτη που εκπόνησε το 1971 για την αξιοποίηση του Φαληρικού όρμου.

Αμέσως μετά την αποφοίτησή του, ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, μελετώντας στην Ιταλία την αρχιτεκτονική και ζωγραφική της Αναγέννησης και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου έζησε έως το 1974. Το 1973 παρουσιάζει την πρώτη ατομική του έκθεση ζωγραφικής εμπνευσμένη από την ποίηση του Γιώργου Σεφέρη, ενώ το 1974 είναι η χρονιά που πραγματοποίησε ακόμα μία έκθεση στο Παρίσι, ενώ συνεργάστηκε και με τον συγγραφέα και σκηνοθέτη Jacques Lacarriere στη «Ρωμιοσύνη» του Γιάννη Ρίτσου αναλαμβάνοντας το σχεδιασμό σκηνικών και κουστουμιών. Στη συνέχεια (1974) επέστρεψε στην Ελλάδα, με την αρχιτεκτονική να παραμένει η κύρια απασχόλησή του.

Το ζωγραφικό του έργο έχει παρουσιαστεί σε ατομικές εκθέσεις σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, στην Κύπρο, στη Γαλλία και στο Τόκιο. Είχε, επίσης, ασχοληθεί με τη φωτογραφία, ενώ παράλληλα είχε φιλοτεχνήσει μετάλλια, αφίσες, σκηνικά και κοστούμια. Μάλιστα, είχε εκτός των άλλων σχεδιάσει το Μετάλλιο του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών, τα αναμνηστικά της Επιτροπής Διεκδίκησης των Ολυμπιακών Αγώνων 2004 και το δίσκο της εκεχειρίας, αλλά και το Άλσος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.

Τη δεκαετία του 1970 συνεργάστηκε με την Επιτροπή Φεστιβάλ της ΚΝΕ αναλαμβάνοντας τα σκηνικά για το Φεστιβάλ ΚΝΕ – «ΟΔΗΓΗΤΗ».

Το 2017 ο Δ. Ταλαγάνης παραχώρησε στο Αρχείο του ΚΚΕ ένα εκμαγείο του Λένιν που τοποθετήθηκε στην έκθεση που είχε στηθεί με αφορμή τη διεθνιστική εκδήλωση της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Πρόκειται για μάσκα θανάτου του Βλαντιμίρ Ίλιτς -μία από τις 14 που φτιάχτηκαν συνολικά- την οποία ο Δ. Ταλαγάνης κέρδισε όταν ήταν φοιτητής στη Μόσχα. Ο δάσκαλός του, μεγάλος αρχιτέκτονας Κονσταντίν Μέλινκωφ που σχεδίασε και την Κρυστάλλινη Σαρκοφάγο για το Μαυσωλείο του Λένιν, του χάρισε το αντίγραφο του νεκρικού εκμαγείου του Λένιν σε επιβράβευση της μεγάλης επιτυχίας του να διακριθεί με το Α’ βραβείο στον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για το Νέο Μουσείο του Λένιν. Μαζί, παρέδωσε στο Κόμμα και ένα λάβαρο του ΚΚΣΕ, κατασκευασμένο μετά το 1956, από βελούδινο ύφασμα με κεντημένη γραφή και φέρει το κρατικό έμβλημα της ΕΣΣΔ, ενώ ο ίδιος φιλοτέχνησε και το εντυπωσιακό βάθρο στο οποίο τοποθετήθηκε η νεκρική μάσκα του Λένιν στη συγκεκριμένη έκθεση. Εξέφραζε την υποστήριξή του στο ΚΚΕ και τα τελευταία ιδιαίτερα χρόνια δεν απουσίαζε από καμία εκδήλωσή του.

Πηγή: 902.gr

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

16 – 6 – 1828

Πεθαίνει ο Ισπανός ζωγράφος, Φρανσίσκο Γκόγια (Francisco José de Goya).

Ο Γκόγια γεννήθηκε το 1746 στο χωριό Φουεντετόδος κοντά στη Σαραγόσα, όπου και άρχισε τις σπουδές του κοντά στο ζωγράφο Χοσέ Λουθάν υ Μαρτίνεθ.

Το 1763 έφυγε για τη Μαδρίτη, ενώ το 1771 θα βρεθεί στη Ρώμη, προκειμένου να γνωρίσει τους δασκάλους της Αναγέννησης.

https://youtube.com/watch?v=sIzhnK2ALfA%3Ffeature%3Doembed

Θα επιστρέψει στη Σαραγόσα, όπου θα ζωγραφίσει θρησκευτικές παραστάσεις στον καθεδρικό ναό της πόλης Ελ Πιλάρ.

Το 1780 εκλέγεται μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας του Σαν Φερνάντο και έξι χρόνια αργότερα διορίζεται αυλικός ζωγράφος του βασιλιά Καρόλου Γ, ενώ λίγο μετά θα γίνει ιδιαίτερος ζωγράφος του Καρόλου Δ. Με αυτόν τον τρόπο, ο Γκόγια γίνεται προσωπογράφος της ισπανικής αριστοκρατίας.

https://youtube.com/watch?v=HCOw10TInzQ%3Ffeature%3Doembed

Το 1792, όμως, θ’ αρρωστήσει βαριά, με αποτέλεσμα να χάσει την ακοή του, γεγονός που φυσικά έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μετέπειτα πορεία του. Ο μεγάλος ζωγράφος στράφηκε ιδιαίτερα στη μελέτη του εσωτερικού κόσμου, συνεχίζοντας όμως να ζωγραφίζει και προσωπογραφίες και “εικόνες σαλονιού”, όπως αποκαλούσε ο ίδιος μερικά έργα του.

Μερικά από τα πιο ολοκληρωμένα έργα του, τα έδωσε στα χρόνια μετά από την εισβολή των Γάλλων στην Ισπανία και τις καταστροφές που επέφερε ο πόλεμος. Σε αυτήν την περίοδο ανήκουν τα έργα του “Πανικός ή Κολοσσός” και “Η εκτέλεση της 3ης Μαϊου 1808”. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του (πέθανε το 1828), ανήκουν και οι περίφημες “Μαύρες ζωγραφιές” στο σπίτι του έξω από τη Μαδρίτη.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Μπορείτε να δείτε όλα τα έργα εδώ

Περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ

16 – 4 – 1834

Αρχίζει η δίκη των οπλαρχηγών του 1821 Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και Δημήτριου Πλαπούτα στο Ναύπλιο, με την κατηγορία της συνωμοσίας κατά του βασιλιά Όθωνα.

Παρά την αντίδραση των δικαστών Τερτσέτη και Πολυζωίδη οι δύο κατηγορούμενοι καταδικάσθηκαν σε θάνατο. Ωστόσο, στη συνέχεια και υπό το βάρος της ογκούμενης λαϊκής οργής, η ποινή τους μετατράπηκε σε 20ετή κάθειρξη, ενώ μετά την ενηλικίωση του Όθωνα, το 1835, αμνηστεύτηκαν.

16 – 4 – 1844

Γεννιέται ο Γάλλος μυθιστοριογράφος και κριτικός (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1921), Ανατόλ Φρανς (Anatole France, πραγματικό όνομα François Anatole Thibault).

Ήταν υπέρμαχος της (αστικής) κοινωνικής δικαιοσύνης και έντονα πολιτικοποιημένος. Ως συγγραφέας καυτηρίαζε με διάχυτο σαρκασμό την υποκριτική κοινωνία της Γαλλίας η οποία απομακρυνόταν από τα ιδεώδη της Γαλλικής Επανάστασης.

Η στάση του ενόχλησε την αστική τάξη με αποτέλεσμα να απαγορευθούν τα βιβλία του. Βρέθηκε στο στόχαστρο επίσης για τη δηλωμένη αθεΐα του.

16 – 4 – 1886

Γεννιέται ο Ερνστ Τέλμαν (Ernst Thälmann). Ήταν Γερμανός εργάτης που ηγήθηκε του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας (KPD).

Ήταν η κεντρική φιγούρα του ταξικού αγώνα στην ένοπλη προλεταριακή εξέγερση του Αμβούργου τον Οκτώβρη του 1923

Το 1925 εκλέγεται επικεφαλής του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας.

https://youtube.com/watch?v=gKwRlCu5WCk%3Ffeature%3Doembed

Το 1933, στον απόηχο του εμπρησμού του γερμανικού Κοινοβουλίου – Ράιχσταγκ (προβοκάτσια των ναζί που αποδόθηκε στους κομμουνιστές) και δύο μέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές συλλαμβάνεται. Η σύλληψή του δεν ανακοινώθηκε αμέσως, από το φόβο που θα είχε ο αντίκτυπος της σύλληψής του στις λαϊκές μάζες, ενόψει μάλιστα και των εκλογών. Μετά τη σύλληψή του, βίωσε την πιο τραγική περίοδο της ζωής του στα ναζιστικά μπουντρούμια και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Η σύλληψη του Ερνστ Τέλμαν και, πολύ περισσότερο, οι ειδήσεις για τα βασανιστήρια στα οποία τον υπέβαλαν οι ναζί διαδόθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Εκατομμύρια εργάτες ξεσηκώθηκαν για να υπερασπιστούν τον ηγέτη των Γερμανών κομμουνιστών. Εκατομμύρια ήταν οι άνθρωποι, που απαίτησαν από τη γερμανική κυβέρνηση να τον απελευθερώσει. Χιλιάδες επιτροπές υπεράσπισης του Τέλμαν δημιουργήθηκαν.

Τεράστιες διαδηλώσεις προλεταριακής αλληλεγγύης πλημμύρισαν τους δρόμους της Μόσχας, του Παρισιού, της Πράγας, του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης και άλλων μεγαλουπόλεων του πλανήτη. Για την απελευθέρωση του Τέλμαν κινητοποιήθηκαν οι σπουδαιότεροι εκπρόσωποι της διανόησης σε Ευρώπη και Αμερική.

Τελικά ο Τέλμαν δολοφονήθηκε από τους ναζί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπούχενβαλντ.

https://youtube.com/watch?v=5QlPxA4-1eg%3Ffeature%3Doembed

«ΕΡΝΣΤ ΤΕΛΜΑΝ: ΗΓΕΤΗΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΤΟΥ», ήταν ο τίτλος της ταινίας που γυρίστηκε από την DDR –  το 1955 σαν sequel της προηγούμενης, του ’54.

16 – 4 – 1889

Γεννιέται ο Άγγλος ηθοποιός, που άφησε εποχή ως Σαρλό, Τσάρλι Τσάπλιν.

Ο Τσάπλιν πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες. Εκείνη όμως που σίγουρα ξεχώρισε –και στην οποία σκηνοθέτης υπήρξε ο ίδιος- ήταν «Ο Μεγάλος Δικτάτορας» (1940), η οποία σατίριζε το ναζισμό.

Η ταινία γνώρισε μεγάλη επιτυχία, παρά την κριτική που δέχτηκε πως ήταν «πέραν του δέοντος» πολιτική.

Ο Τσάρλι Τσάπλιν, εξέφρασε τον ανθρώπινο πόνο, την ανθρώπινη δυστυχία μέσα στις απάνθρωπες συνθήκες του καπιταλισμού

Τσάρλι Τσάπλιν, ο γνωστός Σαρλό, ένας  από τους πιο καταξιωμένους καλλιτέχνες του προηγούμενου αιώνα, που «έκανε μικρούς και μεγάλους να γελάνε» μα ταυτόχρονα να στέκονται με περίσκεψη στην τραγική αποκάλυψη μια κοινωνίας όλο αντιφάσεις.

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Τσάρλι  Τσάπλιν άφησε ένα ανεπανάληπτο έργο, ταινίες με κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο. Με οξύτητα και το εκπληκτικό του χιούμορ άσκησε κριτική στην καταπίεση, στην εκμετάλλευση, στην αθλιότητα και στην υποκρισία.

https://youtube.com/watch?v=6n9ESFJTnHs%3Ffeature%3Doembed

Ο Τσάρλι Τσάπλιν, με εμφυτευμένη ανέκαθεν στο έργο του κοινωνική και πολιτική συνείδηση, πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σειρά πολιτικών ομιλιών στις οποίες, ανοιχτά, στήριζε τη Σοβιετική Ένωση.

Το γεγονός αυτό, τον κατέστησε υποψήφιο – στις θέσεις της εμπροσθοφυλακής μάλιστα – στη μεταπολεμική, μακαρθική, «μαύρη λίστα» των ανθρώπων της Τέχνης και της διανόησης που «συνέβαλαν στην προβολή του κομμουνισμού μέσα από τον κινηματογράφο». Έτσι, το 1952 και ενώ ταξίδευε προς το Λονδίνο έγινε γνωστό πως το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης πήρε τη βίζα του (ήταν Βρετανός υπήκοος), απαγορεύοντάς του ουσιαστικά να γυρίσει στις ΗΠΑ

https://youtube.com/watch?v=uPvhbLr5JVw%3Ffeature%3Doembed

Έκτοτε ο Τσάπλιν θα επιστρέψει μόνο μια φορά, το 1972, για να παραλάβει το ειδικό Τιμητικό Όσκαρ για τη γενικότερη προσφορά του στην 7η Τέχνη.

Ο Τσάρλι Τσάπλιν, πέθανε σε ηλικία 88 χρόνων και αφού είχε 11 χρόνια να γυρίσει ταινία, στις 25 Δεκεμβρίου 1977.

16 – 4 – 1917

Ο Β. Ι. Λένιν επιστρέφει στην Αγία Πετρούπολη από το εξωτερικό όπου ήταν εξόριστος.

Η επιστροφή του αυτή έχει αποτελέσει αντικείμενο ποικίλων «θεωριών συνομωσίας» και πολεμικής από διάφορους εκφραστές του αντικομμουνισμού ανά περιόδους.

Ο Λένιν, που βρισκόταν στην Ελβετία ως πολιτικός πρόσφυγας, είχε αρχίσει να κάνει προσπάθειες για να αναχωρήσει για τη Ρωσία αμέσως μετά την αστικοδημοκρατική επανάσταση του Φλεβάρη του 1917. Τα κόμματα των Μενσεβίκων και των Εσέρων διέδιδαν τότε πως «ο Λένιν ήταν πράκτορας των Γερμανών που τον έστειλαν στη Ρωσία για να ηττηθεί» (Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος). Σκοπός τους, βεβαίως, δεν ήταν άλλος από το να σπιλώσουν το κόμμα των Μπολσεβίκων, που ήταν το μοναδικό το οποίο είχε ταχθεί ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Την ίδια πολεμική χρησιμοποιεί στις μέρες μας και η Χρυσή Αυγή (εμπλέκοντας μέσα το «διεθνή σιωνισμό» και άλλα τέτοια τινά).

Η ιστορική αλήθεια είναι ότι οι δυνάμεις της Αντάντ (Ρωσία, Γαλλία, Αγγλία) είχαν αρνηθεί στο Λένιν να επιστρέψει πίσω στη Ρωσία μαζί με άλλους 31 πολιτικούς πρόσφυγες. Επομένως και αφού άλλη διέλευσή τους προς τη Ρωσία δεν ήταν δυνατή, έμενε μόνο ένας δρόμος, μέσω της Γερμανίας. Η Γερμανία όμως βρισκόταν σε πόλεμο με την Ρωσία και γι’ αυτό το λόγο μεσολάβησε στο Γερμανό Πρέσβη στην Ελβετία ο Ελβετός σοσιαλδημοκράτης ηγέτης Φρ. Πλάττεν. Οι όροι της μεταφοράς που συμφωνήθηκαν ήταν: 1) Αναχώρηση όλων των πολιτικών προσφύγων ανεξάρτητα από τις απόψεις τους για τον πόλεμο, 2) Στο βαγόνι που θα τους μετέφερε κανείς δεν θα είχε το δικαίωμα να μπαίνει χωρίς την άδεια του Πλάττεν και κανένας έλεγχος δεν θα γινόταν στα διαβατήρια ή τις αποσκευές, 3) Οι αναχωρούντες πρόσφυγες αναλάμβαναν την υποχρέωση να κάνουν ζύμωση στην Ρωσία για την ανταλλαγή τους με αντίστοιχο αριθμό αυστρογερμανών πολιτικών προσφύγων (βλ. Λένιν Β. Ι. «Άπαντα», τ.31, σελ.119-122, 487, 524)

16 – 4 – 1945

Αρχίζει η επίθεση του Κόκκινου Στρατού κατά της πρωτεύουσας του Γ’ Ράιχ, το Βερολίνο.

Δίπλα στα 2,5 εκατομμύρια σοβιετικούς μαχητές πολέμησαν και 200.000 περίπου Πολωνοί. Επικεφαλής των σοβιετικών στρατευμάτων ήταν ο στρατάρχης Ζούκοφ. Οι απώλειές τους ήταν κοντά 350.000 νεκροί και τραυματίες.

Η μάχη του Βερολίνου κράτησε έως τις 2 Μαΐου και έληξε με νίκη του Κόκκινου Στρατού, ενώ μία εβδομάδα μετά ακολούθησε και η άνευ όρων συνθηκολόγηση της Γερμανίας (9 Μάη: μέρα της «αντιφασιστικής Νίκης των Λαών»).

16 – 4 – 1961

Στη μεγάλη διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε κατά τις κηδείες των θυμάτων από τις αεροπορικές επιδρομές (βλ. επέμβαση Αμερικανών και Κουβανών αντεπαναστατών στον Κόλπο των Χοίρων), ο ηγέτης της Κούβας, Φιντέλ Κάστρο, διακηρύσσει για πρώτη φορά το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης.

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

17 – 4 – 1917

Ο Β. Ι. Λένιν συντάσσει έκθεση πάνω στο θέμα «Τα καθήκοντα του προλεταριάτου στη δοσμένη επανάσταση», οι γνωστές και ως «Θέσεις του Απρίλη».

Οι θέσεις αυτές εγκρίθηκαν στην 7η Πανρωσική Συνδιάσκεψη του Κόμματος στις 29 Απρίλη στην Πετρούπολη δίνοντας στο μπολσεβίκικο κόμμα και στο ρωσικό προλεταριάτο σχέδιο πάλης για τη σοσιαλιστική επανάσταση.

Για περισσότερες πληροφορίες:

> Η επιστροφή του Λένιν και οι «Θέσεις του Απρίλη»

17 – 4 – 1920

Συνέρχεται το 2ο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (18-25/4/1920), που ψηφίζει την οργανική προσχώρηση του Κόμματος στην Κομμουνιστική Διεθνή (Γ’ Διεθνή). Το Κόμμα προσθέτει στον τίτλο του τον όρο «Κομμουνιστικό»: Σοσιαλιστικόν Εργατικόν Κόμμα Ελλάδος (Κομμουνιστικόν).

17 – 4 – 1923

Συνέρχεται στη Μόσχα το 12ο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσίας (Μπολσεβίκοι). Το Συνέδριο καταπιάστηκε με ζητήματα που είχαν να κάνουν με τη στερέωση της σοβιετικής εξουσίας και τα προβλήματα της παραπέρα ανάπτυξης της σοβιετικής οικονομίας.

Εκτιμήθηκε πως η Νέα Οικονομική Πολιτική δημιουργούσε έδαφος για παρεκκλίσεις από τη γραμμή του Κόμματος. Ιδιαίτερα επικίνδυνες ήταν εκείνες που έφερναν το σοβιετικό κράτος αντιμέτωπο με την εργατική τάξη και το κόμμα με το κράτος.

Ακολούθως απορρίφθηκε το σύνθημα που έριξε ο Τρότσκι για «δικτατορία της βιομηχανίας», που ήταν αντίθετο στη γραμμή του Κόμματος και ουσιαστικά σήμαινε ρήξη στην εργατοαγροτική συμμαχία. Απορρίφθηκαν επίσης οι οπορτουνιστικές απόψεις των Σοκόλνικοφ και Μπουχάριν για τη μερική κατάργηση των μονοπωλίων του εξωτερικού εμπορίου, καθώς και η πρόταση του Κράσιν να γίνουν μεγάλες οικονομικές παραχωρήσεις στα καπιταλιστικά κράτη με αντάλλαγμα πιστώσεις.

17 – 4 – 1961  

Ο Μάνος Χατζιδάκις βραβεύεται με το Όσκαρ πρωτότυπου τραγουδιού για τα «Παιδιά του Πειραιά», που ερμήνευσε η Μελίνα Μερκούρη στην ταινία «Ποτέ την Κυριακή» (1960) σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν.

https://youtube.com/watch?v=YCFXGanTx4A%3Ffeature%3Doembed

17 – 4 – 1964

Ξεκινά μυστικά η αποστολή ελληνικών στρατευμάτων στην Κύπρο. Λίγες μέρες αργότερα (23-29/4/1964) ξεσπούν συγκρούσεις μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

17 – 4 – 2011

Πεθαίνει ο τραγουδιστής, τραγουδοποιός, μουσικός και δισκογραφικός παραγωγός Νίκος Παπάζογλου (γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το 1948), ο «ινδιάνος της ελληνικής μουσικής», ο Πους Πουλ, συμπτωματικά λίγο μετά τον θάνατο του φίλου και συνεργάτη του Μανώλη Ρασούλη.

Γεννημένος στις 20/3/1948 από γονείς πρόσφυγες, μεγάλωσε ακούγοντας τους αυτοδίδακτους μουσικούς κι έμαθε ν’ αγαπά τη γνώση και να εκτιμά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Από νωρίς επέλεξε ν’ ακολουθήσει το μελωδικό μονοπάτι.

https://youtube.com/watch?v=5Ng8hRIy0xM%3Ffeature%3Doembed

Η πρώτη του συστηματική επαφή με τη μουσική ήταν μέσω συγκροτημάτων την περίοδο 1965-1970, ενώ στο στρατό γράφει τα πρώτα του τραγούδια και κατασκευάζει ένα τρίχορδο όργανο, το «οργανάκι» όπως το είχε βαφτίσει.

https://youtube.com/watch?v=GYTzq2g2EUk%3Ffeature%3Doembed

Το 1972 μπαίνει στο δημιουργικό χώρο της σύνθεσης και φτιάχνει το δικό του «χειροποίητο» στούντιο, το «Αγροτικόν», το οποίο με τα χρόνια έγινε η φιλόξενη, πολύτιμη στέγη για πολλούς νεότερους καλλιτέχνες. Το 1976, τραγουδώντας στους «Αχαρνής» του Διονύση Σαββόπουλου, συναντιέται με τον Μανώλη Ρασούλη και το 1978 δημιουργούν – μαζί και με τον Νίκο Ξυδάκη – την «Εκδίκηση της Γυφτιάς». Ακολουθούν «Τα Δήθεν», το «Χαράτσι», το «Μέσω Νεφών», τα «Σύνεργα», η «Επιτόπιος Ηχογράφησις» στο θέατρο του Λυκαβηττού, το «Όταν Κινδυνεύεις Παίξε την Πουρούδα», η «Μάισσα Σελήνη».

https://youtube.com/watch?v=Z2sw9_iQhz4%3Ffeature%3Doembed

Το ιδιόμορφο ερμηνευτικό ύφος του, που συνδυάζει το ροκ με το λαϊκό, το λυγμό του μπαγλαμά με την κιθάρα, ξεχωρίζει, γοητεύει, συνεπαίρνει… Από τις δημιουργικές συνεργασίες του, ξεχωριστή αυτή το 1988 με τον Μάνο Χατζιδάκι στην μπουάτ «Σείριος» και στο δίσκο «Στο Σείριο Υπάρχουνε Παιδιά»…

https://youtube.com/watch?v=l_8IBVPqvsU%3Ffeature%3Doembed

Ο Ν. Παπάζογλου επέλεγε να κάνει τις δικές του παραγωγές (με σήμα την ετικέτα «Στρογγυλοί Δίσκοι»), ενώ παραχωρούσε δωρεάν το στούντιο «Αγροτικόν» για ηχογραφήσεις νέων δημιουργών. Με την ορχήστρα του «Λοξή Φάλαγγα», «όργωνε» τη χώρα τα καλοκαίρια δίνοντας συναυλίες, με καταληκτική την καθιερωμένη συναυλία του Σεπτέμβρη στο Λυκαβηττό.

Πηγή: Ριζοσπάστης

17 – 4 – 2012

“Φεύγει” από τη ζωή μια πηγαία λαϊκή φωνή, με μεγάλη, ουσιαστική κατάθεση στο ελληνικό τραγούδι, ο Δημήτρης Μητροπάνος.

Ο Δημήτρης Μητροπάνος διήνυσε μια 45χρονη διαδρομή στο τραγούδι στεφανωμένη με επιτυχίες, από τότε που τυχαία τον άκουσε να τραγουδά ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης και μέσω εκείνου βρέθηκε στην «Κολούμπια». Έκτοτε ξεκινά μια πορεία στο ελληνικό τραγούδι, με διάρκεια και ερμηνείες-σταθμούς του λαϊκού και έντεχνου τραγουδιού που τον κατέταξαν στους λαϊκούς βάρδους.

https://youtube.com/watch?v=OpidDJKXtks%3Ffeature%3Doembed

Η φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου , ειδικά από τη δεκαετία του ’90 και μετά, έγινε ο μελωδικός «τόπος» όπου συναντήθηκε ένα ρεύμα του λαϊκού τραγουδιού με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και με τραγούδια των οποίων οι στίχοι και η μουσική διαφοροποιούνταν από τη θεματολογία του κλασικού λαϊκού τραγουδιού.

Σε αυτή τη «συνάντηση» η φωνή του διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο γιατί προσέλκυσε στιχουργούς και συνθέτες να γράψουν με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι μέχρι τότε, αλλά και μπόλιασε νέες μορφές στιχουργίας και σύνθεσης με τη δωρική λιτότητα του κλασικού λαϊκού τραγουδιού, το οποίο είχε επηρεάσει τον Μητροπάνο.

Συμμεριζόμενος την άποψη ότι ο καλλιτέχνης, αλλά και κάθε άνθρωπος έχει χρέος και ανάγκη να αφουγκράζεται, να μιλά, να αγωνίζεται για τα ζωτικά προβλήματα της εποχής μας, ο Δημήτρης Μητροπάνος σφράγισε με την απαράμιλλη ερμηνεία του τραγούδια χαραγμένα στη συνείδηση του λαού μας, των Μίκη Θεοδωράκη («Τραγούδι του Νεκρού αδερφού», «Αξιον Εστί», «Ρωμιοσύνη» κ.ά.), Χρήστου Λεοντή (το δοξαστικό της Ειρήνης από την «Καταχνιά») κ.ά.

Γεννημένος στις 2/4/1948, στην Αγία Mονή, μια συνοικία έξω από τα Τρίκαλα – από την οποία καταγόταν η μητέρα του – μεγάλωσε χωρίς τον πατέρα του, τον οποίο γνώρισε στα 29 του χρόνια. Μέχρι τα 16 του νόμιζε πως ο πατέρας του σκοτώθηκε στο βουνό (ήταν αντάρτης του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας), οπότε έλαβε ένα γράμμα του πατέρα του που έλεγε πως ζει στη Ρουμανία. Από μικρός δούλευε τα καλοκαίρια για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένεια. Πρώτα ως σερβιτόρος στην ταβέρνα του θείου του και ύστερα σε ξυλουργεία. Μετά την Γ’ Γυμνασίου, το 1964, ήρθε στην Αθήνα να ζήσει με το θείο του. Προτού τελειώσει το Γυμνάσιο άρχισε να δουλεύει ως τραγουδιστής. Το 1967, ο Μητροπάνος ηχογραφεί τον πρώτο του 45άρη δίσκο, με το τραγούδι «Θεσσαλονίκη». Είχε προηγηθεί η ηχογράφηση του τραγουδιού «Χαμένη Πασχαλιά», που λογοκρίθηκε από τη χούντα και δεν κυκλοφόρησε ποτέ.

Στη μακρόχρονη πορεία του στο τραγούδι, ο Δημήτρης Μητροπάνος συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους δημιουργούς του λαϊκού και έντεχνου τραγουδιού: Γιώργος Ζαμπέτας, Μίκης Θεοδωράκης, Δήμος Μούτσης, Απόστολος Καλδάρας, Τάκης Μουσαφίρης, Χρήστος Νικολόπουλος, Γιάννης Σπανός, Μάριος Τόκας. Η πολύ σημαντική συνεργασία με τον Θάνο Μικρούτσικο στο δίσκο «Στου αιώνα την παράγκα», αποτελεί στροφή του ερμηνευτή σε πιο «έντεχνες» διαδρομές, διατηρώντας και πάλι την ταυτότητα του λαϊκού. Ο Μητροπάνος συνεχίζει στα ίδια μονοπάτια, με τραγούδια των Μικρούτσικου, Κορακάκη, Μουκίδη, Παπαδημητρίου κ.ά.

Τελευταίες δισκογραφικές δουλειές του ήταν η ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας του στο Ηρώδειο (Σεπτέμβρης 2009), αποτελούμενη από 2 CD, με τίτλο «Τα τραγούδια της ζωής μου» και ο δίσκος «Εδώ είμαστε» με τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη.

https://youtube.com/watch?v=SUP-wQ2p2rA%3Ffeature%3Doembed

https://youtube.com/watch?v=SUP-wQ2p2rA%3Ffeature%3Doembed

Για περισσότερες πληροφορίες:

Στου αιώνα την παράγκα… (Μέρος 1ο)

Στου αιώνα την παράγκα… (Μέρος 2ο)

17 – 4 – 2014

“Φεύγει” από τη ζωή ο μεγάλος Κολομβιανός της παγκόσμιας λογοτεχνίας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες σε ηλικία 87 ετών.

Συγγραφέας πολυγραφότατος και πολιτικοποιημένος, ένθερμος υποστηρικτής της Κουβανικής Επανάστασης, γεννήθηκε στις 6 Μάρτη 1928 στο χωριό Αρακατάκα της Κολομβίας. Το 1947 ξεκίνησε να σπουδάζει Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Μπογκοτά. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε σε εφημερίδα το πρώτο του διήγημα, «Η Τρίτη Παραίτηση». Το 1948 μετακόμισε στην Καρταχένα των Δυτικών Ινδιών και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά και εφημερίδες στην Αμερική και την Ευρώπη.

Το 1960 ζητά πολιτικό άσυλο στο Μεξικό όπου κι έμεινε. Επί μία δεκαπενταετία (την περίοδο 1967 – 1986), όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, είχε γίνει στόχος των μυστικών υπηρεσιών της χώρας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελ Ουνιβερσάλ», οι πράκτορες έδιναν αναφορές για τις συναντήσεις του συγγραφέα με ηγέτες λατινοαμερικανικών και ευρωπαϊκών κρατών. Κύριο «ενδιαφέρον» τους ήταν οι σχέσεις του Μάρκες με κομμουνιστές και ιδιαίτερα η φιλία του με τον Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος είχε γράψει για τον Μάρκες: «Ενας άνθρωπος με απέραντο ταλέντο και τη γενναιοδωρία ενός παιδιού, ένας άνθρωπος για το αύριο. Η λογοτεχνία του είναι απόδειξη της ευαισθησίας του και του γεγονότος ότι ποτέ δεν εγκατέλειψε τις ρίζες του, τη λατινοαμερικάνικη έμπνευσή του, την πίστη του στην αλήθεια».

https://youtube.com/watch?v=mYBgT8xrJZI%3Ffeature%3Doembed

Οι ΗΠΑ είχαν απαγορεύσει στον Μάρκες την είσοδό του στη χώρα για μια δεκαετία, γιατί δεν του συγχωρούσαν το ότι συνέβαλε να ιδρυθεί το γραφείο του επίσημου πρακτορείου ειδήσεων της Κούβας στη Νέα Υόρκη, ενώ η Ουάσιγκτον τον κατηγορούσε πως χρηματοδοτούσε αριστερούς αντάρτες στην πατρίδα του.

Μάλιστα, το 1982, όταν ο Μάρκες πήρε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, οι χαφιέδες σε αναφορά τους τον χαρακτήρισαν «πράκτορα της κουβανικής προπαγάνδας», επειδή πρόσφερε τα δικαιώματα του έργου του «Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου» στην κυβέρνηση της Κούβας.

Το 1967 κυκλοφόρησε το έργο «Εκατό Χρόνια Μοναξιά», μυθιστόρημα που αποκόμισε αμέσως τις θετικότερες κριτικές και κέρδισε το αναγνωστικό κοινό, καθιερώνοντας, έτσι, τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ως έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της εποχής μας.

https://youtube.com/watch?v=ayCyrEXlA8U%3Ffeature%3Doembed

Στο τεράστιο έργο του, που το 1982 τού χάρισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, συμπεριλαμβάνονται και τα μυθιστορήματα: «Το Φθινόπωρο του Πατριάρχη», «Χρονικό Ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου», «Ο Ερωτας στα Χρόνια της Χολέρας», «Δώδεκα Διηγήματα Περιπλανώμενα» και «Περί Ερωτος και Αλλων Δαιμονίων». Επίσης, έγραψε άρθρα σε περιοδικά, βιβλία με διηγήματα και κινηματογραφικά σενάρια.

Οι δυο του πατρίδες, Κολομβία και Μεξικό, τον αποχαιρέτησαν με μία κοινή τελετή στο Μέγαρο των Καλών Τεχνών στην πόλη του Μεξικού, παρουσία της οικογένειάς του, των Προέδρων των δύο χωρών και μεγάλου πλήθους που είχε παρελάσει τις προηγούμενες τέσσερις ώρες μπροστά από το βάθρο όπου είχε τοποθετηθεί η τεφροδόχος στολισμένη με κίτρινα τριαντάφυλλα.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

18 – 4 – 1897

Κηρύσσεται ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 μεταξύ της Ελλάδας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Θα διαρκέσει τριάντα ημέρες και θα καταλήξει σε ήττα για την Ελλάδα και τις επιδιώξεις της αστικής τάξης με οδυνηρές συνέπειες για τον ελληνικό λαό.

18 – 4 – 1944

Ανασχηματίζεται η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ).

Η νέα σύνθεση της ΠΕΕΑ ήταν η εξής: Αλέξανδρος Σβώλος: Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, πρόεδρος ΠΕΕΑ και γραμματέας των Εξωτερικών, της Παιδείας και Θρησκευμάτων και της Λαϊκής Διαφώτισης. Ευριπίδης Μπακιρτζής: Αντιπρόεδρος της ΠΕΕΑ και γραμματέας Επισιτισμού. Ηλίας Τσιριμώκος: Γραμματέας της Δικαιοσύνης. Γιώργος Σιάντος: Γραμματέας των Εσωτερικών. Εμμανουήλ Μάντακας: Γραμματέας των Στρατιωτικών. Νικόλαος Ασκούτσης: Γραμματέας της Συγκοινωνίας. Αγγελος Αγγελόπουλος: Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και γραμματέας των Οικονομικών. Πέτρος Κόκκαλης: Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, γραμματέας Κοινωνικής Πρόνοιας. Κώστας Γαβριηλίδης: Γραμματέας της Γεωργίας. Σταμάτης Χατζήμπεης: Γραμματέας της Εθνικής Οικονομίας.

18 – 4 – 1946

Η ΚΕ του ΕΑΜ με ανακοίνωσή της καταγγέλλει στην παγκόσμια διεθνή γνώμη τη βία του αστικού κράτους, υπογραμμίζοντας την ανάγκη άμεσης αποχώρησης των αγγλικών στρατευμάτων και το σχηματισμό «Κυβερνήσεως Ευρείας Δημοκρατικής Συνεννοήσεως» που θα διεξάγει εκλογές με πλήρη ανασύνταξη των εκλογικών καταλόγων.

18 – 4 –1955

Πεθαίνει ο κορυφαίος Γερμανός φυσικός Άλμπερτ Αϊνστάιν, θεμελιωτής, μεταξύ άλλων της «Θεωρίας της Σχετικότητας». Βραβεύτηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής (1921) για την εξήγηση του “φωτοηλεκτρικού φαινομένου”.

Το 1933, με την άνοδο των Ναζί στην εξουσία έφυγε από τη Γερμανία και εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ.

Υπήρξε πολέμιος του ρατσισμού και υπέρμαχος της ειρήνης.

Στο δοκίμιο «Why socialism» (γιατί σοσιαλισμός) που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1949 στο περιοδικό «Monthly Revue», ο Αϊνστάιν έγραψε: «Υπάρχει μόνο ένας δρόμος για να απαλλαγεί κανείς απ’ αυτό το κακό, δηλαδή να εγκαθιδρυθεί το σοσιαλιστικό οικονομικό σύστημα, συνοδευόμενο από ένα εκπαιδευτικό σύστημα, προσανατολισμένο σε κοινωνικούς στόχους. Σε μια τέτοια οικονομία, τα παραγωγικά μέσα ανήκουν στην ίδια την κοινωνία και η χρησιμοποίησή τους σχεδιοποιείται. Μια σχεδιασμένη οικονομία, που ρυθμίζει την παραγωγή στην ανάγκη της κοινότητας, θα μοίραζε την εργασία, που πρέπει να πραγματοποιηθεί, ανάμεσα σε όλους που είναι σε θέση να εργαστούν και θα εγγυόταν σε κάθε άνδρα, σε κάθε γυναίκα και σε κάθε παιδί τα μέσα της ζωής. Η μόρφωση θα είχε στόχο, επιπροσθέτως προς την προαγωγή των φυσικών τους ικανοτήτων, τα άτομα να αναπτύξουν ένα αίσθημα ευθύνης για τους συνανθρώπους, αντί για την εξύμνηση της δύναμης και της επιτυχίας στην τωρινή κοινωνία μας».

18 – 4 – 2009

Πεθαίνει ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Μπάμπης Κοτρίδης.

Γεννήθηκε στη Δραπετσώνα, αλλά μεγάλωσε στην Καλλιθέα.

Η πρώτη του επαφή με τον αθλητισμό ήταν ο στίβος και πιο συγκεκριμένα τα 400μ με εμπόδια. Στον στίβο προπονήθηκε και αγωνίστηκε με τον Πανιώνιο, αλλά σαν ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε αποκλειστικά με τον Ολυμπιακό.

Μέχρι το 1961 που ολοκλήρωσε την καριέρα του υπήρξε αναντικατάστατο μέλος της ομάδας κι ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ποδοσφαιριστές.

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

19 – 4 – 1824

Πεθαίνει ο Λόρδος Μπάιρον στο πολιορκούμενο Μεσολόγγι.

«Κλαίγε, κλαίγε, Ελευθεριά»
«Λευτεριά για λίγο πάψε
Να χτυπάς με το σπαθί.
Τώρα σίμωσε και κλάψε
Εις του Μπάιρον το κορμί.
Άκου Μπάιρον, πόσον θρήνον
κάνει, ενώ σε χαιρετά
η Πατρίδα των Ελλήνων
κλαίγε, κλαίγε, Ελευθεριά».

19 – 4 – 1839

Υπογράφεται η Συνθήκη του Λονδίνου, με την οποία αναγνωρίζεται η ανεξαρτησία του Βελγίου και του Λουξεμβούργου από την Ολλανδία, καθιερώνοντας το Βέλγιο ως βασίλειο (εγγυάται και την ουδετερότητά του).

19 – 4 – 1882 

Πεθαίνει ο Κάρολος Δαρβίνος (Charles Robert Darwin), Άγγλος φυσιοδίφης, «πατέρας» της θεωρίας της εξέλιξης των ειδών και της φυσικής επιλογής.

Οι παρατηρήσεις που έκανε στη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Ν. Αμερική και στον Ειρηνικό Ωκεανό τον οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι τα είδη των ζώων δεν παραμένουν ίδια, αλλά μεταβάλλονται με το πέρασμα του χρόνου. Στο σημαντικότερο έργο του «Περί της γέννησης των ειδών μέσω της φυσικής επιλογής» (1859) διατύπωσε τη θεωρία της καταγωγής των ειδών, η οποία έτυχε γενικής αναγνώρισης, και επίσης θεμελίωσε τη θεωρία της φυσικής επιλογής που εξηγεί πώς δημιουργούνται τα είδη.

19 – 4 –1906 

Πεθαίνει ο νομπελίστας Γάλλος φυσικός Πιέρ Κιουρί (γεννήθηκε 15 Μαΐου 1859) ο οποίος ασχολήθηκε με την κρυσταλλογραφία, τον μαγνητισμό και τη ραδιενέργεια.

Το 1903 πήρε το Νόμπελ Φυσικής μαζί με τη σύζυγό του Μαρία Κιουρί και τον Ανρί Μπεκερέλ «για τις έρευνές τους πάνω στα φαινόμενα ακτινοβολίας»

19 – 4 – 1914

Πεθαίνει ο Αμερικανός φιλόσοφος, επιστήμονας της λογικής και μαθηματικός Τσαρλς Σάντερς Περς (Charles Sanders Peirce). Πολλοί τον αποκαλούν «πατέρα του πραγματισμού».

Θεωρείται καινοτόμος στα μαθηματικά, τη στατιστική, τη φιλοσοφία, τη μεθοδολογία της έρευνας, αλλά και άλλων επιστημών. Είχε σημαντική συνεισφορά στην επιστήμη της λογικής. Όμως, ένα μεγάλο τμήμα του αντικειμένου που ερευνούσε και θεωρούσε λογική, σήμερα εμπίπτει στην επιστημολογία και φιλοσοφία της επιστήμης.

Κατά τον Σάντερς, η λογική είναι επίσημος κλάδο της σημειωτικής, της οποίας είναι ο ιδρυτής.

Από το 1886 ανακάλυψε πως οι λογικές πράξεις μπορούν να διενεργούνται μέσα από ηλεκτρικά κυκλώματα μεταγωγής. Η υπόθεση αυτή ήταν η βάση για την παραγωγή ψηφιακών ηλεκτρονικών υπολογιστών δεκαετίες αργότερα.

19 – 4 – 1971 

Η ΕΣΣΔ σημειώνει ακόμη μία πρωτιά στο διάστημα, με την εκτόξευση του διαστημικού σταθμού «Σαλιούτ». Τέσσερις μέρες αργότερα, το διαστημόπλοιο «Σογιούζ 10» συνδέεται με το «Σαλιούτ» και «αποβιβάζει» τρεις Σοβιετικούς επιστήμονες.

Το Πρόγραμμα Σαλιούτ (Χαιρετισμός) αφορούσε σε μια σειρά επτά διαστημικών σταθμών που τέθηκαν σε τροχιά από τη Σοβιετική Ένωση στις 10ετίες 1970-1980.

Οι σταθμοί αποτελούνταν από ένα κυρίως τμήμα, που έμπαινε σε τροχιά με μία και μόνη εκτόξευση, και αργότερα επανδρωνόταν από πληρώματα που έφταναν με σκάφη Σογιούζ.

Η αρχική ονομασία του προγράμματος ήταν DOS 7-K.

Η συνεισφορά του Προγράμματος Σαλιούτ ήταν τεράστια για τα επόμενα διαστημικά προγράμματα, για τις πολλές αστρονομικές παρατηρήσεις, τα πειράματα σε τροχιά, αλλά και στον τομέα της κατασκευής και συντήρησης διαστημικών σταθμών, όπως και της μακρόχρονης παραμονής του ανθρώπου στο διάστημα.

Αξιοποιήθηκε επίσης στην εξέλιξη της τεχνολογίας στην κατασκευή του διαστημικού σταθμού Μιρ.

19 – 4 – 1982  

Οι ΗΠΑ, στα πλαίσια του εγκληματικού αποκλεισμού που εφαρμόζουν από τη δεκαετία του 1960, απαγορεύουν τα ταξίδια στην Κούβα από τις 15 Μαΐου.

19 – 4 – 1993

Πεθαίνει ο ηθοποιός Τίμος Περλέγκας.

Ήταν το έβδομο και τελευταίο παιδί της οικογένειας. Λόγω οικονομικής καταστροφής του εμπόρου πατέρα του, στα μαθητικά του χρόνια, τα καλοκαίρια δούλευε σε κεραμοποιείο, όπου του άρεσε να ζωγραφίζει διάφορα κεραμικά σκεύη.

Η οικογένεια εγκαθίσταται στην Αθήνα, το 1956, προς βιοπορισμό των παιδιών. Την ίδια χρονιά, πεθαίνει ο πατέρας τους.

Ο Τίμος κινδυνεύει από οξεία πνευμονία. Τον σώζει ένας κομμουνιστής γιατρός, ο οποίος τον μυεί στις αριστερές ιδέες, του δίνει λογοτεχνικά και άλλα βιβλία να διαβάζει και συζητά μαζί του γι’ αυτά. Δεκαοχτάχρονος, μετά την ανάρρωσή του, και για τρία – τέσσερα χρόνια, δουλεύει σαν εργάτης σε βιομηχανικά εργοστάσια. Οι νεανικές του αναζητήσεις τον οδήγησαν, το 1961, σε δραματική σχολή.

Πρώτος, μεγάλος δάσκαλός του ήταν ο Μάνος Κατράκης. Άλλος αγαπημένος δάσκαλός του και φίλος του εφ’ όρου ζωής ήταν ο Τίτος Βανδής.

Σπουδαστής ακόμα, το 1962, παίζει στην «παρθενική» παράσταση του Σπύρου Ευαγγελάτου, με το έργο του Βερναρδάκη «Μαρία Δοξαπατρή» και στην πολιτικά αλληγορική ταινία του Νίκου Κούνδουρου «Το ποτάμι», όπου, με πρωταγωνιστή τον Τίτο Βανδή, υποδύεται έναν διωκόμενο νεαρό.

Το φθινόπωρο του 1965, προσλαμβάνεται στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όπου έπαιξε σημαντικούς ρόλους σε κλασικά έργα, μέχρι τα μέσα του 1967, οπότε λόγω χούντας απολύθηκε.

19 – 4 – 1995 

Βόμβα σε παγιδευμένο αυτοκίνητο ανατινάζει πολυώροφο κτίριο στην Οκλαχόμα. Σκοτώθηκαν 168 άτομα.

19 – 4 – 2011

Ο Φιντέλ Κάστρο με άρθρο του κάνει γνωστό ότι δεν θα είναι μέλος της νέας Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο Φ. Κάστρο ήταν ο Γενικός Γραμματέας του κόμματος από την ίδρυσή του, το 1965, ως το 2006.

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

20 – 4 – 1893

Γεννιέται ο Καταλανός ζωγράφος και γλύπτης Zουάν Μιρό (Joan Miró i Ferrá).

Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους υπερρεαλιστές καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.

Το 1926 ασχολήθηκε με τη σκηνογραφία και σε συνεργασία με τον Μαξ Ερνστ σχεδίασε τα κοστούμια και τα σκηνικά για τα Ρώσικα Μπαλέτα Σεργκέι Ντιαγκίλεφ.

Το 1955 εγκατέλειψε προσωρινά τη ζωγραφική και αφοσιώθηκε περισσότερο στις γραφικές τέχνες και τα κεραμικά.

20 – 4 – 1902

Ο Πιερ Κιουρί και η Μαρία Κιουρί ανακαλύπτουν το στοιχείο ράδιο.

20 – 4 – 1913

Γεννιέται ο ηθοποιός Μίμης Φωτόπουλος. Καταγόταν από τη Ζάτουνα της Γορτυνίας. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, μιας και έμεινε νωρίς ορφανός από πατέρα. Ξεκίνησε να σπουδάζει στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, αλλά την παράτησε στο δεύτερο έτος.

Η καλλιτεχνική του φύση τον οδήγησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από την οποία και αποφοίτησε. Στη διάρκεια της Κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και για τη δράση του εξορίστηκε αργότερα στη Γυάρο. Ο Δεκέμβρης του 1944, η εξορία του στην Ελ Ντάμπα και οι διώξεις των ΕΑΜιτών ηθοποιών, τον σημαδεύουν. Η Συμφωνία της Βάρκιζας τον βρίσκει πίσω από τα συρματοπλέγματα του στρατοπέδου. Στα τέλη Μάρτη του 1945, παίρνει το δρόμο του γυρισμού. «Εμείς που ήρθαμε τελευταίοι» – γράφει στην αυτοβιογραφία του – «είχαμε περάσει πάνω από δυόμισι μήνες στην έρημο. Είχαμε δοκιμάσει πολλούς εξευτελισμούς, πολλούς πόνους, πολλά βάσανα. Και στα σύρματα είχαμε αφήσει ένα ματωμένο κομμάτι της ζωής μας». Υπήρξε μέλος του ΔΣ του ΣΕΗ, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελευθέρου Θεάτρου και πρόεδρος του ΔΣ Άρματος Θέσπιδος.

Σύντροφος της ζωής του υπήρξε η Μαργαρίτα Τσάλα, με την οποία απόκτησε δύο κόρες.

https://youtube.com/watch?v=YqpiqMYCc-Y%3Ffeature%3Doembed

Πρεμιέρα στη θεατρική του καριέρα έκανε στο 1932, στην παράσταση «Λοκαντιέρα», με το θίασο Κουνελάκη. Το 1952 δημιούργησε το δικό του θίασο, ενώ από το 1960 ασχολήθηκε και με τη σκηνοθεσία. Τη θεατρική του καριέρα σταμάτησε το 1984 στην επιθεώρηση «Μια στο Καστρί και μια στο πέταλο», μαζί με τον Λάκη Λαζόπουλο.

Λαμπρή ήταν και η καριέρα του στον κινηματογράφο. Συνολικά έλαβε μέρος σε 101 ταινίες, σε δύο από τις οποίες είχε γράψει και το σενάριο. Πρώτη του ταινία ήταν το 1948 στη «Μαντάμ Σουσού». Από τις μεγάλες επιτυχίες του θεωρούνται οι ταινίες «Ταξιδιώτης χωρίς αποσκευές», «Κάλπικη Λίρα», «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο», «Ο Πατούχας», «Το σωφεράκι», «Ο γρουσούζης» κ.ά. Εμφανίστηκε, επίσης, και στην τηλεοπτική σειρά «Ο θείος μας ο Μίμης» (1984). Το λογοτεχνικό του ταλέντο, μας χάρισε πέντε ποιητικές συλλογές, τρία αυτοβιογραφικά βιβλία και δύο θεατρικά έργα. Ασχολήθηκε ακόμα και με τη ζωγραφική, με την τεχνική του κολάζ και μάλιστα με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, τη χρήση «ψηφίδων» από γραμματόσημα με τις οποίες έφτιαξε μεγάλο αριθμό ζωγραφικών πινάκων.

https://youtube.com/watch?v=Xn34yLonXPg%3Ffeature%3Doembed

Παρά τη λαμπρή του καριέρα στο θέατρο και τον κινηματογράφο, το 1981, όταν θέλησε να συνταξιοδοτηθεί, δε στάθηκε δυνατόν. Είχε μόνο 1.400 ένσημα, που δεν αρκούσαν ούτε για τη μικρότερη σύνταξη. Έπρεπε να δουλέψει άλλα πέντε χρόνια για να συμπληρώσει τη βάση. Δούλεψε.

Τα συντάξιμά του συμπληρώθηκαν δια της βίας με τις τελευταίες ραδιοτηλεοπτικές εμφανίσεις του και με μια τιμητική σύνταξη από το ΥΠΠΟ, που όμως δε χάρηκε παρά ελάχιστα, αφού τα προβλήματα υγείας του τον πρόδωσαν.

Δείτε και ΑΛΤ | Σαν σήμερα 8 Απριλίου | 1913

20 – 4 – 1922

Γεννιέται ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης. Μαζί με άλλους της γενιάς του, άφησε τα πρώτα του γραπτά ίχνη, πάνω στους τοίχους της αδούλωτης πολιτείας, γράφοντας συνθήματα, παλεύοντας μέσα από τις γραμμές της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης. Την τετραετία 1948 – 1952, εξορίστηκε για τις πολιτικές του ιδέες στον Μούδρο, στον Αϊ – Στράτη και τη Μακρόνησο.

«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωποςδεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη καιγια το δίκαιο.Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θαματώσουν απ΄τις φωνέςτο πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω…»

(Από το ποίημα του Τ. Λειβαδίτη «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος»)

https://youtube.com/watch?v=qEA_ipklyYY%3Ffeature%3Doembed

https://youtube.com/watch?v=qEA_ipklyYY%3Ffeature%3Doembed

Δείτε επίσης

• Συμπόσιο για τον Τάσο Λειβαδίτη (18-Δεκ-1998) |> Ποιητής των “μεγάλων ονείρων”
• 24 Απρίλη 2005 ένθετη έκδοση “Ριζοσπάστης 7 μέρες μαζί” Τάσος Λειβαδίτης «… ούτε βήμα πίσω!»

20 – 4 – 1963

Το δικτατορικό καθεστώς του Φράνκο εκτελεί το μέλος της ΚΕ του ΚΚ Ισπανίας τον Χουλιάν Γκριμάου (Julián Grimau García).

Η Πασιονάρια, τη μέρα που εκτελούσαν το σύντροφό της, είπε ότι «ο Χουλιάν Γκριμάου, που έπεσε ηρωικά, έγινε σημαία πάλης. Είναι μαζί μας, ζει και θα ζει στις καρδιές των νέων γενεών που τραβούν στο δρόμο του κομμουνισμού»…

https://youtube.com/watch?v=s80F0lNm_vQ%3Ffeature%3Doembed

Η δολοφονία του Γκριμάου προκάλεσε πλατύ κίνημα διαμαρτυρίας και σ’ όλη την Ισπανία.

https://youtube.com/watch?v=iTG3ymF79nw%3Ffeature%3Doembed

Εκατοντάδες τηλεγραφήματα και γράμματα έφταναν στην κυβέρνηση, που καταδίκαζαν το στυγερό έγκλημα.

20 – 4 – 2016

Πεθαίνει ο σε ηλικία 79 ετών, ο σπουδαίος ηθοποιός Γιάννης Βόγλης.

Γεννήθηκε το 1937 στην Αθήνα. Σπούδασε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη. Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1961. Στη μεγάλη του καριέρα συνεργάστηκε με πρωταγωνιστές όπως οι Κατράκης, Λαμπέτη και Αλεξανδράκης. Υπήρξε βασικό στέλεχος του ΚΘΒΕ.

https://www.youtube.com

https://youtube.com/watch?v=s4gfx_VdKL0%3Ffeature%3Doembed

https://youtube.com/watch?v=otb9Ss36QPA%3Ffeature%3Doembed

Σημαντική υπήρξε, επίσης, η παρουσία του και στον κινηματογράφο, όπου πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες. Συμμετείχε, επίσης, και σε πολλές τηλεοπτικές σειρές.

Συμμετείχε σε εκδηλώσεις ως αφηγητής, ενώ είχε ασχοληθεί και με τη σκηνοθεσία.

https://youtube.com/watch?v=hACM6uuyUco%3Ffeature%3Doembed

Τη δεκαετία του ’80 ήταν μέλος του θιάσου «Ανατολή». Συνεργάστηκε ακόμα με το Θέατρο «Πράξη» της Μπέτυς Αρβανίτη. Διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής στην ΕΘΑΛ της Λεμεσού, στο Θεάτρο Σκάλα της Λάρνακας και στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.

Μοιράσου το…

Ετικέτες: Σαν Σήμερα

Πηγή : ALT.GR

21 – 4 –1882

Γεννιέται ο Αμερικανός φυσικός Πέρσι Γουίλλιαμς Μπρίντγκμαν, (Percy Williams Bridgman, πέθανε το 1961).

Εφηύρε μια συσκευή παραγωγής εξαιρετικά υψηλών πιέσεων. Για τη συσκευή αυτή και για τις ανακαλύψεις που έκανε στο πεδίο της Φυσικής κέρδισε το αντίστοιχο βραβείο Νόμπελ το 1946.

21 – 4 – 1898 

Ξεκινά ο ισπανοαμερικανικός πόλεμος, ο οποίος έληξε στις 13 Αυγούστου του ίδιου έτους με ήττα της Ισπανίας.

Οι ΗΠΑ ως ανερχόμενη ιμπεριαλιστική δύναμη εκτόπισαν τους Ισπανούς από την Κούβα και το Πουέρτο Ρίκο (στην Καραϊβική), καθώς και στις Φιλιππίνες και τη νήσο Γκουάμ (στον Ειρηνικό Ωκεανό).

Πηγή: Ριζοσπάστης

21 – 4 – 1915 

Γεννιέται ο Άντονι Κουίν (Anthony Quinn), Μεξικανός ηθοποιός. Το κανονικό του όνομα ήταν Αντόνιο Κινόνες. Εμφανίστηκε σε περισσότερες από 150 ταινίες.

Η επιτυχία στον κινηματογράφο φθάνει με την ταινία «Βίβα Ζαπάτα» του Ηλία Καζάν (1952), με πρωταγωνιστή τον Μάρλον Μπράντο, για την οποία ο Κουίν θα τιμηθεί με Όσκαρ δεύτερου ανδρικού ρόλου.

Το 1954 έπαιξε στην ταινία «Λα στράντα» του Φεντερίκο Φελίνι.

Το 1964 ερμήνευσε το ρόλο του Αλέξη Ζορμπά στην ομώνυμη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη, της οποίας ήταν και παραγωγός.

Η επιτυχία συνεχίζεται με την ταινία «Παθιασμένη ζωή του Βίνσεντ βαν Γκογκ» του Βιτσέντε Μινέλι, για την οποία θα τιμηθεί και πάλι με Όσκαρ για δεύτερο ανδρικό ρόλο.

https://youtube.com/watch?v=n7-cTuKmurQ%3Ffeature%3Doembed

Άλλες σημαντικές ταινίες του είναι «Ο Λόρενς της Αραβίας», «Ο άνθρωπος με τα χρυσά πιστόλια» και η «25η ώρα».

Έπαιξε στο θέατρο και γνώρισε επιτυχία με την ερμηνεία του στο έργο «Λεωφορείο ο πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς.

1944 Στην Καισαριανή ο ΕΛΑΣ δίνει σκληρές μάχες ενάντια στη συνδυασμένη επίθεση 1.000 γερμανοτσολιάδων, χαφιέδων της Ειδικής Ασφάλειας και ανδρών της Γκεστάπο. Την επόμενη μέρα 25.000 δημόσιοι υπάλληλοι κατεβαίνουν σε απεργία με αίτημα την κατάπαυση της τρομοκρατίας αλλά και για τα ειδικότερα ζητήματά τους.

21 – 4 – 1945 

Ο Κόκκινος Στρατός μπαίνει στα περίχωρα του Βερολίνου.

21 – 4 – 1946

Πεθαίνει ο Τζον Μέιναρντ Κέινς, Άγγλος οικονομολόγος, που έκανε γνωστή την έννοια του κρατικού παρεμβατισμού στην οικονομία. Με το έργο του «Γενική θεωρία της απασχόλησης, του τόκου και του χρήματος» (1936), θεώρησε ότι εντόπισε το βασικό πρόβλημα του καπιταλιστικού συστήματος, στην ανεπάρκεια της ζήτησης. Το «φάρμακο διά πάσαν νόσον» ήταν, σύμφωνα με τον Κέυνς, η αύξηση του όγκου της συνολικής ζήτησης στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος. Έτσι διατύπωσε τη λεγόμενη αρχή της «ενεργού ζήτησης», δηλαδή της ζήτησης που θα μπορούσε να αποφέρει το μέγιστο κέρδος για τους καπιταλιστές. Για να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός, ο Κέινς επεξεργάστηκε πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής του αστικού κράτους, που εστιάζεται στην αύξηση των κρατικών δαπανών και στην επέκταση των δημοσίων έργων, στην ανοχή του πληθωρισμού, στη ρύθμιση του προβλήματος της ανεργίας και στον περιορισμό των εργατικών μισθών.

Ο κεϋνσιανισμός δεν μπόρεσε ν’ αντιληφθεί την κρίση σαν προϊόν του συνόλου των αντιφάσεων του καπιταλιστικού συστήματος (από τη δράση των οποίων ανατρέπεται βίαια και η ισορροπία της σχέσης παραγωγής – κατανάλωσης). Δεν αποδέχτηκε τη μαρξιστική ανάλυση για τη σημασία του νόμου της πτώσης του ποσοστού κέρδους και της αλλαγής της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου. Οδηγήθηκε στην αυταπάτη ότι με την κρατική αντιμετώπιση του προβλήματος της ζήτησης, θα μπορούσαν να εξαλειφθούν η κρίση, η ύφεση και τα υψηλά ποσοστά ανεργίας.

Η ίδια η ζωή διέψευσε τον Κέινς , ενώ ακόμα ζούσε, και επέδειξε ότι η βασική οικονομική αντίθεση του καπιταλισμού οξύνεται. Η οικονομική κρίση του ’37 στις ΗΠΑ, την Αγγλία, τη Γαλλία κλπ. ήταν το πρώτο ηχηρό ράπισμα στη δήθεν προοδευτική «αντικυκλική» πολιτική του. Το Μάρτη του 1939 ο Στάλιν, στην έκθεση δράσης στο 18ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Η νέα κρίση δεν άρχισε ύστερα από μια άνθηση της βιομηχανίας, όπως έγινε το 1929, μα ύστερα από μια ύφεση και μια κάποια αναζωογόνηση, που ωστόσο δεν πέρασε σε άνθηση. Αυτό σημαίνει ότι η νέα κρίση θα είναι πιο βαριά και η καταπολέμησή της πιο δύσκολη από την προηγούμενη κρίση».

Ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος ήρθε τελικά να απαντήσει εκεί που δεν μπορούσε ο Κέινς .

Διάφοροι νεοκεϊνσιανοί και ιδιαίτερα λεγόμενοι «αριστεροί» (Ρόμπινσον, Κλάιν, Σράφα κ.ά.) προσπάθησαν, χωρίς επιτυχία, να βελτιώσουν τη συνταγή της αντικυκλικής πολιτικής. Η κρίση στις αρχές της δεκαετίας του ’70, οδήγησε στην ανατολή και εδραίωση στη συνέχεια, της νεοφιλελεύθερης διαχειριστικής πρότασης. «Παιδιά» της πρότασης αυτής στο επίπεδο της ΕΕ ήταν αναμφισβήτητα η Συνθήκη του Μάαστριχτ, η Λευκή Βίβλος για την Εργασία, την Παιδεία κλπ. Από την κεϊνσιανική προβληματική το κεφάλαιο κράτησε το πιο ουσιαστικό στοιχείο της, την αναγκαιότητα του κρατικού σχεδιασμού και ελέγχου της καπιταλιστικής οικονομίας. Στα επόμενα χρόνια ο επιτελικός στρατηγικός χαρακτήρας του αστικού κράτους αναβαθμίστηκε σε εθνικό και διακρατικό επίπεδο.

21 – 4 – 1963 

Ξεκινάει η Πρώτη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης.

Την Πορεία οργανώνουν η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ), η Κίνηση Νέων για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό «Μπέρτραντ Ράσελ» και άλλοι φορείς.

Η Πορεία απαγορεύτηκε από την κυβέρνηση της ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή και δεν πραγματοποιήθηκε, αφού με αστυνομικές διαταγές κηρύχθηκαν παράνομες όλες οι συγκεντρώσεις σε ανοιχτό χώρο.

Ισχυρότατες αστυνομικές δυνάμεις έζωσαν ολόκληρη την περιοχή από τον τύμβο του Μαραθώνα έως το Γηροκομείο.

Περισσότεροι από 3.000 οπλισμένοι χωροφύλακες είχαν αναλάβει τον αποκλεισμό της περιοχής του Μαραθώνα, ενώ ο στρατός βρισκόταν σε ετοιμότητα. Έγιναν 200 συλλήψεις, ενώ 300 άτομα τραυματίστηκαν.

Τελικά την Πορεία πραγματοποίησαν μόνο οι Γρηγόρης Λαμπράκης, Ανδρέας Μαμμωνάς, Μπάμπης Παπαδόπουλος, Παντελής Γούτης, Γιούλια Λιναρδάτου, Βασίλης Παπασταφίδας και Τεύκρος Ανθίας.

Πλησιάζοντας στο Πικέρμι, ο Λαμπράκης μάζεψε λίγα λουλούδια για να τα τοποθετήσει στο μνημείο που είχε στηθεί προς τιμή των απαγχονισμένων από τους Γερμανούς.

21 – 4 – 1967

Οι ενδοαστικές αντιθέσεις που βρίσκονταν σε εξέλιξη όλη την προηγούμενη περίοδο κορυφώνονται στη δικτατορική αστική «λύση» της Χούντας.

Σύμφωνα με το «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, 1949-1968, Β’ Τόμος», «οι βαθύτερες αιτίες που οδήγησαν στη στρατιωτική δικτατορία της 21.4.1967 πρέπει να αναζητηθούν πρωταρχικά στις οξυμένες ενδοαστικές αντιθέσεις σε ολόκληρο το πλέγμα του αστικού κράτους, όπως διαμορφώθηκε μετά από τη Συμφωνία της Βάρκιζας…Μετά από τα ‘Ιουλιανά’ συνεχίστηκε η κρίση του αστικού συστήματος εξαιτίας της οξύτατης σύγκρουσης των κυβερνήσεων με το Παλάτι για τον έλεγχο στο στρατό και γενικότερα για τις αρμοδιότητες του βασιλιά…Ταυτόχρονα σημαντικός παράγοντας που όξυνε την κρίση της αστικής διακυβέρνησης ήταν και το Κυπριακό…Κάτω από την επίδραση τουλάχιστον των πιο πάνω παραγόντων, το τμήμα της αστικής τάξης που είχε δύναμη στον πιο ισχυρό μηχανισμό, το στρατό, έδωσε τη δικτατορική αστική λύση» (σελ.503-505).

Έτσι, τις πρώτες πρωινές ώρες της 21/4/1967 τμήματα του στρατού κινήθηκαν καταλαμβάνοντας στρατηγικά σημεία της πρωτεύουσας, κυβερνητικά κτήρια, το Πεντάγωνο, τη Βουλή, τις τηλεπικοινωνίες, κλπ. Εκτελεστής του πραξικοπήματος υπήρξε μια ηγετική ομάδα αποτελούμενη κυρίως από μεσαία στελέχη του στρατού (συνταγματάρχες και αντισυνταγματάρχες) με επικεφαλής την «τριανδρία» Γ. Παπαδόπουλου, Στ. Παττακού και Ν. Μακαρέζου.

Αμέσως μεταδόθηκε βασιλικό διάταγμα για την αναστολή των άρθρων 5, 6, 8, 10, 11, 12, 14, 18, 20, 95 και 97 του Συντάγματος που αφορούσαν τις ατομικές ελευθερίες και δικαιώματα. Επιβλήθηκε στρατιωτικός νόμος.

Ήδη από τη πρώτη μέρα του πραξικοπήματος συνελήφθησαν πάνω από 1.000 άτομα, κυρίως κομμουνιστές, αριστεροί, αλλά και βασικοί εκπρόσωποι του αστικού πολιτικού κόσμου, ο πρωθυπουργός Π. Κανελλόπουλος, ηγέτες κομμάτων, κυβερνητικά στελέχη, κ.α. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία έως τις 30 του μήνα είχαν συλληφθεί 8.270 άνδρες και γυναίκες, ενώ κόμματα και ξένοι ανταποκριτές κάνουν λόγο ακόμα και για 10-12.000. Το επόμενο διάστημα τα κολαστήρια της Γυάρου, της Λέρου, της Αλικαρνασσού, του Ωρωπού, τα κρατητήρια της διαβόητης ΕΑΤ-ΕΣΑ κ.α. γέμισαν αγωνιστές.

Ανακοίνωση του ΚΚΕ για το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απρίλη 1967

21 – 4 – 1970 

Πραγματοποιείται στη Μόσχα μεγάλη συγκέντρωση για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Β. Ι. Λένιν.

Στη συγκέντρωση παρευρέθηκε και αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, ενώ ο κομμουνιστής ποιητής Κώστας Βάρναλης, με αφορμή την επέτειο, έστειλε στην εφημερίδα «Ισβέστια» θερμό χαιρετισμό και αυτόγραφη αφιέρωση μαζί με το γνωστό ποίημα «Οδηγητής», που είχε γράψει για τον μεγάλο ηγέτη του παγκόσμιου προλεταριάτου.

Πηγή : ALT.GR

---

Κοι

---

 

ΕΥΡΩΠΗ – ΓΕΡΜΑΝΙΑ

«Ο πόλεμος είναι εγγενής στον γεωπολιτικό χειμώνα στον οποίο μπαίνουμε»

• Χιλιάδες πτωχεύσεις, απολύσεις και μηδαμινές αυξήσεις μισθών
• Η γερμανική εργατική τάξη πληρώνει τον παγκόσμιο ανταγωνισμό των μονοπωλιακών ομίλων

Από μαζική διαδήλωση στα τέλη Νοέμβρη ενάντια στο κλείσιμο του εργοστασίου της «Bosch» στη γερμανική πόλη Waiblingen

Οσα συμβαίνουν στη γερμανική και συνολικά στην ευρωπαϊκή καπιταλιστική οικονομία, με την υπερσυσσώρευση κεφαλαίων και την αναζήτηση κερδοφόρων αγορών για επενδύσεις, σε συνθήκες μεγάλης όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, προμηνύουν αυτό που όλο και περισσότεροι αναλυτές χαρακτηρίζουν βαρύ «γεωπολιτικό χειμώνα» για την Ευρώπη και εξηγούν τις πολεμικές ιαχές της ΕΕ, των κρατών – μελών και άλλων ευρωπαϊκών κρατών.

«Ο πόλεμος είναι εγγενής στον γεωπολιτικό χειμώνα στον οποίο μπαίνουμε», τόνιζε πρόσφατα ο Σάμι Σάαρ, επικεφαλής οικονομολόγος της Lombard Odier Bank, σχολιάζοντας την υποχώρηση της ανταγωνιστικότητας και την πτώση της βιομηχανικής παραγωγής της Ευρώπης σε σχέση με άλλες αγορές.

Η γερμανική βιομηχανία αντιμετωπίζει μια πιθανή μείωση της παραγωγής, για τέταρτη συνεχή χρονιά. «Η οικονομία είναι σε ελεύθερη πτώση και βρίσκεται στη βαθύτερη ιστορική της κρίση από την ίδρυση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας», προειδοποίησε πρόσφατα ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων (BDI), Πίτερ Λάιμπινγκερ.

Μια νέα έκθεση προβλέπει μείωση της βιομηχανικής παραγωγής κατά 2% φέτος. Η αξιοποίηση της παραγωγικής ικανότητας στα εργοστάσια χημικής βιομηχανίας ήταν πρόσφατα μόνο στο 70%, αντίστοιχα και οι βιομηχανίες μηχανολογίας και χάλυβα βρίσκονται υπό την πίεση του παγκόσμιου ανταγωνισμού, κυρίως με την Κίνα και τις ΗΠΑ.

Βιομηχανίες φεύγουν «μαζικά» από την Ευρώπη

Η Γερμανία δεν είναι η μόνη καπιταλιστική οικονομία στην ΕΕ που υποχωρεί σε ανταγωνιστικότητα.

Μελέτη της ολλανδικής ING δείχνει ότι οι νέες βιομηχανικές επενδύσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος παραμένουν αναιμικές.

Οι οικονομολόγοι της ING κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι από το 2019 η μετεγκατάσταση ευρωπαϊκών μονάδων παραγωγής στο εξωτερικό έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις επενδύσεις στην ΕΕ.

Μόλις 38 νέες μεγάλες παραγωγικές μονάδες εγκαταστάθηκαν στην Ευρώπη από το 2019, σε σύγκριση με 172 μονάδες παραγωγής που έφυγαν από την Ευρώπη.

«Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι υπήρξαν περισσότερες μετεγκαταστάσεις εργοστασίων στην Ευρώπη το 2016 ή το 2017, από ό,τι τα προηγούμενα έξι χρόνια μαζί», αναφέρει η έκθεση της ING.

Το κόστος της παραγωγής εντός της Ευρώπης θεωρείται βασικός παράγοντας στη μείωση των επενδύσεων που γίνονται με κριτήριο το μέγιστο δυνατό κέρδος.

Η αύξηση των τιμών της Ενέργειας μετά την πανδημία και ιδιαίτερα από τον πόλεμο στην Ουκρανία, η έλλειψη ειδικευμένου εργατικού δυναμικού σε ορισμένους τομείς και τα αυστηρά ρυθμιστικά πλαίσια σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, δρουν αποτρεπτικά για τους επενδυτές.

«Από το 2019, οι τιμές παραγωγού στον βιομηχανικό τομέα της Ευρωζώνης, εξαιρουμένης της Ενέργειας, έχουν αυξηθεί κατά 26%, ενώ στην Κίνα έχουν αυξηθεί μόνο κατά 1,4%», σημειώνει οικονομολόγος της Rexecode.

Η ανοδική πορεία της Κίνας ενθαρρύνει πλέον τα μονοπώλια να αναπτύξουν την έρευνα και την ανάπτυξή τους εκεί. Αυτό συμβαίνει, για παράδειγμα, στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας με τα ηλεκτρικά οχήματα.

Χιλιάδες πτωχεύσεις επιχειρήσεων στη Γερμανία

Ενώ ο παραγόμενος πλούτος αυξάνεται, ο παγκόσμιος ανταγωνισμός και το αέναο κυνήγι του μέγιστου κέρδους που βρίσκεται στην «καρδιά» του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, κλείνουν επιχειρήσεις και συρρικνώνουν τη βιομηχανική παραγωγή στη Γερμανία.

Οι πτωχεύσεις μικρών, μεσαίων και μεγάλων επιχειρήσεων στην ισχυρότερη καπιταλιστική οικονομία της ΕΕ και οι απολύσεις που τις συνοδεύουν έχουν πάρει μορφή ντόμινο τα τελευταία χρόνια. Παράλληλα μεγάλες βιομηχανίες μειώνουν την παραγωγή ή αξιοποιούν την τεχνολογία για να κόψουν μαζικά θέσεις εργασίας.

Πρόσφατο παράδειγμα το λουκέτο στην «Werkzeugbau Laichingen», εταιρεία 130 χρόνων, που ήταν ειδικευμένη στην κατασκευή μηχανημάτων μεταλλουργίας για την αυτοκινητοβιομηχανία και απασχολούσε 100 εργαζόμενους. Η εταιρεία του Λάιχινγκεν έχει κηρυχθεί σε πτώχευση αδυνατώντας να αποπληρώσει τα χρέη της.

Σύμφωνα με το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο DIHK, το 2025 μπήκε λουκέτο σε τουλάχιστον 22.000 μικρές, μεσαίες και μεγάλες εταιρείες σε όλη τη Γερμανία και πάνω από 280.000 άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους. Ο παγκόσμιος ανταγωνισμός έκλεισε εταιρείες σε όλους τους κλάδους που ηγούνται της καπιταλιστικής ανάπτυξης στη Γερμανία, αυτοκινητοβιομηχανίες, μηχανολογικές και χαλυβουργικές βιομηχανίες.

Για παράδειγμα, η κατάσταση στη βιομηχανική περιοχή της Στουτγάρδης – άλλοτε μια από τις πλουσιότερες και πιο παραγωγικές περιοχές – είναι δραματική: Εκατοντάδες πτωχεύσεις, χιλιάδες άνεργοι.

Ενα φαινόμενο ντόμινο έχει προκληθεί, ιδιαίτερα στους μεγάλους γίγαντες της αυτοκινητοβιομηχανίας, Volkswagen, Mercedes-Benz και Porsche, στη συνέχεια στους γίγαντες των εξαρτημάτων, Bosch και ZF, και τέλος σε όλους τους σχετικούς κλάδους. Μόνο στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας χάθηκαν σχεδόν 50.000 θέσεις εργασίας σε έναν χρόνο.

Η εταιρεία κατασκευής φορτηγών και λεωφορείων MAN ανακοίνωσε τελευταία μείωση του εργατικού δυναμικού κατά 2.300 άτομα.

Αλλά και οι κλινικές και τα νοσοκομεία έχουν επίσης αντιμετωπίσει λουκέτα και πτωχεύσεις. Οι τομείς της μεταποίησης και των τροφίμων εξακολουθούν να παραμένουν σταθεροί.

«Τέλεια καταιγίδα»

Οι πτωχεύσεις έχουν αυξηθεί κατά 23% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Οι ζημίες που προκύπτουν από τα επισφαλή χρέη των υπό πτώχευση εταιρειών υπερβαίνουν τα 57 δισ. ευρώ.

Αναλυτές και οικονομολόγοι κάνουν λόγο για την «τέλεια καταιγίδα»: Οπως λένε παράγοντες της αγοράς, «οι κύριες αιτίες της άνθησης των πτωχεύσεων είναι η εκτόξευση του ενεργειακού κόστους, η ασφυκτική γραφειοκρατία και η κατάρρευση της παγκόσμιας ζήτησης».

Σε αυτά προστίθεται ο ανταγωνισμός από την Απω Ανατολή, ιδίως την Κίνα, ο εμπορικός πόλεμος με τις ΗΠΑ και η «Πράσινη Συμφωνία», η οποία πλήττει την παραδοσιακή γερμανική βιομηχανία, ιδίως τους τομείς της αυτοκινητοβιομηχανίας, του χάλυβα και των ανταλλακτικών. Επιπλέον, υπάρχει έλλειψη εγχώριων και ξένων επενδύσεων.

«Σε σύγκριση με πριν από λίγα χρόνια, είναι πολύ πιο δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να βρεθεί ένας Γερμανός ή ξένος επενδυτής πρόθυμος να διασώσει ή να βοηθήσει μια γερμανική εταιρεία που αντιμετωπίζει δυσκολίες», σημειώνουν οι οικονομικοί αναλυτές.

«Σε ορισμένους τομείς, βρισκόμαστε στο ένατο συνεχόμενο τρίμηνο χωρίς σημάδια ανάπτυξης. Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής πρέπει να εφαρμόσουν επείγουσες μεταρρυθμίσεις, για παράδειγμα στην κοινωνική ασφάλιση. Διαφορετικά, το κόστος θα συνεχίσει να αυξάνεται, ειδικά για εταιρείες με μεγάλο εργατικό δυναμικό», τονίζει ο Ντινκ Φόκερ Τράιερ, επικεφαλής αναλυτής στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο, αποτυπώνοντας την απαίτηση του γερμανικού κεφαλαίου και των επιτελείων του για επιτάχυνση των αντεργατικών μέτρων.

Το 64% του μισθού για στέγαση και τρόφιμα

Κάτω από αυτές τις συνθήκες κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων, οι όροι διαβίωσης της εργατικής τάξης στη Γερμανία έχουν επιδεινωθεί ραγδαία και παράλληλα οι ανισότητες πλούτου – φτώχειας οξύνονται.

Η τάση αυτή καταγράφεται στην πρόσφατη έκθεση (9/12/2025) της Ομοσπονδιακής Στατιστικής Υπηρεσίας (Destatis) που βασίζεται στα αποτελέσματα της Ερευνας Εισοδήματος και Εξόδων (EVS): Τα νοικοκυριά με μηνιαίο καθαρό εισόδημα μικρότερο από 1.300 ευρώ δαπάνησαν κατά μέσο όρο το 64% (780 ευρώ) των καταναλωτικών τους δαπανών το 2023 για τροφή και στέγαση.

Κατά μέσο όρο, σε όλα τα νοικοκυριά, τα τρόφιμα και η στέγαση αντιπροσώπευαν λίγο περισσότερο από το ήμισυ (52%) των ιδιωτικών καταναλωτικών δαπανών. Για τα νοικοκυριά με εισόδημα 5.000 ευρώ ή περισσότερο, το ποσοστό αυτό αυξήθηκε στο 47%.

Οι ιδιωτικές καταναλωτικές δαπάνες περιλαμβάνουν τις δαπάνες για τρόφιμα, ένδυση, στέγαση, μεταφορές, επικοινωνίες, αναψυχή, εστιατόρια και καταλύματα, εσωτερική επίπλωση, Υγεία, Εκπαίδευση και χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες.

Παρά τις αιματηρές οικονομίες η ακρίβεια «τρώει» το εργατικό εισόδημα: Το 2023, η μέση μηνιαία καταναλωτική δαπάνη ενός νοικοκυριού ήταν 3.030 ευρώ. Στην προηγούμενη έρευνα EVS το 2018, είχε φτάσει τα 2.700 ευρώ.

Κατά μέσο όρο, το 2023, μετά τις δαπάνες για στέγαση (38%) και τρόφιμα (14%), η τρίτη μεγαλύτερη μηνιαία δαπάνη για τις εργατικές οικογένειες είναι οι μεταφορές, που αντιπροσώπευαν το 12% των εξόδων. Ακολουθούν οι δαπάνες για αναψυχή, αθλητισμό και πολιτισμό (9%), υπηρεσίες εστίασης και διαμονής (7%), πληροφορίες και επικοινωνία (5%) και εσωτερική επίπλωση (5%).

Οι πραγματικοί μισθοί θα αυξηθούν κατά… 0,4% το 2025!

Σε αυτά έρχεται να προστεθεί η …«αύξηση» κατά 0,4% που θα δουν στον μισθό τους οι εργαζόμενοι στη Γερμανία!

Μετά από ονομαστικές αυξήσεις 5,5% και 5,4% το 2023 και το 2024, που στην πράξη ήταν κατά μέσο όρο αύξηση κατά μόλις 2,6%, αντιστοιχώντας ακριβώς στον ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης της δεκαετίας του 2010, φέτος οι πραγματικές αυξήσεις των μισθών θα είναι μηδενικές.

Οπως εξηγεί περαιτέρω στην ετήσια έκθεσή του το Ινστιτούτο WSI του Ιδρύματος Hans Bockler, το οποίο συνδέεται με τα συνδικάτα, περίπου 20 εκατ. εργαζόμενοι καλύφθηκαν από συλλογικά συμφωνημένες αυξήσεις μισθών, μέσω ΣΣΕ. Δεδομένου ότι ο πληθωρισμός αναμένεται να είναι 2,2% το 2025, η πραγματική αύξηση των μισθών ανέρχεται σε 0,4%!

Παρά τη μικρή αύξηση, οι συμβατικοί μισθοί, προσαρμοσμένοι στον πληθωρισμό, εξακολουθούν να είναι κάτω από το επίπεδο του 2020, του πρώτου έτους της πανδημίας. «Αυτό οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι τα μπόνους προσαρμογής στον πληθωρισμό διακόπηκαν και πάλι φέτος», εξηγεί το WSI.

Οι διαπραγματεύσεις για τους κρατικούς υπαλλήλους έχουν προγραμματιστεί για τον Γενάρη και τον Φλεβάρη του 2026.

Τον Φλεβάρη λήγει η συμφωνία μη απεργίας για το συνδικάτο μηχανοδηγών (GdL) στην επερχόμενη μισθολογική διαμάχη με τη σιδηροδρομική εταιρεία. Στις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις για τους μισθούς με άλλους σιδηροδρομικούς φορείς, η GdL απαιτεί αύξηση μισθών κατά 8% για τα μέλη της.

Το επόμενο έτος συνολικά, περίπου 10 εκατ. εργαζόμενοι θα διαπραγματευτούν νέες Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.

Ε. Μ.

https://www.rizospastis.gr

Πηγή : Ριζοσπάστης 19 – 12 – 2025

Ο Δρόμος της Ανατροπής: Η μόνη απάντηση στις μυλόπετρες του καπιταλιστικού κέρδους που συνθλίβουν τον βιοπαλαιστή αγρότη

Τα οξυμένα προβλήματα των γεωργών, των κτηνοτρόφων, των μελισσοκόμων – τα οποία τους οδηγούν μαζικά στα μπλόκα του αγώνα – δεν οφείλονται σε «κακές συγκυρίες». Στον πυρήνα τους βρίσκεται η διευρυνόμενη ψαλίδα μεταξύ του κόστους παραγωγής και των τιμών πώλησης των προϊόντων τους.

Τα παραδείγματα που ακολουθούν αφορούν σε μέσους όρους και αποκαλύπτουν το δίκαιο των αγροτικών κινητοποιήσεων. Δείχνουν ότι οι επιδοτήσεις, ακόμα και εξολοκλήρου αν καταβληθούν, δεν μπορούν πάντα να εξασφαλίσουν την επιβίωση του αγρότη, ούτε σταθερό εισόδημα κάθε χρόνο, το οποίο είναι απαραίτητο για να ζήσει την οικογένειά του με αξιοπρέπεια, να ξανακαλλιεργήσει και να συνεχίσει την παραγωγική του δραστηριότητα.

Γιατί οι αγροτικές ενισχύσεις (Βασική, Συνδεδεμένες κ.λπ.) δεν αντιμετωπίζουν τη ρίζα του προβλήματος, την ακρίβεια των εισροών του αγρότη και τις χαμηλές τιμές στα προϊόντα του, που επιβάλλουν τα βιομηχανικά και εμπορικά – εξαγωγικά μονοπώλια. Αντίθετα, λειτουργούν ως «τεχνητό οξυγόνο» για να κρατήσουν τους αγρότες στην παραγωγή. Αυτή η στήριξη μετατρέπεται σε έμμεση επιδότηση της βιομηχανίας και των καρτέλ, καθώς εξασφαλίζει σε αυτούς την πρώτη ύλη (π.χ. βαμβάκι, σιτάρι κ.ο.κ.) σε εξευτελιστική τιμή (π.χ. 0,37 ευρώ / κιλό για το βαμβάκι, 0,20 ευρώ / κιλό για το σιτάρι κ.ο.κ.).

Ο βιοπαλαιστής αγρότης, εξαντλώντας κάθε περιθώριο, κάνει το αδύνατο δυνατό για να μην «μπει μέσα», ώστε να συνεχίσει να παράγει και να διατηρήσει το βιος του. Ακριβώς αυτήν την κατάσταση εκμεταλλεύεται το καπιταλιστικό σύστημα, και μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) της ΕΕ – την οποία συναποφασίζουν και υλοποιούν όλες οι κυβερνήσεις – χορηγεί τις ενισχύσεις. Γι’ αυτό οι αγρότες που είναι στον δρόμο καταγγέλλουν ότι ο μόχθος τους καταλήγει στην τσέπη των καρτέλ, μέσω του μηχανισμού της «αγοράς» (που ταυτίζεται με την κυριαρχία των μονοπωλίων) και της επιδότησης.

Η ψαλίδα κόστους – τιμής κατακρεουργεί τον γεωργό, τον κτηνοτρόφο, τον μελισσοκόμο

Ακολουθούν παραδείγματα για βασικές καλλιέργειες με στοιχεία για το κόστος παραγωγής, τις αποδόσεις ανά στρέμμα και τις τιμές των αγροτικών προϊόντων για το έτος 2025. Στους υπολογισμούς του κόστους δεν λαμβάνεται υπόψη η εργασία του αγρότη, ούτε η απόσβεση του εξοπλισμού.

Οι βαμβακοπαραγωγοί στην Ελλάδα βιώνουν μια τραγική χρονιά. Ενώ έριξαν κόπο και χρήμα – δίνοντας τη μάχη με την άρδευση, τη φυτοπροστασία και την ακριβή λίπανση – για να επιτύχουν καλές αποδόσεις, η «αγορά» τούς έβαλε μέσα. Η μέση τιμή που τους δόθηκε για το σύσπορο βαμβάκι κυμάνθηκε στα 0,37 ευρώ ανά κιλό. Την ίδια στιγμή, το υψηλότατο κόστος παραγωγής ανά στρέμμα, λόγω της ακρίβειας στις εισροές, ξεπέρασε τα 240 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι ο παραγωγός, αφού έκανε έξοδα και μόχθησε, διαπίστωσε ότι το πραγματικό κόστος για να βγάλει κάθε κιλό βαμβακιού ανέρχεται στα 0,60 ευρώ, και αυτό όταν η συγκομιδή είναι σχετικά καλή (π.χ. 400 κιλά / στρέμμα).

«Είναι αδιανόητο!», είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί: «Παράγουμε με μεγάλο κόστος και πουλάμε με μεγάλη ζημιά». «Οσο περισσότερο παράγουμε, τόσο περισσότερο μπαίνουμε μέσα». Τα έσοδα από την πώληση του προϊόντος (περίπου 148 ευρώ / στρέμμα) τους βάζουν «μέσα», αφήνοντάς τους με απώλειες ύψους 92 ευρώ / στρέμμα. Το σύνολο των ενισχύσεων (ειδική ενίσχυση βάμβακος στα 73,40 ευρώ / στρέμμα συν βασική γύρω στα 25 ευρώ / στρέμμα) έρχεται για να καλύψει ίσα ίσα τη χασούρα (92 ευρώ / στρέμμα) που προκύπτει από την πώληση του προϊόντος. Ο βαμβακοπαραγωγός παραμένει απλήρωτος για την προσωπική του εργασία και αδυνατεί να καλύψει την απόσβεση του εξοπλισμού του.

Αντίστοιχη είναι η κατάσταση στους σιτοπαραγωγούς (σκληρό σιτάρι). Το κόστος παραγωγής ανά στρέμμα εκτιμάται στα 150 ευρώ. Η μέση τιμή πώλησης κυμαίνεται στα 0,20 ευρώ / κιλό (με απόδοση περίπου 450 κιλά / στρέμμα), αποδίδοντας έσοδα περίπου 90 ευρώ / στρέμμα. Ο παραγωγός μπαίνει μέσα περίπου 60 ευρώ / στρέμμα μόνο από τα βασικά έξοδα. Ακόμα και με την ενιαία ενίσχυση (Βασική συν Συνδεδεμένη κυμαίνεται στα 35-38 ευρώ / στρέμμα) η ζημιά παραμένει.

Στο ρύζι: Το κόστος παραγωγής του ρυζιού είναι ιδιαίτερα υψηλό, εκτιμώμενο περίπου στα 350 ευρώ ανά στρέμμα. Αυτό οφείλεται κυρίως στις αυξημένες ανάγκες σε νερό, Ενέργεια για την άντλησή του, καθώς και στα απαραίτητα λιπάσματα και φυτοπροστατευτικά. Παρότι οι αποδόσεις είναι σημαντικές, φτάνοντας κατά μέσο όρο τα 800 κιλά ανά στρέμμα, και η τιμή πώλησης κυμαίνεται στα 0,35 ευρώ το κιλό, τα συνολικά έσοδα από την πώληση (περίπου 280 ευρώ ανά στρέμμα) δεν επαρκούν για να καλύψουν τα έξοδα. Πριν την καταβολή οποιασδήποτε ενίσχυσης, ο παραγωγός βρίσκεται ήδη σε ζημιά, η οποία αγγίζει τα 70 ευρώ ανά στρέμμα. Ακόμα και με τη λήψη της ενιαίας ενίσχυσης (Βασική και Συνδεδεμένη), η οποία εκτιμάται ότι επιστρέφει περίπου 60-70 ευρώ ανά στρέμμα, το τελικό οικονομικό αποτέλεσμα είναι οριακό, αφήνοντας τον παραγωγό με μηδενικά ή ελάχιστα έσοδα. Ουσιαστικά, η ενίσχυση απλώς «εξισορροπεί» την αρχική ζημία, καθιστώντας την καλλιέργεια βιώσιμη μόνο στα χαρτιά.

Η κατάσταση στον ηλίανθο είναι παρόμοια. Το κόστος παραγωγής ανά στρέμμα εκτιμάται στα 120 ευρώ. Η μέση τιμή πώλησης κινείται στα 0,40 ευρώ / κιλό, με απόδοση περίπου 250 κιλά / στρέμμα, αποδίδοντας έσοδα περίπου 100 ευρώ/ στρέμμα (250 κιλά x 0,40 ευρώ). Ο παραγωγός, επομένως, καταγράφει έλλειμμα περίπου 20 ευρώ/ στρέμμα μόνο από τα βασικά λειτουργικά έξοδα. Ακόμα και με την ενίσχυση (η Βασική μαζί με τη Συνδεδεμένη κυμαίνονται περίπου 30-32 ευρώ/ στρέμμα), μένει ουσιαστικά χωρίς εισόδημα.

Η παραγωγή ζωοτροφών βρίσκεται επίσης σε αδιέξοδο. Το μέσο κόστος παραγωγής ανά στρέμμα εκτιμάται στα 130 ευρώ (λαμβάνοντας υπόψιν τη μηδική και το κριθάρι). Η μέση τιμή πώλησης κινείται σε επίπεδα που αποδίδουν έσοδα περίπου 90 ευρώ/ στρέμμα. Ο παραγωγός μπαίνει μέσα περίπου 40 ευρώ/ στρέμμα μόνο από τα βασικά έξοδα. Ακόμα και αν λάβει την Ενιαία Ενίσχυση (Βασική συν Συνδεδεμένη – μόνο για μηδική – κυμαίνονται περίπου 25-35 ευρώ/ στρέμμα), η ζημιά παραμένει.

Στην πατάτα: Η συνολική δαπάνη καλλιέργειας ανά στρέμμα φτάνει τα 1.200 ευρώ. Η τιμή διάθεσης κυμαίνεται στα 0,30 ευρώ/κιλό (30 λεπτά), με την παραγωγή να φτάνει κ.μ.ο στους 3,5 τόνους (περίπου 3.500 κιλά/στρέμμα), με αποτέλεσμα τα έσοδα να διαμορφώνονται στα 1.050 ευρώ/ στρέμμα (3.500 x 0,30 ευρώ). Ο παραγωγός καταγράφει ένα έλλειμμα ύψους 150 ευρώ ανά στρέμμα μόνο από τα βασικά λειτουργικά έξοδα. Ακόμη και με τη Βασική Ενίσχυση (μόλις 22-27 ευρώ/ στρέμμα), μπαίνει βαθιά μέσα και αδυνατεί να καλύψει ακόμα και το κόστος παραγωγής. Την ίδια ώρα η πατάτα στα σούπερ μάρκετ πωλείται 3-4 φορές πάνω από την τιμή που παίρνει ο αγρότης.

Σε ό,τι αφορά στα πορτοκάλια (προς κατανάλωση): Η δαπάνη ανά στρέμμα εκτιμάται στα 650 ευρώ (για άρδευση, φροντίδα, συγκομιδή κ.λπ.). Η μέση τιμή διάθεσης κυμαίνεται στα 0,23 ευρώ/κιλό, με την απόδοση να φτάνει κ.μ.ο τους 3 τόνους (ή περίπου 3.000 κιλά/στρέμμα), με αποτέλεσμα τα έσοδα να διαμορφώνονται στα 690 ευρώ/ στρέμμα (3.000 κιλά x 0,23 ευρώ). Το πραγματικό όφελος από την πώληση (πριν τις ενισχύσεις) ανέρχεται σε μόλις 40 ευρώ/ στρέμμα, υπερκαλύπτοντας οριακά τα έξοδα. Δεδομένου ότι οι περισσότερες εκμεταλλεύσεις είναι μικρότερες από 50 στρέμματα, το ετήσιο εισόδημα διαμορφώνεται ως εξής: Το όφελος από την πώληση φτάνει στα 2.000 ευρώ (40 ευρώ/στρ.x50 στρ.), συν τη Βασική Ενίσχυση (ενδεικτική) που φτάνει τα 1.500 ευρώ (περίπου 30 ευρώ/στρ.x50 στρ.). Το συνολικό ετήσιο καθαρό εισόδημα μιας μέσης εκμετάλλευσης εσπεριδοειδών (50 στρέμματα) ανέρχεται ενδεικτικά στα 3.500 ευρώ. Το ποσό αυτό καθιστά πρακτικά αδύνατη τη διαβίωση ενός ατόμου ή, πόσο μάλλον, μιας οικογένειας. Στα σούπερ μάρκετ τα πορτοκάλια πωλούνται 4-6 φορές πάνω από την τιμή που παίρνει ο αγρότης.

Παραγωγή μελιού: Οι μελισσοκόμοι που διοχετεύουν το μέλι τους στη μεταποίηση αντιμετωπίζουν αντίστοιχη κατάσταση. Το ετήσιο κόστος συντήρησης μιας κυψέλης ανέρχεται περίπου στα 80 ευρώ με 90 ευρώ, για κάλυψη φαρμάκων, μεταφορών, τροφών, άλλων εξόδων. Παρότι μια μέση κυψέλη αποδίδει 15-20 κιλά μελιού, η χαμηλή τιμή χονδρικής (συνήθως 3,50 ευρώ – 4,00 ευρώ ανά κιλό) οδηγεί σε έσοδα μόλις 70 ευρώ – 80 ευρώ ανά κυψέλη.

Το καθαρό έσοδο είναι επομένως πολύ μικρό και εύκολα εκμηδενίζεται. Αν υπάρξει μείωση της απόδοσης ή αύξηση του κόστους (π.χ. καύσιμα), ο παραγωγός περνάει άμεσα σε ζημιά. Ουσιαστικά, η επιβίωση του μελισσοκόμου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δυνατότητα να διαθέτει ο ίδιος, άμεσα, την παραγωγή του στη λαϊκή κατανάλωση.

Οικονομική επιβάρυνση καραντίνας αιγοπροβάτων (Κόστος σίτισης): Το κόστος καραντίνας για τον κτηνοτρόφο, όσον αφορά τη σίτιση, προκύπτει από την υποχρεωτική αλλαγή του τρόπου διατροφής, δηλαδή από τη βοσκή στον πλήρη εγκλεισμό, στο πλαίσιο των μέτρων για την ευλογιά. Κατά τη διάρκεια του πλήρους εγκλεισμού, το ζώο πρέπει να σιτιστεί εξολοκλήρου με ζωοτροφές (σανός, τριφύλλι, συμπυκνωμένες τροφές). Ενώ το κόστος σίτισης στη βοσκή είναι σχετικά χαμηλό, κινούμενο περίπου 0,30 ευρώ έως 0,50 ευρώ ανά ζώο την ημέρα (καλύπτοντας μόνο συμπληρωματική τροφή), το κόστος σε πλήρη εγκλεισμό ανεβαίνει περίπου 0,80 ευρώ έως 1,20 ευρώ ανά ζώο την ημέρα (καλύπτοντας το 100% των αναγκών με ζωοτροφές).

Αυτό σημαίνει ότι ο κτηνοτρόφος επιβαρύνεται με επιπλέον έξοδα σίτισης περίπου 0,50 ευρώ έως 0,70 ευρώ ανά ζώο την ημέρα μόνο λόγω του αναγκαστικού εγκλεισμού. Για παράδειγμα, σε ένα κοπάδι 300 προβάτων και μια καραντίνα 30 ημερών (ελάχιστη διάρκεια καραντίνας), η συνολική επιβάρυνση από τη σίτιση ανέρχεται ενδεικτικά σε 4.500 ευρώ. Η ενίσχυση de minimis (με ποσά περίπου 4 ευρώ, 6 ευρώ και 14 ευρώ ανά πρόβατο ή αίγα), την οποία χορήγησε η κυβέρνηση με μεγάλη καθυστέρηση και ύστερα από τις κινητοποιήσεις των κτηνοτρόφων, είναι μια πυροσβεστική ένεση που δεν επαρκεί για να καλύψει τα έξοδα.

Το ποσό των 4 ευρώ ή 6 ευρώ καλύπτει λιγότερο από το 30% του (ελάχιστου) πρόσθετου κόστους σίτισης (περίπου 15 ευρώ έως 25 ευρώ ανά ζώο), το οποίο προέκυψε λόγω καραντίνας. Ακόμη και το ανώτερο ποσό των 14 ευρώ, που δόθηκε στις βαρύτερα πληγείσες περιοχές, απλώς ισοσκελίζει οριακά αυτό το επιπλέον κόστος (ελάχιστο).

Το κριτήριο του κέρδους εξοντώνει τον ατομικό αγροτοπαραγωγό

Τα αριθμητικά δεδομένα αποδεικνύουν αδιαμφισβήτητα ότι, ακόμη κι αν οι αγρότες λάβουν όλες τις επιδοτήσεις που η κυβέρνηση τους χρωστάει, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την επιβίωση και τη συνέχιση της παραγωγής.

Η κυβέρνηση, από τη μία, καταγγέλλει ότι οι αγρότες ζουν από επιδοτήσεις και, από την άλλη, αυτή επιμένει να μιλάει μόνο για επιδοτήσεις και όχι για το πραγματικό πρόβλημα: Την τεράστια ψαλίδα κόστους – τιμών. Αυτή είναι η ψαλίδα που οι κυβερνήσεις αρνούνται να κλείσουν, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των μεταποιητικών και εμπορικών καρτέλ.

Η προσπάθεια της κυβέρνησης να αποκρύψει, με τη ρητορική περί «αυξημένων» φέτος επιδοτήσεων, την ουσία του προβλήματος, έχει έναν σαφή στόχο: Να καλλιεργήσει στην κοινή γνώμη την εντύπωση ότι οι αγρότες «παίρνουν λεφτά» και είναι «αχάριστοι». Αυτή η στάση εξοργίζει και βγάζει όλο και περισσότερα τρακτέρ στους δρόμους και στα μπλόκα!

Το πρόβλημα της καταλήστευσης του μόχθου των αγροτών και κτηνοτρόφων είναι βαθύτερο και δεν μπορεί να λυθεί οριστικά στο πλαίσιο του σημερινού αστικού κράτους και αυτού του οικονομικού συστήματος, όπου όλα κινούνται στον αστερισμό του κέρδους των μονοπωλίων.

Μπροστά σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, ανοίγονται δύο δρόμοι για την αγροτιά:

Ο δρόμος του καπιταλισμού που οδηγεί στη συνέχιση της σημερινής πολιτικής, στην εξάρτηση της οριακής επιβίωσης από τις επιδοτήσεις και στην τελική εξόντωση των ατομικών αγροτοπαραγωγών, ενσωματώνοντάς τους πλήρως στα σχέδια των μονοπωλίων (π.χ. μέσω συμβολαιακής γεωργίας με όρους που θέτουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι).

Ο δρόμος της ανατροπής, η πρόταση του ΚΚΕ η οποία ανοίγει μια διαφορετική προοπτική: Την ανατροπή αυτού του συστήματος που καταληστεύει τον μόχθο των αγροτοπαραγωγών, ώστε ο βιοπαλαιστής της υπαίθρου να πάψει να είναι όμηρος του κεφαλαίου, των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών δεσμεύσεων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, η αγροτική παραγωγή και η μεταποίησή της να λειτουργεί αποκλειστικά υπέρ των λαϊκών αναγκών.

Αυτός ο δρόμος, που θεμελιώνεται στην εργατική εξουσία και τον κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό, προσφέρει στον αγρότη συγκεκριμένα μόνιμα οφέλη:

• Με την κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων (όπως των μεγάλων βιομηχανιών εφοδίων, λιπασμάτων, των ενεργειακών μονοπωλίων, του εμπορίου και των μεταποιητικών μονάδων) η κοινωνικοποιημένη βιομηχανία θα προσφέρει φθηνές εισροές (όπως αγροεφόδια, καύσιμα, μηχανήματα) και υπηρεσίες στους αγρότες. Το κόστος παραγωγής θα μειωθεί δραστικά και μόνιμα.
• Στο πλάι των μεγάλων κρατικών αγροκτημάτων η μικρομεσαία αγροτική παραγωγή, οργανωμένη σε εθελοντικούς παραγωγικούς συνεταιρισμούς, θα εξασφαλίζει στον αγροτοπαραγωγό, στον οποίο παραχωρείται για χρήση η κοινωνικοποιημένη γη, εγγυημένη τιμή για το προϊόν, καλύπτοντας το κόστος παραγωγής και παρέχοντάς του αξιοπρεπές εισόδημα, χωρίς να εξαρτάται από τις διακυμάνσεις της «αγοράς».
• Η εργατική εξουσία θα οργανώσει ένα ολοκληρωμένο, σύγχρονο και αποκλειστικά κρατικό σύστημα πρόληψης και προστασίας από φυσικές καταστροφές (πυρκαγιές, πλημμύρες, παγετούς) και ζωονόσους και θα εξασφαλίζει αποκατάσταση για κάθε απώλεια.
• Η κατάργηση της καταλήστευσης από τους μεσάζοντες και τα μονοπώλια θα οδηγήσει σε φθηνά, ποιοτικά και επαρκή προϊόντα για ολόκληρο τον λαό, καθώς η διάθεση θα γίνεται μέσω των κρατικών καναλιών, χωρίς το κριτήριο του καπιταλιστικού κέρδους.
• Θα διασφαλιστεί υψηλή ποιότητα ζωής στην ύπαιθρο με ανάπτυξη σύγχρονων υπηρεσιών Υγείας, Παιδείας, Πολιτισμού, οδικών και αρδευτικών δικτύων, και την αντιμετώπιση των αναγκών στέγασης, ώστε η παραμονή στο χωριό να είναι επιλογή ζωής με πλήρη δικαιώματα και μέλλον για τη νεολαία.

Να ικανοποιηθούν τα αιτήματα για ανάσες επιβίωσης

Είναι σαφές ότι εντός των καπιταλιστικών τειχών και υπό το πλαίσιο της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) της ΕΕ – η οποία προωθεί τη συγκέντρωση της παραγωγής σε λίγα χέρια – τα ζητήματα του κόστους, των τιμών και του εισοδήματος δεν μπορούν να λυθούν οριστικά. Ωστόσο, μέσα από τον σκληρό αγώνα των αγροτών και με την ουσιαστική συμπαράσταση όλου του λαού που στενάζει από τις υψηλές τιμές στα ράφια, μπορούν να διεκδικηθούν και να επιτευχθούν άμεσες ανάσες επιβίωσης.

Αντί για επικοινωνιακά τρικ, η κυβέρνηση οφείλει εδώ και τώρα να απαντήσει συγκεκριμένα στα δίκαια αιτήματα των αγροτών:

• Αμεσες μειώσεις στο κόστος παραγωγής, με μείωση της τιμής του αγροτικού πετρελαίου (αφορολόγητο στην αντλία), του ρεύματος και των αγροτικών εφοδίων.
• Θέσπιση εγγυημένων τιμών στα προϊόντα του αγρότη, οι οποίες θα καλύπτουν το κόστος παραγωγής, θα εξασφαλίζουν εισόδημα επιβίωσης στον παραγωγό και ταυτόχρονα προσιτά τρόφιμα στη λαϊκή κατανάλωση.
• Πλήρης και άμεση αναπλήρωση του εισοδήματος των αγροτών για τα προϊόντα που πουλήθηκαν κάτω του κόστους και δεν άφησαν εισόδημα επιβίωσης στους παραγωγούς τους.
• Στήριξη κτηνοτροφίας: Συγκεκριμένα μέτρα για την κτηνοτροφία, όπως αποζημιώσεις, ανασύσταση κοπαδιών και διενέργεια εμβολιασμών (π.χ. για ευλογιά).
• Κρατική ενίσχυση στον ΕΛΓΑ ώστε να αποζημιώνει στο 100% την πραγματική ζημιά από φυσικές καταστροφές και χρηματοδότηση όλων των απαραίτητων έργων υποδομής (αρδευτικά, αντιπλημμυρικά κ.λπ.).

Παρά την κυβερνητική καταστολή και τον καταιγισμό της προπαγάνδας, η κλιμάκωση του αγώνα των αγροτών και η συγκινητική, πλατιά στήριξη που εκφράζεται από όλο τον λαό, αποτελούν το ελπιδοφόρο μήνυμα. Αυτό το μήνυμα δείχνει ότι το δίκιο του αγώνα των αγροτών δεν μπορεί να καλυφθεί ούτε να θαφτεί.

Ο κοινός αντίπαλος – τα μονοπώλια και οι πολιτικές που τα υπηρετούν – βιώνεται καθημερινά και σκληρά από όλο τον λαό, ο οποίος μέσα από τέτοιους αγώνες αποδεικνύει ότι μπορεί να ξεπερνάει τα εμπόδια του φόβου και του αποπροσανατολισμού, οικοδομώντας την κοινή δράση που είναι ικανή να διεκδικήσει ανάσες επιβίωσης σήμερα και τη ριζική ανατροπή αύριο.

Του
Μίλτου ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ*
*Ο Μ. Χριστόπουλος είναι γεωπόνος – διδάκτορας ΓΠΑ, μέλος του Τμήματος Αγροτικής Πολιτικής της ΚΕ του ΚΚΕ

Σάββατο 13 Δεκέμβρη 2025 – Κυριακή 14 Δεκέμβρη 2025

 

ΕΡΓΑΤΙΚΑ

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΣΕΛΙΔΑΣ ΣΤΗΝ ΑΔΕΔΥ

Η ΔΑΣ πρώτη δύναμη και ενισχυμένη, ανάταση για τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στο Δημόσιο!

Γκρεμίστηκε η ΔΑΚΕ, αποδυναμωμένη και η ΠΑΣΚΕ | Αποτέλεσμα προοπτικής ώστε το εργατικό κίνημα να αποτελέσει αντίπαλο δέος σε κεφάλαιο και κυβερνήσεις

Οι σύνεδροι πανηγυρίζουν αμέσως μετά την ανακοίνωση του ελπιδοφόρου αποτελέσματος: Η ΔΑΣ 1η δύναμη στην ΑΔΕΔΥ

Ανάσα και ανάταση για τους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στο Δημόσιο! Αυτό σηματοδοτεί η ιστορική πρωτιά που καταγράφει η ΔΑΣ στην ΑΔΕΔΥ. Μια πρωτιά που καταγράφηκε από τις αρχαιρεσίες με τις οποίες ολοκληρώθηκε χθες Παρασκευή το 39ο Συνέδριο της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης του Δημοσίου, όπου για πρώτη φορά στην Ιστορία το ψηφοδέλτιο της ΔΑΣ αναδεικνύεται πρώτη δύναμη.

Μάλιστα η ΔΑΣ συνέχισε την άνοδό της που καταγράφει στα πρόσφατα συνέδρια, τόσο σε ποσοστά όσο και σε ψήφους και έδρες. Και το αποτέλεσμα γίνεται ακόμα πιο σημαντικό με δεδομένο ότι στις αρχαιρεσίες που τελικά οδήγησαν στην ανάδειξη των αντιπροσώπων στο Συνέδριο συμμετείχε πάνω από το 60% των πολιτικών υπαλλήλων στο Δημόσιο.

Με τα συνθήματα να διαδέχονται το ένα μετά το άλλο, «Συνδικάτα ταξικά – ΟΧΙ κυβερνητικά» και «Αγώνας, ρήξη, ανατροπή – Η Ιστορία γράφεται με πάλη ταξική», οι σύνεδροι υποδέχθηκαν χθες Παρασκευή το ελπιδοφόρο και θετικό αυτό αποτέλεσμα, το επιστέγασμα μια τιτάνιας και ανυποχώρητης προσπάθειας χρόνων ενάντια στους «θεούς και δαίμονες» των κυβερνήσεων, των διοικήσεων, των δεκανικιών τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, που προσπαθούσαν να επιβάλουν σιωπητήριο και να υπονομεύσουν τη δράση των σωματείων.

Ομως δεν τους πέρασε! Τώρα ο αγώνας συνεχίζεται με μεγαλύτερη ορμή. Και τώρα γίνεται πεποίθηση σε περισσότερους πως «κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος»!

Μέσα σε αυτό το κλίμα αγωνιστικού ενθουσιασμού, μάλιστα, οι αντιπρόσωποι στο Συνέδριο έστειλαν το μήνυμα της νίκης στους αγρότες που αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή, βροντοφωνάζοντας δυνατά: «Στα μπλόκα της αγροτιάς σπάει της κυβέρνησης ο τσαμπουκάς!».

Η πρωτιά και περαιτέρω ενίσχυση της ΔΑΣ μπορεί να αποδειχθεί κρίσιμη στη μάχη για να αλλάξει ρότα το συνδικαλιστικό κίνημα στο Δημόσιο. Να συμβάλει αποφασιστικά για να βγει η ΑΔΕΔΥ από τον βάλτο του εργατοπατερισμού και των οφίτσιων στον οποίο έχει συρθεί εδώ και δεκαετίες με ευθύνη των ηγεσιών της, των κεντρικών συνδικαλιστικών παραγόντων κυβερνητικών κομμάτων.

Και, στον αντίποδα, να γίνει πραγματικό αποκούμπι των εργαζομένων και των σωματείων τους, γνήσιος οργανωτής και μπροστάρης των αγώνων με κριτήριο τις ανάγκες τους, κόντρα στην υποταγή και στο στρίμωγμά τους στις «αντοχές» της καπιταλιστικής οικονομίας, όπως έκαναν και κάνουν διαχρονικά οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού, ποδοπατώντας την ανάγκη για ζωή και δουλειά με δικαιώματα.

Από σήμερα κιόλας οι δυνάμεις της ΔΑΣ αναλαμβάνουν τη μεγάλη ευθύνη που απορρέει από το Συνέδριο και από τη θέληση των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στο Δημόσιο, να ανταποκριθούν σε νέα αυξημένα καθήκοντα: Για την οργάνωση του αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς, για τη συσπείρωση στα σωματεία, για τη σύγκρουση με το σάπιο κράτος του κεφαλαίου και τις κυβερνήσεις του, με Συνδικάτα, Ομοσπονδίες και ΑΔΕΔΥ που θα είναι πραγματικά πόλοι αγωνιστικής συσπείρωσης στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.

ΔΑΣ: Ιστορική στιγμή για το εργατικό κίνημα!

«1η δύναμη η ΔΑΣ στην ΑΔΕΔΥ, για πρώτη φορά στην Ιστορία της Συνομοσπονδίας των δημοσίων υπαλλήλων!», αναφέρει η ΔΑΣ σε ανακοίνωσή της αμέσως μετά το τέλος του Συνεδρίου και την ολοκλήρωση της καταμέτρησης, που έγινε την ώρα που έκλεινε η εφημερίδα μας.

Αναλυτικά η ΔΑΣ τονίζει στην ανακοίνωση:

«Το αποτέλεσμα του 39ου Συνεδρίου της ΑΔΕΔΥ δυναμώνει την προοπτική το εργατικό κίνημα να αποτελέσει το αντίπαλο δέος απέναντι σε όλες τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις και στο κεφάλαιο, που υπηρετούν.

Η ΔΑΣ, που το ψηφοδέλτιό της συγκροτείται με συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, με μεγάλη άνοδο σε ψήφους, ποσοστά και έδρες – από 134 ψήφους, 21,3% και 18 έδρες το 2022, 168 ψήφους, 25,57% και 22 έδρες – αναδείχθηκε πρώτη δύναμη, γκρεμίζοντας την κυβερνητική παράταξη της ΔΑΚΕ από αυτήν τη θέση.

Στο Συνέδριο συμμετείχαν αντιπρόσωποι από 36 Ομοσπονδίες, που για να εκλεγούν ψήφισαν 250 χιλιάδες δάσκαλοι, καθηγητές, υγειονομικοί, γιατροί, εργαζόμενοι στην καθαριότητα και στις υπηρεσίες στους δήμους, στις Περιφέρειες, στα πανεπιστήμια, στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση, στα υπουργεία, αυξάνοντας το ποσοστό της συνδικαλιστικής πυκνότητας. Πήραν μέρος αντιπρόσωποι από 1.040 πρωτοβάθμια σωματεία.

Με τη στάση και την επιλογή τους έδωσαν ηχηρό χαστούκι στην κυβέρνηση, που παίρνει το ένα αντιλαϊκό μέτρο πίσω από το άλλο, και έστειλαν μήνυμα εναντίωσης στην πολιτική που εμπλέκει τη χώρα μας σε πολέμους, που φτωχοποιεί τους δημοσίους υπαλλήλους και όλο τον λαό, που εντείνει την καταστολή, που προωθεί ακόμα πιο αντιδραστικές αλλαγές στο αντιλαϊκό αστικό κράτος.

Η ΔΑΚΕ γκρεμίζεται από την πρώτη θέση που κατείχε την τελευταία δεκαετία, ενώ τα ποσοστά της ΠΑΣΚΕ μειώνονται για ακόμα ένα συνέδριο.

Οι σύνεδροι γύρισαν την πλάτη στα ψηφοδέλτια του προηγούμενου συνδυασμού ΣΥΡΙΖΑ – Νέας Αριστεράς, του οποίου τα στελέχη έχουν ήδη σπεύσει να κρατήσουν θέση στο άρμα του Τσίπρα. Οι εργαζόμενοι έστειλαν μήνυμα ότι τα “ταξίδια στις πιο όμορφες θάλασσες” δεν μπορούν να γίνουν με βάρκες φτιαγμένες από τα σάπια υλικά της σοσιαλδημοκρατίας.

Το αποτέλεσμα του Συνεδρίου είναι ζωντανή έκφραση της ανόδου των ταξικών αγώνων για να ζήσουμε όπως μας αξίζει, με βάση τον τεράστιο πλούτο που παράγεται, τις δυνατότητες που προσφέρουν τα σύγχρονα επιστημονικά επιτεύγματα. Αποτελεί αναγνώριση από τους εργαζόμενους της καθημερινής προσπάθειας των συνδικαλιστών της ΔΑΣ για να αναζωογονηθούν οι Ομοσπονδίες και τα σωματεία, να χειραφετηθούν από τις επιδιώξεις του κράτους, να μπουν ορμητικά στον αγώνα.

Μας γεμίζει με περισσότερη ευθύνη για να δυναμώσει ένα μαχητικό, αντικαπιταλιστικό – αντιμονοπωλιακό ρεύμα αντεπίθεσης μέσα στο οργανωμένο κίνημα των δημοσίων υπαλλήλων. Θα συνεχίσουμε ακούραστα, πιο αποφασιστικά μαζί με όλους τους εργαζόμενους να είμαστε στην πρώτη γραμμή για να οργανωθεί ο αγώνας μας σε κάθε χώρο του Δημοσίου, σε συντονισμό με τους εργάτες του ιδιωτικού τομέα, την αγωνιζόμενη αγροτιά, τους φτωχούς αυτοαπασχολούμενους της πόλης, μαζί με τα παιδιά μας στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες μας θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την ανασύνταξη του εργατικού – λαϊκού κινήματος. Το δίλημμα ήταν και παραμένει: “Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας”.

Ολοι κι όλες στα συνδικάτα! Ολοι κι όλες στον αγώνα!».

Σάββατο 13 Δεκέμβρη 2025 – Κυριακή 14 Δεκέμβρη 2025

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ορισμένες σκέψεις για το περιεχόμενο της γονικής ευθύνης στη σύγχρονη εποχή

Στο κείμενο των Θέσεων για το 22ο Συνέδριο του Κόμματος αναφέρεται ότι «την περίοδο που εξετάζουμε ήταν πιο έντονο το αποτύπωμα στη σκέψη και τη στάση γυναικών του κομματικού περίγυρου, ακόμα και κομματικών δυνάμεων της κυρίαρχης αστικής αντίληψης περί ατομικής – οικογενειακής ευθύνης στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών… Συνεπώς, καθοδηγητικά χρειάζεται ουσιαστική φροντίδα για τους κομμουνιστές και κομμουνίστριες νέους γονείς, με πολύπλευρα ιδεολογικά – πολιτικά – οργανωτικά μέτρα στήριξής τους. Κυρίως, αφορά στην προετοιμασία των νεότερων σε ηλικία κομματικών δυνάμεων, η οποία να στηρίζεται στην πιο βαθιά αφομοίωση της αντίληψής μας για την οικογένεια, την εξέλιξή της και των καθηκόντων της στις εκάστοτε ιστορικές κοινωνικές συνθήκες, για το περιεχόμενο της γονικής ευθύνης» (σελίδα 57).

* * *

Η σύγχρονη εργατική – λαϊκή οικογένεια του 21ου αιώνα στην ουσία της παραμένει εκείνη η ιστορικά διαμορφωμένη μορφή συμβίωσης που πρωταρχικά βιώνει το βρέφος και το νήπιο, και έχει στον πυρήνα της την αναπαραγωγή του είδους και την ανατροφή της επόμενης φουρνιάς εργατικού δυναμικού.

Το πέρασμα στη σύγχρονη «πυρηνική» οικογένεια δεν συντελέστηκε μονομιάς. Μέχρι πριν λίγες δεκαετίες επιβίωναν παραλλαγές της διευρυμένης αγροτικής κυρίως οικογένειας, όπως είχε διαμορφωθεί στα προκαπιταλιστικά ταξικά κοινωνικοοικονομικά συστήματα. Στο πλαίσιο αυτό, η διευρυμένη οικογένεια αναλάμβανε συλλογικά τη φροντίδα των παιδιών των εκμεταλλευόμενων τάξεων μέσα από τη συμμετοχή τους από πολύ μικρή ηλικία στις δραστηριότητες των ενηλίκων, τα έθιμα, τις θρησκευτικές πρακτικές κ.λπ.

Ωστόσο, είναι γεγονός ότι ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, με μεγαλύτερη ένταση από το δεύτερο μισό του 20ού, έως σήμερα, το πέρασμα στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού, η κυριαρχία των μονοπωλίων και η όξυνση της βασικής αντίθεσης επέφεραν σταδιακά πρωτόγνωρες ιστορικά αλλαγές στην οικογένεια, στον γάμο και στις σχέσεις μεταξύ συντρόφων, γονιών και παιδιών.

Βασικός παράγοντας στη διαμόρφωση της σύγχρονης εργατικής – λαϊκής οικογένειας αποτέλεσε η μαζική ένταξη των γυναικών στην κοινωνική παραγωγή, κυρίως ως μισθωτές ή/και αυτοαπασχολούμενες, στο έδαφος των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Εν μέρει περιορίστηκε η οικονομική εξάρτηση της γυναίκας από τον άνδρα στο πλαίσιο του γάμου ή του ΣΣ, χωρίς να ανατρέπεται ο οικονομικός – κοινωνικός καταναγκασμός στο πλαίσιό του. Οι αλλαγές αυτές έως έναν βαθμό έχουν περιορίσει την επίδραση αναχρονιστικών, αντιδραστικών αντιλήψεων ότι η γυναίκα έχει ως πρωταρχικό ρόλο την αποκλειστική ευθύνη για τη φροντίδα των παιδιών, της οικογένειας. Υπάρχει πρόοδος στη συμβολή και των δύο γονέων στην ανατροφή των παιδιών και στη στήριξη της οικογένειας. Ανδρες νεότερης ηλικίας νιώθουν την ανάγκη και συμμετέχουν πιο ουσιαστικά στη διατροφή, στη μελέτη των παιδιών, στις αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες.

Επέδρασαν, βέβαια, και οι αντικειμενικές αλλαγές στις συνθήκες εργασίας και ζωής των νέων γονιών (ωράρια, γενίκευση ελαστικών σχέσεων εργασίας). Οι γυναίκες σήμερα καλούνται να «συνδυάσουν» την εργασία σε συνθήκες πρωτοφανούς έντασης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης (χαμηλοί μισθοί, ωράρια – λάστιχο, συχνή εναλλαγή απασχόλησης – ημιαπασχόλησης – ανεργίας κ.λπ.) με τη σχεδόν αποκλειστικά ατομική ευθύνη στη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των χρονίως πασχόντων, των ΑμεΑ. Καθώς οι αντίστοιχες υπηρεσίες φροντίδας της οικογένειας, Προσχολικής Αγωγής, Ειδικής Αγωγής, δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, κέντρα φροντίδας ηλικιωμένων, είναι εμπορευματοποιημένες, λογαριάζονται ως «κόστος» για το αστικό κράτος. Ως δήθεν προοδευτική λύση το αστικό κράτος μεταθέτει την ευθύνη «ισόρροπα» και στον άντρα, στο ζευγάρι.

Παράλληλα, η κυριαρχία των μονοπωλίων και η όξυνση του ανταγωνισμού οδηγεί σε νέες απαιτήσεις όσον αφορά τους όρους αναπαραγωγής της εργατικής τάξης, ενώ η μηχανοποίηση, γενικότερα η τεχνολογική εξέλιξη απαιτεί τουλάχιστον στοιχειώδη γνώση, μόρφωση, ειδίκευση. Γιγαντώνεται ο όγκος των νοητικών, γνωστικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων που πρέπει να αφομοιώσει το παιδί ως αυριανός εργαζόμενος. Κυρίως από τα μέσα του 20ού αιώνα, το αστικό κράτος αναλαμβάνει σε μεγάλη κλίμακα τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών με την υποχρεωτική εκπαίδευση, η οποία σταδιακά διευρύνεται. Το σύγχρονο αστικό σχολείο διδάσκει τις απαραίτητες δεξιότητες στο μελλοντικό εργατικό δυναμικό, ώστε κατ’ απαίτηση της μεγάλης εργοδοσίας να είναι ικανό, φτηνό και «ευέλικτο».

Η αστική θέση ότι η οικογένεια είναι ο βασικός θεσμός διαπαιδαγώγησης του παιδιού είναι μύθος

Ολα τα παραπάνω αναδεικνύουν ότι είναι μύθος η αστική θέση πως η οικογένεια είναι ο βασικός θεσμός διαπαιδαγώγησης του παιδιού. Μέσα από όλους τους θεσμούς του αστικού κράτους (π.χ. Εκπαίδευση) και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της καπιταλιστικής εξουσίας (π.χ. ΜΜΕ, ΜΚΔ, πολιτιστική βιομηχανία) διαπαιδαγωγούνται τα παιδιά της εργατικής – λαϊκής οικογένειας. Εμποτίζουν τα παιδιά από τη νηπιακή κιόλας ηλικία με τις σάπιες αστικές ιδέες, αξίες και τον κυρίαρχο αστικό τρόπο ζωής: Τον ανταγωνισμό, τον ατομικισμό, τον ναρκισσισμό. Σε αυτό το πλαίσιο, η καπιταλιστική εξουσία και ιδεολογία «επενδύουν» στη διαμόρφωση σκέψης και στάσης στις νεανικές συνειδήσεις με κριτήριο την υπεράσπιση του «αιώνιου καπιταλισμού», το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, τη δαιμονοποίηση της κομμουνιστικής κοσμοθεωρίας και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης του 20ού αιώνα, τον μεταμοντέρνο ανορθολογισμό.

Η γονεϊκότητα, ως συμβολή των γονέων στη φροντίδα και την ανατροφή των παιδιών, δεν είναι μια ουδέτερη έννοια, αποσπασμένη από τις κυρίαρχες οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις. Το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων (με πυρήνα τους τις σχέσεις ιδιοκτησίας) και η εξέλιξή τους επιδρούν και συνεπάγονται και διαφορετικές υποχρεώσεις και δικαιώματα των γονιών, τόσο προς το παιδί όσο και μεταξύ τους.

Περί ατομικής – οικογενειακής ευθύνης στη φροντίδα του παιδιού

Και στο σύγχρονο περιεχόμενο της γονικής σχέσης, όπως διαμορφώνεται με βάση τους υλικούς όρους ζωής και εργασίας της εργατικής – λαϊκής οικογένειας, επιδρά η κυρίαρχη αστική ιδεολογία. Αναπαράγεται ότι το παιδί αποτελεί «επένδυση για το μέλλον», με κριτήριο το καπιταλιστικό συμφέρον για τη διαιώνιση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και εξουσίας, όπου η φροντίδα του παιδιού τίθεται στο επίκεντρο της οικογενειακής ζωής (σε σχέση με τα προηγούμενα ταξικά εκμεταλλευτικά συστήματα, όπου το παιδί σηματοδοτούσε περισσότερα εργατικά χέρια στο πλαίσιο της διευρυμένης οικογένειας), ως αποκλειστική γονική ευθύνη. Εμφανίζεται η ιδέα του «πολύτιμου παιδιού».

Σε αυτό το έδαφος, η πλειοψηφία των γονιών και ιδίως των μητέρων – που μετά βασάνων και κόπων κατορθώνουν να τεκνοποιήσουν – εσωτερικεύουν την αποκλειστικά ατομική ευθύνη στη φροντίδα του παιδιού. Ετσι, θυσιάζουν τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους σε ένα ατελείωτο πήγαινε – έλα στις εξωσχολικές δραστηριότητες, στο διάβασμα κ.λπ., που όχι μόνο εξαντλεί τους γονείς οικονομικά, σωματικά και ψυχικά. Σε τελική ανάλυση αφυδατώνει το δημιουργικό περιεχόμενο της σχέσης με το παιδί.

Ταυτόχρονα, με δεδομένη τη γενική πτώση του βιοτικού επιπέδου και τη νεανική ανεργία ή/και ημιαπασχόληση, η οικονομική – αλλά και συναισθηματική – εξάρτηση των παιδιών από την οικογένεια, η συγκατοίκηση, παρατείνονται πέραν της παιδικής – εφηβικής ηλικίας. Ετσι, μπαίνουν εμπόδια στην αυτοτελή ανάπτυξη του νέου / νέας σε κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής και δράσης (εργασία, διαπροσωπικές – ερωτικές σχέσεις), δηλαδή στη δυνατότητα να «στέκονται στα πόδια τους», να αναπτύσσουν πολύπλευρα την προσωπικότητά τους.

Σε αυτό το πλαίσιο διαμορφώνονται στρεβλές αντιλήψεις για το περιεχόμενο της γονικής σχέσης, υιοθετώντας απόψεις «εγώ μόνο ξέρω το καλύτερο για το παιδί μου» και έναν υπερπροστατευτικό τρόπο ανατροφής, που στην ουσία αποκόπτει τη γονική σχέση από τις κυρίαρχες κοινωνικές σχέσεις.

Συντροφικές σχέσεις και γονεϊκότητα στη σύγχρονη οικογένεια

Για να μπορεί η γονική σχέση, η ευθύνη του κάθε γονέα στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού να αναβαθμίζεται και να έχει ουσιαστικό χαρακτήρα, χρειάζεται να στηρίζεται σε ένα εκτεταμένο δίκτυο κρατικής προστασίας και στήριξης. Δηλαδή πρέπει να είναι υπόθεση της κοινωνίας μέσω του κράτους να εξασφαλίσει τις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές συνθήκες για την ανάπτυξη καθολικά όλων των παιδιών.

Από αυτήν την άποψη, η ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του ζητήματος προϋποθέτει την ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος και την κατάργηση της εκμεταλλευτικής οικονομικής βάσης. Απαιτεί κράτος θεμελίωσης της κοινωνικής ιδιοκτησίας στα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής και επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών.

Απαιτεί την προετοιμασία των μελλοντικών γονιών με ευθύνη του κράτους, την πρόσβαση στη σύγχρονη επιστημονική γνώση για την τεκνοποίηση και την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, με την ανάλογη κρατική υποστήριξη (υποδομές, εκπαίδευση, μείωση του υποχρεωτικού εργάσιμου χρόνου κ.ά.).

Σε τελική ανάλυση, καθοριστικός παράγοντας είναι «σε τι κόσμο» μεγαλώνουν τα παιδιά και με τι όρους, πρώτα από όλα οικονομικούς – κοινωνικούς. Από αυτήν την άποψη, η ευθύνη των γονιών απέναντι στο παιδί σχετίζεται και με το επίπεδο ανάπτυξης της κοινωνικής συνείδησης σε δοσμένες ιστορικά συνθήκες εξέλιξης της ταξικής πάλης, όπως αντανακλάται στην κάθε ξεχωριστή προσωπικότητα με υποκειμενικό τρόπο.

Σημαντικός παράγοντας είναι η κοινή προσπάθεια και των δύο γονιών για την εξασφάλιση της γονικής σχέσης με το παιδί, αφήνοντας στην άκρη τις διαφωνίες τους, που μπορεί να αφορούν και συνολικά την απόφασή τους να μην είναι πλέον ερωτικοί σύντροφοι, να μη συμβιώνουν.

Ακόμα περισσότερο, χρειάζεται να απασχολήσει την κομμουνιστική σκέψη και δράση η ουσιαστική αναβάθμιση της σχέσης γονιών – παιδιών, με κριτήριο την ανάγκη ανάπτυξης του παιδιού ως αυτοτελούς προσωπικότητας, και όχι σαν επένδυση, σαν μέσο συναισθηματικής στήριξης.

Αποκτά ιδιαίτερη σημασία η θεωρητική – ιδεολογική – πολιτική στήριξη των κομμουνιστών γονιών, ώστε με συλλογικό, συντροφικό τρόπο να στηριχθεί η προσπάθεια προσέγγισης της γονικής σχέσης και ευθύνης με διαλεκτικό υλιστικό κριτήριο. Με αυτούς τους όρους μπορεί να ξεπεραστεί στη σκέψη που εντοπίζει ως το καθοριστικό στη γονική σχέση να αποτελεί ο γονιός απλά ένα «καλό πρότυπο» για το παιδί. Κυρίως είναι ανάγκη να διαπεράσει την κομμουνιστική σκέψη και δράση πιο βαθιά πώς θα διαπερνούν κάθε πλευρά της προσωπικής ζωής, άρα και την οικογενειακή, η κομμουνιστική στάση στην εργασία, στο κίνημα, η συλλογικότητα και η συντροφικότητα στην κομματική ζωή, ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια, η υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων όλου του λαού, η πάλη ενάντια στον ατομικισμό, κυρίως η ανάπτυξη διαλεκτικού υλιστικού τρόπου σκέψης. Τελικά αφορά στην προσπάθεια να γίνονται αναπόσπαστο στοιχείο των ερωτικών – συντροφικών σχέσεων, της ίδιας της σχέσης με το παιδί.

Η ευθύνη των γονέων απέναντι στα παιδιά αφορά κυρίως στην προετοιμασία τους για να γνωρίσουν, να αντιμετωπίσουν την κοινωνική πραγματικότητα και να παλέψουν για να την αλλάξουν. Μέσα από την αλληλεπίδραση του παιδιού με το περιβάλλον του, μέσα από τη δραστηριότητά του, αντανακλάται στη συνείδησή του, στις ψυχικές του λειτουργίες, η αντικειμενική κοινωνική πραγματικότητα. Και αυτή η προετοιμασία του παιδιού για τις «θύελλες» που είναι μπροστά μας, τους «σεισμούς που μέλλονται να έρθουν», μπορεί να στηριχθεί πιο ουσιαστικά στη συνειδητοποίηση της ατομικής ευθύνης των γονιών στην ανατροφή του παιδιού, με την ταυτόχρονη συνειδητοποίηση των οικονομικών – κοινωνικών – πολιτικών παραγόντων που επιδρούν στη διαπαιδαγώγηση και στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού.

Ι. Γ.

«Η Νίκη της Ζωής επί του Θανάτου». 3η Συμφωνία του Μάλερ. Νικήθηκε άραγε ο μέγας Αρκάς μαέστρος Δημήτρης Μητρόπουλος;

Ποιος ήταν ο Μητρόπουλος;

Γεννημένος στα 1896 στην Αθήνα με καταγωγή από τη Μελισσόπετρα της ορεινής Γορτυνίας, ο Μητρόπουλος σπούδασε πιάνο και Ανώτερα Θεωρητικά στο Ωδείο Αθηνών στις τάξεις μεταξύ άλλων των Λουδ. Βασσενχόβεν (πιάνο), Φιλοκτ. Οικονομίδη και Αρμάνδου Μαρσίκ (Ανώτ. Θεωρητικά), αποφοιτώντας στα 1919 με το Χρυσό Μετάλλιο «Ανδρ. & Ιφ. Συγγρού». Με υποτροφίες Συγγρού και Μπενάκη συνέχισε ανώτερες σπουδές στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, παίζοντας μάλιστα τύμπανα στην Ορχήστρα της Κρατικής Οπερας, στην οποία προσλήφθηκε σύντομα ως προγυμναστής και 3οςμαέστρος, ενώ μαθήτευε δίπλα και στον διάσημο πιανίστα, συνθέτη και παιδαγωγό Μπουζόνι. Από καιρού διηύθυνε ήδη και την ΣΟ του Ωδείου Αθηνών.

Στα 1924 επιστρέφει στην Αθήνα και αρχίζει έναν συνεχή αγώνα μελέτης, διδασκαλίας, διευθύνσεως, επιβίωσης. Εως το 1937 που φεύγει οριστικά για την Αμερική, διηύθυνε 127 συναυλίες, ενώ διετέλεσε και καθηγητής του Ωδείου Αθηνών επί 8ετία με πάμπολλους κορυφαίους μετά μαέστρους, συνθέτες, καθηγητές ως μαθητές του, όπως τους Αλ. Ξένο, Λεων. Ζώρα, Θεόδωρο Βαβαγιάννη, Κ. Κυδωνιάτη, Δ. Χωραφά, Γ. Καζάσογλου, Θ. Δ. Καρυωτάκη κ.λπ.

Είχε ξεκινήσει εμφανίσεις και στην Ευρώπη με σπουδαία συμφωνικά και οπερατικά συγκροτήματα, δρέποντας δάφνες πάντοτε και αναζητώντας όλο και περισσότερο τον μοναχικό βίο, για μελέτη, αφοσίωση, αποστολική διακονία στην Τέχνη του. Μόνον έτσι άλλωστε, κατακτάται η κορυφή του Παρνασσού.

Ο Μητρόπουλος, όπως κατακτούσε ως δεινός ορειβάτης τις υψηλότερες κορυφές των ελληνικών, ευρωπαϊκών και αμερικανικών οροσειρών, «κατακτούσε» και τις δυσκολότερες παρτιτούρες ως σολίστ πιανίστας και μαέστρος. Πάντοτε από μνήμης. Οταν ο Προκόφιεφ τον άκουσε έκθαμβος να παίζει και να διευθύνει παράλληλα το 3ο του κοντσέρτο είπε «τώρα πρέπει να γράψω άλλο κοντσέρτο για μένα».

Τα 23 χρόνια που έζησε στην Αμερική διετέλεσε επί πολλά έτη καλλιτεχνικός διευθυντής και 1οςαρχιμουσικός στην ΣΟ της Μινεάπολης και την Φιλ. Ορχ. της ΝΥ, φτάνοντας να είναι ο 1ος και καλύτερος μαέστρος του κόσμου! Οι εκατοντάδες ακόμη παραστάσεις του στην Μετροπόλιταν της ΝΥ, στην Κρατική Οπερα της Βιέννης και στην «Σκάλα» έχουν μείνει αξεπέραστες ερμηνευτικά, όπως άλλωστε και οι συμφωνικές του με διάφορες κορυφαίες Ορχήστρες.

Στην Ελλάδα γύρισε θριαμβευτής στα 1955 και ’58 επικεφαλής της Φιλ. Ορχ. της ΝΥ και της Βιέννης αντίστοιχα, με τους Αθηναίους να τον υποδέχονται ως εθνικό ήρωα!

Εκτός αυτών, υπήρξε και ιδιοφυής συνθέτης 45 περίπου έργων με κορυφαία την όπερά του «Αδερφή Βεατρίκη», την ορχηστρική «Ταφή», τις μουσικές για τον «Ιππόλυτο Στεφανηφόρο» και την «Ηλέκτρα», την «Οστινάτα σε 3 μέρη» για βιολί και πιάνο κ.ά.

Μην ξεχνάμε την πίστη του στους νέους δημιουργούς, διευθύνοντας εκατοντάδες έργα σε άριστες εκτελέσεις με τις καλύτερες ορχήστρες, αποδεικνύοντας έτσι την ιεραποστολική του δράση επί της Γης, προσθέτοντας τις μνημειώδεις εκτελέσεις του στις συμφωνίες των Μάλερ, Ρ. Στράους, Προκόφιεφ και Σοστακόβιτς.

Η πτώση από την κορυφή

Ηταν όμως, 2 Νοεμβρίου 1960, πρωί, όταν ο Μαέστρος κατέρρευσε στο πόντιουμ, μετά από 2ηκαρδιακή προσβολή, στην πρόβα για την 1η εκτέλεση στο Μιλάνο της «3ηςΣυμφωνίας» του Γκούσταβ Μάλερ, διευθύνοντας την Ορχήστρα της «Σκάλας». «Είμαι σαν ένα παλιό αυτοκίνητο», είπε στους μουσικούς του χαμογελώντας εκείνο το πρωινό, «που έχει τα εξαρτήματά του σε αταξία, αλλά όπως βλέπετε, παρ’ όλα αυτά είμαι ακόμα όρθιος».

Ο Μαέστρος ξεκίνησε πρόβα φτάνοντας στο 80ό μέτρο, όπου είχε ένα «σάλπισμα» η τρομπέτα, και ύστερα από κάποια μέτρα, σταμάτησε. Αντί, ως συνήθως, να ανακεφαλαιώσει τις μελλοντικές παρατηρήσεις προς τους μουσικούς του, εκείνος έπεσε μπροστά μονομιάς, «[…]σαν το άγαλμα που γκρεμίζεται από το βάθρο του.[…] Χτύπησε με το πρόσωπο στο πάτωμα και πληγώθηκε ελαφρά στο κεφάλι, αλλά το σώμα του είχε ήδη κεραυνοβοληθή από την ώρα που ήταν ακόμα πάνω στο PODIUM. […]». Αμέσως τον προσέτρεξε ο γιατρός του Θεάτρου, εις μάτην. «Κατά την μεταφορά του, μετά από λίγο, στην Πολυκλινική, ξεψύχησε».

Πενθεί και η Μόσχα

Τα δυσάρεστα νέα μεταφέρθηκαν σε όλο τον κόσμο αστραπιαία και οι εκδηλώσεις μνήμης από τις διάφορες ορχήστρες, λυρικά θέατρα, συναδέλφους του νεκρού και από τους χιλιάδες θαυμαστές της Τέχνης του, άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη. Το ίδιο έγινε και στη Μόσχα, όπου έξι κορυφαίοι συνθέτες που τον είχαν συναναστραφεί στις εμφανίσεις του στις αρχές της δεκαετίας του ’30, στο Λένινγκραντ και την πρωτεύουσα, υπέγραψαν τηλεγράφημα αποστελλόμενο στην Μετροπόλιταν Οπερα της ΝΥ. Εγραφαν: «Ενθυμούμενοι την τελευταίαν συνάντησίν μας με τον μεγάλον αυτόν διευθυντήν Ορχήστρας τον Δημήτρη Μητρόπουλον, επιθυμούμεν να εκφράσωμεν την λύπην μας διά τον θάνατόν του. Επιθυμούμεν επίσης, να εκφράσωμεν τα συλλυπητήριά μας, προς την Μετροπόλιταν, η οποία απώλεσεν έναν των σημαντικωτέρων καλλιτεχνικών ηγετών της». Υπέγραφαν οι: Σοστακόβιτς, Καμπαλέφσκι, Χρενικώφ, Ντάνκτζεβιτς, Αμίρωφ και Ζαρουτόν.

Ο ραδιοσταθμός της Μόσχας εκείνες τις ημέρες μετέδωσε παλαιότερη ηχογραφημένη συναυλία του Μητρόπουλου και τις νεκρολογίες του Χατσατουριάν και του «Θεού» του βιολιού, Δαυίδ Οϊστραχ. Ο πρώτος μεταξύ άλλων είπε: «Είμαι γεμάτος λύπη και πένθος. Απωλέσαμε έναν από τους μεγαλύτερους μουσικούς του κόσμου. Απωλέσαμε την Τέχνη του. […] Αξέχαστες θα μου μείνουν αι αναμνήσεις από την συναυλίαν αυτήν. Ο Λαός της Μόσχας εχειροκρότησε ενθουσιωδώς τον πολύμορφο καλλιτέχνην, ως Πιανίστα, Διευθυντή ορχήστρας και Συνθέτη. Περιμέναμε και νέαν επίσκεψιν του Μητρόπουλου. Με βαθύτατη λύπη βλέπουμε ότι δεν θα πραγματοποιηθή πλέον». Ενώ ο Οϊστραχ δήλωσε πως «στον μουσικόν κόσμον εσημειώθη μεγάλη απώλεια. Ο Μητρόπουλος ήταν ένας μεγάλος Μουσικός. Ο θάνατός του ρίχνει σε βαρύ πένθος όλον τον κόσμο».

Το ύστατο χαίρε

Λίγες μέρες αργότερα (6/11/1960) η τέφρα του Μαέστρου φτάνει στην Αθήνα με πολεμικό αεροσκάφος, όπου την παραλαμβάνει, εκ μέρους της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, ο παλαιότερα προστατευόμενός του μαθητής, αρχιμουσικός και δ/ντής της, Θ. Βαβαγιάννης και με πομπή πεζή και κομβόι μεταφέρεται στο Ηρώδειο για τη δέουσα τελετή. Πάνω από 3.000 φιλόμουσοι, συνάδερφοι, μαθητές «εγείρονται» με την είσοδο του Μαέστρου και ξεσπούν σε παρατεταμένο χειροκρότημα, ενώ η τεφροδόχος εναπόκειται στη σκηνή του Θεάτρου. Μετά από τους αποχαιρετιστήριους λόγους, η Κρατική Ορχήστρα ερμηνεύει το «Πένθιμο Εμβατήριο» από την «Ηρωική» του Μπετόβεν, χωρίς μαέστρο, σε μια κατανυκτική και παράξενη ομολογουμένως συναυλία. Παλιοί μουσικοί διηγούνταν πως καλύτερα δεν είχαν παίξει σε όλη την ζωή τους και συνάδελφοι πιο «αδύνατοι» μουσικά, εκείνη τη φορά μεταμορφώθηκαν για τον Δάσκαλό τους.

Ενεκα της καύσεως όμως, η επίσημη εκκλησία αρνιόταν την ταφή τού βαθιά πιστού της, κυριολεκτικά Ιερομόναχου της ζωής και της Τέχνης, και άξιου τέκνου της πατρίδας, με αποτέλεσμα να δοθεί επιτέλους κενοτάφιο μνήμα στο Α’ Νεκροταφείο, φιλοτεχνημένο από τον γλύπτη Γιάννη Παππά, μόλις τον Ιούλιο του 1961. Κι άλλες φορές όμως στο παρελθόν ο Μητρόπουλος είχε περάσει άσχημα στη ζωή του, άδικα. Δεν ξεχνάμε, όντας μέλος της ΣΟ του Ωδείου Αθηνών στη δεκαετία του 1920, όπου κάποιοι που τον ζήλευαν και τον πολέμαγαν, του έβαζαν καρφίτσες και πινέζες στην καρέκλα του στα τύμπανα που έπαιζε, ο εξαναγκασμός σε παραίτηση από καλ/κός δ/ντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της ΝΥ από διάφορους «κύκλους» προσκείμενους στον άλλοτε προστατευόμενό του μαέστρο, Μπερνστάιν, ή οι «κατηγόριες» που του πρόσαψαν οι Αμερικανοί ως «κομμουνιστού», άρα επικίνδυνου, επειδή εκθείαζε την ΕΣΣΔ ως προς τη δουλειά του και άλλα επιτεύγματα του μεγάλου αυτού σοσιαλιστικού εργατικού Κράτους, μετά την επίσκεψή του κ.λπ.

Διαπίστωση Μητρόπουλου, γνώμη Χατσατουριάν

Στην επιστήθια φίλη του Καίτη Κατσογιάννη έγραφε μεταξύ άλλων σχετικά: «[…] και σου απομένει τότε η γοητεία αυτού του λαού, με μια ευγένεια καρδιάς, μια ψυχική χάρη και έναν ενθουσιασμό απεριόριστο -έπειτα καλλιτέχνες πέρα ως πέρα. Νομίζω ότι πουθενά αλλού δεν μπορεί να κάνει κανείς μουσική τόσο τέλεια όσο σ’ αυτόν τον τόπο». Αυτά είχε εκμυστηρευτεί και στον νέο τότε μαέστρο γεννημένο στον Καύκασο, Οδυσσέα Δημητριάδη (1908 – 2005), όταν του είπε ότι θέλει να πάει στην Ελλάδα να μείνει και να εργαστεί, με τον Μητρόπουλο να τον αποτρέπει, διότι ακόμη κι αυτός που είχε «δικιά» του ορχήστρα, ο μισθός του δεν έφτανε ούτε για το νοίκι, ενώ στην ΕΣΣΔ θα έχει να εργαστεί και να ζήσει καλά. Κι ο Δημητριάδης ευτυχώς τον άκουσε και μεγαλούργησε.

Αξίζει να αποχαιρετήσουμε τον Μαέστρο, με κάποια λόγια του μεγάλου Σοβιετικού συναδέλφου του, Αράμ Χατσατουριάν:«Από την πρώτη ήδη συνάντηση με τα σοβιετικά ακροατήρια, ο Μητρόπουλος μας καθυπέταξε με την γοητεία της ερμηνευτικής του τέχνης, πάντα γεμάτης ειλικρίνεια και πιστής στο κείμενο των συνθετών, απεριόριστα απομακρυσμένος από φιλαυτία και εξωτερική πόζα. […] ενός από τους πλέον προικισμένους από την φύση Μαέστρους του καιρού μας, για τα επιτεύγματα του οποίου δίκαια μπορεί να υπερηφανεύεται ο ελληνικός λαός…».

Συνεπώς, δεν ηττήθηκε ο μαέστρος, αφού έως σήμερα θαυμάζουμε την Μουσική του ιδιοφυία και μελετάμε και παραδειγματιζόμαστε από τη ζωή και το έργο του αγωνιζόμενοι για τους αδυνάτους και πιστεύοντας στον άνθρωπο και τη σύγχρονη δημιουργία, όπως αυτός.

Δρ. Χρήστος Ηλ. ΚΟΛΟΒΟΣ
Διευθυντής ορχήστρας

«Η Νίκη της Ζωής επί του Θανάτου». 3η Συμφωνία του Μάλερ. Νικήθηκε άραγε ο μέγας Αρκάς μαέστρος Δημήτρης Μητρόπουλος;

Ποιος ήταν ο Μητρόπουλος;

Γεννημένος στα 1896 στην Αθήνα με καταγωγή από τη Μελισσόπετρα της ορεινής Γορτυνίας, ο Μητρόπουλος σπούδασε πιάνο και Ανώτερα Θεωρητικά στο Ωδείο Αθηνών στις τάξεις μεταξύ άλλων των Λουδ. Βασσενχόβεν (πιάνο), Φιλοκτ. Οικονομίδη και Αρμάνδου Μαρσίκ (Ανώτ. Θεωρητικά), αποφοιτώντας στα 1919 με το Χρυσό Μετάλλιο «Ανδρ. & Ιφ. Συγγρού». Με υποτροφίες Συγγρού και Μπενάκη συνέχισε ανώτερες σπουδές στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, παίζοντας μάλιστα τύμπανα στην Ορχήστρα της Κρατικής Οπερας, στην οποία προσλήφθηκε σύντομα ως προγυμναστής και 3οςμαέστρος, ενώ μαθήτευε δίπλα και στον διάσημο πιανίστα, συνθέτη και παιδαγωγό Μπουζόνι. Από καιρού διηύθυνε ήδη και την ΣΟ του Ωδείου Αθηνών.

Στα 1924 επιστρέφει στην Αθήνα και αρχίζει έναν συνεχή αγώνα μελέτης, διδασκαλίας, διευθύνσεως, επιβίωσης. Εως το 1937 που φεύγει οριστικά για την Αμερική, διηύθυνε 127 συναυλίες, ενώ διετέλεσε και καθηγητής του Ωδείου Αθηνών επί 8ετία με πάμπολλους κορυφαίους μετά μαέστρους, συνθέτες, καθηγητές ως μαθητές του, όπως τους Αλ. Ξένο, Λεων. Ζώρα, Θεόδωρο Βαβαγιάννη, Κ. Κυδωνιάτη, Δ. Χωραφά, Γ. Καζάσογλου, Θ. Δ. Καρυωτάκη κ.λπ.

Είχε ξεκινήσει εμφανίσεις και στην Ευρώπη με σπουδαία συμφωνικά και οπερατικά συγκροτήματα, δρέποντας δάφνες πάντοτε και αναζητώντας όλο και περισσότερο τον μοναχικό βίο, για μελέτη, αφοσίωση, αποστολική διακονία στην Τέχνη του. Μόνον έτσι άλλωστε, κατακτάται η κορυφή του Παρνασσού.

Ο Μητρόπουλος, όπως κατακτούσε ως δεινός ορειβάτης τις υψηλότερες κορυφές των ελληνικών, ευρωπαϊκών και αμερικανικών οροσειρών, «κατακτούσε» και τις δυσκολότερες παρτιτούρες ως σολίστ πιανίστας και μαέστρος. Πάντοτε από μνήμης. Οταν ο Προκόφιεφ τον άκουσε έκθαμβος να παίζει και να διευθύνει παράλληλα το 3ο του κοντσέρτο είπε «τώρα πρέπει να γράψω άλλο κοντσέρτο για μένα».

Τα 23 χρόνια που έζησε στην Αμερική διετέλεσε επί πολλά έτη καλλιτεχνικός διευθυντής και 1οςαρχιμουσικός στην ΣΟ της Μινεάπολης και την Φιλ. Ορχ. της ΝΥ, φτάνοντας να είναι ο 1ος και καλύτερος μαέστρος του κόσμου! Οι εκατοντάδες ακόμη παραστάσεις του στην Μετροπόλιταν της ΝΥ, στην Κρατική Οπερα της Βιέννης και στην «Σκάλα» έχουν μείνει αξεπέραστες ερμηνευτικά, όπως άλλωστε και οι συμφωνικές του με διάφορες κορυφαίες Ορχήστρες.

Στην Ελλάδα γύρισε θριαμβευτής στα 1955 και ’58 επικεφαλής της Φιλ. Ορχ. της ΝΥ και της Βιέννης αντίστοιχα, με τους Αθηναίους να τον υποδέχονται ως εθνικό ήρωα!

Εκτός αυτών, υπήρξε και ιδιοφυής συνθέτης 45 περίπου έργων με κορυφαία την όπερά του «Αδερφή Βεατρίκη», την ορχηστρική «Ταφή», τις μουσικές για τον «Ιππόλυτο Στεφανηφόρο» και την «Ηλέκτρα», την «Οστινάτα σε 3 μέρη» για βιολί και πιάνο κ.ά.

Μην ξεχνάμε την πίστη του στους νέους δημιουργούς, διευθύνοντας εκατοντάδες έργα σε άριστες εκτελέσεις με τις καλύτερες ορχήστρες, αποδεικνύοντας έτσι την ιεραποστολική του δράση επί της Γης, προσθέτοντας τις μνημειώδεις εκτελέσεις του στις συμφωνίες των Μάλερ, Ρ. Στράους, Προκόφιεφ και Σοστακόβιτς.

Η πτώση από την κορυφή

Ηταν όμως, 2 Νοεμβρίου 1960, πρωί, όταν ο Μαέστρος κατέρρευσε στο πόντιουμ, μετά από 2ηκαρδιακή προσβολή, στην πρόβα για την 1η εκτέλεση στο Μιλάνο της «3ηςΣυμφωνίας» του Γκούσταβ Μάλερ, διευθύνοντας την Ορχήστρα της «Σκάλας». «Είμαι σαν ένα παλιό αυτοκίνητο», είπε στους μουσικούς του χαμογελώντας εκείνο το πρωινό, «που έχει τα εξαρτήματά του σε αταξία, αλλά όπως βλέπετε, παρ’ όλα αυτά είμαι ακόμα όρθιος».

Ο Μαέστρος ξεκίνησε πρόβα φτάνοντας στο 80ό μέτρο, όπου είχε ένα «σάλπισμα» η τρομπέτα, και ύστερα από κάποια μέτρα, σταμάτησε. Αντί, ως συνήθως, να ανακεφαλαιώσει τις μελλοντικές παρατηρήσεις προς τους μουσικούς του, εκείνος έπεσε μπροστά μονομιάς, «[…]σαν το άγαλμα που γκρεμίζεται από το βάθρο του.[…] Χτύπησε με το πρόσωπο στο πάτωμα και πληγώθηκε ελαφρά στο κεφάλι, αλλά το σώμα του είχε ήδη κεραυνοβοληθή από την ώρα που ήταν ακόμα πάνω στο PODIUM. […]». Αμέσως τον προσέτρεξε ο γιατρός του Θεάτρου, εις μάτην. «Κατά την μεταφορά του, μετά από λίγο, στην Πολυκλινική, ξεψύχησε».

Πενθεί και η Μόσχα

Τα δυσάρεστα νέα μεταφέρθηκαν σε όλο τον κόσμο αστραπιαία και οι εκδηλώσεις μνήμης από τις διάφορες ορχήστρες, λυρικά θέατρα, συναδέλφους του νεκρού και από τους χιλιάδες θαυμαστές της Τέχνης του, άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη. Το ίδιο έγινε και στη Μόσχα, όπου έξι κορυφαίοι συνθέτες που τον είχαν συναναστραφεί στις εμφανίσεις του στις αρχές της δεκαετίας του ’30, στο Λένινγκραντ και την πρωτεύουσα, υπέγραψαν τηλεγράφημα αποστελλόμενο στην Μετροπόλιταν Οπερα της ΝΥ. Εγραφαν: «Ενθυμούμενοι την τελευταίαν συνάντησίν μας με τον μεγάλον αυτόν διευθυντήν Ορχήστρας τον Δημήτρη Μητρόπουλον, επιθυμούμεν να εκφράσωμεν την λύπην μας διά τον θάνατόν του. Επιθυμούμεν επίσης, να εκφράσωμεν τα συλλυπητήριά μας, προς την Μετροπόλιταν, η οποία απώλεσεν έναν των σημαντικωτέρων καλλιτεχνικών ηγετών της». Υπέγραφαν οι: Σοστακόβιτς, Καμπαλέφσκι, Χρενικώφ, Ντάνκτζεβιτς, Αμίρωφ και Ζαρουτόν.

Ο ραδιοσταθμός της Μόσχας εκείνες τις ημέρες μετέδωσε παλαιότερη ηχογραφημένη συναυλία του Μητρόπουλου και τις νεκρολογίες του Χατσατουριάν και του «Θεού» του βιολιού, Δαυίδ Οϊστραχ. Ο πρώτος μεταξύ άλλων είπε: «Είμαι γεμάτος λύπη και πένθος. Απωλέσαμε έναν από τους μεγαλύτερους μουσικούς του κόσμου. Απωλέσαμε την Τέχνη του. […] Αξέχαστες θα μου μείνουν αι αναμνήσεις από την συναυλίαν αυτήν. Ο Λαός της Μόσχας εχειροκρότησε ενθουσιωδώς τον πολύμορφο καλλιτέχνην, ως Πιανίστα, Διευθυντή ορχήστρας και Συνθέτη. Περιμέναμε και νέαν επίσκεψιν του Μητρόπουλου. Με βαθύτατη λύπη βλέπουμε ότι δεν θα πραγματοποιηθή πλέον». Ενώ ο Οϊστραχ δήλωσε πως «στον μουσικόν κόσμον εσημειώθη μεγάλη απώλεια. Ο Μητρόπουλος ήταν ένας μεγάλος Μουσικός. Ο θάνατός του ρίχνει σε βαρύ πένθος όλον τον κόσμο».

Το ύστατο χαίρε

Λίγες μέρες αργότερα (6/11/1960) η τέφρα του Μαέστρου φτάνει στην Αθήνα με πολεμικό αεροσκάφος, όπου την παραλαμβάνει, εκ μέρους της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, ο παλαιότερα προστατευόμενός του μαθητής, αρχιμουσικός και δ/ντής της, Θ. Βαβαγιάννης και με πομπή πεζή και κομβόι μεταφέρεται στο Ηρώδειο για τη δέουσα τελετή. Πάνω από 3.000 φιλόμουσοι, συνάδερφοι, μαθητές «εγείρονται» με την είσοδο του Μαέστρου και ξεσπούν σε παρατεταμένο χειροκρότημα, ενώ η τεφροδόχος εναπόκειται στη σκηνή του Θεάτρου. Μετά από τους αποχαιρετιστήριους λόγους, η Κρατική Ορχήστρα ερμηνεύει το «Πένθιμο Εμβατήριο» από την «Ηρωική» του Μπετόβεν, χωρίς μαέστρο, σε μια κατανυκτική και παράξενη ομολογουμένως συναυλία. Παλιοί μουσικοί διηγούνταν πως καλύτερα δεν είχαν παίξει σε όλη την ζωή τους και συνάδελφοι πιο «αδύνατοι» μουσικά, εκείνη τη φορά μεταμορφώθηκαν για τον Δάσκαλό τους.

Ενεκα της καύσεως όμως, η επίσημη εκκλησία αρνιόταν την ταφή τού βαθιά πιστού της, κυριολεκτικά Ιερομόναχου της ζωής και της Τέχνης, και άξιου τέκνου της πατρίδας, με αποτέλεσμα να δοθεί επιτέλους κενοτάφιο μνήμα στο Α’ Νεκροταφείο, φιλοτεχνημένο από τον γλύπτη Γιάννη Παππά, μόλις τον Ιούλιο του 1961. Κι άλλες φορές όμως στο παρελθόν ο Μητρόπουλος είχε περάσει άσχημα στη ζωή του, άδικα. Δεν ξεχνάμε, όντας μέλος της ΣΟ του Ωδείου Αθηνών στη δεκαετία του 1920, όπου κάποιοι που τον ζήλευαν και τον πολέμαγαν, του έβαζαν καρφίτσες και πινέζες στην καρέκλα του στα τύμπανα που έπαιζε, ο εξαναγκασμός σε παραίτηση από καλ/κός δ/ντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της ΝΥ από διάφορους «κύκλους» προσκείμενους στον άλλοτε προστατευόμενό του μαέστρο, Μπερνστάιν, ή οι «κατηγόριες» που του πρόσαψαν οι Αμερικανοί ως «κομμουνιστού», άρα επικίνδυνου, επειδή εκθείαζε την ΕΣΣΔ ως προς τη δουλειά του και άλλα επιτεύγματα του μεγάλου αυτού σοσιαλιστικού εργατικού Κράτους, μετά την επίσκεψή του κ.λπ.

Διαπίστωση Μητρόπουλου, γνώμη Χατσατουριάν

Στην επιστήθια φίλη του Καίτη Κατσογιάννη έγραφε μεταξύ άλλων σχετικά: «[…] και σου απομένει τότε η γοητεία αυτού του λαού, με μια ευγένεια καρδιάς, μια ψυχική χάρη και έναν ενθουσιασμό απεριόριστο -έπειτα καλλιτέχνες πέρα ως πέρα. Νομίζω ότι πουθενά αλλού δεν μπορεί να κάνει κανείς μουσική τόσο τέλεια όσο σ’ αυτόν τον τόπο». Αυτά είχε εκμυστηρευτεί και στον νέο τότε μαέστρο γεννημένο στον Καύκασο, Οδυσσέα Δημητριάδη (1908 – 2005), όταν του είπε ότι θέλει να πάει στην Ελλάδα να μείνει και να εργαστεί, με τον Μητρόπουλο να τον αποτρέπει, διότι ακόμη κι αυτός που είχε «δικιά» του ορχήστρα, ο μισθός του δεν έφτανε ούτε για το νοίκι, ενώ στην ΕΣΣΔ θα έχει να εργαστεί και να ζήσει καλά. Κι ο Δημητριάδης ευτυχώς τον άκουσε και μεγαλούργησε.

Αξίζει να αποχαιρετήσουμε τον Μαέστρο, με κάποια λόγια του μεγάλου Σοβιετικού συναδέλφου του, Αράμ Χατσατουριάν:«Από την πρώτη ήδη συνάντηση με τα σοβιετικά ακροατήρια, ο Μητρόπουλος μας καθυπέταξε με την γοητεία της ερμηνευτικής του τέχνης, πάντα γεμάτης ειλικρίνεια και πιστής στο κείμενο των συνθετών, απεριόριστα απομακρυσμένος από φιλαυτία και εξωτερική πόζα. […] ενός από τους πλέον προικισμένους από την φύση Μαέστρους του καιρού μας, για τα επιτεύγματα του οποίου δίκαια μπορεί να υπερηφανεύεται ο ελληνικός λαός…».

Συνεπώς, δεν ηττήθηκε ο μαέστρος, αφού έως σήμερα θαυμάζουμε την Μουσική του ιδιοφυία και μελετάμε και παραδειγματιζόμαστε από τη ζωή και το έργο του αγωνιζόμενοι για τους αδυνάτους και πιστεύοντας στον άνθρωπο και τη σύγχρονη δημιουργία, όπως αυτός.

Δρ. Χρήστος Ηλ. ΚΟΛΟΒΟΣ
Διευθυντής ορχήστρας

    «Η Νίκη της Ζωής επί του Θανάτου». 3η Συμφωνία του Μάλερ. Νικήθηκε άραγε ο μέγας Αρκάς μαέστρος Δημήτρης Μητρόπουλος;

Ποιος ήταν ο Μητρόπουλος;

Γεννημένος στα 1896 στην Αθήνα με καταγωγή από τη Μελισσόπετρα της ορεινής Γορτυνίας, ο Μητρόπουλος σπούδασε πιάνο και Ανώτερα Θεωρητικά στο Ωδείο Αθηνών στις τάξεις μεταξύ άλλων των Λουδ. Βασσενχόβεν (πιάνο), Φιλοκτ. Οικονομίδη και Αρμάνδου Μαρσίκ (Ανώτ. Θεωρητικά), αποφοιτώντας στα 1919 με το Χρυσό Μετάλλιο «Ανδρ. & Ιφ. Συγγρού». Με υποτροφίες Συγγρού και Μπενάκη συνέχισε ανώτερες σπουδές στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, παίζοντας μάλιστα τύμπανα στην Ορχήστρα της Κρατικής Οπερας, στην οποία προσλήφθηκε σύντομα ως προγυμναστής και 3οςμαέστρος, ενώ μαθήτευε δίπλα και στον διάσημο πιανίστα, συνθέτη και παιδαγωγό Μπουζόνι. Από καιρού διηύθυνε ήδη και την ΣΟ του Ωδείου Αθηνών.

Στα 1924 επιστρέφει στην Αθήνα και αρχίζει έναν συνεχή αγώνα μελέτης, διδασκαλίας, διευθύνσεως, επιβίωσης. Εως το 1937 που φεύγει οριστικά για την Αμερική, διηύθυνε 127 συναυλίες, ενώ διετέλεσε και καθηγητής του Ωδείου Αθηνών επί 8ετία με πάμπολλους κορυφαίους μετά μαέστρους, συνθέτες, καθηγητές ως μαθητές του, όπως τους Αλ. Ξένο, Λεων. Ζώρα, Θεόδωρο Βαβαγιάννη, Κ. Κυδωνιάτη, Δ. Χωραφά, Γ. Καζάσογλου, Θ. Δ. Καρυωτάκη κ.λπ.

Είχε ξεκινήσει εμφανίσεις και στην Ευρώπη με σπουδαία συμφωνικά και οπερατικά συγκροτήματα, δρέποντας δάφνες πάντοτε και αναζητώντας όλο και περισσότερο τον μοναχικό βίο, για μελέτη, αφοσίωση, αποστολική διακονία στην Τέχνη του. Μόνον έτσι άλλωστε, κατακτάται η κορυφή του Παρνασσού.

Ο Μητρόπουλος, όπως κατακτούσε ως δεινός ορειβάτης τις υψηλότερες κορυφές των ελληνικών, ευρωπαϊκών και αμερικανικών οροσειρών, «κατακτούσε» και τις δυσκολότερες παρτιτούρες ως σολίστ πιανίστας και μαέστρος. Πάντοτε από μνήμης. Οταν ο Προκόφιεφ τον άκουσε έκθαμβος να παίζει και να διευθύνει παράλληλα το 3ο του κοντσέρτο είπε «τώρα πρέπει να γράψω άλλο κοντσέρτο για μένα».

Τα 23 χρόνια που έζησε στην Αμερική διετέλεσε επί πολλά έτη καλλιτεχνικός διευθυντής και 1οςαρχιμουσικός στην ΣΟ της Μινεάπολης και την Φιλ. Ορχ. της ΝΥ, φτάνοντας να είναι ο 1ος και καλύτερος μαέστρος του κόσμου! Οι εκατοντάδες ακόμη παραστάσεις του στην Μετροπόλιταν της ΝΥ, στην Κρατική Οπερα της Βιέννης και στην «Σκάλα» έχουν μείνει αξεπέραστες ερμηνευτικά, όπως άλλωστε και οι συμφωνικές του με διάφορες κορυφαίες Ορχήστρες.

Στην Ελλάδα γύρισε θριαμβευτής στα 1955 και ’58 επικεφαλής της Φιλ. Ορχ. της ΝΥ και της Βιέννης αντίστοιχα, με τους Αθηναίους να τον υποδέχονται ως εθνικό ήρωα!

Εκτός αυτών, υπήρξε και ιδιοφυής συνθέτης 45 περίπου έργων με κορυφαία την όπερά του «Αδερφή Βεατρίκη», την ορχηστρική «Ταφή», τις μουσικές για τον «Ιππόλυτο Στεφανηφόρο» και την «Ηλέκτρα», την «Οστινάτα σε 3 μέρη» για βιολί και πιάνο κ.ά.

Μην ξεχνάμε την πίστη του στους νέους δημιουργούς, διευθύνοντας εκατοντάδες έργα σε άριστες εκτελέσεις με τις καλύτερες ορχήστρες, αποδεικνύοντας έτσι την ιεραποστολική του δράση επί της Γης, προσθέτοντας τις μνημειώδεις εκτελέσεις του στις συμφωνίες των Μάλερ, Ρ. Στράους, Προκόφιεφ και Σοστακόβιτς.

Η πτώση από την κορυφή

Ηταν όμως, 2 Νοεμβρίου 1960, πρωί, όταν ο Μαέστρος κατέρρευσε στο πόντιουμ, μετά από 2ηκαρδιακή προσβολή, στην πρόβα για την 1η εκτέλεση στο Μιλάνο της «3ηςΣυμφωνίας» του Γκούσταβ Μάλερ, διευθύνοντας την Ορχήστρα της «Σκάλας». «Είμαι σαν ένα παλιό αυτοκίνητο», είπε στους μουσικούς του χαμογελώντας εκείνο το πρωινό, «που έχει τα εξαρτήματά του σε αταξία, αλλά όπως βλέπετε, παρ’ όλα αυτά είμαι ακόμα όρθιος».

Ο Μαέστρος ξεκίνησε πρόβα φτάνοντας στο 80ό μέτρο, όπου είχε ένα «σάλπισμα» η τρομπέτα, και ύστερα από κάποια μέτρα, σταμάτησε. Αντί, ως συνήθως, να ανακεφαλαιώσει τις μελλοντικές παρατηρήσεις προς τους μουσικούς του, εκείνος έπεσε μπροστά μονομιάς, «[…]σαν το άγαλμα που γκρεμίζεται από το βάθρο του.[…] Χτύπησε με το πρόσωπο στο πάτωμα και πληγώθηκε ελαφρά στο κεφάλι, αλλά το σώμα του είχε ήδη κεραυνοβοληθή από την ώρα που ήταν ακόμα πάνω στο PODIUM. […]». Αμέσως τον προσέτρεξε ο γιατρός του Θεάτρου, εις μάτην. «Κατά την μεταφορά του, μετά από λίγο, στην Πολυκλινική, ξεψύχησε».

Πενθεί και η Μόσχα

Τα δυσάρεστα νέα μεταφέρθηκαν σε όλο τον κόσμο αστραπιαία και οι εκδηλώσεις μνήμης από τις διάφορες ορχήστρες, λυρικά θέατρα, συναδέλφους του νεκρού και από τους χιλιάδες θαυμαστές της Τέχνης του, άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη. Το ίδιο έγινε και στη Μόσχα, όπου έξι κορυφαίοι συνθέτες που τον είχαν συναναστραφεί στις εμφανίσεις του στις αρχές της δεκαετίας του ’30, στο Λένινγκραντ και την πρωτεύουσα, υπέγραψαν τηλεγράφημα αποστελλόμενο στην Μετροπόλιταν Οπερα της ΝΥ. Εγραφαν: «Ενθυμούμενοι την τελευταίαν συνάντησίν μας με τον μεγάλον αυτόν διευθυντήν Ορχήστρας τον Δημήτρη Μητρόπουλον, επιθυμούμεν να εκφράσωμεν την λύπην μας διά τον θάνατόν του. Επιθυμούμεν επίσης, να εκφράσωμεν τα συλλυπητήριά μας, προς την Μετροπόλιταν, η οποία απώλεσεν έναν των σημαντικωτέρων καλλιτεχνικών ηγετών της». Υπέγραφαν οι: Σοστακόβιτς, Καμπαλέφσκι, Χρενικώφ, Ντάνκτζεβιτς, Αμίρωφ και Ζαρουτόν.

Ο ραδιοσταθμός της Μόσχας εκείνες τις ημέρες μετέδωσε παλαιότερη ηχογραφημένη συναυλία του Μητρόπουλου και τις νεκρολογίες του Χατσατουριάν και του «Θεού» του βιολιού, Δαυίδ Οϊστραχ. Ο πρώτος μεταξύ άλλων είπε: «Είμαι γεμάτος λύπη και πένθος. Απωλέσαμε έναν από τους μεγαλύτερους μουσικούς του κόσμου. Απωλέσαμε την Τέχνη του. […] Αξέχαστες θα μου μείνουν αι αναμνήσεις από την συναυλίαν αυτήν. Ο Λαός της Μόσχας εχειροκρότησε ενθουσιωδώς τον πολύμορφο καλλιτέχνην, ως Πιανίστα, Διευθυντή ορχήστρας και Συνθέτη. Περιμέναμε και νέαν επίσκεψιν του Μητρόπουλου. Με βαθύτατη λύπη βλέπουμε ότι δεν θα πραγματοποιηθή πλέον». Ενώ ο Οϊστραχ δήλωσε πως «στον μουσικόν κόσμον εσημειώθη μεγάλη απώλεια. Ο Μητρόπουλος ήταν ένας μεγάλος Μουσικός. Ο θάνατός του ρίχνει σε βαρύ πένθος όλον τον κόσμο».

Το ύστατο χαίρε

Λίγες μέρες αργότερα (6/11/1960) η τέφρα του Μαέστρου φτάνει στην Αθήνα με πολεμικό αεροσκάφος, όπου την παραλαμβάνει, εκ μέρους της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, ο παλαιότερα προστατευόμενός του μαθητής, αρχιμουσικός και δ/ντής της, Θ. Βαβαγιάννης και με πομπή πεζή και κομβόι μεταφέρεται στο Ηρώδειο για τη δέουσα τελετή. Πάνω από 3.000 φιλόμουσοι, συνάδερφοι, μαθητές «εγείρονται» με την είσοδο του Μαέστρου και ξεσπούν σε παρατεταμένο χειροκρότημα, ενώ η τεφροδόχος εναπόκειται στη σκηνή του Θεάτρου. Μετά από τους αποχαιρετιστήριους λόγους, η Κρατική Ορχήστρα ερμηνεύει το «Πένθιμο Εμβατήριο» από την «Ηρωική» του Μπετόβεν, χωρίς μαέστρο, σε μια κατανυκτική και παράξενη ομολογουμένως συναυλία. Παλιοί μουσικοί διηγούνταν πως καλύτερα δεν είχαν παίξει σε όλη την ζωή τους και συνάδελφοι πιο «αδύνατοι» μουσικά, εκείνη τη φορά μεταμορφώθηκαν για τον Δάσκαλό τους.

Ενεκα της καύσεως όμως, η επίσημη εκκλησία αρνιόταν την ταφή τού βαθιά πιστού της, κυριολεκτικά Ιερομόναχου της ζωής και της Τέχνης, και άξιου τέκνου της πατρίδας, με αποτέλεσμα να δοθεί επιτέλους κενοτάφιο μνήμα στο Α’ Νεκροταφείο, φιλοτεχνημένο από τον γλύπτη Γιάννη Παππά, μόλις τον Ιούλιο του 1961. Κι άλλες φορές όμως στο παρελθόν ο Μητρόπουλος είχε περάσει άσχημα στη ζωή του, άδικα. Δεν ξεχνάμε, όντας μέλος της ΣΟ του Ωδείου Αθηνών στη δεκαετία του 1920, όπου κάποιοι που τον ζήλευαν και τον πολέμαγαν, του έβαζαν καρφίτσες και πινέζες στην καρέκλα του στα τύμπανα που έπαιζε, ο εξαναγκασμός σε παραίτηση από καλ/κός δ/ντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της ΝΥ από διάφορους «κύκλους» προσκείμενους στον άλλοτε προστατευόμενό του μαέστρο, Μπερνστάιν, ή οι «κατηγόριες» που του πρόσαψαν οι Αμερικανοί ως «κομμουνιστού», άρα επικίνδυνου, επειδή εκθείαζε την ΕΣΣΔ ως προς τη δουλειά του και άλλα επιτεύγματα του μεγάλου αυτού σοσιαλιστικού εργατικού Κράτους, μετά την επίσκεψή του κ.λπ.

Διαπίστωση Μητρόπουλου, γνώμη Χατσατουριάν

Στην επιστήθια φίλη του Καίτη Κατσογιάννη έγραφε μεταξύ άλλων σχετικά: «[…] και σου απομένει τότε η γοητεία αυτού του λαού, με μια ευγένεια καρδιάς, μια ψυχική χάρη και έναν ενθουσιασμό απεριόριστο -έπειτα καλλιτέχνες πέρα ως πέρα. Νομίζω ότι πουθενά αλλού δεν μπορεί να κάνει κανείς μουσική τόσο τέλεια όσο σ’ αυτόν τον τόπο». Αυτά είχε εκμυστηρευτεί και στον νέο τότε μαέστρο γεννημένο στον Καύκασο, Οδυσσέα Δημητριάδη (1908 – 2005), όταν του είπε ότι θέλει να πάει στην Ελλάδα να μείνει και να εργαστεί, με τον Μητρόπουλο να τον αποτρέπει, διότι ακόμη κι αυτός που είχε «δικιά» του ορχήστρα, ο μισθός του δεν έφτανε ούτε για το νοίκι, ενώ στην ΕΣΣΔ θα έχει να εργαστεί και να ζήσει καλά. Κι ο Δημητριάδης ευτυχώς τον άκουσε και μεγαλούργησε.

Αξίζει να αποχαιρετήσουμε τον Μαέστρο, με κάποια λόγια του μεγάλου Σοβιετικού συναδέλφου του, Αράμ Χατσατουριάν:«Από την πρώτη ήδη συνάντηση με τα σοβιετικά ακροατήρια, ο Μητρόπουλος μας καθυπέταξε με την γοητεία της ερμηνευτικής του τέχνης, πάντα γεμάτης ειλικρίνεια και πιστής στο κείμενο των συνθετών, απεριόριστα απομακρυσμένος από φιλαυτία και εξωτερική πόζα. […] ενός από τους πλέον προικισμένους από την φύση Μαέστρους του καιρού μας, για τα επιτεύγματα του οποίου δίκαια μπορεί να υπερηφανεύεται ο ελληνικός λαός…».

Συνεπώς, δεν ηττήθηκε ο μαέστρος, αφού έως σήμερα θαυμάζουμε την Μουσική του ιδιοφυία και μελετάμε και παραδειγματιζόμαστε από τη ζωή και το έργο του αγωνιζόμενοι για τους αδυνάτους και πιστεύοντας στον άνθρωπο και τη σύγχρονη δημιουργία, όπως αυτός.

Δρ. Χρήστος Ηλ. ΚΟΛΟΒΟΣ
Διευθυντής ορχήστρας

Πηγή : Ριζοσπάστης 13 – 14 / 12 – 2025

 

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ

Παρασκευή 12/12/2025 – 17:47

Η ΔΑΣ πρώτη δύναμη στην ΑΔΕΔΥ: Ιστορική στιγμή για το εργατικό κίνημα! (VIDEO – ΦΩΤΟ)

«Ιστορική στιγμή για το εργατικό κίνημα!», τονίζει η ΔΑΣ η οποία αναδείχθηκε πρώτη δύναμη στη ΑΔΕΔΥ για πρώτη φορά στα 100 χρόνια ιστορίας της τριτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης.

Η ΔΑΣ αναδείχθηκε πρώτη δύναμη γκρεμίζοντας την κυβερνητική παράταξη της ΔΑΚΕ από αυτή τη θέση, καταγράφοντας μεγάλη άνοδο σε ψήφους, ποσοστά και έδρες. 

Η ΔΑΣ έλαβε 168 ψήφους και 22 έδρες στο ΓΣ της ΑΔΕΔΥ, με ποσοστό 25,57%. Στο προηγούμενο συνέδριο, πριν από τρία χρόνια είχε λάβει 134 ψήφους, 18 έδρες στο ΓΣ και ποσοστό 21,3%.

«Το αποτέλεσμα του 39^ου Συνεδρίου της ΑΔΕΔΥ δυναμώνει την προοπτική, το εργατικό κίνημα να αποτελέσει το αντίπαλο δέος απέναντι σε όλες τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις και το κεφάλαιο που υπηρετούν», σημειώνει η ΔΑΣ στην ανακοίνωση που εξέδωσε. «Θα συνεχίσουμε ακούραστα, πιο αποφασιστικά μαζί με όλους τους εργαζόμενους να είμαστε στην πρώτη γραμμή για να οργανωθεί ο αγώνας μας σε κάθε χώρο του δημοσίου, σε συντονισμό με τους εργάτες του ιδιωτικού τομέα, την αγωνιζόμενη αγροτιά, τους φτωχούς αυτοαπασχολούμενους της πόλης, μαζί με τα παιδιά μας στα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες μας θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την ανασύνταξη του εργατικού – λαϊκού κινήματος», διαβεβαιώνει 

Αμέσως μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος, οι αντιπρόσωποι της ΔΑΣ πραγματοποίησαν μια μικρή διαδήλωση έξω από το ξενοδοχείο όπου έγινε το 39ο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ. 

Το αποτέλεσμα δυναμώνει την προοπτική

https://youtube.com/watch?v=XMDPLxDesyE%3Fwmode%3Dopaque%26controls%3D1%26enablejsapi%3D1%26playerapiid%3Dmedia-youtube-xmdplxdesye%26origin%3Dhttps%253A

Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΔΑΣ.

«Το αποτέλεσμα του 39^ου Συνεδρίου της ΑΔΕΔΥ δυναμώνει την προοπτική, το εργατικό κίνημα να αποτελέσει το αντίπαλο δέος απέναντι σε όλες τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις και το κεφάλαιο που υπηρετούν.

Η ΔΑΣ, που το ψηφοδέλτιό της συγκροτείται με συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο Π.Α.ΜΕ. με μεγάλη άνοδο σε ψήφους, ποσοστά και έδρες – από 134 ψήφους, 21,3% και 18 έδρες το 2022 σε 168 ψήφους, 22 έδρες και 25,57% – αναδείχθηκε πρώτη δύναμη γκρεμίζοντας την κυβερνητική παράταξη της ΔΑΚΕ από αυτή τη θέση.

Στο Συνέδριο συμμετείχαν αντιπρόσωποι από 36 ομοσπονδίες που για να εκλεγούν ψήφισαν 250 χιλιάδες δάσκαλοι, καθηγητές, υγειονομικοί, γιατροί, εργαζόμενοι στην καθαριότητα και στις υπηρεσίες στους δήμους, στις περιφέρειες, στα πανεπιστήμια, στην αποκεντρωμένη διοίκηση, στα υπουργεία, αυξάνοντας το ποσοστό της συνδικαλιστικής πυκνότητας. Πήραν μέρος αντιπρόσωποι από 1.040 πρωτοβάθμια σωματεία.

Με τη στάση και την επιλογή τους έδωσαν ηχηρό χαστούκι στην κυβέρνηση, που παίρνει το ένα αντιλαϊκό μέτρο πίσω από το άλλο κι έστειλαν μήνυμα εναντίωσης στην πολιτική που εμπλέκει τη χώρα μας σε πολέμους, που φτωχοποιεί τους δημοσίους υπαλλήλους κι όλο το λαό, που εντείνει την καταστολή, που προωθεί ακόμα πιο αντιδραστικές αλλαγές στο αντιλαϊκό αστικό κράτος.

Η ΔΑΚΕ γκρεμίζεται από την πρώτη θέση που κατείχε την τελευταία δεκαετία ενώ τα ποσοστά της ΠΑΣΚΕ μειώνονται για ακόμα ένα συνέδριο.

Οι σύνεδροι γύρισαν την πλάτη στα ψηφοδέλτια του προηγούμενου συνδυασμού ΣΥΡΙΖΑ – Νέας Αριστεράς, του οποίου τα στελέχη τους έχουν ήδη σπεύσει να κρατήσουν θέση στο άρμα του Τσίπρα. Οι εργαζόμενοι έστειλαν μήνυμα ότι τα «ταξίδια στις πιο όμορφες θάλασσες» δεν μπορούν να γίνουν με βάρκες φτιαγμένες από τα σάπια υλικά της σοσιαλδημοκρατίας.

Το αποτέλεσμα του Συνεδρίου είναι ζωντανή έκφραση της ανόδου των ταξικών αγώνων για να ζήσουμε όπως μας αξίζει, με βάση τον τεράστιο πλούτο που παράγεται, τις δυνατότητες που προσφέρουν τα σύγχρονα επιστημονικά επιτεύγματα. Αποτελεί αναγνώριση από τους εργαζομένους της καθημερινής προσπάθειας των συνδικαλιστών της ΔΑΣ για να αναζωογονηθούν οι Ομοσπονδίες και τα σωματεία, να χειραφετηθούν από τις επιδιώξεις του κράτους, να μπουν ορμητικά στον αγώνα.

Μας γεμίζει με περισσότερη ευθύνη για να δυναμώσει ένα μαχητικό, αντικαπιταλιστικό – αντιμονοπωλιακό ρεύμα αντεπίθεσης μέσα στο οργανωμένο κίνημα των δημοσίων υπαλλήλων. Θα συνεχίσουμε ακούραστα, πιο αποφασιστικά μαζί με όλους τους εργαζόμενους να είμαστε στην πρώτη γραμμή για να οργανωθεί ο αγώνας μας σε κάθε χώρο του δημοσίου, σε συντονισμό με τους εργάτες του ιδιωτικού τομέα, την αγωνιζόμενη αγροτιά, τους φτωχούς αυτοαπασχολούμενους της πόλης, μαζί με τα παιδιά μας στα σχολεία και τα πανεπιστήμια. Με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες μας θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την ανασύνταξη του εργατικού – λαϊκού κινήματος. Το δίλημμα ήταν και παραμένει: “Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας”.

Όλοι κι όλες στα συνδικάτα! Όλοι κι όλες στον αγώνα!».

Αναλυτικά τα αποτελέσματα στον παρακάτω πίνακα:

1 / 6

ΣΧΕΤΙΚΑ

• Η ΔΑΣ πρώτη δύναμη στην ΑΔΕΔΥ: Η στιγμή της ανακοίνωσης του αποτελέσματος (VIDEO) 16:54

Δες ακομα

• 39ο Συνέδριο ΑΔΕΔΥ: «Ψηφίζουμε ΔΑΣ για να μην ξαναδούμε τέτοια ανακοίνωση»11/12/2025 17:57
• 39ο Συνέδριο ΑΔΕΔΥ: Σημαντικές παρεμβάσεις των αντιπροσώπων της ΔΑΣ που καλούν σε αλλαγή συσχετισμών (VIDEO)11/12/2025 17:27

Πηγή : 902.gr

 

ΕΡΓΑΤΙΚΑ

39ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΑΔΕΔΥ

Αντιπαράθεση των δύο γραμμών στο κίνημα απέναντι στο κράτος της εκμετάλλευσης και του πολέμου

Με συγκροτημένη και ενισχυμένη παρουσία η ΔΑΣ δίνει μάχη αποκάλυψης, μαχητικής υπεράσπισης της γραμμής της σύγκρουσης και αλλαγής του συσχετισμού

Η Βέτα Πανουτσάκου στο βήμα

Το πρωί της χτεσινής πρώτης μέρας του 39ου Συνεδρίου της ΑΔΕΔΥ σημαδεύτηκε από την προσπάθεια των ΔΑΚΕ και ΔΗΣΥΠ (ΠΑΣΚΕ) – που άγγιξε τα όρια του γελοίου – να επιβάλουν τη νομιμοποίηση αντιπροσώπων οι οποίοι αναδείχθηκαν μέσα από διαδικασίες που παραβίασαν καταστατικές διατάξεις και αποφάσεις ΑΔΕΔΥ. Κάτι που δεν κατάφεραν, αφού το Συνέδριο υπερψήφισε με μεγάλη διαφορά τον αποκλεισμό αυτών των αντιπροσώπων.

Οι δύο παρατάξεις δεν αμφισβήτησαν την παραβίαση καταστατικών διατάξεων, καλούσαν όμως τους συνέδρους να υπερψηφίσουν τη συμμετοχή των αντιπροσώπων αυτών γιατί οι ηγεσίες τους έκριναν ότι οι παραβιάσεις είναι …διαδικαστικές και άρα δεν υπάρχει λόγος αποκλεισμού!

Τη διαδικασία νομιμοποίησης ακολούθησαν οι κεντρικές ομιλίες των παρατάξεων. Σε αντίθεση με την «κακόφωνη χορωδία της διαχείρισης και της ταξικής υποταγής», όπως χαρακτήρισε τους ομιλητές των ΔΑΚΕ, ΔΗΣΥΠ και ΕΑΕΚ (του όλου ΣΥΡΙΖΑ), η Βέτα Πανουτσάκου εκ μέρους της ΔΑΣ ανέδειξε την ανάγκη αλλά και τη δύναμη που έχουν οι εργαζόμενοι να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους, ακολουθώντας τον δρόμο του συλλογικού αγώνα για την ανατροπή.

Δεν ανεχόμαστε «απαγορευτικό» στις ανάγκες μας

Ξεκίνησε λέγοντας ότι η ΔΑΣ απευθύνεται «σε όλους τους συναδέλφους που έχουν τις ίδιες αγωνίες με τους χιλιάδες εργαζόμενους στις υπηρεσίες και στους χώρους δουλειάς, που βιώνουν τις δυσκολίες της καθημερινότητας, που στριμώχνουν τις ανάγκες τους, τις δικές τους και της οικογένειάς τους (…) Απευθυνόμαστε σε όλους εσάς που περάσετε μέσα από τα μπλόκα του αγώνα των αγροτών, που ζήσατε έστω για λίγο την τεράστια μαζικότητα των κινητοποιήσεών τους, την αποφασιστικότητά τους να διεκδικήσουν το δίκιο τους (…)

Γι’ αυτό εξάλλου και προτείναμε χθες να καλέσουμε και έναν εκπρόσωπο των αγροτικών μπλόκων να μας μεταφέρει εδώ το αγωνιστικό τους κλίμα και να απευθύνει έναν σύντομο χαιρετισμό, πρόταση που σιωπηλά απορρίφθηκε από όλες τις παρατάξεις…

Απευθυνόμαστε σε όλους όσοι μια ζωή βλέπουν τα εκατομμύρια να πετούν γύρω τους και να προσγειώνονται στις τσέπες των λίγων, που βλέπουν τα λεφτόδεντρα να καρπίζουν από τον δικό τους, από τον δικό μας ιδρώτα αλλά να τα τρυγάνε οι μεγαλοεπιχειρηματίες με τις πλάτες των κυβερνήσεων, που βάζουν “απαγορευτικό” σε όλους εμάς…».

Τα χρόνια της κρίσης – συνέχισε – κυβερνήσεις, επιχειρηματίες και ΜΜΕ φώναζαν ότι οι εργαζόμενοι και ο λαός πρέπει να σκύψουν το κεφάλι και να πληρώσουν για ένα χρέος που δεν είναι δικό τους. Σήμερα, στα χρόνια της ανάπτυξης, «ηχούν γύρω μας οι σειρήνες του πολέμου… Και τα μεγάφωνα της προπαγάνδας της κυβέρνησης της ΝΔ μαζί με τη συστημική αντιπολίτευση, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τα στηρίγματά τους, προσπαθούν να μας πείσουν ότι εμείς οι εργαζόμενοι και ο λαός πρέπει να αποδεχτούμε να μοιράζουν χρήμα στα μονοπώλια του πολέμου και στους μεγάλους ομίλους, πρέπει να βάλουμε πλάτη για τους ανταγωνισμούς τους στο πλιάτσικο λαών και χωρών».

Την πολιτική αυτή στήριξαν και στηρίζουν οι δυνάμεις του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, που «προσπαθούν να περιορίσουν τη σκέψη και τον ορίζοντα των εργαζομένων στο πλαίσιο της αστικής διαχείρισης και του “άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς”, ώστε να μη φτάσει να αμφισβητεί τον “μονόδρομο” του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Αυτό εξάλλου κάνουν όλες μαζί οι ηγεσίες των παρατάξεών τους στην ΟΚΕ και στην ευρωπαϊκή ΟΚΕ όπου συμμετέχουν, στις συμβιβασμένες διεθνείς συνδικαλιστικές οργανώσεις PSI, EPSU, ETUC, που είναι εταίροι της ΕΕ και του κεφαλαίου, της Κομισιόν και των λόμπι των επιχειρηματικών ομίλων, όπου μαζί μοιράζουν τη φτώχεια μας».

Μνημείο στήριξης της κυβέρνησης η καταψήφιση της πρότασης για απεργία

Αναφερόμενη στα «κατορθώματά» τους μίλησε για την προσπάθειά τους να μη γίνει απεργιακή συγκέντρωση στις 28 Φλεβάρη για τα Τέμπη, για το ότι δεν είχαν το σθένος να συμφωνήσουν ή να διαφωνήσουν «στο κείμενο που προτείναμε και αναδεικνύαμε εμπεριστατωμένα τι υπηρετεί σήμερα το νέο Πειθαρχικό», τις τοποθετήσεις τους για το «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα», το ότι «το ψήφισμα που προτείναμε ενάντια στη δίωξη του προέδρου του Σωματείου ΕΝΕΔΕΠ και προέδρου του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, που με τους συναδέλφους του εμπόδισαν παλικαρίσια τα καμιόνια των όπλων προς το Ισραήλ, δεν έλαβε την ψήφο κανενός!».

Στάθηκε επίσης στο χθεσινό μνημείο στήριξης της κυβέρνησης, με την καταψήφιση, στο Γενικό Συμβούλιο, της πρότασης για απεργία στις 16 Δεκέμβρη. Οπως σχολίασε, «εντάξει, η παράταξη της ΔΑΚΕ, ως κυβερνητική εκπρόσωπος, έκανε το καθήκον της, όμως η ΠΑΣΚΕ και η ΕΑΕΚ, που στα λόγια εναντιώνονται στον Μητσοτάκη, να την καταψηφίσουν για να δώσουν φιλί ζωής στη κυβέρνηση; Αλλά τέτοιοι είναι! Αλλά κι εμείς τέτοιοι είμαστε, δεν το βάζουμε κάτω και εδώ θα ζητήσουμε από το σώμα των αντιπροσώπων να αποφασίσει για απεργία στις 16/12, και θα την παλέψουμε στους χώρους δουλειάς».

Υπερασπιζόμενη την ανάγκη να γίνει η απεργία, είπε: «Τώρα που η κυβέρνηση της ΝΔ είναι στριμωγμένη από τις μαζικές αγροτικές κινητοποιήσεις, από τις κινητοποιήσεις που εξελίσσονται σε μια σειρά κλάδους, τώρα που έχουν πάρει αποφάσεις για απεργία αρκετά Εργατικά Κέντρα και αρκετά Νομαρχιακά Τμήματα ζητάνε, τώρα που οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς μάς λένε ότι χρειάζεται ο ξεσηκωμός να γενικευτεί, να εκφραστεί μαζικά η καταδίκη της αντιλαϊκής πολιτικής, να εκφραστεί όχι μόνο η αλληλεγγύη μας στους αγωνιζόμενους αγρότες αλλά και η αντίθεσή μας στον κρατικό προϋπολογισμό της φτώχειας και του πολέμου, που περιλαμβάνει για εμάς φόρους, χαράτσια και ψίχουλα, που γράφει σε κάθε αράδα του ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι “επιλέξιμοι” της κυβέρνησης, προτείναμε πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση για τις 16 Δεκέμβρη, μέρα ψήφισης του κρατικού προϋπολογισμού, για να πλημμυρίσουν οι δρόμοι και οι πλατείες απ’ όλο τον λαό, που λέει “κάτι πρέπει να γίνει”, “δεν πάει άλλο”».

Μιλώντας για την παρελκυστική τακτική των δυνάμεων αυτών, που τάχα υιοθετούν αιτήματα όπως αυξήσεις στους μισθούς, για 13ο και 14ο μισθό, για το χαμένο κλιμάκιο κ.ά., επεσήμανε ότι δεν τα στηρίζουν, καθώς αποδέχονται τη δημοσιονομική πειθαρχία της ΕΕ, τις μνημονιακές δεσμεύσεις, τα Σύμφωνα Σταθερότητας, δίνουν συγχωροχάρτι στις κυβερνήσεις και συνδέουν το αίτημα για επιστροφή του 13ου και του 14ου μισθού με τα θηριώδη ματωμένα πλεονάσματα.

«Αναφερόμαστε» – τόνισε – «στις συνδικαλιστικές ηγεσίες των παρατάξεων της ΝΔ, του όλου ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, που υπερασπίζονται το κυβερνητικό έργο όταν τα κόμματά τους βρίσκονται στην κυβέρνηση, ενώ όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση κάνουν κριτική σε επιμέρους ζητήματα της κυβερνητικής πολιτικής, χωρίς να αμφισβητούν τον πυρήνα της, την πολιτική που υπερασπίζεται τα κέρδη, την εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών και αρμοδιοτήτων, τη λειτουργία τους με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια ακόμα κι όταν είναι δημόσιες – κρατικές, που υπερασπίζεται τις επιταγές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ».

Υπάρχει άλλος δρόμος να βαδίσουν οι εργαζόμενοι!

Και επεσήμανε ότι υπάρχει άλλος δρόμος: Της αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων παντού, της ανασύνταξης του κινήματος. «Ο δικός μας μονόδρομος είναι ο δρόμος που ακολουθούν σωματεία σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, που κέρδισαν μάχες, που υπογράψανε Συλλογικές Συμβάσεις, που στάθηκαν απέναντι σε διώξεις εργαζομένων, που αντιμετώπισαν τον αυταρχισμό, που τσαλαπάτησαν αντεργατικούς νόμους και απαγορεύσεις, που αφήσανε στα χαρτιά τους αντιαπεργιακούς νόμους όλων των κυβερνήσεων».

Τώρα «πρέπει να δυναμώσει η ταξική γραμμή, η συλλογική δράση και διεκδίκηση στο εργατικό κίνημα. Η αλλαγή των συσχετισμών με την αποφασιστική ενίσχυση των δυνάμεων της ΔΑΣ μπορεί να δώσει ανάσα, πραγματική ελπίδα και προοπτική στους αγώνες που έρχονται. Να ανοίξει δρόμο για αγωνιστικές αποφάσεις και συντονισμένες πρωτοβουλίες, που με την πάλη μας θα βάλουμε στο επίκεντρο τις ανάγκες μας και την προοπτική της ζωής μας.

Ενα τέτοιο κίνημα θα βάλει εμπόδια στις επιδιώξεις του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του, θα καταστήσει αντεργατικούς νόμους ανενεργούς και θα εμπνεύσει νέους εργαζόμενους να μπουν στη μάχη. Με χειραφέτηση των εργαζομένων, με μαζικοποίηση της δράσης Σωματείων και Ομοσπονδιών, με την ΑΔΕΔΥ κοντά στην καθημερινή τους δράση, δίπλα στους εργαζόμενους και στα σωματεία τους, αποκούμπι σε κάθε διωκόμενο.

(…) Δίνουμε μαζικό αγωνιστικό “παρών” στις κινητοποιήσεις στις 16 Δεκέμβρη, στη συγκέντρωση στις 12 Δεκέμβρη στο Εφετείο Αθήνας, στη δίκη της Χρυσής Αυγής, τη μέρα που η εισαγγελέας θα ανακοινώσει την πρότασή της σχετικά με την ενοχή ή μη των καταδικασμένων χρυσαυγιτών, δίνουμε μαζικό αγωνιστικό ραντεβού στους αγώνες τού αύριο, που θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να δυναμώσουν και να κλιμακωθούν.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας σε όλους τους αγωνιζόμενους, σε όλους τους διωκόμενους εργαζόμενους που σήκωσαν ανάστημα απέναντι στην αδικία και στην καταστολή, σε όλους τους λαούς που παλεύουν να χαράξουν τη δική τους πατρίδα, να βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις.

Προχωράμε μαζί, προχωράμε μπροστά, δυνατά, πιο πολλοί, πιο δυνατοί για την ανατροπή… Δίνουμε το χέρι σε όποιον σηκώνεται… Προχωράμε μαζί με όλους που δεν περιμένουν ούτε σωτήρες, ούτε “…ότι οι κουφοί παραχωρήσεις θα μας κάνουν κι οι αχόρταγοι κάτι θε να μας δώσουν! Οτι οι λύκοι θα μας ταΐσουν αντί να μας καταβροχθίσουν!”, όπως έγραψε κι ο μεγάλος Μπρεχτ».

Πηγή : Ριζοσπάστης 11 – 12 – 2025

Σάββατο 6 Δεκέμβρη 2025 – Κυριακή 7 Δεκέμβρη 2025

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Στον δρόμο της ελπίδας και της αντεπίθεσης, κόντρα στα καλέσματα υποταγής και αυταπατών

Η «νέα ΚΑΠ», όπως και η παλιά, κάνει τον βίο αβίωτο για εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες για να στηρίξει τα κέρδη των αγροτοβιομηχάνων, τους μεγαλεμπόρους και σουπερμαρκετάδες, ενώ η «ανακατανομή» – νέα μοιρασιά των κονδυλίων στην ΕΕ για να πέσουν δισ. στην πολεμική οικονομία κάνει τους κυβερνητικούς χειρισμούς και την προσπάθεια εξαγοράς με μερικά ψίχουλα, όλο και πιο δύσκολη υπόθεση. Η δυσαρέσκεια στους βιοπαλαιστές αγρότες μεγαλώνει, τα μπλόκα του αγώνα δυναμώνουν, το ίδιο και η αλληλεγγύη απ’ όλο τον λαό, που στην άλλη όψη του ίδιου νομίσματος βλέπει τις τιμές στο ράφι να είναι στα ύψη.

Την ίδια ώρα οι «προβολές» των αστικών επιτελείων για τα επόμενα χρόνια (ειδικά μετά το τέλος του μνημονίου του Ταμείου Ανάκαμψης) δείχνουν «επενδυτική καθίζηση», τους ρυθμούς ανάπτυξης να επιβραδύνονται σημαντικά, τις «αβεβαιότητες» να κυκλώνουν από παντού, από την ύφεση και τους ανταγωνισμούς στην Ευρωζώνη, τους πολέμους και τη μάχη για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, μέχρι το ενδεχόμενο μιας νέας διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί όπως ο ΟΟΣΑ δίνουν σήμα για γκάζι στις αντιλαϊκές «μεταρρυθμίσεις» με βασικό στόχο την αύξηση της «παραγωγικότητας», της εκμετάλλευσης δηλαδή των εργαζομένων, κάνουν νεύμα για καθήλωση των μισθών κάτω και από αυτόν τον πληθωρισμό, για νέα επίθεση στην εργατική τάξη, σε ρυθμούς «πολεμικούς». Την ίδια ώρα η μάχη για ΣΣΕ δυναμώνει σε μια σειρά χώρους δουλειάς για μισθούς και δικαιώματα στο ύψος των σύγχρονων αναγκών, για μέτρα υγείας και ασφάλειας, ενάντια στη δουλειά – λάστιχο και στα 13ωρα, που έβγαλαν δεκάδες χιλιάδες στον δρόμο στις πρόσφατες απεργίες.

Ενώ, πριν τα πανηγύρια για τις συμφωνίες με τις ΗΠΑ σε Ενέργεια και ναυπηγεία κοπάσουν, οι «μαρτυριάδες» Αμερικανοί λένε πως ο στόχος της «αναβάθμισης» και της Ελλάδας – κόμβου Ενέργειας περνάει μέσα από τις «συμπληγάδες» των επώδυνων, ΝΑΤΟικής κοπής διευθετήσεων στα Ελληνοτουρκικά, στο Κυπριακό, μια «νέα περιφερειακή τάξη πραγμάτων» στην Ανατ. Μεσόγειο. Αλλά και μέσα από τους αναβαθμισμένους ρόλους στα ευρωατλαντικά σχέδια, που έχουν «δάκρυα και αίμα» για το λαό, ακριβοπληρωμένους εξοπλισμούς που (όπως οι ίδιοι λένε) «δεν είναι για το Αιγαίο», επικίνδυνα νομοσχέδια όπως αυτό για τους στρατιωτικούς, που διαμορφώνει έναν ΝΑΤΟθρεμμένο στρατό για τη «νέα εποχή» των ευρωατλαντικών επεμβάσεων και πολέμων. Την ίδια ώρα όμως τα αστικά επιτελεία βλέπουν με αγωνία να μην έχει «εθιστεί ο λαός να βλέπει φέρετρα» να γυρνάνε από τα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου, να αμφισβητεί τις προτεραιότητες και τις συμμαχίες της αστικής τάξης. Εχουν δει τον λαό να βγαίνει μαζικά στους δρόμους του αγώνα ενάντια στη γενοκτονία που διέπραξαν οι Ευρωατλαντικοί και ο «στρατηγικός σύμμαχός» τους, Ισραήλ, σωματεία να σταματάνε τα φορτία του θανάτου για Γάζα και Ουκρανία.

Πάνω σε αυτήν την «κινούμενη άμμο» τα αδιέξοδά τους μεγαλώνουν, το ένα μετά το άλλο τα φθαρμένα κόλπα αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος δεν πιάνουν, εφεδρείες και «χαρτιά» του συστήματος καίγονται, ενώ η δυσαρέσκεια αρχίζει να ακουμπάει και τους «περί πολλού» αστικούς θεσμούς, το ίδιο το αστικό κράτος που μέρα με τη μέρα αποκαλύπτεται ο εχθρικός για τον λαό χαρακτήρας του.

Σοσιαλδημοκρατία: Μια λύση για κάθε πρόβλημα του σάπιου συστήματος

Σε αυτές τις δύσκολες ώρες αποκαλύπτεται για μια ακόμα φορά ο ρόλος της σάπιας σοσιαλδημοκρατίας, ως το «χαρτί» για τα δύσκολα και τις βρωμοδουλειές της αστικής τάξης.

Η ξεπουλημένη ηγεσία της ΓΣΕΕ – στελέχη του ΠΑΣΟΚ – εμφανίζεται αγκαζέ με την κυβέρνηση της ΝΔ και τη μεγαλοεργοδοσία πλασάροντας το νέο σχέδιο υποταγής των εργαζομένων, για την «αναμόρφωση» των Συλλογικών Συμβάσεων. Μέσα στις νέες συνθήκες το σύστημα τους αναθέτει νέα βρωμοδουλειά, να κάνουν ακόμα πιο αποτελεσματικό για την εργοδοσία και το κράτος της το μνημονιακό νομοθετικό οπλοστάσιο, με βάση και τη σχετική Οδηγία της ΕΕ, αναλαμβάνοντας ρόλο «πορτιέρη» και «κόφτη» των διεκδικήσεων των εργαζομένων σε κάθε κλάδο, υπογράφοντας «κλαδικές ΣΣΕ» στα μέτρα των ομίλων, ερήμην των σωματείων και των εργαζομένων, θάβοντας τις δίκαιες διεκδικήσεις τους για σύγχρονα δικαιώματα, φροντίζοντας για την «εργασιακή ειρήνη» – υποταγή των εργαζομένων στα «θέλω» του κεφαλαίου.

Τα στελέχη ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ ντύνονται ξανά τους «φίλους των αγροτών και κτηνοτρόφων» και επιστρέφουν σαν τους δολοφόνους στον τόπο του εγκλήματος. Καταριούνται τη «διαφθορά» και τη χρεώνουν αποκλειστικά στα καλόπαιδα της ΝΔ, για να κρύψουν ότι αυτή φούντωσε πάνω στην κοπριά της πολιτικής της ΕΕ που από κοινού στοίβαξαν όλοι, εφαρμόζοντας την πολιτική της ΕΕ που ρήμαξε τα χωριά. Υπερασπίζονται «μια άλλη», τάχα δικαιότερη ΚΑΠ, κρύβοντας ότι αυτή είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των επιχειρηματικών ομίλων, παρουσιάζουν πως μπορεί τάχα να υπάρξει και ένα «νέο παραγωγικό μοντέλο» που θα ικανοποιεί ταυτόχρονα και τις ανάγκες των βιοπαλαιστών αγροτών και εκείνες των μεγαλεμπόρων και ομίλων, νουθετούν τους αγροτοκτηνοτρόφους να διαλέξουν «άλλες μορφές αγώνα» που να μην ασκούν πίεση στο σύστημά τους, να βάζουν μερικά «ελάχιστα» αιτήματα στα μέτρα των «δημοσιονομικών αντοχών».

Είναι μέσα σε αυτές τις συνθήκες που το σύστημα κάνει και το rebranding Τσίπρα, ώστε, όπως έδειξε και η παρουσίαση της Τετάρτης, αυτός να ξαναβρεθεί στον γνώριμο ρόλο της εξαπάτησης του λαού, με μπαγιάτικες αυταπάτες περί «δίκαιης» καπιταλιστικής ανάπτυξης να βγαίνουν από την ντουλάπα για να ντύσουν τους στόχους της αστικής τάξης και των επιχειρηματικών ομίλων, και να εναλλάσσονται με αντιδραστικά συνθήματα «παλιάς κοπής» της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας περί «ισχυρής Ελλάδας» και «νέου πατριωτισμού» – του «πατριωτισμού» του κεφαλαίου, των ΝΑΤΟικών διευθετήσεων και της «πολυδιάστατης» εμπλοκής. Οι φούσκες περί «κλεπτοκρατίας» αποτελούν μία ακόμα εκδοχή της προσπάθειας να κρυφτεί ο πραγματικός ένοχος όλων των λαϊκών προβλημάτων, το κεφάλαιο, η εξουσία του, οι κυβερνήσεις του. Σε συνθήκες που περιμένουν τριγμούς και που η δυσαρέσκεια διογκώνεται ορατά, η «αποκατάσταση της ισορροπίας του πολιτικού συστήματος» είναι ένας βαθιά αντιλαϊκός, αντιδραστικός στόχος, σημαίνει ουσιαστικά εγγύηση της αντιλαϊκής σταθερότητας, αγωνία μην τυχόν και χάσει τον «βηματισμό» της η εναλλαγή των κυβερνήσεων που θα τσακίζουν διαδοχικά τον λαό, απαξιώνοντας γι’ αυτό πλήρως τους αγώνες αγροτών, εργαζομένων, λαϊκών στρωμάτων. Για άλλη μια φορά η σοσιαλδημοκρατία αναλαμβάνει ρόλο «μερεμετατζή» για να κλείσει «ρωγμές» στο σάπιο σύστημα τους, να συμβάλει «στην αποκατάσταση της αξιοπιστίας των θεσμών», να διαμορφώσει ένα νέο μείγμα ενσωμάτωσης και χτυπήματος της λαϊκής δυσαρέσκειας.

Για να βγει ο λαός νικητής…

Και μπορεί η κυβέρνηση να μην έχει ανταγωνιστή στη διεκδίκηση της διακυβέρνησης, έχει όμως αντίπαλο….

Για την ακρίβεια, δεν έχει μόνο η κυβέρνηση. Εχει συνολικά η αστική εξουσία, τα κόμματα της, σε όλες τις εκδοχές του το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα.

Αυτός ο αντίπαλος είναι ο οργανωμένος, συντονισμένος αγώνας εργαζομένων, αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, νέων, που μπορεί να αποτελέσει τη δύναμη που μπορεί να βάλει σήμερα εμπόδια στη στρατηγική του κεφαλαίου, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και να ανοίξει αύριο τον δρόμο για την προοπτική, την ανατροπή τους. Αντίπαλος είναι το ΚΚΕ, που δίνει όλες τις δυνάμεις του σε αυτήν τη κατεύθυνση.

Γιατί απέναντι στο δηλητήριο της «κοινωνικής ειρήνης», της σιγής νεκροταφείου δηλαδή για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών, μόνο το δυνάμωμα της ταξικής πάλης, της οργάνωσης και σύγκρουσης με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, της συμμαχίας των λαϊκών στρωμάτων, μπορεί να υψώσει τείχος αλληλεγγύης, να αποσπάσει κατακτήσεις, να ανοίξει τον δρόμο της αντεπίθεσης για να ικανοποιηθούν πραγματικά οι λαϊκές ανάγκες.

Απέναντι στις κάλπικες προσδοκίες για «πολιτική αλλαγή» με τον Μανωλιό να βάζει τα ρούχα του αλλιώς, με σκιαμαχίες και παζάρια πίσω από κλειστές πόρτες για το πώς θα τυλίξουν τον λαό «σε μια κόλλα χαρτί», είναι η ώρα να δυναμώσει η πραγματική ελπίδα, το πραγματικό αντίπαλο δέος στην κυβέρνηση και σε κάθε αντιλαϊκή κυβέρνηση: Το ταξικό εργατικό κίνημα, το κίνημα των βιοπαλαιστών αγροτών και επαγγελματιών, που θα αμφισβητεί την ίδια την «καρδιά» της αντιλαϊκής πολιτικής, τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και του κεφαλαίου.

Σε όσους τον καλούν να στριμώξει τις ανάγκες του στο «μαγγανοπήγαδο» της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κρίσης, που τα τοιχώματά του στενεύουν όλο και περισσότερο, ο λαός πρέπει να απαντήσει κοιτώντας «εκτός των τειχών», με συνείδηση ότι για να κερδίσει ο ίδιος πρέπει να χάσει το κεφάλαιο.

Απέναντι στον «πατριωτισμό» του κεφαλαίου, που θέλει «εθισμό στα φέρετρα» για τα κέρδη εφοπλιστών, ενεργειακών ομίλων και μεγαλοκατασκευαστών, απέναντι στις «συμφωνίες ειρήνης και ευημερίας» που φέρνουν μεγαλύτερους κινδύνους και φτώχεια, ο λαός έχει κάθε συμφέρον να δυναμώσει τον αγώνα του ενάντια στην εμπλοκή, στα σχέδια των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ.

Απέναντι σε όσους τον καλούν να μπαλώσει την «κουρελού» του εχθρικού για τον ίδιο αστικού κράτους, σε όσους του λένε να κάνει πιο αποτελεσματική τη μηχανή που «αλέθει» τις ανάγκες του για να ταΐζει τους επιχειρηματικούς ομίλους, ο λαός έχει κάθε συμφέρον να κάνει πιο αποτελεσματική τη δική του πάλη εναντίον του, να στριμώξει ο ίδιος στα σκοινιά το σάπιο σύστημα.

Κόντρα στις χρεοκοπημένες αυταπάτες για «νέα παραγωγικά μοντέλα», με την εκμετάλλευση να ζει και να βασιλεύει, για «ριζοσπαστικές» μεταρρυθμίσεις – μούφα στο έδαφος του καπιταλισμού, είναι ώρα να δυναμώσει η πάλη για πραγματικά ριζοσπαστικές αλλαγές στην οικονομία και στην εξουσία, για να απαλλαγεί ο λαός από τον βραχνά του καπιταλιστικού κέρδους, αξιοποιώντας τις σημερινές τεράστιες δυνατότητες της επιστήμης, της τεχνολογίας, τον πλούτο που παράγει, για τις δικές του ανάγκες και όχι για να πλουτίζουν μια χούφτα κοινωνικά παράσιτα.

Σε αυτόν τον δρόμο αξίζει να καταθέσει κάθε θυσία.

 

ΙΣΤΟΡΙΑ

«Μεταδεκεμβριανος “Ριζοσπάστης”»: Ενα άγνωστο ποίημα εμπνευσμένο από τη Μάχη του Δεκέμβρη 1944

Από Κερκυραίο δημοσιογράφο, φίλο του Κόμματος, πήραμε και δημοσιεύουμε ένα ποίημα με τον τίτλο «Μεταδεκεμβριανός “Ριζοσπάστης”», που έγραψε ο Κερκυραίος ποιητής και πεζογράφος Γιάννης Χονδρογιάννης (Κέρκυρα 1905 – Αθήνα 1987).

Συστήνοντας τον ποιητή, μας γράφει: «Υποστηρικτής των κομμουνιστικών ιδεών και γνωστός κυρίως για το έργο του “Η Μαρία Πολυδούρη μετά τον Καρυωτάκη”, ο Γ. Χονδρογιάννης είχε συμπεριλάβει στην ποιητική συλλογή του “Ο δρόμος του ήλιου ή η δίκαιη λύρα” (Αθήνα, 1979, “Τυπογραφείο Γ. Αργυρόπουλου – Α. Τουμαδάκη – Για λογαριασμό των εκδόσεων Κέδρος”, στον τίτλο παραπομπή στον γνωστό σολωμικό στίχο) αχρονολόγητο ποίημά του, που επιγράφεται “Μεταδεκεμβριανός «Ριζοσπάστης»”.

Το ποίημα, όπως συνάγεται από τον τίτλο και το περιεχόμενό του, αφορά τον “Ριζοσπάστη” της περιόδου που ακολούθησε αμέσως μετά τις συγκρούσεις του Δεκέμβρη του 1944, στις οποίες αναφέρεται.

Σύμφωνα με την Ελλη Αλεξίου, ο Γ. Χονδρογιάννης – που υπήρξε δικαστής και εξέδωσε συνολικά πέντε ποιητικές συλλογές – ήταν “αισθαντικός και ταλαντούχος” ποιητής. Στο πρώιμο και ύστερο έργο του έχουν αναφερθεί επίσης ο Κ. Παλαμάς, ο Γρηγ. Ξενόπουλος, ο Μαν. Αναγνωστάκης και ο κριτικός λογοτεχνίας Μ. Μ. Παπαϊωάννου, συγκλίνοντας στην εκτίμηση ότι αποτελούσε μια ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα παρουσία στα ελληνικά Γράμματα.

Ηταν θαυμαστής της ποίησης του Κ. Καρυωτάκη. Αφιέρωσε ποιήματά του στον Γ. Σεφέρη και σε άλλα συμπεριέλαβε αναφορές – παραπομπές στους Κ. Βάρναλη και Γ. Ρίτσο.

Εζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του στην Αθήνα και αφιέρωσε πολλούς στίχους του στον γενέθλιο τόπο του, το κερκυραϊκό χωριό Σωκράκι.

Ο ποιητής Γ. Χονδρογιάννης τέθηκε εκτός δικαστικού Σώματος τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, με την κατηγορία ότι υποστήριξε τον ΕΛΑΣ, όταν υπηρετούσε στην Πρέβεζα τους πρώτους μήνες μετά την απελευθέρωση της χώρας. Στη διάρκεια της Κατοχής, ενώ υπηρετούσε στη Ζάκυνθο, οι Ιταλοί κατακτητές τον εκδίωξαν από το νησί. Στα χρόνια της δικτατορίας Μεταξά, καθώς τότε υπηρετούσε στα Τρίκαλα, είχε επαινεθεί από την οργάνωση “Εργατική Βοήθεια” της πόλης των Τρικάλων, καθώς αντιτάχθηκε σε καταδίκη εργάτη, που οδηγήθηκε σε δίκη επειδή διακινούσε μαρξιστικά βιβλία. Η ποίησή του κατά περιόδους είχε πολύ έντονα στοιχεία πεσιμισμού».

* * *

Μεταδεκεμβριανός «Ριζοσπάστης»

Μέσα στο λυπημένον ύπνο μου /

συλλογιέμαι την ώρα που θα ‘ρθει /

για να σε φέρει. /

Σε περιμένω όπως περιμένει /

ο χαμένος ορειβάτης /

την ανατολή του ήλιου /

για να βρει το δρόμο του. /

Ανεβαίνουμε /

τη δύσκολη κορυφή του Καουριζαγκάρ /

και συ είσαι ο ήλιος /

που μας οδηγείς και μας φωτίζεις. /

Διαβαίνουμε /

τις θάλασσες του Ζόφου και της Πικρίας /

και συ μας στέλνεις μια γλυκιά αχτίδα /

από το Φάρο της Ελπίδας. /

Τα χρόνια που πέρασαν /

έκαμαν τη ζωή μου πικρή. /

Δεν έχω πια χαρά /

και δεν έχω πια επιθυμίες. /

Τα άσπρα περιστέρια /

που πλημμυρίσανε τον αττικό ουρανό /

την αυγή εκείνου του Οκτωβρίου /

πέσανε κάτω από τα βόλια /

των κακών ανθρώπων /

βάφοντας /

με ζεστό κόκκινο αίμα /

τους δρόμους της μεγάλης πολιτείας. /

Σ’ αγαπώ καθώς αγάπησα νέος /

τους Ελεύθερους Πολιορκημένους

του Σολωμού /

και την Ωδή σε μιαν ελληνική υδρία

του Κητς. /

Οπως τότε στην αυγή της νιότης μου /

AP1944

έμενα έκθαμβος /

μπροστά στην αποκάλυψη της Ομορφιάς /

και οι στίχοι των ποιητών /

ήταν για μένα /

το μπρούσκο δυνατό κρασί που με μεθούσε. /

Ετσι και τώρα /

νιώθω να σφύζουν οι φλέβες μου /

στην αποκάλυψη της καθημερινής /

της μιας Αλήθειας /

της γραμμένης /

με το κόκκινο αίμα των παιδιών μας /

με τα δάκρυα των μανάδων μας /

με ό,τι αποκτήσαμε μιαν αυγή του Οκτώβρη /

με ό,τι χάσαμε ένα δειλινό του Δεκέμβρη /

γιατί κάθε σου γραμμή /

μοιάζει με ζωντανό κύτταρο που κλείνει μέσα του /

την ουσία της ζωής /

τους πόθους και τους πόνους ενός ολάκερου λαού. /

Κ’ είναι γι’ αυτό η αγάπη μου για σένα /

που ανανεώνεται και δυναμώνει κάθε μέρα /

σαν την αγάπη της γυναίκας μου /

και σαν της πεθαμένης μάνας μου τη νοσταλγία. /

Το κάθε τρίστρατο /

μου θυμίζει /

τους βωμούς της Ελευθερίας /

που είχαν στήσει τα παιδιά της Ελλάδας /

με τα ίδια τους τα κορμιά όταν η βροχή και ο άνεμος /

του Δεκεμβρίου /

χτυπούσαν με λύσσα τα παράθυρά μας /

που δεν μας προστάτευαν πια. /

AP1944

Κι είναι από τότε /

που το πένθος γέμισε /

τα σπίτια μας και τις καρδιές μας. /

Κι είναι από τότε /

που στέκουμε περίλυποι μα και περήφανοι μαζί /

γιατί δε λυγίσαμε. /

Τα έντεκα γράμματα /

που στηρίζουν σαν χυτές κολόνες από ατσάλι /

το αέτωμα του νου σου /

ντύθηκαν με το χρώμα του πένθους. /

Μα όπως στην καρδιά του χειμώνα /

πίσω απ’ τα μαύρα σύννεφα αχνοφέγγει /

το φως του ήλιου /

για να μας θυμίζει πως ο ήλιος υπάρχει /

και τα σύννεφα θα φύγουν /

έτσι αχνοφέγγει το σφυρί και το δρεπάνι /

στο κέντρο της μετώπης σου/

Και σ’ αγαπώ και σε περιμένω /

όπως περιμένουμε τον ήλιο /

όπως αγαπάμε τη θάλασσα. /

Σ’ αγαπώ /

κι είμαι ακόμη μαζί σου δεμένος /

με τον ιερό δεσμό /

που ενώνει /

τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουνε μαζί το θάνατο /

και νιώσανε μαζί σε μιαν ένταση της ζωής /

την πικρή του γεύση. /

Κι έρχομαι κάθε πρωί προς εσένα /

όπως η γυναίκα του Ευαγγελίου /

για να αντλήσω το ύδωρ της ζωής και το φως της αλήθειας /

Γιατί /

εσύ είσαι η δυνατή φωνή του Γιοχάνανν /

που φτάνει ως τα παλάτια των βασιλιάδων /

και ταράζει τον ύπνο των ενόχων. /

Εσύ είσαι το φωτεινό σπαθί του Αρχαγγέλου /

που τρομάζει τις ψυχές των κολασμένων. /

Είσαι το φως και η Αλήθεια.

——————————————————-

Καουριζαγκάρ: Πιθανώς ιδιωματική τοπική απόδοση απρόσιτης βουνοκορφής στην περιοχή των Ιμαλαΐων.

Γιοχάνανν: Φερόμενος ηγέτης επαναστατημένων Ιουδαίων εναντίον της Ρώμης (66-74 μ.Χ.).

Κολασμένων: Εδώ διεφθαρμένων, αμαρτωλών.

Ωδή σε μιαν ελληνική υδρία του Κητς: Ποίημα του Τζον Κητς («Σε μια ελληνική υδρία») για την αρχαία ελληνική τέχνη ως έκφραση ανθρωπιστικών αξιών.

Πηγή : Ριζοσπάστης 6 – 7 / 12 – 2025

Τετάρτη 3 Δεκέμβρη 2025

 

 

Τρίτη 2 Δεκέμβρη 2025