Γενάρης
1 – 1 – 1912
Γεννιέται ένας από τους κορυφαίους Έλληνες ποιητές, ο Νικηφόρος Βρεττάκος. Πήρε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Τις σκληρές μέρες της Κατοχής, πήρε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Το 1949 για πολιτικούς λόγους, απολύθηκε από το υφυπουργείο Εργασίας.
Από το 1947 μέχρι το 1949 εργάστηκε ως αρχισυντάκτης στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα». Στα Γράμματα εμφανίστηκε το 1929 με τα νεανικά του ποιήματα «Κάτω από τις σκιές και φώτα».
Ακολούθησαν άλλες έξι ποιητικές συλλογές ως το 1940. Το 1955, εκδίδει τη συγκεντρωτική του συλλογή «Τα ποιήματα 1929 – 1951». Η ποίησή του είναι επηρεασμένη από τη στράτευσή του και από τη συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση. Αργότερα στο «Ρόμπερτ Οπενχάιμερ», «συνθέτει» πιο καθαρά το δραματικό με το λυρικό στοιχείο.
Το συνολικό ποιητικό του έργο βρίσκεται συγκεντρωμένο σε δύο τόμους, ενώ ξεχωριστά κυκλοφόρησαν τα έργα του «Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη» και η ποιητική του συλλογή «Ο διακεκριμένος πλανήτης». Στο πεζογραφικό του έργο συμπεριλαμβάνονται: «Το γυμνό παιδί», «Το αγρίμι και η καταιγίδα» και «Δύο άνθρωποι μιλούν για την ειρήνη».
1 – 1 – 1916
Πραγματοποιείται η πρώτη παγγερμανική συνδιάσκεψη του «Σπάρτακου», μιας οργάνωσης στην οποία συσπειρώθηκαν οι επαναστατικές δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, έπειτα από τη στοίχιση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος πίσω από τη γερμανική αστική τάξη στον Α’ παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Ο «Σπάρτακος», πρόδρομος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στη Γερμανική Επανάσταση του 1918. Ηγετικές μορφές του υπήρξαν οι Ρόζα Λούξεμπουργκ (Rosalia Luxemburg) και Καρλ Λίμπκνεχτ (Karl Liebknecht).
1 – 1 – 1959
Ο επαναστατικός κουβανικός στρατός μπαίνει στην Αβάνα, σφραγίζοντας τη νίκη της Κουβανικής Επανάστασης. Ο δικτάτορας Μπατίστα εγκαταλείπει την χώρα.
1 – 1 – 1960
Τίθεται σε ισχύ το νέο Σύνταγμα της Λ. Δ. του Βιετνάμ.
Πηγή : ALT.GR
2 – 1 – 1896
Γεννιέται ο Σοβιετικός πρωτοπόρος κινηματογραφιστής και θεωρητικός του κινηματογράφου Νταβίντ Αμπέλεβιτς Κάουφμαν, γνωστός και ως Ντένις Κάουφμαν ή με το ψευδώνυμο (Ν)τζίγκα Βερτόφ. Οι κινηματογραφικές πρακτικές του επηρέασαν το σινεμά-βεριτέ ντοκιμαντέρ και την ομάδα Τζίγκα Βερτόφ (1968-1972).
Σε ψηφοφορία του Sight and Sound το 2012, η ταινία του «Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή» ψηφίστηκε ως η 8η καλύτερη όλων των εποχών και το 2014 το καλύτερο ντοκιμαντέρ όλων των εποχών .
2 – 1 – 1910
Καθιερώνεται με νόμο η Κυριακή αργία στην Ελλάδα.
1963
Οι αντάρτες Βιετκόνγκ πετυχαίνουν την πρώτη μεγάλη τους στρατιωτική νίκη στη μάχη του Απ – Μπατς απέναντι σε πολλαπλάσιες νοτιο – βιενταμεζικές και αμερικανικές δυνάμεις.
2 – 1 – 2018
Ενάμιση μήνα μετά το φιλικό που έγινε στο Ηράκλειο προς τιμήν του, «έφυγε» από τη ζωή ο πρώην τεχνικός του ΟΦΗ Ευγένιος Γκέραρντ , σε ηλικία 77 ετών. Ο Ολλανδός που πήρε την ελληνική υπηκοότητα έγραψε τη δική του σελίδα στην ιστορία τόσο του κρητικού συλλόγου όσο και του ελληνικού ποδοσφαίρου. Στον πάγκο του ΟΦΗ θήτευσε από το 1985 μέχρι το 2000 και συνέδεσε το όνομά του με τις πιο σημαντικές επιτυχίες της ομάδας μέχρι τώρα: Την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας το 1987 (νικώντας στα πέναλτι τον Ηρακλή του Βασίλη Χατζηπαναγή), τη 2η θέση στο πρωτάθλημα τη σεζόν 1985-1986, την 3η θέση τη σεζόν 1986-87, καθώς και την πρόκριση στους «16» του Κυπέλλου UEFA τη σεζόν 1993-94, αποκλείοντας την Ατλέτικο Μαδρίτης με ιστορική νίκη 2-0 στο Ηράκλειο. Παράλληλα ανέδειξε και συνεργάστηκε με πλειάδα σπουδαίων παικτών, μεταξύ άλλων τους Νίκο Μαχλά, Νίκο Νιόπλια, Γιάννη Σαμαρά, Θανάση Κολιτσιδάκη, Πέτρο Μαρινάκη, Ηλία Πουρσανίδη, Κώστα Κιάσσο, Γιάσμινκο Βέλιτς, Γρηγόρη Παπαβασιλείου.
Ο Ευγένιος Γκέραρντ λατρεύτηκε, έφυγε από τον ΟΦΗ το 2000 και ανέλαβε τεχνικός σύμβουλος στην ΑΕΚ, ενώ το 2001 πήγε στην Κύπρο για λογαριασμό του ΑΠΟΕΛ. Τον επόμενο χρόνο είχε σύντομη θητεία στον Ηρακλή και η τελευταία του παρουσία σε πάγκους ήταν το 2010 στην Παναχαϊκή, για δύο μήνες.
2 – 1 – 1924
Γεννιέται ο καλλιτέχνης του θεάτρου σκιών Ευγένιος Σπαθάρης.
Από μικρό παιδάκι διδάχθηκε την τέχνη του Θεάτρου Σκιών από τον κορυφαίο Καραγκιοζοπαίκτη εκείνης της εποχής – τον πατέρα του Σωτήρη Σπαθάρη και έγινε βοηθός του στις παραστάσεις του. Δικές του παραστάσεις άρχισε να δίνει, σε διάφορες συνοικίες της Αθήνας, στα χρόνια της Κατοχής.
Μετά την κατοχή και μετά το θάνατο του πατέρα του, καλλιέργησε τα μέγιστα την τέχνη του. Ακολούθησε μια λαμπρή πορεία με παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό σε διεθνή φεστιβάλ Θεάτρου Σκιών (ΗΠΑ, Καναδά, Κούβα, Βρυξέλλες, Παρίσι, Ρώμη, Λονδίνο, Μόναχο, Γενεύη, Στουτγάρδη κ.ά.). Σημαντική ήταν η συνεισφορά του στην καταγραφή της τέχνης του Καραγκιόζη, με ηχογραφήσεις παραστάσεων (από το 1962) και καταγραφή σημειώσεων και τετραδίων του πατέρα του. Πραγματοποίησε, επίσης, πολλές, σπουδαίες και πολύ διδακτικές για τα παιδιά εκπομπές με κλασικά έργα του ελληνικού Θεάτρου Σκιών, στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, ενώ κυκλοφόρησε περίπου 15 καραγκιόζικα έργα σε δίσκους.
Ο Ευγένιος Σπαθάρης φιλοτέχνησε, επίσης, έργα ζωγραφικής, στο πλαίσιο της τέχνης του Καραγκιόζη, στα οποία απεικόνισε ιστορικά θέματα, ήρωες της Επανάστασης του ’21 κ.ά. Το εικαστικό του έργο παρουσιάστηκε σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Δίδαξε ηθοποιούς σε θεατρικές παραστάσεις, πώς να υποδυθούν τον Καραγκιόζη και άλλα πρόσωπα του Θεάτρου Σκιών (λ.χ. στο «Μεγάλο μας τσίρκο» και στο ΚΘΒΕ, και φιλοτέχνησε καραγκιόζικα σκηνικά για θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις (ΚΘΒΕ, «Ελληνικό Χορόδραμα», «Θέατρο Χατζώκου» στη Θεσσαλονίκη, θέατρο «Συντεχνίας» κ.ά.) για τις παραστάσεις «Το ταξίδι», «Το καταραμένο φίδι», «Ο δικτάτορας», «Ο Αλέκος με τα κυδώνια» κ.ά. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 άνοιξε τις πόρτες του, στο Μαρούσι, το «Σπαθάρειο» Μουσείο, όπου εκτίθεται η συλλογή του (σκηνικά παραστάσεων, ζωγραφικά έργα που σχετίζονται με το Θέατρο Σκιών και φιγούρες – του πατέρα του, δικές του και άλλων ομοτέχνων του).
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
3 – 1 – 1911
Πεθαίνει ο μεγάλος Έλληνας λογοτέχνης Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Γεννημένος το 1851 στη Σκιάθο, μεγάλωσε σ’ ένα ιδιαίτερα συντηρητικό και βαθιά θρησκευτικό περιβάλλον – ο πατέρας του ήταν ιερέας και ο ίδιος ήταν βαθιά δεμένος με την ορθοδοξία και την ψαλτική – ιδιαίτερα κλειστό, αποξενωμένο ακόμα και από την κλειστή σκιαθίτικη κοινωνία, γεγονός που συνέβαλε αποφασιστικά στη διαμόρφωση του τόσο ιδιόμορφου και εσωστρεφούς χαρακτήρα του.
Μετά από μια ταλαιπωρημένη παιδική και εφηβική ηλικία, εγκαθίσταται στην Αθήνα όπου ακολουθεί, για βιοποριστικούς λόγους, το στάδιο του μεταφραστή και του δημοσιογράφου.
Στη λογοτεχνία εμφανίζεται νωρίς – 1879 – με τα ιστορικά μυθιστορήματα «Έμποροι των Εθνών» και «Γυφτοπούλα». Αργότερα, θα αφοσιωθεί στην καλλιέργεια του ηθογραφικού διηγήματος και θα γίνει ο σπουδαιότερος εκπρόσωπός του.
Τα θέματά του είναι παρμένα κυρίως από την καθημερινότητα και τους ανθρώπινους τύπους της πατρίδας του. Το αστικό περιβάλλον της Αθήνας ποτέ δεν τον αφομοίωσε, κάτι που ενίσχυσε το βαθύ αίσθημα νοσταλγίας και την έντονη αγάπη για τη φύση, στοιχεία διάχυτα στο έργο του.
Το σημαντικότερο θέμα της προβληματικής του Παπαδιαμάντη είναι ο αιώνια βασανιζόμενος άνθρωπος. Μέσα σε όλο του το έργο – στο οποίο συνυπάρχουν αυτοβιογραφικά και αντικειμενικά στοιχεία – ο συγγραφέας ασχολείται με τη ζωή των φτωχών και κατατρεγμένων. Όντας ένας από αυτούς, δεν τους περιγράφει απλώς, ζει μαζί τους.
Η «Φόνισσα» θεωρείται το σπουδαιότερο έργο του Παπαδιαμάντη. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, ο συγγραφέας επηρεάστηκε από το έργο του Ντοστογιέφσκι «Έγκλημα και Τιμωρία», το οποίο είχε ο ίδιος μεταφράσει.
Επίσης, το έργο του Παπαδιαμάντη λειτουργεί και ως μία ανεκτίμητη λαογραφική πηγή. Τα ήθη και τα έθιμα του ελληνικού λαού είναι φωτογραφικά αποτυπωμένα στην πιο απροσποίητη έκφρασή τους.
3 – 1 – 1919
Η ελληνική κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου αποδέχεται πρόταση του Γάλλου πρωθυπουργού Ζορζ Κλεμανσό να σταλούν ελληνικές δυνάμεις στη Ρωσία, στο πλαίσιο της αντεπαναστατικής επέμβασης των συμμάχων της Αντάντ εναντίον της Σοβιετικής Ρωσίας.
3 – 1 – 1930
Γεννιέται ο Ιταλός σκηνοθέτης, Σέρτζο Λεόνε (Sergio Leone).
Έγινε γνωστός και έμεινε στην ιστορία για τα αποκαλούμενα «σπαγγέτι γουέστερν» του καθώς και για το χαρακτηριστικό τρόπο κινηματογράφησης του, όπου συχνά αντιπαραθέτει πολύ κοντινά πλάνα, γκρο πλαν, (close-ups) με μακρινές λήψεις (long shots).
3 – 1 – 2023
Εντελώς αναπάντεχα, “φεύγει” από τη ζωή ο μεγάλος καλλιτέχνης, Νότης Μαυρουδής. Ο γνωστός συνθέτης σκοτώθηκε στο εξοχικό του σπίτι στο Πήλιο, σε ηλικία 77 ετών.
Ο Νότης Μαυρουδής γεννήθηκε το 1945. Τα δυο πρώτα χρόνια της ζωής του τα έζησε στη φυλακή δίπλα στη μητέρα του, που ήταν πολιτική κρατούμενη.
Το 1958 ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας στο Εθνικό Ωδείο με καθηγητή τον Δημήτρη Φάμπα και πήρε το δίπλωμα το 1969 με ‘Αριστα. Το 1970 εγκαταστάθηκε στην Ιταλία, όπου του ανατέθηκε η έδρα κλασικής κιθάρας στη Scuola Ciciva di Milano, στην οποία δίδαξε έως το 1975. Το 1970 επίσης παρακολούθησε τα μαθήματα της Ακαδημίας Santiago de Compostella στην Ισπανία με τον Jose Tomas. Το 1975 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα και από αυτή τη χρονιά δίδαξε κλασική κιθάρα στο Εθνικό Ωδείο.
Ως συνθέτης και σολίστ έχει δώσει πολλά ρεσιτάλ σε πολλές χώρες (Ελλάδα, Ιταλία, Φινλανδία, Ελβετία, Γερμανία, Ουγγαρία, Αυστρία, Κούβα). Ως καθηγητής στο Εθνικό Ωδείο Αθήνας είχε μαθητές αρκετούς δημοφιλείς καλλιτέχνες, όπως οι Μανώλης Ανδρουλιδάκης, Σωκράτης Μάλαμας, Παναγιώτης Μάργαρης, Γιώργος Μελάς, Λάμπρος Ντούσικος, Δημήτρης Σωτηρόπουλος κ.ά.
Απέσπασε σημαντικά βραβεία και διακρίσεις για το έργο του όπως το ‘Α βραβείο στο Φεστιβάλ τραγουδιού της Θεσσαλονίκης, το 1965 και το ‘Α βραβείο στο διεθνή διαγωνισμό κιθάρας στο Μιλάνο, το 1969.
Η δισκογραφία του ήταν πλούσια. Περιελάβανε 25 προσωπικούς δίσκους, έργα για κλασική κιθάρα και συνθέσεις με δημοφιλείς τραγουδιστές.
Το ντεμπούτο στην δισκογραφία το έκανε το 1964, με τα τραγούδια «’Ακρη δεν έχει ο ουρανός» και «Τα γιορτινά σου φόρεσε», σε στίχους του Γιάννη Κακουλίδη με ερμηνευτή τον Γιώργο Ζωγράφο .
Ο Νότης Μαυρουδής είχε συνεργαστεί με σπουδαίους ποιητές όπως ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Γιάννης Κακουλίδης, ο Ηλίας Πετρόπουλος, ο ‘Ακος Δασκαλόπουλος, ο Μάνος Χατζιδάκις, καθώς και σημαντικούς τραγουδιστές όπως οι Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Γιώργος Ζωγράφος, Αρλέτα, Πόπη Αστεριάδη, Ελένη Βιτάλη, Γιώργος Μουφλουζέλης, Γιάννης Σαμσιάρης, Νένα Βενετσάνου, Πέτρος Πανδής, Κώστας Θωμαΐδης, Σταμάτης Κραουνάκης, Τάνια Τσανακλίδου, Μανώλης Μητσιάς, Χάρις Αλεξίου, Γιώργος Νταλάρας, Γλυκερία, Παντελής Θαλασσινός, Έλλη Πασπαλά, Αναστασία Μουτσάτσου κ.ά.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
4 – 1 – 1901
Πεθαίνει ένας από τους αξιολογότερους εκπροσώπους της ελληνικής ζωγραφικής του 19ου αιώνα, ο Νικόλαος Γύζης.
Γόνος φτωχής οικογένειας, πήρε το 1865 υποτροφία για σπουδές ζωγραφικής στο Μόναχο, όπου δεν άργησε να διακριθεί. Το 1872 επέστρεψε στην Ελλάδα, αλλά μετά από διετή παραμονή διαπίστωσε ότι οι τότε συνθήκες δεν ευνοούσαν την καλλιτεχνική δημιουργία και γύρισε στο Μόναχο, όπου ουσιαστικά έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το 1882, μετά σειρά επιτυχημένων εκθέσεων και τη διεθνή αναγνώριση, εκλέγεται μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου και τακτικός καθηγητής.
Η προσωπικότητα του Γύζη ξεχωρίζει ανάμεσα στη λεγόμενη τριάδα του Μονάχου (Νικηφόρος Λύτρας, Κωνσταντίνος Βολανάκης, Νικόλαος Γύζης) και δικαιολογημένα ονομάστηκε «πρύτανης των Ελλήνων καλλιτεχνών». Ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι «Η δόξα των Ψαρών», «Τ’ αρραβωνιάσματα», «Το κρυφό σχολειό».
4 – 1 – 1926
Κηρύσσεται -και τυπικά πια- η παγκαλική δικτατορία. Το ΚΚΕ και η ΟΚΝΕ τίθενται εκτός νόμου, ενώ εκατοντάδες μέλη και στελέχη τους φυλακίζονται και εξορίζονται.
2022
«Φεύγει» από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών ο Στέλιος Σεραφείδης, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ και συνοδοιπόρος του ΚΚΕ.
Μέχρι το τέλος της ζωής του ο Στέλιος Σεραφείδης έδινε το «παρών» στους αγώνες της αγαπημένης του ΑΕΚ, σε όλα τα αθλήματα. Ήταν επίσης πρόεδρος του Συνδέσμου Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών της «Ένωσης».
«Το ΚΚΕ αποχαιρετά με βαθιά θλίψη τον παλαίμαχο τερματοφύλακα της ΑΕΚ Στέλιο Σεραφείδη, που τον τελευταίο χρόνο έδινε σκληρή και παλικαρίσια μάχη με τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε», αναφέρει, μεταξύ άλλων, η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ.
«Βυθισμένη στην πιο βαθιά θλίψη η οικογένεια της ΑΕΚ αποχαιρετά με σεβασμό και δέος τον αιώνιο αρχηγό της ομάδας μας, Στέλιο Σεραφείδη. Η μορφή του, η ψυχή του, το αγωνιστικό του πάθος και η προσήλωσή του στην κιτρινόμαυρη ιδέα ταυτίστηκαν με την ίδια την ΑΕΚ. Η ανιδιοτέλειά του απέναντι στην αγαπημένη του ομάδα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα για όλους μας», ανέφερε η ΠΑΕ ΑΕΚ σε ανακοίνωσή της.
Ο Στέλιος Σεραφείδης γεννήθηκε στο Αιγάλεω το 1935. Ξεκίνησε από τους Παίδες Αιγάλεω και στη συνέχεια βρέθηκε για έναν χρόνο (1950-51) στον Απόλλωνα Αθηνών. Το 1951 σε ηλικία 16 ετών εντάχθηκε στην ΑΕΚ, ακολουθώντας τον μεγαλύτερο αδερφό του Λάμπη, όπου παρέμεινε επί μία και πλέον εικοσαετία, έως το 1972, όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, σε ηλικία 37 ετών. Με την κιτρινόμαυρη φανέλα αγωνίστηκε συνολικά σε περισσότερους από 300 αγώνες.
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική, εργαζόμενος κυρίως στα τμήματα υποδομής της ΑΕΚ. Για αρκετά χρόνια υπήρξε ο προπονητής τερματοφυλάκων της ΑΕΚ, μέχρι το 1995.
Τον είχε επισκεφθεί κλιμάκιο του ΚΚΕ που του δώρισε το Λεύκωμα με αφιέρωση του Δ. Κουτσούμπα
Πριν λίγους μήνες τον Στέλιο Σεραφείδη είχε επισκεφθεί κλιμάκιο του ΚΚΕ στο σπίτι του, προκειμένου να του εκφράσει τη στήριξη στον αγώνα που έδινε με την ασθένειά του.
Κατά την επίσκεψη, το κλιμάκιο τού δώρισε το Λεύκωμα για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ, με ιδιόχειρη αφιέρωση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα.
«Ασχοληθήκαμε με τα αθλητικά, αλλά η ψυχή μας ήταν ταγμένη στον αγώνα»
Ο Στέλιος Σεραφείδης είχε μιλήσει σε εκδήλωση του ΚΚΕ για την επίδραση του λαϊκού κινήματος στο ελληνικό ποδόσφαιρο το 2018, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι «ένιωθα υπερηφάνεια για τον Κοντούλη που πέρασε από την ομάδα μας», τον ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ που εκτελέστηκε από τους ναζί την περίοδο της Κατοχής.
Στην εκδήλωση του ΚΚΕ για τα 20 χρόνια από την επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία
Ο σπουδαίος παλαίμαχος τερματοφύλακας είχε μιλήσει ακόμα σε εκδήλωση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για τα 20 χρόνια από την επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία και τον φιλικό αγώνα που είχε δώσει η ΑΕΚ με την Παρτιζάν στο βομβαρδιζόμενο Βελιγράδι και είχε αναφερθεί στο συμβολισμό που είχε το ταξίδι στο Βελιγράδι και τη σεμνή περηφάνια που ένιωσε ο κόσμος της ΑΕΚ για το γεγονός ότι δεν περιορίζεται στα στενά όρια ενός συλλόγου που ενδιαφέρεται μόνο για τη δράση μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Πηγή: 902.gr
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
2022
«Φεύγει» από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών ο Στέλιος Σεραφείδης, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ και συνοδοιπόρος του ΚΚΕ.
Μέχρι το τέλος της ζωής του ο Στέλιος Σεραφείδης έδινε το «παρών» στους αγώνες της αγαπημένης του ΑΕΚ, σε όλα τα αθλήματα. Ήταν επίσης πρόεδρος του Συνδέσμου Παλαιμάχων Ποδοσφαιριστών της «Ένωσης».
«Το ΚΚΕ αποχαιρετά με βαθιά θλίψη τον παλαίμαχο τερματοφύλακα της ΑΕΚ Στέλιο Σεραφείδη, που τον τελευταίο χρόνο έδινε σκληρή και παλικαρίσια μάχη με τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε», αναφέρει, μεταξύ άλλων, η ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ.
«Βυθισμένη στην πιο βαθιά θλίψη η οικογένεια της ΑΕΚ αποχαιρετά με σεβασμό και δέος τον αιώνιο αρχηγό της ομάδας μας, Στέλιο Σεραφείδη. Η μορφή του, η ψυχή του, το αγωνιστικό του πάθος και η προσήλωσή του στην κιτρινόμαυρη ιδέα ταυτίστηκαν με την ίδια την ΑΕΚ. Η ανιδιοτέλειά του απέναντι στην αγαπημένη του ομάδα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα για όλους μας», ανέφερε η ΠΑΕ ΑΕΚ σε ανακοίνωσή της.
Ο Στέλιος Σεραφείδης γεννήθηκε στο Αιγάλεω το 1935. Ξεκίνησε από τους Παίδες Αιγάλεω και στη συνέχεια βρέθηκε για έναν χρόνο (1950-51) στον Απόλλωνα Αθηνών. Το 1951 σε ηλικία 16 ετών εντάχθηκε στην ΑΕΚ, ακολουθώντας τον μεγαλύτερο αδερφό του Λάμπη, όπου παρέμεινε επί μία και πλέον εικοσαετία, έως το 1972, όταν και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, σε ηλικία 37 ετών. Με την κιτρινόμαυρη φανέλα αγωνίστηκε συνολικά σε περισσότερους από 300 αγώνες.
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε με την προπονητική, εργαζόμενος κυρίως στα τμήματα υποδομής της ΑΕΚ. Για αρκετά χρόνια υπήρξε ο προπονητής τερματοφυλάκων της ΑΕΚ, μέχρι το 1995.
Τον είχε επισκεφθεί κλιμάκιο του ΚΚΕ που του δώρισε το Λεύκωμα με αφιέρωση του Δ. Κουτσούμπα
Πριν λίγους μήνες τον Στέλιο Σεραφείδη είχε επισκεφθεί κλιμάκιο του ΚΚΕ στο σπίτι του, προκειμένου να του εκφράσει τη στήριξη στον αγώνα που έδινε με την ασθένειά του.
Κατά την επίσκεψη, το κλιμάκιο τού δώρισε το Λεύκωμα για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ, με ιδιόχειρη αφιέρωση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα.
«Ασχοληθήκαμε με τα αθλητικά, αλλά η ψυχή μας ήταν ταγμένη στον αγώνα»
Ο Στέλιος Σεραφείδης είχε μιλήσει σε εκδήλωση του ΚΚΕ για την επίδραση του λαϊκού κινήματος στο ελληνικό ποδόσφαιρο το 2018, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι «ένιωθα υπερηφάνεια για τον Κοντούλη που πέρασε από την ομάδα μας», τον ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ που εκτελέστηκε από τους ναζί την περίοδο της Κατοχής.
Στην εκδήλωση του ΚΚΕ για τα 20 χρόνια από την επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία
Ο σπουδαίος παλαίμαχος τερματοφύλακας είχε μιλήσει ακόμα σε εκδήλωση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για τα 20 χρόνια από την επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία και τον φιλικό αγώνα που είχε δώσει η ΑΕΚ με την Παρτιζάν στο βομβαρδιζόμενο Βελιγράδι και είχε αναφερθεί στο συμβολισμό που είχε το ταξίδι στο Βελιγράδι και τη σεμνή περηφάνια που ένιωσε ο κόσμος της ΑΕΚ για το γεγονός ότι δεν περιορίζεται στα στενά όρια ενός συλλόγου που ενδιαφέρεται μόνο για τη δράση μέσα στον αγωνιστικό χώρο.
Πηγή: 902.gr
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
5 – 1 – 1919
Η εργατική τάξη του Βερολίνου εξεγείρεται και πάλι. Αφορμή αποτέλεσε η αντικατάσταση του λαοφιλούς αστυνομικού διευθυντή της πόλης (και μέλος των Ανεξάρτητων) Άιχορν με τον Σοσιαλδημοκράτη Ένρστ στις 4 Ιανουαρίου 1919.
Γρήγορα οι μαζικές λαϊκές αντιδράσεις και διαδηλώσεις (5/1) εξελίχθηκαν σε γενική απεργία (6/1) και κατόπιν σε καταλήψεις κυβερνητικών κτιρίων, σιδηροδρομικών σταθμών, τυπογραφείων, κλπ. (7 – 8/1). Η εξέγερση έπρεπε να καταπνιγεί. «Καταπιαστείτε λοιπόν μ’ αυτό το ζήτημα!» τονίστηκε σε μια από τις πολλές συσκέψεις της «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης με την ηγεσία του στρατού εκείνες τις μέρες. «Τι να γίνει!», απάντησε ο Σοσιαλδημοκράτης ηγέτης Ε. Νόσκε. «Κάποιος ασφαλώς πρέπει να γίνει το αιμοβόρο σκυλί. Εγώ δεν φοβάμαι τις ευθύνες».
Η καταστολή που ακολούθησε ξεπέρασε κάθε προηγούμενο σε αγριότητα. Εναντίον των εξεγερμένων κινητοποιήθηκε ο στρατός και το πυροβολικό, ενώ αξιοποιήθηκαν ακόμα και τα σώματα παραστρατιωτικών ακροδεξιών εθελοντών (τα περιβόητα Freikorps), τα οποία εξαπολύθηκαν στις εργατικές συνοικίες. Οι αιχμάλωτοι δέρνονταν ανηλεώς και πολλοί εκτελούνταν με «συνοπτικές διαδικασίες» επί τόπου. Μεταξύ των δολοφονημένων ήταν και οι ηγέτες του νεοϊδρυθέντος Κομμουνιστικού Κόμματος, Κ. Λίμπκνεχτ και Ρ. Λούξεμπουργκ (15/1)
5 – 1 – 1932
Γεννιέται στην Αλεσάντρια του Πιεμόντε ο Ιταλός συγγραφέας και ακαδημαϊκός Ουμπέρτο Έκο (Umberto Eco). Ακολούθησε σπουδές Μεσαιωνικής Φιλοσοφίας και Λογοτεχνίας. Το 1954 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη Φιλοσοφία, με τη διατριβή του για τον Θωμά τον Ακινάτη, που αποτέλεσε και το θέμα του πρώτου του βιβλίου.
Από το 1956 έως το 1964 ήταν λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο. Το 1965 εξελέγη καθηγητής Οπτικών Επικοινωνιών στη Φλωρεντία και το 1966 μετακόμισε στο Μιλάνο, όπου και έγινε καθηγητής της Σημειολογίας στο εκεί Πολυτεχνείο. Ο Έκο ασχολήθηκε κυρίως με τη σημειολογία και τις επιπτώσεις της στην κοινωνία, ενώ μελέτησε σε βάθος τα κοινά στοιχεία ανάμεσα στις γλώσσες, στα σύμβολα και στην κοινωνική ανάπτυξη, από το Μεσαίωνα έως σήμερα. Από το 1962 έως το 1970 ανέπτυξε τη δική του θεωρία για τη σημειολογία, ενώ αργότερα το ακαδημαϊκό του ενδιαφέρον εστίασε στις πολιτιστικές μελέτες, διερευνώντας το ρόλο της γλώσσας και της λογοτεχνίας στην κοινωνία.
Έγραψε δεκάδες δοκίμια, ενώ έγινε ευρύτερα γνωστός με το πρώτο του μυθιστόρημα, «Το όνομα του Ρόδου» που εκδόθηκε το 1980, μεταφράστηκε σε δεκάδες γλώσσες και πούλησε πάνω από 9 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, ενώ μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη. Έγραψε ακόμη τα μυθιστορήματα «Το Εκκρεμές του Φουκώ» (1988), «Το νησί της προηγούμενης μέρας» (1994), «Μπαουντολίνο» (2001), «Η μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα» (2006), «Το κοιμητήριο της Πράγας» (2010), «Το φύλλο μηδέν» (2015). Δούλεψε, επίσης, ως διευθυντής του πολιτιστικού προγράμματος στην κρατική τηλεόραση RAI και μετά το 1959 ως αρθρογράφος στην εφημερίδα «Il Verri», όπως και σε άλλες εφημερίδες και περιοδικά, όπου δημοσίευε τις απόψεις του κυρίως για τη γλωσσολογία, την κοινωνία και την πολιτική, αλλά και ως κριτικός Τέχνης. Μέχρι το τέλος της ζωής του αρθρογραφούσε στο περιοδικό «L’ Espresso».
Είχε λάβει πολλές ακαδημαϊκές διακρίσεις, όπως και λογοτεχνικά βραβεία.
5 – 1 – 2014
Πεθαίνει ένας απ’ τους θρύλους του ποδοσφαίρου, ο Πορτογάλος Εουσέμπιο (Εουσέμπιο Ντα Σίλβα Φερέιρα -Eusébio da Silva Ferreira). Ο γεννημένος στη Μοζαμβίκη «μαύρος πάνθηρας», όπως ήταν το παρατσούκλι του, θεωρείται απ’ τους σπουδαιότερους παίκτες του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, συνέδεσε την ποδοσφαιρική του καριέρα με τις εντυπωσιακές του εμφανίσεις με τη φανέλα της Μπενφίκα και της Εθνικής Πορτογαλίας.
Με τους «αετούς» της Λισαβόνα αγωνίστηκε για 15 χρόνια και πανηγύρισε 11 πρωταθλήματα, 5 κύπελλα και 1 κύπελλο πρωταθλητριών (1962), σκοράροντας 638 φορές σε 614 ματς. Ήταν πρώτος σκόρερ της Ευρώπης το 1965, το 1966 και το 1968. Με την Εθνική συμμετείχε σε 64 αγώνες, σημειώνοντας 41 γκολ. Αναδείχθηκε κορυφαίος παίχτης στον κόσμο το 1965 (Χρυσή Μπάλα), ενώ ένα απ’ τα χαρακτηριστικά του ως παίκτης ήταν η ταχύτητα του.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
6 – 1 – 1852
Πεθαίνει ο Γάλλος εκπαιδευτικός Λούι Μπράιγ (Louis Braille), εφευρέτης του ομωνύμου συστήματος γραφής και ανάγνωσης των τυφλών.
6 – 1 – 1872
Γεννιέται ο Ρώσος συνθέτης και πιανίστας Αλεξάντρ Νικολάεβιτς Σκριάμπιν.
Υπήρξε ένας από τους πιο καινοτόμους και αμφιλεγόμενους πρώιμους μοντέρνους συνθέτες.
Ο Λέων Τολστόι περιέγραψε κάποτε τη μουσική του Σκριάμπιν ως γνήσια και ειλικρινή έκφραση ιδιοφυΐας.
Πηγή : ALT.GR
7 – 1 –1944
Πεθαίνει ο συγγραφέας και ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης. «Η κομμουνιστική κοινωνία είναι το τελευταίο ατού της ταλαιπωρημένης ανθρωπότητας. Αν αποτύχει και σ’ αυτό, δεν της μένει παρά να επιστρέψει στο σκοτάδι και στην αποκτήνωση». Αυτήν την αλήθεια διατύπωσε στα 1932 με σαφήνεια ο ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης . Το αξιοπερίεργο είναι ότι δεν την διατύπωσε ένας αγωνιστής κομμουνιστής, αλλά ένας μεγαλοαστός εστέτ, ένας Αθηναίος δανδής, ένας ρομαντικός ποιητής, που έδωσε τέλος στη ζωή του, κουρασμένος από τη σκληρή πραγματικότητα του καιρού του. Τα ερωτήματα που εγείρονται από μια τέτοια αντιφατική στάση, δεν είναι εύκολο να απαντηθούν, αν δεν επιχειρήσουμε να εξετάσουμε τις αντιφάσεις που χαρακτηρίζουν τη ζωή του ποιητή, σε σχέση με τις ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες της εποχής του.
Μοναχογιός του Λεωνίδα Λαπαθιώτη, ανώτερου αξιωματικού που συμμετείχε ενεργά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων στην πολιτική ζωή του τόπου, και της Βασιλικής Παπαδοπούλου, ανιψιάς του Χαρίλαου Τρικούπη, μεγάλωσε σε ένα στοργικό οικογενειακό περιβάλλον και πήρε εξαιρετική για την εποχή του μόρφωση. Αν και ήταν πτυχιούχος της Νομικής, δεν χρειάστηκε ποτέ να ασκήσει κανένα επάγγελμα, αλλά αφοσιώθηκε στην Τέχνη. Ανήκε, επομένως, στους λίγους προνομιούχους νέους της αστικής κοινωνίας, που η καλή οικονομική κατάσταση της οικογένειάς τους επέτρεπε μια τέτοια επιλογή. Ωραιοπαθής, μποέμ, θαυμαστής του Όσκαρ Ουάιλντ και των απόψεών του, ήταν ο εκλεκτός των αθηναϊκών σαλονιών και ταυτόχρονα ο νυκτόβιος περιπατητής των αθηναϊκών δρόμων. Αν και πολυγραφότατος, με μεγάλη δυσκολία δημοσίευε τα έργα του. Την πρώτη και μοναδική ποιητική του συλλογή την εξέδωσε το 1939, πέντε χρόνια πριν την αυτοκτονία του. Στη διάρκεια της Κατοχής, έχοντας χάσει και τους δυο γονείς του, ζει ξεχασμένος, εξαθλιωμένος και εθισμένος πλέον στα ναρκωτικά στο σπίτι του στα Εξάρχεια. Έχει ξεπουλήσει την οικογενειακή περιουσία και ένα μεγάλο μέρος της εξαιρετικής βιβλιοθήκης του. Τα ξημερώματα της 8ης Γενάρη 1944, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης αυτοκτόνησε με περίστροφο σε ηλικία 56 ετών. Η κηδεία του έγινε με έρανο της «Νέας Εστίας». Ο ποιητής δεν άντεχε πια να ζει μέσα στα αδιέξοδά του. Είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο εξαθλίωσης και απόγνωσης, ώστε ένιωθε ότι η ζωή δεν είχε να του δώσει τίποτα πια. «Από κούραση και όχι από φτώχεια», μας λέει ο Βάρναλης, αυτοκτόνησε ο ποιητής. Κι είχε απόλυτο δίκιο, μιας και ο Λαπαθιώτης, ευνοημένος από την τύχη, πίστεψε ότι αυτή η εύνοια δεν θα είχε τέλος και αναζητούσε το ακατόρθωτο.
7 – 1 – 1959
Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής αναγνωρίζουν την κυβέρνηση του Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα.
7 – 1 – 1972
«Φεύγει» από τη ζωή η μεγάλη λαϊκή στιχουργός Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.
Καταγόταν από το Αϊδίνι της Μικράς Ασίας και ήρθε στην Ελλάδα με τη μικρασιατική καταστροφή, με την ύπαρξή της σημαδεμένη από την αγωνία του πρόσφυγα, που τη μετουσίωσε σε αθάνατα λαϊκά τραγούδια.
Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου είχε δημοσιεύσει δύο ποιητικές συλλογές τις «Πνοές» και την «Άρπα και Φλογέρα» πριν εμφανιστεί ως στιχουργός το 1948. Από το 1948 έως το 1972, έδωσε στο λαϊκό μας πολιτισμό απίστευτης ομορφιάς και δύναμης τραγούδια και δίκαια χαρακτηρίστηκε ο «Βαμβακάρης του στίχου».
Δυστυχώς, λόγω της άδολης καρδιάς της, που εμπιστευόταν τους πάντες και λόγω των χρηματικών αναγκών που της δημιουργούσαν οι «διαφυγές», στις οποίες κατέφευγε για να ξεχνάει την πικρή ζωή της, τα τραγούδια της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου έγιναν αντικείμενο αισχρής εκμετάλλευσης και λίγοι είναι αυτοί που της έδωσαν τα δικαιώματά της από τους στίχους της.
Η αξέχαστη «γριά» του λαϊκού μας τραγουδιού έφυγε γράφοντας, μέχρι και την τελευταία της στιγμή, τραγούδια.
7 – 1 – 2009
Η σπουδαία τραγουδίστρια Μαρία Δημητριάδη «φεύγει» πρόωρα από τη ζωή, σε ηλικία 58 χρόνων.
Τραγουδίστρια με μεγάλο ερμηνευτικό εύρος, με την υπέροχη φωνή της, σφράγισε τραγούδια μεγάλων Ελλήνων δημιουργών, που έγιναν σύμβολα αντίστασης ενάντια στην εκμετάλλευση και το σκοτάδι της καταπίεσης .
Τόσο μέσα από την καλλιτεχνική της προσφορά, όσο και μέσα από την αταλάντευτη στάση της στο πλάι του λαϊκού κινήματος, συνέδεσε τη φωνή της με τους λαϊκούς και εργατικούς αγώνες, με αντιιμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις, με το όραμα για μια δίκαιη κοινωνία. Άνθρωπος ασυμβίβαστος, αντιστάθηκε με τόλμη και παρρησία στην ευκολία και στα κυκλώματα που λυμαίνονται το χώρο της τέχνης, με αποτέλεσμα να βρεθεί αντιμέτωπη με τις αντιξοότητες που δημιουργεί το σύστημα στους καλλιτέχνες που δεν υποτάσσονται στις επιδιώξεις του.
Η ίδια, πάντως, δε σταμάτησε να παλεύει κόντρα στην κυρίαρχη αισθητική, επιμένοντας να τραγουδά για όσους αγωνίζονται, αντιστέκονται, οραματίζονται. Πάντα ευαίσθητη στα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα, πορεύτηκε δίπλα στο ΚΚΕ, στηρίζοντας τις θέσεις του και παλεύοντας μαζί του.
Η Μαρία Δημητριάδη ξεκίνησε να τραγουδά από παιδί. Στα 16 της κιόλας χρόνια κάνει τον πρώτο της δίσκο – τα «Κορίτσια στον ήλιο». Μετά ήρθαν ο «Ήλιος ο Πρώτος» και το «Χρονικό» του Γ. Μαρκόπουλου.
Στο ενδιάμεσο γνωρίζει τον Μίκη Θεοδωράκη, τον οποίο είχαν σε κατ’ οίκον περιορισμό και κάνει μαζί της συνέχεια πρόβες. Ακολουθεί ο δίσκος – συνεργασία της με τον Σταύρο Ξαρχάκο «Ένα πρωινό η Παναγιά μου»… Και μετά συναυλίες με τον Θεοδωράκη σε όλο τον κόσμο, για δύο χρόνια. Στη συνέχεια, οι δίσκοι της με τους Γιάννη Γλέζο, Νίκο Μαμαγκάκη. Ηδη, είχε γνωρίσει τον Θάνο Μικρούτσικο και μετά τη μεταπολίτευση δίνει φωνή στα πρώτα του τραγούδια, τα «Πολιτικά».
Με αυτόν το δίσκο ξεκινά η συνεργασία τους, που συνεχίστηκε με τις δισκογραφικές δουλειές «Καντάτα για τη Μακρόνησο», «Φουέντε Οβεχούνα», «Τροπάρια για φονιάδες», «Τα τραγούδια της λευτεριάς» και παράλληλα συναυλίες, που δεν ήταν μόνο καλλιτεχνικά γεγονότα, αλλά και μέσο κοινωνικοπολιτικής πάλης. Όπως, καταχείμωνα σε καλοκαιρινό σινεμά, στη Λάρυμνα, με τραγούδια συμπαράστασης στους εργάτες. Όπως οι κυριακάτικες συναυλίες στην Αθήνα για απεργούς, παρόλο το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας στις μπουάτ. Όπως η συνεχής παρουσία της σε αντιιμπεριαλιστικές και εργατικές συναυλίες. Πάντα η Μαρία Δημητριάδη μέσα στα γεγονότα.
Συνέχισε με το «Δελτίο καιρού», με τραγούδια πολλών συνθετών σε πρώτη εκτέλεση, με τα «Λιανοτράγουδα» του Μίκη, με τον πρώτο δίσκο του Γιώργου Σταυριανού, με την «Ελένη» του Χατζιδάκι, με το «Εμπάργκο» του Μικρούτσικου, με άλλους τραγουδιστές κ.ά. Για ν’ ακολουθήσουν και πάλι δυο πολύ μεγάλες περιοδείες με τον Μίκη. Μετά την αποχή της για κάποια χρόνια, έρχονται δύο χρόνια δουλειάς στο Βελιγράδι, την περίοδο του εμπάργκο. Κάνει συναυλίες κι ένα δίσκο, που με τη βοήθεια του υπουργείου Πολιτισμού της πρώην Γιουγκοσλαβίας τα έσοδά του πηγαίνουν στους πρόσφυγες.
Με τη μεγάλη, συγκλονιστική φωνή της, συνέχισε να τραγουδά για τους ανθρώπους που εξακολουθούν να έχουν οράματα. Σ’ αυτούς αφιέρωσε και τον δίσκο της «Δον Κιχώτες», των Π. Καρασούλου – Θ. Οικονόμου, το 2002. Σ’ αυτούς που παραμένουν ιδεολόγοι κρατώντας σταθερές τις αρχές τους και συνεχίζουν σε δίσεκτους καιρούς να πολεμάνε έστω για ένα ψίχουλο κοινωνικής δικαιοσύνης…
7 – 1 – 2016
Πεθαίνει η ηθοποιός Άννα Συνοδινού. Ήταν το όγδοο παιδί της οικογένειας. Σε συνέντευξή της στον «Ρ» μιλούσε με αγάπη για την οικογένειά της: «Ήμασταν μια μεγάλη οικογένεια, οκτώ παιδιά, με γονείς και παππούδες, όπως ήταν κάποτε όλη η γερή δομή της ελληνικής κοινωνίας. Ήμασταν ευτυχισμένοι άνθρωποι. Είχαμε σκέπη. Αισθανόμασταν ότι είχαμε προστασία, είχαμε άγγελο, δε μας κορόιδευε κανένας. Ζούσαμε με τα ελάχιστα και ωστόσο σπουδάσαμε. Η οικογένειά μου έβγαλε τρεις καλλιτέχνες, τον Δήμο Συνοδινό, ζωγράφο, τον Νίκο Συνοδινό, λυρικό μουσικό καλλιτέχνη κι εμένα. Οι αδελφές μου ήταν αριστοτέχνισσες της ραπτικής και του κεντήματος. Ο αδελφός μου, ο Μιχάλης, εργαζόταν στις εφημερίδες, ήταν λινοτύπης, εξορίστηκε στη Γυάρο, οι αδελφές μου φυλακίστηκαν. Υποφέραμε πολλά κι όμως είχαμε πίστη κι αυτή μας η πίστη μάς έκανε υπεύθυνα άτομα».
Σπούδασε στην Αθήνα έως το Γυμνάσιο και στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης του Εθνικού Θεάτρου. Αρίστευσε. Σπούδασε μπαλέτο και μουσική. Είχε διδασκάλους τους Ροντήρη, Τερζάκη, Μελά, Καρθαίο, Μυράτ, Χορν, Μαρίκα Κοτοπούλη. Διέπρεψε τόσο στο κλασικό όσο και στο σύγχρονο δραματολόγιο, ερμηνεύοντας 17 ηρωίδες σε τραγωδίες, κωμωδίες και απειράριθμους χαρακτήρες σε δράματα και κωμωδίες Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Έλαβε μέρος σε περιοδείες στο εξωτερικό, ενώ συμμετείχε σε πρωτοποριακά γεγονότα: Στην ίδρυση του πρώτου θεάτρου κήπου, στο πρώτο κυκλικό θέατρο στην Ελλάδα και δημιούργησε το πρώτο θέατρο βράχων: το Θέατρο Λυκαβηττού.
Δίδαξε στις Σχολές του Εθνικού Θεάτρου, του Πέλου Κατσέλη και στην Καλλιτεχνική Εταιρεία Αθηνών. Έλαβε μέρος σε ξένες και ελληνικές ταινίες και σειρές, καθώς και σε θεατρικές παραγωγές τηλεόρασης και ραδιοφώνου. Τιμήθηκε με παράσημα Ευποιίας και τον Ταξιάρχη του Φοίνικος της Ελληνικής Πολιτείας. Παράσημα Ιπποτών Δανίας, Ιταλίας, Γαλλίας, Λιβάνου, Έπαθλο Πιραντέλλο και δύο φορές το Έπαθλο Μαρίκας Κοτοπούλη και το μετάλλιο της πόλεως των Αθηνών.
Κι όμως. Σε συνέντευξη που είχε δώσει στον «Ρ» υπογράμμιζε ότι η Τέχνη δεν ήταν για εκείνη πάνω από τις αξίες της. «Μπορώ να ζήσω κάνοντας οποιαδήποτε εργασία για να κερδίσω τα προς το ζην», είχε πει. «Δε λέω πεθαίνω χωρίς θέατρο. (…) Το σωστό είναι να κάνεις κάτι το οποίο να είναι καθαρό και παραγωγικό και να μην σε μπλοκάρουν οι δεσμεύσεις. Να πεις ότι: από την ώρα που καλούμαι να κάνω μια υποχώρηση για να κάνω θέατρο, δε θα το κάνω. Θα προτιμήσω να εξασφαλίσω τα προς το ζην με κάποιον άλλο τρόπο».
Στη δικτατορία (1967-1972) διακόπτει, διαμαρτυρόμενη, τις θεατρικές της δραστηριότητες και μετέχει στην αντίσταση. Κατασχέθηκαν το θέατρό της στο Λυκαβηττό και το διαβατήριό της, ματαιώνοντας έτσι περιοδεία στο εξωτερικό. Κατά το διάστημα αυτό εργάστηκε ως δακτυλογράφος στην εισαγωγική-εξαγωγική εταιρεία του συζύγου της Γιώργου Μαρινάκη, παλαιού πρωταθλητή. Το 1975 εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών με τη ΝΔ. Το 1977 γίνεται υφυπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών. Παραιτήθηκε από το βουλευτικό αξίωμα το 1989 και από το 1990 δεν μετείχε πλέον της πολιτικής ζωής.
Η Άννα Συνοδινού μιλούσε πάντα με νεανικό παλμό. Στον «Ρ» δήλωνε: «Αγωνίζομαι αυτή τη στιγμή με σύνεση. Το ανήσυχο πνεύμα και η επαναστατικότητα ενός ανθρώπου μπορεί να εκπορεύεται από έναν εγωκεντρισμό ή μια φιλοδοξία. Η δική μου επαναστατικότητα συνδέεται περισσότερο με την αίσθηση της καλλιέργειας και της μόρφωσης, η οποία ξεκινάει από μια παιδεία που έλαβα από το σχολειό μου και τους γονείς μου και συνδέεται με την υποχρέωση να υπηρετείς την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την ελευθερία».
7 – 1 – 2024
“Φεύγει” απο τη ζωή ο θρύλος του γερμανικού ποδοσφαίρου Φραντς Μπεκενμπάουερ.
Ο επονομαζόμενος και «Κάιζερ» του Γερμανικού ποδοσφαίρου ήταν από τους μεγαλύτερους θρύλους παγκοσμίως. Με την εθνική Δυτικής Γερμανίας κατέκτησε ένα Euro το 1972 και ένα Μουντιάλ το 1974.
Σε συλλογικό επίπεδο, είχε ξεκινήσει την καριέρα του από τη Μόναχο 1860, αλλά ταύτισε το όνομά του με την Μπάγερν Μονάχου, με την οποία αγωνίστηκε από το 1964 έως το 1977, πήρε πέντε πρωταθλήματα και πανηγύρισε τρία διαδοχικά κύπελλα πρωταθλητριών. Παράλληλα είχε κατακτήσει τη χρυσή μπάλα το 1972 και το 1976.
Επίσης αγωνίστηκε στις ΗΠΑ με τους New York Cosmos στο πλευρό του Πελέ, ενώ από το 1980 ως το 1982 έκανε ένα σύντομο πέρασμα από το Αμβούργο
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ακολούθησε καριέρα προπονητή, αναλαμβάνοντας και την ομάδα της εθνικής ομάδας της χώρας του, την οποία οδήγησε σε δύο τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου και στην κατάκτηση του τροπαίου το 1990. Έτσι έγινε ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που κατέκτησε Παγκόσμιο Κύπελλο, τόσο ως παίκτης, όσο και ως προπονητής.
Είχε επιτυχημένη πορεία και ως διοικητικό στέλεχος επί σειρά ετών στη Μπάγερν, τη Γερμανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, αλλά και σε θέσεις διεθνούς αρμοδιότητας.
Πηγή: 902.gr
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
8 – 1 – 1324
Πεθαίνει ο Μάρκο Πόλο, βενετός έμπορος εξερευνητής. Τα ταξίδια του καταγράφηκαν στο βιβλίο «Τα Ταξίδια του Μάρκο Πόλο», όπου περιγράφονται από τον ίδιο όλα όσα είδε και έζησε κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του στην Κεντρική Ασία και την Κίνα.
Οι περιπέτειές του ενέπνευσαν βιβλία και κινηματογραφικές ταινίες. Επηρέασε επίσης την ευρωπαϊκή χαρτογραφία, οδηγώντας στη δημιουργία του Παγκόσμιου χάρτη του Φρα Μάουρο.
8 – 1 – 1642
Πεθαίνει ο Ιταλός φυσικός και αστρονόμος Γαλιλαίος Γαλιλέι, που υποστήριξε την ηλιοκεντρική θεωρία και εξαναγκάστηκε από την Ιερά Εξέταση ν’ απαρνηθεί. Λέγεται πως εξερχόμενος από την Ιερά Εξέταση μουρμούρισε τη γνωστή φράση «και όμως γυρίζει»!
8 – 1 – 1942
Γεννιέται ο Άγγλος φυσικομαθηματικός Στίβεν Χόκινγκ, με πρωτοποριακό έργο στην κοσμολογία και τις «μαύρες τρύπες». Από τα 22 του χρόνια ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο, διαψεύδοντας επί δεκαετίες την αρχική εκτίμηση των γιατρών που, λίγο μετά τη διάγνωση της νόσου, του είχαν δώσει διάρκεια ζωής μόλις δύο ετών.
Ο Στίβεν Χόκινγκ ήταν από τους νεότερους καθηγητές στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, όπου δίδαξε μεταξύ 1979 και 2009, κάνοντας μακροχρόνιες έρευνες για τη σύνδεση της κβαντομηχανικής με τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Συνεργαζόμενος με τον μαθηματικό Ρότζερ Πένροουζ, ο Χόκινγκ προέβλεψε θεωρητικά ότι οι μαύρες τρύπες εκπέμπουν ακτινοβολία, η οποία στη συνέχεια ονομάστηκε προς τιμήν του «ακτινοβολία Χόκινγκ».
Είχε γράψει, μεταξύ άλλων, πολλές εργασίες εκλαϊκευμένης επιστήμης, αναδεικνύοντας τις θεωρίες και την κοσμολογία του, με πιο γνωστό το βιβλίο του «Το Σύντομο χρονικό του Χρόνου» (1988). Ήταν επίτιμος συνεργάτης της Βασιλικής Εταιρείας Τεχνών, ισόβιο μέλος στην Επισκοπική Ακαδημία Επιστημών, ενώ είχε βραβευτεί στις ΗΠΑ με το «προεδρικό μετάλλιο της Ελευθερίας».
Δεν ήταν διάσημος μόνο για την επίμονη έρευνά του σε σημαντικά ζητήματα της Κοσμολογίας, αλλά και γιατί είχε καταφέρει να φέρει πιο κοντά τη θεωρητική Φυσική στον πολύ κόσμο. Δεν ζούσε απομονωμένος σε κλειστό ή «αποστειρωμένο» ακαδημαϊκό περιβάλλον. Το 1968, πριν καθηλωθεί σε αναπηρικό αμαξίδιο, συμμετείχε στο Λονδίνο σε πορείες κατά του πολέμου στο Βιετνάμ. Το 2003 είχε αποκαλέσει την ιμπεριαλιστική εισβολή των ΗΠΑ, της Βρετανίας και άλλων συμμάχων τους στο Ιράκ «έγκλημα πολέμου». Το 2013 είχε απορρίψει την πρόσκληση του Ισραηλινού τότε Προέδρου Σιμόν Πέρες να συμμετάσχει σε διεθνή επιστημονική σύνοδο, συμμετέχοντας στο μποϊκοτάζ επιστημόνων και καλλιτεχνών ενάντια στο Ισραήλ ως κατοχική δύναμη στα Παλαιστινιακά εδάφη. Είχε επίσης συμμετάσχει σε εκστρατεία υπέρ του πυρηνικού αφοπλισμού. Υποστήριζε την έρευνα με χρήση βλαστοκυττάρων, ήταν υπέρ της δημόσιας, ελεύθερης υγειονομικής και φαρμακευτικής περίθαλψης και υποστήριζε δράσεις για την αποτροπή των κλιματικών αλλαγών.
8 – 1 – 1944
Πεθαίνει ο συγγραφέας και ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης. «Η κομμουνιστική κοινωνία είναι το τελευταίο ατού της ταλαιπωρημένης ανθρωπότητας. Αν αποτύχει και σ’ αυτό, δεν της μένει παρά να επιστρέψει στο σκοτάδι και στην αποκτήνωση». Αυτήν την αλήθεια διατύπωσε στα 1932 με σαφήνεια ο ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης . Το αξιοπερίεργο είναι ότι δεν την διατύπωσε ένας αγωνιστής κομμουνιστής, αλλά ένας μεγαλοαστός εστέτ, ένας Αθηναίος δανδής, ένας ρομαντικός ποιητής, που έδωσε τέλος στη ζωή του, κουρασμένος από τη σκληρή πραγματικότητα του καιρού του. Τα ερωτήματα που εγείρονται από μια τέτοια αντιφατική στάση, δεν είναι εύκολο να απαντηθούν, αν δεν επιχειρήσουμε να εξετάσουμε τις αντιφάσεις που χαρακτηρίζουν τη ζωή του ποιητή, σε σχέση με τις ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες της εποχής του.
Μοναχογιός του Λεωνίδα Λαπαθιώτη, ανώτερου αξιωματικού που συμμετείχε ενεργά με το Κόμμα των Φιλελευθέρων στην πολιτική ζωή του τόπου, και της Βασιλικής Παπαδοπούλου, ανιψιάς του Χαρίλαου Τρικούπη, μεγάλωσε σε ένα στοργικό οικογενειακό περιβάλλον και πήρε εξαιρετική για την εποχή του μόρφωση. Αν και ήταν πτυχιούχος της Νομικής, δεν χρειάστηκε ποτέ να ασκήσει κανένα επάγγελμα, αλλά αφοσιώθηκε στην Τέχνη. Ανήκε, επομένως, στους λίγους προνομιούχους νέους της αστικής κοινωνίας, που η καλή οικονομική κατάσταση της οικογένειάς τους επέτρεπε μια τέτοια επιλογή. Ωραιοπαθής, μποέμ, θαυμαστής του Οσκαρ Ουάιλντ και των απόψεών του, ήταν ο εκλεκτός των αθηναϊκών σαλονιών και ταυτόχρονα ο νυκτόβιος περιπατητής των αθηναϊκών δρόμων. Αν και πολυγραφότατος, με μεγάλη δυσκολία δημοσίευε τα έργα του. Την πρώτη και μοναδική ποιητική του συλλογή την εξέδωσε το 1939, πέντε χρόνια πριν την αυτοκτονία του. Στη διάρκεια της Κατοχής, έχοντας χάσει και τους δυο γονείς του, ζει ξεχασμένος, εξαθλιωμένος και εθισμένος πλέον στα ναρκωτικά στο σπίτι του στα Εξάρχεια. Εχει ξεπουλήσει την οικογενειακή περιουσία και ένα μεγάλο μέρος της εξαιρετικής βιβλιοθήκης του. Τα ξημερώματα της 8ης Γενάρη 1944, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης αυτοκτόνησε με περίστροφο σε ηλικία 56 ετών. Η κηδεία του έγινε με έρανο της «Νέας Εστίας». Ο ποιητής δεν άντεχε πια να ζει μέσα στα αδιέξοδά του. Είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο εξαθλίωσης και απόγνωσης, ώστε ένιωθε ότι η ζωή δεν είχε να του δώσει τίποτα πια. «Από κούραση και όχι από φτώχεια», μας λέει ο Βάρναλης, αυτοκτόνησε ο ποιητής. Κι είχε απόλυτο δίκιο, μιας και ο Λαπαθιώτης, ευνοημένος από την τύχη, πίστεψε ότι αυτή η εύνοια δεν θα είχε τέλος και αναζητούσε το ακατόρθωτο.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
9 – 1 – 1349
Οι κάτοικοι της Βασιλείας στην Ελβετία καίνε ζωντανούς τους Εβραίους της πόλης θεωρώντας τους υπεύθυνους για την πανώλη.
9 – 1 – 1890
Γεννιέται ο Τσέχος συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Κάρελ Τσάπεκ, ο πρώτος που χρησιμοποίησε τη λέξη «ρομπότ» (εργάτης).
9 – 1 – 1908
Γεννιέται η Γαλλίδα συγγραφέας, φιλόσοφος, διανοούμενη και φεμινίστρια Σιμόν ντε Μπoβουάρ (Simone de Beauvoir). Υπήρξε σύντροφος του υπαρξιστή φιλοσόφου Ζαν-Πωλ Σαρτρ.
Το γνωστότερο έργο της υπήρξε «Το δεύτερο φύλο», μια ανάλυση για τη γυναικεία ύπαρξη και την καταπίεση των γυναικών.
9 – 1 – 1913
Γεννιέται ο Αμερικανός πολιτικός Ρίτσαρντ Μίλχους Νίξον (Richard Milhous Nixon).
Υπηρέτησε ως ο 37ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών από το 1969 έως το 1974 και έγινε ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που παραιτήθηκε από το αξίωμά του. Η παραίτησή του ήρθε ως συνέχεια του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ σε μια απόπειρα να αποφύγει την καθαίρεσή του από το αξίωμα του Προέδρου. Η θητεία του συνδέθηκε τόσο με την κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου στο Βιετνάμ, όσο και με την ήττα και αποχώρηση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από εκεί το 1973.
9 – 1 – 1938
Γεννιέται στην Πρέβεζα ο τραγουδιστής Λάκης Παππάς.
Έκανε την πρώτη του καλλιτεχνική εμφάνιση το 1959. Ξεχώρισε με τη συμμετοχή του στην «Οδό Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι – ο οποίος και ήταν από τους πρώτους που διέγνωσαν το ταλέντο του στην κιθάρα και την ερμηνεία.
Ακολούθησε η συνεργασία του με τον μεγάλο συνθέτη στον «Ματωμένο Γάμο» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και το «Παραμύθι χωρίς όνομα», σε στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλλη.
Από τα πιο γνωστά του τραγούδια είναι τα: «Μην κουραστείς να μ’ αγαπάς», «Ήταν καμάρι της Αυγής», «Μανούλα μου», «Ο Έκτορας κι η Ανδρομάχη», «Πάει κι αυτή η Κυριακή», «Έλα μαζί μου», «Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι», «Τ’ αστέρι του Βοριά», «Στην ποταμιά σωπαίνει το κανόνι», κ.ά.
1940
Συγκροτείται η «Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ», που καθοδηγούταν από την Ασφάλεια.
1983
Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας Γεράσιμος Αρσένης ανακοινώνει την υποτίμηση της δραχμής κατά 15%. Ως αποτέλεσμα της υποτίμησης εμφανίζεται κύμα κερδοσκοπίας, καθώς εμπορεύματα εξαφανίζονται από τα καταστήματα για να επανεμφανιστούν αναλόγως ανατιμημένα.
1992
Γίνεται η επίσημη πρεμιέρα της ταινία «Το μετέωρο βήμα του πελαργού», παρουσία του σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου και του πρωταγωνιστή Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
10 – 1 – 403 π.Χ.
Ο δημοκρατικός στρατηγός Θρασύβουλος με 70 άνδρες νικά το στρατό των Τριάκοντα Τυράννων, ανοίγοντας το δρόμο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Αθήνα.
10 – 1 – 49 π.Χ.
Ο Ιούλιος Καίσαρας διαβαίνει τον ποταμό Ρουβίκωνα, το όριο μεταξύ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Γαλατίας.
Με βάση το νόμο «Imperium» απαγορευόταν η διέλευση του Ρουβίκωνα από οποιονδήποτε ένοπλο, εξ ου και η πράξη του Καίσαρα θα μείνει στην Ιστορία με τη φράση «διέβη τον Ρουβίκονα» (δηλαδή ξεπέρασε τα όρια). Αναφωνεί «ο κύβος ερρίφθη» και κηρύσσει τον πόλεμο στη σύγκλητο και τον Πομπήιο.
10 – 1 – 1991
Πεθαίνει ο ηθοποιός, σκηνοθέτης, θιασάρχης και θεωρητικός του θεάτρου Δημήτρης Μυράτ.
Σπούδασε Φιλολογία στο Βερολίνο και θέατρο στη Δραματική Σχολή του μεγάλου Αυστριακού σκηνοθέτη Μαξ Ράινχαρτ, και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1931 στο θίασο της Κοτοπούλη, όπου και παρέμεινε ως το 1947. Από το 1947 μέχρι το 1950 ήταν πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου, από το 1951 μέχρι το 1956 Καλλιτεχνικός Διευθυντής στο Θέατρο Κοτοπούλη – ΡΕΞ, ενώ από το 1957 διηύθυνε δικό του θίασο.
Για μια ενδιάμεση τριετία (1947 – 1950) έπαιξε στο Εθνικό Θέατρο («Συρανό ντε Μπερζεράκ», «Το ημέρωμα της Στρίγγλας», «Ορέστεια») όπου και ερμήνευσε τον Ορέστη με Κλυταιμνήστρα την Κοτοπούλη και σκηνοθέτη τον Ροντήρη, το 1949. Στο ΡΕΞ ο Μυράτ σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στην «Άννα των χιλίων ημερών» (με τη Μελίνα Μερκούρη), στον «Κορυδαλλό» του Ζαν Ανούιγ, στο «Η βασίλισσα και οι επαναστάτες» του Ούγκο Μπέττι, στο «Ρέκβιεμ για μια μοναχή» του Ουίλιαμ Φώκνερ, στη «Λυσσασμένη γάτα» του Τένεσι Ουίλιαμς, στον «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ.
Συνεργάστηκε με πολύ σημαντικούς πρωταγωνιστές (Άννα Συνοδινού, Ντίνος Ηλιόπουλος, Βασίλης Διαμαντόπουλος, Μάνος Κατράκης, Χρήστος Τσαγανέας), ενώ το 1957 ίδρυσε, μαζί με τη σύζυγό του Βούλα Ζουμπουλάκη, προσωπικό θίασο και στεγάστηκαν (ως το θάνατό του) στο Θέατρο ΑΘΗΝΩΝ της οδού Βουκουρεστίου. Εκεί ανέβασε και έπαιξε Πιραντέλλο («Απόψε αυτοσχεδιάζουμε», «Να ντύσουμε τους γυμνούς»), Μπρεχτ («Αγία Ιωάννα των σφαγείων»), έργα του Σώμερσετ Μωμ, της Δάφνης ντυ Μωριέ, την «Εκάβη» του Ευριπίδη και την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή και πολλά άλλα. Για πάρα πολλά χρόνια διετέλεσε καθηγητής στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και Διευθυντής του Ωδείου Αθηνών. Υπήρξε γραμματέας του ΕΑΜ Θεάτρου.
Ήταν γνώστης της λατινικής γλώσσας με πλούσιο συγγραφικό έργο («Ξεφυλλίζοντας τα αρχαία κείμενα», 1970, «Ο καλός άνθρωπος του Άουγκσμπουργκ», 1970, «Αγωγή του λόγου», 1979, «Κριτική βιογραφία για το έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ», ενώ μετέφρασε ακόμη το «Μικρό Όργανο για το θέατρο», σημαντικό θεωρητικό κείμενο του Γερμανού αυτού δραματουργού.
Τέλος, μετέφρασε πολλά από τα έργα που σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε.
10 – 1 – 2008
Πεθαίνει στην πόλη Πσκοφ, σε ηλικία 86 χρόνων, ο αντισυνταγματάρχης ε.α. Μιχαήλ Μίνιν, που ως λοχίας ύψωσε πρώτος τη σημαία της Σοβιετικής Ένωση στη στέγη της γερμανικής Βουλής στο Βερολίνο, το Μάη του 1945 και έχει απαθανατιστεί στη γνωστή ιστορική φωτογραφία. «Να η δική μας θεά της Νίκης!» ήταν η κραυγή που φώναξε τότε ο Μ. Μίνιν όπως θυμόταν αργότερα, όταν συνειδητοποίησε ότι οι συναγωνιστές του (λοχίες Ζαγκίτοφ, Μπμπρόφ και Λισιμένκο) τον είχαν σηκώσει στα χέρια για να τον βοηθήσουν να φτάσει το ψηλότερο σημείο του αγάλματος που στόλιζε την εξωτερική όψη του Ράιχσταγκ.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
11 – 1 – 1853
Γεννιέται ο ζωγράφος Γεώργιος Ιακωβίδης.
Δάσκαλοί του στην Αθήνα ήταν ο ζωγράφος Νικηφόρος Λύτρας και ο γλύπτης Λεωνίδας Δρόσης. Το Νοέμβριο του 1877 έλαβε υποτροφία από το ελληνικό κράτος και αναχώρησε για το Μόναχο με σκοπό να συνεχίσει τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της πόλης.
Δάσκαλοί του εκεί ήταν ο Λούντβιχ φον Λεφτς (Ludwig νοn Löfftz), ο Βίλχελμ φον Λίντενσμιτ (Wilhelm νοn Lindenschmidt) και ο Γκάμπριελ φον Μαξ (Gabriel νοn Max). Ο Ιακωβίδης υπηρέτησε πιστά τον γερμανικό ακαδημαϊκό νατουραλισμό της λεγόμενης «Σχολής του Μονάχου».
11 – 1 – 1910
Γεννιέται ο ποιητής και συγγραφέας Νίκος Καββαδίας.
Στη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στο ΕΑΜ, αρχικά στο ΕΑΜ Ναυτικών και αργότερα στο ΕΑΜ Λογοτεχνών – Ποιητών.
Την περίοδο αυτή άρχιζε να δημοσιεύει και τα αντιστασιακά του ποιήματα με πρώτο το «Αθήνα 1943», ενώ το 1944 δημοσίευσε το ποίημα «Στον τάφο του ΕΠΟΝίτη». Το 1945 δημοσίευσε το «Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα» και το ποίημα «Αντίσταση».
Ο Νίκος Καββαδίας ανέλαβε για ένα διάστημα επικεφαλής του ΕΑΜ Λογοτεχνών – Ποιητών μέχρι που μπάρκαρε πάλι, ενώ το 1946, μαζί με άλλους διανοούμενους, υπέγραψε διαμαρτυρία κατά του Γ΄ Ψηφίσματος που ήταν ο «θεμέλιος λίθος» του αντικομμουνιστικού οργίου.
Λίγο πριν το πραξικόπημα της 21ης Απρίλη 1967 έδωσε μια μεγάλη συνέντευξη στο περιοδικό «Πανσπουδαστική», όπου αφιέρωσε και το ποίημά του «Σπουδαστές». Στη διάρκεια της δικτατορίας αξιοποιήθηκε ως σύνδεσμος ανάμεσα σε αντιστασιακές οργανώσεις.
11 – 1 – 1916
Ο βουλευτής της σοσιαλδημοκρατικής παράταξης και αργότερα ιδρυτής του γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος Καρλ Λίμπκνεχτ, καταγγείλει την εξόντωση των Αρμενίων Είναι ο μοναδικός βουλευτής του γερμανικού Ράιχσταγκ που προχωράει στη σχετική καταγγελία και ζητά να ενημερωθεί το Σώμα για την εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων Αρμενίων από τους Τούρκους. Η ερώτησή του προκαλεί την άμεση διακοπή της συνεδρίασης.
11 – 1 – 2002
Πεθαίνει ο Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου Ανρί Βερνέιγ (Henri Verneuil).
Ο αρμενικής καταγωγής σκηνοθέτης (ήταν από τους κορυφαίους δημιουργούς του γαλλικού κινηματογράφου και υποψήφιος για Όσκαρ και Χρυσό Φοίνικα αντίστοιχα. Είχε δεκάδες τιμητικές διακρίσεις και βραβεία καθ» όλη την διάρκεια της καριέρας του.
Συνεργάστηκε με όλους του μεγάλους ηθοποιούς της Γαλλίας, όπως ο Ζαν Γκαμπέν, Αλέν Ντελόν, Υβ Μοντάν, Ζαν Πολ Μπελμοντό, Λίνο Βεντούρα, Φερναντέλ κ.α.
Εκτός από την αφροκρέμα Γάλλων ηθοποιών, ο Βερνέιγ συνεργάστηκε και με ηθοποιούς διεθνούς φήμης, όπως ο Ομάρ Σαρίφ και η Κλαούντια Καρντινάλε, αλλά και Αμερικανούς ηθοποιούς, όπως ο Χένρι Φόντα, Τσαρλς Μπρόνσον, Γιουλ Μπρίνερ και Άντονι Κουίν.
11 – 1 – 2010
Πεθαίνει ο Γάλλος σκηνοθέτης Ερίκ Ρομέρ (Éric Rohmer).
Υπήρξε σύμβολο του νέου κύματος στο γαλλικό κινηματογράφο που κυριάρχησε τη δεκαετία το «60.
Ο Ρομέρ, που είχε βραβευτεί πολλάκις, στην 50χρονη πορεία του, έκανε 24 ταινίες μεγάλου μήκους, ένα ντοκιμαντέρ και εκπαιδευτικά προγράμματα, ενώ την τελευταία του ταινία την παρουσίασε το 2007, δηλώνοντας ότι «πλέον μπορεί να πάρει σύνταξη».
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
12 – 1 – 1591
Γεννιέται ο Ισπανός ζωγράφος και χαράκτης της μπαρόκ περιόδου Χοσέ δε Ριμπέρα (José de Ribera y Cucó), γνωστός και ως Τζουζέπε Ριμπέρα ή με το ιταλικό προσωνύμιο Lo Spagnoletto (ο μικρός Ισπανός).
Παρά την ισπανική του καταγωγή, έζησε κατά το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του στην Ιταλία.
12 – 1 – 1628
Γεννιέται ο Γάλλος παραμυθάς, λαογράφος και συγγραφέας Σαρλ Περό (Charles Perrault). Έγραψε τα παραμύθια η «Κοκκινοσκουφίτσα», η «Σταχτοπούτα», «Ο Παπουτσωμένος Γάτος», «Η Ωραία Κοιμωμένη», «Κυανοπώγων», «Ο Κοντορεβιθούλης» κ. ά.
Σπούδασε νομικά και εργάστηκε αρχικά ως υπεύθυνος των βασιλικών κτηρίων. Άρχισε να γίνεται γνωστός ως λογοτέχνης το 1660 περίπου με ερωτικά ποιήματα. Αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή του στη μελέτη της ποίησης και των καλών τεχνών. Το 1671 εκλέχτηκε στη Γαλλική Ακαδημία.
Ο Σαρλ Περώ είναι όμως περισσότερο γνωστός σ’ όλο τον κόσμο από τη συλλογή παραμυθιών για παιδιά, που περιλαμβάνονται στις «Ιστορίες της μαμάς μου της χήνας» (Contes de ma mere l’ oye, 1697), που τα έγραψε για τη διασκέδαση των παιδιών του και που έφεραν στη λογοτεχνία τη μόδα των «παραμυθιών» (contes de fees).
12 – 1 – 1873
Γεννιέται ο ολυμπιονίκης Σπύρος Λούης. Ήταν ο νικητής του Μαραθώνιου αγώνα στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 1896.
12 – 1 – 1876
Γεννιέται ο σοσιαλιστής Αμερικανός συγγραφέας Τζακ Λόντον (Jack London).
Στην αρχή της ζωής του, έκανε διάφορα επαγγέλματα για να βγάλει το ψωμί του: εφημεριδοπώλης, λιμενεργάτης, ναυτικός, αλλά και πολεμικός ανταποκριτής στη διάρκεια του πολέμου των Μπόερς στη Νότια Αφρική και του Ρωσοϊαπωνικού πολέμου στα 1904.
Συνδυάζοντας τις εμπειρίες του με τη μελέτη του Κομμουνιστικού Μανιφέστου, ο Λόντον στράφηκε προς το σοσιαλισμό, ενώ η απίστευτη ενέργειά του διοχετεύθηκε στη γραφή. Από το 1896 γίνεται μέλος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και προσπαθεί με το συγγραφικό του ταλέντο και τη γεμάτη πάθος συμμετοχή του στην πολιτική να βοηθήσει το αμερικανικό προλεταριάτο.
Γράφει πολλά διηγήματα, μυθιστορήματα και πολιτικά δοκίμια. Όλα του τα έργα έχουν μεγάλη απήχηση και τεράστια εμπορική επιτυχία. Μόνο στην Αγγλία έχουν πουληθεί 7 εκατομμύρια αντίτυπα της «Σιδερένιας Φτέρνας».
1932
Γεννιέται η μεγάλη ηθοποιός Τζένη Καρέζη.
H αγάπη της για το θέατρο άρχισε να εκδηλώνεται από τα μαθητικά της ακόμη χρόνια και εκφράστηκε με τη συμμετοχή της στις σχολικές παραστάσεις. Το 1951 – χρονιά αποφοίτησής της από την Ελληνογαλλική Σχολή – γίνεται δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Εμφανίζεται για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι τον Οκτώβρη του 1954, δίπλα στην Μελίνα. Μέσα σε 40 μέρες η επιτυχία αυτή τη φέρνει συμπρωταγωνίστρια με τη μεγάλη κυρία του ελληνικού θεάτρου, την Κατίνα Παξινού, στο «Σπίτι της Μπερνάντα Αλμπα».
Το 1963 παίζει στο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «H Γειτονιά των Αγγέλων», μια παράσταση που χτυπήθηκε για πολιτικούς λόγους. Είναι η εποχή των μεγάλων πολιτικών παθών και η Τζένη Καρέζη συνειδητοποιείται πολιτικά και ευαισθητοποιείται στις κοινωνικές συγκρούσεις.
Το 1963 επιφυλάσσει, όμως, για εκείνη και μια μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία στα «Κόκκινα Φανάρια» του Βασίλη Γεωργιάδη, ταινία που ξεπερνάει τα ελληνικά σύνορα και κερδίζει την αναγνώριση στα διεθνή φεστιβάλ. Παντρεύεται τον Κώστα Καζάκο το 1967.
Από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 και μετά, η παρουσία της στο θέατρο είναι πιο έντονη. Οι ρόλοι της χαριτωμένης ηρωίδας των αισθηματικών κομεντί παραμερίζονται και η αναζήτηση την οδηγεί σε άλλους δρόμους. Το 1973 τολμούν να ανεβάσουν το «Μεγάλο μας Τσίρκο». Παράσταση που σημάδεψε τα χρόνια της δικτατορίας με το περιεχόμενό της, μεγάλη επιτυχία, που αποτέλεσε και ουσιαστική αντίδραση στη χούντα. Τελευταία της θεατρική παράσταση τα «Διαμάντια και μπλουζ» της Λούλας Αναγνωστάκη.
Στον κινηματογράφο γύρισε συνολικά 33 ταινίες. Το 1958 πρωταγωνίστησε στην ταινία του Γιώργου Ζερβού «Η λίμνη των πόθων», η οποία διακρίθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Κορκ στην Ιρλανδία, παίρνοντας το αργυρό μετάλλιο. Την επόμενη χρονιά έπαιξε στην ταινία «Το νησί των γενναίων», στο οποίο ερμήνευσε αξέχαστα το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι «Μην τον ρωτάς τον ουρανό». Το 1960 μετέφερε τη μεγάλη της θεατρική επιτυχία «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος» στον κινηματογράφο, σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη και με συμπρωταγωνιστές τους Διονύση Παπαγιαννόπουλο και Ντίνο Ηλιόπουλο.
Το 1963 ήταν μια χρονιά σταθμός για την κινηματογραφική της καριέρα. Πρωταγωνίστησε στην ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Τα κόκκινα φανάρια». Η ταινία ήταν υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας στην 36η απονομή τον Απρίλιο του 1964, ενώ έλαβε μέρος και στο Διεθνές Φεστιβάλ των Καννών την άνοιξη του 1964. Η τεράστια επιτυχία της ταινίας έκανε τον Φιλοποιμένα Φίνο να την εντάξει στην εταιρία του Φίνος Φίλμ, ως αδιαμφισβήτητη σταρ. Με την επιστροφή της στη Φίνος Φιλμ η Καρέζη γύρισε τις δραματικές ταινίες «Λόλα» και «Ένας μεγάλος έρωτας» και την κλασική πλέον κωμωδία «Δεσποινίς Διευθυντής». Την περίοδο 1965-1966 γύρισε τις δυο μεγαλύτερες κινηματογραφικές της επιτυχίες «Μια τρελή… τρελή οικογένεια» και «Τζένη Τζένη», οι οποίες εκτόξευσαν την δημοτικότητα της στα ύψη.
Το 1966 γύρισε τη μοναδική ξενόγλωσση ταινία της «Μια σφαίρα στην καρδιά», ελληνογαλλικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Ζαν Ντανιέλ Πολέ και με μουσική Μίκη Θεοδωράκη. Η ταινία αποδείχθηκε εμπορική αποτυχία, όπως και η επόμενη ταινία της, το «Εκείνος και Εκείνη» της Φίνος Φιλμ.
Το 1967 συμπρωταγωνίστησε για πρώτη φορά με τον Κώστα Καζάκο στο πολεμικό δράμα «Κοντσέρτο για πολυβόλα». Η ταινία είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία, κόβοντας συνολικά 427.698 εισιτήρια. Το 1972 γύρισε την ταινία «Ερωτική συμφωνία» σε σενάριο δικό της και σκηνοθεσία Κώστα Καζάκου. Η «Λυσιστράτη» ήταν η τελευταία κινηματογραφική ταινία της.
1934
Συνέρχεται η 6η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Σε αυτή στηρίχθηκε η προβληματική στρατηγική των σταδίων της περιόδου 1941-1944 που ακολούθησε, καθώς και σε αποφάσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του 6ου Συνεδρίου του ΚΚΕ (1935).
Ακολούθως, η Ολομέλεια διαπίστωσε ότι η Ελλάδα ανήκε στον τύπο των χωρών, που στο Πρόγραμμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς χαρακτηρίζονταν ως «χώρες με μέσο επίπεδο ανάπτυξης του καπιταλισμού… με σημαντικά υπολείμματα μισοφεουδαρχικών σχέσεων στην αγροτική οικονομία, με ορισμένο μίνιμουμ υλικών προϋποθέσεων, με όχι τελειωμένο ακόμα τον αστικοδημοκρατικό μετασχηματισμό» και για τις οποίες προβλέπονταν «πορεία λίγο ή πολύ γρήγορου περάσματος της αστικοδημοκρατικής επανάστασης σε επανάσταση σοσιαλιστική…»΄
Πηγή : ALT.GR
13 – 1 – 1859
Γεννιέται στην Πάτρα, ο ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας, Κωστής Παλαμάς.
Δημοσίευσε συνολικά σαράντα ποιητικές συλλογές, καθώς και θεατρικά έργα, κριτικά και ιστορικά δοκίμια, συγκριτικές μελέτες και βιβλιοκριτικές. Αποτέλεσε κεντρική μορφή της λογοτεχνικής «γενιάς του 1880» και της αποκαλούμενης «Νέας Αθηναϊκής Σχολής».
Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της δημοτικής και κορυφαία μορφή του δημοτικιστικού κινήματος με το κύρος του, αλλά και με τις κυρώσεις που υπέστη για τον γλωσσικό του αγώνα. Με το αριστούργημά του, «Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου», οραματίστηκε την κοινωνία του λαού. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στην εργατιά και την εκφράζει στο ποίημα «Εμείς οι Εργάτες», γραμμένο το 1913. Με ενθουσιασμό, αποδίδει τα νικηφόρα αποτελέσματα στον πόλεμο κατά του Ιταλικού φασισμού στο λαό και τη νεολαία του με το ποίημα «Στη νεολαία μας». Όμως όλες οι νέες ιδέες, που κατακλύζουν το έργο του Παλαμά, ένα έχουν κίνητρο: τη μόρφωση, με το πνευματικό ανέβασμα του λαού.
Αν και δεν ήταν μαρξιστής, δήλωνε επαναστάτης και αντιλαμβανόταν την καθοριστική σημασία του ιστορικού υλισμού: «ο ιστορικός υλισμός έχει, αναμφίβολα, κι αυτός την αλήθεια του (…) δεν πρέπει να μας τρομάζει σα να είτανε σκιάχτρο. (…) Αν, καλά κακά, ξαναβγήκε η ελληνική πολιτεία, και με όλα της τα ελαττώματα, στον ήλιο και στη ζωή, και με μόνο το κίνητρο των οικονομικών προβλημάτων, ευλογημένος ο ιστορικός υλισμός».
Όμως και ο περιλάλητος «Ολυμπιακός Ύμνος» στηρίζεται στους αθάνατους στίχους του Κωστή Παλαμά και στην υπέροχη μουσική του Σπύρου Σαμάρα.
Ο Κωστής Παλαμάς πέθανε στις 27 Φεβρουαρίου του 1943 και η κηδεία του την επομένη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών εξελίχθηκε σε αντικατοχικό συλλαλητήριο.
Με το «εγερτήριο» σάλπισμα του ΕΑΜίτη Άγγελου Σικελιανού πάνω από τη σορό του Παλαμά, ο ελληνικός λαός αποχαιρέτησε τον μεγάλο ποιητή.
«Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα…
Βογκήστε τύμπανα πολέμου… Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !
Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,
Ηρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ’ αστέρια,
μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά
της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ’ τον στα χέρια
γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας
που τον υμνούμε με καρδιά αναμμένη,
πες μ’ ένα μόνο ανασασμόν: «Ο Παλαμάς !»,
ν’ αντιβογκήσει τ’ όνομά του η οικουμένη !
Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ενας λαός,
σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει…
κι ακέριος φλέγεται ως με τ’ άδυτο ο Ναός,
κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει.»
13 – 1 – 1898
Ο Εμίλ Ζολά (Émile Édouard Charles Antoine Zola) δημοσιεύει τη γνωστή ανοιχτή επιστολή του με τίτλο «Κατηγορώ», σχετικά με την υπόθεση Ντρέιφους στη Γαλλία.
13 – 1 – 1910
Γεννιέται ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης.
Η αφετηρία της καλλιτεχνικής δράσης του Γιάννη Τσαρούχη (1910-1989) συνδέεται άρρηκτα με τις πολιτισμικές, κοινωνικοπολιτικές και ιστορικές ζυμώσεις στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1930. Η χρονική αυτή περίοδος διακρίνεται για την αναβίωση της λαϊκής και βυζαντινής τέχνης, καθώς και τη θεωρητική ενασχόληση με την έννοια της «ελληνικότητας». Ταυτόχρονα, μεταφέρεται το ενδιαφέρον του εικαστικού κύκλου από τον ακαδημαϊσμό του Μονάχου στα νέα καλλιτεχνικά ρεύματα του Παρισιού.
Από νωρίς ο Γ. Τσαρούχης ανέπτυξε ένα καθαρά προσωπικό ύφος, το οποίο δανειζόταν, επεξεργαζόταν και εξέλισσε στοιχεία ελληνικών και ξένων πολιτιστικών παραδόσεων και εικαστικών ρευμάτων. Τα πορτρέτα και οι μνημειακές φιγούρες, οι παραλλαγές της χρωματικής κλίμακας, η σαφής ροπή προς το ρεαλισμό και η δεξιότητά του να αφαιρεί και να φιλτράρει τα μη ουσιώδη στοιχεία στις συνθέσεις του, αντανακλούν την απαράμιλλη ικανότητα του Γ. Τσαρούχη να επαναπροσδιορίζει και να ερμηνεύει δημιουργικά τα ποικίλα ερεθίσματά του.
Θεωρείται από πολλούς ο γνωστότερος Έλληνας ζωγράφος του 20ού αιώνα. Σίγουρα ήταν μία από τις πιο αξιομνημόνευτες, πολύπλευρες και ισχυρές προσωπικότητες της ελληνικής τέχνης, ανοιχτός στη γνώση. Μοντέρνος και παραδοσιακός, καλλιτέχνης και διανοούμενος, πολυμαθής γνώστης των αρχών που διέπουν την ιστορία, την κοινωνία, τον άνθρωπο και τον πολιτισμό. Γλυκύς και είρων, λιτός και αισθησιακός, συντηρητικός και επαναστάτης, αποτέλεσε ένα από τα πλέον δημιουργικά μέλη της γενιάς του ’30. Το διπλό νήμα, του κοσμοπολιτισμού και της παράδοσης, διαπερνά και χαρακτηρίζει ολόκληρο το έργο του, που διαμορφώνεται από μία εκλεκτική σύνθεση στοιχείων ελληνικών και ευρωπαϊκών, παραδοσιακών και μοντέρνων, υφασμένων γύρω από μιαν αντρική, κυρίως, λαϊκή ανθρωπότητα, η οποία διασχίζει το ζωγραφικό χώρο και τον ιστορικό χρόνο μέσα από διάφορους τρόπους αναπαράστασης.
Εντύπωση στα έργα του Γ. Τσαρούχη προκαλεί ο ενεργός ρόλος των χρωμάτων, που είναι εκείνα που προετοιμάζουν για τη «μετωπική» επεξεργασία του θέματος. Σε συνδυασμό με τον τρόπο με τον οποίο σχηματίζεται η μορφή πάνω στον καμβά, δίνουν μια εσωστρεφή διάσταση στην περιγραφή των χαρακτηριστικών των προσώπων. Η τελική μορφή παρουσιάζει τη δύναμη του καλλιτέχνη να εκφράσει τις σκέψεις του, αλλά και την ιδεολογική του σχέση με την τέχνη γενικότερα.
13 – 1 – 1949
Έπειτα από πολυήμερη σκληρή μάχη, τμήματα της 10ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, με Διοικητή τον Υποστράτηγο Νίκο Θεοχαρόπουλο (Σκοτίδα) και Πολιτικό Επίτροπο τον Νίκο Μπελογιάννη, υπερνικούν διπλάσιες δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού και καταλαμβάνουν τη Νάουσα.
Η κατάληψη της Νάουσας έπεσε σαν κεραυνός στο αστικό στρατόπεδο, ενώ ανέδειξε για μια ακόμη φορά τη μαχητική και ηθικοπολιτική ανωτερότητα του Δημοκρατικού Στρατού.
Η απόφαση του ΠΓ (10/2/49) αναφέρει σχετικά με τη νίκη στη Μάχη της Νάουσας: «Για πρώτη φορά ο ΔΣΕ κατέλαβε ολοκληρωτικά μια πόλη και την κράτησε όσο θεώρησε πως ήταν απαραίτητο (…) απόδειξε ότι τα μέσα μας είναι παραπάνω από αρκετά, αν τα χρησιμοποιούμε σωστά και τα συνδυάζουμε με τη δράση του πεζικού, αν ενεργούμε με ταχύτητα, δεξιοτεχνία, περίσκεψη και επαναστατική πονηριά (…) Το Π.Γ. θεωρεί ότι η πείρα από την παραπάνω εκστρατεία πρέπει ν’ αποτελεί βασικό συστατικό στοιχείο της πραχτικής αλλά και θεωρητικής εκπαίδευσης στις σχολές μας και στις ασκήσεις στα τμήματα».
Πηγή : ALT.GR
14 – 1 – 1943
Αρχίζει η Διάσκεψη της Καζανμπλάνκα (Μαρόκο), ανάμεσα στους ηγέτες της Βρετανίας Ου. Τσόρτσιλ και των ΗΠΑ Φρ. Ρούζβελτ. Ο Ι. Στάλιν δεν παρευρέθηκε καθώς η μάχη του Στάλινγκραντ επέβαλε την παραμονή του στην ΕΣΣΔ.
Σε αυτή αποφασίστηκε ο πόλεμος να τελειώσει μόνο όταν η Γερμανία παραδοθεί άνευ όρων. Αποφασίστηκε επίσης η συμμαχική απόβαση στη Σικελία.
14 – 1 – 1951
Πεθαίνει ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Γρηγόριος Ξενόπουλος. Μεγάλωσε στη Ζάκυνθο και από το 1892 έζησε στην Αθήνα. Συνεργάστηκε με εφημερίδες, περιοδικά και φιλολογικά ημερολόγια. Χρημάτισε αρχισυντάκτης του περιοδικού «Η διάπλασις των παίδων», όπου μέσα από τις σελίδες του δημοσίευσε τις περίφημες «Αθηναϊκές επιστολές», με την υπογραφή «Σας ασπάζομαι Φαίδων».
Από το περιοδικό «Παναθήναια» πρωτοπαρουσίασε το 1903 τον Καβάφη. Υπήρξε ιδρυτής του περιοδικού «Νέα Εστία» και διευθυντής του. Εκλέχθηκε ακαδημαϊκός το 1931. Πέθανε φτωχός το 1951, αφού από τότε που καταστράφηκε το σπίτι του τον φιλοξενούσαν φίλοι και συγγενείς του. Το πεζογραφικό του έργο είναι τεράστιο. Έγραψε περισσότερα από 85 μυθιστορήματα, έντεκα συλλογές διηγημάτων, θεατρικά έργα, 4.500 άρθρα, μελέτες και χρονογραφήματα. Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος επέλεξε να ζήσει και να επιβιώσει από την πένα του, γράφοντας δέκα με δώδεκα ώρες την ημέρα. Μαζί με τους Παλαμά, Σικελιανό και Καζαντζάκη ίδρυσε την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, της οποίας ήταν και πρώτος πρόεδρος (1934-37).
Μερικά από τα έργα του είναι τα «Αθηναϊκά διηγήματα – Ιστορία μιας χωρισμένης» (1924), «Πώς πολεμούν;» (1935), «Θαύματα του Διαβόλου» (1883), «Πλούσιοι και Φτωχοί» (1926), «Ανάμεσα σε τρεις γυναίκες» (1930), τα θεατρικά «Ψυχοσάββατο» (1911), «Το φιόρο του Λεβάντε» (1914) κ.ά.
14 – 1 – 1957
Πεθαίνει ο Αμερικανός ηθοποιός Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ (Humphrey DeForest Bogart). Στις αρχές της δεκαετίας του ’20 κατάφερε να δουλέψει σαν ηθοποιός σε μικρούς ρόλους στο θέατρο. Στα τέλη της δεκαετίας του ’20 και το 1930 έλαβε μέρος σε κάποιες ταινίες oι οποίες δεν ήταν πετυχημένες.
Tο 1936, ο φίλος του Λέσλι Χάουαρντ πείθει τον Τζακ Γουόρνερ να προσλάβει τον Μπόγκαρτ για τη μεταφορά του θεατρικού «Το Απολιθωμένο Δάσος». Ο ρόλος του γκάνγκστερ Duke Mantee που είχε ξαναερμηνεύσει στο θέατρο, κέρδισε τους κριτικούς. Μέχρι το 1940 ο έπαιζε δεύτερους ρόλους, μέχρι που ήρθαν οι ταινίες «Το Γεράκι της Μάλτας» και «Καζαμπλάνκα» που τον κάνουν πρώτο όνομα στο Χόλυγουντ.
Βραβεύτηκε με Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου για τον ρόλο του μέθυσου βαρκάρη στη περιπέτεια του Τζον Χιούστον «Η Βασίλισσα της Αφρικής» («The African Queen», 1951).
14 – 1 – 2007
«Φεύγει» από τη ζωή ο σπουδαίος ζωγράφος, σκηνογράφος – ενδυματολόγος, τιμημένος με Όσκαρ (1964, για τον «Ζορμπά» του Μ. Κακογιάννη), Βασίλης Φωτόπουλος.
Έχοντας διαμορφώσει το δικό του κεφάλαιο στην ελληνική και διεθνή σκηνογραφία, με διάσημες κινηματογραφικές δουλειές και ιστορικές θεατρικές συνεργασίες, σταμάτησε τη σκηνογραφική του πορεία στη δεκαετία του ’90. Σημαντικότατο είναι και το ζωγραφικό του έργο, επηρεασμένο από τη σκηνογραφία και την ενασχόλησή του με την αγιογραφία. Ο Βασίλης Φωτόπουλος γεννήθηκε το 1934 στην Καλαμάτα. Με τη μητέρα και τον αδελφό του, Διονύση (επίσης σπουδαίος σκηνογράφος), έρχονται στην Αθήνα, όπου σπουδάζει ζωγραφική. Η πρώτη του «έκθεση» είναι τα σκιτσάκια του στο περιοδικό «Κυνηγετικά Νέα». Το 1958, ο Κωστής Μπαστιάς, τότε διευθυντής της Λυρικής, διακρίνοντας το ταλέντο του, του αναθέτει τα σκηνικά-κοστούμια της όπερας του Περγκολέζι «Η υπηρέτρια κυρά».
Το 1960 φεύγει από τη Λυρική και ταξιδεύει σ’ όλη την Ευρώπη παρακολουθώντας τις εικαστικές εξελίξεις. Το 1962 συνεργάζεται με τους Μ. Θεοδωράκη, Μ. Κακογιάννη και Μποστ στην «Όμορφη Πόλη». Το 1963 συνεργάζεται με τον Ηλία Καζάν, αναλαμβάνοντας μαζί με τον Τζιν Κάλαχαν την καλλιτεχνική διεύθυνση στο «Αμέρικα-Αμέρικα». Από το 1967 έως τη μεταπολίτευση μένει στην Αμερική, κάνοντας πολλές κινηματογραφικές και θεατρικές σκηνογραφίες. Το 1973 ήρθε στην Ελλάδα για να σκηνοθετήσει την ταινία «Ορέστης» (με σκηνικά-κοστούμια του αδελφού του Διονύση). Επιστρέφοντας οριστικά στην Ελλάδα συνεργάστηκε με τους Ζυλ Ντασσέν-Μελίνα Μερκούρη στην μπρεχτική «Όπερα της Πεντάρας». Από το 1964-1996, συνεργάζεται με τα κρατικά θέατρα και πολλούς σημαντικούς θιάσους.
Από το 1980 αφοσιώνεται στη ζωγραφική. Περιηγείται σε μοναστήρια όλης της χώρας, δουλεύοντας ως ανώνυμος αγιογράφος. Ατομικές εκθέσεις του έχουν γίνει στο Μουσείο Βορρέ (1991), στις «Νέες Μορφές» (1996), στην γκαλερί «Ζουμπουλάκη» (1999). Μεγάλο αφιέρωμα στο έργο του και στου αδελφού του έκανε το 1997 ο «Μύλος» της Θεσσαλονίκης. Έργα του υπάρχουν σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
15 – 1 – 1902
Γεννιέται ο Τούρκος κομμουνιστής ποιητής Ναζίμ Χικμέτ.
Το 1912 φοιτά σε ιδιωτικό σχολείο. Ο επόμενος όμως χρόνος τον βρίσκει σε δημόσιο σχολείο.
Το 1917 μπαίνει στη σχολή αξιωματικών του ναυτικού και φοιτά ως δόκιμος. Μια επίμονη πλευρίτιδα του στερεί τη δυνατότητα να υπηρετήσει τη θητεία του ως αξιωματικός.
Το 1921 ο Χικμέτ αποφασίζει να ενταχθεί στον «Πόλεμο Ανεξαρτησίας» του Κεμάλ, στην Ανατολή. Στο δρόμο συναντιέται με Τούρκους Σπαρτακιστές φοιτητές, που είχαν απελαθεί από τη Γερμανία. Απ’ αυτούς μαθαίνει για τους Μαρξ, Ένγκελς κι έρχεται σε επαφή με την κομμουνιστική ιδεολογία.
Στην πεζοπορία του προς την Άγκυρα γίνεται μάρτυρας της φτώχειας και δυστυχίας των αγροτών της Ανατολής και συνειδητοποιεί το μέγεθος των κοινωνικών προβλημάτων της χώρας.
Την ίδια στιγμή, η αστική επανάσταση του Κεμάλ δεν μπορεί να καταργήσει τις ταξικές διαφορές, πράγμα αντικειμενικό, κάτι που διαπιστώνει και ο ίδιος. Ενώ ζητά να σταλεί στο μέτωπο, τελικά στέλνεται ως δάσκαλος στην πόλη Μπολού.
Εκεί ενημερώνεται για την Οχτωβριανή Επανάσταση και αποφασίζει να ταξιδέψει στην ΕΣΣΔ.
Το 1922 γίνεται μέλος του Κόμματος των Μπολσεβίκων – ΠΚΚ (μπ) και του Κομμουνιστικού Κόμματος Τουρκίας.
Σπουδάζει στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των Εργατών της Ανατολής (ΚΟΥΤΒ).
Γνωρίζεται με τον Μαγιακόφσκι, με φουτουριστές και κονστρουκτιβιστές καλλιτέχνες.
Το 1924 πεθαίνει ο Λένιν. Ο Ναζίμ στέκεται τιμητική φρουρά στο φέρετρο.
Διώκεται για τις ιδέες του και το 1938 καταδικάζεται σε 40 χρόνια φυλακή.
Κάτω από την πίεση της διεθνούς κατακραυγής, το καθεστώς αναγκάζεται να τον απελευθερώσει το 1950 και αφού είχε ξεκινήσει απεργία πείνας. Την ίδια χρονιά τιμάται με το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης. Ωστόσο παρακολουθείται συνεχώς. Αρχίζει και πάλι να εργάζεται ως σεναριογράφος αλλά οι πιέσεις συνεχίζονται. Αν και απαλλαγμένος από τη στρατιωτική θητεία, το καθεστώς τον καλεί να καταταγεί! Το 1951 φεύγει κρυφά στη Ρουμανία και την ίδια χρονιά του αφαιρείται η τουρκική ιθαγένεια, η οποία του δόθηκε και πάλι μόλις το 2001! Ταξιδεύει σε πολλές χώρες και το 1952 εκλέγεται μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης.
O Χικμέτ, όπως και χιλιάδες κομμουνιστές, διώχθηκε πολλές φορές εξαιτίας της δράσης του και της στράτευσής του στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Πρώτη φορά καταδικάστηκε το 1925, μετά το 1933. Η τρίτη φυλάκιση το 1938, με την κατηγορία ότι υποκινούσε ανταρσία στο στρατό και στο ναυτικό με τα κείμενά του, ήταν η μεγαλύτερη σε διάρκεια, καθώς κράτησε δώδεκα χρόνια, μέχρι το 1950. Συνολικά ο Χικμέτ πέρασε σχεδόν 15 χρόνια από τη ζωή του στη φυλακή. «Κι εμείς θα περάσουμε ακόμη ένα χειμώνα/ Ζεσταίνοντας τα χέρια μας στη φωτιά/ Της μεγάλης οργής μας και της άγιας ελπίδας μας». Στη φυλακή επίσης, πράττοντας στο ακέραιο το διεθνιστικό του καθήκον, γράφει το ποίημα «Στηθάγχη», με το γνωστό στίχο «Πάντα η καρδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται»
Σημαντικό σταθμό στη μελέτη του έργου του Χικμέτ στη χώρα μας αποτέλεσε το Επιστημονικό Συνέδριο που διοργάνωσε η ΚΕ του ΚΚΕ το 2015 «Ναζίμ Χικμέτ : Για να γενούνε τα σκοτάδια λάμψη«. Τόσο το Επιστημονικό Συνέδριο όσο και η έκδοση των πρακτικών, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», προσφέρουν πολλά στη μέχρι σήμερα γνώση για τον Χικμέτ στην Ελλάδα, καθώς είχαν συμπληρωθεί σχεδόν 20 χρόνια απουσίας οποιασδήποτε μελέτης και μετάφρασης του έργου του. Η έκδοση περιλαμβάνει τις πάνω από 25 εισηγήσεις και παρεμβάσεις από εκπροσώπους των Γραμμάτων και των Τεχνών, ιστορικών, εκπαιδευτικών, αλλά και στελεχών του ΚΚΕ και του ΚΚ Τουρκίας για τη ζωή, το έργο, το κοινωνικό – ιστορικό πλαίσιο που έζησε και δημιούργησε ο ποιητής.
Ακόμα, περιλαμβάνονται μεταφράσεις, αποσπάσματα από τα Τουρκικά και από άλλες γλώσσες, κομμάτια από το έργο του Ναζίμ Χικμέτ, που μέχρι σήμερα ήταν άγνωστα στην Ελλάδα, κυρίως από το σημαντικότερο ποίημά του «Ανθρώπινα Τοπία της Πατρίδας μου». Το συγκεκριμένο έργο ξεκίνησε να το γράφει το 1941, στις φυλακές της Προύσας. «Θέλω, η συγκεκριμένη έκφραση αυτού του πλήθους να αφηγηθεί στον αναγνώστη σε γενικές γραμμές την κοινωνική κατάσταση της Τουρκίας μέσω των ανθρώπων που ανήκουν σε διάφορες τάξεις. Όχι βέβαια στατικά αλλά σε διαλεκτική πορεία και ροή. Θέλω, σε δεύτερο πλάνο, να κατανοηθεί ο κόσμος που περιτριγυρίζει την τούρκικη κοινωνία. Θέλω, η απάντηση στο ερώτημα “από πού ήρθες, πού είσαι και πού πας” να απαντηθεί μέσα από τις δυνατότητες της ποίησης».
Από τη Σύγχρονη Εποχή κυκλοφορούν «Τα έργα του» τ. 1 και τ. 2 και το «Tο ερωτευμένο σύννεφο«.
Επίσης, μπορείτε να δείτε το αφιέρωμα του ΑΛΤ: Ναζίμ Χικμέτ: Σας σφίγγω όλους μ᾿ αγάπη στην αγκαλιά μου.
15 – 1 – 1919
Τέσσερις μέρες πριν τις εκλογές για τη Γερμανική Εθνοσυνέλευση και σε συνθήκες γενικευμένης αντεπαναστατικής τρομοκρατίας που διενεργείται από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα σε συμμαχία με την αστική τάξη, δολοφονούνται στο Βερολίνο οι κομμουνιστές ηγέτες Καρλ Λίμπκνεχτ και Ρόζα Λούξεμπουργκ.
15 – 1 – 1919
Το Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα αναχωρεί για την Ουκρανία προκειμένου να συμμετάσχει στην ιμπεριαλιστική επέμβαση κατά των επαναστατημένων λαών της Ρωσίας.
15 – 1 – 1929
Γεννιέται στην Ατλάντα της Τζόρτζια ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (Martin Luther King Jr. -πραγματικό όνομα Μάικλ Κινγκ Τζούνιορ). Παιδί ιερέα και δασκάλας βίωσε από πολύ νωρίς τον φυλετικό διαχωρισμό. Στο σχολείο ήταν άριστος μαθητής ενώ αργότερα σπούδασε Θεολογία και Κοινωνιολογία. Αφορμή της ενασχόλησής του με το αντιρατσιστικό κίνημα αποτέλεσμα το περιστατικό με την μαύρη ακτιβίστρια Ρόζα Παρκς στο Μονγκόμερι το 1955. Επιβαίνοντας σε δημόσιο λεωφορείο η Παρκς αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της σε λευκό και συνελήφθη. Ξεκινά ένα κίνημα αντίστασης. Ο Κινγκ παρών. Μποϊκόταραν τα δημόσια μέσα μεταφοράς. Η αντίσταση είχε επιτυχία. Το 1956 το Ανώτατο Δικαστήριο απαγόρευσε τον φυλετικό διαχωρισμό στα δημόσια μέσα. Η μάχη κατά των φυλετικών διακρίσεων όμως συνεχίστηκε παρά ταύτα, διότι η ισότητα παρέμεινε καταρχήν στα χαρτιά.
Οι πάνω από 30 συλλήψεις, οι ανακρίσεις από το FBI που τον θεωρούσε κομμουνιστή, οι απειλές που δεχόταν συνεχώς, δεν κατάφεραν να τον σταματήσουν. Αυτό που τον σταμάτησε τελικά ήταν μια σφαίρα από το όπλο του Τζέιμς Ιρλ Ρέι.
Ιστορικός έχει μείνει ο λόγος που εκφώνησε το 1963 στην Ουάσιγκτον.
«I have a dream» (Έχω ένα όνειρο): την ειρηνική συνύπαρξη μαύρων και λευκών αλλά και μια χώρα στην οποία κάθε Αμερικανός θα απολάμβανε την ελευθερία και τη δικαιοσύνη και όπου τα τέσσερα παιδιά του θα κρίνονταν όχι από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το χαρακτήρα τους.
Με αυτό το όνειρο έγραψε ιστορία ο ηγέτης του αφροαμερικανικού κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων. Πάνω από 250.000 άνθρωποι, ανάμεσά τους και λευκοί, παρακολούθησαν τη μνημειώδη ομιλία του στις 23 Αυγούστου του 1963 στην Ουάσιγκτον. Στόχος του ήταν να ενισχύσει τα δικαιώματα των μαύρων και να ευαισθητοποιήσει για τα προβλήματα της καθημερινότητάς τους, όπως την αναζήτηση εργασίας.
Μπορεί το αμερικανικό Κογκρέσο να απέδωσε τιμή στον ηγέτη των Αφροαμερικανών, να έγιναν εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα με τη συμμετοχή του πολιτικού κόσμου, αλλά μεγάλο ποσοστό του μαύρου πληθυσμού είναι έγκλειστο στις φυλακές, ενώ περισσότεροι μαύροι δολοφονούνται και χάνουν τη ζωή τους στις μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ απ’ ό,τι στις αφρικανικές χώρες.
Αυτό που τιμήθηκε, εξάλλου, ήταν μια πτυχή του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ως «πάστορα», «προσευχόμενου», «ηγέτη του κινήματος της μη βίας» που γι’ αυτό βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 1964. Ο ύστερος Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έχει, όχι τυχαία, «σβηστεί» από την ιστορία και κατά «σύμπτωση» σε αυτή τη φάση της ζωής του δολοφονήθηκε. Ένας «λευκός αδελφός» τον δολοφόνησε στις 4 Απρίλη 1968 σε ηλικία 39 ετών, ενώ στεκόταν στο μπαλκόνι του μοτέλ στο οποίο είχε καταλύσει με τους στενούς συνεργάτες του στο Μέμφις του Τενεσί. Στις 10 Μάρτη 1969 ο δολοφόνος του Τζέιμς Ιρλ Ρέι ομολογεί και καταδικάζεται σε 99 ετών ειρκτή.
Ο ύστερος Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, απόρροια της συνειδητοποίησής του ότι, παρά τον αγώνα του για τα Πολιτικά Δικαιώματα και την ψήφιση του Νόμου περί Πολιτικών Δικαιωμάτων, τίποτα δεν έχει αλλάξει, αποσιωπάται. Ο ύστερος Κινγκ αναζήτησε την πηγή των φυλετικών διακρίσεων στο χάσμα που χωρίζει τον φτωχό από τον πλούσιο πολίτη των ΗΠΑ. «Εξτρεμιστής» πλέον για τα ΜΜΕ, αφού έκανε λόγο για την ανάγκη ριζικών κοινωνικών αλλαγών και για αναδιανομή του πλούτου και τοποθετήθηκε ανοιχτά ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ και υπέρ των καταπιεζόμενων της Λατινικής Αμερικής. Γύρισε όλη τη χώρα για να συγκεντρώσει έναν «πολυφυλετικό στρατό φτωχών» και το σύνθημα της μη βίας αντικαταστάθηκε από την πολιτική της μαζικής ανυπακοής. Και τότε δολοφονήθηκε.
15 – 1 – 1934
Οι Ιρέν και Φρεντερίκ Ζολιό – Κιουρί (Irène και Frédéric Joliot-Curie) ανακαλύπτουν την τεχνητή ραδιενέργεια, γεγονός για το οποίο την επόμενη χρονιά τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ Χημείας.
15 = 1 – 1941
Δυόμισι μήνες μετά το 1ο και 50 μέρες μετά το 2ο, ο Νίκος Ζαχαριάδης, από τα μπουντρούμια της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών, απευθύνει το 3ο κατά σειρά γράμμα του, αυτή τη φορά προς τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ.
Σε αυτό ο Ζαχαριάδης καταγγέλλει την «Προσωρινή Διοίκηση» ως «δημιούργημα και όργανο του Μανιαδάκη» (υφυπουργό Δημόσιας Ασφάλειας της Μεταξικής δικτατορίας), καλεί το λαό και στο στρατό σε πάλη για την ανατροπή της δικτατορίας Μεταξά (την οποία χαρακτηρίζει ως «κύριο και βασικό εχθρό» του λαού), ενώ προσδιορίζει για μια ακόμη φορά τον χαρακτήρα του πολέμου ως ιμπεριαλιστικό.
Ο Ν. Ζαχαριάδης εμπιστεύτηκε το γράμμα (που ήταν γραμμένο σε πανί) στον φοιτητή Λιανόπουλο, που κρατούνταν επίσης στην Γενική Ασφάλεια, για να το διαβιβάσει στους κομμουνιστές φοιτητές, ώστε να το τυπώσουν και το κυκλοφορήσουν. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν έγινε. «Τα πράγματα δείξαν αργότερα», σημείωσε στη συνέχεια ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, «ότι και ο Λιανόπουλος ήταν χαφιές». Το 3ο γράμμα δημοσιεύτηκε τελικά στην ΚΟΜΕΠ της Κατοχής (τεύχος 2, Ιούνης 1942).
15 – 1 – 1969
Η Σοβιετική Ένωση εκτοξεύει τον «Σογιούζ-5», ο οποίος πραγματοποιεί την πρώτη πρόσδεση με άλλο διαστημόπλοιο και την πρώτη μεταφορά πληρώματος στο Διάστημα στην ιστορία.
15 – 1 – 1975
Έπειτα από 14 χρόνια σκληρού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα η Αγκόλα αποκτά την ανεξαρτησία της από την Πορτογαλία. Σημαντικός παράγοντας σε αυτή την εξέλιξη υπήρξε η ηθική αλλά και έμπρακτη υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων σοσιαλιστικών κρατών (της Κούβας, κ.α.).
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Δείτε ακόμα…
Σαν Σήμερα 14/1 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
14 Ιαν 2026
Σαν Σήμερα 13/1 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
13 Ιαν 2026
Σαν Σήμερα 12/1 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
12 Ιαν 2026
Πηγή : ALT.GR
16 – 1 – 1957
Πεθαίνει ο μεγάλος Ιταλός συνθέτης και μαέστρος Αρτούρο Τοσκανίνι (Arturo Toscanini).
Ήταν ιδανικός ερμηνευτής του έργου του Βέρντι και του Βάγκνερ και μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στον χώρο της μουσικής. Σπούδασε στα ωδεία της Πάρμας και του Μιλάνου με ειδίκευση στο βιολοντσέλο.
Η σταδιοδρομία του ως διευθυντής ορχήστρας ξεκίνησε το 1886. Είχε το σπάνιο ταλέντο να μπορεί να διευθύνει δίχως παρτιτούρα. Το 1898 ανέλαβε τη διεύθυνση της Σκάλας του Μιλάνου. Ανέδειξε πολλούς καλλιτέχνες που έκαναν εν συνεχεία μεγάλη καριέρα.
Ο μαέστρος ήταν ένας ιδιαίτερα ευαίσθητος και ειλικρινής άνθρωπος, του οποίου η υπερηφάνεια, το ταπεραμέντο και η δυναμική προσωπικότητα αλλά και το όραμα για μια δημοκρατική Ιταλία, υποδήλωναν την αποστροφή του προς τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ.
Το 1931 εγκατέλειψε τη χώρα του και εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ μέχρι το τέλος της ζωής του. Το 1938 αποχώρησε από φεστιβάλ στο Σάλτσμπουργκ αντιδρώντας στην προσάρτηση της Αυστρίας στο Γ΄ Ράιχ.
Μέσω του περιοδικού «Life» απεύθυνε αντιναζιστικό μήνυμα στις 13 Σεπτεμβρίου 1943 και κάλεσε τον αμερικανικό λαό να πιέσει την κυβέρνηση των ΗΠΑ για γρήγορη επέμβαση στην Ευρώπη, της οποίας οι λαοί, όπως τόνισε, υπέφεραν από το φασισμό και το ναζισμό. Διατέλεσε επί 10 έτη διευθυντής της φιλαρμονικής ορχήστρας της Νέας Υόρκης και της συμφωνικής ορχήστρας του N.B.C. (1937–1954).
16 – 1 – 1962
Η Ένωση Κέντρου καταθέτει πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης Καραμανλή, κατηγορώντας την ότι αποκρύπτει τα περί βίας και νοθείας στοιχεία κατά τις εκλογές του 1961 που έχει στη διάθεσή της.
16 – 1 – 1998
Πεθαίνει ο ηθοποιός Δημήτρης Χορν.
Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου. Ήταν γιος του συγγραφέα Παντελή Χορν. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του τότε Βασιλικού Θεάτρου και είχε δασκάλους δύο από τα σημαντικότερα ονόματα του ελληνικού θεάτρου, τον Δημήτρη Ροντήρη και τον Αιμίλιο Βεάκη.
Η πρώτη σκηνική του εμφάνιση έγινε το 1949, στο Εθνικό Θέατρο, στο έργο «Η νυχτερίδα του Στράους» με τη Μαίρη Αρώνη. Το 1950 πήγε στην Αγγλία όπου σπούδασε με υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου. Το 1952 ίδρυσε θίασο με τον Γιώργο Παππά και την Έλλη Λαμπέτη και από το 1956 μαζί με τη Λαμπέτη εγκαταστάθηκαν στο «Κεντρικόν». Με την Έλλη Λαμπέτη αποτέλεσαν το δημοφιλέστερο ζευγάρι στο θέατρο και τον κινηματογράφο.
Ο Δημήτρης Χορν διακρίθηκε σε ρόλους του κλασικού και σύγχρονου δραματολογίου, πρωταγωνίστησε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες. Ήταν ο πρώτος διευθυντής της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης μετά τη μεταπολίτευση.
Τελευταία του θεατρική εμφάνιση στον «Αρχιμάστορα Σόλνες» του Ίψεν. Με την τελευταία του γυναίκα, την Άννα Γουλανδρή ίδρυσαν, το 1980, το Ίδρυμα «Γουλανδρή – Χορν» με σκοπό τη μελέτη του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού .
16 – 1 – 2022
Πεθαίνει ο σπουδαίος ζωγράφος Αλέκος Φασιανός, που σφράγισε με το έργο του την εποχή του.
Ο Αλέκος Φασιανός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.
Λίγο μετά την πρώτη του ατομική έκθεση στην Αθήνα, το 1960, πήγε στο Παρίσι με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης. Εκεί παρακολούθησε μαθήματα λιθογραφίας και τελικά εγκαταστάθηκε μόνιμα στη γαλλική πρωτεύουσα, όπου έζησε επί 35 χρόνια, κρατώντας πάντα μια στενή και τακτική σχέση με την Ελλάδα.
Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της τέχνης του διαμορφώθηκαν βαθμιαία, στη διάρκεια της διαμονής του στο Παρίσι, όπου είχε την ευκαιρία να εξοικειωθεί, μεταξύ άλλων, με τις μοντέρνες τάσεις της δεκαετίας του 1960. Ωστόσο, άντλησε την θεματολογία του κυρίως από την Ελλάδα, δίνοντας έμφαση σε έργα με ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα.
Εκτός από τους πίνακες ζωγραφικής και τις δεκάδες εκθέσεις, ασχολήθηκε με την εικονογράφηση βιβλίων γνωστών ποιητών και συγγραφέων στην Ελλάδα και τη Γαλλία, σχεδίασε αφίσες και γραμματόσημα και συνεργάστηκε ως σκηνογράφος με το Εθνικό Θέατρο, το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν και άλλους θιάσους, σε παραστάσεις αρχαίου δράματος και σύγχρονων έργων. Επίσης, είχε εκδώσει δικά του κείμενα, πεζά και ποιητικά.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
17 – 1 – 1961
Δολοφονείται με άγρια βασανιστήρια ο Κονγκολέζος αγωνιστής Πατρίς Λουμούμπα. Όταν το 1960 το Κονγκό απέκτησε την ανεξαρτησία του, το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα με ηγέτη τον Π. Λουμούμπα κέρδισε τις πρώτες εκλογές και σχημάτισε κυβέρνηση.
Ωστόσο, οι φιλοσοβιετικές θέσεις της νέας κυβέρνησης ανησύχησαν τους ιμπεριαλιστές, οι οποίοι στήριξαν τον πραξικοπηματία Μομπούτου, ανέτρεψαν τη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση και στη χώρα επιβλήθηκε δικτατορία.
Μετά το θάνατό του, το Πανεπιστήμιο της Φιλίας των Λαών στη Μόσχα ονομάστηκε προς τιμήν του «Πατρίς Λουμούμπα».
17 – 1 – 1964
Πραγματοποιείται η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ, η οποία υιοθέτησε το λεγόμενο «εκλογικό ελιγμό», με βάση τον οποίο η ΕΔΑ δεν θα είχε υποψήφιους βουλευτές σε 24 εκλογικές περιφέρειες, ώστε να υπερψηφίζονταν οι υποψήφιοι της Ένωσης Κέντρου του Γ. Παπανδρέου.
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
18 – 1 – 1689
Γεννιέται ο Γάλλος πολιτικός και φιλόσοφος Σαρλ ντε Μοντεσκιέ (Charles-Louis de Secondat, Baron de La Brède et de Montesquieu), από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Διαφωτισμού. Δανείζεται ιδέες από τον Τζων Λοκ που έκανε διακρίσεις ανάμεσα στα δικαιώματα του προσώπου (του ατόμου) και του πολίτη και θεωρούσε πως το κράτος δεν μπορεί να αμφισβητήσει τα προσωπικά δικαιώματα.
Υπογραμμίζει πως τα δικαιώματα, που ο πολίτης θα παραχωρεί στο κράτος (στην πολιτεία), πρέπει να τα διαφυλάξει. Στο έργο του «Το πνεύμα των νόμων» (1748), εξετάζει τη φύση και τις μορφές των πολιτευμάτων και διακρίνει τρεις μορφές τους: Δημοκρατία, Αριστοκρατία, Μοναρχία. Δε βλέπει τη Δημοκρατία ως το ανώτερο και δικαιότερο πολίτευμα. Καταδικάζει τον δεσποτισμό, επιθυμεί τον περιορισμό των αυθαιρεσιών του απόλυτου μονάρχη, δε ζητά όμως την κατάργηση της μοναρχίας. Σημαντικό στοιχείο στον Μοντεσκιέ είναι ο διαχωρισμός των εξουσιών: Νομοθετική, Εκτελεστική, Δικαστική – θεωρώντας πως αυτές πρέπει να είναι απολύτως ανεξάρτητες η μία από την άλλη. Κατά την άποψή του η Νομοθετική εξουσία πρέπει να εκφράζεται από ένα κοινοβούλιο, η Εκτελεστική από την κυβέρνηση και η Δικαστική από τη Δικαιοσύνη. Είναι στην ουσία βασικές θέσεις της αστικής δημοκρατίας.
18 – 1 – 1823
Το Ναύπλιο ορίζεται ως έδρα της επαναστατικής ελληνικής κυβέρνησης.
18 – 1 – 1856
Γεννιέται ο Αμερικανός χειρουργός Ντάνιελ Νάθαν Χέιλ Γουίλιαμς (Daniel Hale Williams), ο οποίος πραγματοποίησε την πρώτη εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς.
18 – 1 – 1904
Γεννιέται ο Άγγλος ηθοποιός Άρτσιμπαλντ Αλεξάντερ Λιτς (γνωστότερος με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο Κάρι Γκραντ [Cary Grant]). Πρωταγωνίστησε σε μερικές από τις σημαντικότερες ταινίες της χρυσής περιόδου του αμερικανικού κινηματογράφου.
Οι γνωστότερες του ταινίες είναι τα «Διαζύγιο με Προθεσμία» (The Awful Truth, 1937), «Η Γυναίκα με τη Λεοπάρδαλη» (Bringing Up Baby, 1938), «Κοινωνικά σκάνδαλα» (The Philadelphia Story, 1940), «Ξαναπαντρεύομαι τη γυναίκα μου» (His Girl Friday, 1940), «Υπόθεση Νοτόριους» (Notorius, 1946), «Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων» (North By Northwest, 1959) και «Ραντεβού στο Παρίσι» (Charade, 1963).
Η συμμετοχή του σ’ αυτές τις ταινίες σε συνδυασμό με τον άνετο χαρακτήρα του και τη γοητευτική του εμφάνιση έδωσαν στο όνομά του θρυλική υπόσταση. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον έχει κατατάξει δεύτερο στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών. Το 1970 τιμήθηκε με ειδικό βραβείο Όσκαρ για την προσφορά του στην 7η τέχνη.
18 – 1 – 1914
Γεννιέται ο μουσικός και συνθέτης Γιάννης Παπαϊωάννου.
«Φαληριώτισσα», «Ανδρέας Ζέπος», «Πριν το χάραμα», «Άνοιξε γιατί δεν αντέχω», «Κάνε κουράγιο», «Βαδίζω και παραμιλώ», «Χθες το βράδυ σε μια βάρκα», «Σβήσε το φως» είναι μερικά από τα πάμπολλα τραγούδια – μελωδική παρακαταθήκη του Γιάννη Παπαϊωάννου. Του λαϊκού δημιουργού, που μίλησε με το δικό του, πηγαίο τρόπο για τη ζωή του εργάτη, για το μεροκάματο, για την αγάπη, για τα βάσανα, για τη ζωή του φτωχού κοσμάκη.
«Τα τραγούδια μου είναι τα παθήματά μου, οι αγώνες μου, το μεροκάματο για τη φασολάδα, τα όνειρά μου, οι καντάδες μου, η ζωή μου ολόκληρη και η ζωή του φτωχού κοσμάκη…», έλεγε ο συνθέτης με την τεράστια προσφορά στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι, από το θάνατο του οποίου σήμερα συμπληρώνονται τριάντα χρόνια.
Ξεχωριστή μορφή του λαϊκού τραγουδιού, με εντελώς προσωπικό ύφος, και άνθρωπος με μεγάλη καρδιά και σπάνιο ήθος, ο Γιάννης Παπαϊωάννου από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με τη μουσική. Στην αρχή με το μαντολίνο, λίγο αργότερα με την κιθάρα και στη συνέχεια με τον παντοτινό σύντροφο της ζωής του, το μπουζούκι. Το πρώτο του τραγούδι η «Φαληριώτισσα» σήμανε την απαρχή της μεγάλης του πορείας.
Μιας πορείας, που σφραγίστηκε και με τις δημιουργικές «συναντήσεις» του με άλλους μεγάλους δημιουργούς και ερμηνευτές: τον Βαμβακάρη, Μπάτη, Κερομύτη, Χατζηχρήστο, Μητσάκη, Περιστέρη, Ρούκουνα, Μοσχονά, Παγιουμτζή, Τσιτσάνη, Μπέλλου, Νίνου, Χιώτη, Χρυσάφη κ.ά. Ανθρωπος με αξίες και μεγάλη αγάπη στην τέχνη του ο Γ. Παπαϊωάννου υπερασπίστηκε το μπουζούκι ακόμα και στις πιο δύσκολες μέρες του. Στην περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά κι ενώ το μπουζούκι διώκεται και η λογοκρισία βασιλεύει, ο συνθέτης δε διστάζει να πάει στον Μεταξά, για να του ζητήσει να πάρει πίσω την απαγόρευση.
18 – 1 – 1915
Γεννιέται στα Τρίκαλα ο λαϊκός συνθέτης Βασίλης Τσιτσάνης.
Τα πρώτα του μουσικά ακούσματα ήταν από τον – τσαρουχά στο επάγγελμα – πατέρα του, ο οποίος έπαιζε μαντολίνο, που αργότερα μετέτρεψε σε μπουζούκι, μακραίνοντας το «χέρι» του.
Ο Βασίλης Τσιτσάνης έμαθε βιολί στο Ωδείο Τρικάλων, ενώ το μπουζούκι το έπιασε για πρώτη φορά στα χέρια του, μετά το θάνατο του πατέρα του, το 1927, και γοητεύτηκε αμέσως. Ήταν μεγάλος θαυμαστής του Βαγγέλη Παπάζογλου και του Μάρκου Βαμβακάρη.
Ήρθε στην Αθήνα το 1936 για να σπουδάσει στη Νομική, γρήγορα, όμως, η μουσική τον κέρδισε, ενώ η γνωριμία του με τον Δημήτρη Περδικόπουλο, τον οδήγησε στην πρώτη του ηχογράφηση, το 1937. Το 1946 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα, όπου ξεκίνησε η συνεργασία του με την Σωτηρία Μπέλλου και λίγο αργότερα με την Μαρίκα Νίνου, με την οποία αποτέλεσε θρυλικό ντουέτο.
Εκτός, όμως, από αυτές τις συνεργασίες, δούλεψε σε διάφορα μαγαζιά με τα μεγαλύτερα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού.
Από τα πιο γνωστά τραγούδια του είναι: «Αχάριστη», «Μπαξέ τσιφλίκι», «Τα πέριξ», «Νύχτες μαγικές», «Συννεφιασμένη Κυριακή», «Ξημερώνει και βραδιάζει», «Απόψε στις ακρογιαλιές», «Της Γερακίνας γιος», και πολλά άλλα.
Ο Βασίλης Τσιτσάνης «έφυγε» το 1984, ακριβώς την ημέρα των γενεθλίων του (18 Ιανουαρίου), σε νοσοκομείο του Λονδίνου.
18 – 1 – 1928
Γεννιέται στο Λένινγκραντ ο θρύλος του μπάσκετ Αλεξάντερ Γκομέλσκι. Καθοδήγησε ως προπονητής την εθνική ομάδα μπάσκετ της Σοβιετικής Ένωσης σε τέσσερις διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων.
Ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στη Σεούλ το 1988, το 1964 στο Τόκιο κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο, ενώ κατέλαβε την τρίτη θέση στο Μεξικό το 1968 και στη Μόσχα το 1980. Υπό την καθοδήγηση της «αλεπούς των πάγκων», το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Σοβιετικής Ένωσης κατέκτησε δύο Παγκόσμια Πρωταθλήματα (το 1967 στην Ουρουγουάη και το 1982 στην Κολομβία), το 1978 κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο Παγκόσμιο, ενώ οκτώ φορές ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος (1959, 1961, 1963, 1965, 1967, 1969, 1979, 1981). Σε συλλογικό επίπεδο, ο Γκομέλσκι ανέλαβε, μεταξύ άλλων, την τεχνική ηγεσία των ρωσικών Ρίγα (1953-66) και ΤΣΣΚΑ Μόσχας (1966-88), της ισπανικής Τενερίφε (1988-89) και της γαλλικής Λιμόζ (1990-91).
Ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τον Αλεξάντερ Γκομέλσκι ετοίμασε η ΤΣΣΚΑ Μόσχας με αφηγητή τον γιο του θρύλου των Μοσχοβιτών, Βλάντιμιρ Γκομέλσκι.
18 – 1 – 1961
Ο Μάο Τσε Τουνγκ, μιλώντας στην ΚΕ του ΚΚ Κίνας χαρακτηρίζει το ΚΚΣΕ δεξιό οπορτουνιστικό κόμμα.
18 – 1 – 1996
Ο Κωνσταντίνος Σημίτης εκλέγεται διάδοχος του Ανδρέα Παπανδρέου στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ και την πρωθυπουργία της χώρας.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
19 – 1 – 1839
Γεννιέται ο Γάλλος μετα-ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Πολ Σεζάν (Paul Cézanne).
Σπούδασε νομικά ενώ παράλληλα παρακολουθούσε και μαθήματα ζωγραφικής. Παρά τις αντιδράσεις του πατέρα του, αποφάσισε να ακολουθήσει την καλλιτεχνική του φύση και για το σκοπό αυτό, το 1861 επισκέφτηκε το Παρίσι μαζί με τον συγγραφέα Εμίλ Ζολά, με τον οποίο συνδεόταν φιλικά.
Κατά την παραμονή του στο Παρίσι γνωρίστηκε με τον Καμίλ Πισαρό και άλλους καλλιτέχνες που ανήκαν στο κίνημα του ιμπρεσιονισμού.
Ο Σεζάν επηρεάστηκε σημαντικά από τους ιμπρεσιονιστές ζωγράφους, ωστόσο πρόσθεσε και προσωπικά χαρακτηριστικά στους πίνακες του. Σύμφωνα με τον ίδιο, ήθελε να μετατρέψει τον ιμπρεσιονισμό «σε κάτι στέρεο που διαρκεί όσο και η τέχνη που εκτίθεται στα μουσεία».
Η μεγαλύτερη συνεισφορά του στον ιμπρεσιονισμό θεωρείται η πρόσθεση καθαρών γεωμετρικών στοιχείων που αργότερα επηρέασαν και το κίνημα του κυβισμού.
19 – 1 – 1853
Η όπερα του Τζουζέπε Βέρντι (Giuseppe Fortunino Francesco Verdi) «Τροβατόρε» κάνει πρεμιέρα στη Ρώμη.
19 – 1 – 1865
Πεθαίνει ο Γάλλος αναρχικός Πιέρ Ζοζέφ Προυντόν. Οι Μαρξ & Ενγκελς άσκησαν σοβαρή κριτική στις φιλοσοφικές – ιδεαλιστικές θέσεις του Προυντόν, που ουσιαστικά θεοποιούσε το άτομο και την απόλυτη ελευθερία του, την ατομική ιδιοκτησία (βλ. ενδεικτικά στο έργο του Κ. Μαρξ «Η αθλιότητα της Φιλοσοφίας»).
19 – 1 – 1949
Ξεκινά η μεγάλη μάχη του Καρπενησίου, που έληξε στις 21/1 με νίκη Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
Η κατάληψη του Καρπενησίου προκάλεσε αναβρασμό στην διοίκηση του κυβερνητικού στρατού και σοβαρές ανησυχίες στην αστική κυβέρνηση της Αθήνας, μιας και το Καρπενήσι ήταν η δεύτερη πρωτεύουσα νομού που καταλάμβανε ο ΔΣΕ (μετά τη Νάουσα).
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
20 – 1 – 1906
Γεννιέται στην Ιμβρο ο φωτογράφος της Εθνικής Αντίστασης Σπύρος Μελετζής.
Το 1923, φεύγει για την Αλεξανδρούπολη και από εκεί για την Αθήνα, όπου θα μαθητεύσει την τέχνη της φωτογραφίας κοντά σε εξαίρετους καλλιτέχνες. Οι πρώτες του φωτογραφικές δουλειές αναφέρονται στη φύση της Ηπείρου και στην Κεφαλονιά. Όμως, τα έργα που θα τον αναδείξουν και θα τον καθιερώσουν ως έναν από τους σπουδαιότερους φωτογράφους μας, είναι οι στιγμές που απαθανατίζει την περίοδο της Κατοχής. Η γερμανική σημαία που κυματίζει στην Ακρόπολη, οι άνθρωποι που πεθαίνουν στους δρόμους της Αθήνας, οι ΕΑΜίτες αντάρτες που αγωνίζονται στα βουνά της Ελλάδας, η Απελευθέρωση, είναι μερικά από τα θέματα των φωτογραφιών του, οι οποίες διακρίνονται όχι μόνο για την ιστορική σημασία τους, αλλά και για την υψηλή αισθητική τους. Ο Δεκέμβρης του ’44 τον βρίσκει αιχμάλωτο στην Ελ – Ντάμπα της Αιγύπτου. Όταν επιστρέφει, αρχίζει πλέον να φωτογραφίζει τη φύση και τα μνημεία της Ελλάδας. Παράλληλα, παρουσιάζει τη δουλιά του σε όλο τον κόσμο και δέχεται πολλές τιμητικές διακρίσεις και βραβεία.
Το 1943 – ’44 ο πρύτανης της φωτογραφίας βρέθηκε στα βουνά μαζί με τους αντάρτες και το 1986, σε εκδήλωση που διοργάνωσε το ΚΚΕ προς τιμήν του, ο Σπύρος Μελετζής είχε πει για εκείνη τη δουλιά του: «Αν μπόρεσα να ανταποκριθώ σ’ αυτό που μου ανέθεσε το Κόμμα, δεν ξέρω. Ίσως, ναι. Ίσως, όχι. Η εποχή ήταν δύσκολη. Δεν υπήρχαν τα μέσα. Υπήρχε όμως πολύς ενθουσιασμός. Μεγάλη πίστη και αγάπη στα ιδανικά του αγώνα. Κρατώ και σήμερα αυτή την πίστη και αυτή την αγάπη».
Το Γενάρη του 1994, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Φωτογράφων ανακήρυξε τον Σπύρο Μελετζή επίτιμο πρόεδρό της, σε μια εκδήλωση που συνδιοργάνωσε με την Ένωση Καλλιτεχνών Φωτογράφων. Το Νοέμβρη του 1994, έγινε στην Αθήνα έκθεση αφιερωμένη στο έργο του. «Όσοι την είδαν – είπε τότε ο Νίκος Καραντηνός – έτρεφαν τα μάτια τους, γνωρίζοντας μια Ελλάδα της Αντίστασης με το φωτογραφικό μάτι του Σπύρου Μελετζή . Όλο αυτό το υλικό το υπερασπίστηκε, το έκρυψε στα φυλλοκάρδια του και μας το παρέδωσε ως παρακαταθήκη για κληρονομιά».
Τον Ιούλη του 1945, ο Σπύρος Μελετζής έθαψε στον τοίχο της κουζίνας του σπιτιού του και στο ταβάνι 2.200 περίπου φιλμ από την Αντίσταση και τα Δεκεμβριανά. Τριάντα χρόνια αργότερα, με μεγάλη αγωνία για το τι είχε απομείνει, ξανάβγαλε στο φως όλον αυτόν το θησαυρό ανέπαφο και τον παρέδωσε στη Νεοελληνική Ιστορία.
20 – 1 – 1920
Γεννιέται ο σπουδαίος Ιταλός σκηνοθέτης του κινηματογράφου Φεντερίκο Φελίνι (Federico Fellini).
Από παιδί είχε ιδιαίτερη αδυναμία στον κόσμο των σαλτιμπάγκων, των μαριονετών, του μιούζικ χολ. Καθοριστική για τη ζωή του, αλλά και ορισμένες ταινίες του θα είναι η αυστηρή εκπαίδευση του πάτερ Καρισίμι στο κολέγιο του Φανό. Γοητεύεται από ιστορίες φανταστικές πέρα από την πραγματικότητα, καθώς και από πρόσωπα και φιγούρες περιθωριακές και εκκεντρικές.
Αλώστε, είναι ενδεικτικό ότι σε πολλές ταινίες του, πρωταγωνιστικούς ρόλους έχουν κλόουν, νάνοι, τρελοί του χωριού. Ο μεγάλος δημιουργός προσέγγισε τον κόσμο του κινηματογράφου μέσα από τη γελοιογραφία και το σκίτσο, από τότε που ήταν στα θρανία. Αφού για ένα διάστημα δούλεψε στα καφενεία του Ρίμινι, φτιάχνοντας τα πορτρέτα των πελατών. Με την ταινία «Οι Βιτελόνι», που γύρισε το 1953, θα γνωρίσει την πρώτη του επιτυχία στο χώρο του κινηματογράφου. Τα έργα του συνδυάζουν όνειρα, φαντασία και πάθος.
Το 1954 κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας και το 1960 τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών. Το 1956, το 1961 και το 1974 κέρδισε το βραβείο της Ένωσης Κριτικών της Νέας Υόρκης.
Πήρε τέσσερις φορές, το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας: το 1956 για το «Λα Στράντα», το 1957 για το «Οι νύχτες της Καμπίρια», το 1963 για το «8 ½» και το 1974 για το «Θυμάμαι» και προτάθηκε τέσσερις φορές για Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τις ταινίες: «Γλυκιά ζωή» το 1961, «8 ½» το 1963, «Σατυρικόν» το 1970 και «Θυμάμαι» το 1975. Το 1993 η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου του απένειμε Τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο του έργου του.
20 – 1 – 1946
Δεκάδες χιλιάδες λαού, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των δημοκρατικών συλλόγων κατακλύζουν το γήπεδο του Παναθηναϊκού και τους γύρω δρόμους ζητώντας «συμμετοχή του ΕΑΜ στη κυβέρνηση – Πανδημοκρατικό Μέτωπο». Ανάλογες μαζικές εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε όλη την χώρα.
20 – 1 – 1983
Πεθαίνει ο σπουδαίος Βραζιλιάνος ποδοσφαιρστής Μανουέλ Φρανσίσκο ντος Σάντος (Manoel Francisco dos Santos), γνωστός ως Γκαρίντσα (Garrincha).
Κατέκτησε δύο Παγκόσμια Κύπελλα με την Εθνική Βραζιλίας, το 1958 και το 1962, ενώ το 1962 ήταν πρώτος σκόρερ του Παγκοσμίου Κυπέλλου και αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης.
Θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών .
20 – 1 – 1994
Πεθαίνει ο Ματ Μπάσμπι (Alexander Matthew “Matt” Busby), Σκωτσέζος ποδοσφαιριστής και προπονητής. Ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε με τις δύο μεγαλύτερες αντιπάλους της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τις Μάντσεστερ Σίτι και Λίβερπουλ.
Είναι ο μακροβιότερος προπονητής στην ιστορία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Επέζησε της συντριβής του αεροπλάνου που μετέφερε την ομάδα από το Βελιγράδι, όπου είχε αγωνιστεί στα πλαίσια του Κυπέλλου Πρωταθλητριών με τον Ερυθρό Αστέρα και είχε εξασφαλίσει την είσοδό της στις 4 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Ξαναέστησε την ομάδα από την αρχή με νέους ηλικιακά παίκτες (γι’ αυτό της δόθηκε το παρατσούκλι «μπέμπηδες») και δέκα χρόνια αργότερα κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών.
20 – 1 – 1996
Ο Γιασέρ Αραφάτ εκλέγεται πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής.
20 – 1 – 2021
“Φεύγει” από τη ζωή ο Μάκης Μαΐλης, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ.
Ο Μάκης Μαΐλης, υπηρέτησε με μαχητικότητα και σεμνότητα τις αρχές του ΚΚΕ, με ακλόνητη πίστη στο σοσιαλισμό – κομμουνισμό, κόντρα στην επίθεση και τον αντικομμουνισμό των επιτελείων του συστήματος.
Αυτό που καθόριζε την προσωπικότητά του ήταν η αταλάντευτη επαναστατική εργατική συνείδηση και πολιτική πρακτική. Έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ιστορία του Κόμματος και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, τη μελέτη της οποίας θεωρούσε προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση και τη διαρκή ισχυροποίησή του. Είχε σημαντική και ξεχωριστή συνδρομή στην επεξεργασία των Δοκιμίων Ιστορίας του Κόμματος και σε άλλες ιστοριογραφικές επεξεργασίες του, ενώ συνέβαλε ακόμα με αρθρογραφία και μονογραφίες.
Γεννήθηκε στην Ελευσίνα στις 21 Ιανουαρίου 1950 από γονείς εργάτες βιοπαλαιστές. Στην πολιτική του αφύπνιση και στην ένταξή του στο κίνημα επέδρασαν η συμμετοχή του πατέρα του στο ΕΑΜ στη διάρκεια της Κατοχής, όπως και οι μεγάλες αγωνιστικές παραδόσεις της εργατούπολης της Ελευσίνας.
Αφού τελείωσε το Δημοτικό και το Γυμνάσιο φοίτησε στη Νομική Σχολή Αθήνας, ενώ ταυτόχρονα δούλευε για να στηρίξει την οικογένειά του.
Το 1969 οργανώθηκε στην παράνομη τότε ΚΝΕ και δραστηριοποιήθηκε στον τοπικό Φοιτητικό Σύλλογο της Ελευσίνας, ενώ είχε συμβολή στην ανάπτυξη της Οργάνωσης της ΚΝΕ στην πόλη. Ο τοπικός Φοιτητικός Σύλλογος ανέπτυξε πλούσια δράση, με αποκορύφωμα τις μεγάλες συγκεντρώσεις κατά των επεκτάσεων των διυλιστηρίων του Λάτση στην περιοχή. Μαζί με άλλους νέους από την Ελευσίνα πήρε μέρος στις καταλήψεις της Νομικής, στον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973, όπως και σε άλλες αντιδικτατορικές εκδηλώσεις. Παραμονές του Πολυτεχνείου, το 1973, οργανώθηκε στο ΚΚΕ.
«Στην δικτατορία δεν πιαστήκαμε. Όπως έμαθα αργότερα, το χτύπημα αποφεύχθηκε, λόγω της άψογης στάσης που κράτησαν οι σύντροφοι στα βασανιστήρια, μετά τις συλλήψεις του Φλεβάρη 1974», έγραψε ο ίδιος στο βιογραφικό του.
Μετά την κατάρρευση της δικτατορίας, αναδείχτηκε μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ και ανέλαβε διάφορες οργανωτικές χρεώσεις. Το Φλεβάρη του 1975 πέρασε αποκλειστικά στη δουλειά του Κόμματος. Στο 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ (1978) εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ, ενώ ταυτόχρονα ήταν μέλος του Γραφείου της Νομαρχιακής Επιτροπής Δυτικής Αττικής και γραμματέας της ΚΟ Ελευσίνας. Στο 11ο Συνέδριο (1982) επανεκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ και ανέλαβε γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Λέσβου – Λήμνου.
Στο 12ο Συνέδριο (1987) εκλέχτηκε τακτικό μέλος της ΚΕ και ανέλαβε την καθοδήγηση Κομματικών Οργανώσεων. Η πρωτοπόρα, αταλάντευτα επαναστατική στάση του εκφράστηκε σε όλη την κρίσιμη περίοδο, πριν και κατά την Ευρεία Ολομέλεια της ΚΕ τον Ιούνη του 1990. Σε καιρούς επικράτησης της αντεπανάστασης και πισωγυρίσματος του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, ο σύντροφος Μάκης υπερασπίστηκε μαχητικά τον επαναστατικό χαρακτήρα του Κόμματος. Πρωτοστάτησε στην αντιπαράθεση με τις οπορτουνιστικές δυνάμεις, ειδικότερα στη διάρκεια του 13ου Συνεδρίου, στην περίοδο της κρίσης του Κόμματος (1991) και της σκληρής διαπάλης στην ΚΕ που ακολούθησε, μέχρι την οριστική ρήξη με την οπορτουνιστική ομάδα και την αποχώρησή της από την ΚΕ και το Κόμμα.
Στο 13ο Συνέδριο επανεκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και μέλος της Γραμματείας της ΚΕ, με χρέωση τις ΚΟ Ανατολικής και Δυτικής Πελοποννήσου. Την περίοδο μεταξύ του 13ου και 14ου Συνεδρίου έδωσε τη μάχη, κυρίως μέσω του «Ριζοσπάστη», της εφημερίδας της ΚΕ, ως υπεύθυνος του πολιτικού ρεπορτάζ. Αποφασιστική ήταν η συμβολή του στη δύσκολή πορεία ιδεολογικής, πολιτικής και οργανωτικής επαναστατικής ανασυγκρότησης του Κόμματος που ακολούθησε μετά το 14ο Συνέδριο, με την ευθύνη του μέλους του ΠΓ της ΚΕ, όπου είχε εκλεγεί στο 14ο Συνέδριο, το Δεκέμβρη του 1991, μέχρι το 15ο Συνέδριο, το 1996.
Από το 15ο Συνέδριο επανεκλέγεται στην Κεντρική Επιτροπή αναλαμβάνοντας μεταξύ άλλων χρεώσεις όπως υπεύθυνος στο Γραφείο Τύπου και υπεύθυνος στο Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ.
Είχε σημαντική συμβολή στην επεξεργασία της επαναστατικής στρατηγικής του Κόμματος και στη μαχητική υπεράσπιση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης μαζί με την εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού. Ως υπεύθυνος του Τμήματος Ιστορίας, αφοσιώθηκε στη μελέτη και τη συγγραφή της Ιστορίας του Κόμματος, ιδιαίτερα της έκδοσης των Δοκιμίων Ιστορίας του ΚΚΕ.
Όπως ο ίδιος αποτύπωσε σε βιογραφικό του σημείωμα τον Ιούλη του 2000:
«Τώρα που γράφω τούτο το βιογραφικό σημείωμα συμπλήρωσα 31 χρόνια οργανωμένης δράσης, απ’ αυτά 27 ως μέλος του ΚΚΕ. Και είμαι βέβαιος ότι σ’ αυτό το κόμμα θα με βρει και ο θάνατος. Απ’ αυτή την άποψη θεωρώ ότι δεν υπήρχε κάτι καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω στη ζωή μου. Άρα είναι φυσικό να αισθάνομαι ευτυχής και περήφανος. Σ’ αυτά τα χρόνια δεν θυμάμαι να ξημέρωσε μέρα που να είχα στο νου μου πρώτα κάτι άλλο και όχι το κόμμα».
Πηγή: 902.gr
20 – 1 – 2025
Όρκους ότι θα εγκαινιάσει μία «χρυσή εποχή» για τα αμερικανικά μονοπώλια, ξανακάνοντάς τα κυρίαρχα στον παγκόσμιο ανταγωνισμό με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, ιδιαίτερα με την Κίνα, έδωσε ο Ντόναλντ Τραμπ, κατά την ομιλία του στη διάρκεια της ορκωμοσίας του ως 47ος πρόεδρος των ΗΠΑ.
«Η χρυσή εποχή της Αμερικής ξεκινά τώρα», είπε ο Τραμπ υποσχόμενος ότι «από σήμερα η χώρα μας θα ανθίσει και θα είναι σεβαστή» και ότι οι ΗΠΑ θα είναι «ξανά πλούσιο έθνος».
Αν και επιχείρησε να εμφανιστεί ως «ειρηνοποιός», η ομιλία του περιέγραψε με σαφήνεια την κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού σε όλα τα επίπεδα.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
21 – 1 – 1921
Γεννιέται στην Αθήνα ο σκηνοθέτης, ηθοποιός και συγγραφέας, Αλέξης Δαμιανός, οι ταινίες του οποίου «Μέχρι το πλοίο» και «Ευδοκία» σηματοδότησαν την ιστορία του νέου ελληνικού κινηματογράφου.
Μια πολύπλευρη, ξεχωριστή προσωπικότητα, πολιτικά και κοινωνικά στρατευμένος, ο δημιουργός που διέσχισε το ταραγμένο μέτωπο της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας συμμετέχοντας ενεργά στη φλεγόμενη εμπειρία.
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου και στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών.
Συμμετείχε με τους Ηνωμένους Καλλιτέχνες (1946) στο θέατρο του Βουνού. Ιδρυτής του «Πειραματικού Θεάτρου» και του Θεάτρου «Πορεία», όπου σκηνοθέτησε πολλά θεατρικά έργα. Εχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές ταινίες Ελλήνων σκηνοθετών, όπως «Ο Κλέφτης» του Π. Βούλγαρη, «Σύντομο διάλειμμα» του Ντ. Κατσουρίδη, «Φόβος» του Μ. Μανουσάκη, «Ο καιρός των Ελλήνων» του Λ. Παπαστάθη.
Οι ταινίες του, τρεις στο σύνολό τους, έχοντας αναδειχτεί σε γονιμοποιό δύναμη του ελληνικού κινηματογράφου, έχουν αποσπάσει πολλά βραβεία και του έχουν χαρίσει διεθνή αναγνώριση.
Το τρίπτυχο του έργου του ξεκινά το 1966 με το «Μέχρι το Πλοίο» και μαζί του η ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου ξετυλίγεται. Σταθμός στο 1971 και στην «Ευδοκία», την καλύτερη για πολλούς ελληνική ταινία όλων των εποχών. Επόμενος σταθμός στο 1995 και στον «Ηνίοχο», την πιο πολυαναμενόμενη κινηματογραφική επιστροφή που γνώρισε το ελληνικό σινεμά. Σκληρή ποίηση, κοινωνική διείσδυση, ιστορικός προβληματισμός, με επίκεντρο πάντα τον άνθρωπο, χαρακτηρίζει το μοναδικό έργο του Αλέξη Δαμιανού.
Περισσότερο δημιουργός παρά απλά σκηνο-Θέτης, ο Αλέξης Δαμιανός κατάφερε να διαβεί αλώβητος την αχανή έρημο του ελληνικού κινηματογράφου. Η ολοένα αυξανόμενη φήμη του, παρά το μικρό σε έκταση έργο του, δε δημιουργήθηκε τυχαία.
Μέσα από το έργο του θέλησε να προσφέρει τη μνήμη, που θεωρούσε το πιο δυνατό όπλο του ανθρώπου ενάντια στη λήθη που είναι ο θάνατος του μέλλοντος. Αναζήτησε την αλήθεια συμπορευόμενος με άλλους συντρόφους του για να κατακτήσει την ισοτιμία και τη δικαιοσύνη. Πίστευε ότι το υλικό της πνευματικής πρωτοπορίας σε κάθε χώρα ανήκει στην αριστερά.
«Κι αυτό είναι μια μεγάλη παρηγοριά. Η ελπίδα μόνο από κει θ’ ανθίσει και για όλη τη Γη».
21 – 1 – 1924
Η καρδιά του Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ Λένιν, ηγέτη του προλεταριάτου της Ρωσίας, αλλά και της παγκόσμιας εργατικής τάξης, παύει να χτυπά. Ο άνθρωπος που το όνομά του έγινε σύμβολο για την παγκόσμια εργατική τάξη μαζί με των Μαρξ και Ένγκελς είχε γεννηθεί στις 22 Απρίλη 1870 στην πόλη Σιμπίρσκ, στο Βόλγα.
Ο Λένιν, ως θεωρητικός της επιστημονικής κοσμοθεωρίας της εργατικής τάξης, μελετώντας τα έργα των Μαρξ – Ένγκελς, ανέπτυξε παραπέρα το μαρξισμό στην εποχή του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού, δηλαδή του ιμπεριαλισμού. Αλλά ανέπτυξε και τις θεωρητικές βάσεις της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας, του σοσιαλισμού. Έτσι, δίκαια ο Λένιν καθιερώθηκε μαζί με τους Μαρξ – Ένγκελς ως ένας από τους θεμελιωτές της κοσμοθεωρίας του επιστημονικού κομμουνισμού
Ο Λένιν δεν ήταν μόνο θεωρητικός του μαρξισμού, αλλά συμμετείχε ο ίδιος άμεσα στην πρακτική δράση για την επαναστατική ανύψωση της εργατικής τάξης, επέμενε στην ίδρυση του δικού της κόμματος πάνω στις αρχές που ο ίδιος επεξεργάστηκε, τις αρχές του «Κόμματος Νέου Τύπου», τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και του προλεταριακού διεθνισμού, σε συνδυασμό με την επαναστατική στρατηγική, θέτοντας στο πρόγραμμά του την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου.
Ήταν επίμονος στην αρχή του προλεταριακού διεθνισμού και την ενιαία πάλη των κομμουνιστικών κομμάτων ενάντια στο διεθνή καπιταλισμό, με αποφασιστική συμβολή στην ίδρυση της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς, στα 1919.
Ήταν φανατικός πολέμιος κάθε αναθεωρητικής και ρεφορμιστικής διαστρέβλωσης της επαναστατικής θεωρίας. Θεωρούσε ως έναν από τους πιο βασικούς όρους για τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης την αδιάλλακτη πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό.
Ως ηγέτης του ΣΔΕΚΡ, επικεφαλής της Κεντρικής του Επιτροπής, καθοδήγησε την Οχτωβριανή Επανάσταση και ήταν ο ηγέτης του πρώτου στον κόσμο εργατικού κράτους.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
22 – 1 – 1561
Γεννιέται ο Άγγλος φιλόσοφος και συγγραφέας Φράνσις Μπέικον (Francis Bacon), βασικός θεμελιωτής του υλισμού στο σύγχρονο κόσμο.
Ο υλισμός του Μπέικον, ωστόσο, προϊόν της εποχής του, ήταν μηχανιστικός. Ο δρόμος ήταν ακόμα μακρύς έως το διαλεκτικό υλισμό των Μαρξ και Ένγκελς.
22 – 1 – 1830
Η Διάσκεψη του Λονδίνου διακηρύσσει την ανεξαρτησία της Ελλάδας (Πρωτόκολλο του Λονδίνου).
22 – 1 – 1977
Πεθαίνει ο συγγραφέας Μενέλαος Λουντέμης (πραγματικό όνομα Δημήτρης Βαλασιάδης). Ήρθε με την εύπορη οικογένειά του στην Ελλάδα μετά τη μικρασιατική καταστροφή και εγκαταστάθηκε στο χωριό Εξαπλάτανος της Έδεσσας. Η οικογένειά του πτώχευσε και ο ίδιος αναγκάστηκε από μικρή ηλικία να βγει στη βιοπάλη. Κατά τη διάρκεια του πολέμου εντάχθηκε στην Αντίσταση και μετά την απελευθέρωση υπήρξε γραμματέας της οργάνωσης διανοουμένων του ΕΑΜ και εξορίστηκε στη Μακρόνησο και τον Αϊ – Στράτη. Το 1956 δικάστηκε για το βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες» στο οποίο περιγράφει τα βάσανα των εξορίστων.
Το 1958 κατέφυγε στη Ρουμανία απ’ όπου επέστρεψε μετά την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών. Το 1968 του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια. Τα βιβλία του σημείωσαν μεγάλη επιτυχία, διαβάστηκαν και διαβάζονται από όλες τις ηλικίες αναγνωστών. Η συλλογή διηγημάτων του «Τα πλοία δεν άραξαν» (1938) τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο πεζογραφίας. Από το πλούσιο έργο του ξεχωρίζουν τα μυθιστορήματα: «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα», «Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος», «Οδός Αβύσσου αριθμός 0», «Το ρολόι του κόσμου χτυπά μεσάνυχτα» κ.ά. Έγραψε επίσης ποίηση, θέατρο, ταξιδιωτικά και πολιτικά κείμενα. Πέθανε στις 22 Ιανουαρίου 1977.
ALT.GR
1561 Γεννιέται ο Αγγλος φιλόσοφος και συγγραφέας Φράνσις Μπέικον, βασικός θεμελιωτής του υλισμού στον σύγχρονο κόσμο. Ο υλισμός του Μπέικον, ωστόσο, προϊόν της εποχής του, ήταν μηχανιστικός. Ο δρόμος ήταν ακόμα μακρύς έως τον διαλεκτικό υλισμό των Μαρξ και Ενγκελς.
1788 Γεννιέται ο Αγγλος φιλέλληνας ποιητής λόρδος Βύρωνας (Τζορτζ Γκόρντον Νόελ Μπάιρον).
1830 Η Διάσκεψη του Λονδίνου διακηρύσσει την ανεξαρτησία της Ελλάδας (Πρωτόκολλο του Λονδίνου).
1849 Πεθαίνει ο κοτζάμπασης Πανούτσος Νοταράς, μέλος της Φιλικής Εταιρείας και ηγετική μορφή της Επανάστασης του 1821.
1905 Χιλιάδες εργάτες της Πετρούπολης, με επικεφαλής τους έναν παπά, τον Γκαπόν, που ήταν πράκτορας της Ασφάλειας, ξεκινούν από τις εργατικές συνοικίες για τα Χειμερινά Ανάκτορα, προκειμένου να υποβάλουν υπόμνημα στον Τσάρο με τα αιτήματά τους. Η πομπή ήταν απολύτως ειρηνική. Ωστόσο τα τσαρικά στρατεύματα άνοιξαν πυρ, δολοφονώντας δεκάδες διαδηλωτές. Η Κυριακή αυτή θα μείνει στην Ιστορία ως «Ματωμένη Κυριακή». Απευθυνόμενοι στους εργάτες, οι Μπολσεβίκοι θα τονίσουν τότε σε προκήρυξή τους: «Δεν πρέπει να παρακαλούμε τον τσάρο, δεν πρέπει να ταπεινωνόμαστε μπροστά στον άσπονδο εχθρό μας, αλλά να τον γκρεμίσουμε από τον θρόνο… Η απελευθέρωση των εργατών μπορεί να είναι έργο μόνο των ίδιων των εργατών. Μην περιμένετε την ελευθερία ούτε από τους παπάδες, ούτε από τους τσάρους». Μετά τη «Ματωμένη Κυριακή» η επανάσταση απλώθηκε σε ολόκληρη τη Ρωσία, με αποκορύφωμα την ένοπλη Δεκεμβριανή εξέγερση των εργατών της Μόσχας.
1924 Οι Εργατικοί της Βρετανίας σχηματίζουν την πρώτη τους κυβέρνηση (μειοψηφίας), με πρωθυπουργό τον Ρ. Μακντόναλντ και με την ανοχή – στήριξη του κόμματος των Φιλελευθέρων.
1951 Εκτελούνται στου Γουδή οι στρατιώτες Σταύρος Κασσάνδρας και Νίκος Πιτσίκας, καταδικασμένοι από το Εκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών επί εσχάτη προδοσία, επειδή αρνήθηκαν να πολεμήσουν στην Κορέα.
1960 Η Βουλή απορρίπτει ως αντισυνταγματική την πρόταση νόμου, την οποία υπέβαλε η ΕΔΑ, για τη χορήγηση σύνταξης σε όλους τους αγρότες.
1976 Το Αναθεωρητικό Στρατοδικείο μειώνει τις ποινές των 14 στρατιωτικών, επικεφαλής της απόπειρας πραξικοπήματος τον Φλεβάρη του 1975, σε 1 – 8,5 χρόνια φυλάκισης.
1977 Πεθαίνει ο συγγραφέας Μενέλαος Λουντέμης (πραγματικό όνομα Δημήτρης Βαλασιάδης). Βασικά έργα του: «Οδός Αβύσσου αριθμός 0», «Οι κερασιές θα ανθήσουν και φέτος», «Ενα παιδί μετράει τα άστρα» και πολλά άλλα.
1984 Η κυβέρνηση της Τυνησίας ανακοινώνει ότι 200 νεκροί και 800 τραυματίες είναι ο απολογισμός των συγκρούσεων που ξέσπασαν με αφορμή την απόφαση για τον τερματισμό των κρατικών επιδοτήσεων στα αγροτικά προϊόντα και το κύμα της ακρίβειας, που εξανέμισε τα λαϊκά εισοδήματα.
Πηγή : Ριζοσπάστης 22 – 1 – 2026
23 – 1 – 1832
Γεννιέται στο Παρίσι ο μεγάλος ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Εντουάρ Μανέ (Édouard Manet).
Γόνος μεγαλοαστικής οικογενείας θα έρθει σε επαφή με τις τέχνες σε μικρή ηλικία. Μετά από αποτυχημένες προσπάθειες να σπουδάσει, το 1848 θα μπαρκάρει για το Ρίο ντε Τζανέιρο. Οι εκεί εμπειρίες του θα επηρεάσουν αρκετά έργα του.
Το 1849 επιστρέφει και αποφασίζει να γίνει ζωγράφος. Αφού μαθητεύσει για έξι χρόνια δίπλα στον Τομά Κουτούρ, θα εκθέσει έργα του στο Σαλόν του Παρισίου, όπου το 1859 και το 1863 (με τον πίνακα «Πρόγευμα στη χλόη») τα οποία απορρίπτονται για λόγους ηθικής. Το ίδιο θα επαναληφθεί και δυο χρόνια αργότερα με την «Ολυμπία» που προκαλεί μεγάλο σκάνδαλο λόγω του γυμνού.
Ο Μανέ συνεχίζει να εκθέτει πίνακες και η φήμη του μεγαλώνει, ιδιαίτερα στους νέους. Τον πλησιάζουν εκπρόσωποι του ιμπρεσιονισμού, όπως ο Ρενουάρ, ο Ντεγκά και ο Μονέ που τον επηρέασε σε μεγάλο βαθμό. Ταυτόχρονα, υπήρξε ενδιαφέρον προς το πρόσωπό του και από τον χώρο της λογοτεχνίας από ονόματα όπως του Μπωντλαίρ, του Ζολά και του Μαλαρμέ (για του δυο τελευταίους φιλοτέχνησε και πορτρέτα). Το 1870 συμμετέχει στον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο και το 1881 παίρνει το Μετάλλιο της Τιμής.
Χαρακτηριστικά είναι τα πορτρέτα του όπως και οι πίνακες με περιεχόμενο τη Λατινική Αμερική.
23 – 1 – 1898
Γεννιέται στη Ρίγα της Λετονίας ένας από τους πιο σπουδαίους (αν όχι ο σπουδαιότερος) σκηνοθέτης του κινηματογράφου Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Αϊζενστάιν. Το 1915 ξεκίνησε σπουδές μηχανικού στην Πετρούπολη.
Παράλληλα, ασχολείται με τη ζωγραφική… Την άνοιξη του 1918 κατατάσσεται εθελοντής στον Κόκκινο Στρατό. Ασχολείται και με το θέατρο…
Το 1924 γύρισε την πρώτη του ταινία την «Απεργία», που έκανε μεγάλη εντύπωση.
Ένα χρόνο αργότερα, η σοβιετική κυβέρνηση του αναθέτει τη δημιουργία ενός κινηματογραφικού έργου για την επέτειο των 20 χρόνων από την επανάσταση του 1905. Αρχικά, ο Αϊζενστάιν προόριζε την ταινία για σπονδυλωτή κατασκευή, με διάφορες ιστορίες που, υπό τον τίτλο «1905», θα περιέγραφαν την επανάσταση. Το αρχικό όμως σενάριο τροποποιείται και επικεντρώνεται στην εξέγερση στο «Θωρηκτό Ποτέμκιν», ιστορία που στο αρχικό σενάριο δεν ξεπερνούσε τις 2 σελίδες.
Η ταινία γυρίστηκε μέσα σε λίγες εβδομάδες στην Οδησσό, με μερικούς ηθοποιούς, τον πληθυσμό της πόλης και ναύτες του Κόκκινου Στόλου. Μια ταινία που μέχρι σήμερα αποτελεί σταθμό στην Ιστορία του Κινηματογράφου. Ο Γάλλος ιστορικός του κινηματογράφου Ζορζ Σαντούλ σημειώνει: «Παντού έξω από την ΕΣΣΔ, η λογοκρισία απαγόρεψε το «Ποτέμκιν». Παντού οι θεατές συγκεντρώθηκαν κρυφά για να το χειροκροτήσουν…».
Το 1927 η ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος αναθέτει στον Αϊζενστάιν τη δημιουργία μιας ταινίας για τη 10η επέτειο της Οχτωβριανής Επανάστασης. Με τον συν-σεναριογράφο Γκριγκόρι Αλεξαντρόφ βασίζονται σε προσωπικές μαρτυρίες, σε συνεντεύξεις, σε φωτογραφίες και στο βιβλίο «Δέκα ημέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο» του Τζον Ριντ και συνθέτουν ένα λεπτομερέστατο σενάριο με τίτλο «Οκτώβρης», που κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της Επανάστασης. Τελικά, ο Αϊζενστάιν αποφασίζει και εδώ να επικεντρωθεί σε κάποια αντιπροσωπευτικά γεγονότα της Επανάστασης που έλαβαν χώρα στο Λένινγκραντ, από το Φλεβάρη έως τον Οκτώβρη του 1917.
Το 1929 ο Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Αϊζενστάιν γυρίζει την ταινία «Γενική Γραμμή» που ανταποκρίνεται στην ανάγκη κολεκτιβοποίησης της γης. Περιοδεύει σε Ευρώπη και Αμερική. Στο Μεξικό γυρίζει την ταινία «Κε βίβα Μέχικο». Το 1938 γυρίζει την ταινία «Αλέξανδρος Νιέφσκι». Το 1944 ξεκινά τα γυρίσματα της ταινίας «Ιβάν ο Τρομερός»… Ο Αϊζενστάιν έφυγε από τη ζωή στις 11 Φλεβάρη 1948.
23 – 1 – 1989
Πεθαίνει ο Ισπανός ζωγράφος, κλασικός εκπρόσωπος του κινήματος του σουρεαλισμού, Σαλβαδόρ Νταλί (Salvador Felipe Jacinto Dalí i Domènech).
Συνδέθηκε με το καλλιτεχνικό κίνημα του υπερρεαλισμού για ένα διάστημα και αποτελεί έναν από τους πιο γνωστούς ζωγράφους του 20ού αιώνα και μια πολύ εκκεντρική φυσιογνωμία της σύγχρονης τέχνης.
Γεννήθηκε στην πόλη Φιγέρες της Ισπανίας και ανήκε σε μια οικονομικά ευκατάστατη οικογένεια.
Σε ηλικία 15 ετών συμμετείχε στη δημόσια έκθεση του Δημοτικού Θεάτρου τού Φιγέρες, το 1919.
Εγκαθίσταται στη Μαδρίτη όπου και ξεκινά τις σπουδές του στην Academia de San Fernando. Την περίοδο αυτή πειραματίζεται με τον κυβισμό κι έρχεται σε επαφή με το ριζοσπαστικό κίνημα του ντανταϊσμού το οποίο θα επηρεάσει σημαντικά το έργο του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Συνδέεται παράλληλα φιλικά με τον ποιητή Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα και με τον σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ.
Το 1926 αποβάλλεται από την ακαδημία λίγο πριν τις τελικές του εξετάσεις, καθώς δηλώνει πως κανένας από τους καθηγητές του δεν είναι άξιος να τον κρίνει.
Την ίδια χρονιά συναντά στο Παρίσι τον Πικάσσο. Τα επόμενα χρόνια, στα έργα του Νταλί αποτυπώνονται ισχυρές επιδράσεις από το έργο του Πικάσο αλλά ταυτόχρονα αρχίζει να διαφαίνεται ένα προσωπικό ύφος στους πίνακες του.
Οι εκθέσεις έργων του στη Βαρκελώνη προκαλούν αρκετές συζητήσεις αλλά και διαφωνίες μεταξύ των κριτικών τέχνης.
Το 1932 συμμετέχει στην πρώτη μεγάλη υπερρεαλιστική έκθεση στην Αμερική, όπου και αποσπά διθυραμβικές κριτικές.
Λίγο αργότερα όμως, ο Αντρέ Μπρετόν τον διαγράφει από το υπερρεαλιστικό κίνημα λόγω των πολιτικών θέσεων του, κυρίως σε ότι αφορά την υποστήριξη που παρέχει στον Φράνκο και το αμιγώς εμπορικό του πνεύμα.
Με το ξέσπασμα του πολέμου στην Ευρώπη, ο Νταλί, εγκαθίσταται για οκτώ χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες και θα επιστρέψει για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Ισπανία.
Την περίοδο 1960 – 1974 εργάστηκε σχεδόν αποκλειστικά για την δημιουργία του Θεάτρου-Μουσείου Γκαλά-Σαλβαντόρ Νταλί στο Φιγέρες.
Το 1982 ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος της Ισπανίας του απονέμει τον τίτλο του μαρκήσιου.
23 – 1 – 1912
Γεννιέται ο Σοβιετικός διευθυντής όπερας Μπόρις Ποκρόφσκι, διευθυντής του θεάτρου Μπολσόι από το 1943 έως το 1982. Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με τέσσερα βραβεία Στάλιν κι ένα βραβείο Λένιν.
23 – 1 – 1928
Γεννιέται στο Παρίσι η Γαλλίδα ηθοποιός, σκηνοθέτρια και σεναριογράφος, Ζαν Μορό (Jeanne Moreau).
Ξεκίνησε την καριέρα της το 1947 στο θέατρο, ως βασικό στέλεχος της «Κομεντί Φρανσέζ», την περίοδο 1947 – 1951. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με το «Theatre National Populaire» και αργότερα έκανε προσωπικούς θιάσους.
Στις μεγάλες θεατρικές επιτυχίες της συγκαταλέγονται ο ρόλος της Βέρα στο έργο του Ιβάν Τουργκένιεφ «Ένας μήνας στην εξοχή» (1947, σε ηλικία μόλις 19 ετών), ο ρόλος της Ελίζα Ντούλιτλ στο έργο του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω «Πυγμαλίων» (1954), ο ρόλος της Μάγκι στο έργο του Τένεσι Γουίλιαμς «Η λυσσασμένη γάτα» (1957), ο ρόλος της Λούλου στο έργο του Φρανκ Βέντεκιντ «Λούλου» (1976). Για το ρόλο της Τσερλίν στο έργο του Χέρμαν Μπροχ «Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίν» (1986 – 1988) τιμήθηκε με βραβείο «Μολιέρ» Α’ γυναικείου ρόλου το 1988.
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1949 στην ταινία «Dernier amour». Συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως ο Φρανσουά Τριφό, ο Λουί Μαλ, ο Ζαν Λικ Γκοντάρ και ο Ζαν Ρενουάρ. Πρωταγωνίστησε σε πολύ σημαντικές δημιουργίες του γαλλικού σινεμά, όπως οι ταινίες του Τριφό «Ζυλ και Τζιμ», «Η νύφη φορούσε μαύρα», στις ταινίες του Μαλ «Ασανσέρ για δολοφόνους», «Οι εραστές» και «Βίβα Μαρία». Στην ταινία του Ροζέ Βαντίμ «Επικίνδυνες σχέσεις» (1959, στο ρόλο της σατανικής Ζιλιέτ Ντε Μερτέιγ) κ.ά.
Εκτός από ταινίες Γάλλων σκηνοθετών, η Μορό πρωταγωνίστησε σε έργα του Λουίς Μπουνιουέλ («Το ημερολόγιο μιας καμαριέρας», 1964, στο ρόλο της Σελεστίν), του Μικελάντζελο Αντονιόνι («Η νύχτα», 1961, στο ρόλο της Λίντια), του Ορσον Γουέλς («Η δίκη», 1962, «Οι καμπάνες του μεσονυκτίου», 1966, «Αθάνατη ιστορία», 1968), του Φασμπίντερ («Ο καβγατζής», 1982), του Θόδωρου Αγγελόπουλου («Το μετέωρο βήμα του πελαργού», 1991), του Τόνι Ρίτσαρντσον («Φλογισμένη σάρκα», 1966, «Ο ναύτης του Γιβραλτάρ», 1967), του Πίτερ Μπρουκ («Μοντεράτο καντάμπιλε», 1960), του Ηλία Καζάν («Ο τελευταίος των μεγιστάνων», 1976) κ.ά.
23 – 1 – 1944
Πεθαίνει ο Νορβηγός συμβολιστής ζωγράφος Έντβαρτ Μουνκ (Edvard Munch). Μεγάλωσε σε δύσκολο οικογενειακό περιβάλλον, με θανάτους και βαριές αρρώστιες, που όπως ο ίδιος έλεγε τον επηρέασαν σαν άνθρωπο και ως καλλιτέχνη.
Για το εμβληματικό του έργο «Κραυγή», περιέγραψε τις συνθήκες που τον οδήγησαν να εκφραστεί στον περιβόητο πίνακα: περπατούσε με φίλους του στο Όσλο ένα βράδυ το 1893, κοντά στο λόφο Έκεμπεργκ και σε κοντινή απόσταση από το ψυχιατρικό άσυλο που ήταν έγκλειστη η αδερφή του.
Οι κραυγές των ζώων πριν τη θανάτωσή τους σε διπλανό σφαγείο αναμιγνύονταν με τις κραυγές των ψυχικά διαταραγμένων ασθενών –η σύνθεση αυτή επέδρασσε άμεσα στον Μουνκ που, όπως είπε, βρισκόταν ήδη σε «τεντωμένο σκοινί» με τη φύση να «ουρλιάζει στο αίμα μου» και να του δίνει την « αίσθηση πως δεν θα μπορούσε ποτέ ξανά να ζήσει».
«Ο ουρανός έγινε κόκκινος σαν αίμα. Σταμάτησα και ακούμπησα στον φράχτη, νιώθοντας απίστευτα κουρασμένος» έγραψε. «Γλώσσες φωτιάς και αίμα εκτίνονταν παντού. Οι φίλοι μου συνέχισαν να περπατούν, ενώ εγώ έμεινα πίσω, τρέμοντας από φόβο. Τότε άκουσα την τεράστια, ατελείωτη κραυγή της φύσης».
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
24 – 1 – 2012
«Φεύγει» από τη ζωή ο μεγάλος σκηνοθέτης του κινηματογράφου Θεόδωρος Αγγελόπουλος.
Τον παρασέρνει μοτοσικλέτα που οδηγούσε ειδικός φρουρός στον περιφερειακό δρόμο της Δραπετσώνας και ενώ διέσχιζε το οδόστρωμα. Βρισκόταν στο χώρο για το γύρισμα της τελευταίας του ταινίας.
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Απρίλη 1935. Το 1953 εισάγεται στη Νομική Σχολή Αθηνών, την οποία εγκαταλείπει στο πτυχίο. Το 1961 φεύγει για τη Γαλλία και γράφεται στη Σορβόνη, όπου παρακολουθεί μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμολογίας, με καθηγητές τον Ζορζ Σαντούλ και τον Μιτρί, τους οποίους ξανασυνάντησε αργότερα στην IDHEC.
Παράλληλα παρακολουθεί μαθήματα εθνολογίας με τον Λεβί Στρος. Για να ανταπεξέλθει στα έξοδα των σπουδών δουλεύει στη ρεσεψιόν της Σιτέ Ουνιβερσιτέρ (με την ώρα) μαζί με τον γλύπτη Γεράσιμο Σκλάβο.
Το 1962-63 γίνεται δεκτός, ύστερα από εξετάσεις, στην περίφημη σχολή κινηματογράφου IDHEC. Η διαφωνία και σύγκρουσή του με τον καθηγητή της σκηνοθεσίας οδηγεί σε πρόωρη λήξη τις σπουδές του. Το 1963-64, συνεχίζει τη φοιτητική του διαδρομή στο Musee de l’ homme κοντά στον εθνολόγο – σκηνοθέτη Ζαν Ρους, όπου διδάσκεται το σινεμά – ντιρέκτ. Το 1964 επιστρέφει στην Ελλάδα. Η επάνοδος συνοδεύεται από αναίτιο ξυλοδαρμό του από την αστυνομία καθώς βάδιζε ανύποπτος. Επεισόδιο που τον επηρέασε και άλλαξε τη διάθεση και τα σχέδιά του. Τότε η σκηνοθέτιδα Τώνια Μαρκετάκη του προτείνει να συνεργαστεί με την εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή» ως κριτικός.
Προς μεγάλη έκπληξη όλων – και του ιδίου – αντί να γυρίσει στη Γαλλία, όπως ήταν και το αναμενόμενο, έμεινε στην Ελλάδα. Και εργάστηκε ως κριτικός. Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, «Εκπομπή», στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, «Αναπαράσταση», κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου.
Πολλά αφιερώματα που τιμούν τη δουλειά του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σ’ όλο τον κόσμο. Είχε αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου X Ναντέρ (Nanterre) στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσεξ (Essex). Το έργο του περιλαμβάνει τις ταινίες «Αναπαράσταση» (1970), «Μέρες του ’36» (1972), «Ο θίασος» (1975), «Οι Κυνηγοί» (1977), «Ο Μεγαλέξανδρος» (1980), «Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη» (1983), «Ταξίδι στα Κύθηρα» (1984), «Ο Μελισσοκόμος» (1986), «Τοπίο στην ομίχλη» (1988), «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» (1991), «Το βλέμμα του Οδυσσέα» (1995), «Μια αιωνιότητα και μια μέρα» (1998), «Τριλογία – Ι. Το λιβάδι που δακρύζει» (2003), «Τριλογία – ΙΙ. H σκόνη του χρόνου» (2008).
24 – 1 – 2017
Πεθαίνει ο σκηνοθέτης του θεάτρου και ακαδημαϊκός Σπύρος Ευαγγελάτος. Είναι ο σκηνοθέτης άνω των 220 έργων στα ελληνικά κρατικά θέατρα, στα Φεστιβάλ Αθηνών, Επιδαύρου, και σε όλα τα γνωστά ελληνικά φεστιβάλ, σε ιδιωτικούς αθηναϊκούς θιάσους και στο εξωτερικό (Bιέννη, Zυρίχη, Σάλτσμπουργκ, Kάσελ, Λουκέρνη, Πρίνστον – HΠA, Mαδρίτη κ.α.), μέσα στην 55χρονη και πλέον πορεία του στο χώρο του θεάτρου. Ο σκηνοθέτης που περισσότερες φορές από κάθε άλλον συνάδελφό του έχει μετάσχει στα «Επιδαύρια».
Ο Σπύρος Ευαγγελάτος , που, ως γνωστόν, προερχόταν από μουσική οικογένεια (ο πατέρας του ήταν ο μουσουργός και αρχιμουσικός Αντίοχος Ευαγγελάτος, η μητέρα του αρπίστρια και η αδελφή του Δάφνη είναι μεσόφωνος), κινούνταν με την ίδια μαεστρία σκηνοθετώντας τόσο όπερα και τραγωδία, αλλά και έργα από το κλασικό παγκόσμιο ρεπερτόριο.
«Βεβαίως, μεγάλη σημασία έχει η απήχηση της δουλειάς σου στον κόσμο, αλλά και μεγάλη σημασία έχει η αυτοκριτική που ασκείς στον εαυτό σου», είχε πει σε συνέντευξή του στον «Ριζοσπάστη». «Εχει πει μια μεγάλη κουβέντα ο Πικάσο: «Αδύνατον ένας καλλιτέχνης να μη μιμείται κάτι, αλίμονο στον καλλιτέχνη που μιμείται τον εαυτό του». Η δική μου προσπάθεια, στο μέτρο που το πέτυχα, ήταν όσο μπορώ να ξεπεράσω λύσεις που έχω δώσει και να προσπαθήσω να προσεγγίσω την ιδιαιτερότητα του κάθε έργου. Κι αυτό που λένε «το πρόβλημα του αρχαίου δράματος»… Δεν είναι ένα το πρόβλημα. Είναι εντελώς άλλη η κατεύθυνση των προβλημάτων στα έργα του Αισχύλου, του Ευριπίδη ή του Σοφοκλή, αλλά και μεταξύ των έργων του ίδιου συγγραφέα. Δηλαδή, τι σχέση έχει η «Εκάβη» με τον «Ιωνα» – ένα ηρωικό δράμα – ή με την «Ελένη»; Τι σχέση έχει η «Ιφιγένεια εν Ταύροις» με τις «Βάκχες»; Για μένα ο αγώνας είναι με τέτοια έργα του αρχαιοελληνικού δραματολογίου, ή και με άλλα κλασικά, όπως είναι ο Σαίξπηρ, πώς μπορείς – κατά την κρίση σου βέβαια – να μεταφέρεις με μια σύγχρονη αισθητική, μεγαλύτερο μέρος των νοημάτων των έργων στο σύγχρονο κοινό».
Ο Σπύρος Ευαγγελάτος , φοιτητής ακόμη της Φιλοσοφικής και ενώ είχε τελειώσει τη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εργάστηκε ως ηθοποιός σε τέσσερις παραστάσεις, ενώ είχε οργανώσει τη θεατρική ομάδα «Νεοελληνική Σκηνή» και το 1961 έκανε την πρώτη του σκηνοθεσία με το άπαικτο τότε έργο «Φορτουνάτος» του Μάρκου Αντωνίου Φώσκολου, έργο με το οποίο, σε άλλη βέβαια σκηνοθετική εκδοχή, εγκαινίασε το «Αμφι-Θέατρο», στην Πλάκα. Για να σπουδάσει ηθοποιός, τον επηρέασε ο Σωκράτης Καραντινός, για να επιμείνει στη σκηνοθεσία τον στήριξε ο πατέρας του. Συνέχισε τις σπουδές του στη Βιέννη, ενώ το 1972 τον καλεί το Εθνικό να σκηνοθετήσει την «Ηλέκτρα» στην Επίδαυρο. Είχε, βέβαια, προηγηθεί η επιτυχία της παράστασης «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας», που σκηνοθέτησε στο ΚΘΒΕ και με την οποία πήρε το χρίσμα του πολλά υποσχόμενου σκηνοθέτη στην Αθήνα.
Στις 12 Γενάρη 2012 ανακηρύχθηκε αντιπρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών και πρόεδρος το 2013.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
25 – 1 – 1909
Η όπερα «Ηλέκτρα» του Ρίχαρντ Στράους κάνει πρεμιέρα στην Κρατική Όπερα της Δρέσδης.
25 – 1 – 1918
Το 3ο Πανρωσικό συνέδριο των Σοβιέτ επικυρώνει τη Διακήρυξη των δικαιωμάτων του εργαζόμενου και καταπιεζόμενου λαού.
25 – 1 – 1919
Οι αντιπρόσωποι της Διάσκεψης Ειρήνης του Παρισιού αποφασίζουν τη συγκρότηση της Κοινωνίας των Εθνών (πρόδρομος του ΟΗΕ).
25 – 1 – 1925
Γεννιέται στο Μεταξουργείο ο λαϊκός συνθέτης Γιώργος Ζαμπέτας.
Τα αηδόνια που τραγουδούσαν στο Βοτανικό τότε (!) στάθηκαν το «μουσικό σχολείο» του και τον δικό τους «ήχο» προσπαθούσε να «παίξει» κρυφά στο μπουζούκι του πατέρα του, ο οποίος δεν ήθελε με τίποτα να πιάσει ο γιος του «αυτό» το όργανο στα χέρια του.
Μαθητής του νυχτερινού γυμνασίου, θα έχει την ευκαιρία κάθε βράδυ επιστρέφοντας στο σπίτι του να ακούει «χαζεύοντας έξω από το πλεκτό» τον Μάρκο, τον Στράτο και τον Χιώτη, πιτσιρίκο ακόμα, να παίζουν τα τραγούδια που «παίζανε» στις γειτονιές οι φωνογραφιτζήδες.
Ο πόλεμος του ’40 βρίσκει τον Ζαμπέτα να συνεχίζει το νυχτερινό σχολείο, ενώ τα πρωινά έκανε θελήματα σε ένα δικηγορικό γραφείο. Μετακομίζει στο Αιγάλεω, όπου θα ζήσει μέχρι το τέλος της ζωής του. Με την έναρξη του πολέμου έπιασε δουλιά σε ένα εργοστάσιο που έβγαζε καλώδια, στο Ρουφ. Αποκτάει το πρώτο του μπουζούκι και με μια παρεΐτσα στο Αιγάλεω, τον Κώστα Γερανταλή, τον Βαγγέλη Μελιτζούρη και τον Γιώργο Αρώνη, φτιάχνουν το πρώτο συγκρότημά τους. Μέσα στην Κατοχή γνωρίζεται με τον Γιώργο Μπάτη.
Το 1946 παρουσιάζεται να υπηρετήσει τη θητεία του στην αεροπορία απ’ όπου απολύεται το 1950. Ξαναπιάνει δουλιά στο εργοστάσιο, όμως τελικά τα παρατάει μέσα στο ’50 και ξεκινάει επαγγελματική καριέρα ως μουσικός, με τη βοήθεια του γείτονά του Στράτου Παγιουμτζή.
Ο Γιώργος Ζαμπέτας ξεκίνησε ως συνθέτης γύρω στα 1952 με το τραγούδι «Σαν σήμερα, σαν σήμερα» σε στίχους Χαράλαμπου Βασιλειάδη, για να ακολουθήσει μια μεγάλη πορεία με εκπληκτικά τραγούδια, αλλά και ιδιαίτερη παρουσία ως ένας πολύ μεγάλος δεξιοτέχνης του μπουζουκιού. Ο λυρικός ήχος του είναι ιδιαίτερα ευδιάκριτος, οι συνθέσεις του είναι «κεντημένες» από ευρηματικότατες εισαγωγές, ενώ οι περισσότερες μελωδίες του στηρίζονται στον απόηχο της καντάδας.
Εμφανίστηκε σε πολλές θεατρικές παραστάσεις και ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες, με κορυφαία στιγμή την ταινία «Ποτέ την Κυριακή» και τα θρυλικά πλέον «Παιδιά του Πειραιά». Από το 1970 έως το 1985, ο Γιώργος Ζαμπέτας εμφανίστηκε τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.
25 – 1 – 1940
Η «Παλιά ΚΕ» του ΚΚΕ καταγγέλλει την «Προσωρινή Διοίκηση», που είχε κατασκευάσει η Ασφάλεια του Κ. Μανιαδάκη.
25 – 1 – 1982
Πεθαίνει το ηγετικό στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Σουσλόφ, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΣΕ (1954 – 1982).
25 – 1 – 1985
Πεθαίνει ο Ηλίας Ηλιού, πρόεδρος της μεταδικτατορικής ΕΔΑ. Προπολεμικά ήταν υποψήφιος βουλευτής με το Αγροτικό Εργατικό Κόμμα του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, συμμετείχε στο ΕΑΜ, το 1945 γίνεται μέλος του ΚΚΕ και ορίζεται κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΕΔΑ προδικτατορικά.
Συνελήφθη αρκετές φορές και εξορίστηκε αντίστοιχα. Ήταν υπέρμαχος της διάλυσης των οργανώσεων του ΚΚΕ και της διάχυσης των μελών του στην ΕΔΑ. Στις 31/8/1964 1964 συντάσσει έκθεση με την οποία χαρακτήριζε «σταυρικό» το ζήτημα της συνεργασίας της ΕΔΑ με την Ένωση Κέντρου. Μετά τη δικτατορία, ξαναδημιουργεί την ΕΔΑ ως κομμάτι του οπορτουνιστικού χώρου και συνεργάστηκε με διάφορα κόμματά του.
25 – 1 – 1990
Πεθαίνει η Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου Άβα Λαβίνια Γκάρντνερ (Ava Lavinia Gardner).
Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έλαβε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, ενώ θεωρείται από πολλούς μια από τις ομορφότερες παρουσίες που πέρασαν ποτέ από τη μεγάλη οθόνη.
Από τις ταινίες που συμμετείχε ξεχωρίζουν «Ο Παίκτης», «Η Κρυφή Ζωή Μου», «Σύγκρουσις Γιγάντων», «Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο», «Μογκάμπο», « Η Ξυπόλητη Κόμισσα», «Ο Άγγελος με τα Κόκκινα», « Το Πέρασμα της Κασσάνδρας» κ.α.
Πηγή : ALT.GR
26 – 1 – 1823
Πεθαίνει ο Βρετανός γιατρός Έντουαρντ Τζένερ (Edward Jenner), ο οποίος ανακάλυψε το πρώτο εμβόλιο κατά της ευλογιάς και έθεσε τα θεμέλια της ανοσολογίας.
26 – 1 – 1895
Πεθαίνει ο ποιητής Αχιλλέας Παράσχος. Στην εποχή του θεωρούνταν εθνικός ποιητής. Η φήμη του έφτασε και στο τελευταίο χωριό της Ελλάδας και όταν απήγγειλε, ο κόσμος έσπευδε να τον ακούσει.
Οι στίχοι του εκφράζουν πατριωτικά – δημοκρατικά αισθήματα και θέσεις. Χώρισε τα ποιήματά του στις ενότητες Δάφνες (πατριωτικά), Ιτέας (ελεγειακά), Χλόη (παιδαγωγικά), και Φύλλα (διάφορα). Με θαυμασμό προς το πρόσωπό του εκφράστηκαν οι Εμμανουήλ Ροΐδης, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Δημήτριος Βερναδάκης και ο Κωστής Παλαμάς.
26 – 1 – 1924
Η Πετρούπολη μετονομάζεται σε Λένινγκραντ προς τιμή του μεγάλου κομμουνιστή ηγέτη επαναστάτη, 5 μέρες μετά το θάνατό του.
26 – 1 – 1924
Ξεκινά τις εργασίες του το 2ο Πανενωσιακό Συνέδριο των Σοβιέτ, το οποίο ψηφίζει το πρώτο Σύνταγμα της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών.
26 – 1 – 1925
Γεννιέται ο Αμερικανός διάσημος ηθοποιός, από τους τελευταίους «θρύλους» του Χόλιγουντ, Πολ Νιούμαν (Paul Leonard Newman).
Ανήκε στη γενιά ηθοποιών που ωρίμασαν καλλιτεχνικά σε εποχή έντονης ιδεολογικής διαπάλης και στον κινηματογράφο. Πολιτικοποιημένος και προοδευτικός, συμμετείχε στο κίνημα υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων και του πυρηνικού αφοπλισμού των ΗΠΑ.
Πρωταγωνίστησε σε πάνω από 60 ταινίες, ανάμεσά τους «Ο απατεώνας», «Το κεντρί», «Οι δύο ληστές» (οι δύο τελευταίες με συμπρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ) και το «Χρώμα του χρήματος». Γνώρισε μεγάλη επιτυχία με ταινίες πολύ διαφορετικές μεταξύ τους (σ.σ. συνειδητά δεν πλασαρόταν για ρόλους «γόη»), όπως στη «Λυσσασμένη γάτα» και την επική «Έξοδος». Προτάθηκε εννέα φορές για «Όσκαρ» ερμηνείας, κερδίζοντας τελικά ένα (1987), για το «Χρώμα του χρήματος», ενώ το 1986 πήρε «Όσκαρ» για τη συνολική κινηματογραφική προσφορά του.
Άνθρωπος χαμηλού «προφίλ», με αυτογνωσία, ξέφευγε από το «σταρ σίστεμ». Παντρεμένος… εφ’ όρου ζωής με την επίσης εξαίρετη ηθοποιό Τζόαν Γούντγουορντ (γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας «The long, hot summer» – «Μακρύ, καυτό καλοκαίρι»), το 2007 ανακοίνωσε ότι δε θα ξαναπαίξει στον κινηματογράφο: «Δεν μπορώ πλέον να εργάζομαι στο επίπεδο που θα επιθυμούσα. Αρχίζεις να χάνεις τη μνήμη, την επινόησή σου. Πενήντα χρόνια είναι αρκετά».
Δεν πρόλαβε να σκηνοθετήσει στο θέατρο το έργο του Τζον Στάινμπεγκ «Άνθρωποι και ποντίκια».
Από τις πολλές δηλώσεις που έγιναν για το θάνατό του, η περισσότερο ταιριαστή ήταν η φράση του Ρόμπερτ Φόρεστ (αντιπροέδρου του ιδρύματος «Π. Νιούμαν»): «Έβαζε όλη την καρδιά, όλη την ψυχή του στην υπηρεσία ενός καλύτερου κόσμου».
Πηγή : ALT.GR
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
27 – 1 – 1765
Γεννιέται στο Σάλτσμπουργκ ο Αυστριακός συνθέτης της κλασσικής μουσικής Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ (Wolfgang Amadeus Mozart).
Aπό πολύ μικρή ηλικία φανέρωσε τη μουσική του μεγαλοφυΐα, καθώς σε ηλικία τριών ετών μπορούσε να τραγουδήσει τις μελωδίες που άκουγε από τον πατέρα του, ενώ σε ηλικία τεσσάρων ετών μπορούσε να επαναλάβει αυτές τις θεωρίες στο πιάνο.
Το 1762 σε ηλικία έξι ετών ο Μότσαρτ έγραψε την πρώτη του σύνθεση, ενώ το ίδιο έτος έδωσε ένα κοντσέρτο ενώπιον του αυτοκράτορα της Αυστρίας, προκαλώντας το γενικό θαυμασμό, τον οποίο, εξάλλου, προκαλούσε, όπου και αν εμφανιζόταν.
Αν και ο Μότσαρτ διορίστηκε στην Αυλή του Σάλτσμπουργκ ως μουσικός, η έμφυτη απέχθειά του στη δουλοπρέπεια και η άρνησή του να τον αντιμετωπίζουν ως μέλος του υπηρετικού προσωπικού, τον ώθησε στην παραίτηση, το 1779, κίνηση που τον κατέστησε τον πρώτο στην ιστορία της μουσικής που συγκρούστηκε με την εξουσία. Ο συνθέτης του «Ιδομενέα», των «Γάμων του Φίγκαρο», του «Ντον Τζιοβάννι» και του «Μαγεμένου αυλού», για να αναφέρουμε μόνο μερικά από τα αριστουργήματα του, έζησε όλη του τη σύντομη ζωή μέσα στη φτώχεια, ενώ καθόλου δεν πρέπει να παρασιωπείται η έχθρα των συναδέλφων του, της οποίας γενεσιουργός αιτία ήταν ο φθόνος προς το πρόσωπό του.
Ο Μότσαρτ «έφυγε» σε ηλικία μόλις 35 ετών και ενταφιάστηκε στον κοινό τάφο των απόρων στον Άγιο Στέφανο της Βιέννης, ενώ λίγο πριν το θάνατό του, ο άνθρωπος που έγραψε την αγνότερη μουσική των αιώνων, χάρισε στην ανθρωπότητα το αριστουργηματικό και ανυπέρβλητο «Ρέκβιεμ» του.
27 – 1 – 1901
Πεθαίνει ο Ιταλός μουσικοσυνθέτης Τζουζέπε Φορτουνίνο Φραντσέσκο Βέρντι (Giuseppe Fortunino Francesco Verdi).
Η δραματικότητα, η θαυμάσια παρουσίαση χαρακτήρων, ο ρεαλισμός και η κοινωνική του ευαισθησία, η ανανέωση των εκφραστικών του μέσων προς το τέλος της δημιουργίας του τον καθιστούν έναν από τους σημαντικότερους συνθέτες όπερας όλων των εποχών .
Όπερές του που αγαπήθηκαν είναι: «Ουμπέρτο», «Ναμπούκο», «Δον Κάρλος», «Οθέλος», «Φάλσταφ», «Ο Χορός των μεταμφιεσμένων» κ.ά.
27 – 1 – 1918
Ξεσπά στη Φινλανδία σοσιαλιστική επανάσταση και στο νότιο (βιομηχανικό) τμήμα εγκαθιδρύεται εργατική εξουσία.
Εναντίον της κινήθηκαν αμέσως τόσο οι αστικές δυνάμεις (με έδρα τον βορρά), όσο και ο Γερμανικός ιμπεριαλισμός, η στρατιωτική υπεροχή του οποίου ουσιαστικά έγειρε την πλάστιγγα υπέρ της αντεπανάστασης. Το τελευταίο προπύργιο της επανάστασης, το Βίμποργκ, θα πέσει στις 29 Απριλίου 1919.
27 – 1 – 1973
Στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού υπογράφεται η Συμφωνία για τη Λήξη του Πολέμου και την Αποκατάσταση της Ειρήνης στο Βιετνάμ.
Ωστόσο, ο πόλεμος θα μαινόταν για 2 ακόμα χρόνια, ωσότου οι δυνάμεις των Βιετκόνγκ εισέλθουν νικηφόρες στην πρωτεύουσα του Νοτίου Βιετνάμ Σαϊγκόν στις 30/4/1975.
27 – 1 – 1980
Πεθαίνει ο συγγραφέας Στρατής Τσίρκας (πραγματικό όνομα Γιάννης Χατζηανδρέας). Συγγραφέας της κοσμοπολίτικης διασποράς, γόνος ελληνικής προσφυγικής οικογένειας, στρατευμένος διανοούμενος ήταν ένας άνθρωπος με πολλαπλές ταυτότητες και πλούσια πολιτισμική εμπειρία, η οποία ενισχύθηκε από τα ταξίδια του στην Ιταλία, στην Τσεχοσλοβακία, στην Αυστρία, στην Παλαιστίνη, στη Γαλλία, στην Ελβετία και την Ισπανία.
Το 1927 δημοσιεύει στα «Παναιγύπτια» το πρώτο του πεζό με τίτλο «Φεγγάρι». Η πρώτη δημιουργική στιγμή της λογοτεχνικής γραφής συνοδεύεται και με τον αγώνα της βιοπάλης. Τον Ιούλιο του 1937 πηγαίνει στο Παρίσι, όπου γίνεται το Β` Διεθνές Συνέδριο Συγγραφέων για την υπεράσπιση της κουλτούρας ενάντια στον πόλεμο και το φασισμό. Ο Τσίρκας γράφει μαζί με τον Λάγκστον Χιούις τον «Όρκο» στον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
28 – 1 – 1853
Γεννιέται ο Κουβανός επαναστάτης ποιητής Χοσέ Μαρτί (José Julián Marti y Pérez).
Αφιέρωσε τη ζωή του στην πάλη για την ανεξαρτησία της χώρας του και την ενότητα όλων των λαών της Λατινικής Αμερικής κατά του ισπανικού και αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
Πήρε μέρος στον ένοπλο αγώνα κατά των Ισπανών. «Έπεσε» κατά τη διάρκεια της μάχης του Dos Rios στις 19 Μαΐου το 1895.
28 – 1 – 1871
Οι Πρώσοι κυριεύουν το Παρίσι (γαλλοπρωσικός πόλεμος, 1870-1871).
Τρεις μήνες περίπου αργότερα ο εργαζόμενος λαός του Παρισιού θα ξεσηκωνόταν εγκαθιδρύοντας τη δική του εξουσία (Παρισινή Κομμούνα).
28 – 1 – 1884
Γεννιέται ο Ελβετός φυσικός και εφευρέτης Ογκίστ Πικάρ (Auguste Antoine Piccard). Έμεινε γνωστός ως εξερευνητής της στρατόσφαιρας και των μεγαλύτερων βαθών των ωκεανών.
28 – 1 – 1967
Πεθαίνει μετά από ατύχημα στο εργαστήριό του ο γλύπτης Γεράσιμος Σκλάβος. Κατόρθωσε στη δεκάχρονη μόλις σταδιοδρομία του στο Παρίσι, να καθιερωθεί μέσα από σημαντικές εκθέσεις και βραβεία. Τρία γλυπτά έργα σημαδέψανε τη ζωή και την καλλιτεχνική σταδιοδρομία του.
Το ένα έργο τιτλοφορείται «Δελφικό Φως», σε πεντελικό κάτασπρο μάρμαρο (1965 – 66), σχετικά με το οποίο ο καλλιτέχνης έγραψε: «Στους Δελφούς λαμπάδιασε η ψυχή μου./ Τα σκήπτρα κατέχει το φως/. Τα σκήπτρα κατέχει το φως./ Πρέπει να τρέξεις/ γιατί το φως είναι λίγο/ και θα τελειώσει./ Τρέξε τρέξε/ μοιράζουν το φως/ κι είσαι μόνος».
Το δεύτερο έργο είναι «Η φίλη που δεν έμενε», σε γρανίτη γκρίζο (1966). Πρόκειται για το «μοιραίο» για τη ζωή του γλυπτό, που βρισκόταν στο εργαστήρι του στην περιοχή Λεβαλουά Περρέ, του Παρισιού, από το οποίο, στα 40 του χρόνια, καταπλακώθηκε, νύχτα, στις 28 Γενάρη 1967, και το οποίο βρίσκεται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, στο Κέντρο Ζορζ Πομπιντού.
Το τρίτο έργο είναι «Η τελευταία ενόραση», σε πεντελικό μάρμαρο (1967), το οποίο ολοκλήρωσε τη μέρα που χτυπήθηκε θανάσιμα από γλυπτό του.
28 – 1 – 1974
Ολοκληρώνεται στις Βρυξέλλες Διάσκεψη των Κομμουνιστικών Κομμάτων της Δ. Ευρώπης με θέμα την κατάσταση των εργαζομένων. Οι μετέχοντες εξέφρασαν τη αλληλεγγύη τους στον αγώνα του ελληνικού λαού για την ανατροπή της Χούντας.
28 – 1 – 1986
Επτά αστροναύτες βρίσκουν το θάνατο όταν εκρήγνυται το Αμερικανικό διαστημόπλοιο «Τσάλεντζερ» 73 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευσή του από το ακρωτήριο Κανάβεραλ.
28 – 1 – 1988
Πεθαίνει ο κομμουνιστής και στέλεχος (μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου, βουλευτής και ευρωβουλευτής) του ΚΚΕ Κώστας Λουλές. Η ζωή του, στο μεγαλύτερο μέρος της, ήταν φοβερά δύσκολη και τρικυμιώδης. Αλλά και γεμάτη επαναστατική φλόγα, ακατανίκητη δύναμη, παραδειγματική πίστη και ανεξάντλητη αισιοδοξία. Από τα 82 του χρόνια και τα 63 χρόνια της ακατάβλητης κομματικής δράσης του, τα 28 τα έζησε στις φυλακές και τις εξορίες, 12 στην παρανομία και 8 στην αναγκαστική πολιτική προσφυγιά.
Γέννημα της μικρής επαρχιακής πόλης του Τυρνάβου, του Τούρναβου, όπως με ανυπόκριτη χαρά και αγάπη αποκαλούσε, αν και προερχόταν από πλούσια οικογένεια, επηρεάστηκε πολύ νωρίς από τις επαναστατικές ιδέες και προσχώρησε στο κομμουνιστικό κίνημα, που τότε έκανε ακόμα τα πρώτα βήματα στη χώρα μας, κάτω από τη ζωοδότρα επίδραση της Μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Οργανώθηκε στην ΟΚΝΕ το 1924 και λίγο αργότερα πέρασε στο ΚΚΕ. Από το 1945 εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και από το 1970 ως το 1982 μέλος του ΠΓ. Το 1977 και το 1981 εκλέχτηκε βουλευτής του Κόμματος στο Νομό Λάρισας. Εκλέχτηκε επίσης και πρώτος ευρωβουλευτής του ΚΚΕ.
Ιστορική είναι και η αποστομωτική απάντηση που έδωσε σ’ όλους εκείνους, που σκόπιμα προσπαθούν, διαστρεβλώνοντας αυθαίρετα την ιστορική αλήθεια, να διαγράψουν τον πρωτοπόρο και αποφασιστικό ρόλο του ΚΚΕ στην ΕΑΜική Αντίσταση και να εμφανιστούν σφετεριστές και κληρονόμοι της. «Όπως δεν μπορείς να μιλάς για χάνι της Γραβιάς χωρίς Ανδρούτσο, δεν μπορείς να μιλάς και για ΕΑΜ – ΕΛΑΣ χωρίς το ΚΚΕ»!
28 – 1 – 1997
Μετά από είκοσι χρόνια, η νοτιοαφρικανική αστυνομία ομολογεί τη δολοφονία (1977) του Στιβ Μπίκο (Bantu Stephen Biko).
Ο 30χρονος τότε Μπίκο, κορυφαία μορφή του κινήματος της μαύρης φοιτητικής νεολαίας και ηγέτης του Κινήματος της Μαύρης Συνείδησης, είχε «βρεθεί» νεκρός στο κελί του υπό «αδιευκρίνιστες συνθήκες».
Είχε συλληφθεί για τη σύνταξη και τη διανομή ανατρεπτικών φυλλαδίων και κρατούνταν στις φυλακές, χωρίς να έχει απαγγελθεί επίσημη κατηγορία σε βάρος του .
Πηγή : ALT.GR
.29 – 1 – 1860
Γεννιέται ο Άντον Τσέχοφ, έξοχος Ρώσος πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας που έγινε γρήγορα γνωστός στην Ελλάδα, τόσο με τα διηγήματά του όσο και με τα εξαιρετικά θεατρικά του έργα.
Γεννήθηκε στο Τάγκανροκ της Αζοφικής και ήταν τρίτος γιος ενός μικροεμπόρου και εγγονός ενός δουλοπάροικου που είχε εξαγοράσει την ελευθερία του το 1841.
Η τυραννικότητα, ο αλκοολισμός, η θρησκοληψία, η φτώχεια, η εξαθλίωση, σφράγισαν τα παιδικά του χρόνια. Ο νεαρός Τσέχοφ άρχισε να ερωτοτροπεί με τη λογοτεχνία, που αργότερα θα την ονομάσει ερωμένη του και θα αφήσει τη νόμιμη σύζυγό του, την ιατρική.
Στα 1895 ο Τσέχοφ θα αρχίσει την «τετραλογία» του: «Ο γλάρος», «ο Βυσσινόκηπος», «Οι τρεις αδελφές» και «Ο Θείος Βάνιας» θα γραφτούν για να «γράψουν» ιστορία στην ιστορία του θεάτρου.
29 – 1 – 1866
Γεννιέται ο Γάλλος συγγραφέας Ρομέν Ρολάν (Romain Rolland -βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, 1915). Ξεχώρισε ως μυθιστοριογράφος, δραματουργός, δοκιμιογράφος και ιστορικός της τέχνης. Είναι ευρύτερα γνωστός για το πολύτομο μυθιστόρημά του «Ζαν Κριστόφ».
Η σημαντικότερη συνεισφορά του Ρομαίν Ρολάν στο θέατρο έγκειται στην υπεράσπιση ενός «λαϊκού θεάτρου» με το δοκίμιό του «Το θέατρο του λαού» (Le Théâtre du peuple, 1902). «Υπάρχει μόνο μία αναγκαία συνθήκη για την εμφάνιση ενός νέου θεάτρου», έγραψε, «να είναι η σκηνή και η πλατεία του θεάτρου ανοιχτές στις λαϊκές μάζες, να είναι ικανές να χωρέσουν ένα λαό και τις πράξεις ενός λαού».
29 – 1 – 1918
Ένοπλη εξέγερση πραγματοποιείται στο Κίεβο, που καταλήγει στις 8/2 με την εγκαθίδρυση της σοβιετικής εξουσίας.
29 – 1 – 1921
Δολοφονούνται στα ανοιχτά της Μαύρης Θάλασσας από κεμαλιστές, ο Γραμματέας του ΚΚ Τουρκίας Μουσταφά Σουμπχί, 4 μέλη της ΚΕ και άλλα στελέχη του κόμματος.
29 – 1 – 1924
Η ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσίας (μπολσεβίκοι), με αφορμή το θάνατο του Β. Ι. Λένιν, απευθύνει την ακόλουθη διακήρυξη προς την εργατική τάξη: «Εργάτες των εργαλειομηχανών, σταθεροί οπαδοί της προλεταριακής επανάστασης, μπείτε στο ΚΚ! Προλετάριοι! Στείλτε στις γραμμές του κόμματος τους καλύτερους, τους πρωτοπόρους, τους τίμιους και τους τολμηρούς μαχητές!».
Ως αποτέλεσμα, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα από την πρόσκληση του Κομμουνιστικού Κόμματος, πάνω από 240.000 εργάτες εντάχθηκαν στο κόμμα. 1975
29 – 1 – 1975
Γεννιέται ο ηθοποιός Ορέστης Μακρής. Τελείωσε το Ωδείο Αθηνών και εμφανίσθηκε στη σκηνή πρώτα ως τενόρος στο θίασο Ροζαλίας Νίκα το 1925, κατόπιν στον θίασο Παπαϊωάννου και αργότερα μεταπήδησε στο είδος των κωμικών ρόλων.
Το 1939 συνέπραξε με το θίασο Μηλιάδη – Μαυρέα. Ως ηθοποιός διέπρεψε σε απόδοση λαϊκών τύπων. Ανεπανάληπτη ήταν η απόδοσή του στο τύπο του «μεθύστακα», που αποτέλεσε σταθμό στο ελληνικό θέατρο. Τον τύπο αυτόν μετέφερε αργότερα και στον κινηματογράφο με ομώνυμο τίτλο.
Το 1955 απέδωσε τόσο αληθινά τον χαρακτήρα του μισητού ιδιοκτήτη που έγινε αποδέκτης ευτράπελου επεισοδίου σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας θεωρούμενος ως πραγματικός ιδιοκτήτης. Συμμετείχε σε περίπου σαράντα ταινίες παίζοντας χαρακτηριστικούς ρόλους, όπως του μεθυσμένου, του άστοργου, του ανάποδου μα και στοργικού πατέρα.
Κάθε ταινία του Ορέστη Μακρή θεωρείται μια ξεχωριστή δημιουργία ρόλου που σήμερα αποτελούν όλοι πρότυπα θεατρικής μελέτης του είδους των.
Πηγή : ALT.GR
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
30 – 1 – 1949
Στις 30 – 31/1/1949 συνέρχεται στο Γράμμο η 5η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ. Στο κλείσιμο του πρώτου θέματος ο Ν. Ζαχαριάδης καθόρισε ως σοσιαλιστικό το χαρακτήρα της επανάστασης στην Ελλάδα.
30 – 1 – 1972
Ο Βρετανικός στρατός ανοίγει πυρ κατά χιλιάδων διαδηλωτών στο Ντέρι της Β. Ιρλανδίας, που διαμαρτύρονταν κατά των διακρίσεων έναντι των Καθολικών, με αποτέλεσμα το θάνατο 26 εξ αυτών. Θα μείνει στην ιστορία ως «Ματωμένη Κυριακή».
30 – 1 – 2007
Πεθαίνει ο ηθοποιός Νίκος Κούρκουλος. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, με παρότρυνση του Μάνου Κατράκη. Έκανε την πρώτη εμφάνιση στο θεατρικό σανίδι το 1959, στο πλευρό της Ελλης Λαμπέτη και του Δημήτρη Χορν, στην «Κυρία με τις Καμέλιες» του Αλέξανδρου Δουμά.
Γρήγορα αναδείχτηκε σε έναν από τους γνωστότερους πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Ερμήνευσε πρωταγωνιστικούς ρόλους στο αρχαίο ελληνικό δράμα και σε μεγάλα κλασικά, αλλά και σύγχρονα έργα του αμερικάνικου και του ευρωπαϊκού θεάτρου.
Πρωταγωνίστησε στη «Μήδεια» (1959) και τον «Ορέστη» (1971) του Ευριπίδη, στον «Οιδίποδα Τύραννο» (1982) και στον «Φιλοκτήτη» (1991) του Σοφοκλή, στην Επίδαυρο, που ήταν και η τελευταία του θεατρική εμφάνιση.
Ως επικεφαλής θιάσων, αλλά και δικού του θεάτρου στην Αθήνα, πρωταγωνίστησε στα έργα: «Η μικρή μας πόλη» (1960), «Οντίν» (1962), «Να ντύσουμε τους γυμνούς» (1964), «Λούλου» (1965), «Ιλια Ντάρλιγκ» (ΗΠΑ-1967 σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασσέν με την Μελίνα Μερκούρη, παράσταση για την οποία κέρδισε την υποψηφιότητα για το βραβείο TONY, «Πύργος» (1964), «Δίκη» (1971), «Τάγκο» (1972), «Όπερα της Πεντάρας» (1975), «Ο Γλάρος» (1976), «Ψηλά από τη Γέφυρα» (1986), «Στη Φωλιά του Κούκου» (1987), κ.ά.
Πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 30 ταινίες, μεταξύ των οποίων «Ο κατήφορος», «Κοινωνία ώρα μηδέν», «Η κυρία δήμαρχος», «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο», «Αδίστακτοι», «Ορατότης μηδέν», κ.ά. Τιμήθηκε δύο φορές με το Α’ Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: το 1965 για τους «Αδίστακτους» και το 1970 για τον «Αστραπόγιαννο».
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
31 – 1 – 1797
Γεννιέται ο Αυστριακός συνθέτης Φραντς Πέτερ Σούμπερτ (Franz Peter Schubert).
Ήταν εξαιρετικά παραγωγικός σε όλη τη διάρκεια της σύντομης ζωής του. Συνέθεσε περισσότερα από εξακόσια Λήντερ (Lieder, ρομαντικά τραγούδια) καθώς και πολλές συμφωνίες, σονάτες, έργα μουσικής δωματίου, θρησκευτικά έργα, μερικές όπερες και πολλά άλλα έργα.
Στο μνημείο του Σούμπερτ, γράφει ο ποιητής Franz Grillparzer «Die Tonkunst begrub hier einen reichen Besitz,aber noch viel schonere Hoffnungen» (Η Τέχνη της Μουσικής ενταφίασε εδώ ένα πλούσιο απόκτημα, αλλά ακόμη ωραιότερες προσδοκίες).
Μερικά σημαντικά έργα του Σούμπερτ είναι «Το κουιντέτο της πέστροφας», «Ο θάνατος και η κόρη», πολλά Λήντερ, «Λειτουργία σε Μι ύφεση», «Η ωραία Μυλωνού», «Το χειμωνιάτικο ταξίδι», «Ημιτελής Συμφωνία» κ.ά.
31 – 1 – 1865
Το Κογκρέσο των ΗΠΑ ψηφίζει την κατάργηση της δουλείας.
31 – 1 – 1915
Στη μάχη του Μπολιμόφ κατά των Ρώσων οι Γερμανοί επιχειρούν την πρώτη χρήση χημικών όπλων σε μαζική κλίμακα, η οποία απέτυχε λόγω του ψύχους (Α’ παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος).
31 – 1 – 1923
Γεννιέται ο Αμερικανός συγγραφέας, δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης Νόρμαν Κίνγκσλεϊ Μέιλερ (Norman Kingsley Mailer).
Συγκαταλέγεται ανάμεσα σε άλλους πνευματικούς ανθρώπους των ΗΠΑ, που έστρεψαν ευθέως τα πυρά τους για την πολιτική που εφαρμόζεται από τις ΗΠΑ στα εσωτερικά και εξωτερικά θέματα. Με τα έργα του, βρίσκεται ανάμεσα σε κείνους που τάσσονται ενάντια στην ιμπεριαλιστική πολιτική του Πενταγώνου, την οποία υπηρέτησαν και υπηρετούν όλοι οι εκάστοτε Πρόεδροι των ΗΠΑ, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό εκτροχιασμό και στη φίμωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων στις ΗΠΑ (με πρόσχημα την 11η Σεπτέμβρη).
Τιμήθηκε δυο φορές με το Βραβείο Πούλιτζερ και μια φορά με το Εθνικό Βραβείου Βιβλίου. Το 2005 τιμήθηκε με το Μετάλλιο Διακεκριμένης Συνεισφοράς στα Αμερικανικά Γράμματα από το Εθνικό Ίδρυμα Βιβλίου των ΗΠΑ.
Ορισμένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι «Τα προεδρικά έγγραφα» (1963), «Ένα Αμερικάνικο όνειρο» (1965), συνέχεια του μυθιστορήματος «Γιατί είμαστε στο Βιετνάμ;» του 1967, «Οι στρατιές της νύχτας» (1968), που τιμήθηκε με το Βραβείο Πούλιτζερ και το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου, «Το Μαϊάμι και η πολιορκία του Σικάγο» (1968), «Μια φωτιά στο φεγγάρι» (1970), «Μέριλιν» (1973), «Το τραγούδι του εκτελεστή» (1979), βραβευμένο με Πούλιτζερ, «Αρχαία δειλινά» (1983).
Το 1968 τιμήθηκε με το Βραβείο Τζορτζ Πολκ για τις ανταποκρίσεις του στο περιοδικό Harper’s.
Εκτός από μυθιστορήματα, έγραψε μια θεατρική έκδοση του «Πάρκου των ελαφιών», και κατά τα τέλη της δεκαετίας του ’60 σκηνοθέτησε μια σειρά αυτοσχεδιαστικών πειραματικών φιλμ, παρόμοια με αυτά του Άντι Γουόρχολ. Μια από αυτές είναι το «Μέιντστοουν» του 1970, που περιλαμβάνει μια σκηνή βίαιου καυγά μεταξύ του Νόρμαν Κίνγκσλεϊ και του Ριπ Τορν, που δεν είναι σίγουρο ότι ήταν σκηνοθετημένος. Το 1987 διασκεύασε σε σενάριο και σκηνοθέτησε το μυθιστόρημά του «Οι σκληροί δεν χορεύουν», με πρωταγωνιστή τον Ράιαν Ο’ Νιλ.
31 – 1 – 1932
Αρχίζει η λειτουργία της πρώτης υψικαμίνου του μεταλλουργικού εργοστασιακού συγκροτήματος του Μαγκνιτογκόρσκ, ενός εκ των σημαντικότερων έργων της σοσιαλιστικής βιομηχανίας που δημιουργήθηκε από το μηδέν στην περιοχή των Ουραλίων.
31 – 1 – 1932
Γεννιέται ο ηθοποιός Γιώργος Μούτσιος. Σπούδασε μουσική, τραγούδι και θέατρο στο Ελληνικό Ωδείο και στη Βιέννη. Ο Γ. Μούτσιος το 1951 προσελήφθη στο Εθνικό Θέατρο για το Χορό της σοφόκλειας τραγωδίας «Οιδίπους τύραννος». Συμμετείχε σε συναυλίες κλασικού τραγουδιού σε ευρωπαϊκές πόλεις και είχε τραγουδήσει τα «Κάρμινα Μπουράνα» στο Φεστιβάλ Αθηνών.
Το 1960, ο Γ. Μούτσιος δίδαξε και τραγούδησε τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι στους αριστοφανικούς «Όρνιθες», που ανέβασε ο Κάρολος Κουν. Συνεργάστηκε με διαφόρους θιάσους (Εθνικό Θέατρο, Λαμπέτη, Βουγιουκλάκη, Γιούλη, Ρουσσέα κ.ά.) και το 1977 συγκρότησε θίασο με τη σύζυγό του Δέσποινα Νικολαΐδου. Στο ενεργητικό του είχε 50, περίπου, ταινίες («Η αγνή του λιμανιού», «Θανασάκης ο πολιτευόμενος», «Ο κράχτης», «Θα σε κάνω βασίλισσα», «Τρούμπα `67», «Κάποτε κλαίνε και οι δυνατοί», «Η επιστροφή της Μήδειας», «Ο αετός των σκλαβωμένων», κ.ά.), την αμερικανική ταινία «Ο λέων της Σπάρτης» και το σήριαλ «Τα παιδιά της Νιόβης».
31 – 1 – 1943
Η 6η Στρατιά συντρίβεται και ο Στρατάρχης φον Πάουλους παραδίδεται στον Κόκκινο Στρατό.
Εκδίδεται το Ανακοινωθέν της Ανώτατης Διοίκησης των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων για τη συντριβή των Γερμανών στο Βόλγα και αναγγέλλεται, ουσιαστικά, η νίκη στη μάχη του Στάλινγκραντ.
31 – 1 – 1966
Η ΕΣΣΔ εκτοξεύει τον «Λούνα – 9», το πρώτο σκάφος στην Ιστορία που προσεδαφίστηκε στη Σελήνη και το πρώτο που μετέδωσε φωτογραφικά δεδομένα πίσω στη Γη.
31 – 1 – 1971
Εκτοξεύεται στη Σελήνη το αμερικανικό διαστημόπλοιο «Απόλλων 14». Οι αστροναύτες του προσεληνώθηκαν στις 5 του Φλεβάρη.
31 – 1 – 1988
Οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας, Α. Παπανδρέου, και της Τουρκίας, Τ. Οζάλ, συναντώνται στο Νταβός και συμφωνούν τα κοιτάσματα πετρελαίου στο Αιγαίο να είναι διεθνής υπόθεση και να σταματήσουν οι έρευνες για πετρέλαιο και οι προκλητικές ενέργειες.
Εβδομάδες αργότερα, ο Α. Παπανδρέου θα αποκήρυσσε από το βήμα της Βουλής αυτή τη συμφωνία, αναφωνώντας το περίφημο «mea culpa».
31 – 1 – 1996
Στις 05:30, ελικόπτερο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού πέφτει στα Ίμια οδηγώντας στο θάνατο τα τρία μέλη του πληρώματος, τον υποπλοίαρχο Χριστόδουλο Καραθανάση, τον υποπλοίαρχο Παναγιώτη Βλαχάκο και τον αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψό. Η κρίση στα Ίμια «διευθετείται» με την παρέμβαση των ΗΠΑ και την επιβολή από την τουρκική πλευρά της πολιτικής των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο.
31 – 1 – 1999
Ο ηγέτης του PKK, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, φυγαδεύεται από την Αθήνα στην Κένυα.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
5 απαντησεις στο “ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ”
1 Ιανουαρίου 1912
Γεννιέται ο ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής και δοκιμιογράφος Νικηφόρος Βρεττάκος (1912-1991). Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους Έλληνες ποιητές. Προτάθηκε τέσσερις φορές για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας και τιμήθηκε με πολλά άλλα βραβεία και διακρίσεις, όπως το Πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1940, 1956, 1982), το Βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1974) και άλλα πολλά.
Φοίτησε με πολλές δυσκολίες στο γυμνάσιο του Γυθείου από το 1923, την περίοδο που φοιτούσε στο ίδιο και ο Γιάννης Ρίτσος.
Σε ηλικία 16 ετών έδωσε την πρώτη του διάλεξη μα θέματα από «τη Δικαιοσύνη και την Παιδεία ως τη διάσπαση του ατόμου», στην Εμπορική Λέσχη του Γυθείου. Το 1929 μετακόμισε στην Αθήνα για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο. Οι οικονομικές δυσκολίες τον οδήγησαν να δουλέψει σε διάφορες, κυρίως χειρωνακτικές δουλειές. Στα τέλη του 1929 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Κάτω Από Σκιές». Το 1933 εκδόθηκε η συλλογή «Κατεβαίνοντας Στη Σιγή Των Αιώνων». Οι συλλογές του είχαν απήχηση στον πνευματικό κόσμο της εποχής. Ο Παλαμάς ζήτησε να τον γνωρίσει. Το 1935 εκδόθηκε το βιβλίο του «Ο πόλεμος», το οποίο αργότερα οδηγήθηκε στην πυρά από τη δικτατορία του Μεταξά.
Στον Ελληνοιταλικό πόλεμο του 1940 στρατεύτηκε και πολέμησε στην πρώτη γραμμή. Το 1941 , με την κατάρρευση του μετώπου, πήγε στην Αθήνα. Εντάχθηκε στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ και πήρε μέρος στην Αντίσταση. Το 1946 υπέγραψε τη διαμαρτυρία των Ελλήνων λογοτεχνών «Προς τη Δ’ Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων και τη Διεθνή Κοινή Γνώμη: Περί εκτάκτων μέτρων κατά των επιβουλευομένων την Δημοσίαν Τάξιν και την ακεραιότητα της χώρας». Από το 1947 εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Από το 1948 συνδέθηκε με φιλία με τον Άγγελο Σικελιανό. Το 1949 έγραψε το λυρικό δοκίμιο «Δυο Άνθρωποι Μιλούν Για Την Ειρήνη Του Κόσμου», το οποίο του στοίχισε τη διαγραφή του από το ΚΚΕ και την απομάκρυνσή του από το περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα». Το 1955-1959, εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος στον Πειραιά, όπου συνέβαλε στην πολιτιστική αναβάθμιση της πόλης. Το 1957 ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση, με τους Άγι Θέρο και Στρατή Μυριβήλη, στα πλαίσια του Συνεδρίου της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Νεολαιών, προσκεκλημένοι των σπουδαστών της Μόσχας. Εκεί γνώρισε και τη σύζυγο του Μαξίμ Γκόρκυ. Επιστρέφοντας κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ο Ένας Από Τους Δύο Κόσμους», το οποίο έγινε αφορμή να διωχθεί, μαζί με το Γιάννη Ρίτσο και τον Μάρκο Αυγέρη για παράβαση του Νόμου 509. Στη διάρκεια της χούντας (19967-1974), αυτοεξορίστηκε στην Ελβετία απ’ όπου ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη, συμμετέχοντας σε ραδιοφωνικές εκπομπές και φεστιβάλ ποίησης. Την περίοδο αυτή τιμήθηκε από πολλά ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και έγραψε το αυτοβιογραφικό κείμενο «Οδύνη» το οποίο εκδόθηκε το 1969, στη Νέα Υόρκη. Επέστρεψε το 1974. Τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το Βραβείο Ουράνη και το 1986 ανακηρύχθηκε μέλος της. Επίσης αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.ΑπάντησηΑπό τον συντάκτη του άρθρου
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ Εμείς οι εργάτες είμαστε που με τον ιδρώτα μας ποτίζουμε τη γη γιά να γεννά καρπούς , λουλούδια , τ’ αγαθά του κόσμου ολόγυράμα φτωχή , αλουλούδιαστη , άκαρπη , μονάχα ή εργατιά .
Εμείς οι εργάτες είμαστε που με τον ιδρώτα μας ζυμώνουμε του κόσμου το ψωμί πιό δυνατά κι απ τα σπαθιά τα χέρια τα δικά μας , και μ’ όλο το αλυσόδεμα ,σκάφτουν , και η γη πλουτεί .
Στου κόσμου τους θησαυριστές το βάρος σου , εργάτη , νόμοι στο τρώνε αδικητές χωρίς ντροπή Αγκαλιαστείτε ,αδέρφια όρθοί! Με μια καρδιά , μιά γνώμη . Δικαιοσύνη , βρόντηξε , και έλαμψε , Προκοπή!… ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ Γεννήθηκε σαν σήμερα το 1859 στη Πάτρα και σφράγισε με το έργο του τη συλλογική φωνή ενός έθνους με τρόπο ανεξίτηλο ,που δικαιώνουν το χαρακτηρισμό του “εθνικού ποιητή” που δόθηκε μόνο σε αυτόν μετά τον Διονύσιο Σολωμό
Γεώργιος ΠαναγούληςΑπάντησηΑπό τον συντάκτη του άρθρου
Καλημέρα σε όλους!
Το έργο του φωτίζει το δρόμο της επανάστασης . .
Το όνομα του Λένιν είναι ταυτισμένο με το πιο μεγάλο κοσμοϊστορικό γεγονός στη σύγχρονη ιστορία , τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση . Το όνομα του έγινε σύμβολο για την παγκόσμια εργατική τάξη ,μαζί με τον Μαρξ και τον Ένγκελς και δίκαια θεωρείται ένας από τους τρείς θεμελιωτές της επαναστατικής κοσμοθεωρίας της εργατικής τάξης .
Ο Λένιν μελετώντας και αναπτύσσοντας τον Μαρξισμό στις συνθήκες του ιμπεριαλισμού , παίρνοντας ο ίδιος άμεσα μέρος στην πρακτική δράση για την επαναστατική ανύψωση της εργατικής τάξης , επέμενε στην ίδρυση του δικού της κόμματος πάνω στις αρχές που ο ίδιος επεξεργάστηκε . Ετσι το μπολσεβίκικο κόμμα είναι το πρώτο με τις αρχές του “Κόμματος Νέου Τύπου” τις αρχές του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και του προλεταριακού διεθνισμού που κατέκτησε την εξουσία .
Σήμερα μετά την ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων , έστω και από την αρνητική σκοπιά , με τη δράση της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων και τους πολέμους , με την υποδούλωση λαών και κρατών στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού , το “αντίπαλο δέος” , ο Σοσιαλισμός είναι αναγκαίος όσο ποτέ άλλοτε . Γι ‘ αυτό και η υπεράσπιση του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε , παρά τις όποιες αποκλίσεις που υπήρξαν , από τις αρχές του Λένιν είναι συστατικό μέρος της ανάπτυξης , της ταξικής πάλης
της εργατικής τάξης . Αλλωστε , ο καπιταλισμός είναι ιστορικά ξεπερασμένος και τόσο σάπιος που πνίγει με την μπόχα του κάθε πιθανότητα καλυτέρευσης της θέσης και της ζωής των λαών . Αυτή ακριβώς η πραγματικότητα κάνει τον Μαρξισμό – Λενινισμό επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε . Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός είναι ο νέος κόσμος ο Σοσιαλιστικός .
Δόξα και τιμή στον μεγάλο μας Επαναστάτη Β. Ι. ΛΕΝΙΝ που σαν σήμερα το 1924 η καρδιά του ηγέτη του προλεταριάτου και της παγκόσμιας εργατικής τάξης παύει να χτυπά .
Γεώργιος ΠαναγούληςΑπάντησηΑπό τον συντάκτη του άρθρου
Καλημέρα σε όλους
Σαν σήμερα το 1944 πεθαίνει ο Νορβηγός ζωγράφος Ενβαρντ Μουνκ . Ένας από τους διασημότερους πίνακες στην ιστορία της τέχνης είναι η κραυγή . Τα έντονα χρώματα και τα διαστρεβλωμένα σχήματα αποτελούν την επιτομή του πνεύματος του εξπρεσιονισμού και του Νορβηγού ζωγράφου. Στις μέρες μας η κραυγή και ο φόβος έχει σκεπάσει την κοινωνία ολόκληρη η οποία παρακολουθεί τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας χωρίς να μπορεί να παρέμβει όπως θα έπρεπε για να σταματήσει την κατρακύλα που βιώνουμε όλλα αυτά τα χρόνια. Μήπως έφθασε λοιπόν η ώρα που ο λαός θα πρέπει να πάρει τη κατάσταση στα χέρια του και να βροντοφωνάξει μόνο αυτός και μόνο για το λαό το στοίχο του μεγάλου μας ποιητή Οδυσσέα Ελύτη “Μη λησμονάτε τη χώρα μου” . Γιατί εμείς ο λαός τελικά έχει λησμονήσει τη χώρα του και έχει επιτρέψει σε κάθε πολιτικό αστικής διαχείρισης να την καταστρέφει . Αυτός ο λαός έχει παράδοση ηρωικών αγώνων και πρέπει να πιστέψει στη δύναμη του , ότι τελικά μόνο ο λαός μπορεί να σώσει το λαό .
Γεώργιος ΠαναγούληςΑπάντησηΑπό τον συντάκτη του άρθρου
Καλημέρα σας!
Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1935 , υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του παγκόσμιου κινηματογράφου . Μέγας ποιητής της κινηματογραφικής γλώσσας , σκέψης και της ιστορίας , ο Αγγελόπουλος μας άφησε μεγάλα
αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου . Οι ταινίες του , έχουν προβληθεί παντού με μεγάλη απήχηση και πολλά βραβεία με σημαντικότερο το χρυσό φοίνικα του φεστιβάλ Καννών για την ταινία ” Μία αιωνιότητα και μία μέρα ” .
Ο Αγγελόπουλος ήταν βαθειά στοχαστικός και διορατικός . Σε όλα τα έργα του ,ψηλαφούσε το σώμα της ιστορίας και μαζί τις πληγές από τα σώματα ,που αγωνιούν να ξαναβγούν στο δρόμο ,να περιπλανηθούν μεταξύ πράξης και ονείρου , να ξαναδούν το νόημα του κόσμου και να φτιάξουν το καινούργιο όραμά του. Επικοινώνησε με τα μεγάλα μυστήρια και τον αγώνα του ανθρώπου για μία καλλύτερη ζωή . Ο θάνατος του όμως , μας ξάφνιασε σαν προδοσία . Σαν να μας εγκατέλειψε με τον ίδιο τρόπο που είχε γράψει κάποτε στο ποίημα του για το Ταξίδι στα Κύθηρα : 《 Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία , αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας . Είμαι επισκέπτης [….] . Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω . Ξεχάστε με στη θάλασσα [….] 》. Σύμπτωση με το τέλος του ; ή προειδοποίηση που δεν δώσαμε τη σημασία της .
Στο Θίασο η ταινία ακολουθεί τις περιπέτειες ενός περιοδεύντος θιάσου , στην Ελλάδα από το 1939 μέχρι το 1952 ο οποίος προσπαθεί να παρουσιάσει μια θεατρική παράσταση και μέσω αυτής την πολιτική ιστορία της Ελλάδας στη παραπάνω περίοδο . Από τη μια παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες της δικτατορίας Μεταξά , την έναρξη του πολέμου, την Ιταλική εισβολή , την Γερμανική κατοχή , την Απελευθέρωση , την άφιξη των “συμμάχων ” Άγγλων αρχικά και Αμερικάνων στη συνέχεια ,την καταπίεση των αγωνιστών και τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο , μέχρι τις εκλογές του 1952 όπου κυριαρχούν οι δυνάμεις της δεξιάς .
https://youtu.be/_BsiDkHPcDM
Στους Κυνηγούς όπως θα δούμε στο μικρό βιντεάκι , μας δείχνει να πλανιέται το φάντασμα του Αρη Βελουχιώτη , που τρομοκρατεί τόσο πολύ τους μικροαστούς, που σε πιάνει ρίγος γι ‘ αυτά τα άθλια υποκείμενα που μονίμως ονειρεύονται την προαγωγή τους στην “ανώτερη τάξη ” .
https://youtu.be/BBp7854KZC8 Στις ταινίες του υπάρχει το ερώτημα της νίκης και της ήττας του Κομμουνιστικού κινήματος και μαζί το ερώτημα του ανθρώπου , πως θα μπορέσουμε να βρούμε τις λέξεις και τις εικόνες για το επόμενο συλλογικό όνειρο .
Στο μετέωρο βήμα του Πελαργού κάπου υπάρχει η φράση ” με ποιές λέξεις κλειδιά θα ανοίξουμε την πόρτα σε ένα καινούργιο συλλογικό όνειρο ;
https://youtu.be/Ax6bXXIQG7U
Στο βλέμμα του Οδυσσέα παρουσιάζει το κομματιασμένο άγαλμα του Λένιν , τους εργάτες που το τοποθετούν στο πλοίο , ένας άνδρας και μία γυναίκα . Η ιστορία , τα κομμάτια της , το παρελθόν και το μέλλον.
Η ιστορία και εμείς. Εμείς μπροστά στην ιστορία . Εμείς δημιουργοί της ιστορίας πώς θα ζήσουμε, με ποιό στήριγμα , με ποιόν πατέρα , με ποιά πίστη .
Η εκπληκτική σεκάνς του τέλους σε ένα Σεράγεβο πολιορκημένο από το θάνατο και την ομίχλη θα παραμείνει στην μνήμη μας για πάντα .
https://youtu.be/e4SMsiTN_T0
Οι ταινίες του Αγγελόπουλου όπως και κάθε ταινία τέχνης δεν προσφέρονται για να σκοτώνει κανείς την ώρα του. Μας βοηθούν ν ‘ ανοίξουμε το βλέμμα μας , να μπούμε στην ψυχή της ιστορίας μας , να πάρουμε την υπόθεση της Τέχνης και της επανάστασης στα σοβαρά . Μας βοηθούν ν ‘ αντέξουμε , να πιστέψουμε να κατανοήσουμε . Σε τέτοιες εποχές που κυριαρχεί το άγχος , το θολό τοπίο , ένα τοπίο που δεν μπορείς να δείς, παρά λίγο πιό πέρα από εκεί που είσαι ,είναι αναγκαίο αυτό το βλέμμα .
Η άλλη θάλασσα η τελευταία του ταινία που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ , γιατί του είχε στήσει καρτέρι με το θάνατο , κατά τη διάρκεια των γυρισμά των της , μένει μέχρι σήμερα αταξίδευτη !!!! .
Σ ‘ ευχαριστούμε Αγγελόπουλε, γιατί με τις ταινίες σου μας έκανες πιο πλούσιους , σε γνώσεις και συναισθήματα , αλλά και για τα ταξίδια που μας χάρισες και ας έμεινε ημιτελής η άλλη θάλασσα . Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος είναι πάντα εδώ με το βλέμμα του , με τα ερωτήματά του , με το έργο του . Γεώργιος ΠαναγούληςΑπάντησηΑπό τον συντάκτη του άρθρου
Πηγή : ALT.GR
3 απαντησεις στο “ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ”
1 Ιανουαρίου 1912
Γεννιέται ο ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής και δοκιμιογράφος Νικηφόρος Βρεττάκος (1912-1991). Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους Έλληνες ποιητές. Προτάθηκε τέσσερις φορές για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας και τιμήθηκε με πολλά άλλα βραβεία και διακρίσεις, όπως το Πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1940, 1956, 1982), το Βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1974) και άλλα πολλά.
Φοίτησε με πολλές δυσκολίες στο γυμνάσιο του Γυθείου από το 1923, την περίοδο που φοιτούσε στο ίδιο και ο Γιάννης Ρίτσος.
Σε ηλικία 16 ετών έδωσε την πρώτη του διάλεξη μα θέματα από «τη Δικαιοσύνη και την Παιδεία ως τη διάσπαση του ατόμου», στην Εμπορική Λέσχη του Γυθείου. Το 1929 μετακόμισε στην Αθήνα για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο. Οι οικονομικές δυσκολίες τον οδήγησαν να δουλέψει σε διάφορες, κυρίως χειρωνακτικές δουλειές. Στα τέλη του 1929 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Κάτω Από Σκιές». Το 1933 εκδόθηκε η συλλογή «Κατεβαίνοντας Στη Σιγή Των Αιώνων». Οι συλλογές του είχαν απήχηση στον πνευματικό κόσμο της εποχής. Ο Παλαμάς ζήτησε να τον γνωρίσει. Το 1935 εκδόθηκε το βιβλίο του «Ο πόλεμος», το οποίο αργότερα οδηγήθηκε στην πυρά από τη δικτατορία του Μεταξά.
Στον Ελληνοιταλικό πόλεμο του 1940 στρατεύτηκε και πολέμησε στην πρώτη γραμμή. Το 1941 , με την κατάρρευση του μετώπου, πήγε στην Αθήνα. Εντάχθηκε στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ και πήρε μέρος στην Αντίσταση. Το 1946 υπέγραψε τη διαμαρτυρία των Ελλήνων λογοτεχνών «Προς τη Δ’ Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων και τη Διεθνή Κοινή Γνώμη: Περί εκτάκτων μέτρων κατά των επιβουλευομένων την Δημοσίαν Τάξιν και την ακεραιότητα της χώρας». Από το 1947 εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Από το 1948 συνδέθηκε με φιλία με τον Άγγελο Σικελιανό. Το 1949 έγραψε το λυρικό δοκίμιο «Δυο Άνθρωποι Μιλούν Για Την Ειρήνη Του Κόσμου», το οποίο του στοίχισε τη διαγραφή του από το ΚΚΕ και την απομάκρυνσή του από το περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα». Το 1955-1959, εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος στον Πειραιά, όπου συνέβαλε στην πολιτιστική αναβάθμιση της πόλης. Το 1957 ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση, με τους Άγι Θέρο και Στρατή Μυριβήλη, στα πλαίσια του Συνεδρίου της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Νεολαιών, προσκεκλημένοι των σπουδαστών της Μόσχας. Εκεί γνώρισε και τη σύζυγο του Μαξίμ Γκόρκυ. Επιστρέφοντας κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ο Ένας Από Τους Δύο Κόσμους», το οποίο έγινε αφορμή να διωχθεί, μαζί με το Γιάννη Ρίτσο και τον Μάρκο Αυγέρη για παράβαση του Νόμου 509. Στη διάρκεια της χούντας (19967-1974), αυτοεξορίστηκε στην Ελβετία απ’ όπου ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη, συμμετέχοντας σε ραδιοφωνικές εκπομπές και φεστιβάλ ποίησης. Την περίοδο αυτή τιμήθηκε από πολλά ευρωπαϊκά πανεπιστήμια και έγραψε το αυτοβιογραφικό κείμενο «Οδύνη» το οποίο εκδόθηκε το 1969, στη Νέα Υόρκη. Επέστρεψε το 1974. Τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το Βραβείο Ουράνη και το 1986 ανακηρύχθηκε μέλος της. Επίσης αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ Εμείς οι εργάτες είμαστε που με τον ιδρώτα μας ποτίζουμε τη γη γιά να γεννά καρπούς , λουλούδια , τ’ αγαθά του κόσμου ολόγυράμα φτωχή , αλουλούδιαστη , άκαρπη , μονάχα ή εργατιά .
Εμείς οι εργάτες είμαστε που με τον ιδρώτα μας ζυμώνουμε του κόσμου το ψωμί πιό δυνατά κι απ τα σπαθιά τα χέρια τα δικά μας , και μ’ όλο το αλυσόδεμα ,σκάφτουν , και η γη πλουτεί .
Στου κόσμου τους θησαυριστές το βάρος σου , εργάτη , νόμοι στο τρώνε αδικητές χωρίς ντροπή Αγκαλιαστείτε ,αδέρφια όρθοί! Με μια καρδιά , μιά γνώμη . Δικαιοσύνη , βρόντηξε , και έλαμψε , Προκοπή!… ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ Γεννήθηκε σαν σήμερα το 1859 στη Πάτρα και σφράγισε με το έργο του τη συλλογική φωνή ενός έθνους με τρόπο ανεξίτηλο ,που δικαιώνουν το χαρακτηρισμό του “εθνικού ποιητή” που δόθηκε μόνο σε αυτόν μετά τον Διονύσιο Σολωμό
Γεώργιος Παναγούλης
George Panagoulisλέει:
30 Δεκεμβρίου 2025 την 20:38 • Επεξεργασία
Ενας ακόμα χρόνος φεύγει και ο κατακερματισμός του κόσμου συνεχίζεται , όσο οι λαοί δεν αφυπνίζονται και δεν αντιδρούν μπροστά στη βαρβαρότητα και την εξαθλίωση που έχει επιβάλλει ο καπιταλισμός ,που στο ανώτατο και τελευταίο στάδιο γίνεται πιο επιθετικός και αδηφάγος . Το2025 συμαδεύτηκε από το ξέσπασμα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία . Η κλιμάκωση ανάμεσα στο ευρωατλαντικό μλόκ και τη Ρωσσία , η ενίσχυση της σύγκρουσης ΗΠΑ- Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα σηματοδοτούν ανυπολόγιστους κινδύνους για τους λαούς ακόμα και τον κίνδυνο ενός πυρηνικού πολέμου .
Στη χώρα μας δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά τα πράγματα και αυτό το κατέστησε σαφέστατα από την πρώτη ημέρα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με την εμπλοκή της στο πόλεμο με ότι αυτό συνεπάγεται για τα εθνικά μας θέματα .
Για το λόγο αυτό απαιτείται η επαγρύπνηση του λαού που θα πρέπει να δυναμώσει τη δράση ενάντια στην αναβαθισμένη εμπλοκή της Ελλάδας στην ιμπεριαλιστική στρατιωτική σύγκρουση στην Ουκρανία μεταξύ ΝΑΤΟ – Ρωσσίας , αλλά και της όξυνσης των Ελληνοτουρκικών σχέσεων .
Ομως όλλα αυτά σηματοδοτούν την μονιμοποίηση της φτώχειας και της εξαθλίωσης για τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία και την ακόμα μεγαλύτερη επιστροφή στα κέρδη για μια χούφτα καπιταλιστές .
Και ο λαός ; θα δεχτεί να παραμένει θεατής στη συνεχή εξαθλίωση που του επιβάλουν;
Αυτός ο λαός έχει παράδοση στους λαϊκούς αγώνες και πρέπει ν ‘ ανατρέξει στις κάθε τόσο εξάρσεις του , για να παίρνει βαθειές ανάσες , να ζυγιάζει τη πορεία του , να συγκεντρώνει τη δυναμή του , να προχωρά μπροστά . Εχει ανάγκη να γραδέρνει τους σημερινούς στόχους του , μέσα στην καθοδηγητική επίδραση των μεγάλων αγώνων που έχει δώσει , να πάρει κουράγιο και δύναμη , ελπίδα και θάρρος , να πιστεύει ότι κανένας εχθρός δεν είναι ανίκητος , κανένα κατεστημένο δεν είναι ισχυρότερο απο αυτόν
Να πιστεύει ότι μόνο αυτός κατέχει τα κατάλληλα κλειδιά που προέρχονται από τους κλασικούς του Μαρξισμού – Λενινισμού , που θα του ανοίξουν την πόρτα σε ένα νέο συλλογικό όραμα , που αυτή τη φορά θα τον οδηγήσει στη τελική νίκη το Σοσιαλισμό – Κομμουνισμό.
Αυτός ο λαός λοιπόν , θα είναι στο ύψος του και στο πλάι του ταξικού εργατικού κινήματος και θα παλέψει για τα συσσωρευμένα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στα χρόνια της κρίσης . Τα εργασιακά προβλήματα , οι πλειστηριασμοί , το μεγάλο ζήτημα της απεργίας , η πιο βαθειά πρόσδεση της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς με ότι αυτό συνεπάγεται , είναι εδώ και δεν μπορούν να περιμένουν .
Καλή αγωνιστική χρονιά .
Γεώργιος Παναγούλης