ΤΕΧΝΕΣ

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ 22ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ

Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!

Θερμό χειροκρότημα για την παράσταση «Το Μανιφέστο» του Μπ. Μπρεχτ

Η εναρκτήρια εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την παρουσίαση της παράστασης «Το Μανιφέστο» του Μπέρτολτ Μπρεχτ – μια ποιητική απόδοση του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος» των Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ενγκελς.

Στην παράσταση που ετοιμάστηκε ειδικά για την εναρκτήρια εκδήλωση του 22ου Συνεδρίου, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη χώρα μας, σε θεατροποιημένη μορφή, το κείμενο του μεγάλου κομμουνιστή διανοητή.

Τρεις μήνες βήμα το βήμα δουλευόταν το έργο. Η δραματουργική επεξεργασία του, οι σκηνές πάνω στις οποίες θα απλωθεί η δράση, η κίνηση, τα κοστούμια, τα κατάλληλα σκηνικά αντικείμενα, η εθελοντική και γεμάτη ενθουσιασμό προσφορά των ηθοποιών και χορευτών, για να δώσουν «σάρκα και οστά» στα πυκνά και σύνθετα νοήματα του Μανιφέστου.

Και το στοίχημα κερδήθηκε! Για αυτό και το χειροκρότημα ήταν τόσο θερμό! Για αυτό και οι αγκαλιές στα παρασκήνια ήταν τόσο δυνατές…

Τ’ όνομά του: Κομμουνισμός

Ενα πέπλο κρύβει τη σκηνή. Μόνο σκιές… Σκιές ανθρώπων που περπατάνε… Θα μπορούσε να παραπέμπει στο χθες, αλλά και στο σήμερα και στο αύριο…

Στις γειτονιές των αθλίων

έχει την τιμητική του,

μα στα παλάτια σπέρνει τον τρόμο.

Ηρθε για να αλλάξει τα πάντα και να μείνει για πάντα.

Τ’ όνομά του:

Κομμουνισμός.

Εχεις ακούσει πολλά ψέματα γι’ αυτόν –

από εχθρούς, μα κι από φίλους.

Ομως αυτά είναι που λεν οι κλασικοί…

Μεταγράφοντας το «Μανιφέστο» σε ποίημα, ο Μπρεχτ επιχείρησε με αυτόν τον τρόπο να απαντήσει σε ερωτήματα του καιρού του, να προβάλει την κομμουνιστική ιδεολογία… Γι’ αυτό γυρνά στην πηγή… Στο κείμενο των θεμελιωτών του επιστημονικού σοσιαλισμού, στους Μαρξ και Ενγκελς.

Το πέπλο σηκώνεται… Πια μπορούμε να διακρίνουμε τη σκηνή. Σε ένα βάθρο στη μέση στέκονται οι εκπρόσωποι της κυρίαρχης τάξης… Γύρω τους οι καταπιεσμένοι, της Γης οι κολασμένοι, οι προλετάριοι…

Οι τάξεις ενωμένες

πολεμούσαν τον εξωτερικό εχθρό τους

και ξεχνούσαν τη δική τους σύγκρουση.

Μα η νίκη που πετύχαιναν αυτές οι δύο τάξεις

ήτανε νίκη της μιας μονάχα τάξης.

Των αστών…

Γιατί βαθύτερος απ’ τον πόλεμο των λαών

είναι ο πόλεμος των τάξεων-

κι ας τον αποσιωπάνε οι ιστοριογράφοι μας με όνειδος –

αφού, φανερά ή καλυμμένα,

ο πόλεμος αυτός

μαίνεται για τις δικές τους πόλεις,

κι όχι για του εχθρού…

Μέσα από την αφήγηση, τις εικόνες που σχηματίζονται, τη γεμάτη άλλοτε με σαρκασμό και άλλοτε με απίστευτη λυρικότητα απόδοση του κειμένου από τους ταλαντούχους καλλιτέχνες, περνούν μέσα από τα μάτια του θεατή πλευρές της ιστορίας της πάλης των τάξεων. Η εξέλιξη των μέσων παραγωγής και συνολικά των παραγωγικών δυνάμεων, η αλληλεπίδρασή τους με τις σχέσεις παραγωγής.

Τώρα η αστική τάξη παντού κατοικεί, παντού φωλιάζει.

Τις παλιές εγχώριες επιχειρήσεις καταστρέφει

και για την άντληση πρώτων υλών

στις πιο απομακρυσμένες χώρες

το αποκρουστικό της χέρι στρέφει.

Οι λαοί εξαρτώνται ο ένας απ’ τον άλλον πολλαπλά,

και τα πνευματικά αγαθά γίνονται κι αυτά κοινά.

Η επιστήμη χτίζει κοινή κοσμοαντίληψη,

και των ξεχωριστών λαών οι στίχοι

παγκόσμια τώρα γίνονται ποίηση…

Ομως έχει φτάσει πια ο καιρός που οι σχέσεις παραγωγής από μορφές ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων μεταβάλλονται σε δεσμά τους… Τα λόγια μεστά και καίρια, αποτυπώνονται στο μυαλό.

Καιρό τώρα,

η ιστορία της μεγάλης βιομηχανίας και του εμπορίου

δεν είναι παρά η ιστορία

της εξέγερσης των δυνάμεων παραγωγής

κατά του αστικού τρόπου παραγωγής…

Οι οικονομικές κρίσεις που μαστίζουν τις καπιταλιστικές κοινωνίες κάνουν την εμφάνισή τους… Το σύμπλεγμα των εργατών τρέχει. Ψάχνει για δουλειά, ψάχνει τροφή, ψάχνει τρόπο να ζήσει. Κόντρα στις απαιτήσεις των «πάνω». Των «πάνω» που μόνο το κέρδος τους αποζητούν.

Η περίφημη, γιγάντια κοινωνία

που, από τόσες γενιές έχει οικοδομηθεί,

βυθίζεται τώρα στη βάρβαρη προϊστορική εποχή.

Και γι’ αυτό

δεν ευθύνεται καθόλου η έλλειψη-

μα η υπερβολή και το πολύ, το πάρα πολύ.

Η εργατική τάξη σιγά σιγά γίνεται τάξη για τον εαυτό της. Καταλαβαίνουν την αλήθεια… Κυκλώνουν το βάθρο… Δειλά δειλά οι γροθιές υψώνονται.

Με πάθος ο ένας στον άλλον ψιθυρίζουν

ότι οι μέρες των αστών είναι μετρημένες.

Γιατί ο κόσμος τους έγινε πια πολύ στενός

για να χωρέσει τον πλούτο που μπορεί να παραχθεί.

Στρέφονται τώρα ενάντια στους αστούς.

Σηκώνουν κατά πάνω τους τα ίδια όπλα.

Εκείνα που κάποτε είχαν σηκώσει οι αστοί

για να συντρίψουν τον κόσμο της Φεουδαρχίας.

Να και το Κόμμα!

Ενα κόκκινο πανί αχνό φαίνεται να ανεμίζει πίσω από τους προλετάριους που πια έχουν συγκεντρωθεί… Είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα. Η πρωτοπορία, η καρδιά και ο νους της εργατικής τάξης. `Η αλλιώς, όπως μας θυμίζει ο Μπρεχτ… Η εμπροσθοφυλακή των μαζών, που οδηγεί τον αγώνα με τις μεθόδους των κλασικών, που δημιουργήθηκαν από τη γνώση της πραγματικότητας.

Τα λόγια που ακούγονται για το Κόμμα αυστηρά και με τρυφερότητα φωλιάζουν στη συνείδηση όλων αυτών που γέμισαν το θέατρο, και καταχειροκροτούνται!

Επειτα εικόνες από την Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση στη μεγάλη οθόνη του θεάτρου μπλέκονται με τις γοργές κινήσεις των προλετάριων πάνω στη σκηνή και με τη συγκλονιστική μουσική του Προκόφιεφ.

Ο αφηγητής, που σε όλη τη διάρκεια του έργου μάς «πήρε από το χέρι» και πότε σχολίαζε τα γεγονότα, πότε ειρωνευόταν, πότε με τρυφερότητα μιλούσε για τα βάσανα των προλετάριων, μιλά πια απλά. Απλά και στέρεα.

Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν, σ’ αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Εχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο.

Η σκηνή γεμίζει με έναν ψίθυρο αρχικά, που όλο και μεγαλώνει: Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε… Ενα μικρό κορίτσι με ένα κόκκινο παλτό διασχίζει τη σκηνή. Αφήνει ένα γαρύφαλλο. Μια υπόμνηση για όλους όσους πάλεψαν και για όσους θα έρθουν να μεγαλώσουν αυτή τη μεγάλη αλυσίδα που δεν έχει τέλος…

Ο όρκος δίνεται. Οι γροθιές υψώνονται. Κι όλα τα στόματα ενώνονται στον ύμνο…

«Στον αγώνα ενωμένοι κι ας μη λείψει κανείς»…

«Ενας αιώνας αγώνας και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία» αντηχεί με συγκίνηση και δύναμη από το κοινό σε όλη την αίθουσα! Εμπρός με αποφασιστικότητα και υπερηφάνεια για το 22ο Συνέδριο του Κόμματός μας!

    

Μια τετρασέλιδη αναμνηστική κάρτα

«Υποδεχόμαστε το 22ο Συνέδριο του Κόμματός μας με αγωνιστική αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση, με μαχητικό πνεύμα και αίσθημα ευθύνης ότι θα ανταποκριθούμε στους υψηλούς στόχους που θέτουμε, χτίζοντας “ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό”»…

Μ’ αυτά τα λόγια, μεταξύ άλλων, υποδεχόταν το ΚΚΕ τους προσκεκλημένους στην εναρκτήρια εκδήλωση του Συνεδρίου στο Γαλάτσι, με μια μεγάλη τετρασέλιδη κάρτα που περιείχε ταυτόχρονα αναλυτικές πληροφορίες για την παράσταση «Το Μανιφέστο» του Μπ. Μπρεχτ που παρουσιάστηκε στην εκδήλωση, καθώς και τα ονόματα των συντελεστών της παράστασης, τους οποίους το Κόμμα ευχαριστεί θερμά.

    

Οι συντελεστές της παράστασης

Συγγραφέας: Μπέρτολτ Μπρεχτ. Μετάφραση: Ελλη Κοτσαλίδου, Χρήστος Μπαλωμένος. Επιμέλεια της ποιητικής απόδοσης στα Ελληνικά: Ρίτα Νικολαΐδου.

Σκηνοθεσία, δραματουργική επεξεργασία, μουσική επιμέλεια: Σταύρος Λίτινας, Δανάη Κατσαμένη. Κίνηση: Σταύρος Λίτινας. Σκηνικά – κοστούμια: Σταύρος Λίτινας. Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου. Επιμέλεια κίνησης: Αννα Λιανοπούλου. Βοηθός σκηνογράφου: Αλέξης Γκούμας. Βοηθός ενδυματολόγου: Αλεξάνδρα Πετροπούλου. Βίντεο: Γιάννης Κλεφτογιάννης. Κομμώσεις – μαγικιαζ: Ηρώ Μπούτα, Ελένη Τσαρδακη, Κωστής Φαρμάκης.

Αφηγητής επί σκηνής: Αλέξανδρος Τσίτσος.

Παίζουν: Δανάη Αλυσανδράτου, Αφροδίτη Βραχοπούλου, Πέτρος Γαρδικλής, Πέτρος Γκιώνης, Δανάη Γοργομύτη, Αντώνης Γουγής, Γεωργία Καούκη, Δανάη Κατσαμένη, Λευτέρης Κολίτσος, Βαγγελιώ Κυριαζίδου, Αννα Λιανοπούλου, Αρης Μπαταγιάννης, Πηνελόπη Μουσγά, Ελπίδα Ντινοπούλου, Φαίδρα Παπανικολάου, Ηλέκτρα Σουλίου, Σοφία Σίμου, Γιώτα Σπανού, Γιώργος Τσαγκαράκης, Ελένη Τσάκαλου, Μάνος Τσίζεκ, Αποστόλης Φραγκούλης. Και η Παρθενόπη Μπουζούρη.

Τραγουδούν: Λήδα Καλλιόπη Αγγέλου, Φωτεινή Δρίνη, Παρασκευάς Θεοδωράκης, Νέστορας Μπέσιος, Κατερίνα Νιάνιου, Δημήτρης Πέππας, Αμέρισσα Φτούλη, Μίνα Ψυχιά.

Συμμετέχουν: Ελλη Δημητρίου, Κατερίνα Δημοπούλου, Αννα Ευθυμίου, Λίνα Καπελέρη, Κατερίνα Καραμπίλα, Δήμητρα Μιχελάκου, Εφη Μιχελάκου, Αλέξανδρος Μιχόπουλος, Αναστάσης Ριζογιάννης, Γιάννης Παναγοηλιόπουλος, Στέργιος Παπουτσής, Μαριτίνα Σαραφιανού, Παναγιώτα Τιγκίρη, Μαριάννα Τρίκογλου και η μικρή Χριστίνα.

Πηγή : Ριζοσπάστης 29 – 1 – 2026

 

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Ολες οι ταινίες του Θ. Αγγελόπουλου στο Cinobo

Η streaming πλατφόρμα Cinobo θα φιλοξενήσει αποκλειστικά για πρώτη φορά ολόκληρη τη φιλμογραφία του μεγάλου Ελληνα σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου. Ολες οι ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου είναι διαθέσιμες στο cinobo.com.

13 ταινίες μεγάλου μήκους και 2 μικρού μήκους… Ταινίες που έχουν γράψει ιστορία στο παγκόσμιο σινεμά, από τα μικρού μήκους του μέχρι τον εμβληματικό «Θίασο» κι από την «Αναπαράσταση» μέχρι τον Χρυσό Φοίνικα του «Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα», με ό,τι βρίσκεται στο ενδιάμεσο.

Οι ταινίες της συλλογής:

Η Εκπομπή (1968): Πολύ πριν η κριτική στα media γίνει κοινός τόπος, ο Αγγελόπουλος αποδομεί με αιχμηρή ειρωνεία και αυστηρή φόρμα το τηλεοπτικό θέαμα ως μηχανισμό εξουσίας, στην πρώτη ταινία του που λειτουργεί και ως πρώιμο μανιφέστο για τη μετέπειτα θρυλική πορεία του.

Αναπαράσταση (1970): Ενας μετανάστης επιστρέφει μετά από χρόνια στο χωριό του, όπου κανείς δεν τον περιμένει. Οταν η γυναίκα του με τον εραστή της τον σκοτώνουν, ένας ανακριτής επιχειρεί να αναπαραστήσει το έγκλημα, την ίδια ώρα που ένα κινηματογραφικό συνεργείο καλύπτει το γεγονός.

Μέρες του ’36 (1972): Παραμονές των εκλογών του 1936, ένας απελπισμένος κρατούμενος, κατηγορούμενος για τη δολοφονία συνδικαλιστή, παίρνει όμηρο στο κελί του έναν βουλευτή, σε μια προσπάθεια να ασκήσει πίεση για την απελευθέρωσή του.

Ο Θίασος (1975): Η ταινία ακολουθεί τις περιπέτειες ενός περιοδεύοντος θιάσου στην Ελλάδα από το 1939 μέχρι το 1952 και μαζί όλες τις μεγάλες ιστορικές στιγμές. «Το να υμνείς την επανάσταση, δεν σημαίνει πως υμνείς πάντα τη νίκη. Η τελευταία εικόνα της ταινίας δείχνει τον θίασο να κινείται προς την κάμερα. Ξέρουμε πως έχουν υπάρξει νεκροί, φυλακισμένοι, εκτελεσμένοι… Είναι μια στιγμή συνειδητοποίησης», έλεγε ο ίδιος.

Οι Κυνηγοί (1977): Κατά τη διάρκεια ενός κυνηγετικού Σαββατοκύριακου την Πρωτοχρονιά, μια ομάδα εύπορων αστών ανακαλύπτει το πτώμα ενός αντάρτη του Εμφυλίου, θαμμένο για δεκαετίες στο χιόνι. Στο τρίτο μέρος της Τριλογίας της Ιστορίας, ο Θόδωρος Αγγελόπουλους οικοδομεί μια από τις πιο αμείλικτες αλληγορίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Ο Μεγαλέξαντρος (1980): Την αυγή του εικοστού αιώνα, ένας δημοφιλής ληστής, ο «Μεγαλέξαντρος», δραπετεύει από τη φυλακή, απάγει Αγγλους διπλωμάτες και τους κρατά ομήρους στο χωριό του, αιτούμενος αμνηστία κι επιστροφή της γης στους χωρικούς.

Αθήνα, Επιστροφή στην Ακρόπολη (1983): Ενα συναρπαστικό ντοκιμαντέρ, με αφορμή την ανακήρυξη της Αθήνας ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 1985. Η Αθήνα σε διαρκή συνομιλία με την Ιστορία της. Μια ποιητική περιπλάνηση, βασισμένη σε πίνακες ζωγραφικής, ποιήματα και φιλοσοφικά κείμενα.

Ταξίδι στα Κύθηρα (1984): Ενας σκηνοθέτης υποδέχεται τον κομμουνιστή πατέρα του, που επιστρέφει στον τόπο του μετά από 32 χρόνια στην εξορία, αντιτίθεται στην πώληση ενός κομματιού γης κι αδυνατεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.

Ο Μελισσοκόμος (1986): Το θρυλικό σιωπηλό road movie του Αγγελόπουλου, ένας στοχασμός πάνω στη μοναξιά και τη φυγή. Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι πρωταγωνιστεί σε έναν από τους πιο εσωστρεφείς – και διασημότερους – ρόλους της καριέρας του, σε μια ταινία – σταθμό του Ελληνα σκηνοθέτη.

Τοπίο στην Ομίχλη (1988): Η ταινία που χάρισε στον Θόδωρο Αγγελόπουλο τον Αργυρό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας και το Ευρωπαϊκό Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Χρονιάς. Δύο αδέρφια φεύγουν από το σπίτι τους για να βρουν τον πατέρα τους στη Γερμανία. Το ταξίδι τους, γεμάτο απώλειες και μικρά θαύματα, γίνεται μια πορεία ενηλικίωσης μέσα σε έναν κόσμο που δεν τους εξηγεί τίποτα, αλλά τους αλλάζει για πάντα.

Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού (1991): Στο πρώτο μέρος της Τριλογίας των Συνόρων, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος επιστρατεύει τους Μαρτσέλο Μαστρογιάνι και Ζαν Μορό… Ενας νεαρός ρεπόρτερ συναρπάζεται από τη φυσιογνωμία ενός ηλικιωμένου πρόσφυγα που ζει σχεδόν ασκητικά σε μια μικρή συνοριακή πόλη. Η έρευνά του μετατρέπεται σε μία υπαρξιακή περιπλάνηση.

Το Βλέμμα του Οδυσσέα (1995): Ενας Ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης επιστρέφει μετά από χρόνια στα Βαλκάνια, αναζητώντας τις χαμένες μπομπίνες μιας ταινίας των αδερφών Μανάκη.

Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα (1998): Ο πολυσυζητημένος Χρυσός Φοίνικας του Θόδωρου Αγγελόπουλου ακολουθεί τον θρυλικό Μπρούνο Γκαντς σε έναν τελευταίο περίπατο μνήμης, παρόντος και μεγάλων αντίο. Το σινεμά ως το απόλυτο ταξίδι στον χρόνο.

Το Λιβάδι που Δακρύζει (2004): Η ιστορία μιας οικογένειας προσφύγων από τις αρχές του 20ού αιώνα έως τον Εμφύλιο Πόλεμο. Μέσα από μετακινήσεις, χωρισμούς και επανενώσεις, οι προσωπικές ζωές διασταυρώνονται με τις μεγάλες ιστορικές ανακατατάξεις της Ελλάδας.

Η Σκόνη του Χρόνου (2008): Το σινεμά γίνεται γέφυρα ανάμεσα σε χώρες, εποχές και μνήμες, καθώς η προσωπική συναντά την πολιτική ιστορία. Γουίλεμ Νταφόε, Μπρούνο Γκαντς και Ιρέν Ζακόμπ πρωταγωνιστούν στην τελευταία ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

    

«Η δύναμη της συνήθειας vol. 2» από τον Μάρτη

Μετά τον επιτυχημένο περσινό κύκλο παραστάσεων ο Γιάννος Περλέγκας και η ομάδα χορευτών και ακροβατών «κι όμΩς κινείται» συνεχίζουν τη συνεργασία τους, ανεβάζοντας με ανανεωμένη ματιά και νέους συντελεστές επί σκηνής την κωμωδία του Τόμας Μπέρνχαρντ «Η δύναμη της συνήθειας vol. 2», από τις 2 Μάρτη και κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

Το έργο διαδραματίζεται ένα βράδυ του 1974 στη γνωστή πλατεία του Μονάχου, Τερεζιενβίζεε (όπου λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο η διαβόητη γιορτή μπίρας Οκτόμπερφεστ). Στο επίκεντρο ο διευθυντής του περιοδεύοντος τσίρκου Καριμπάλντι, που επί 22 χρόνια επιβάλλει στους συνεργάτες του ατελείωτες πρόβες για να εκτελέσουν άψογα ένα κουιντέτο του Φραντς Σούμπερτ.

Δύο είναι οι έγνοιες του: Aφενός η επιβίωση της μικρής οικογενειακής του επιχείρησης, αφετέρου η εδώ και 22 χρόνια αποτυχημένη του προσπάθεια να τελειοποιήσει με τον πενταμελή του θίασο το «Κουιντέτο της Πέστροφας» του Σούμπερτ…

Η συνεργασία του Γιάννου Περλέγκα με την ομάδα χορευτών και ακροβατών «κι όμΩς κινείται» συνεχίζεται έπειτα από τους αριστοφανικούς «Βατράχους» και τον «Κατσούρμπο» του Γεωργίου Χορτάτση στο Φεστιβάλ Αθηνών, με μια παράσταση όπου καθίσταται αναγκαία η συνύπαρξη της γλώσσας της αφήγησης, του χορού, της μουσικής και των ακροβατικών.

«Η δύναμη της συνήθειας» είναι το τρίτο έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ που σκηνοθετεί ο Γιάννος Περλέγκας, μετά το ανέβασμα του «Ιμμάνουελ Καντ» και του «Ο αδαής και ο παράφρων».

Μετάφραση: Γιάννος Περλέγκας.

Δημιουργική ομάδα: Γιάννος Περλέγκας, Χριστίνα Σουγιουλτζή, Νώντας Δαμόπουλος, Αντιγόνη Λινάρδου, Φίλιππος Βασιλείου, Μαρία Αθανασοπούλου, Φανή Μουζάκη, Federico Bustamante.

Επί σκηνής: Κωστής Γλύκαντζης, Θοδωρής Λαμπρόπουλος, Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος, Γιάννος Περλέγκας, Χριστίνα Σουγιουλτζή.

Προπώληση εισιτηρίων: ticketservices.gr και από το ταμείο του θεάτρου.

Ισχύει early bird 10 ευρώ έως την 1η Φλεβάρη.

    

«Ο Κόσμος είναι Ενας»

Ο Κωνσταντίνος Βήτα «συνομιλεί» με το έργο του Γιάννη Ρίτσου

Ο Κωνσταντίνος Βήτα, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνικής ηλεκτρονικής σκηνής, «συνομιλεί» με το ποιητικό έργο του Γιάννη Ρίτσου στην παράσταση «Ο Κόσμος Είναι Ενας», που θα παρουσιαστεί τη Δευτέρα 9 Φλεβάρη στο ιστορικό Θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας», προσφέροντας ένα ηλεκτρονικό μουσικό ταξίδι στο εσωτερικό σύμπαν του ποιητή.

Στη ροή της παράστασης παρουσιάζεται ένας κύκλος 20 ποιημάτων από όλο το φάσμα του έργου του μεγάλου ποιητή, σε μια ατμοσφαιρική δίνη από ambient ηχοτοπία, πιάνο και επεξεργασμένες φωνές που έρχονται μέσα από τις σελίδες των ποιημάτων του. Ο ήχος των ποιημάτων, ενσωματωμένος στο ηχητικό σύστημα του Κωνσταντίνου Βήτα, δημιουργεί νέες αναφορές και καινούργιες αναγνώσεις στο έργο του.

Τα ποιήματα απαγγέλλουν ο Κωνσταντίνος Βήτα και η Ολια Λαζαρίδου.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com, στο τηλεφωνικό κέντρο 2111000365 και στο ταμείο του Θεάτρου «Αλίκη» (Αμερικής 4).

Πηγή : Ριζοσπάστης 27 – 2 – 2026