ΦΛΕΒΑΡΗΣ
1 – 2 – 1891
Γεννιέται ο Γιάννης Κορδάτος, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες μαρξιστές ιστορικούς, με πλούσια βιβλιοπαραγωγή γύρω από το εργατικό και αγροτικό κίνημα, αλλά και τη γενική Ιστορία της Ελλάδας (από την αρχαιότητα έως τις αρχές του 20ού αιώνα). Υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΕΚΕ – ΚΚΕ (1920 – 1927) και Γραμματέας της ΚΕ (1922 – 1924). Στο διάστημα 1921 – 1924 διετέλεσε διευθυντής του «Ριζοσπάστη».
Αποθήκευση
Το Μάρτη του 1927 (3ο Έκτακτο Συνέδριο) διαγράφτηκε από το ΚΚΕ, λόγω αρθρογραφίας «στρεφόμενης κατά του Κόμματος», καθώς και για το ότι βρισκόταν «επί ολόκληρα έτη εκτός της κομματικής ζωής και δράσεως» (βλ. ΚΚΕ «Επίσημα Κείμενα», τ. 2ος, σελ. 250). Συνελήφθη το 1940 για αντιφασιστική αρθρογραφία και ξανά το Δεκέμβρη του 1944 από τους Άγγλους. Στη διάρκεια του Εμφυλίου φυλακίστηκε και εξορίστηκε. Μετά το 1950 δραστηριοποιήθηκε στο χώρο της ΕΔΑ.
1 – 2 – 1901
Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου Κλαρκ Γκέιμπλ (Clark Gable).
Ήταν βραβευμένος με Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου το 1934 για την ταινία του Φρανκ Κάπρα «Συνέβη μια νύχτα» (It Happened One Night).
Στο κορύφωμα της δόξας του, τη δεκαετία του ’30, ο Κλαρκ Γκέιμπλ αποκαλείτο «Ο Βασιλιάς του Χόλιγουντ» καθώς ήταν ο εμπορικότερος ηθοποιός του Χόλυγουντ.
Ο γνωστότερός του ρόλος είναι εκείνος του Ρετ Μπάτλερ στην επική παραγωγή του 1939, «Όσα παίρνει ο άνεμος» (Gone With The Wind). Είναι γνωστός επίσης για τις ταινίες: «Ναυτική Ανταρσία» (Mutiny On The Bounty, 1935), «Σαν Φρανσίσκο, η πόλη της αμαρτίας» (San Francisco, 1936), «Φλεγόμενοι ουρανοί» (Test-Pilot, 1938), «Μογκάμπο» (Mogambo, 1953) και «Οι αταίριαστοι» (The Misfits, 1961).
1 – 2 – 1929
Οι μεταλλωρύχοι της Γαλλικής Εταιρίας του Λαυρίου κηρύσσουν απεργία με αίτημα αρχικά την αύξηση μισθών που θα διαρκέσει 47 μέρες και θα αναδειχθεί σε μια από τις πιο μαχητικές απεργίες της περιόδου.
Η κυβέρνηση Βενιζέλου κινητοποιεί σύσσωμο τον κατασταλτικό μηχανισμό. Στις 6/2 η αστυνομία ανοίγει πυρ κατά των απεργών, δολοφονεί τον εργάτη Γιώργο Συρίγο και τραυματίζει 33. Γενική απεργία διαμαρτυρίας κηρύσσεται σε όλο το Λαύριο, ενώ 7.000 εργάτες παίρνουν μέρος στη κηδεία του δολοφονημένου. Στις 25/2 η απεργία επεκτείνεται σε όλα τα μεταλλωρυχεία της πόλης. Η αστυνομία απαντά και πάλι με βία, τραυματίζοντας στις 14/3 30 απεργούς.
Τελικά η απεργία λύθηκε στις 16/3 με νίκη των απεργών και την ικανοποίηση όλων των αιτημάτων τους: επαναπρόσληψη όλων των απολυθέντων, αναγνώριση του σωματείου τους, ίδρυση ταμείου συντάξεων και αύξηση ημερομισθίων κατά 10% .
1 – 2 – 1940
Πεθαίνει από καρδιακή προσβολή στην Αθήνα ενώ πήγαινε με το τραμ σε συνεδρία της Ακαδημίας Αθηνών ο ποιητής, διηγηματογράφος, θεατρικός συγγραφέας, δημοσιογράφος και χρονογράφος Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Γεννήθηκε στο Καρπενήσι το 1877 και διατέλεσε νομάρχης, διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης και εξελέγη ακαδημαϊκός. Από το πλούσιο λογοτεχνικό του έργο ξεχωρίζουν οι ποιητικές συλλογές «Πολεμικά τραγούδια», «Πεζοί ρυθμοί», «Θεία Δώρα» διάφορα διηγήματα, καθώς και οι ανταποκρίσεις του από το Παρίσι.
Το 1918 μετά την επιστροφή του Βενιζέλου στην Αθήνα και ενώ είχε γίνει αποδεκτή η δημοτική γλώσσα ως η επίσημη γλώσσα του κράτους από την επαναστατική κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης, το υπουργείο Παιδείας ανέθεσε στον Παπαντωνίου τη συγγραφή του πρώτου Αναγνωστικού στη Δημοτική. Για πρώτη φορά η εν χρήσει γλώσσα των Νεοελλήνων θα δίδασκε και θα μιλούσε στις νεότερες γενιές. Με την απελευθερωμένη νοσταλγία του παιδιού στις σελίδες τους, με μνήμες της ανοιχτής φύσης απ’ όπου προερχόταν, «Τα Ψηλά Βουνά» άφησαν να φανεί το πνεύμα του παιδαγωγού Παπαντωνίου.
1 – 2 – 2014
«Φεύγει» από τη ζωή σε ηλικία 90 χρόνων η αγωνίστρια χαράκτρια Ζιζή Μακρή. Η σπουδαία χαράκτρια γεννήθηκε το 1924 στο Βελιγράδι. Το 1946, σπουδάζει χαρακτική στη Σχολή Καλών Τεχνών, στο Παρίσι, με τον Δ. Γαλάνη. Για τις κομμουνιστικές πεποιθήσεις της, η Ζιζή Μακρή απελάθηκε το 1951 από τη Γαλλία όπου είχε σπουδάσει χαρακτική και ζούσε με το σύζυγο της – τον επίσης σημαντικό γλύπτη Μέμο Μακρή – και κατέφυγε στη Σοσιαλιστική Ουγγαρία, όπου παρέμεινε μέχρι τον επαναπατρισμό της στην Ελλάδα το 1990. Στην Ουγγαρία συμμετέχει ενεργά στην εικαστική ζωή με ατομικές εκθέσεις και συμμετοχές σε πολλές ομαδικές. Την περίοδο αυτή, εικονογραφεί πολλά βιβλία, μεταξύ των οποίων του Μπέρτολτ Μπρεχτ και του Γιάννη Ρίτσου.
Μαζί με τον σύζυγό της υπερασπίστηκαν στην προσφυγιά το σοσιαλισμό στην Ουγγαρία. Στο πλούσιο καλλιτεχνικό έργο της – που εκτός από χαρακτικά περιλαμβάνει ψηφιδωτά και ταπισερί – πρωταγωνιστούν ο μόχθος και οι αγώνες των λαϊκών ανθρώπων για δίκιο και ευτυχία, η ενότητα του ανθρώπου με τη φύση, αλλά και οι πάμπολλες εμπειρίες από τα ταξίδια της κυρίως στην Ελλάδα και τις διάφορες σοσιαλιστικές χώρες. Τιμήθηκε δύο φορές με το βραβείο Μούνκατσι (1959, 1963), καθώς και με το βραβείο του εξαίρετου καλλιτέχνη (1984), την ανώτατη διάκριση για τις εικαστικές τέχνες της Ουγγαρίας. Βραβεύτηκε σε παγκόσμιους διαγωνισμούς, στο Βερολίνο το 1953, στη Βαρσοβία το 1955, στη Μόσχα το 1957, στη Γενεύη το 1963.
Χαρακτικά της κόσμησαν εκδόσεις ποιημάτων του Γ. Ρίτσου, του Π. Ελυάρ και του Μπ. Μπρεχτ. Ανάμεσα στα έργα της ξεχωρίζουν αυτά που εμπνεύστηκε στη διάρκεια της κράτησής της στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ (1960 – ’61) με την κατηγορία της κατασκοπείας, όταν είχε μπει με κομματική εντολή παράνομα στην Ελλάδα για να βοηθήσει στη διαφυγή στο εξωτερικό στελέχους του ΚΚΕ.
Ως το τέλος της ζωής της στάθηκε ακλόνητη στο πλευρό του ΚΚΕ.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
.
Πηγή : ALT.GR
2 – 2 – 1853
Γεννιέται ο σατιρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής. Στον Βουτσιναίο ποιητικό διαγωνισμό του 1876, αποσπά τον έπαινο των κριτών για την ποιητική του συλλογή «Τα τραγούδια μου». Την ίδια εποχή, εργάζεται σ’ ένα συμβολαιογραφείο και κάνει τα πρώτα του βήματα στη σατιρική δημοσιογραφία.
Εκδίδει την εφημερίδα «Ο Ρωμηός», η οποία θα κυκλοφορήσει για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1883, θα σταματήσει προσωρινά ώστε να προετοιμαστεί ο Σουρής για τις πτυχιακές εξετάσεις στη Φιλοσοφική Σχολή και, μετά την απόρριψή του, θα συνεχίσει την έκδοσή της. Ο Σουρής, στην εποχή του, ήταν αποδεκτός, τόσο από τους ομοτέχνους του, με εξαίρεση τους Ψυχάρη και Ροΐδη, όσο και από το κοινό. Μάλιστα, το 1906, προτάθηκε και για το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
2 – 2 – 1914
Κάνει πρεμιέρα η ταινία «Για να κερδίσει το ψωμί του», στην οποία κάνει την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση ο Τσάρλι Τσάπλιν.
2 – 2 – 1925
Με επικεφαλής το ΚΚΕ, τις Ενώσεις των Παλαιών Πολεμιστών και το Εργατικό Κέντρο, πραγματοποιήθηκε στα Τρίκαλα το μεγαλύτερο συλλαλητήριο μετά τον πόλεμο, με κύριο αίτημα την απαλλοτρίωση και αναδιανομή της γης. Η αγροτιά ενώθηκε με την εργατιά και μαζί κατευθύνθηκαν προς τη Νομαρχία προκειμένου να επιδώσουν ψήφισμα με τα αιτήματά τους.
Οι Αρχές απάντησαν με σφαίρες. Χωροφυλακή και στρατός άνοιξαν πυρ, με αποτέλεσμα 4 εργάτες και 2 αγρότες να πέσουν νεκροί. Δεκάδες ήταν οι τραυματίες. Ο αγανακτισμένος λαός αντεπιτέθηκε και τελικά κατέλαβε τη Νομαρχία. Ακολούθησε ένα άγριο κύμα τρομοκρατίας και διώξεων. 27 αγωνιστές παραπέμφθηκαν στο στρατοδικείο της Λάρισας, όπου 13 εξ αυτών καταδικάστηκαν συνολικά σε 62 χρόνια φυλάκιση.
2 – 2 – 1943
Λήγει η ηρωική μάχη του Στάλινγκραντ, που κράτησε 140 μέρες και έληξε με τη συντριβή της 6ης Γερμανικής Στρατιάς. Η νίκη των Σοβιετικών στο Στάλινγκραντ σηματοδότησε την αλλαγή στο ρου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και έγινε σύμβολο της ανωτερότητας του σοσιαλιστικού συστήματος έναντι του ιμπεριαλισμού, καθώς και της γενικότερης πάλης κατά του φασισμού.
2 – 2 – 1947
Το βράδυ της 2ας του Φλεβάρη του 1947, σε μια περίοδο όπου ο ένοπλος αγώνας του Δημοκρατικού Στρατού αναπτύσσεται σε όλη την Ελλάδα, η Αθήνα «φωτίζεται» από μια επιγραφή που εμφανίζεται στη βορινή μετόπη της Ακρόπολης και γράφει: «Να φύγουν οι Άγγλοι»! Ήταν το αποτέλεσμα μιας παράτολμης επιχείρησης, που οργανώθηκε από το ΚΚΕ και αναπτέρωσε το φρόνημα του λαού.
2 – 2 – 1949
Τμήματα του ΔΣΕ μπαίνουν στα Τρίκαλα.
2 – 2 – 1970
Πεθαίνει ο μαθηματικός, φιλόσοφος και κοινωνιολόγος Μπέρτραντ Ράσελ.
Διατύπωσε τις αρχές της μαθηματικής λογικής (1912), έγραψε σπουδαία μαθηματικά και φιλοσοφικά βιβλία. Βραβεύτηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1950.
Απολύθηκε από καθηγητής του Τρίνιτι Κόλετζ του Κέμπριτζ και φυλακίστηκε δυο φορές, επειδή ηγήθηκε στον αγώνα για τον πυρηνικό αφοπλισμό και αφιερώθηκε στην ανάπτυξη του φιλειρηνικού κινήματος.
2 – 2 – 2014
Νεκρός βρίσκεται στο διαμέρισμά του ο βραβευμένος με Όσκαρ 46χρονος ηθοποιός Φιλίπ Σέιμουρ Χόφμαν (Philip Seymour Hoffman).
Εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες («Μεγάλος Λεμπόφσκι», «Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ», «Επιστροφή στο Cold Mountain»), ενώ το 2005 απέσπασε Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου για τη σπουδαία ερμηνεία του στο έργο «Truman Capote».
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
3 – 2 – 1809
Γεννιέται ο Γερμανός συνθέτης, πιανίστας, οργανίστας και διευθυντής ορχήστρας της πρώιμης ρομαντικής περιόδου, Φέλιξ Μέντελσον Μπαρτόλντι (Jakob Ludwig Felix Mendelssohn Bartholdy).
Ο Μέντελσον έγραψε συμφωνίες, κοντσέρτα, ορατόρια και μουσική δωματίου, ιδιαίτερα για το πιάνο.
Στα πιο γνωστά έργα του περιλαμβάνονται η εισαγωγή και προγραμματική μουσική για το «Όνειρο Θερινής Νυκτός» (γνωστό και ως «γαμήλιο εμβατήριο»), η «Ιταλική Συμφωνία», η «Σκωτική Συμφωνία», η εισαγωγή «Εβρίδες», το «Κοντσέρτο για βιολί» και το «Οκτέτο εγχόρδων». Τα «Τραγούδια Χωρίς Λόγια» είναι οι πιο διάσημες συνθέσεις του για σόλο π
2 – 2 – 1924
Σε συνθήκες έντονης ιδεολογικής διαπάλης συνέρχεται το Εθνικό Συμβούλιο του ΣΕΚΕ (Κ). Μεταξύ άλλων, αποφασίζεται η σύγκληση του 3ου Συνεδρίου του Κόμματος καθώς και η σύσφιξη των σχέσεων με την Κομμουνιστική Διεθνή.
3 – 2 – 1927
Γεννιέται ο διεθνής ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Ηλίας Ρωσσίδης.
3 – 2 – 1929
Αρχίζει τις εργασίες του το Ενωτικό Πανελλαδικό Εργατικό Συνέδριο με τη συμμετοχή 289 αντιπροσώπων απ’ όλη την Ελλάδα, που στις 9/2 κατέληξε με την ίδρυση της Ενωτικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας.
3 – 2 – 1966
Το μη επανδρωμένο σοβιετικό διαστημόπλοιο «Λούνα 9» πραγματοποιεί την πρώτη ελεγχόμενη προσεδάφιση στη Σελήνη.
3 – 2 – 1967
Γεννιέται στην Αλεξανδρούπολη ο τραγουδοποιός Θάνος Ανεστόπουλος.
Υπήρξε μέλος, ως τραγουδιστής, του πολύ γνωστού συγκροτήματος «Διάφανα Κρίνα» από την ίδρυσή του. Η αγάπη του για την ποίηση, τον ώθησε στη μελοποίηση ποιημάτων μεγάλων Ελλήνων και ξένων ποιητών .
https://youtube.com/watch?v=8HW8MbrLQ3M%3Ffeature%3Doembed
Μελοποιημένα ποιήματα συναντάμε και σε ολόκληρη τη δισκογραφία του συγκροτήματος από το 1994 έως και το 2008. Το 2012 κυκλοφόρησε την προσωπική δισκογραφική του δουλειά «Ως το τέλος».
https://youtube.com/watch?v=rCiKusdjgew%3Ffeature%3Doembed
1968
Η αστυνομία του Δ. Βερολίνου διαλύει με τη βία αντιδικτατορική διαδήλωση Ελλήνων και Γερμανών έξω από την έδρα της Ελληνικής Στρατιωτικής Αποστολής. 23 διαδηλωτές συνελήφθησαν.
1969
Το Παλαιστινιακό Εθνικό Κογκρέσο επιλέγει τον Γιάσερ Αραφάτ στην ηγεσία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO).
3 – 2 – 1989
Πεθαίνει ο ελληνικής καταγωγής ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών Τζον Κασσαβέτης (John Nicholas Cassavetes).
Προτιμούσε πάντα να χρηματοδοτεί ο ίδιος τις ταινίες του, παρά να εμπιστευτεί το τελικό μοντάζ σε άλλο παραγωγό. «Όταν κάνεις σινεμά», έλεγε «δεν πρέπει να φοβάσαι τίποτα και κανέναν».
https://youtube.com/watch?v=yXJfU1yhnxE%3Ffeature%3Doembed
Ο Τζον Κασσαβέτης ήταν ένας ανεξάρτητος δημιουργός, εκτός των κυκλωμάτων του Χόλιγουντ, που αναδείχτηκε σε σημαντική μορφή του αμερικανικού πρωτοποριακού κινηματογράφου και υπήρξε εμψυχωτής του αισθητικού κινήματος, γνωστού ως «Σχολή της Νέας Υόρκης». Έχει σκηνοθετήσει πολλές ταινίες, μεταξύ άλλων: «Μίνι και Μόσκοβιτς», «Μια γυναίκα εξομολογείται», «Γκλόρια» κ.ά.
https://youtube.com/watch?v=ff1V6ywnWcY%3Ffeature%3Doembed
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
4 – 2 – 1843
Πεθαίνει ο ηγέτης της Ελληνικής Επανάστασης, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, μια μεγάλη ηγετική προσωπικότητα της Ελληνικής Επανάστασης με έντονη πολεμική και πολιτική δράση σε όλη τη διάρκεια του Αγώνα.
Εξέχων ηγέτης, συνδύαζε το στρατιωτικό ταλέντο και την προσωπική γενναιότητα με την επαγγελματική πείρα.
Με αρχηγό τον Κολοκοτρώνη οι επαναστάτες κατέλαβαν την Τρίπολη στις 26 Σεπτέμβρη του 1821 και συνέτριψαν την τουρκική στρατιά του Δράμαλη το καλοκαίρι του 1822.
Από το 1825 ως το 1827, ως αρχιστράτηγος των ελληνικών δυνάμεων της Πελοποννήσου, χρησιμοποίησε με επιτυχία την τακτική του κλεφτοπόλεμου κατά των αριθμητικά ανώτερων δυνάμεων του Ιμπραήμ. Με τον ερχομό του Καποδίστρια, ο Κολοκοτρώνης στάθηκε στο πλευρό του.
Για τις δημοκρατικές, αντιμοναρχικές του ιδέες καταδικάστηκε σε θάνατο από τη βαυαρική αντιβασιλεία, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Λίγοι εθνικοί ήρωες αξιώθηκαν τόσης πανεθνικής ευγνωμοσύνης όσο ο Κολοκοτρώνης και στα τελευταία χρόνια της ζωής του και μετά το θάνατό του.
Στη λαϊκή μνήμη έχει μείνει ως ο πραγματικός αρχιστράτηγος της Επανάστασης και συνάμα ένας αληθινός λαϊκός ηγέτης, βγαλμένος μέσα από τα σπλάχνα του λαού.
4 – 2 – 1867
Καταστροφικός σεισμός, μεγέθους 7,2 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, πλήττει την Κεφαλονιά. Οι καταστροφές είναι τεράστιες. 224 άνθρωποι βρίσκουν το θάνατο και καταρρέουν 2.612 σπίτια.
4 – 2 – 1913
Γεννιέται η Ρόζα Παρκς (Rosa Louise McCauley Parks), η Αφροαμερικανή μοδίστρα που αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σ’ ένα λευκό άνδρα τη δεκαετία του ’50, γινόμενη σύμβολο του αγώνα για την κατάργηση των νόμων περί φυλετικού διαχωρισμού στις ΗΠΑ.
4 – 2 – 1941
Γεννιέται στο Κάιρο, η πρωτοπόρος καλλιτέχνης Όπυ Ζούνη. Υπήρξε η σημαντικότερη εκπρόσωπος της γεωμετρικής αφαίρεσης στη χώρα μας, δημιουργώντας μια δική της σύγχρονη εικαστική γλώσσα. Στις κατασκευές, τα γλυπτά και τη ζωγραφική της, το φως, η σκιά, το χρώμα, η κίνηση, η προοπτική, ο χώρος και το υλικό ήταν τα βασικά ζητήματα που συστηματικά την απασχολούσαν.
Ήρθε στην Ελλάδα το 1962 και σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, με δασκάλους τους: Γιώργο Μαυροΐδη, Γιάννη Μόραλη, Βασίλη Βασιλειάδη. Η πρώτη της ατομική έκθεση πραγματοποιήθηκε το 1970 στη Γαλλία.
Ακολούθησαν μεγάλες εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, σε μεγάλα μουσεία και αίθουσες Τέχνης. Συνολικά, η Όπυ Ζούνη είχε κάνει 70 ατομικές, ενώ συμμετείχε σε 450 ομαδικές εκθέσεις και σε Διεθνείς Μπιενάλε και Τριενάλε. Στο τέλος του 2006 πραγματοποιήθηκε μεγάλη αναδρομική της έκθεση στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, με τίτλο «Το παρόν και η πρόσφατη εικοσαετία».
4 – 2 – 1945
Αρχίζει η Διάσκεψη της Γιάλτας, όπου οι ηγέτες της ΕΣΣΔ, της Μ. Βρετανίας και των ΗΠΑ συζήτησαν για τους όρους συνθηκολόγησης της Γερμανίας, την πορεία του πολέμου στην Ανατολή και την μεταπολεμική κατάσταση.
4 – 2 – 1976
Σεισμός μεγέθους 7,5 της κλίμακας Ρίχτερ πλήττει τη Βόρεια Γουατεμάλα προκαλώντας το θάνατο 23.000 ανθρώπων. Ενάμισι εκατομμύριο άνθρωποι έμειναν άστεγοι.
4 – 2 – 1991
Πεθαίνει η Ελένη Σκούρα, η πρώτη γυναίκα στο αστικό κοινοβούλιο.
4 – 2 – 2001
«Φεύγει» από τη ζωή ο κορυφαίος συνθέτης και αρχιτέκτονας Ιάννης Ξενάκης. Ο αρχιτέκτονας, μαθηματικός και προ πάντων στοχαστής Ιάννης Ξενάκης έγινε παγκοσμίως γνωστός ως ο συνθέτης που εισήγαγε πρώτος τον επιστημονικό λογισμό στη μουσική συνθετική διαδικασία.
Στη ζωή του Ιάννη Ξενάκη, πέρα από τη μουσική, καταλυτικό ρόλο έπαιξε ο αγώνας για ελευθερία, ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη. Εικοσάχρονος φοιτητής έρχεται σ’ επαφή με την μαρξιστική θεωρία, οργανώνεται στο EAM και στη συνέχεια στο KKE. Συμμετέχει σε όλους τους αγώνες και στα Δεκεμβριανά, ενταγμένος στο λόχο «Λόρδος Mπάυρον», τραυματίζεται βαριά, φτάνοντας πολύ κοντά στο θάνατο. Με το φόβο της εξορίας, φεύγει παράνομα από την Ελλάδα, καταδικάζεται ερήμην σε θάνατο, για να βρει καταφύγιο τελικά στη Γαλλία.
Στο Παρίσι, πλέον, υποχρεώνεται να παρουσιάζεται κάθε τρεις βδομάδες στο αστυνομικό τμήμα για να του σφραγίζουν την άδεια, περιμένοντας ατέλειωτες ώρες. Οι Έλληνες εξόριστοι του εξασφάλισαν υποτροφία από τη γαλλική κυβέρνηση και βρίσκει δουλειά στον Λε Κορμπιζιέ (σ.σ. διάσημος αρχιτέκτονας). Δουλεύοντας ως αρχιτέκτονας με τον Λε Κορμπιζιέ, από το 1948 ως το 1959, συμμετέχει στο σχεδιασμό πολλών έργων, σε Γαλλία, Ινδία, Βερολίνο, Ιράκ κ.α. Ανάμεσα στα έργα του, το περίφημο περίπτερο της Phillips στη Διεθνή Έκθεση των Bρυξελλών το 1958, για το οποίο επίσης δημιούργησε μία ηλεκτροακουστική σύνθεση.
https://youtube.com/watch?v=n2O8bMlEijg%3Ffeature%3Doembed
Το πάθος του, όμως, – πάντα – ήταν η μουσική. Για να ζήσει έκανε υπολογισμούς υποστυλωμάτων και τις νύχτες μελετούσε μουσική. Παρότι ήταν μεγάλος, 27-29 χρονών και όλοι του έλεγαν ότι είναι πολύ γέρος για να γίνει μουσικός , εκείνος δεν τους άκουσε. Μετά από πολλές δυσκολίες, αναζητήσεις και λίγες γνώσεις συνάντησε τον Oλιβιέ Mεσιάν που του έδειξε ό,τι είχε κάνει. «Μου είπε πως δεν είχα ανάγκη σπουδών και ότι μπορούσα να κάνω ό,τι θέλω στη μουσική, ήταν η πρώτη και μόνη φορά που έλεγε κάτι τέτοιο. Το πρώτο μου έργο προκάλεσε σκάνδαλο, το κοινό διχάστηκε. Το σημαντικό για μένα, όμως, ήταν ότι διαπίστωνα πως είχα δίκιο για τον δρόμο που είχα επιλέξει».
Σε συνέντευξή του, που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Ιάνης Ξενάκης- ένα αφιέρωμα του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου προς έναν απόφοιτό του» («Σύγχρονη Εποχή», 1994) ο συνθέτης δίνει την απάντησή του στο θέμα της «επικάλυψης μεταξύ συνθέτη και επιστήμονα». «Ήδη από την αρχαιότητα», έλεγε, «η μουσική ήταν συνδεδεμένη με τα μαθηματικά και τη φυσική. Η μεγάλη θεωρία της προσθετικής σύνθεσης, η οποία σήμερα διαπερνά όλους τους τομείς της επιστήμης, έλκει την καταγωγή της από τη μουσική. Η μουσική ανέκαθεν ήταν κοντά σε πολύ σύνθετα φαινόμενα που συνδέονται με την αισθητηριακή αντίληψη… Οι μουσικοί πραγματοποίησαν ανακαλύψεις που έχουν θέση στην πρωτοπορία των μαθηματικών, χωρίς όμως να το γνωρίζουν».
https://youtube.com/watch?v=nvH2KYYJg-o%3Ffeature%3Doembed
Συνέθεσε έργα για μπαλέτο, φωνητικά – χορωδιακά για μεικτά μέσα και πολύτεχνα, έργα για ορχήστρα, μουσική δωματίου, ηλεκτρονική, μουσική για αρχαίο δράμα. Ανάμεσά τους τα «Πιθοπρακτά»,»Ψάφπα», «Περσέφασσα», «Πλειάδες», «Ανατολή – Δύση», «Ορέστεια», «Προμηθέας» κ.ά.
Τo 1961 ίδρυσε στο Παρίσι την Oμάδα Μαθηματικών και Αυτοματισμού στη Μουσική, το EMAM, και άρχισε από τότε να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, δίνοντας μαθήματα και παρουσιάζοντας νέα έργα. Ανάμεσά τους, τα περιβόητα Πολύτοπα, ένα πολυθέαμα ήχου (οργανικού, φωνητικού και ηλεκτρονικού) και φωτός (προβολείς και ακτίνες λέιζερ), συνήθως με ένα πλήθος συμμετεχόντων. Το 1965 πήρε τη γαλλική υπηκοότητα, ενώ από το 1967 – 1972 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Iντιάνα στο Mπλούμινγκτον της Αμερικής. Τιμήθηκε με πάμπολλες διακρίσεις: Το 1983 εκλέχτηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, το 1986 τιμήθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση με το παράσημο του Χρυσού Σταυρού της Λεγεώνας της Τιμής, του απονεμήθηκε το βραβείο Τεχνών και Ανθρωπιστικών Επιστημών Κιότο κ.ά. Την Ελλάδα μπόρεσε να επισκεφθεί, μόνο μετά την αμνηστία που του δόθηκε το 1974, μετά από 27 χρόνια – στη χώρα μας ίδρυσε το Κέντρο Σύγχρονης Μουσικής Έρευνας. Το τελευταίο έργο του, «Ωμέγα» (1997), έμελλε να κλείσει τον κύκλο της μεγάλης δημιουργικής περιπέτειάς του, καθώς είχε σταματήσει να συνθέτει λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας.
4 – 2 – 2009
«Φεύγει» από τη ζωή η κομμουνίστρια, σπουδαία ηθοποιός, Αλέκα Παΐζη.
Γεννήθηκε στην Κρήτη στις 30 Ιουλίου 1919. Έρχεται στην Αθήνα και η κατοχή τη βρίσκει σπουδάστρια της σχολής του Εθνικού Θεάτρου και παντρεμένη με έναν νομομαθή τραπεζικό υπάλληλο. Το ζευγάρι αγόρασε και εγκαταστάθηκε σε ένα σπίτι κοντά στην Αγία Ελεούσα, στις Τζιτζιφιές της Καλλιθέας. Σ’ αυτό το σπίτι, η Αλέκα Παΐζη ανέλαβε την εκπλήρωση ενός μεγάλου και ριψοκίνδυνου καθήκοντος που της ανέθεσε ο κομμουνιστής δημοσιογράφος Κώστας Καραγιώργης. Την εγκατάσταση των απαραίτητων στοιχείων και την εκτύπωση του παράνομου «Ριζοσπάστη». Εκεί εκδόθηκε το πρώτο παράνομο κατοχικό φύλλο του «Ριζοσπάστη».
https://youtube.com/watch?v=Miz–Jb5ZKo%3Ffeature%3Doembed
Αμέσως μετά την ίδρυση του ΕΑΜ η Αλέκα Παΐζη εντάσσεται σε αυτό, όπως και στο ΚΚΕ. Σαν αριστούχος απόφοιτος της σχολής, το 1942 προσλαμβάνεται από το Εθνικό Θέατρο και πρωτοεμφανίζεται στην κωμωδία του Γκολντόνι «Βεντάλια». Το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, δυο μέρες πριν την πρεμιέρα της στο έργο «Μίνα φον Μπάρχελμ», λόγω της ΕΑΜικής δράσης της μέσα στο Εθνικό Θέατρο, συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς και κρατείται στη Μέρλιν, από όπου σύντομα απελευθερώνεται. Η ΕΑΜική της δράση συνεχίζεται στο Εθνικό Θέατρο, όπου παραμένει μέχρι το 1944, παίζοντας στα έργα «Μήδεια», «Λουίζα Μύλλερ», «Η γυναίκα στοιχειό» κ.α. Μετά την απελευθέρωση συμμετέχει στο ΕΑΜικό «Θέατρο του Λαού», στον επίσης ΕΑΜικό θίασο «Ελεύθεροι Καλλιτέχνες». Τον Αύγουστο του 1949 η Αλέκα Παΐζη συλλαμβάνεται, κρατείται 45 μέρες στη Γενική Ασφάλεια, μεταφέρεται στο Μεταγωγών και στη συνέχεια εξορίζεται, αρχικά στο Τρίκερι, μετά στο Μακρονήσι και ξανά στο Τρίκερι, από όπου, το Δεκέμβρη του 1951, βγαίνει για δεκαπέντε μέρες ως «αδειούχος εξόριστος» και εξακολουθεί να θεωρείται «αδειούχος εξόριστος» μέχρι το 1966, οπότε πρωτοπήρε διαβατήριο.
Τη δεκαετία του 1950, αλλά και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, πέρασε σκληρά επαγγελματικά χρόνια. Μια μεγάλη και πανέμορφη πρωταγωνίστρια, «απαγορευμένη» όμως για το ελληνικό θέατρο. Μόνο στήριγμά της, σε όλους τους δύσκολους καιρούς της ζωής της, η εκπαιδευτικός και ποιήτρια αδελφή της, Κατίνα Παΐζη – Ζωγράφου. Στη δεκαετία του 1950 – με εξαίρεση τον επίσης εξόριστο στο Μακρονήσι Μάνο Κατράκη – ελάχιστοι θίασοι πρόσφεραν δουλειά στην Αλέκα Παΐζη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο Μίκης Θεοδωράκης συνεργάζεται με την Αλέκα Παΐζη για την παρουσίαση του μελοποιημένου «Επιταφίου» του Ρίτσου, στην Αθήνα και στην επαρχία. Η Α. Παΐζη επρόκειτο μόνο να απαγγείλει αποσπάσματα, τελικώς ήταν η πρώτη που τραγούδησε και τραγούδια. Η μουσική αυτή παράσταση έγινε στόχος βίαιων επιθέσεων από την Αστυνομία, τη Χωροφυλακή και παρακρατικούς, ιδίως στην επαρχία.
Το 1961 ο Σωκράτης Καραντηνός, πρωτεργάτης και διευθυντής του νεοσύστατου Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, παρανομώντας ουσιαστικά, τολμά να την προσλάβει χωρίς την απαραίτητη, τότε, βεβαίωση «κοινωνικών φρονημάτων» και το 1963 την επαναπροσλαμβάνει, πάλι παραβαίνοντας το σχετικό νόμο. Πρωταγωνίστρια του ΚΘΒΕ τη βρίσκει η 21η Απριλίου. Νύχτα της 21ης Απριλίου, λόγω και απειλών κατά του διευθυντή αν επέτρεπε την παραμονή της στο ΚΘΒΕ, η Αλέκα Παΐζη φυγαδεύεται από τη Θεσσαλονίκη και σύντομα για το Λονδίνο και μετά στην Ιταλία, αναπτύσσοντας αντιδικτατορική δράση και υπομένοντας τα τεράστια προβλήματα επιβίωσής της.
4 – 2 – 2010
Πεθαίνει ο φιλόσοφος Κώστας Αξελός. Παιδί αστών, από έφηβος ενδιαφερόταν για τη φιλοσοφία, την οποία σπούδασε στη Σορβόνη. Έγινε μέλος του ΚΚΕ στην Κατοχή και υπέστη διώξεις όπως όλο το ΕΑΜικό κίνημα. Το 1945 έφυγε για το Παρίσι και διαγράφτηκε από το ΚΚΕ, στο οποίο ασκούσε πάντα πολεμική. Στη Γαλλία εργάστηκε (1950-1957) στο Εθνικό Κέντρο Έρευνας.
Δίδαξε στη Σορβόνη (1962-1973), αλλά δεν έγινε ποτέ καθηγητής, θεωρώντας ότι «το πανεπιστήμιο δεν είναι ο χώρος της ριζικής σκέψης». Συνεργάστηκε με το περιοδικό «Arguments» («Επιχειρήματα») και από το 1960 διηύθυνε την ομώνυμη σειρά των εκδόσεων του «Μεσονυκτίου» (βιβλία φιλοσοφικής, ιστορικής, πολιτικής, οικονομικής, ψυχολογικής, λογοτεχνικής σκέψης). Μεταξύ των βιβλίων του είναι και τα εξής: «Οι φιλοσοφικές δοκιμές» (1952). Οι τριλογίες «Το ξετύλιγμα της περιπλάνησης», «Το ξετύλιγμα του παιχνιδιού», «Το ξετύλιγμα μιας αναζήτησης». «Ανοιχτή Συστηματική», «Μεταμορφώσεις».
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
5 – 2 – 1669
Ο Μολιέρος παρουσιάζει επίσημα τη θεατρική κωμωδία «Ταρτούφος», με τεράστια επιτυχία.
5 – 2 – 1852
Ανοίγει για το κοινό το νέο μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα μουσεία στον κόσμο.
5 – 2 – 1919
Γεννιέται ο Ανδρέας Παπανδρέου, ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός (1981-1989, 1993-1996).
Το ΠΑΣΟΚ, πρωτοστατούντος του Α. Παπανδρέου, εμφανίστηκε στο πολιτικό σκηνικό με μια σειρά συνθήματα του ΚΚΕ και της προδικτατορικής ΕΔΑ.
Φυσικά, αυτή τη φρασεολογία με τα ριζοσπαστικά συνθήματα, ο Α. Παπανδρέου λίγο λίγο την εγκατέλειψε, αφού προηγουμένως, χάρη και σε αυτή, το ΠΑΣΟΚ εγκλώβισε στις γραμμές του χιλιάδες εργαζόμενους. Ενώ, όταν έγινε κυβέρνηση, έκανε τα τελείως αντίθετα απ’ όσα περιείχαν τα συνθήματά του.
Πρόκειται, κατά κύριον λόγο, για τις θέσεις τις σχετικές με την ΕΟΚ, το ΝΑΤΟ, τις αμερικανικές βάσεις, τα πυρηνικά στην Ελλάδα και για τις ετεροβαρείς για το λαό συμβάσεις με ξένες δυνάμεις, αλλά και για κάποια ζητήματα σχετικά, με τα προνόμια της οικονομικής ολιγαρχίας. Δικαιολογείται απόλυτα, επομένως, ο χαρακτηρισμός, ότι ο Α. Παπανδρέου υπήρξε ένας απ’ τους σημαίνοντες πολιτικούς εκπροσώπους της πλουτοκρατίας.
Αυτή είναι η ουσία της υπόθεσης. Γιατί ο Α. Παπανδρέου, με ή δίχως μεγάλα λόγια για το σοσιαλισμό, για την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ που είναι ίδιο συνδικάτο, για τις βάσεις των ΗΠΑ που φεύγουν δίχως να φεύγουν και για την οικονομική ολιγαρχία που θα… πληρώσει, κερδίζοντας περισσότερα, ήταν, σε κάθε περίπτωση, ένας πολιτικός της άρχουσας τάξης, που την εξυπηρέτησε με τον καλύτερο τρόπο, παρότι στην αρχή την καρδιοχτύπησε. Και την καρδιοχτύπησε, γιατί μέχρι τότε αυτή δεν είχε συνηθίσει να την υπηρετούν τόσο έξοχα, χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα φρασεολογία που την έθιγε.
ΟΑ. Παπανδρέου, μετά το 1974, συγκρούσθηκε με τη στρατηγική της ΝΔ και του Κ. Καραμανλή να ενταχθεί η Ελλάδα στην ΕΟΚ. Κι ωστόσο, ήταν ο ίδιος που έστρωσε το δρόμο, ως πρωθυπουργός, στην αποδοχή της ένταξης από το λαό και στην ενσωμάτωση μεγάλων τμημάτων του σ’ αυτή τη συμμαχία των μονοπωλίων.
Ο Ανδρέας δήλωσε πως η αφοσίωση της Ελλάδας στη Δύση και στο ΝΑΤΟ θα είναι «ακόμη πιο ισχυρή από ό,τι της κυβέρνησης Καραμανλή», αν και υπογράμμισε ότι «η ελληνική υπερηφάνεια θα παίξει ενισχυμένο ρόλο» και η φωνή της Ελλάδας θα πρέπει να αποκτήσει μεγαλύτερη βαρύτητα στο ΝΑΤΟ.
Το ΠΑΣΟΚ, ως κυβέρνηση το 1981-’89, εφάρμοσε κατ’ ουσίαν το πρόγραμμα της «Ενωσης Κέντρου», κάνοντας βέβαια τις απαραίτητες προσαρμογές στο νέο πολιτικό σκηνικό που είχε διαμορφώσει η αντιδικτατορική πάλη, οι μετέπειτα αγώνες και οι απαιτήσεις της καπιταλιστικής ανάπτυξης.
5 – 2 – 1930
Εκδίδεται το Προεδρικό Διάταγμα με το οποίο οι Ελληνίδες αποκτούν δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές.
Θα πρέπει να περάσουν ακόμα 14 χρόνια, έως τον Απρίλη του 1944, ωσότου οι γυναίκες αποκτήσουν από το ΕΑΜ το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι (εκλογές για την ανάδειξη του Εθνικού Συμβουλίου στην Ελεύθερη Ελλάδα).
5 – 2 – 1960
Οι ΗΠΑ απορρίπτουν την πρόταση για σύναψη συμφώνου μη επίθεσης μεταξύ ΝΑΤΟ και Συμφώνου της Βαρσοβίας.
5 – 2 – 1967
Πεθαίνει η Χιλιανή κομμουνίστρια μουσικός Βιολέτα Πάρα.
Η ζωή της ποτέ δεν υπήρξε εύκολη, αντίθετα όλη της η ύπαρξη ήταν ένας συνεχής και σκληρός αγώνας. Έβαλε τέρμα στη ζωή της στα 50 της.
5 – 2 – 1968
Συνέρχεται η ιστορική 12η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (5 – 15/2/1968). Η εσωκομματική διαπάλη κορυφώνεται. Νίκη επί της δεξιάς αναθεωρητικής ομάδας Παρτσαλίδη – Ζωγράφου – Δημητρίου η οποία προχωρά σε διάσπαση, ιδρύοντας αργότερα το «ΚΚΕ εσωτερικού».
.
5 – 2 – 1983
Ανακοινώνονται τα στοιχεία της απογραφής του 1981, βάσει των οποίων ο πληθυσμός της Ελλάδας ανέρχεται σε 9.740.411 άτομα.
5 – 2 – 2014
Την τελευταία της πνοή αφήνει σε ηλικία 75 ετών η κορυφαία ερμηνεύτρια Τζένη Βάνου.
Η κατά κόσμον Ευγενία Βραχνού γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα. Παιδί χωρισμένων γονιών, πέρασε άσχημα παιδικά χρόνια. Αν και όνειρό της ήταν να περάσει στο πανεπιστήμιο, μαθήτρια ακόμη την άκουσε να τραγουδάει ο Γιώργος Κολοκοτρώνης και την πήγε στα ραδιοφωνικά «Κυριακάτικα Πρωινά» που έκανε ο Γιάννης Οικονομίδης με τον Μίμη Πλέσσα και τη Ρένα Ντορ.
https://youtube.com/watch?v=B570gYL96Xo%3Ffeature%3Doembed
Ο Πλέσσας, αφού την άκουσε, της είπε «αναμφισβήτητα έχεις αξία». Της πρότεινε να περάσει ακρόαση για να την προσλάβουν στην Κρατική Ραδιοφωνία ως τραγουδίστρια. Έτσι έκανε τα χαρτιά της με τις πλάτες της μάνας της και κρυφά από τον πατέρα της.
https://youtube.com/watch?v=EuQ86ottVDc%3Ffeature%3Doembed
Έτσι ξεκίνησε την καριέρα της το 1959 ως τραγουδίστρια ελαφράς ορχήστρας στο ραδιοφωνικό σταθμό της ΕΡΤ. Τραγούδησε πρώτη φορά μπροστά σε κοινό το 1964, οπότε με το τραγούδι του Πλέσσα «Τώρα» πήρε το Α΄ βραβείο στο Φεστιβάλ Ελαφράς Μουσικής της Θεσσαλονίκης. Σύντομα καθιερώθηκε ως τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού και ερμήνευσε ντουέτα κυρίως με τον Γιάννη Βογιατζή. Στα τέλη του 1970, κυριάρχησε το λαϊκό τραγούδι και το 1982 συναντά τον Τόλη Βοσκόπουλο, ο οποίος της κλείνει συμβόλαιο στην Columbia κι έτσι γνώρισε μεγάλη επιτυχία και τραγουδώντας λαϊκά. Υπήρξε βασική ερμηνεύτρια πολλών συνθετών.
https://youtube.com/watch?v=66mVnsegidc%3Ffeature%3Doembed
Ερμήνευσε τραγούδια του Μίμη Πλέσσα, του Μίκη Θεοδωράκη, του Γιώργου Μουζάκη, του Κώστα Γιαννίδη, του Ζακ Ιακωβίδη, του Αττίκ, του Αλέκου Χρυσοβέργη, του Τάκη Μουσαφίρη. Έχει βραβευτεί για τη δουλειά της στην Ισπανία, την Πολωνία και την πρώην Σοβιετική Ένωση .
6 – 2 – 1825
Καταδικάζεται και φυλακίζεται ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ως ηγέτης της αντικυβερνητικής παράταξης, μεσούσης της Ελληνικής Επανάστασης.
6 – 2 – 1919
Στην πόλη της Βαϊμάρης, μακριά από τα εργατικά επαναστατικά κέντρα, συνέρχεται η Συντακτική Συνέλευση της Γερμανίας. Στην πορεία της επανάστασης του Νοέμβρη του 1918 στη Γερμανία δημιουργήθηκαν παντού Σοβιέτ εργατών και στρατιωτών.
Έτσι, η αστική τάξη, μαζί με τους οπορτουνιστές αρχηγούς της σοσιαλδημοκρατίας από φόβο για την αναπτυσσόμενη επανάσταση ζήτησαν να συγκληθεί σύντομα Συντακτική Συνέλευση. Μετά την καταστολή της εξέγερσης των εργατών του Βερολίνου και τη δολοφονία των επικεφαλής του γερμανικού προλεταριάτου Καρλ Λίμπκνεχτ και Ρόζας Λούξεμπουργκ, πραγματοποιήθηκαν γενικές εκλογές (19/1/1919), όπου την πλειοψηφία κέρδισαν τα αστικά κόμματα (54,5%).
Στις 11/2 η Συντακτική Συνέλευση της Βαϊμάρης εξέλεξε προσωρινό Πρόεδρο της Γερμανίας τον σοσιαλδημοκράτη Φ. Έμπερτ, πρόσωπο εμπιστοσύνης της αστικής τάξης και πρωταγωνιστή στην καταστολή της επαναστατημένης γερμανικής εργατικής τάξης. Στις 13/2 συγκροτήθηκε κυβέρνηση συνασπισμού (με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, τα κόμματα του Κέντρου και το Γερμανικό Δημοκρατικό Κόμμα) με επικεφαλής το σοσιαλδημοκράτη Φ. Σάιντεμαν.
Η Συνέλευση ψήφισε επίσης νόμους, που απέβλεπαν στην εδραίωση της αστικής εξουσίας. Λίγους μήνες αργότερα, στις 31/7/1919 ψηφίστηκε και το Σύνταγμα της Βαϊμάρης, με το οποίο «γεννήθηκε» η λεγόμενη «Δημοκρατία της Βαϊμάρης».
6 – 2 – 1932
Γεννιέται ο Κουβανός επαναστάτης Καμίλο Σιενφουέγος Γορριαράν (Camilo Cienfuegos Gorriarán).
Υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της Κουβανικής Επανάστασης μαζί με τον Φιδέλ Κάστρο, τον Τσε Γκεβάρα, τον Ραούλ Κάστρο και τον Χουάν Αλμέιδα μεταξύ άλλων.
Ήταν γνωστός σαν «Ο “κομαντάντε” του λαού» και ο «Ήρωας του Γιαγουαχάι (Yaguajay)».
Άκουσα τον Camilo πριν τον γνωρίσω μέσω μιας ιαχής -σύμβολο
Ήμασταν στο Alegría de Pio κιαι έμοιζε πως ήρθε το τέλος.
Εγώ πληγωμένος, σε ένα ξέφωτο και δίπλα μου ένας σύντροφος ψυχοραγούσε, ρίχνοντας τις τελευταίες του σφαίρες προτού πεθάνει…
Από κάπου ακούστηκε μια διαβολική φωνή «Είμαστε χαμένοι, πρέπει να παραδοθούμε»!.
Και μια αντρική φωνή, που την αναγνώρισα ως τη φωνή του λαού, ακούστηκε να λέει:
«¡Aqui no se rinde nadie! (¡carajo)!!» «Εδώ δεν παραδίνεται κανένας, διάβολε!»
(Λόγια του Τσε για τον Καμίλο (Camilo Cienfuegos))
Όπως ακριβώς η ιαχή του σοβιετικού στρατιώτη στο Στάλινγκραντ «Ούτε βήμα πίσω»!
Το 1955, 23 ετών, τραυματίστηκε σε συμπλοκή φοιτητών με τις δυνάμεις καταστολής του δικτάτορα Μπατίστα και για να αποφύγει τη σύλληψη αναγκάστηκε να διαφύγει προς τις Ηνωμένες Πολιτείες αρχικά και έπειτα προς το Μεξικό όπου γνωρίστηκε με τους αδερφούς Φιντέλ και Ραούλ Κάστρο και έγινε μέλος του κινήματος «26 Ιούλη».
Το 1956 ήταν κι αυτός στο πλοίο «Γκράνμα» μαζί με Φιντέλ, Τσε, Ραούλ και τους υπόλοιπους επαναστάτες που αποβιβάστηκαν στις νοτιοδυτικές ακτές της Κούβας, ως μέρος του αντάρτικου της Σιέρα Μαέστρα για την ανατροπή του Μπατίστα.
Επέδειξε ιδιαίτερη ανδρεία και γρήγορα πήρε τον τίτλο του Κομαντάντε (Διοικητής), ενώ τα επόμενα δύο χρόνια συνέχισε με πρωταγωνιστικό ρόλο σε γεγονότα που αποδείχτηκαν καθοριστικά για την εξέλιξη της Κούβας.
Στις 28 Οκτώβρη 1959, ο ήρωας του λαού με τον ανθρώπινο, ζεστό και εύθυμο χαρακτήρα, έχασε τη ζωή του, καθώς το αεροσκάφος που επέβαινε χάθηκε, κατά την επιστροφή του από το Κάμαγουέι όπου τον είχε στείλει ο Φιντέλ για να συλλάβει τον αποστάτη Huber Matos: ήταν μόλις 27 ετών.
Η Μαλεκόν της Αβάνας γίνεται θάλασσα λουλουδιών. Όπως κάθε χρόνο σαν σήμερα, χιλιάδες μπουκέτα λουλούδια, λευκά τριαντάφυλλα και γλαδιόλες, στολίζουν τις ακτές σ’ ολόκληρο το νησί, που θυμάται την απώλεια του Καμίλο Σιενφουέγος.
H φιγούρα – γιγαντογραφία του Camilo Cienfuegos επονομαζόμενος και «Señor de la Vanguardia» -»πρωτοπόρος»- στην πρόσοψη του Υπουργείου Συγκοινωνιών έχει στο πλάι και κάτω, τη γραφή «¡Vas bien, Fidel!» που έγραψε κι αυτή ιστορία:
Σε μια κινητοποίηση με πλήθος κόσμου να παρακολουθεί τον Φιντέλ, τον Ιανουάριο του 1959 -είχαν μπει πια στην Αβάνα- ο Κάστρο διέκοψε την ομιλία του για να ρωτήσει (ρητορικά) τον Cienfuegos: «¿Voy bien, Camilo?» (Καλά τα πάω, Καμίλο;)
Η απάντησή του Cienfuegos «¡Vas bien, Fidel!» (καλά, Fidel!!) επαναλήφθηκε από τις χιλιάδες του συγκεντρωμένου, επαναστατημένου, ένοπλου λαού και έγινε ένα από τα σλόγκαν της επανάστασης -όπως και το περίφημο «¡Aqui no se rinde nadie (carajo)!» –εδώ κανείς δεν παραδίνεται (γαμώτο!).
6 – 2 – 1932
Γεννιέται ο Γάλλος κριτικός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου Φρανσουά Τρυφώ (François Roland Truffaut), από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του γαλλικού νέου κύματος.
Άρχισε να γράφει κριτικές στο περιοδικό Cahiers du cinema, με το οποίο, μαζί άλλους συναδέλφους του, άνοιξαν τον δρόμο για το νέο κύμα και το μη εμπορικό κινηματογράφο. Με την μικρού μήκους ταινία του «Les Mistons» (1958) έθεσε στην πράξη τις θεωρίες του, τις οποίες συνέχισε στην ημιαυτοβιογραφική, μεγάλου μήκους ταινία του, «Τα 400 χτυπήματα» (Les Quatres Cents Coups, 1959), μία γεμάτη ειλικρίνεια αλλά και ποίηση ταινία, που κέρδισε το βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ των Καννών, κάτι που τον καθιέρωσε ως τον κατ’ εξοχήν ηγέτη του πρωτοεμφανιζόμενου νέου κύματος (nouvelle vague).
Κινηματογραφικά έργα του που ξεχωρίζουν είναι το «Πυροβολείτε τον Πιανίστα» (Tirez sur le pianiste, 1960), «Φαρενάιτ 451» (Fahrenheit 451, 1966), «Η νύφη φορούσε μαύρα» (La mariée etait en noir, 1967)κ.α.
6 – 2 – 1945
Γεννιέται στο Νάιν Μάιλ της Τζαμάικα ο Μπομπ Μάρλεϊ (Bob Marley -το πραγματικό του όνομα ήταν Ρόμπερτ Νέστα Μάρλεϊ. Ήταν γιος του λευκού Βρετανού καπετάνιου Νόρβαλ Μάρλεϊ και της Τζαμαϊκανής Σιντέλα Μπούκερ.
Μεγάλωσε στο γκέτο Τρεντς Τάουν της πρωτεύουσας Κίνγκστον, δούλεψε ως μαθητευόμενος συγκολλητής και στα δεκάξι του αποφάσισε να γίνει επαγγελματίας μουσικός. Διέγραψε μια σύντομη, αλλά ιδιαίτερα εντυπωσιακή πορεία, ανάγοντας την ιδιαίτερη μουσική του γκέτο της Τζαμάικα σε ιδιαίτερα αναγνωρίσιμη «γλώσσα» διεθνώς, και κυρίως δωρίζοντας στους εξεγερμένους όλου του κόσμου ένα «δικό τους» μουσικό ρυθμό.
Το 1963, οι Bob Marley, Bunny Livingston, Peter McIntosh, Junior Braithwaite, Beverley Kelso και Cherry Smith δημιούργησαν ένα ska/rocksteady συγκρότημα, αποκαλώντας τους εαυτούς τους «The Teenagers», όνομα το οποίο άλλαξαν ακολούθως σε «The Wailing Rudeboys», μετά σε «The Wailing Wailers» και τελικά σε «The Wailers».
https://youtube.com/watch?v=RhJ0q7X3DLM%3Ffeature%3Doembed
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και τις αρχές του 1970 πιστός στο ρασταφαριανισμό ο Μπομπ Μάρλεϊ είχε ήδη κερδίσει την προσοχή στη μουσική σκηνή με τις ηχογραφήσεις του ενώ με την άρθρωση της πολιτικής, θρησκευτικής και κοινωνικής του σκέψης με τραγούδια όπως το μνημειώδες «Get Up, Stand Up» κέρδισε την παγκόσμια αναγνώριση.
https://youtube.com/watch?v=L3HQMbQAWRc%3Ffeature%3Doembed
Οι «The Wailers» διαλύθηκαν το 1974 και το κάθε μέλος ακολούθησε σόλο καριέρα.
Ο Μπομπ Μάρλεϊ έφυγε από τη ζωή πολύ νωρίς, σε ηλικία 36 ετών, χτυπημένος από τον καρκίνο.
https://youtube.com/watch?v=-JhwxTen6yA%3Ffeature%3Doembed
6 – 2 – 1958
Ένα αεροπλάνο, που μετέφερε στη Μεγάλη Βρετανία την αποστολή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, συνετρίβη κατά την απογείωσή του από το αεροδρόμιο Ριμ του Μονάχου.
Από τη συντριβή χάνουν τη ζωή τους 23 από τους 43 επιβαίνοντες. Ανάμεσά τους επτά ποδοσφαιριστές της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Η πτήση τσάρτερ της British Airways προερχόταν από το Βελιγράδι, όπου οι μπέμπηδες του Ματ Μπάσμπι είχαν αποσπάσει ισοπαλία 3-3 από τον Ερυθρό Αστέρα και είχαν προκριθεί στην επόμενη φάση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης.
6 – 2 – 1963
Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής επιβάλλουν απαγόρευση προσέγγισης δυτικών πλοίων στην Κούβα. Είναι μέρος του εγκληματικού οικονομικού αποκλεισμού του Νησιού της Επανάστασης που διαρκεί ως σήμερα.
Η απόφαση αυτή βρίσκει έντονες αντιδράσεις από το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, το οποίο βλέπει να χάνει μερίδια στην αγορά από την εμπορία κουβανικών προϊόντων.
Πηγή : ALT.GR
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
7 – 2 – 1812
Γεννιέται ο μεγάλος Βρετανός συγγραφέας Κάρολος Ντίκενς (Charles Dickens. Τα μυθιστορήματα του είναι τα μυθιστορήματα των φτωχών και των κατατρεγμένων, η καρδιά της επανάστασης θα χτυπήσει δυνατά στην «Ιστορία δύο πόλεων», ενώ από τον «Όλιβερ Τουίστ» έως τον «Ζοφερό Οίκο» ο συγγραφέας δεν έπαψε ποτέ να ρίχνει το ανάθεμα στη βικτωριανή οικονομία και στους βικτωριανούς θεσμούς.
Ο Κάρολος Ντίκενς γεννήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1812 και ήταν γιος δημόσιου υπαλλήλου που τα χρέη του οδήγησαν στη φυλακή τον ίδιο και ανάγκασαν το μικρό Κάρολο, βαθιά πληγωμένο από το γεγονός, να διακόψει το σχολείο και να πιάσει δουλειά σε εργοστάσιο βερνικιών.
Μια απροσδόκητη κληρονομιά, απάλλαξε τον πατέρα του από τη φυλακή και τον ίδιο από το εργοστάσιο, οδηγώντας τον στη συνέχεια σε ένα δικηγορικό γραφείο και κατόπιν στη δημοσιογραφία, όπου εξελίχθηκε σε έναν από τους ικανότερους και ταχύτερους ανταποκριτές.
Στον ελεύθερο χρόνο του έγραφε διηγήματα, σκιαγραφώντας πρόσωπα που συναντούσε στο δρόμο. Ο Ντίκενς έγραφε τα μυθιστορήματά του σε συνέχειες, αρχικά σε περιοδικά και κατ’ αυτόν τον τρόπο η γραφή του απέκτησε ένα συγκεκριμένο ρυθμό με το αναγνωστικό κοινό να περιμένει με αγωνία την συνέχεια.
https://youtube.com/watch?v=xyqLnAjaCbQ%3Ffeature%3Doembed
Το πρώτο του έργο, με τίτλο «Σκιαγραφήματα του Μποζ», τυπώθηκε το 1836. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν τα «Χαρτιά του Πίκγουικ», που έγιναν ανάρπαστα από το αναγνωστικό κοινό και μετά εκδόθηκε ο «Ολιβερ Τουίστ», εμπνευσμένος από όσα είχε δει και γνωρίσει ο Ντίκενς στις περιοδείες του ως ανταποκριτής εφημερίδος.
Η νουβέλα του 1843, «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία», παραμένει δημοφιλής και συνεχίζει να εμπνέει διασκευές σε κάθε καλλιτεχνικό είδος.
Κατά τη διάρκεια των πρώτων αυτών επιτυχιών του, ο Ντίκενς είχε παντρευτεί την Αικατερίνη Χόγκαρθ και η οικογένειά του μεγάλωσε με γοργό ρυθμό καθώς απέκτησε εννέα παιδιά. Ο «Δαβίδ Κόπερφιλντ» (1849-1850) είναι σχεδόν η αυτοβιογραφία του Ντίκενς . Το 1860-1861 εξέδωσε σε σειρές τις «Μεγάλες Προσδοκίες>> ,
7 – 2 – 1898
Ο Εμίλ Ζολά (Emile Zola) προσάγεται σε δίκη για δυσφήμιση μετά τη δημοσίευση του «Κατηγορώ» για την «Υπόθεση Ντρέιφους».
7 – 2 – 1929
Η αστυνομία ανοίγει πυρ κατά των απεργών μεταλλωρύχων του Λαυρίου, που βρίσκονται στην 7η μέρα των κινητοποιήσεών τους, σκοτώνοντας τον εργάτη Γιώργο Συρίγο και τραυματίζοντας άλλους 33.
Η απεργία θα διαρκέσει 47 ολόκληρες μέρες και θα λήξει με νίκη των απεργών που πέτυχαν την ικανοποίηση όλων των αιτημάτων τους: επαναπρόσληψη όλων των απολυθέντων, αναγνώριση του σωματείου τους, ίδρυση ταμείου συντάξεων και αύξηση ημερομισθίων κατά 10%.
7 – 2 – 1962
Η κυβέρνηση του Τζων Φ. Κένεντι επεκτείνει το εμπάργκο κατά της Κούβας ως απάντηση στην εθνικοποίηση των περιουσιών, εργοστασίων, κλπ. αμερικανικών μονοπωλιακών συμφερόντων από την επαναστατική κυβέρνηση της χώρας.
7 – 2 –1964
Τη διχοτόμηση της Κύπρου ανακοινώνει ότι προκρίνει ως μοναδική διέξοδο από την κρίση η Βρετανία. H Μόσχα δηλώνει ότι δε θα αδιαφορήσει σε περίπτωση τουρκικής εισβολής
7 – 2 – 1992
Υπογράφεται η Συνθήκη του Μάαστριχτ.
Δημιουργείται και τυπικά η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Συνθήκη υπερψηφίστηκε από τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΝ στις 28/7/1992. Το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που την καταψήφισε, ενώ ο Ριζοσπάστης ήταν η μόνη εφημερίδα που τη δημοσίευσε σε ειδικό ένθετο, μιας και έως τότε το περιεχόμενό της δεν ήταν γνωστό στον ελληνικό λαό.
7 – 2 – 2017
Πεθαίνει ο τραγουδοποιός Λουκιανός Κηλαηδόνης.
Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, καθώς και στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο, χωρίς ποτέ να ασκήσει το επάγγελμα του αρχιτέκτονα. Η καλλιτεχνική του καριέρα ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν γράφει τη μουσική για τη θεατρική παράσταση του έργου της Κωστούλας Μητροπούλου «Η Πόλη μας». Ακολουθεί ο δίσκος «Κόκκινη Κλωστή» σε στίχους Νίκου Γκάτσου.
https://youtube.com/watch?v=egwEA6R8p3c%3Ffeature%3Doembed
Το 1973 κυκλοφορούν σε κόκκινο βινύλιο τα «Μικρoαστικά» σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη, όπου για πρώτη φορά ο Λουκιανός Κηλαηδόνης ερμηνεύει δικές του συνθέσεις. Μια δουλειά – σταθμός στην καλλιτεχνική του πορεία, αλλά και στα μουσικά πράγματα, καθώς τα «Μικροαστικά» πριν εκδοθούν, κυκλοφορούν παράνομα στη διάρκεια της δικτατορίας. Επόμενη δισκογραφική δουλειά του είναι τα «Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας». Από το 1978 και μέχρι το 1991 κυκλοφορούν πέντε απόλυτα προσωπικοί του δίσκοι.
https://youtube.com/watch?v=6UxpvPQk9hQ%3Ffeature%3Doembed
Παράλληλα, γράφει θεατρική και κινηματογραφική μουσική. Για μια δεκαετία γράφει αποκλειστικά τη μουσική για το «Ελεύθερο Θέατρο» – «Ελεύθερη Σκηνή» και είναι βασικός συνθέτης των παραστάσεων του «Θεσσαλικού Θεάτρου» της πρώτης περιόδου. Συνεργάζεται επίσης με το Εθνικό Θέατρο, με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, με το Λαϊκό Θέατρο του Λ. Τριβιζά, καθώς και με την παιδική σκηνή της Ξένιας Καλογεροπούλου.
https://youtube.com/watch?v=sF_q5N_ztGE%3Ffeature%3Doembed
Γράφει μουσική για τις ταινίες: «Οι κυνηγοί» και «Ο θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, «Ελευθέριος Βενιζέλος» του Παντελή Βούλγαρη και «Οι Αθηναίοι» του Βασίλη Αλεξάκη, καθώς και μουσική για πολλές τηλεοπτικές εκπομπές. Το καλοκαίρι του 2006 συνεργάστηκε με την Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής (ΚΟΕΜ), πραγματοποιώντας συναυλίες στην Ελλάδα, το εξωτερικό καθώς και στο Ηρώδειο, από όπου προέκυψε ένα διπλό cd με τίτλο «Μ’ Αγιόκλημα και γιασεμιά».
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Μοιράσου το…
Πηγή : ALT.GR
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
8 – 2 – 1828
Γεννιέται ο Γάλλος συγγραφέας Ιούλιος Βερν (Jules Gabriel Verne).
Στα περιπετειώδη μυθιστορήματά του τα πραγματικά ή φανταστικά επιστημονικά στοιχεία και οι μελλοντολογικές προβλέψεις φθάνουν πολύ κοντά στη σημερινή πραγματικότητα.
Τα βιβλία του μεταφράστηκαν στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου. Τα πιο γνωστά είναι: «Ταξίδι στο Κέντρο της Γης», «Από τη Γη στη Σελήνη», «20.000 λεύγες υπό τη θάλασσα», «Ο Γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες».
Απ’ όσα προέβλεψε και περιέγραψε με τόσο ζωντανό τρόπο στα βιβλία του, μόνο το «Ταξίδι στο κέντρο της Γης» δεν πραγματοποιήθηκε.
8 – 2 – 1834
Γεννιέται ο μεγάλος Ρώσος χημικός Ντμίτρι Ιβάνοβιτς Μεντελέγιεφ, που ανακάλυψε τον περιοδικό νόμο των χημικών στοιχείων.
8 – 2 – 1972
Πεθαίνει ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες του λαϊκού τραγουδιού, από τους πρωτεργάτες του ρεμπέτικου, ο Μάρκος Βαμβακάρης.
Εχοντας περάσει τα παιδικά του χρόνια μέσα στη φτώχεια, ο Μάρκος στα 13 του το «σκάει» για τον Πειραιά, όπου κάνει δουλιές του ποδαριού και στη συνέχεια εργάζεται ως εκδορέας στα σφαγεία. «Εκεί στα Ταμπούρια, όχι μόνον μυήθηκα στη σκληρή ζωή του εργάτη… μα το πιο σπουδαίο απ’ όλα ξεμυαλίστηκα με το όργανο αυτό, το μπουζούκι», αναφέρει στην αυτοβιογραφία του. Το όργανο το έμαθε «σε έξι μήνες. Κανένας δε μου έκανε μαθήματα στο μπουζούκι. Οχι, τίποτες. Για μένα το μόνο σχολείο ήταν ο τεκές. Ακουγα τους παλιούς και έπαιζα»
.https://youtu.be/w7pMi9Cbhjs
Τακτικός θαμώνας στους τεκέδες, που γέμιζαν τον Πειραιά, ο Βαμβακάρης έζησε από κοντά τους μάγκες και το περιθώριο. Όμως ήταν αυτός ο ίδιος που έβγαλε το μπουζούκι από το περιθώριο και καθιέρωσε την κομπανία με «μπουζουκομπαγλαμάδες».
Το 1934 με τον Γιώργο Μπάτη, τον Αντώνη Δελιά και τον Στράτο Παγιουμτζή αποτέλεσαν την ξακουστή πειραιώτικη τετράδα, το πρώτο συγκρότημα με μπουζούκια, στο κέντρο του Σαραντόπουλου, στην Ανάσταση του Πειραιά. Από τότε, χάρη στον Μάρκο, επικρατεί το «πειραιώτικο» ρεμπέτικο, που αφομοιώνει το ήθος και τα διδάγματα της Ανατολής μέσα από μια νέα επεξεργασία με βάση το μπουζούκι. Δημιουργούνται τα σημαντικότερα δείγματα αυτής της παράδοσης, τα «κλασικά» στη μορφή, στο περιεχόμενο και στη λειτουργία τους ρεμπέτικα τραγούδια.
Ο Βαμβακάρης ήξερε, όσο κανείς άλλος, τους «δρόμους», τις παραδοσιακές κλίμακες και τα κουρδίσματα του τρίχορδου μπουζουκιού. Ανάμεσα στα τραγούδια του: «Η Φραγκοσυριανή», «Τα ματόκλαδά σου λάμπουν», «Τα έμορφα τα γαλανά σου μάτια», «Αντιλαλούν οι φυλακές», «Όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά», «Για σένα μαυρομάτα μου», «Δε θέλω πλούτη και λεφτά», «Η κλωστηρού», «Ο Μάρκος πολυτεχνίτης», «Ο Μάρκος υπουργός», «Όσοι έχουνε πολλά λεφτά» και τόσα άλλα. Ομως παρότι ήταν αυτός που άρχισε «όλο αυτό το νταλαβέρι του λαϊκού τραγουδιού», όπως έλεγε στην αυτοβιογραφία του, «δεν ωφελήθηκα οικονομικώς όσο όλοι αυτοί οι μπουζουξήδες που είναι τώρα και κάνουν το μέγα και τρανό… Εγώ ποτέ δεν ήμουνα φίλος του χρήματος. Αυτό που ήθελα το έκανα. Είμαι ο Μάρκος. Από το σπίτι το δικό μου εδώ πέρα πηγάζει η αλήθεια όλη για το μπουζούκι. Όσοι άλλοι να πούνε και να δείξουνε, δε θα ξέρουν ό,τι ξέρω εγώ για το μπουζούκι, διότι εγώ υπέφερα για το όργανο αυτό… τα πάνδεινα».
Ο Μάρκος «έφυγε» από τη ζωή πάμφτωχος και παραπονεμένος, καθώς δεν προσχώρησε στο «παιχνίδι». Παρότι άλλοι θησαύρισαν μέσα από το έργο του, ο ίδιος, μη έχοντας πόρους, πέθανε σ’ έναν από τους διαδρόμους του Ερυθρού Σταυρού.
Πηγή: Ριζοσπάστης
8 – 2 – 1975
Αγρότες της Ηλείας αποκλείουν με τα τρακτέρ την Εθνική Οδό Κορίνθου – Πατρών και απειλούν να κινηθούν προς την Αθήνα, αν δεν αυξηθούν οι τιμές πώλησης των προϊόντων τους.
8 – 2 – 1980
«Φεύγει» από τη ζωή ο Νίκος Ξυλούρης, ο Κρητικός λυράρης και τραγουδιστής, ο καλλιτέχνης και αγωνιστής, σφράγισε με τη φωνή του κάποιες από τις πιο δυνατές στιγμές του ελληνικού τραγουδιού.
Με τα τραγούδια του, συντρόφεψε το λαό μας στις αναζητήσεις και τους αγώνες του. Γεννήθηκε στα Ανώγεια του Ρεθύμνου σε οικογένεια με μουσική παράδοση και πολλούς λυράρηδες και κατέκτησε όλη την Ελλάδα, υπήρξε ξεχωριστή και ασυμβίβαστη. Σε νεαρή ακόμα ηλικία, με τη βοήθεια του δασκάλου του, πείθει τον πατέρα του να του αγοράσει την πρώτη του λύρα και πολύ γρήγορα αρχίζει να παίζει σε γάμους και πανηγύρια. Στα 17 του, μετακομίζει στο Ηράκλειο και δουλεύει στο νυχτερινό κέντρο «Κάστρο», όμως τα πράγματα δεν ήταν όπως τα περίμενε, καθώς βρέθηκε αντιμέτωπος με τη μόδα της ευρωπαϊκής μουσικής, κάτι τελείως ξένο γι’ αυτόν.
Τα έσοδά του μόλις και μετά βίας φτάνουν να τον συντηρήσουν και περνά δύσκολες εποχές. Σιγά σιγά, κι ενώ ήδη έχει παντρευτεί, την εκλεκτή της καρδιάς του την Ουρανία, οι Κρητικοί αρχίζουν να οργανώνουν γλέντια για να τον ακούν να παίζει. Το 1958 ηχογραφεί τον πρώτο του δίσκο «Μια μαυροφόρα που περνά» και στη συνέχεια άλλα τραγούδια σε δίσκους 45 στροφών. Το 1966 κερδίζει το πρώτο βραβείο σε φεστιβάλ φολκλορικής μουσικής στο Σαν Ρέμο παίζοντας με τη λύρα του ένα συρτάκι και την επόμενη χρονιά ανοίγει στο Ηράκλειο το μουσικό κέντρο «Ερωτόκριτος».
Το 1969 τραγουδά την περίφημη «Ανυφαντού», που η απήχησή της σπάει τα στενά όρια της παραδοσιακής δισκογραφίας. Τον Απρίλη της ίδιας χρονιάς εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Αθήνα, στο «Κονάκι», και το Σεπτέμβρη εγκαθίσταται μόνιμα στην πρωτεύουσα. Το καλοκαίρι του 1970, η γνωριμία του με τον Τάκη B. Λαμπρόπουλο θα αποφέρει συμβόλαιο συνεργασίας με την «Columbia». Θέλει να τραγουδήσει τα τραγούδια της πατρίδας του, τα Ριζίτικα, τον «Ερωτόκριτο». O πρώτος μεγάλος του δίσκος έχει τίτλο: «Ψαρρονίκος – Κρητικά Τραγούδια» και περιλαμβάνει προσωπικές του επιτυχίες από 45άρια και ηχογραφήσεις του σε παραδοσιακά κομμάτια της Κρήτης.
Στη συνέχεια, έρχεται σε επαφή με τον Γιάννη Μαρκόπουλο και τραγουδά – μαζί με την Μαρία Δημητριάδη – στο μεγάλο του δίσκο «Χρονικό». H εκπληκτική άρθρωσή του και το ιδιαίτερο χάρισμα που διαθέτει στην εκφορά του λόγου περνούν στις ψυχές και στα χείλη του κόσμου την ελλειπτική και σουρεαλιστική γραφή του K. X. Μύρη, που υπογράφει τους στίχους. Ενδεικτικά, αναφέρουμε ορισμένα από τα τραγούδια που ξεχώρισαν: «Καφενείον η Ελλάς», «1944», «O γερο – δάσκαλος» κ.ά.
Την επόμενη χρονιά, εκδίδονται τα «Ριζίτικα», σε ενορχήστρωση Μαρκόπουλου, με την εκφραστική και βροντερή φωνή του Ξυλούρη να δεσπόζει: «Αγρίμια κι αγριμάκια μου», «Μάνα κι αν έρθουν οι φίλοι μου», «Κόσμε χρυσέ» κ.ά. Το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» γίνεται αντιδικτατορικό σύνθημα. O δίσκος θα βραβευτεί από τη Γαλλική Ακαδημία του Σαρλ Κρος.
H φωνή του Ξυλούρη στην καρδιά της δικτατορίας γίνεται σημαία αντίστασης. Το 1972 κυκλοφορεί η «Ιθαγένεια» σε στίχους K. X. Μύρη («Γεννήθηκα», «Χίλια μύρια κύματα μακριά απ’ τ’ Αϊβαλί»), στο ίδιο πνεύμα με το «Χρονικό». Παράλληλα, συμμετέχει στο «Διάλειμμα», πάντα σε μουσική του Μαρκόπουλου και στίχους των K. X. Μύρη, Μάνου Ελευθερίου, Γιώργου Σκούρτη, Ερρίκου Θαλασσινού και του ίδιου του συνθέτη. Την ίδια χρονιά, συνεργάζεται με τον Ξαρχάκο στο άλμπουμ «Διόνυσε Καλοκαίρι Μας». Θα συνεχίσουν μαζί στο θέατρο «Αθήναιον», όπου η Τζένη Καρέζη με τον Κώστα Καζάκο παρουσιάζουν το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «Το μεγάλο μας τσίρκο», με θέμα την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας τα νεότερα χρόνια.
Μέσα από τις ιστορικές αναφορές και τα τραγούδια, εκφράζεται το τεταμένο αντιδικτατορικό κλίμα, το οποίο θα οδηγήσει στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Και εκεί ο Ξυλούρης είναι μπροστάρης. Τραγουδά κι εμψυχώνει τους φοιτητές, μένει μαζί τους, μοιράζεται το πρόχειρο φαγητό τους. Οι συναυλίες, οι δίσκοι του, οι ραδιοφωνικές και οι τηλεοπτικές εκπομπές του απαγορεύονται.
Το 1974 κυκλοφορεί η «Συλλογή», με παλαιότερα και καινούρια τραγούδια του Ξαρχάκου. Εδώ περιλαμβάνονται τα υπέροχα: «Πώς να σωπάσω» (στίχοι K. Κινδύνη), «Αυτόν τον κόσμο τον καλό» (στίχοι B. Ανδρεόπουλου), «Γεια σου χαρά σου Βενετιά», «Παλικάρι στα Σφακιά» (στίχοι N. Γκάτσου) και «Ήτανε μια φορά» (στίχοι K. Φέρρη).
Και στη μεταπολιτευτική περίοδο, ο Ξυλούρης θα εκδηλώσει έντονη καλλιτεχνική και πολιτικοκοινωνική δραστηριότητα. Στο «Καπνισμένο Τσουκάλι» του Χρήστου Λεοντή, σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου, είναι συγκλονιστικός όταν τραγουδά: «Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να ‘ναι κι από αίμα. Όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα».
Το 1975, μετά το έντονο πέρασμά του στη λόγια δισκογραφία, επιστρέφει και πάλι στις ρίζες, παρουσιάζοντας ένα μεγάλο προσωπικό δίσκο με παραδοσιακά κομμάτια της Κρήτης, με τίτλο «Τα Που Θυμάμαι Τραγουδώ». Το 1976, σε συνεργασία με τον Χριστόδουλο Χάλαρη, με τον οποίο έχουν ήδη συνυπάρξει στα χαρακτηριστικά lp «Τροπικός Της Παρθένου» και «Ακολουθία», κυκλοφορεί σε πολυτελή έκδοση – με καλαίσθητο πολυσέλιδο ένθετο και εικαστική εικονογράφηση – ο «Ερωτόκριτος», μια περιήγηση σε όλες τις μελωδικές καταγραφές του έργου του Βιτσέντζου Κορνάρου. Στο δίσκο συμμετέχει η Τάνια Τσανακλίδου. Παράλληλα, τραγουδά στον «Κύκλο Σεφέρη», σε μουσική Ηλία Ανδριόπουλου.
Την επόμενη χρονιά, εκδίδει τα «Ερωτικά», ερμηνεύοντας τραγούδια της ζωής, της χαράς, του κεφιού, του έρωτα, με σύγχρονο ήχο, μαζί με παραδοσιακά κρητικά τραγουδά και λαϊκές στιγμές του Στέλιου Βαμβακάρη. Τον Οκτώβρη του 1977, συμμετέχει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Μαρκόπουλου. To 1978 τραγουδά τα «Αντιπολεμικά», σε μουσική Λίνου Κόκοτου και στίχους του ποιητή Δημήτρη Χριστοδούλου. Το 1979 κυκλοφορούν τα «Ξυλουρέικα», ένα καθαρά προσωπικό έργο, με δικούς του στίχους, μουσική – διασκευές του σε παραδοσιακά πρότυπα. Μετά το θάνατό του κυκλοφόρησε, ύστερα από τετράχρονη καθυστέρηση, το «Σάλπισμα» σε μουσική Λουκά Θάνου, όπου ο Ξυλούρης ερμηνεύει Βάρναλη, Καρυωτάκη, κ.ά. H «Μπαλάντα του κυρ Μέντιου» θα ξεχωρίσει με το δυνατό και προφητικό της μήνυμα.
8 – 2 – 1981
Είκοσι ένας φίλαθλοι χάνουν τη ζωή τους και δεκάδες τραυματίζονται στη «θύρα 7» του Σταδίου Καραϊσκάκη, κατά την έξοδο των φιλάθλων μετά τη λήξη του ποδοσφαιρικού αγώνα Ολυμπιακού – ΑΕΚ.
Σαν σήμερα, 8 Φεβρουαρίου 1981: Η τραγωδία της Θύρας 7!
08/02/2026 – 07:43
Η 8η Φεβρουαρίου έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη κάθε φιλάθλου ως η ημέρα που ο απόλυτος ποδοσφαιρικός θρίαμβος μετατράπηκε, μέσα σε λίγες στιγμές, σε ανείπωτο θρήνο.
Ήταν το απόγευμα που 21 νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στις σκάλες του σταδίου Καραϊσκάκη, σε μια από τις μεγαλύτερες αθλητικές τραγωδίες παγκοσμίως.
Από τη χαρά στην καταστροφή
Όλα ξεκίνησαν με έναν ηλιόλουστο αγώνα για την 20η αγωνιστική του πρωταθλήματος, όπου ο Ολυμπιακός υποδέχθηκε την ΑΕΚ. Οι «ερυθρόλευκοι» επικράτησαν με το εμφατικό 6-0, προκαλώντας παραλήρημα ενθουσιασμού στις κερκίδες. Καθώς οι οπαδοί έτρεχαν να βγουν από τη Θύρα 7 για να πανηγυρίσουν, η μοίρα τούς έστησε παγίδα στις απότομες σκάλες του παλιού γηπέδου.
Ένα κατασκευαστικό σφάλμα στη σκάλα, η έλλειψη φωτισμού και οι κλειστές ή μισάνοιχτες πόρτες οδήγησαν σε ασφυξία και θάνατο. Οι πίσω πίεζαν τους μπροστά, χωρίς να αντιλαμβάνονται το κακό που συνέβαινε στην έξοδο. Το νοσοκομείο Τζάνειο μετατράπηκε σε σκηνικό αρχαίας τραγωδίας, με συγγενείς να αναζητούν απεγνωσμένα τα παιδιά τους ανάμεσα στους νεκρούς και τους τραυματίες.Ένα έγκλημα δίχως τιμωρία
Παρά το μέγεθος της καταστροφής και τις δικαστικές διαμάχες που ακολούθησαν, η δικαιοσύνη δεν απέδωσε ευθύνες. Το 1984 καταδικάστηκαν πρωτόδικα πέντε φύλακες, οι οποίοι όμως αθωώθηκαν οριστικά στο Εφετείο το 1986. Οι αστυνομικοί που είχαν υπηρεσία απαλλάχθηκαν επίσης, αφήνοντας τις οικογένειες των θυμάτων με μια ανοιχτή πληγή και το παράπονο της ατιμωρησίας.
Σήμερα, 45 χρόνια μετά, τα ονόματα των 21 θυμάτων, παραμένουν ζωντανά στη μνήμη.
Τα 21 θύματα της θύρας 7
- Αναστάσιος Πιτσόλης (30 ετών)
- Αντώνης Κουρουπάκης (34 ετών)
- Βασίλης Μάχας (20 ετών)
- Γεράσιμος Αμίτσης (18 ετών)
- Γιάννης Διαλυνάς (20 ετών)
- Γιάννης Κανελλόπουλος (18 ετών)
- Γιάννης Σπηλιόπουλος (19 ετών)
- Δημήτριος Αδαμόπουλος (41 ετών)
- Ευστράτιος Λούπος (20 ετών)
- Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου (23 ετών)
- Ηλίας Παναγούλης (17 ετών)
- Κώστας Καρανικόλας (26 ετών)
- Κώστας Μπίλας (28 ετών)
- Κώστας Σκλαβούνης (16 ετών)
- Μιχάλης Κωστόπουλος (21 ετών)
- Μιχάλης Μάρκου (27 ετών)
- Νίκος Φίλος (19 ετών)
- Παναγιώτης Τουμανίδης (14 ετών)
- Σπύρος Ανδριώτης (24 ετών)
- Σπύρος Λεωνιδάκης (18 ετών)
- Χρήστος Χατζηγεωργίου (34 ετών)
Σαν ΣήμεραΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΘύρα 7Ολυμπιακός – Ποδόσφαιρο
Πηγή : fosonline.gr
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
9 – 2 – 1865
Πεθαίνει στην Κέρκυρα ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός.
Διάλεξε με το έργο του να γίνει ο υμνητής του απλού λαού και, μάλιστα, του ελληνικού λαού, που αγωνιζόταν σκληρά για την ελευθερία του. Έχοντας κάνει ο ίδιος σπουδές στην Ιταλία και μιλώντας θαυμάσια τα ιταλικά, διάλεξε ωστόσο, μετά από προτροπή του φίλου του Σπυρίδωνος Τρικούπη, να γράψει στην ελληνική γλώσσα, σε μια λαγαρή, πεντακάθαρη και πλούσια δημοτική, που η μια της ρίζα βρισκόταν στη μεγάλη ποίηση του Κορνάρου και η άλλη στις λαϊκές ομιλίες της Ζακύνθου και στα νανουρίσματα και παραμύθια της παραμάνας του.
Καθιερώθηκε ως εθνικός μας ποιητής από το λαό όχι μόνο διότι έγραψε τον «Ύμνο εις την Ελευθερία», οι δύο πρώτες στροφές του οποίου είναι ο Εθνικός μας Ύμνος, αλλά διότι ήταν και ο πρώτος, που καλλιέργησε συστηματικά τη δημοτική γλώσσα, ανοίγοντας το δρόμο για τη χρήση της στη λογοτεχνία, ενώ παράλληλα αξιοποίησε την προγενέστερή του ποιητική παράδοση της Κρητικής Λογοτεχνίας και του Δημοτικού Τραγουδιού.
Ο «Ύμνος εις την Ελευθερία» κρίθηκε κατ’ αρχήν ως ακατάλληλος για εθνικός ύμνος της Ελλάδας, γιατί ήταν γραμμένος στη γλώσσα του χύδην όχλου και γιατί έθιγε τις μεγάλες προστάτιδές μας δυνάμεις. Αλλά αργότερα το αλάθητο λαϊκό αισθητήριο επέβαλε την καθιέρωσή του.
Τα αιτήματα που θέτει ο Διονύσιος Σολωμός με το σύνολο του έργου του αποτελούν θετικά αιτήματα του λαού μας. Η δημιουργική του ιστορία είναι από τις δραματικότερες στην Ιστορία της Τέχνης και η πνευματική και ηθική του δύναμη εκτιμάται περισσότερο, αν αναλογιστεί κανείς ότι δημιούργησε σε μια περίοδο, στη διάρκεια της οποίας πάλεψε σκληρά για να υποτάξει το γλωσσικό υλικό που του προσέφερε ο ελληνικός πολιτισμός, να το μεταμορφώσει σε ένα ανώτερο εκφραστικό όργανο και στη συνέχεια να εκφράσει με αυτό το ποιητικό όργανο μια νέα, υψηλότατη και πρωτόφαντη αίσθηση του κόσμου.
Τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Ζάκυνθο το 1865.
9 – 2 – 1881
Πεθαίνει ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, o μεγαλύτερος κατά πολλούς Ρώσος συγγραφέας, κορυφαίος στην παγκόσμια λογοτεχνία. Ο Ντοστογιέφσκι μέσα από την πολυτάραχη ζωή του γνώρισε αυθεντικά τη ζωή της Ρωσίας και τα βάσανα των πιο φτωχών στρωμάτων της. Στο ανεπανάληπτο έργο του δεν είναι μόνο που δίνει μια ρεαλιστική, όσο και πλήρη εικόνα της εποχής του. Πραγματοποιεί μια εξαιρετική ακτινογραφία του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, ο γεμάτος αντιφάσεις, μεταπτώσεις, μεγαλείο και κατάπτωση, είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής των έργων του Ντοστογιέφσκι.
Τον Απρίλιο του 1849 ο Ντοστογιέφσκι συνελήφθη και πέρασε από έκτακτο στρατοδικείο. Η κατηγορία ήταν για συμμετοχή σε προδοτική συνωμοσία. Την άνοιξη του 1849 είχε προσχωρήσει σε μια πολιτικοφιλοσοφική λέσχη που έγινε γνωστή ως κίνηση Πετρασέφσκι ή οι Πετρασέφσκηδες. Η ποινή που επιβλήθηκε στον Ντοστογιέφσκι ήταν τέσσερα χρόνια καταναγκαστικά έργα και στρατιωτική υπηρεσία ως απλός στρατιώτης για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα. Στο δικαστήριο δεν αρνήθηκε ούτε τις φιλελεύθερες πεποιθήσεις του ούτε το ενδιαφέρον του για τον ουτοπικό σοσιαλισμό, ιδιαίτερα για τις ιδέες του Σαρλ Φουριέ ή τη διαμαρτυρία του για πολλά φαινόμενα της ρωσικής πραγματικότητας. Παρουσίασε τον εαυτό του ως έναν «αφελή-έντιμο ανθρωπιστή και λόγιο ο οποίος απέβλεπε στο γενικό καλό της ανθρωπότητας», κυρίως όμως ήθελε μέσα από την πλούσια βιβλιοθήκη των Πετρασέφσκι «να γνωρίσει τα νεότατα λογοτεχνικά ρεύματα της Ευρώπης» Το δικαστήριο δεν δέχθηκε αυτή του την εξήγηση και «ίσως είχε τους λόγους του να είναι δύσπιστο». Έτσι από μεταγενέστερες μαρτυρίες είναι λ.χ. γνωστό ότι συμμετείχε ενεργά στην προσπάθεια λειτουργίας παράνομου τυπογραφείου, ενώ «ευκαιριακά είχε δηλώσει πως ήταν διατεθειμένος να πάρει μέρος εν ανάγκη και σε μια ένοπλη εξέγερση»[6] Στις 16 Νοεμβρίου 1849 ο Ντοστογιέφσκι και οι σύντροφοί του δικάστηκαν και καταδικάσθηκαν σε θάνατο. Ακολούθησε ένας πόλεμος νεύρων με εικονικές εκτελέσεις και ατέλειωτες ώρες παραμονής σε μια πλατεία της Πετρούπολης, στις 22 Δεκεμβρίου του 1849, σε αναμονή του εκτελεστικού αποσπάσματος. Η ποινή του μετατράπηκε τελικά σε τετραετή εξορία και καταναγκαστικά έργα στο Ομσκ της Σιβηρίας.
Το φθινόπωρο του 1855 έγινε υπαξιωματικός και τον επόμενο χρόνο προήχθη σε αξιωματικό. Τον Μάρτιο του 1859 του επιτράπηκε να επιστρέψει στην Ευρωπαϊκή Ρωσία, όχι όμως ακόμα στις μεγάλες πόλεις. Αυτό θα γίνει τον Δεκέμβριο του 1859. Την περίοδο της στρατιωτικής του θητείας θα κάνει τον πρώτο του γάμο: γνωρίζει και παντρεύεται τον Φεβρουάριο του 1857 την Μαρία Ισάγιεβα που λίγο πριν είχε χηρέψει. Ήταν «μία πραγματικά μορφωμένη και με τον τρόπο της γοητευτική γυναίκα, συνάμα όμως έπασχε από ανίατο πνευμονικό νόσημα, νευρική και ευερέθιστη, προφανώς υστερική, αν όχι ψυχοπαθής.»
Το 1859 επέστρεψε στην Πετρούπολη και εξέδωσε μαζί με τον αδελφό του δύο περιοδικά τα οποία, όμως, δεν σημείωσαν επιτυχία με αποτέλεσμα ο Ντοστογιέφσκι να βρεθεί καταχρεωμένος. Ο μόνος τρόπος για να συγκεντρώσει χρήματα και να ξεπληρώσει τα χρέη του ήταν η συγγραφή. Την ίδια περίοδο εκδηλώθηκε το σχεδόν νοσηρό του πάθος για τα τυχερά παιχνίδια-ακριβώς ως αποτέλεσμα αυτής της οικονομικής δυσχέρειας- που τον έφερε στο χείλος της υλικής και της σωματικής καταστροφής. Σε αυτό το διάστημα έγραψε τα καλύτερα του έργα: «Ο παίκτης», «Οι αδερφοί Καραμαζώφ», «Έγκλημα και Τιμωρία», «Ο Ηλίθιος», «Οι δαιμονισμένοι».
9 – 2 – 1885
Γεννιέται ο Αυστριακός συνθέτης Άλμπαν Μπεργκ (Alban Berg).
Η πρώτη μεγάλη επιτυχία για τον Άλμπαν Μπεργκ ήρθε με την εκτέλεση τριών αποσπασμάτων από τον «Βόιτσεκ» στα 1924.
Η όπερα αυτή, παρ’ ό,τι είχε ολοκληρωθεί από το 1922, παρουσιάστηκε πρώτη σε πλήρη μορφή στις 14 Δεκεμβρίου 1925, υπό τη διεύθυνση του Έριχ Κλάιμπερ στο Βερολίνο.
Σήμερα ο «Βόιτσεκ» θεωρείται ως μια από τις σημαντικότερες όπερες της Σύγχρονης Κλασικής Μουσικής, μαζί με την επίσης διάσημη όπερα του Μπεργκ, «Λούλου», η οποία γνώρισε την αποθέωση των κριτικών.
9 – 2 – 1908
Κυκλοφορεί το πρώτο φύλλο της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Ριζοσπάστης», με διευθυντή τον Γεώργιο Φιλάρετο. Η νέα εφημερίδα, που είναι όργανο του Ριζοσπαστικού Συνδέσμου, προπαγανδίζει την ανάγκη για σοβαρή λαϊκή δράση κατά της μοναρχίας και την εξυγίανση του δημόσιου βίου της χώρας.
Η έκδοσή της σταματά το 1911 για να επανεκδοθεί το 1917 από τον Γιάννη Πετσόπουλο ως «εφημερίδα δημοκρατικών αρχών». Το Μάη του 1919 ο Πετσόπουλος γίνεται μέλος του ΣΕΚΕ και στις 15 Σεπτεμβρίου 1919 ο υπότιτλος της εφημερίδας αλλάζει σε «Εφημερίς σοσιαλιστική». Τον Απρίλη του 1920 το 2ο συνέδριο του ΣΕΚΕ αποφασίζει να θέσει τον Ριζοσπάστη υπό τον έλεγχο της Κεντρικής Επιτροπής, γεγονός που επισημοποιείται στις 2 Ιουνίου 1920 όταν στην προμετωπίδα της εφημερίδας προστίθεται η ένδειξη «Υπό τον πολιτικόν έλεγχον της Κεντρικής Επιτροπής του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος».
Τελικά, τον Ιούλη του 1921 ο Πετσόπουλος θα παραδώσει οριστικά την ιδιοκτησία της εφημερίδας στο Κόμμα, κι έτσι από την 1η Αυγούστου 1921 ο Ριζοσπάστης εκδίδεται ως «Επίσημον Όργανον του Σοσιαλιστικού Εργατικού (Κομμουνιστικού) Κόμματος και της Γενικής Συνομοσπονδίας των Εργατών της Ελλάδος».
9 – 2 – 1928
Γεννιέται ένας από τους μεγαλύτερους θεωρητικούς του παγκόσμιου ποδοσφαίρου ο Ρίνους Μίχελς (Rinus Michels).
Ο διάσημος Ολλανδός τεχνικός επινόησε και εφάρμοσε μέσα στο γήπεδο το «ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο». Είχε μεγάλες επιτυχίες στον Άγιαξ και στην Εθνική Ολλανδίας και ήταν γνωστός με το προσωνύμιο «στρατηγός», λόγω της εξαιρετικής του ικανότητας να παρατάσσει με την κατάλληλη τακτική την ομάδα του στο γήπεδο.
Με τους Οράνιε πανηγύρισε το 1988 την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στη Γερμανία. Ύστερα από δημοψήφισμα της ΦΙΦΑ, ο Μίχελς έχει ανακηρυχτεί ως ο κορυφαίος κόουτς του αιώνα.
9 – 2 – 1984
Πεθαίνει ο σοβιετικός ηγέτης Γιούρι Αντρόποφ.
Μέλος της Κομσομόλ από το 1930 και του Κόμματος των Μπολσεβίκων από το 1939, διετέλεσε μεταξύ άλλων μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΣΕ (27/4/1973-9/2/1984) και ΓΓ του Κόμματος (12/11/1982-9/2/1984) μετά τον Λ. Μπρέζνιεφ. Στη θέση του ΓΓ τον διαδέχτηκε ο Κ. Τσερνιένκο.
Πριν εκλεγεί στη θέση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΣΕ, είχε διατελέσει επί δεκαπέντε χρόνια Πρόεδρος της Κα-Γκε-Μπε. Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην απόκρουση των αντεπαναστατικών σχεδίων στην Τσεχοσλοβακία το 1968.
Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Κομσομόλσκαγια Πράβντα» ο γιος του, Ιγκορ Αντρόποφ, πρώην διπλωμάτης, σημειώνει μεταξύ των άλλων πως ο πατέρας του σε καμία περίπτωση δεν επιδίωκε να έρθει στο πόστο του ΓΓ του ΚΚΣΕ ο Μ. Γκορμπατσόφ.
Η προτομή του Γ. Αντρόποφ βρίσκεται στην Κόκκινη Πλατεία, πίσω από το Μαυσωλείο του Λένιν, όπως και των άλλων πρώην ηγετών της ΕΣΣΔ.
9 – 2 – 1996
«Φεύγει» από τη ζωή η Καίτη Οικονόμου, η «θρυλική» στον κόσμο του θεάτρου, των θεατρόφιλων και της Εθνικής Αντίστασης Ντιριντάουα. Γεννήθηκε από φτωχή οικογένεια στη Θεσσαλονίκη και Βγήκε στη σκηνή 6 – 7 χρονών παιδί. Μετά το θάνατο του πατέρα της κατέβηκε στην Αθήνα για να βιοποριστεί. Ξεκίνησε στο «Μικρό Ζάππειο», χωρίς μεροκάματο. Αργότερα δούλεψε σε βαριετέ και σε «μπουλούκια», μέχρι που ο Αττίκ την προσέλαβε στην περίφημη «Μάντρα» του. Ήταν το 1937. Ο Λάσκος και ο Αττίκ της έδωσαν το καλλιτεχνικό όνομα «Ντιριντάουα» μετά από παράσταση στην ομώνυμη πόλη της Αιγύπτου. Μετά τον Αττίκ ξεκίνησε η πρωταγωνιστική της καριέρα, στο θίασο του Μακέδου, στον οποίο δούλεψε μέχρι το 1942. Στο μεταξύ, φυλακίστηκε για έξι μήνες. Μετά την κατάρρευση των Ιταλών, η Ντιριντάουα ξανάρχισε να παίζει, αλλά και να αγωνίζεται μέσα από το ΚΚΕ και το ΕΑΜ Θεάτρου. Μετά τα Δεκεμβριανά βρέθηκε σ’ έναν ΕΑΜίτικο θίασο με τους: Γιαννίδη, Βεάκη, Παπαθανασίου, Παϊζη, Μανέλη, Ζέη, Οικονομίδη,που γύριζε την Ελλάδα. Με τη συμφωνία της Βάρκιζας γύρισαν στην Αθήνα και κρύφτηκαν.
Κρυβόταν επτά μήνες, μέχρι που ο επιχειρηματίας του θεάτρου «Ερμής» -το σημερινό «Βέμπο»- της πρότεινε να δουλέψει. Από εκείνη την περίοδο η ηθοποιός, πάντα συγκινημένη, θυμόταν την επίθεση των χιτών μέρα πρεμιέρας. «Μπαίνοντας στο θέατρο, αντί για καλή επιτυχία, άκουγα να μου λένε «καλή ψυχή»«. Η Καίτη Ντιριντάουα εκείνο το βράδυ, από σκηνής, για δεύτερη φορά μετά την Κατοχή -οπότε και συνελήφθη από τους κατακτητές- είπε το μεγάλο «Όχι». Στη στημένη από την Ασφάλεια προβοκάτσια να τη φωνάζουν «θεατές», «Βουλγάρα, Βουλγάρα», απάντησε «Είμαι Ελληνίδα πολύ περισσότερο από σας». Από εκείνη τη στιγμή, αν και κατάφερε να διαφύγει, άρχισε η δίωξη και παρανομία της. Το 1947, Μεγάλη Εβδομάδα, βρέθηκε στο Μεταγωγών. Κι άρχισε η εξορία, πρώτα στο Μακρονήσι, μετά στη Χίο και στο Τρίκερι. Τα πόδια της σακατεύτηκαν. Έπαθε οξεία ρευματική αρθρίτιδα. Για αρκετά χρόνια πάλευε να ξαναπαίξει.
Στο μεταξύ, παντρεύτηκε τον Κώστα Χατζηχρήστο,με τον οποίο απέκτησε μία κόρη. Η Ντιριντάουα, όμως, δεν άντεχε πια κι άλλες ταλαιπωρίες και βγήκε στη σύνταξη.
Κι όπως έλεγε σε συνέντευξή της στον «Ριζοσπάστη» τον Απρίλη του 1988, «Είμαι ευχαριστημένη που μπόρεσα να βάλω ένα μικρό λιθαράκι στον αγώνα του λαού μας για τη δημοκρατία. Τη δημοκρατία που πιστεύουμε εμείς, την πραγματική. Είμαι περήφανη που κάτι πρόσφερα σ’ αυτό τον αγώνα»
9 – 2 – 2005
Αρχίζει τις εργασίες του το 17ο Συνέδριο του ΚΚΕ. Κεντρικό ζήτημα του Συνεδρίου ήταν η εξέταση της πορείας του από την ανασυγκρότηση στην ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική ισχυροποίησή του.
Το συνέδριο πήρε δύο αποφάσεις, η πρώτη «Πολιτική απόφαση για τα καθήκοντα του ΚΚΕ μέχρι το 18ο Συνέδριο» και η απόφαση «Για την κατάσταση στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα».
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
10 – 2 – 1898
Γεννιέται ο Γερμανός κομμουνιστής ποιητής και δραματουργός Μπέρτολτ Μπρεχτ (Bertolt Brecht). Ήταν γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας, μεγάλωσε με μητέρα προτεστάντισσα και πατέρα εργοστασιάρχη.
Τον Οκτώβρη του 1918 επιστρατεύεται ως νοσοκόμος και ζει από πρώτο χέρι τη φρίκη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εκείνη την εποχή γράφει και το πρώτο ποίημα που τον έκανε γνωστό, τον «Θρύλο του Νεκρού Στρατιώτη». Όταν επιστρέφει από το μέτωπο, η μεγάλη Γερμανική Επανάσταση του 1918 έχει ήδη πνιγεί στο αίμα. Η συμμετοχή του στο κίνημα σταδιακά γίνεται όλο και πιο έντονη και λαμβάνει ενεργά μέρος στις λαϊκές διαδηλώσεις για τη δολοφονία της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ. Στα χρόνια αυτά ξεκινά η πρώτη περίοδος της δημιουργίας του Μπρεχτ. Η ποίηση, τα θεατρικά και τα διηγήματα εκείνης της περιόδου θέτουν κατά κύριο λόγο ζητήματα υπαρξιακού χαρακτήρα, ενώ στο πολιτικό επίπεδο εστιάζουν κυρίως στη διαμαρτυρία ενάντια στον πόλεμο και το μιλιταρισμό
Την πρώτη του «επαφή» με τον Μαρξ ο Μπρεχτ την είχε το 1924. Όταν άρχισαν να φαίνονται ανάγλυφα τα φαινόμενα της τότε κρίσης, που τα μεροκάματα μειώνονταν και το ψωμί γινόταν πιο ακριβό, αποφάσισε να γράψει ένα θεατρικό έργο, το «Τζο Φλαϊσχάκερ από το Σικάγο», για να απαντήσει στο ερώτημα «Γιατί τρώμε το ψωμί πανάκριβο;»… Όμως οι εξηγήσεις των οικονομολόγων δεν τον ικανοποίησαν, καθώς και οι διάφορες θεωρίες της αστικής πολιτικής οικονομίας. Όπως αναφέρει ο ίδιος: «Η κατανομή των σιτηρών στον κόσμο ήταν ακατανόητη. Εκτός από την άποψη μιας χούφτας κερδοσκόπων, από κάθε άλλη άποψη η αγορά αυτή των σιτηρών ήταν ένας βάλτος. Το δράμα που σχεδίαζα, δεν το έγραψα τελικά. Αντί γι’ αυτό άρχισα να διαβάζω Μαρξ. Ναι, μονάχα τότε διάβασα τον Μαρξ. Και μονάχα τότε ζωντάνεψαν ουσιαστικά τα σκόρπια, εμπειρικά, προσωπικά μου βιώματα και οι εντυπώσεις».
Τα έργα αυτής της εποχής φέρουν ανάγλυφα τα σημάδια αυτής της επίπονης θεωρητικής δουλειάς που έκανε ο Μπρεχτ πάνω στο μαρξισμό, όπως «Η άνοδος και η πτώση της πόλης Μαχαγκόνι» και η «Αγία Ιωάννα των Σφαγείων», με την πασίγνωστη προτροπή της προς τους θεατές λίγο πριν το θάνατό της: «Σιγουρέψου σαν φεύγεις απ’ τον κόσμο, όχι απλά πως ήσουνα καλός, μα πως πίσω σου αφήνεις έναν κόσμο καλό».
Η άνοδος του Χίτλερ σήμανε το τέλος της δημιουργικής αυτής περιόδου στη Γερμανία. Οι παραστάσεις των έργων του διαλύονται από την αστυνομία, ενώ απαγορεύεται το ανέβασμα της «Αγίας Ιωάννας των Σφαγείων». Τα βιβλία του θα καούν δημόσια στη μεγάλη πυρά της 10ης Μάη μπροστά στην όπερα του Βερολίνου. Ο Μπρεχτ παίρνει το δρόμο της δεκαπεντάχρονης εξορίας, «αλλάζοντας χώρες πιο συχνά κι απ’ τα παπούτσια». Μέσω Πράγας και Βιέννης θα βρεθεί στη Δανία, στη Φινλανδία και από κει, μέσω ΕΣΣΔ, στις ΗΠΑ. Σε αυτήν την περίοδο γράφει ορισμένα από τα σπουδαιότερα έργα του («Μάνα κουράγιο», «Η ζωή του Γαλιλαίου», «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» κ.ά.), καθώς και πολλά ποιήματα, χορικά και κριτικές. Σε πολλά έργα εκείνης της περιόδου, ο ζόφος του Τρίτου Ράιχ αποτυπώθηκε με ξεχωριστή σαφήνεια, που πέρα από τις τραγικές συνέπειες αναδείκνυε και την ταξική – καπιταλιστική προέλευση του φασισμού.
Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου οι αγωνιστές τραγουδούσαν μελοποιημένα ποιήματά του σε διαφορετικές γλώσσες την ώρα της μάχης. Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έγραψε πολλά ποιήματα για να μεταδοθούν από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Μόσχας στους Γερμανούς φαντάρους του Ανατολικού Μετώπου, χωρίς ποτέ να συμπεριλάβει σ’ αυτά ούτε μία λέξη μίσους για τον γερμανικό λαό.
Το 1947 ο Μπρεχτ εγκαταλείπει τις ΗΠΑ, κυνηγημένος από τους ανακριτές του μακαρθισμού, που τον καλούσαν συνεχώς σε δημόσιες ανακρίσεις. Επόμενος σταθμός είναι η Ανατολική Γερμανία, όπου θα ζήσει τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Εκεί, μαζί με τη γυναίκα του, Ελένε Βάιγκελ, και υπό την αιγίδα της ΓΛΔ, θα ιδρύσει το θρυλικό θεατρικό σύνολο «Μπερλίνερ Ανσάμπλ».
Αυτά τα χρόνια, έχοντας και τα υλικά μέσα που μπορούσε να παρέχει το σοσιαλιστικό κράτος στους καλλιτέχνες, θα παρουσιάσει παραστάσεις των κλασικών έργων του οι οποίες άφησαν εποχή, εφαρμόζοντας και τελειοποιώντας τεχνικές που είχε ήδη αρχίσει να αναπτύσσει από τη δεκαετία του ’30, όπως αυτή της αποστασιοποίησης. Τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο της ΓΛΔ το 1951 και με το Βραβείο Στάλιν για την Ειρήνη το 1954. Πεθαίνει τον Αύγουστο του 1956, σε ηλικία 58 ετών, από έμφραγμα. Όπως με το χαρακτηριστικό του χιούμορ είχε γράψει σε ένα ποίημά του: «Δε χρειάζομαι ταφόπετρα, μα εσείς αν χρειάζεστε κάποια για μένα, θα ευχόμουνα πάνω της να έγραφε: Έκανε προτάσεις. Εμείς τις κάναμε δεκτές. Μια τέτοια επιγραφή θα μας τιμούσε όλους».
Είναι κοινή παραδοχή πως το επικό (ή αντι-Αριστοτελικό) θέατρο του Μπρεχτ άλλαξε ριζικά την τέχνη του θεάτρου και της έδωσε τη σύγχρονη μορφή της. Είναι λάθος όμως να συλλάβει κανείς αυτό το θέατρο απλά ως ένα σύνολο νέων τεχνικών, ακριβώς επειδή η ίδια τους η ύπαρξη είναι στενά δεμένη με την κοσμοθεωρία του.
Ας πάρουμε για παράδειγμα την πολυσυζητημένη αποστασιοποίηση. Σύμφωνα με αυτήν, ο ηθοποιός δεν πρέπει να ταυτίζεται με το ρόλο, αλλά πρέπει να κρατά μια απόσταση απ’ αυτόν, να τον «δείχνει», αντί να τον ερμηνεύει. Το ίδιο και ο θεατής, δεν πρέπει να συμπάσχει συμμετέχοντας στα παθήματα των ηρώων, αλλά να βρίσκεται σε απόσταση, έτσι ώστε να μπορεί να τα δει μέσα στο κοινωνικό τους πλαίσιο. Με αυτόν τον τρόπο, καλείται να παραμείνει σε κριτική επαγρύπνηση καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Θα ήταν αδύνατο να αναφέρουμε όλες τις μεθόδους που έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί για να επιτευχθεί αυτό. Ενδεικτικά αναφέρουμε: Τη χρήση μεγάλων επιγραφών που προαναγγέλλουν την εξέλιξη της δράσης για να μην αιφνιδιαστεί ο θεατής και καθορίζουν τον ιστορικό τόπο και χρόνο της. Το φωτισμό της σκηνής από πηγές φωτός που είναι ορατές στο θεατή. Τη σχηματικότητα της σκηνογραφίας, που ο ρόλος της είναι να δείχνει και όχι να υποβάλλει. Τη διάσπαση του κειμένου σε πολλά επίπεδα. Ξαφνική διακοπή του παιξίματος από τον ηθοποιό, ο οποίος σταματά την παράσταση για να απευθυνθεί άμεσα στο κοινό.
Στην προσπάθεια αυτή δεν πρέπει να υποτιμηθεί ο ρόλος της μουσικής και των τραγουδιών, που αντί να δημιουργούν ατμόσφαιρα, σχολιάζουν και συμπεραίνουν, καθοδηγώντας τη σκέψη του κοινού στα σωστά συμπεράσματα. Η μουσική των τότε παραστάσεων που έχουν γράψει κορυφαίοι συνεργάτες του Μπρεχτ – κυρίως ο Χανς Αϊσλερ και ο Κουρτ Βάιλ – έχει μείνει στην Ιστορία, μέρος δε αυτής πέρασε και στη μαζική λαϊκή κουλτούρα και ακούγεται μέχρι σήμερα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «Alabama Song», που είχε γράψει ο Κουρτ Βάιλ για το «Μαχαγκόνι» και το διασκεύασαν αργότερα οι Doors και ο David Bowie μεταξύ άλλων .
Επίσης, ειδικά όσον αφορά την υποκριτική, ο Μπρεχτ ανέδειξε την τεχνική του Gestus, την κοινωνική χειρονομία θα μπορούσαμε να πούμε, όπου με τη γλώσσα του σώματος ο ηθοποιός υποδηλώνει πολύ περισσότερα από ό,τι με τα λόγια για την κοινωνική θέση και στάση του χαρακτήρα που παρουσιάζει.
Το πιο σημαντικό στοιχείο στο θέατρο του Μπρεχτ, βέβαια, δεν είναι αυτά που συμβαίνουν στη σκηνή. Σε αυτήν τίποτα δεν ολοκληρώνεται οριστικά, μένουν όλα εκκρεμή, για να εκπληρωθούν έξω από το θέατρο, στον πραγματικό κόσμο. Γράφει στον επίλογο του έργου «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν»:
«Πώς αυτό το κακό θα τελειώσει, ψάξτε να βρείτε μοναχοί σας… Πήγαινε ψάξε, αγαπητό κοινό, μια κατάλληλη λύση πρέπει να υπάρχει. Πρέπει, πρέπει, πρέπει!».
Το 2013 το ΚΚΕ πραγματοποίησε Διήμερο Επιστημονικό Συνέδριο της ΚΕ του ΚΚΕ για τον Μπέρτολτ Μπρεχτ. Κλείνοντας τις εργασίες του η Ελένη Μηλιαρονικολάκη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνη του Τμήματος Πολιτισμού τόνισε ότι με το συνέδριο αυτό δεν τελειώνει η ενασχόληση του Κόμματος με τον Μπρεχτ, αλλά τώρα αρχίζει. Σημείωσε ότι ο Μπρεχτ είναι ο ποιητής της διαλεκτικής και ανέδειξε την ανάγκη να ασχοληθούμε βαθύτερα μαζί του, πράγμα που αποτελεί έναν από τους στόχους το επόμενο διάστημα.
Ο Μπρεχτ, είπε, πρέπει να φτάσει στους πραγματικούς του αποδέκτες, την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα και γι’ αυτό χρειάζεται να ενεργοποιηθούν οι μαζικοί φορείς, τα εργατικά σωματεία, οι φοιτητικοί σύλλογοι, αλλά και οι καλλιτέχνες δημιουργοί που πρέπει να συμβάλουν καθοριστικά σε αυτήν την προσπάθεια .
10 – 2 – 1910
Αρχίζει η απεργία των καπνεργατών του Βόλου. Η απεργία, μια από τις μεγαλύτερες του κλάδου, διήρκεσε 20 μέρες και έληξε με τη νίκη των απεργών που πέτυχαν σημαντικές αυξήσεις στο μεροκάματο.
10 – 2 – 1975
Πεθαίνει ο ποιητής και συγγραφέας Νίκος Καββαδίας.
Στη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στο ΕΑΜ, αρχικά στο ΕΑΜ Ναυτικών και αργότερα στο ΕΑΜ Λογοτεχνών – Ποιητών.
Την περίοδο αυτή άρχιζε να δημοσιεύει και τα αντιστασιακά του ποιήματα με πρώτο το «Αθήνα 1943», ενώ το 1944 δημοσίευσε το ποίημα «Στον τάφο του ΕΠΟΝίτη». Το 1945 δημοσίευσε το «Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα» και το ποίημα «Αντίσταση».
Ο Νίκος Καββαδίας ανέλαβε για ένα διάστημα επικεφαλής του ΕΑΜ Λογοτεχνών – Ποιητών μέχρι που μπάρκαρε πάλι, ενώ το 1946, μαζί με άλλους διανοούμενους, υπέγραψε διαμαρτυρία κατά του Γ΄ Ψηφίσματος που ήταν ο «θεμέλιος λίθος» του αντικομμουνιστικού οργίου.
Λίγο πριν το πραξικόπημα της 21ης Απρίλη 1967 έδωσε μια μεγάλη συνέντευξη στο περιοδικό «Πανσπουδαστική», όπου αφιέρωσε και το ποίημά του «Σπουδαστές». Στη διάρκεια της δικτατορίας αξιοποιήθηκε ως σύνδεσμος ανάμεσα σε αντιστασιακές οργανώσεις.
10 – 2 – 2005
Πεθαίνει σε ηλικία 90 ετών ο μεγάλος προοδευτικός Αμερικανός συγγραφέας Άρθουρ Μίλερ (Arthur Asher Miller), δημιουργός, μεταξύ άλλων, και του κλασικού, πλέον, θεατρικού έργου «Ο θάνατος του εμποράκου». Ο δικός του θάνατος, στο σπίτι του στο Ρόξμπουρι του Κονέκτικατ, προήλθε από ανακοπή καρδιάς.
Ο Μίλερ γεννήθηκε το 1915 στη Νέα Υόρκη, όπου τέλειωσε και το σχολείο, στο Χάρλεμ. Το 1923 έγινε η πρώτη του επαφή με το θέατρο, ως μικρός θεατής, σε ένα μελόδραμα. Το 1949, μόλις στα 33 του, κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ για το έργο του «Ο θάνατος του εμποράκου», το οποίο έγινε δεκτό με διθυραμβικές κριτικές, όταν ανέβηκε στο Μπροντγουέι το Φλεβάρη του 1949, σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν. Έγινε και ταινία που γνώρισε τεράστια επιτυχία σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ο ίδιος είπε το 1988 για το έργο του: «Η δουλιά μου εστιάζει στη ρίζα της ζωής, εάν όντως υπάρχει, γιατί σήμερα η οικογένεια είναι διαλυμένη και οι άνθρωποι δε ζουν πλέον για πολύ καιρό στο ίδιο μέρος. Η μετακίνηση, ίσως, είναι μέρος της ανησυχίας μας. Μας εξοικειώνει με την ιδέα ότι τίποτα δε διαρκεί για πάντα». Ο Μίλερ θα έμπαινε στο επίκεντρο και ενός άλλου είδους διασημότητας όταν παντρεύτηκε τη Μέριλιν Μονρόε το 1956.
Η προοδευτικότητα το έργου του αναγνωρίζεται και στην άλλη δραματουργία του, με την οποία γνώρισε παγκόσμια αναγνώριση, μεταξύ άλλων, με έργα όπως «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», «Οι μάγισσες του Σάλεμ», «Ψηλά απ’ τη γέφυρα».
Πολέμιος του μακαρθισμού ο Μίλερ θα κόψει κάθε γέφυρα επικοινωνίας με τον άλλοτε στενό του φίλο Ελία Καζάν, όταν ο τελευταίος θα προσπαθήσει να «δικαιολογηθεί» απέναντί του για τη σειρά καταδόσεων που έκανε στην «Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών», η οποία «αποψίλωσε» το Χόλιγουντ από κάθε προοδευτικό και αριστερό στοιχείο του τις δεκαετίες ’40-’50. Πιστός μέχρι τέλους στις ιδέες του, ο Μίλερ θα δημοσιεύσει ένα άρθρο-καταπέλτη κατά της Ακαδημίας Κινηματογράφου όταν η τελευταία θα δώσει το «Όσκαρ» στον Καζάν το 1999.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
11 – 2 – 1650
Πεθαίνει ο Γάλλος φιλόσοφος και μαθηματικός Ρενέ Ντεκάρτ (René Descarte), γνωστότερος στην Ελλάδα ως Καρτέσιος (Renatus Cartesius). Έμεινε στην ιστορία και για τη ρήση του cogito ergo sum – je pense donc je suis «σκέφτομαι, άρα υπάρχω».
Ο Καρτέσιος υποστήριξε ότι η μέθοδος πρέπει να οδηγεί σε μία μοναδική αρχή (Prinzip), για την οποία είμαστε απόλυτα σίγουροι.
Χρησιμοποιώντας αυτή τη θεμελιακή αρχή, θα μπορούσαμε σύμφωνα με τον φιλόσοφο να ερμηνεύσουμε τον κόσμο της εμπειρίας σε όλη του την έκταση.
Σε τούτη την άποψη θεμελιώνεται πιθανώς η ανατροπή του μεσαιωνικού σχολαστικού πνεύματος που επεδίωξε και, σε ένα βαθμό, κατόρθωσε μαζί με τους άλλους διανοητές της εποχής του.
11 – 2 – 1776
Γεννιέται ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας.
11 – 2 – 1843
Η όπερα του Τζουζέπε Βέρντι «Οι Λομβαρδοί στην Πρώτη Σταυροφορία» κάνει πρεμιέρα στο Μιλάνο.
11 – 2 – 1847
Γεννιέται ο Αμερικανός εφευρέτης Τόμας Έντισον (Thomas Alva Edison). Σ’ αυτόν οφείλονται πάνω από 300 εφευρέσεις, ανάμεσα στις οποίες ο φωνογράφος και η ηλεκτρική λάμπα. Τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ το 1915.
11 – 2 – 1868
Πεθαίνει στο Παρίσι ο Γάλλος φυσικός Ζαν Μπερνάρ Λεόν Φουκώ (Jean Bernard Léon Foucault).
Οι εργασίες του ιδιαίτερα για την ταχύτητα του φωτός στο «κενό», αέρα και λοιπά διαφανή σώματα, καθώς και οι έρευνές του επί των τηλεσκοπίων, της θερμότητας και των ρευμάτων θεωρούνται κλασσικές ενώ ανακάλυψε και τα ρεύματα Eddy. Αλλά και στον τομέα της Μηχανικής οι ανακαλύψεις του Φουκώ δεν ήταν λιγότερο σημαντικές. Με το γνωστό «Πείραμα του Φουκώ» ή πείραμα του εκκρεμούς που επιχείρησε το 1851 απέδειξε την περιστροφή της Γης περί τον άξονά της. Επιπλέον μαζί με τον φίλο του Φιζώ, τράβηξαν την πρώτη φωτογραφία του Ήλιου. Η σύγχρονη επιστήμη οφείλει επίσης στον Φουκώ την ανακάλυψη του γυροσκοπίου (1852), τη θεωρία των γυροσκοπικών φαινομένων και τον προσδιορισμό της ταχύτητας του φωτός. Ο κρατήρας «Φουκώ» στη Σελήνη έχει λάβει το όνομά του προς τιμήν του Γάλλου επιστήμονα.
11 – 2 – 1934
Διεξάγονται δημοτικές και κοινοτικές εκλογές.
Το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών Αγροτών (ΚΚΕ) κατακτά την πλειοψηφία στην Καβάλα και τις Σέρρες όπου εκλέγονται οι πρώτοι κομμουνιστές Δήμαρχοι (οι Δημήτρης Παρτσαλίδης και Διονύσης Μενύχτας αντίστοιχα).
Το ψηφοδέλτιο του ΕΜΕΑ πλειοψηφεί επίσης σε Καισαριανή, Ποντοκώμη, Χωριστή, Γιάνετζικ, Τσαριτσάνη, Γιάνουλη, Τσερέπλιανη, Αγγίτσα, Δερελή, Δογάνη, Ρετσάνη, Καρίτσα, Ιμέμπεη, κ.α. Συνολικά σε όλη την Ελλάδα σε 60 κοινότητες αναδείχθηκαν κοινοτικά συμβούλια από τους υποψηφίους του ΕΜΕΑ.
Στις εκλογές αυτές ψήφισαν για πρώτη φορά και οι γυναίκες.
11 – 2 – 1937
Πεθαίνει ο Αμερικανός αρχιτέκτονας Γουόλτερ Μπάρλεϊ Γκρίφιν (Walter Burley Griffin). Ήταν επίσης και αρχιτέκτονας τοπίου, περισσότερο γνωστός για το σχεδιασμό της Καμπέρα, της πρωτεύουσας της Αυστραλίας.
Είναι επίσης γνωστός για την ανάπτυξη της κάτοψης σε σχήμα Γ, τα σκέπαστρα οχημάτων καθώς και για μία προοδευτική χρήση του οπλισμένου σκυροδέματος.
11 – 2 – 1948
Πεθαίνει ένας από τους πιο σπουδαίους (αν όχι ο σπουδαιότερος) σκηνοθέτης του κινηματογράφου Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Αϊζενστάιν. Το 1915 ξεκίνησε σπουδές μηχανικού στην Πετρούπολη.
Παράλληλα, ασχολείται με τη ζωγραφική… Την άνοιξη του 1918 κατατάσσεται εθελοντής στον Κόκκινο Στρατό. Ασχολείται και με το θέατρο…
Το 1924 γύρισε την πρώτη του ταινία την «Απεργία», που έκανε μεγάλη εντύπωση.
Ένα χρόνο αργότερα, η σοβιετική κυβέρνηση του αναθέτει τη δημιουργία ενός κινηματογραφικού έργου για την επέτειο των 20 χρόνων από την επανάσταση του 1905. Αρχικά, ο Αϊζενστάιν προόριζε την ταινία για σπονδυλωτή κατασκευή, με διάφορες ιστορίες που, υπό τον τίτλο «1905», θα περιέγραφαν την επανάσταση. Το αρχικό όμως σενάριο τροποποιείται και επικεντρώνεται στην εξέγερση στο «Θωρηκτό Ποτέμκιν», ιστορία που στο αρχικό σενάριο δεν ξεπερνούσε τις 2 σελίδες.
Η ταινία γυρίστηκε μέσα σε λίγες εβδομάδες στην Οδησσό, με μερικούς ηθοποιούς, τον πληθυσμό της πόλης και ναύτες του Κόκκινου Στόλου. Μια ταινία που μέχρι σήμερα αποτελεί σταθμό στην Ιστορία του Κινηματογράφου. Ο Γάλλος ιστορικός του κινηματογράφου Ζορζ Σαντούλ σημειώνει: «Παντού έξω από την ΕΣΣΔ, η λογοκρισία απαγόρεψε το «Ποτέμκιν». Παντού οι θεατές συγκεντρώθηκαν κρυφά για να το χειροκροτήσουν…».
Το 1927 η ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος αναθέτει στον Αϊζενστάιν τη δημιουργία μιας ταινίας για τη 10η επέτειο της Οχτωβριανής Επανάστασης. Με τον συν-σεναριογράφο Γκριγκόρι Αλεξαντρόφ βασίζονται σε προσωπικές μαρτυρίες, σε συνεντεύξεις, σε φωτογραφίες και στο βιβλίο «Δέκα ημέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο» του Τζον Ριντ και συνθέτουν ένα λεπτομερέστατο σενάριο με τίτλο «Οκτώβρης», που κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της Επανάστασης. Τελικά, ο Αϊζενστάιν αποφασίζει και εδώ να επικεντρωθεί σε κάποια αντιπροσωπευτικά γεγονότα της Επανάστασης που έλαβαν χώρα στο Λένινγκραντ, από το Φλεβάρη έως τον Οκτώβρη του 1917.
Το 1929 ο Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Αϊζενστάιν γυρίζει την ταινία «Γενική Γραμμή» που ανταποκρίνεται στην ανάγκη κολεκτιβοποίησης της γης. Περιοδεύει σε Ευρώπη και Αμερική. Στο Μεξικό γυρίζει την ταινία «Κε βίβα Μέχικο». Το 1938 γυρίζει την ταινία «Αλέξανδρος Νιέφσκι». Το 1944 ξεκινά τα γυρίσματα της ταινίας «Ιβάν ο Τρομερός»… Ο Αϊζενστάιν έφυγε από τη ζωή στις 11 Φλεβάρη 1948.
11 – 2 – 1949
Ξεκινά μεγάλη επιχείρηση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας για την κατάληψη της Φλώρινας (11-13/2/1949), που έχει καταγραφεί σαν η δυσκολότερη και μεγαλύτερη μάχη που έδωσε ο ΔΣΕ σε κατοικημένες περιοχές.
Απέναντί του είχε μια πολύ καλά οχυρωμένη πόλη, που την υπεράσπιζαν μεγάλες δυνάμεις του κυβερνητικού στρατού. Ο ΔΣΕ στη μάχη της Φλώρινας είχε πολύ μεγάλες απώλειες, πάνω από 800 νεκρούς και 930 τραυματίες.
Μετά το τέλος των επιχειρήσεων, ο κυβερνητικός στρατός μάζεψε τους νεκρούς μαχητές του ΔΣΕ μαζί με πολλούς τραυματίες και με μπουλντόζες όλους μαζί, ζωντανούς και νεκρούς, τους παράχωσε σε ένα λάκκο, στο χωράφι που βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά της πόλης, στην Περιοχή Άγιος Γεώργιος.
Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ στις 16-10-2010 ανακοίνωσε ότι μετά από πολύχρονες προσπάθειες κατόρθωσε και αγόρασε το χωράφι όπου βρίσκεται ο ομαδικός τάφος των ηρώων, Τιμημένων Νεκρών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, με σκοπό να διαμορφωθεί ο χώρος αυτός ώστε να αποτελέσει μνημείο αντάξιο της μεγάλης αυτής θυσίας.
11 – 2 – 1959
Υπογράφεται από τους Πρωθυπουργούς της Ελλάδας (Κωνσταντίνο Καραμανλή) και της Τουρκίας (Αντνάν Μεντερές) η Συμφωνία της Ζυρίχης, που μαζί με την Συμφωνία του Λονδίνου που υπογράφτηκε μια βδομάδα αργότερα (19/2), οδήγησαν στη δημιουργία τυπικά ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Κύπρου.
Η ίδρυση του κυπριακού κράτους, ως προϊόν ενδοκαπιταλιστικών συμβιβασμών, με την παρουσία των βρετανικών βάσεων, στρατευμάτων τριών κρατών και το διαχωρισμό στα τοπικά όργανα των Ελληνοκυπρίων από τους Τουρκοκυπρίους, ουσιαστικά υπονόμευε από την αρχή την ενότητα της Κύπρου, δημιουργούσε δηλαδή προϋποθέσεις διχοτόμησης, ακόμα και διπλής ένωσης. Το περιεχόμενο των Συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου, με τις οποίες τρία κράτη (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία) γίνονταν «εγγυητές» της ανεξαρτησίας μιας άλλης χώρας, δεν μπόρεσε να αποτελέσει ένα μόνιμο συμβιβασμό.
Έτσι, μετά από μια ολιγόχρονη ανάπαυλα, ακολούθησε νέα φάση όξυνσης των εσωτερικών και εξωτερικών αντιθέσεων στην Κύπρο. Το ΚΚΕ, με ανακοίνωση της ΚΕ (27/2/1959) κατήγγειλε τις εν λόγω Συμφωνίες.
11 – 2 – 1970
Η Ιαπωνία γίνεται η τέταρτη χώρα μετά την Σοβιετική Ένωση (1957), τις ΗΠΑ (1958) και τη Γαλλία (1965), που θέτει δορυφόρο σε τροχιά.
11 – 2 – 1979
Ο ιρανικός λαός ανατρέπει το φιλοαμερικανικό καθεστώς του Σάχη (μονάρχη του Ιράν). Στη χώρα εγκαθιδρύεται ισλαμική δημοκρατία με επικεφαλής τον Αγιατολάχ Χομεϊνί.
11 – 2 – 1990
Μετά από 27 χρόνια φυλάκισης, απελευθερώνεται ο ηγέτης των μαύρων της Νότιας Αφρικής, Νέλσον Μαντέλα, επικεφαλής του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, σύμβολο της εναντίωσης στο ρατσιστικό καθεστώς του Απαρτχάιντ και κατοπινός πρόεδρος της χώρας.
11 – 2 – 2000
Πεθαίνει ο Γάλλος σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός Ροζέ Βαντίμ Πλεμιάνικοφ (Roger Vladimir Igorevich Plemiannikov).
Αποτέλεσε σταθμό στην εξέλιξη του γαλλικού κινηματογράφου της εποχής του και «θεωρήθηκε ο σκηνοθέτης που έφτιαχνε ντίβες».
Από την επαγγελματική, αλλά και προσωπική του ζωή, πέρασαν γυναίκες εξαιρετικής ομορφιάς, κάποιες από αυτές υπήρξαν και σύζυγοί του, όπως η Μπριζίτ Μπαρντό, η Ανέτ Στρόιμπεργκ (Annette Stroyberg), η Τζέιν Φόντα (Jane Fonda), η Κάθριν Σνάιντερ (Catherine Schneider) και τελευταία του γυναίκα υπήρξε η Μαρί Κριστίν Μπαρό (Marie-Christine Barrault). Ωστόσο στις ταινίες του εμφανίστηκαν και η Κατρίν Ντενέβ (Catherine Deneuve), η Άντζι Ντίκινσον (Angie Dickinson), η Ζαν Μορό (Jeanne Moreau) και η Σούζαν Σαράντον (Susan Sarandon).
Από τις πλέον γνωστές ταινίες του είναι «Και ο θεός έπλασε τη γυναίκα», «Μπαρμπαρέλα», «Το γαϊτανάκι του έρωτα», «Ο κύκλος της αγάπης» κ.ά.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
12 – 2 – 1809
Γεννιέται ο Κάρολος Δαρβίνος (Charles Robert Darwin), Άγγλος φυσιοδίφης, «πατέρας» της θεωρίας της εξέλιξης των ειδών και της φυσικής επιλογής.
Οι παρατηρήσεις που έκανε στη διάρκεια ενός ταξιδιού στη Ν. Αμερική και στον Ειρηνικό Ωκεανό τον οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι τα είδη των ζώων δεν παραμένουν ίδια, αλλά μεταβάλλονται με το πέρασμα του χρόνου. Στο σημαντικότερο έργο του «Περί της γέννησης των ειδών μέσω της φυσικής επιλογής» (εκδόθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1859) διατύπωσε τη θεωρία της καταγωγής των ειδών, η οποία έτυχε γενικής αναγνώρισης, και επίσης θεμελίωσε τη θεωρία της φυσικής επιλογής που εξηγεί πώς δημιουργούνται τα είδη. Ακολούθησε το 1871 το εξίσου πολύκροτο «Η καταγωγή του ανθρώπου και η φυσική επιλογή», όπου υποστήριξε ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τα πιθηκοειδή.
«Ο Δαρβίνος έβαλε τέρμα στην άποψη που υποστήριζε πως τα είδη των ζώων και των ανθρώπων δε συνδέονται καθόλου μεταξύ τους και πως χρωστιούνται σε τυχαίες αιτίες, γιατί “δημιουργήθηκαν από το θεό”. Ήταν ο πρώτος που έβαλε τη βιολογία πάνω σε βάσεις απόλυτα επιστημονικές και καθόρισε πώς έγινε η εξέλιξη των ειδών και σε ποια σχέση διαδέχτηκαν το ένα το άλλο» (Λένιν)
Έτσι, ο άνθρωπος δε δημιουργήθηκε με κάποιο υπερφυσικό τρόπο, αλλά είναι το αποτέλεσμα της εξελικτικής διαδικασίας στο ζωικό βασίλειο. Φυσικά, ο άνθρωπος δεν είναι απευθείας απόγονος του πιθήκου, όπως διαστρεβλώνεται συχνά η ιστορία της προέλευσης του ανθρώπου. Οι άνθρωποι και οι πίθηκοι είναι διαφορετικοί κλάδοι του ίδιου δέντρου, θα μπορούσαμε να πούμε. Στα βάθη του παρελθόντος, κάποιοι ανθρωπόμορφοι πίθηκοι ήταν οι κοινοί πρόγονοι και των δύο αυτών ειδών.
Ο Δαρβίνος άθελά του – καθότι ο ίδιος ήταν βαθύτατα πιστός και θρησκευόμενος – κατέστησε «περιττό» το ρόλο του Θεού στη «δημιουργία» του ανθρώπου, ξεσηκώνοντας έτσι τη μήνη της εκκλησίας. Βέβαια, οι σχετικές ιδεαλιστικές και σκοταδιστικές θεωρήσεις καλά κρατούν έως σήμερα.
Η δαρβινική θεωρία αποτέλεσε την κορωνίδα της επιστημονικής σκέψης στη βιολογία έως εκείνο τον καιρό, επιβεβαιώνοντας ότι τα πάντα στη φύση βρίσκονται σε μια διαδικασία συνεχούς αλλαγής και εξέλιξης.
Οι Μαρξ και Ένγκελς εκτιμούσαν βαθύτατα τις ανακαλύψεις του Δαρβίνου, που αποδείκνυαν επιστημονικά ότι η ανθρωπότητα είχε αναδυθεί από το ζωικό βασίλειο. Θεωρούσαν, μάλιστα, ότι η θεωρία του Δαρβίνου αποτελούσε έναν από τους προπομπούς, στο επίπεδο των φυσικών επιστημών, που συνέβαλαν στη γέννηση του διαλεκτικού υλισμού. Ο Ένγκελς τόνιζε ότι η θεωρία του Δαρβίνου ήταν για τη βιολογία αυτό που ήταν για την ιστορία η ανακάλυψη από τον Μαρξ των αντικειμενικών νόμων που καθορίζουν την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη.
Οι Μαρξ και Ένγκελς όχι μόνο αποδέχτηκαν τη δαρβινική θεωρία της καταγωγής του ανθρώπου από προγονικά ζώα, αλλά ερμήνευσαν την ειδοποιό διαφορά του ανθρώπου από τα άλλα είδη, αναζητώντας στους υλικούς – κοινωνικούς όρους ζωής των πιθηκόμορφων προγόνων του την εξήγηση της ανωτερότητάς του. Απέδειξαν έτσι ότι η «ανθρωποποίηση» είναι αποτέλεσμα, από ένα σημείο και έπειτα, αλλαγών στον τρόπο ζωής των προγόνων μας, με καθοριστικό το ρόλο της εργασίας, της συνειδητής αλλαγής από τον κοινωνικό άνθρωπο του φυσικού του περιβάλλοντος και μαζί και της ανθρώπινης φύσης .
12 – 2 – 1923
Γεννιέται στα περίχωρα της Φλωρεντίας ο Ιταλός σκηνοθέτης του κινηματογράφου και του θεάτρου Φράνκο Τζεφιρέλι (Gian Franco Corsi Zeffirelli).
Το 1941 ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, όπου σπούδασε Αρχιτεκτονική και Τέχνη. Μετά τον πόλεμο, θέλησε να συνεχίσει τις σπουδές του, άλλαξε όμως γνώμη όταν είδε τον Λόρενς Ολίβιε στο ρόλο του Ερρίκου Δ’ το 1945
Έτσι, αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο και τον κινηματογράφο. Το 1948 εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη στο πλευρό του Λουκίνο Βισκόντι στην ταινία «Η γη τρέμει». Με τον Βισκόντι συνεργάστηκε και σε άλλες ταινίες. Οι μέθοδοι του Βισκόντι είχαν βαθιά επιρροή στο μετέπειτα έργο του Τζεφιρέλι. Εργάστηκε και με άλλους σημαντικούς σκηνοθέτες, όπως ο Αντονιόνι και ο Ροσελίνι. Είχε συνεργαστεί και με την Μαρία Κάλλας.
Έγινε γνωστός για αρκετές από τις ταινίες που είχε σκηνοθετήσει, κυρίως για το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» (για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Όσκαρ) και το «Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι» με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και τον Ρίτσαρντ Μπάρτον, ενώ σκηνοθέτησε τη μίνι σειρά «Ιησούς από την Ναζαρέτ».
12 – 2 – 1928
Μαζικά ένοπλα συλλαλητήρια των αγροτών της Κρήτης κατά της βαριάς φορολογίας που επέβαλλε η κυβέρνηση. Η κυβέρνηση απαντά με έκτακτα μέτρα και την αποστολή στο νησί μονάδων στρατού και χωροφυλακής.
Δεκάδες Κρητικοί συλλαμβάνονται. Μεταξύ αυτών, ο ΓΓ του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου Νίκος Σφακιανάκης και το ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ Στέλιος Παπαδομιχελάκης, κοινοτάρχης τότε του Μαράθου. Οι κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν και θα γενικευτούν και σε άλλα μέρη της Ελλάδας μέχρι την πτώση της κυβέρνησης Ζαΐμη στις 4 Ιουλίου.
12 – 2 – 1930
Συλλαμβάνονται στην Αθήνα από την Ασφάλεια ο Γ. Σιάντος και Γ. Κολοζώφ, ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ.
12 – 2 – 1945
Υπογράφεται η απαράδεκτη Συμφωνία της Βάρκιζας. Στις διαπραγματεύσεις το ΕΑΜ εκπροσώπησαν οι Γιώργης Σιάντος (Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ), Μήτσος Παρτσαλίδης (ΓΓ της ΚΕ του ΕΑΜ) και Ηλίας Τσιριμώκος (ΓΓ του κόμματος Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας. Την κυβέρνηση Πλαστήρα εκπροσώπησαν οι Ιωάννης Σοφιανόπουλος (υπουργός Εξωτερικών), Περικλής Ράλλης (υπουργός Εσωτερικών) και Ιωάννης Μακρόπουλος (υπουργός Γεωργίας).
Η Συμφωνία προέβλεπε μεταξύ άλλων: α) τη μονομερή αποστράτευση του ΕΛΑΣ και συγκρότηση εθνικού στρατού μέσα από κανονική στρατολογία, β) την εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού από δωσίλογους και φασιστικά στοιχεία και γ) τη διενέργεια δημοψηφίσματος και στη συνέχεια εκλογών μέσα στο 1945.
Η Συμφωνία της Βάρκιζας αποτελούσε έναν απαράδεκτο συμβιβασμό που δεν αντιστοιχούσε, ούτε στο συσχετισμό δυνάμεων, αλλά -κυρίως- ούτε στις ανάγκες της ταξικής πάλης εκείνη την περίοδο. Εντάσσονταν στην αδυναμία του ΚΚΕ να διαμορφώσει τη στρατηγική που θα οδηγούσε προς την επαναστατική επίλυση του προβλήματος της πολιτικής εξουσίας.
12 – 2 – 1946
Συνέρχεται στην Αθήνα η 2η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ. Οι αποφάσεις της προσανατόλισαν το Κόμμα και το λαϊκό κίνημα προς τον ένοπλο αγώνα, όχι όμως με τρόπο γενικευμένο και αποφασιστικά προσηλωμένο σε αυτόν.
Ανήμερα δημοσιεύεται ο απολογισμός της αστικής τρομοκρατίας στον έναν ακριβώς χρόνο από τη Βάρκιζα: Νεκροί 1.289. Τραυματίες 6.671. Βασανισθέντες 31.632. Συλληφθέντες 84.931. Βιασμένες γυναίκες 165. Ληστείες 6.567. Επιδρομές σε τυπογραφεία 572. Καταδιωκόμενοι δημοκρατικοί πολίτες πάνω από 100.000. Στη χώρα δρούσαν 206 αντικομμουνιστικές συμμορίες.
12 – 2 – 1954
Πεθαίνει ο Σοβιετικός πρωτοπόρος κινηματογραφιστής και θεωρητικός του κινηματογράφου Νταβίντ Αμπέλεβιτς Κάουφμαν, γνωστός και ως Ντένις Κάουφμαν ή με το ψευδώνυμο (Ν)τζίγκα Βερτόφ. Οι κινηματογραφικές πρακτικές του επηρέασαν το σινεμά-βεριτέ ντοκιμαντέρ και την ομάδα Τζίγκα Βερτόφ (1968-1972).
Σε ψηφοφορία του Sight and Sound το 2012, η ταινία του «Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή» ψηφίστηκε ως η 8η καλύτερη όλων των εποχών και το 2014 το καλύτερο ντοκιμαντέρ όλων των εποχών.
12 – 2 – 1958
Πεθαίνει ο Μαρσέλ Κασέν (Marcel Cachin), μέλος του ΠΓ της ΚΕ του Γαλλικού ΚΚ και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς (από το 1924) και στη συνέχεια του Προεδρείου της ΕΕ της ΚΔ έως την αυτοδιάλυσή της το 1943.
12 – 2 – 1962
Ο σοβιετικός κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν, ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε στο διάστημα, επισκέπτεται την Αθήνα.
12 – 2 – 1973
Οι ΗΠΑ υποτιμούν το δολάριο κατά 10%, ώστε να τερματίσουν τη νομισματική κρίση, που επί δύο βδομάδες συγκλονίζει τις ευρωπαϊκές χρηματαγορές. Πρόκειται για καπιταλιστική κρίση υπερσυσσώρευσης, που έχει ξεκινήσει από το 1972 και στη συγκεκριμένη φάση εκδηλώνεται ως νομισματική και στη συνέχεια ως πετρελαϊκή.
12 – 2 – 1973
Στα πλαίσια της καταστολής των ολοένα και διογκούμενων φοιτητικών αντιδράσεων με αφορμή τον χουντικό Καταστατικό Χάρτη για την Παιδεία, η Δικτατορία βγάζει διάταγμα για τη διακοπή της αναβολής στράτευσης σε σπουδαστές. Μέχρι τις 20 Φλεβάρη διακόπτεται η αναβολή κατάταξης σε 97 συνδικαλιστές φοιτητές. Οι φοιτητές δεν πτοούνται και συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις.
12 – 2 – 1979
Πεθαίνει ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζαν Ρενουάρ (Jean Renoir).
Είναι ένας από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς της 7ης Τέχνης. Το έργο του είναι από τα ευρύτερα και ουσιαστικότερα του κινηματογράφου.
Ο Ρενουάρ, με τρυφερότητα και κατανόηση αγκάλιασε τη ζωή στις πιο αντιφατικές της εκδηλώσεις και ήταν πάντα ανοιχτός σε νέες εμπειρίες και καλλιτεχνικές περιπέτειες. Ήταν το ίδιο ανοιχτός και σε νέους εκφραστικούς και τεχνικούς πειραματισμούς. Έτσι δεν είναι περίεργο ότι χρησιμοποίησε όλη την κλίμακα των καλλιτεχνικών τρόπων, δηλαδή, από το ντοκιμαντέρ και το νατουραλισμό έως τη θεατρικότητα, περνώντας από την εικαστική αίσθηση των εικόνων συχνά με δυνατές και διαφορετικές συνθέσεις ύφους και στιλ.
Το έργο του διαπνέεται από ουμανισμό αλλά με συνείδηση ότι η ζωή είναι ποικίλη και συγκεχυμένη, ότι δεν μπορεί να υπάρξει σαφής ερμηνεία των φαινομένων και ότι μέσα από το καλό είναι δυνατόν να γεννηθεί το κακό και το αντίθετο. Ένα από τα αριστουργήματα του σκηνοθέτη είναι: «Η μεγάλη χίμαιρα», που γύρισε στα 1937 και «Ο κανόνας του παιχνιδιού» στα 1939. Ήταν γιος του μεγάλου Γάλλου ζωγράφου εξπρεσιονιστή Πιερ Ογκιστ Ρενουάρ .
12 – 2 – 1980
Πεθαίνει η ηθοποιός Γεωργία Βασιλειάδου. Το πραγματικό της όνομα ήταν Γεωργία Αθανασίου.
Προκειμένου να βοηθήσει την οικογένειά της, άφησε νωρίς το σχολείο και εργάστηκε. Πρωτοεμφανίστηκε το 1918 στον «Ερνάνη», αλλά ξεκίνησε τις σπουδές της στη Γεννάδειο Σχολή το 1923.
Εργάστηκε σε μεγάλα θεατρικά σχήματα της εποχής με τους Κυβέλη, Μαρίκα Κοτοπούλη, Δημήτρη Μυράτ, ερμηνεύοντας ποικίλους ρόλους.
Στα μέσα του 1930 αποφάσισε να σταματήσει, αλλά ο Αλέκος Σακελλάριος της προσέφερε ένα ρόλο το 1939 στα «Κορίτσια της παντρειάς», που έγινε η αφορμή για το ξεκίνημα μιας δεύτερης, αλλά περισσότερο γνωστής καριέρας – αυτή τη φορά ως κοσμαγάπητης κωμικού του σινεμά.
Επίσης, έλαβε μέρος στην τηλεοπτική σειρά «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται».
12 – 2 – 2002
Ξεκινά στην Χάγη η δίκη του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, Προέδρου της Γιουγκοσλαβίας την περίοδο των βομβαρδισμών της από το ΝΑΤΟ το 1999.
Στόχος της δίκης – παρωδίας είναι να μη δικαστεί μόνον ο Σλ. Μιλόσεβιτς, αλλά νοερά να «κάτσει στο σκαμνί» κάθε διάθεση στο κόσμο να αντισταθεί στα ιμπεριαλιστικά σχέδια.
12 – 2 – 2019
Τίθεται σε ισχύ η «Συμφωνία των Πρεσπών» μεταξύ Ελλάδας και Βόρειας Μακεδονίας. Τα ελληνικά αστικά κόμματα, πέρα από τις διαφορετικές προσεγγίσεις τους περί του ονόματος της γειτονικής χώρας, ομονοούν στα Αμερικανικά και Ευρωενωσιακά σχέδια για ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
Η χώρα μας, με ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και των δορυφόρων τους, βαθαίνει τη συμμετοχή της στους ιμπεριαλιστικούς Αμερικανονατοϊκούς σχεδιασμούς για απόσπαση κρατών από την επιρροή της Ρωσίας. Γίνεται μεντεσές των ΗΠΑ στην περιοχή (όπως είπε ο Αμερικανός πρέσβης Τζέφρυ Πάιατ και αποδέχθηκε με χαρά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), μετατρέποντας τη χώρα μας σε τεράστια αμερικανονατοϊκή βάση και ταυτόχρονα σε στόχο για τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
12 – 2 – 2023
“Φεύγει” από τη ζωή η σπουδαία ηθοποιός Ντενίζ Μπαλτσαβιά σε ηλικία 91 ετών μετά από πολυετή μάχη με τον καρκίνο.
Για δεκαετίες η Ντενίζ Μπαλτσαβιά ήταν στο σανίδι του θεάτρου, με εμφανίσεις και στην τηλεόραση.
Μόλις τελείωσε το Γυμνάσιο, πήγε στην Αγγλία, όπου σπούδασε αγγλική φιλολογία και παράλληλα στη Δραματική Σχολή, ενώ δούλευε σε διάφορες δουλειές για να καταφέρει να επιβιώσει σε μια ξένη χώρα και παράλληλα να σπουδάζει.
Όταν γύρισε στην Ελλάδα η πρώτη της δουλειά ήταν με τον Μάνο Κατράκη. Δούλεψε με πολλούς αξιόλογους ηθοποιούς όπως Παξινού, Μινωτή, Καρέζη, Καζάκο, Ριάλδη, Βέμπο.
Δούλεψε στο Εθνικό Θέατρο, στα ΔΗΠΕΘΕ Λαμίας, Αγρινίου και Σερρών, στο «Αποθήκη», στα «Σκουπίδια» με την Αλίκη Γεωργούλη. Η πρώτη της επιτυχία ήταν στο έργο «Μάνα, μητέρα, μαμά», στο Θέατρο του Πειραιά σε σκηνοθεσία του Τάκη Βουτέρη.
Στην τηλεόραση είχε ρόλους στις σειρές «Εκείνες και εγώ» και «Ψίθυροι Καρδιάς».
Ήταν αγωνίστρια και σταθερά με το ΚΚΕ σε όλες τις μάχες.
Πηγή: 902.gr
Τα τελευταία χρόνια ήταν φιλοξενούμενη στο «Σπίτι του Αγωνιστή».
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Σαν Σήμερα 12/2 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 12 Φεβρουαρίου 2026 | 00:01Σαν Σήμερα 11/2 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 11 Φεβρουαρίου 2026 | 00:01Σαν Σήμερα 10/2 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 10 Φεβρουαρίου 2026 | 00:01Σαν Σήμερα 9/2 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 9 Φεβρουαρίου 2026 | 00:01Σαν Σήμερα 8/2 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 8 Φεβρουαρίου 2026 | 00:01Σαν Σήμερα 7/2 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 7 Φεβρουαρίου 2026 | 00:01Σαν Σήμερα 6/2 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 6 Φεβρουαρίου 2026 | 00:01Σαν Σήμερα 5/2 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 5 Φεβρουαρίου 2026 | 00:01Σαν Σήμερα 4/2 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 4 Φεβρουαρίου 2026 | 00:01Σαν Σήμερα 3/2 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 3 Φεβρουαρίου 2026 | 00:01Σαν Σήμερα 2/2 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 2 Φεβρουαρίου 2026 | 00:01Σαν Σήμερα 1/2 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 1 Φεβρουαρίου 2026 | 00:01
Πηγή : ALT.GR
13 – 2 – 1867
Το εμβληματικό βαλς του Γιόχαν Στράους «Ο Γαλάζιος Δούναβης» κάνει πρεμιέρα στη Βιέννη .
13 – 2 – 1883
Πεθαίνει ο Γερμανός συνθέτης, κυρίως της Όπερας, Ρίχαρντ Βάγκνερ.
Η δημιουργία του και η σκέψη του επηρέασαν αποφασιστικά τη μουσική, τη φιλοσοφία και την αισθητική και προβλημάτισαν βαθιά την κοινωνιολογία και την ψυχανάλυση.
Θεωρούσε ότι το Σύμπαν όφειλε να περιστρέφεται γύρω από την πληθωρική του προσωπικότητα. Επηρεάστηκε πολύ από τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς, καθώς και από τον Σοπενάουερ. Πέθανε στη Βενετία και κηδεύτηκε με μεγαλοπρέπεια στο Μπάιρόιτ.
Από τα μουσικοδραματικά έργα του ξεχωρίζουν «Ο Ιπτάμενος Ολλανδός» (1840–1841), «Λόενγκριν» (1845–1848), «Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν», «Βαλκυρία» (1851–1856), «Τριστάνος και Ιζόλδη» (1856–1859), «Πάρσιφαλ» (1865–1882) κ.ά., ενώ έγραψε και πολλά μουσικά έργα.
13 – 2 – 1894
Οι αδελφοί Λιμιέρ εφευρίσκουν μία συσκευή που την ονομάζουν κινηματογράφο. Λειτουργεί ως κάμερα και ως μηχανή προβολής.
13 – 2 – 1929
Ο Αλέξανδρος Φλέμνγκ (Alexander Fleming) παρουσιάζει τα αποτελέσματα της πενικιλίνης στο Medical Research Club.
14 – 2 – 1884
Γεννιέται στον Πύργο (Μπουργκάς) της Βουλγαρίας ο κομμουνιστής ποιητής Κώστας Βάρναλης.
Ήταν ο τελευταίος της ανεπανάληπτης λογοτεχνικής τετράδας (Καζαντζάκης, Σικελιανός, Αυγέρης, Βάρναλης). Το 1919 πήγε στο Παρίσι με υποτροφία και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, φιλολογίας και κοινωνιολογίας. Τότε προσχώρησε στον μαρξισμό και τον διαλεκτικό υλισμό και αναθεώρησε τις προηγούμενες απόψεις του για την ποίηση, τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε πρακτικό επίπεδο.
Βαθύς μελετητής της αρχαίας ελληνικής σκέψης και των νέων ιδεών και ρευμάτων της σύγχρονης εποχής, στοχαστικός και ανήσυχος, και σύγχρονα δεξιοτέχνης της ποιητικής μαεστρίας και του ορμητικού ζωντανού λόγου, ο Βάρναλης είδε την Τέχνη σε συνάρτηση με τα κοινωνικά φαινόμενα που τη δημιουργούν. Η ποίηση, η μελέτη, η κριτική, το χρονογράφημα έδωσαν την ευκαιρία στο μεγάλο δάσκαλο, ν’ ανοίξει καινούριους δρόμους για προέκταση της σκέψης, να μεταδώσει γνήσιες και έντονες καλλιτεχνικές συγκινήσεις, και να ξεδιπλώσει μπρος στα μάτια των ανθρώπων τον πλούτο της σοφίας του.
Διετέλεσε για πολλά χρόνια καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, ενώ εργάστηκε για βιοποριστικούς λόγους και ως δημοσιογράφος. Υπήρξε κομμουνιστής με διαρκή προσφορά και συμμετοχή στους αγώνες της εργατικής τάξης.
Ο τιμημένος με το Βραβείο «Λένιν» για την Ειρήνη (1959) σε εκδήλωση στη Μόσχα, απαντώντας στην κατηγορία ότι ανήκει στη «στρατευμένη Τέχνη», θα απαντήσει με αυτά τα σταράτα λόγια:
«…το δόγμα «η Τέχνη δεν κάνει πολιτική» διαψεύδεται από τα πράγματα. Ο Αριστοφάνης, ο Ντάντες, ο Θερβάντες, ο Ζολά, ο Τολστόι κάνουνε πολιτική. Πολιτική κατά των «κακώς κειμένων». Πολιτική έξω απ’ τα δόντια. Ποιος μυθολόγος της εξωπολιτικής Τέχνης θα ‘χει το κουράγιο να υποστηρίξει πως αυτοί οι ήλιοι του πνευματικού στερεώματος δεν είναι μέγιστοι δημιουργοί του λόγου; Να, λοιπόν, μια απόδειξη πως η Τέχνη μπορεί να κάνει πολιτική, χωρίς να πάψει να ‘ναι Τέχνη και μάλιστα τρισμεγάλη. Ζήτημα, λοιπόν, υπάρχει μόνο για το ποια πολιτική δίνει ζωή και δύναμη στην Τέχνη και την απλώνει στο χώρο και στο χρόνο και ποια πολιτική τη χαλάει, τη σκοτώνει και τη μεταβάλλει σε καπνό χωρίς φλόγα…».
Η ΚΕ του ΚΚΕ πραγματοποίησε διήμερο συνέδριο στις 16 και 17 Απρίλη 2011 αφιερωμένο στον Κώστα Βάρναλη με τον τίτλο: «Κ. Βάρναλης, φως που πάντα καίει«, στην αίθουσα Συνεδρίων στην έδρα της Κεντρική Επιτροπής, στον Περισσό.
Μπορείτε να δείτε επίσης video αφιέρωμα του 902.gr εδώ.
14 – 2 – 1896
Ο εβραίος δημοσιογράφος Τέοντορ Χερτζλ δημοσιεύει το μανιφέστο Der Judenstaat (Το κράτος των Εβραίων), σηματοδοτώντας την εμφάνιση του σιωνισμού που αφορούσε τη δημιουργία στην περιοχή της Παλαιστίνης ενός νέου εβραϊκού κράτους, το οποίο θα συγκέντρωνε όλους τους Εβραίους της διασποράς.
14 – 2 – 1956
Αρχίζουν οι εργασίες του 20ου Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης – ΚΚΣΕ (14 – 25/2/1956), που αποτέλεσε κομβικό σημείο στην κυριαρχία των οπορτουνιστικών-αναθεωρητικών δυνάμεων, τόσο στο ΚΚΣΕ όσο και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα γενικότερα.
Η κριτική που άσκησε το Συνέδριο στην προηγούμενη περίοδο (και ειδικά στον Ι. Β. Στάλιν) δε συνιστούσε αντικειμενική εξέταση της πορείας οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Το 20ο Συνέδριο αμαύρωσε τη συμβολή του Στάλιν στη σοσιαλιστική οικοδόμηση, υποβάθμισε το ρόλο του στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και στη γρήγορη μεταπολεμική ανόρθωση. Οι ενέργειες αυτές συμβόλιζαν την απάρνηση της θετικής πείρας του κόμματος στην πάλη με τον οπορτουνισμό, στην επαναστατική επαγρύπνηση για την υπεράσπιση του σοσιαλιστικού συστήματος, για τη νίκη του σοσιαλιστικού τρόπου παραγωγής απέναντι στις επιβιώσεις του παρελθόντος. Μεταξύ άλλων, η κριτική αυτή τροφοδότησε μια μηδενιστική και συκοφαντική επίθεση συνολικά εναντίον του σοσιαλισμού.
Οι εκτιμήσεις του 20ου Συνεδρίου προκάλεσαν όξυνση της εσωκομματικής διαπάλης σε μια σειρά κομμουνιστικά κόμματα ανά τον κόσμο, ενώ τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματά του στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα αλλά και στην πορεία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες αποδείχθηκαν καταστροφικά.
14 – 2 – 1973
Συγκέντρωση των φοιτητών που απείχαν από τα μαθήματα στο Πολυτεχνείο με αίτημα την ανάκληση του διατάγματος της Χούντας για την επιστράτευση. Η αστυνομία παραβιάζει ο άσυλο και επιτίθεται βίαια εναντίον των φοιτητών.
Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ με απόφασή του στέκεται στο πλευρό των φοιτητών, καλώντας τον εργαζόμενο λαό σε συμπαράσταση.
14 – 2 – 1973
Στη δημογραφική επετηρίδα του ΟΗΕ αναφέρεται ότι, σύμφωνα με στοιχεία του 1971, ο πληθυσμός της Γης ανέρχεται σε 3,7 δισεκατομμύρια και ότι ένα στα δύο άτομα του παγκόσμιου πληθυσμού είναι Ασιάτης.
14 – 2 – 1987
«Φεύγει» από τη ζωή ο Σοβιετικός συνθέτης Ντμίτρι Μπορίσοβιτς Καμπαλέφσκι. Σπούδασε στο Ωδείο της Μόσχας, με καθηγητές τον Μπ. Γκολντενβάιζερ στο πιάνο και τον Μιασκόφσκι στη σύνθεση, σημαντική προσωπικότητα της ρωσικής – σοβιετικής μουσικής.
Μετά την αποφοίτησή του από το Ωδείο, έγινε καθηγητής διδάσκοντας από το 1939 σύνθεση. Ένα χρόνο μετά (1940), γίνεται μέλος του ΚΚΣΕ και από το 1954 μέλος του συμβουλίου του υπουργείου Πολιτισμού της ΕΣΣΔ. Τακτικό μέλος της Ακαδημίας Παιδαγωγικών Επιστημών της ΕΣΣΔ, από το 1952, υπήρξε γραμματέας της Ένωσης Μουσικοσυνθετών της ΕΣΣΔ.
Η μουσική εκπαίδευση ήταν στο κέντρο της πολύχρονης δραστηριότητας του Ντ. Καμπαλέφσκι, ο οποίος υπήρξε υπεύθυνος της Επιτροπής Μουσικής – Αισθητικής Αγωγής των νέων. Ως πιανίστας και μαέστρος έδωσε συναυλίες με δικά του έργα. Βάση των περισσότερων έργων του ήταν τα σύγχρονα, σημαντικά από κοινωνική άποψη θέματα. Συχνά πηγή έμπνευσής του ήταν η σοβιετική νεολαία και τα παιδιά, όπως σε τρία από τα κοντσέρτα του – το Κοντσέρτο για βιολί (κρατικό βραβείο της ΕΣΣΔ του 1949), το 1ο Κοντσέρτο για βιολοντσέλο (1949) και το 3ο Κοντσέρτο για πιάνο (1952) – καθώς και σε καντάτες, παιδικά τραγούδια και έργα πιάνου. Σπουδαίο ρόλο στη δημιουργία του έπαιξε το λυρικό στοιχείο. Η μουσική του χαρακτηρίζεται από σαφή μελωδική εκφραστικότητα, φωτεινούς τόνους, αισιοδοξία, δυναμισμό, χιούμορ…
Ταυτόχρονα, ο Καμπαλέφσκι στη μουσική του έχει αποτυπώσει τα τραγικά γεγονότα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Για παράδειγμα, στην όπερα «Η οικογένεια του Ταράς» (κρατικό βραβείο της ΕΣΣΔ του 1951), διασκευή του μυθιστορήματος του Μπ. Γκορμπάτοφ «Οι αλύγιστοι», που αναφέρεται στον αγώνα του σοβιετικού λαού κατά των φασιστών κατακτητών. Στην όπερα «Κόλας Μπρενιόν» (1937, δεύτερη παραλλαγή 1968, βραβείο Λένιν του 1972), διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ρ. Ρολάν, παράλληλα με το λυρικό θέμα εκφράζεται και η κοινωνική σύγκρουση. Συνέθεσε, επίσης, τις όπερες «Στη Φωτιά» («Έξω από τη Μόσχα» 1943), «Νικήτα Βερσίνιν», «Αδελφές»
Πλούσιο είναι και το συμφωνικό του έργο. Συνέθεσε 4 συμφωνίες (1932, 1933, 1934, 1956), κοντσέρτα για ορχήστρα και για πιάνο (τρία), βιολί και βιολοντσέλο. Επίσης, τη σουίτα για χορωδία και ορχήστρα «Λαϊκοί εκδικητές» (1942), την καντάτα «Λενινιστές», το «Ρέκβιεμ» για σολίστες, δύο χορωδίες και ορχήστρα κ.ά.
Από τα έργα μουσικής δωματίου που έγραψε ξεχωρίζουν τα δύο κουαρτέτα εγχόρδων (το αρ. 2, γραμμένο το 1945 πήρε το Κρατικό Βραβείο της ΕΣΣΔ του 1946), τα 24 πρελούδια για πιάνο κ.ά. Συνέθεσε, επίσης, μουσική για κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικές παραστάσεις. Καλλιτέχνης του Λαού της ΕΣΣΔ (1963), τιμήθηκε με δύο παράσημα Λένιν και άλλα βραβεία.
14 – 2 – 1987
Πεθαίνει ο σκηνοθέτης και δάσκαλος του θεάτρου Κάρολος Κουν, δημιουργός της «Λαϊκής Σκηνής» το 1933, του «Θεάτρου Τέχνης» το 1942, κ.α. «Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέριος πολιτισμός στον τόπο μας».
Σε αυτά τα λόγια συμπυκνώνεται η ουσία της αντίληψης που είχε για τη θεατρική Τέχνη ένας από τους ιερουργούς του νεοελληνικού πολιτισμού, ο Κάρολος Κουν , που γεννήθηκε στην Προύσα και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη.
Μετά από σπουδές Αισθητικής στο Παρίσι, ο Κάρολος Κουν επιστρέφει στην Ελλάδα και γίνεται καθηγητής Αγγλικών στο Κολέγιο Αθηνών, ενώ ταυτόχρονα διδάσκει και θέατρο, ανεβάζοντας παραστάσεις με τους μαθητές του.
Κρατώντας το απόσταγμα των καλύτερων γνήσιων παραδόσεων του λαού μας, ο Κουν έστρεψε το βλέμμα του στο λαό και την πραγματικότητα και ξεπερνώντας τις θεατρικές αντιλήψεις, που είτε επιζητούσαν «εξωτερικό» παίξιμο, είτε ήθελαν τον ηθοποιό να είναι στομφώδης, αναζήτησε το γνήσιο και το αληθινό. Με αυτό τον τρόπο όχι μόνο ανανέωσε ριζικά το θέατρο στην Ελλάδα, αλλά ταυτόχρονα κατέκτησε και μια πολύ υψηλή θέση στη λαϊκή συνείδηση, γενόμενος ο «δάσκαλος».
Ξεκινώντας αρχικά από τη «Λαϊκή Σκηνή», την οποία διέλυσε η δικτατορία Μεταξά καθώς θεώρησε «αριστερά» έργα τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη και τον «Κατά φαντασία ασθενή» του Μολιέρου, ο Κουν ίδρυσε το 1942 το «Θέατρο Τέχνης» και ενταγμένος στο ΕΑΜ, όπως και οι περισσότεροι συνεργάτες του, άρχισε να σκορπίζει, με τον τρόπο του, φως στα σκοτάδια της Κατοχής.
Το 1954 το «Θέατρο Τέχνης» απέκτησε τη δική του στέγη, το θρυλικό «Υπόγειο», κάτω από τον κινηματογράφο «Ορφέα» στο κέντρο της Αθήνας και στάθηκε πραγματικά ένα μεγάλο σχολείο ζωής τόσο για τους θεατές, όσο και για τους δεκάδες ηθοποιούς που διδάχθηκαν και δημιούργησαν εκεί.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
15 – 2 – 1933
Η αστυνομία, εντείνοντας την τρομοκρατία κατά των προεκλογικών συγκεντρώσεων του Ενιαίου Μετώπου Εργατών Αγροτών (ΚΚΕ) πολιορκεί συγκέντρωση εργατών στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης.
Με αλλεπάλληλες εφόδους επιχειρεί να καταλάβει τα γραφεία που υπερασπίζονται οι εργάτες. Η αστυνομία πυροβολεί, σκοτώνει 7 και τραυματίζει 10δες.
15 – 2 – 1952
Με το «στοιχείο» των ασυρμάτων που στις 14/11/1951 ανακαλύφθηκαν από την Ασφάλεια στη βίλα «Αύρα», αρχίζει στις 15 Φλεβάρη 1952 η δεύτερη δίκη του Νίκου Μπελογιάννη και ακόμα 28 κομμουνιστών, με την κατηγορία της «διενέργειας κατασκοπείας κατά των συμφερόντων του κράτους» (πρόκειται για το Μεταξικό νόμο 375/1936).
Ο λόγος που το αστικό κράτος «ξεπάγωσε» το νόμο 375/1936 «περί κατασκοπείας» και οδήγησε τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του σε δεύτερη δίκη ήταν πως η κατηγορία της κατασκοπείας ήταν πολύ δύσκολο έως αδύνατο να εμπέσει σε αμνηστία, σε αντίθεση με τις καταδίκες με τον 509, για τις οποίες διαφαινόταν ότι μπορούσε η ποινή του θανάτου να μετατραπεί σε ποινή ισόβιων δεσμών.
Παρά την εγχώρια και διεθνή κατακραυγή, το Στρατοδικείο καταδίκασε τους Νίκο Μπελογιάννη, Ηλία Αργυριάδη, Δημήτρη Μπάτση, Έλλη Ιωαννίδου, Τάκη Λαζαρίδη, Νίκο Καλούμενο, Χαράλαμπο Τουλιάτο και Μιλτιάδη Μπισμπιάνο σε θάνατο. Την Κυριακή 30 Μάρτη 1952 ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Ηλίας Αργυριάδης, ο Νίκος Καλούμενος και ο Δημήτρης Μπάτσης εκτελέστηκαν στο Γουδή, πίσω από το νοσοκομείο «Σωτηρία», υπό το φως των προβολέων των στρατιωτικών αυτοκινήτων.
15 – 2 – 1965
Πεθαίνει σε ηλικία μόλις 46 ετών, ο μουσικός της τζαζ, Νατ Κινγκ Κόουλ (Nat King Cole, πραγματικό όνομα, Nathaniel Adams Coles).
Αναδείχτηκε ένας από τους καλύτερους πιανίστες της εποχής του σουίνγκ και επέδρασε θετικά στη διαμόρφωσή του. Πολλές είναι οι άγνωστες πλευρές του μαύρου τραγουδιστή, που ορισμένες φορές η δημοσιότητα δεν τις φωτίζει. Κι αυτό γιατί πίσω από τη φήμη του ως τραγουδιστή, πιανίστα, ηθοποιού, κρύβεται στην ουσία ένα σημαντικό μουσικό ταλέντο και ένας σκληρός αγώνας για καλλιτεχνική επιβίωση.
Η επιτυχία που γνώρισε με τα ελαφρά τραγούδια που συνήθως έλεγε με τη ζεστή και απαλή φωνή του, επισκίασε τις αυθεντικές τζαζ ρίζες της μουσικής του. Για τους περισσότερους μαύρους μουσικούς ο Νατ Κινγκ Κόουλ ήταν συμβιβασμένος με τους λευκούς αφεντάδες. Για τους λευκούς ήταν ακόμη ένας νέγρος που «βρόμιζε» τις λεύκες πλούσιες συνοικίες του Λος Αντζελες.
Το 1947 ηχογράφησε το «Nature Boy», το οποίο πούλησε περισσότερα από 1 εκ. αντίτυπα και επανακτελέστηκε από τον Φρανκ Σινάτρα και τη Σάρα Βων. Το 1948 μετακόμισε στη ακριβή περιοχή του Χόλυγουντ.
Το 1956 προπηλακίστηκε από μέλη της ρατσιστικής οργάνωσης «White Citizen’s Council» κατά τη διάρκεια συναυλίας του στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα.
Μερικά από τα πιο γνωστά του τραγούδια είναι τα «Unforgettable», «Pretend», «The Way You Look Tonight», «When I Fall In Love», «It’s Only A Paper Moon», «Let There Be Love» κ.ά.
15 – 2 – 1988
Πεθαίνει ο Αμερικανός φυσικός Ρίτσαρντ Φάινμαν (Richard Phillips Feynman). Βραβεύτηκε με Νόμπελ για τη δουλειά του στην Κβαντική Ηλεκτροδυναμική.
15 – 2 – 1999
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ φαίνεται να έχει παραδώσει στην Τουρκία τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν. Η είδηση ότι ο Κούρδος ηγέτης Αμπντουλάχ Οτσαλάν «φιλοξενούνταν» για δεκαπέντε μέρες στην ελληνική πρεσβεία στο Ναϊρόμπι της Κένυας σκάει σαν βόμβα. Το απόγευμα εκείνης της μέρας, ο Οτσαλάν υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την πρεσβεία και η επίσημη ανακοίνωση ανέφερε ότι τα ίχνη του χάθηκαν όταν το αυτοκίνητο που τον μετέφερε στο αεροδρόμιο «εξαφανίστηκε» κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.
Λίγες ώρες αργότερα, τα τουρκικά τηλεοπτικά δίκτυα μετέδιδαν βίντεο με τις αποτρόπαιες εικόνες από τη μεταφορά του Οτσαλάν στην Αγκυρα.
Την αρχική έκπληξη διαδέχτηκε η οργή για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης και για τους χειρισμούς της, που συνιστούσαν παράδοση του Οτσαλάν στα χέρια των Τούρκων πρακτόρων. Η οργή μεγαλώνει, γιατί η κυβέρνηση διάλεξε το ίδιο βράδυ για να διατάξει επιχείρηση – «σκούπα» κατά των Κούρδων που ήταν εγκαταστημένοι στην πλατεία Κουμουνδούρου. Στην επιχείρηση, η Αστυνομία επιτίθεται με ιδιαίτερη σκληρότητα κατά των προσφύγων, τους συγκεντρώνει και τους μεταφέρει σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις με συνθήκες στρατοπέδου συγκέντρωσης.
15 – 2 – 2019
Σε ηλικία 77 ετών αφήνει την τελευταία του πνοή ο σπουδαίος Ελβετός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, Μπρούνο Γκαντς (Bruno Ganz).
Ο Γκαντς γεννήθηκε το 1941 στη Ζυρίχη, από Ελβετό πατέρα και Ιταλίδα μητέρα. Ως έφηβος, παράτησε το σχολείο για να παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής, ενώ εργαζόταν σε βιβλιοπωλείο.
Το κινηματογραφικό ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε το 1960, με την ταινία «Der Herr mit der schwarzen Melone». Σύντομα, όμως, επικεντρώθηκε στο θέατρο, συμμετέχοντας σε σημαντικές παραστάσεις τη δεκαετία του ’70, χάρη στις οποίες αναγνωρίστηκε ως ένας αξιόλογος θεατρικός ηθοποιός και το 1973 ανακηρύχθηκε ως ο καλύτερος ηθοποιός της χρονιάς από το περιοδικό «Theater Heute».
Στον κινηματογράφο συνεργάστηκε με πολλούς σημαντικούς σκηνοθέτες, όπως οι Βιμ Βέντερς, Ερίκ Ρομέρ, Βέρνερ Χέρτζογκ, αλλά και με τον Έλληνα Θόδωρο Αγγελόπουλο, στις ταινίες του «Μια αιωνιότητα και μια μέρα» (1998) και «Η σκόνη του χρόνου» (2008).
Μερικές από τις γνωστότερες ερμηνείες του στον κινηματογράφο ήταν αυτή στα «Φτερά του Έρωτα» (1987) και η ενσάρκωση του Αδόλφου Χίτλερ στην ταινία «Η πτώση» (2004). Άλλες ταινίες του: «Ένας Αμερικανός φίλος» (1977), «Ανθρωποκυνηγητό σε δύο ηπείρους» (1978), «Νοσφεράτου: Ο Δράκουλας της Νύχτας» (1979), «Ο άνθρωπος της Μαντζουρίας» (2004) κ.ά.
Για τα επιτεύγματά του στον κινηματογράφο, το 2010 έλαβε βραβείο από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου και το 2014 τη Χρυσή Κάμερα, ενώ το 2010 απέκτησε το δικό του αστέρι στη «Λεωφόρο των Αστέρων» στο Βερολίνο. Ακόμα, το 1996 τιμήθηκε με το «Δαχτυλίδι του Ιφλαντ» στη Γερμανία, η μεγαλύτερη διάκριση για γερμανόφωνο ηθοποιό.
Μοιράσου το…
Πηγή : ALT.GR
16 – 2 – 1936
Στην Ισπανία, το Λαϊκό Μέτωπο πετυχαίνει αποφασιστική εκλογική νίκη. Από τις 473 έδρες λαμβάνει 268 και σχηματίζει κυβέρνηση. Οι φασίστες αρχίζουν πυρετώδεις προετοιμασίες για το πραξικόπημα.
16 – 2 – 1937
Το ενετικό φρούριο της Ακροναυπλίας μετατρέπεται από τη δικτατορία Μεταξά σε φυλακή με σκοπό να συγκεντρώσει εκεί τα στελέχη του ΚΚΕ, να απομονώσει τις χιλιάδες των εξόριστων από τους αγωνιστές ηγέτες, και έτσι, χωρισμένους, να χτυπήσει όλους τους εξόριστους και φυλακισμένους με την πείνα, την τρομοκρατία ώστε να τους αναγκάσει – όπως πίστευε – να υπογράψουν «δηλώσεις μετανοίας», αποκήρυξης του κομμουνισμού.
Με την κατάληψη της Ελλάδας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το καθεστώς παρέδωσε τους 636 δεσμώτες της Ακροναυπλίας στις δυνάμεις Κατοχής, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να εκτελεστούν στη συνέχεια ως «αντίποινα» για τη δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
16 – 2 – 1942
Κυκλοφορεί πλατιά η Ιδρυτική Προκήρυξη του ΕΛΑΣ, όπου διατυπώνονται οι σκοποί του λαϊκού στρατού:
1) Αγώνας για την απελευθέρωση της χώρας από τους ξένους κατακτητές.
2) Περιφρούρηση των κατακτήσεων του λαού και των ελευθεριών του εναντίον κάθε επιβουλής.
3) Εξασφάλιση της τάξης μέχρι τη διεξαγωγή εκλογών, ώστε ο λαός να μπορεί να εκφράσει πραγματικά ελεύθερα τη θέλησή του, για το πολίτευμα και την κυβέρνησή του.
16 – 2 – 2017
Πεθαίνει ο Έλληνας ζωγράφος Δημήτρης Μυταράς. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (1953 – 1957) με τον Γιάννη Μόραλη και τον Σπύρο Παπαλουκά. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, με υποτροφία του ΙΚΥ (1961 – 1964), στην σκηνογραφία και την εσωτερική διακόσμηση.
Η πρώτη του ατομική έκθεση έγινε στην Αθήνα (1961, Ζυγός). Η στροφή του προς τον κριτικό ρεαλισμό με χρήση φωτογραφικών ντοκουμέντων, περιορισμένη χρωματικότητα και πολιτικό περιεχόμενο, ήταν μια χαρακτηριστική φάση πρώιμης ζωγραφικής του, στα χρόνια της δικτατορίας. Στη συνέχεια της πορείας του, κυριάρχησαν τα εξπρεσιονιστικά στοιχεία και το έντονο χρώμα.
Ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος επιμελήθηκε δεκάδες θεατρικές παραστάσεις. Συνεργάστηκε με το Εθνικό, το ΚΘΒΕ, το Θέατρο Τέχνης, το Ελληνικό Χορόδραμα, κ.ά. Επίσης, ασχολήθηκε με την εικονογράφηση και με διάφορες εικαστικές εφαρμογές. Έχει διακοσμήσει με τοιχογραφίες πολλά δημόσια και ιδιωτικά κτίρια. Το έργο του «Δεξίλεως» τοποθετήθηκε πρόσφατα στο σταθμό «Δάφνη» του μετρό.
Δίδαξε εσωτερική διακόσμηση στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο (1964 – ’72) και από το 1969 άρχισε να διδάσκει στην ΑΣΚΤ της Αθήνας, όπου εξελέγη καθηγητής το 1977 και διετέλεσε Πρύτανης από το 1982 έως το 1985. Το 1978, με την αρωγή του Δήμου Χαλκιδέων, ίδρυσε στη γενέτειρά του το Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας, το οποίο λειτουργεί υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της συζύγου του Χαρίκλειας Μυταρά.
Το έργο του παρουσιάστηκε σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Βραβεύτηκε για τη συμμετοχή του στην Εκθεση Νέων Ζωγράφων (1958) και στην Πανελλαδική Εκθεση Νέων (1961). Συμμετείχε στις Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας (1958, 1966), Μπιενάλε Νέων (Παρίσι, 1960), Μπιενάλε Sao Paulo (1966) και Μπιενάλε Βενετίας (1972). Το 2008 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ την ίδια χρονιά, ο Δήμος Χαλκιδέων τού απένειμε το χρυσό μετάλλιο της πόλης.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Δείτε ακόμα…
Σαν Σήμερα 15/2 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
15 Φεβ 2026
Σαν Σήμερα 14/2 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
14 Φεβ 2026
Σαν Σήμερα 13/2 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
Πηγή : ALT.GR
17 – 2 – 1673
Πεθαίνει ο Γάλλος συγγραφέας Ζαν Μπατίστ Ποκελέν (Μολιέρος). Πέθανε στην ίδια πόλη το Φλεβάρη του 1673 επί σκηνής από αιμόπτυση, ενώ υποδυόταν τον γνωστό υποχόνδριο ήρωα στον «Κατά Φαντασίαν Ασθενή» του. Άφησε κληρονομιά στην ανθρωπότητα 33 θεατρικά έργα. Το ένα καλύτερο από το άλλο: «Ο Αρχοντοχωριάτης», ο «Δον Ζουάν», «Γιατρός με το Στανιό», «Γάμος με το Ζόρι», κ.ά.
Η «προνομιούχα» θέση του πατέρα του, εργαζόταν σαν ταπετσιέρης στην υπηρεσία του βασιλιά, του έδωσε την ευκαιρία να μορφωθεί. Ο Ζαν Μπαπτίστ σε πολύ νεαρή ηλικία ερωτεύτηκε το θέατρο. Όμως, οι πρώτες του θεατρικές και συγγραφικές απόπειρες ήταν μια παταγώδης αποτυχία. Η οποία τον οδήγησε στην πτώχευση. Δυο φορές τον έκλεισαν φυλακή για χρέη. Τη μια τον έβγαλε ο πατέρας του, την άλλη ένας άγνωστος θαυμαστής του. Σε ηλικία 22 περίπου ετών, εξαφανίζεται για κάμποσα χρόνια. Η εξαφάνιση αυτή παραμένει ακόμα και σήμερα μυστήριο. Με την επανεμφάνισή του ξαναμπαίνει στο θέατρο.
Ύστερα από σκληρούς και επίμονους αγώνες, γίνεται ο Μολιέρος που ξέρει η ιστορία. Στο επίκεντρο των έργων του είναι η υποκρισία της Αριστοκρατίας και η θρησκοληψία. Γι’ αυτόν τον λόγο, το έργο του «Ταρτούφος» ανέβηκε με μεγάλες περιπέτειες, ενώ για ένα διάστημα απαγορεύθηκε. Στο ίδιο κλίμα είναι και ο «Μισάνθρωπος».
17 – 2 – 1930
Το Πρωτοδικείο Αθηνών εκδίδει απόφαση για τη διάλυση της Εργατικής Βοήθειας. Η Εργατική Βοήθεια, ελληνικό τμήμα της «Διεθνούς Ερυθράς Βοήθειας» (Μ.O.P.R.), ιδρύθηκε το 1924 με απόφαση του 3ου Συνεδρίου του ΚΚΕ.
Σκοπός της ήταν η παροχή υλικής (σε χρήματα, είδη πρώτης ανάγκης, ρουχισμό, κλπ.) και ηθικής βοήθειας στους καταδιωκόμενους, φυλακισθέντες και εξορισθέντες αγωνιστές, καθώς και στις οικογένειές τους. Επίσης, συνέδραμε με νομικά και ιατρικά μέσα τα θύματα της «λευκής» (αστικής) τρομοκρατίας, ενώ συχνά συνέβαλε και σε αποδράσεις ή φυγαδεύσεις αγωνιστών από τους τόπους εξορίας και τις φυλακές.
17 – 2 – 1947
Αντιπροσωπεία του ΕΑΜ παραδίδει στα μέλη της «Επιτροπής Ερεύνης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τα Βαλκάνια», που βρίσκεται στην Αθήνα για να εξετάσει την κατάσταση στην Ελλάδα, πολυσέλιδο υπόμνημα.
Ήταν μια ύστατη προσπάθεια του ΚΚΕ και των άλλων κομμάτων του ΕΑΜ για την ειρήνευση και την αποκατάσταση της δημοκρατίας και της ομαλής εξέλιξης. Όμως, ο αγγλοαμερικανικός ιμπεριαλισμός και το ντόπιο αστικό κράτος είχαν πάρει τις αποφάσεις τους…
17 – 2 – 1947
Πεθαίνει ο στοχαστής, διακεκριμένος δημοσιογράφος και ποιητής Νίκος Καρβούνης, που μεταξύ άλλων διετέλεσε υπεύθυνος του Γραφείου Τύπου της ΠΕΕΑ.
17 – 2 – 1982
Πεθαίνει ο πιανίστας και συνθέτης τζαζ μουσικής Τελόνιους Μονκ (Thelonious Monk).
Άρχισε να παίζει πιάνο από την ηλικία των έξι. Χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της τζαζ μουσικής.
Το αυτοσχεδιαστικό στυλ ήταν μοναδικό. Πολλά από τα κομμάτια που έγραψε έμειναν στην ιστορία της τζαζ. Κάποιοι τον χαρακτηρίζουν και ως εφευρέτη του μπιμπόπ (αυτοσχεδιασμό στην τζαζ όπου οι τραγουδιστές μιμούνται τον ήχο των οργάνων).
Η καριέρα ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’40 στο νάιτ κλαμπ του Μανχάταν «Μιντον’ς Πλέιχαουζ». Την περίοδο εκείνη διαμόρφωσε το μουσικό του στυλ και τελειοποίησε την τεχνική του. Συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα της τζαζ όπως οι Ντίζι Γκιλέσπι, Τσάρλι Κρίστιαν, Κένυ Κλαρκ, Τσάρλι Πάρκερ και Μάιλς Ντέιβις
Από το 1948 που ξεκίνησε να αποτυπώνεται στο βινύλιο, η καριέρα του «απογειώθηκε». Η δημιουργικότητά του έφτανε στο σημείο να παρουσιάζει ακόμα και δύο LP μέσα σ’ ένα χρόνο.. Το περίτεχνο παίξιμο του πιάνου του Τελόνιους Μονκ, θα μείνει για πάντα χαραγμένο στα αυλάκια των δίσκων με τις μουσικές του.
Από τις πιο γνωστές επιτυχίες του είναι τα «Don’t blame me», «Blue Monk», «Round Midnight» κ.ά.
Πηγή : ALT.GR
18 – 2 – 1564
Πεθαίνει ο ζωγράφος, γλύπτης και αρχιτέκτονας, ένας από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους της Ιταλικής Αναγέννησης Μιχαήλ Άγγελος (Michelangelo di Lodovico Buonarroti Simoni).
Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες όλων των εποχών, αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος δημιουργός της Αναγέννησης, το όνομα του οποίου είναι συνώνυμο με τη λέξη «αριστούργημα».
Γλύπτης από εσωτερική ανάγκη για έκφραση, ζωγράφος παρά τη θέλησή του, αρχιτέκτονας από προδιάθεση και ποιητής από ιδιοσυγκρασία, έθεσε τις βάσεις για τη μετέπειτα ευρωπαϊκή τέχνη, αφήνοντας πίσω του τεράστια κληρονομιά: Την οροφή της Καπέλα Σιξτίνα, την ηρωική μορφή του Δαυίδ (γλυπτό), τα μεγαλειώδη έργα που κοσμούν το Βατικανό, πίνακες ζωγραφικής, αρχιτεκτονικές μελέτες κ.ά.
18 – 2 – 1754
Γεννιέται ο Αλέξανδρος Βόλτα, που ανακάλυψε το βολταϊκό τόξο, εφηύρε τη βολταϊκή στήλη και έγραψε σπουδαία έργα για τον ηλεκτρισμό.
18 – 2 – 1838
Γεννιέται ο Ερνστ Μαχ (Ernst Mach), αυστριακός φυσικός και φιλόσοφος, με σημαντικό έργο στην οπτική και τη μηχανική.
18 – 2 – 1883
Γεννιέται ο μεγάλος λογοτέχνης Νίκος Καζαντζάκης.
Από πολύ νωρίς ήρθε σε επαφή με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Το 1925 έως το 1929 ταξιδεύει στην ΕΣΣΔ, τη δεύτερη φορά με πρόσκληση της κυβέρνησης για τα δεκάχρονα της Επανάστασης. Εκεί θα γνωρίσει τον Μπαρμπίς, τον Ιστράτι και τον Γκόρκι. Με τον Ιστράτι θα ταξιδέψουν στη χώρα των Σοβιέτ. Ο Καζαντζάκης θα φέρει τον Ιστράτι στην Αθήνα για να τον γνωρίσει στο ελληνικό κοινό.
Στις 11 Γενάρη του 1928, ο Καζαντζάκης και ο Ιστράτι θα μιλήσουν σε μια μεγάλη συγκέντρωση στο θέατρο «Αλάμπρα» υπέρ της ΕΣΣΔ. Οι ομιλίες προκαλούν διαδήλωση και ο Καζαντζάκης με τον Γληνό απειλούνται με μήνυση ως διοργανωτές. Ο δε Ιστράτι απειλείται με απέλαση.
Τα ταξίδια στη Ρωσία εκδόθηκαν σε δύο τόμους. Μετά τον πόλεμο ο Καζαντζάκης έφυγε στην Αγγλία και κατόπιν στη Γαλλία, ενώ τη δεκαετία του 1950 τα έργα του δέχθηκαν την μήνιν της Εκκλησίας. Έργα του, ανάμεσα σε πολλά άλλα: «Ο Καπετάν Μιχάλης», «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται», «Ο Τελευταίος Πειρασμός», «Αναφορά στον Γκρέκο», «Ασκητική», κ.α.
18 – 2 – 1896
Γεννιέται ο συνθέτης, πιανίστας και διευθυντής ορχήστρας Δημήτρης Μητρόπουλος. Ηταν από τους λίγους μουσικούς, που μπορούσαν να παίζουν πιάνο, διευθύνοντας ταυτόχρονα την ορχήστρα.
Ίσως ο μοναδικός που έπαιζε και, ταυτόχρονα, διηύθυνε τόσο δύσκολα έργα, όπως το «3ο Κοντσέρτο για πιάνο» του Προκόφιεφ, ερμηνεία που σήμανε και την απαρχή της λαμπρής διεθνούς πορείας του. Το ρεπερτόριό του υπήρξε ευρύτατο, ενώ σε πάνω από ογδόντα ανέρχονται τα έργα που παρουσίασε σε πρώτη εκτέλεση. Ανάμεσά τους, συνθέσεις των Χίντεμιτ, Μπάρμπερ, Γκουλντ, Κόπλαντ, Κρένεκ, Καλομοίρη, Σκαλκώτα, Πετρίδη, Σισιλιάνου κ.ά. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμβολή του στην καθιέρωση του Μάλερ, σε Αμερική και Ευρώπη, καθώς υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους μεγάλους ερμηνευτές του έργου του συνθέτη.
Η φήμη του τον φέρνει το 1936 στην Αμερική, στο πόντιουμ της Συμφωνικής της Βοστόνης. Η μεγάλη επιτυχία τον οδηγεί το 1938 στη θέση του μόνιμου μαέστρου της Συμφωνικής Ορχήστρας της Μινεάπολης, όπου παρέμεινε έως το 1949, αναδεικνύοντάς τη ως μια από τις καλύτερες αμερικανικές ορχήστρες. Παράλληλα, εμφανίζεται με πολλές άλλες μεγάλες ορχήστρες των ΗΠΑ. Στις 18/3/1949 διηύθυνε την τελευταία συναυλία του με τη Συμφωνική της Μινεάπολης. Ηδη, το FBI είχε ανοίξει φάκελο για τον μαέστρο, ο οποίος συχνά αναφερόταν με θερμά σχόλια στα επιτεύγματα της Σοβιετικής Ενωσης και στον αγώνα της ν’ ανεβάσει το πολιτιστικό επίπεδο των λαών της. Παράλληλα, με τις απόψεις του για την ιδεολογία της αισθητικής στη Σοβιετική Ενωση, ο Δημήτρης Μητρόπουλος κατέκρινε την ανάμειξη των ΗΠΑ στον ελληνικό εμφύλιο, ενώ πρόσαπτε και έλλειμμα μουσικής παιδείας σε όσους αρνούνταν να ακούσουν τους σύγχρονους συνθέτες. Επιπλέον, το FBI είχε αρχίσει να ερευνά τις εκτός σκηνής δραστηριότητες του μαέστρου, πίσω από τον οποίο άρχισε να υψώνεται η σκιά του γερουσιαστή Μακάρθι.
Αξίζει να αναφέρουμε τις εντυπώσεις του από το ταξίδι που πραγματοποίησε στην ΕΣΣΔ, μετά από πρόσκληση των Σοβιετικών μουσικών οργανώσεων, το 1934.
«Αν θα με ρωτήσετε πού θα προτιμούσα να εργάζομαι σαν καλλιτέχνης μουσικός, σας λέω απερίφραστα: Χίλιες φορές στη Ρωσία. Πρόκειται για ένα φαινόμενο ομαδικής καλλιτεχνικής ανόδου ενός λαού που θεωρούνταν ίσαμε προχθές μισοπολιτισμένος και κατάλληλος μόνο για βούρδουλα».
Και στην ερώτηση για το ποια είναι η πρώτη εντύπωση που αποκόμισε από τη νεαρή τότε ΕΣΣΔ, αναφέρει τα παρακάτω:
«…Πλήθος εργάτες, απλά ντυμένοι, με ύφος γελαστό και ανέγνοιαστο. Είναι αυτό το ίδιο το κοινό που ‘χει τη δίψα για το θέατρο και τη μάθηση. Μόλις πέρασα μερικές μέρες μέσα σ’ αυτό τον κόσμο άρχισα να νιώθω πως αυτή η μάζα κρύβει μέσα της πολλά μυστικά και γίνεται από μέρα σε μέρα πιο ενδιαφέρουσα. Μου ‘χε φύγει η πρώτη εντύπωση της οπτικής αντίθεσης Μόντε Κάρλο και Πλατείας του Σταθμού της Μόσχας. Στη Μόσχα έπαιξα σε τρία Κοντσέρτα ως διευθυντής και ως πιανίστας σε κλασική ρωσική και δική μου μουσική. Στο Λένινγκραντ έπαιξα κλασική και νέα σοβιετική μουσική με αρκετά μεγάλη επιτυχία. Οι νέοι καλλιτέχνες είναι αρκετά ανώτεροι από πολλούς μεγάλους καλλιτέχνες της Ευρώπης (…) Το ενδιαφέρον των εργατών για την τέχνη, το θέατρο, τον κινηματογράφο είναι ανεπτυγμένο περισσότερο από όλες τις χώρες. Το θέατρο και οι κινηματογράφοι είναι γεμάτοι κάθε βράδυ. Το κράτος ενδιαφέρεται, μπορεί να ειπεί, εξ ίσου για την κατασκευή ενός εργοστασίου με την ανύψωση του καλλιτεχνικού επιπέδου του κόσμου (…) Οι ορχήστρες και οι θίασοι κατεβαίνουν στα εργοστάσια και παίζουν από τις 2-4, οι δε εργάτες παρακολουθούν με μεγάλο ενδιαφέρον, ιδίως θέατρο».
(Απόσπασμα από το βιβλίο «Τι είδαμε στη Σοβιετική Ένωση – Αναμνήσεις – Εντυπώσεις», εκδ. «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις», 1968, σελ. 68 – 69).
Άφησε την τελευταία του πνοή, μετά από καρδιακή προσβολή, στο πόντιουμ της Σκάλας του Μιλάνου, διευθύνοντας την Τρίτη Συμφωνία του Γκούσταβ Μάλερ. Ήταν η τελευταία πράξη μιας δημιουργικής ζωής απόλυτα δοσμένης στη μουσική, την οποία υπηρέτησε εξαντλητικά και μέχρι τέλους με απίστευτο πάθος, διευθύνοντας πάνω από 2.000 συναυλίες, τις περισσότερες χωρίς χρήση μπαγκέτας.
18 – 2 – 1906
Γεννιέται ο αυστριακός παιδίατρος Χανς Άσπεργκερ (Hans Asperger).
Το όνομά του δόθηκε στο Σύνδρομο Άσπεργκερ (αυτιστική ψυχοπάθεια). Εξέδωσε περισσότερα από 300 βιβλία, τα περισσότερα από τα οποία αφορούν τον αυτισμό στα παιδιά.
18 – 2 – 1909
Γεννιέται η συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου. Στη διάρκεια της Κατοχής, μαζί με άλλες σπουδαίες αγωνίστριες – όπως την Μέλπω Αξιώτη, την Λιούντα Μάντακα, την Μ. Μαστρακά – δημοσιογραφούσε στα παράνομα ΕΑΜικά έντυπα και μετά την απελευθέρωση, για ένα διάστημα, στα χρόνια 1946-1947, δημοσιογραφούσε στο «Ριζοσπάστη».
Αργότερα, όταν εκδόθηκε η εφημερίδα «Αυγή», συνεργάστηκε με άρθρα και χρονογραφήματα. Επίσης, δημοσίευσε ποικίλα θέματα στο περιοδικό «Επιθεώρηση της Τέχνης». «Για μένα συγγραφέας είναι ο πρώτος σύμμαχος του λαού», έλεγε η Δ. Σωτηρίου στο «Ρ», σημειώνοντας πως «λογοτεχνία είναι να υπηρετείς την ιστορία και τη ζωή. Να βάλεις να κατοικήσει μέσα στο βιβλίο η ζωή».
18 – 2 – 1925
Η Εκτελεστική Επιτροπή του ΚΚΕ με απόφασή της εκθέτει τους κινδύνους που δημιουργούνται με τη συνεχιζόμενη πολιτική κρίση, τονίζοντας πως η αστική τάξη προετοιμάζει το έδαφος «για μια στρατοκρατική δικτατορία Κονδύλη – Πάγκαλου» και καλώντας τους εργαζομένους να αγωνισθούν για την απόκρουση αυτού του κινδύνου.
18 – 2 – 1926
Η παγκαλική δικτατορία (24/7/1925 – 22/8/1926) προβαίνει στη σύσταση εκτάκτων στρατοδικείων για την καταδίωξη των αντιπάλων της και κυρίως των κομμουνιστών.
Με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας δικάστηκαν κατόπιν πολλά ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ (όπως ο Πουλιόπουλος, ο Μάξιμος, ο Σκλάβος, ο Μοναστηριώτης, ο Νικολινάκος, ο Φίτσος, κ.ά.). Στις δίκες οι κατηγορούμενοι ανέτρεψαν με τα επιχειρήματά τους τις συκοφαντικές κατηγορίες και υπερασπίστηκαν σθεναρά τις αρχές και την πολιτική του ΚΚΕ.
18 – 2 – 1932
Γεννιέται στην Τσεχοσλοβακία ο σκηνοθέτης Ζαν Τόμας Φόρμαν, που έμεινε γνωστός ως Μίλος Φόρμαν (Miloš Forman).
Έχει βάλει την υπογραφή του σε μεγάλες ταινίες, όπως «Στη Φωλιά του Κούκου» (1975) και «Αμαντέους» (1984), για τις οποίες τιμήθηκε και με το Όσκαρ καλύτερου σκηνοθέτη.
Το 1968 μετανάστευσε στις ΗΠΑ και πήρε ξεκάθαρη θέση ενάντια στο σοσιαλισμό.
18 – 2 – 1933
Γεννιέται ο Άγγλος ποδοσφαιριστής και προπονητής Μπόμπι Ρόμπσον (Robert William «Bobby» Robson).
Ήταν μία από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες των αγγλικών γηπέδων όλων των εποχών αλλά και του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Από το 1991 ο Ρόμπσον αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας εξαιτίας του καρκίνου, ενώ τον Αύγουστο του 2008 παραδέχτηκε ότι δεν μπορεί να βγει νικητής στη μάχη με τον καρκίνο στους πνεύμονες.
«Η κατάστασή μου χαρακτηρίζεται στατική και δεν έχει αλλάξει από την τελευταία χημειοθεραπεία μου… Πρόκειται να πεθάνω αργά ή γρήγορα. Όμως, όλοι πρέπει να φύγουν κάποια στιγμή και εγώ απόλαυσα κάθε λεπτό της ζωής μου», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά.
Ο άνθρωπος που θεωρούνταν ήρωας στο Νιούκαστλ, έκανε την τελευταία δημόσια εμφάνισή του λίγες μέρες πριν το θάνατό του στο «Σεντ Τζέιμσις Παρκ», όπου 33.000 οπαδοί των «Ανθρακωρύχων» (ήταν στον πάγκο της ομάδας από το 1999 μέχρι το 2004) παρακολούθησαν έναν φιλανθρωπικό αγώνα προκειμένου να μαζευτούν χρήματα για το «Ιδρυμα Μπόμπι Ρόμπσον», το δημιούργημά του στον πόλεμο κατά του καρκίνου.
Μάλιστα, ένας από τους ξεχωριστούς προσκεκλημένους σε αυτό το φιλικό ήταν και ο Πολ Γκασκόιν (έδωσαν επίσης το «παρών» ο Αλαν Σίρερ, ο Πίτερ Σίλτον, καθώς και πολλά μέλη από την Εθνική Αγγλίας του 1990).
Ο Ρόμπσον πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως παίκτης το 1950 για λογαριασμό της Φούλαμ, ενώ έπαιξε επίσης για τη Γουέστ Μπρόμιτς Αλμπιον και την Εθνική Αγγλίας (20 συμμετοχές με τα «λιοντάρια»), ωστόσο έγινε ευρέως γνωστός με τη σπουδαία προπονητική καριέρα του. Πέρασε από τον πάγκο των Φούλαμ, Ιπσουιτς, Αϊντχόφεν, Σπόρτινγκ Λισαβόνας, Πόρτο, Μπαρτσελόνα και Νιούκαστλ.
Αναμφισβήτητα, από τις κορυφαίες στιγμές στην καριέρα του ήταν η τρίτη θέση στην οποία οδήγησε την Εθνική Αγγλίας στο Μουντιάλ του 1990, η σπουδαία καριέρα στην Ίπσουιτς που κράτησε από το 1969 έως το 1982 όπου δημιούργησε μία εξαιρετική ομάδα, η οποία τερμάτισε δύο φορές στη δεύτερη θέση, κατέκτησε το κύπελλο Αγγλίας το 1978 και το κύπελλο ΟΥΕΦΑ το 1981. Το 1997 αναδείχθηκε καλύτερος προπονητής της Ευρώπης.
18 – 2 – 1948
Ξεκινά η πορεία των 1.000 αόπλων της Ρούμελης (μία ταξιαρχία) προς τη Μακεδονία, προκειμένου να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα των εφεδρειών του Δημοκρατικού Στρατού.
Σε μια ηρωική πορεία που κράτησε 42 ολόκληρες μέρες, οι άοπλοι αγωνιστές ήρθαν αντιμέτωποι, εκτός από τις κακουχίες, με τις ενέδρες και τις επιθέσεις του κυβερνητικού στρατού. Πολλοί από αυτούς θα χάσουν τη ζωή τους σε αυτή την υπερπροσπάθεια.
18 – 2 – 1952
Η ελληνική Βουλή ψηφίζει την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ.
18 – 2 – 1957
Συνέρχεται στη Ρουμανία η 7η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ και της ΚΕΕ του ΚΚΕ (18-24/2/1957), κατά την οποία καθαιρέθηκε ο Νίκος Ζαχαριάδης από μέλος της ΚΕ ενώ διαγράφτηκε και από μέλος του ΚΚΕ. Αποφασίζεται η διερεύνηση όλης της ζωής του ως υπόπτου για συνεργασία με τον ταξικό εχθρό. Επανέφερε σε βάρος του το ατιμωτικό – συκοφαντικό στίγμα του πράκτορα της Ιντέλιτζενς Σέρβις, που ο Μ. Βαφειάδης είχε εκτοξεύσει από το 1948 και που το εξέταζε η ηγεσία του ΚΚΣΕ. Η 6η και η 7η Ολομέλεια αποτέλεσαν απλώς τις τελευταίες πράξεις ενός δράματος που χρονολογούνταν τουλάχιστον από το 1945, δηλαδή πάνω από μια δεκαετία πριν από τις εξελίξεις του 1956 και του 1957.
18 – 2 – 1967
Πεθαίνει ο φυσικός και μεγάλος ερευνητής της ατομικής ενέργειας, Ρόμπερτ Οπενχάιμερ (Julius Robert Oppenheimer). Ήταν ο επικεφαλής του «Σχεδίου Μανχάταν», βάση του οποίου κατασκευάστηκε η ατομική βόμβα. Ενώ υποστήριξε τη χρήση της που είχε ως αποτέλεσμα τα μεγαλύτερα πολεμικά εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία (Χιροσίμα και Ναγκασάκι), αναθεώρησε τις απόψεις του με την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου.
Έγινε επικεφαλής σύμβουλος στη νεοσύστατη Επιτροπή Ατομικής Ενεργείας των Ηνωμένων Πολιτειών και χρησιμοποίησε τη θέση του για να ασκήσει πιέσεις για τον διεθνή έλεγχο της πυρηνικής ενέργειας και την αποτροπή της διάδοσης των πυρηνικών όπλων και της κούρσας εξοπλισμών με τη Σοβιετική Ένωση. Τη μακαρθική περίοδο μπήκε στο στόχαστρο της κυβέρνησης. Κατά τη διάρκεια του δευτέρου «Ερυθρού Τρόμου», κρίθηκε «ακατάλληλος να υπηρετήσει τη χώρα», σύρθηκε σε δίκη -με πολύ μεγάλη δημοσιότητα- για τις φιλειρηνικές απόψεις.
18 – 2 – 1976
Συνέρχεται στο γήπεδο του Σπόρτινγκ της Αθήνας το Α’ Συνέδριο της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας (ΚΝΕ), οι εργασίες του οποίου ολοκληρώθηκαν στις 22/2.
Το Συνέδριο εκτίμησε την πλούσια 8χρονη δράση της ΚΝΕ, επεξεργάστηκε και ενέκρινε απόφαση για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και Προγραμματική Διακήρυξη προς την Ελληνική νεολαία, πήρε μια σειρά αποφάσεις γύρω από τα καθήκοντα της ΚΝΕ στη δοσμένη περίοδο (στον οργανωτικό τομέα, τη μαζική δουλειά, τον πολιτισμό, κ.α.), ενώ ψήφισε και το καινούργιο Καταστατικό της οργάνωσης.
Με την λήξη του Α’ Συνεδρίου συνήλθε η Α’ Σύνοδος του νεοεκλεγέντος Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ, το οποίο ανέδειξε Γραμματέα του τον Δημήτρη Γόντικα.
18 – 2 – 2004
Πεθαίνει η ηθοποιός Δέσπω Διαμαντίδου. Γεννήθηκε από καλλιεργημένους γονείς, ρωσικής καταγωγής. Έβγαλε το Δημοτικό και το Γυμνάσιο της Γερμανικής Σχολής. Θυμόταν ότι έγινε «πρωταθλήτρια Ελλάδος, παιδικής κατηγορίας», με τη βοήθεια του Εβραίου δασκάλου της στη Γυμναστική, τον οποίο έκαψαν οι ναζί στους φούρνους του Νταχάου.
Έγινε ηθοποιός, όχι μόνο γιατί η μητέρα της αγαπούσε το θέατρο και δεν έχανε καμιά παράσταση, αλλά και γιατί υπήρχε ελευθερία στην οικογένειά της.
Μετά τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου έπαιξε (1942) στο Χορό της ευριπίδειας «Μήδειας». O πρώτος σημαντικός ρόλος της ήταν η «λαίδη Καρολίνα» στο έργο του Τζέιμς Μπάρι «Δε φταίει το αστέρι μας», στο «Θέατρο Τέχνης», σε σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους (Μουσούρη, Κ. Ανδρεάδη, Μανωλίδου – Αρώνη, Δ. Χορν). Από το 1946 έως το 1950 ήταν βασικό στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου και το 1949 η κορυφαία του Χορού στην αισχυλική «Ορέστεια», που παρουσιάστηκε στο Ηρώδειο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη.
Με το Εθνικό ξανασυνεργάστηκε από το 1954 -1963, παίζοντας, μεταξύ άλλων, την κορυφαία στην «Εκάβη», στον τσεχοφικό «Γλάρο», στις αριστοφανικές «Εκκλησιάζουσες» (στο ρόλο του Κήρυκα).
Η πρώτη της ταινία ήταν «Τα παιδιά της Αθήνας» (1947). Η μεγάλη της υποκριτική επιτυχία (αρχικά θεατρική, έπειτα κινηματογραφική) ήταν «Τα κόκκινα φανάρια». Η διεθνής κινηματογραφική καριέρα της ξεκίνησε στη δεκαετία του ’60. Το 1965 εμφανίζεται στην ταινία «No, my Jonson», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου και παραγωγή του Ελληνοαμερικάνου Τζέιμς Πάρις
Λόγω της δικτατορίας το 1967 έφυγε για τις HΠA, όπου ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση και όπου παρέμεινε μέχρι τη μεταπολίτευση. H διαμονή της στις ΗΠΑ συνοδεύτηκε με παραπέρα καλλιτεχνική εξέλιξή της, πλάι στους αδελφικούς φίλους της Μελίνα Μερκούρη (από τα νιάτα τους ήταν στενές φίλες) και Ζυλ Ντασσέν. Πλάι στην Μελίνα Μερκούρη πρωταγωνίστησε στο έργο του Ζυλ Ντασσέν «Ιλια Ντάρλινγκ», το οποίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία στο θέατρο «Μαρκ Χέλιντζερ» του Μπρόντγουεϊ. Επρόκειτο για θεατρική διασκευή της ταινίας του Ντασσέν «Ποτέ την Κυριακή», ταινία – σταθμό στην καριέρα της Δέσπως Διαμαντίδου.
Μεγάλος σταθμός στη θεατρική της πορεία ήταν ο ρόλος της φράου Φράιντερ στο «Καμπαρέ», όταν αντικατέστησε την κορυφαία μαθήτρια, ηθοποιό – τραγουδίστρια έργων του Μπρεχτ, Λότε Λένια. Την ίδια περίοδο έπαιξε τη μητέρα του Γούντι Άλεν στην ταινία του «Ειρηνοποιός». Στα «Μαύρα τριαντάφυλλα για τη νύφη», σε σκηνοθεσία Χαλ Πρινς, ξεχώρισε ερμηνευτικά, όπως και στην «Υπόσχεση την αυγή με φόντο το Παρίσι» του Ζυλ Ντασσέν. Επίσης, έπαιξε στους «Καβαλάρηδες» του Φρανκεχάιμερ, που γυρίστηκε στην Ισπανία. Το 1991 πήρε το κρατικό βραβείο β΄ γυναικείου ρόλου. Στο ενεργητικό της είχε περισσότερες από 40 ταινίες. Η τελευταία ταινία της, για την οποία απέσπασε τιμητική μνεία, ήταν η μικρού μήκους «Skipper Straad» της Ειρήνης Βαχλιώτη.
18 – 2 – 2009
Αρχίζει τις εργασίες του το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ (18-22/2/2009), το οποίο, μεταξύ άλλων συζήτησε και ενέκρινε τις «Εκτιμήσεις και συμπεράσματα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στον 20ό αιώνα με επίκεντρο την ΕΣΣΔ – Η αντίληψη του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό».
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
19 – 2 – 1473
Γεννιέται ο Νικόλαος Κοπέρνικος, Πολωνός αστρονόμος, που εισηγήθηκε τη θεωρία του ηλιοκεντρικού συστήματος.
19 – 2 – 1837
Πεθαίνει ο Γερμανός συγγραφέας και δραματουργός Γκέοργκ Μπύχνερ (Karl Georg Büchner).
Συμμετείχε ενεργά σε επαναστατικά κινήματα και έγραψε διάφορα συγγράμματα διαμαρτυρίας και διεκδικήσεων, όπως «Ο ταχυδρόμος της Έσσης», όπου υποστήριζε τους χωρικούς. Για τη δραστηριότητά του αυτή καταδιώχτηκε από την αστυνομία και κατέφυγε στη Ζυρίχη, όπου έγινε καθηγητής φυσικών επιστημών στο πανεπιστήμιο. Πέθανε πολύ νέος, γι´ αυτό και η συγγραφική του παραγωγή είναι μικρή και αποτελεί δείγμα του μεγάλου πνεύματος του συγγραφέα. Το έργο του Μπύχνερ κατατάσσεται στα πρώτα δείγματα του ρομαντισμού.
19 – 2 – 1844
Στον απόηχο της εξέγερσης της 3ης του Σεπτέμβρη 1843 με κύριο αίτημα τη θέσπιση Συντάγματος, επιδίδεται στον Βασιλιά το εγκριθέν από τη Γ’ Εθνοσυνέλευση (8/11/1843-18/3/1844) σχέδιο Συντάγματος, το οποίο και τελικά ψηφίζεται στο σύνολό του (4/3/1844) μεταβάλλοντας το πολίτευμα σε Συνταγματική Μοναρχία.
19 – 2 – 1879
Στη Σύρο, ένα από τα πρώτα βιομηχανικά κέντρα της Ελλάδας, έχει ξεσπάσει οικονομική κρίση, πυροδοτώντας σειρά απεργιακών-κοινωνικών αγώνων, σημαντική συμβολή στις οποίες έχουν και οι σοσιαλιστές.
Σε απεργία κατεβαίνουν οι αρτοποιοί, οι οινοπώλες, οι εργάτες των ναυπηγείων, κ.α. Στις 19/2 ξεκινά η απεργία των εργατών των βυρσοδεψείων, η οποία υπήρξε από τις πιο δυναμικές. Συνολικά τα αιτήματα των εργατών των βυρσοδεψείων ήταν: Αύξηση των μεροκάματων κατά 27%, πληρωμή σε νόμισμα με βάση τη βασιλική διατίμηση, κατάργηση της κουτουράδας (κατ’ αποκοπή εργασία), εξασφάλιση εργασίας για όλους τους εργάτες, ελάττωση των ωρών εργασίας και κατάργηση της δίωρης απασχόλησης της Κυριακής που ήταν αγγαρεία γιατί δεν πληρωνόταν.
Έγινε προσπάθεια να δουλέψουν τα βυρσοδεψεία με απεργοσπάστες που όμως απέτυχε, υπήρξε σύγκρουση με την αστυνομία και ενίσχυση των δυνάμεων καταστολής με μεταφορά από την Αθήνα 50 σκαπανέων, πραγματοποιήθηκαν συλλήψεις, εντάθηκε η τρομοκρατία αλλά το απεργιακό κίνημα δεν υποχώρησε και μετά από μία βδομάδα αγώνων κατάφερε να επιβάλει τα αιτήματά του.
Μόλις όμως οι εργάτες σταμάτησαν την απεργία κι επέστρεψαν στη δουλειά τους, οι εργοδότες «δεχθέντες κατ’ εκλογήν τους αναγκαιούντας εργάτας, απέβαλλον τους λοιπούς. Ούτω μέγας αριθμός εργατών, μείνας άεργος, εξεπατρίσθη εις Κωστάντζαν, Οδησσόν, Χίον και Αλεξάνδρειαν». Παρά την κατάληξη που είχε το απεργιακό κίνημα της Σύρου το 1879, σε λίγο οι απεργίες θα κατέκλυζαν την Ελλάδα. Η εργατική τάξη έκανε τα πρώτα της βήματα στην ταξική πάλη.
19 – 2 – 1896
Γεννιέται ο Γάλλος σουρεαλιστής ποιητής Αντρέ Μπρετόν (André Breton). Είναι γνωστός για το έργο του «Το Μανιφέστο του Σουρρεαλισμού» (1924).
19 – 2 – 1916
Πεθαίνει ο Ερνστ Μαχ (Ernst Mach), αυστριακός φυσικός και φιλόσοφος, με σημαντικό έργο στην οπτική και τη μηχανική.
19 – 2 – 1922
Πραγματοποιείται η πρώτη Συνδιάσκεψη του ΣΕΚΕ (Κ) στην οποία γίνεται προσπάθεια αναθεώρησης της επαναστατικής γραμμής του Κόμματος.
Επικρατούν οι οπορτουνιστικές-σοσιαλδημοκρατικές απόψεις. Η Συνδιάσκεψη υιοθετεί τη θέση περί «ανάγκης μακράς και νομίμου υπάρξεως» του Κόμματος, που σήμαινε παραίτηση από την επαναστατική πάλη και επαναστατική διαπαιδαγώγηση των μελών του, καθώς και απαράδεκτες υποχωρήσεις χάριν της «νομιμότητάς» του. Επίσης αποφάσισε την «Ευρύτατη συμμετοχή του Κόμματος εις όλους τους κοινοβουλευτικούς αγώνες και οργανισμούς», καταλήγοντας στη διαπίστωση πως η «εκλογική επιτυχία του, έστω και περιορισμένη, θ’ ανυψώσει το Κόμμα εις την συνείδησιν της τάξεως και θα διευκολύνει την γενικοτέραν συγκέντρωσιν και οργάνωσιν του προλεταριάτου της χώρας».
19 – 2 – 1928
Γεννιέται ο μεγάλος αγωνιστής -από τα μαθητικά του χρόνια χαρακτηρισμένος «ανθέλληνας» – «ΕΑΜοβούλγαρος», Νικηφόρος Μανδηλαράς.
Γιος σμυριδεργάτη, δολοφονήθηκε από τη χούντα των συνταγματαρχών, στη Ρόδο (λένε, καθώς προσπαθούσε να διαφύγει με πλοίο στην Κύπρο).
Υπήρξε υπερασπιστής της αδελφής του Μανώλη Γλέζου στη δίκη Γλέζου – Κολιγιάννη, το 1959, στη δίκη των 42 κομμουνιστών (ανάμεσά τους ο Χαρίλαος Φλωράκης), υποψήφιος του ΠΑΜΕ στις Κυκλάδες το 1961, παρών στις δίκες των φοιτητών, στα Ιουλιανά, στη δίκη του ΑΣΠΙΔΑ.
Για την ανάμιξη του Μανδηλαρά στη δίκη των 42 κομμουνιστών, ο Χαρίλαος Φλωράκης είπε:
«Χρειαζόταν πλεμόνι… Χρειαζόταν δηλαδή παλικαριά, τόλμημα το οποίο το είχε ο Νικηφόρος Μανδηλαράς. Βέβαια, στις δίκες αυτές συμμετείχαν και πολλοί άλλοι δικηγόροι, αλλά υπήρχε μια διαφορά. Ήταν δικηγόροι οι οποίοι ήταν, αν όχι φίλοι, αρκετά γνωστοί στους κύκλους της συντηρητικής παράταξης. Ήταν δικηγόροι πολύ γνωστοί στο νομικό και πολιτικό κόσμο (…) ο Μανδηλαράς όμως δεν είχε αυτά τα εχέγγυα. Ήταν ένας νέος δικηγόρος, ανήκε στην προοδευτική παράταξη και χρειαζόταν πραγματική παλικαριά όχι απλώς για να πάρει μέρος στη δίκη ως υπερασπιστής, αλλά σαν μαχητής, σαν κατήγορος του καθεστώτος. Τέτοια ήταν η στάση του σε όλες τις δίκες που πήρε μέρος ο Μανδηλαράς. Για τη δράση και τη στάση του αυτή τον αντάμειψε η χούντα, δολοφονώντας τον».
19 – 2 – 1936
Υπογράφεται Συμφωνητικό μεταξύ του Κόμματος των Φιλελευθέρων και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Παλλαϊκού Μετώπου (γνωστό και ως Σύμφωνο Σοφούλη – Σκλάβαινα).
Το Συμφωνητικό μεταξύ άλλων προέβλεπε: Την κατάργηση του Ιδιωνύμου και των Επιτροπών Ασφαλείας, την παροχή γενικής αμνηστίας στους πολιτικούς κρατούμενους, μια σειρά ευεργετικά μέτρα για τους εργάτες και τους αγρότες, και βεβαίως την «καταπολέμηση των δικτατορικών φασιστικών τάσεων».
Το Σύμφωνο υπογράφηκε 6 μόλις ημέρες μετά το διορισμό του Ι. Μεταξά στη θέση του Πρωθυπουργού από το βασιλιά Γεώργιο Β’. Τελικά, το Κόμμα των Φιλελευθέρων, δεν τήρησε τα συμφωνηθέντα, έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Μεταξά και επωμίστηκε έτσι βαριές ευθύνες για την εγκαθίδρυση της μεταξικής δικτατορίας.
19 – 2 – 1954
Γεννιέται ένας από τους κορυφαίους παίκτες στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ο Σώκρατες Μπραζιλέιρο Σαμπάιο ντε Σούζα Βιέιρα ντε Ολιβέιρα ((Sοcrates Brasileiro Sampaio de Souza Vieira de Oliveira), γνωστό τοις πάσι ως «Σώκρατες».
Ο Σώκρατες θεωρείται από τα πιο σπουδαία ονόματα του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, ήταν μέλος (και αρχηγός) της μεγάλης Εθνικής Βραζιλίας που πήρε μέρος στα παγκόσμια Κύπελλα του 1982 και του 1986, χωρίς ωστόσο να κατορθώσει να κατακτήσει τον τίτλο. Αγωνίστηκε στην Κορίνθιανς, από το 1978 έως το 1984, με 297 εμφανίσεις και 172 γκολ. Την ποδοσφαιρική του καριέρα την ξεκίνησε από την Μποταφόγκο. Στην Ευρώπη αγωνίστηκε με την Φιορεντίνα για ένα χρόνο. Επίσης, θεωρείται ένα από τα πιο πρωτοποριακά «οκτάρια» (θέση στην οποία έπαιζε) της εποχής του.
Πέρα όμως από τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες ο Σώκρατες που είχε σπουδάσει ιατρική θα μείνει στη μνήμη όλων και για τις αντιδράσεις σε μια σειρά από διεθνή θέματα, τα έβαλε αρκετές φορές με τον Πελέ τον οποίο θεωρούσε εκπρόσωπο του ποδοσφαιρικού κατεστημένου, απεχθανόταν τους ατζέντηδες (δεν είχε ποτέ στην καριέρα του).
19 – 2 – 1956
Στις βουλευτικές εκλογές επί συνόλου 3.366.152 έγκυρων ψηφοδελτίων, η Δημοκρατική Ένωση έλαβε 1.620.007 ψήφους (48,15%) και ήρθε πρώτο κόμμα.
Παρόλα αυτά κυβέρνηση σχημάτισε η ΕΡΕ, που ήρθε δεύτερο κόμμα (47,38%) λόγω του εκλογικού συστήματος (του λεγόμενου «τριφασικού συστήματος). Η ΕΔΑ, που είχε μετάσχει στο πλαίσιο του εκλογικού συνασπισμού της Δημοκρατικής Ένωσης, κατέλαβε 18 έδρες.
19 – 2 – 1959
Υπογράφεται στο Λονδίνο μεταξύ Βρετανίας, Ελλάδας και Τουρκίας συμφωνία για το καθεστώς στην Κύπρο, με την οποία επικυρώθηκε η συμφωνία της 11/2/1959 από τους Καραμανλή – Μεντερές στη Ζυρίχη. Οι «συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου» ήταν δύο συμφωνίες στο πλαίσιο του αμερικανοβρετανικού σχεδίου για τη ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου και τη μετατροπή της σε αβύθιστο αεροπλανοφόρο, με στόχο τον απόλυτο έλεγχο της Ανατ. Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι πρωθυπουργοί Ελλάδας και Τουρκίας είχαν υπογράψει στη Ζυρίχη και μυστική συμφωνία όπου οριζόταν: «1. Η Ελλάς και η Τουρκία θα υποστηρίξουν την είσοδον της Δημοκρατίας της Κύπρου εις το ΝΑΤΟ. Η εγκατάστασις βάσεων του ΝΑΤΟ εις την νήσον, ως και η σύνθεσις αυτών, εξαρτάται εκ της συμφωνίας των δύο κυβερνήσεων. 2. Συνεφωνήθη μεταξύ των δύο πρωθυπουργών ότι θα παρέμβουν παρά τω προέδρω και αντιπροέδρω της Δημοκρατίας της Κύπρου, αντιστοίχως, επί τω σκοπώ όπως τεθούν εκτός νόμου το Κομμουνιστικόν Κόμμα και η κομμουνιστική δράσις».
19 – 2 – 1959
Το Ηνωμένο Βασίλειο χορηγεί στην Κύπρο ανεξαρτησία, η οποία θα ανακηρυχθεί επισήμως στις 16 Αυγούστου του 1960.
19 – 2 – 1962
Πεθαίνει ο διεθνούς φήμης Έλληνας γιατρός, βιολόγος και ερευνητής Γεώργιος Παπανικολάου.
Η Μέθοδος Παπανικολάου (το γνωστό «τέστ-παπ) χρησιμοποιείται σήμερα παγκοσμίως για την διάγνωση του καρκίνου της μήτρας, επί της προκαρκινικής δυσπλασίας και άλλων κυτταρολογικών ασθενειών του γυναικείου αναπαραγωγικού συστήματος.
19 – 2 – 1973
Οι κινητοποιήσεις των φοιτητών κατά της Χούντας και υπέρ των συνδικαλιστικών τους ελευθεριών συνεχίζονται. Η αστυνομία διενεργεί επιδρομή στο Πολυτεχνείο και στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Πολλοί φοιτητές συλλαμβάνονται. Μεγάλες συγκεντρώσεις φοιτητών πραγματοποιούνται στο Πολυτεχνείο και τη Νομική της Αθήνας, όπου ρίχνονται αντιχουντικά συνθήματα.
Η Σύγκλητος του Πολυτεχνείου υποβάλλει γραπτά την παραίτησή της, διαμαρτυρόμενη για τις επεμβάσεις της Χούντας στο πανεπιστήμιο. 8 καθηγητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης διαδηλώνουν τη συμπαράστασή τους προς τον Πρύτανη, τους καθηγητές και τους φοιτητές του Πολυτεχνείου. 25 καθηγητές του Πολυτεχνείου Αθήνας καταδικάζουν επίσης με γράμμα τους την επέμβαση της αστυνομίας στο χώρο του Πολυτεχνείου και τάσσονται αλληλέγγυοι με τη σύγκλητο.
19 – 2 – 1974
Η Χούντα πιάνει 35 στελέχη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Ανάμεσά τους και πολλά καθοδηγητικά στελέχη, όπως οι Ν. Καλούδης, Α. Αμπατιέλος, Μ. Γιάννου, Ν. Κουτρούμπας, Κ. Κουκουβίτης, Δ. Γόντικας, Κ. Κάππος.
19 – 2 – 1986
Η ΕΣΣΔ εκτοξεύει τον διαστημικό σταθμό MIR, τον πρώτο διαστημικό σταθμό στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο MIR παρέμεινε σε τροχιά για 15 χρόνια, παρά την κακοδιαχείρηση και εγκατάλειψη που υπέστη μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ.
19 – 2 – 1991
Αρχίζει τις εργασίες του το 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ (19-24/2/1991) σε συνθήκες δραματικής υποχώρησης του Κομμουνιστικού Κινήματος, των ανατροπών στην ΕΣΣΔ και αλλού, καθώς και της έντονης εσωκομματικής διαπάλης μερίδας στελεχών που επιζητούσαν την διάλυση του Κόμματος.
Η πλειοψηφία των συνέδρων επιβεβαίωσαν την προσήλωσή τους στις κομματικές αρχές. Εντούτοις, το πρόβλημα παρέμενε, δεδομένου ότι οι ιδεολογικές διαφορές στις γραμμές του Κόμματος ήταν αγεφύρωτες, αφού αναμετρούνταν η επαναστατική πολιτική με το δεξιό οπορτουνισμό. Συνεπώς, η διάσπαση ήταν αναπόφευκτη, αφού η οπορτουνιστική ομάδα στελεχών του ΚΚΕ, μέσω διολίσθησης, ωθούσε στη μετατροπή του Συνασπισμού σε ενιαίο κόμμα, ενώ ήδη δρομολογούνταν η εκλογή οργάνων του σε όλα τα επίπεδα.
Η ΚΕ που βγήκε από το Συνέδριο εξέλεξε την Αλέκα Παπαρήγα ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.
19 – 2 – 2016
Πεθαίνει ο Ιταλός συγγραφέας και ακαδημαϊκός Ουμπέρτο Έκο (Umberto Eco). Ακολούθησε σπουδές Μεσαιωνικής Φιλοσοφίας και Λογοτεχνίας. Το 1954 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη Φιλοσοφία, με τη διατριβή του για τον Θωμά τον Ακινάτη, που αποτέλεσε και το θέμα του πρώτου του βιβλίου.
Από το 1956 έως το 1964 ήταν λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο. Το 1965 εξελέγη καθηγητής Οπτικών Επικοινωνιών στη Φλωρεντία και το 1966 μετακόμισε στο Μιλάνο, όπου και έγινε καθηγητής της Σημειολογίας στο εκεί Πολυτεχνείο. Ο Έκο ασχολήθηκε κυρίως με τη σημειολογία και τις επιπτώσεις της στην κοινωνία, ενώ μελέτησε σε βάθος τα κοινά στοιχεία ανάμεσα στις γλώσσες, στα σύμβολα και στην κοινωνική ανάπτυξη, από το Μεσαίωνα έως σήμερα. Από το 1962 έως το 1970 ανέπτυξε τη δική του θεωρία για τη σημειολογία, ενώ αργότερα το ακαδημαϊκό του ενδιαφέρον εστίασε στις πολιτιστικές μελέτες, διερευνώντας το ρόλο της γλώσσας και της λογοτεχνίας στην κοινωνία.
Έγραψε δεκάδες δοκίμια, ενώ έγινε ευρύτερα γνωστός με το πρώτο του μυθιστόρημα, «Το όνομα του Ρόδου» που εκδόθηκε το 1980, μεταφράστηκε σε δεκάδες γλώσσες και πούλησε πάνω από 9 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, ενώ μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη. Έγραψε ακόμη τα μυθιστορήματα «Το Εκκρεμές του Φουκώ» (1988), «Το νησί της προηγούμενης μέρας» (1994), «Μπαουντολίνο» (2001), «Η μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα» (2006), «Το κοιμητήριο της Πράγας» (2010), «Το φύλλο μηδέν» (2015). Δούλεψε, επίσης, ως διευθυντής του πολιτιστικού προγράμματος στην κρατική τηλεόραση RAI και μετά το 1959 ως αρθρογράφος στην εφημερίδα «Il Verri», όπως και σε άλλες εφημερίδες και περιοδικά, όπου δημοσίευε τις απόψεις του κυρίως για τη γλωσσολογία, την κοινωνία και την πολιτική, αλλά και ως κριτικός Τέχνης. Μέχρι το τέλος της ζωής του αρθρογραφούσε στο περιοδικό «L’ Espresso».
Είχε λάβει πολλές ακαδημαϊκές διακρίσεις, όπως και λογοτεχνικά βραβεία.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
20 – 2 – 1724
Στο Λονδίνο πραγματοποιείται η πρεμιέρα της όπερας «Giulio Cesare», του Χέντελ (George Frideric Handel) στα ιταλικά. Η διάρκεια της παράστασης έφτασε τις 3 ώρες και 40 λεπτά!
20 – 2 – 1816
Η όπερα του Τζοακίνο Ροσσίνι (Gioachino Antonio Rossini) «Ο Κουρέας της Σεβίλλης» κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Αρτζεντίνα στη Ρώμη.
20 – 2 – 1835
Η πόλη της Χιλής Κονσεπσιόν (Concepción) καταστρέφεται σχεδόν ολοσχερώς από (επιφανειακό) σεισμό 8,5 Ρίχτερ (γκρεμίστηκε το 60% των κτιρίων και τα υπόλοιπα έπαθαν φοβερές ζημιές). Είχαν προηγηθεί, το διάστημα μεταξύ 1570 ως 1751 αλλεπάλληλες φυσικές καταστροφές από πλημμύρες, σεισμούς, τσουνάμι.
Οι σεισμοί και τα επακόλουθα τσουνάμι που διαδοχικά έπληξαν την πόλη το 1570, το 1657, το 1687, το 1730 και το 1751 (8,5 Ρίχτερ), οδήγησαν τις αρχές να μεταφέρουν τους κατοίκους σε νέο αστικό ιστό που ιδρύθηκε στην σημερινή τοποθεσία της πόλης στη θέση Βάγιε ντε Μότσα, κατά μήκος του ποταμού Μπίο-Μπίο. Παράλληλα απαγορεύτηκε η εποίκιση του παλαιού οικισμού, ο οποίος παρέμεινε ακατοίκητος μέχρι το 1842, όταν ιδρύθηκε εκεί η πόλη Πένκο.
Στις 27 Φεβρουαρίου 2010 επλήγη από σεισμό 8,8 Ρίχτερ.
20 – 2 – 1877
Το μπαλέτο του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι «Η Λίμνη των Κύκνων» κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Μπολσόι της Μόσχας.
20 – 2 – 1924
Γεννιέται στην Κωνσταντινούπολη ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς δημιουργούς, ο Αργύρης Κουνάδης.
Σπούδασε μουσική στην Αθήνα. Μέλος της ΕΠΟΝ, το 1943, γράφει τη μουσική του πρώτου ύμνου της (σε στίχους Γ. Τσαπόγα) και συλλαμβάνεται για την αντιστασιακή του δράση
Από το 1950 συνεργάστηκε με το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου, μαζί με τους Μ. Χατζιδάκι και Μ. Θεοδωράκη. Ήταν από τους πρώτους συνθέτες που ενδιαφέρθηκε για το ρεμπέτικο τραγούδι, το οποίο επηρέασε (μαζί με τους Στραβίνσκι και Μπάρτοκ) τα πρώτα του έργα της περιόδου 1949-57.
Έχοντας δίπλωμα πιάνου και σύνθεσης, συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία (1958), στην Ανώτατη Μουσική Σχολή του Φράιμπουργκ (εκεί το 1972 εκλέχτηκε καθηγητής). Εμβαθύνοντας στο ατονικό, το δωδεκάφθογγο, το σειραϊκό και το αλεατορικό σύστημα, κατέληξε στη λιτότητα, δίνοντας πρωταρχικό ρόλο στο μελοποιημένο λόγο και το δραματικό στοιχείο.
Συνέθεσε όπερες, έργα για συμφωνική ορχήστρα (ανάμεσά τους το «Χορικόν» και τα «Ετεροφωνικά Ιδιόμελα») και έργα μουσικής δωματίου για μικρά σύνολα. Επίσης, έγραψε πολλά ελληνικά τραγούδια – στους κύκλους «Εν Αθήναις», «Το ταξίδι», κ.ά. – που ερμήνευσαν γνωστοί τραγουδιστές (Σ. Μπέλλου, Α. Καλογιάννης, Ελ. Βιτάλη κ.ά.) και αγαπήθηκαν.
Ανάμεσά τους, τα «Στην πλατεία Αβησσυνίας», «Όρτσα τα πανιά», «Δεν περισσεύει υπομονή». Το τελευταίο, σε στίχους Β. Γκούφα, σφραγίστηκε από την ερμηνεία της Σ. Μπέλλου: «Πέντε δεκάρες το ψωμί/ δεν περισσεύει υπομονή/ πίκρα κομπόδεμα κρατώ/ το ‘χω στα στήθια φυλαχτό…».
20 – 2 – 1946
Παρά τις μεθοδεύσεις του αστικού κράτους, του εργοδοτικού συνδικαλισμού αλλά και των ξένων συνδικαλιστών που ήρθαν στην Ελλάδα για να «εποπτεύσουν» την άλωση του συνδικαλιστικού κινήματος, στις εκλογές για την ανάδειξη της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, το ψηφοδέλτιο του Εργατικού Αντιφασιστικού Συνασπισμού (ΕΡΓΑΣ) συγκεντρώνει μεγάλη πλειοψηφία.
Η νίκη στο ΕΚΘ δεν ήταν η μόνη. Ανάλογα ήταν τα αποτελέσματα σε όλα τα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα, στην Αθήνα, τον Πειραιά, κ.α. Στη συνέχεια οι δυνάμεις της αντίδρασης θα εκτόπιζαν βίαια τις δημοκρατικά εκλεγμένες ηγεσίες των συνδικάτων, φυλακίζοντας, εξορίζοντας –ακόμα και δολοφονώντας- τους κομμουνιστές και άλλους ΕΑΜίτες συνδικαλιστές.
20 – 2 – 1947
Το Πρωτοδικείο Αθηνών με τον Α.Ν. 509 /1947 θέτει την ΕΠΟΝ εκτός νόμου και αποφασίζει τη διάλυσή της.
Μεγάλο τμήμα των μελών και στελεχών της πέρασαν στον ένοπλο αγώνα και συνέβαλαν στη συγκρότηση και τον ηρωικό αγώνα του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» (ΔΣΕ), την περίοδο 1946 -1949. Χιλιάδες ήταν οι ΕΠΟΝίτες που οδηγήθηκαν στις φυλακές, τις εξορίες, που δολοφονήθηκαν από όργανα του αστικού κράτους.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
21 – 2 – 1913
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, απελευθερώνονται τα Ιωάννινα από τους Οθωμανούς και ενσωματώνονται στο ελληνικό κράτος.
21 – 2 – 1946
Το Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ, σε ανακοίνωσή του, τονίζει ότι με την ισχύουσα κατάσταση το ΚΚΕ δε θα πάρει μέρος στις εκλογές που πρόκειται να διεξαχθούν στις 31 του Μάρτη και επισημαίνει ότι «μέσα σε λίγες βδομάδες, όταν υπάρχει καλή θέληση και σταματήσει η αγγλική αντίδραση, μπορούν να εξασφαλισθούν οι προϋποθέσεις για στοιχειωδώς λεύτερες εκλογές».
21 – 2 – 1968
Η ΕΣΣΔ καταγγέλλει στον ΟΗΕ τη Χούντα ότι παραβιάζει κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα, διώκοντας και βασανίζοντας τους αντιπάλους της.
21 – 2 – 1972
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον, αξιοποιώντας τις αντιθέσεις ΛΔ Κίνας και ΕΣΣΔ, επισκέπτεται επίσημα την πρώτη.
Το ρήγμα στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα που είχε προκαλέσει η ρήξη του ΚΚ Κίνας με το ΚΚΣΕ έπειτα από το 20ο Συνέδριο του τελευταίου (1956), δεν άφησε αδιάφορο το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο που έσπευσε να το εκμεταλλευτεί.
21 – 2 – 1973
Πραγματοποιούνται στο κτίριο της Νομικής φοιτητικές συνελεύσεις. Μέχρι το μεσημέρι, έχουν συγκεντρωθεί στη Νομική γύρω στους 4.000 φοιτητές. Οι συγκεντρωμένοι φοιτητές φωνάζουν από την ταράτσα της Νομικής συνθήματα και ρίχνουν στα πεζοδρόμια αυτοσχέδια τρικ και χειρόγραφες προκηρύξεις.
Τα συνθήματα που κυριαρχούν είναι: «Λευτεριά στα αδέλφια μας», «Δημοκρατία», «Δεν περνά ο φασισμός», «Κάτω η χούντα», «Ελλάς Ελλήνων Φυλακισμένων». Στην κατάληψη σημαντική υπήρξε η συμβολή της ΚΝΕ και της Αντι-ΕΦΕΕ.
Από τις 7 το απόγευμα άρχισαν να συγκεντρώνονται γύρω από τη Νομική εκατοντάδες άτομα, εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους στους φοιτητές. Η αστυνομία διαλύει βίαια τους συγκεντρωμένους. Όμως, ο κόσμος ξανασυγκεντρώνεται και πάλι στην οδό Ακαδημίας.
Ήταν η πρώτη κατάληψη της Νομικής, που έληξε το βράδυ της επόμενης μέρας. Οι φοιτητές αποχώρησαν συντεταγμένα, έχοντας σημειώσει μια ουσιαστική νίκη. Η αποχώρησή τους έγινε με την κάλυψη των χιλιάδων διαδηλωτών, που είχαν κατακλύσει τους δρόμους γύρω από τη Νομική. Ωστόσο, υπήρξαν συγκρούσεις με την αστυνομία και παρακρατικούς, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό και τη σύλληψη πολλών.
Η κατάληψη της Νομικής δεν είναι μόνο η πιο μαζική και θεαματική αντιδικτατορική εκδήλωση στα χρονικά του φοιτητικού κινήματος. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά της είναι, αφ’ ενός, η πολιτικοποίησή της και, αφ’ ετέρου, η ανοιχτή συμπαράσταση του αθηναϊκού λαού. Ο αγώνας των φοιτητών μαζικοποιείται και απηχεί όλο και πιο έντονα τις αντιδικτατορικές διαθέσεις που απλώνονται. Η αντίστροφη μέτρηση για την εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 έχει αρχίσει.
21 – 2 – 1984
Πεθαίνει ο μεγάλος Σοβιετικός συγγραφέας Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Σόλοχοφ. Έγινε γνωστός κυρίως από το πολυδιαβασμένο επικό μυθιστόρημα «Ο Ήρεμος Δον». Βραβεύτηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1965.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
22 – 2 – 1900
Γεννιέται ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του Ισπανικού κινηματογράφου, ο Λουίς Μπουνιουέλ (Luis Buñuel Portolés).
Συνδέθηκε με το κίνημα του υπερρεαλισμού, ενώ κατόρθωσε με το έργο του να διαμορφώσει ένα προσωπικό κινηματογραφικό ύφος. Πολλές από τις ταινίες του θεωρούνται σήμερα κλασικές.
Έζησε αυτοεξόριστος στο Παρίσι, την Αμερική και κυρίως στο Μεξικό. Από τις πιο γνωστές του ταινίες είναι οι «Ανδαλουσιανός σκύλος», «Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας», «Βιριδιάνα», «Γη χωρίς ψωμί», «Η ωραία της ημέρας» κ.ά.
22 – 2 – 1949
Δολοφονείται στα κρατητήρια της Γενικής Ασφάλειας Αθήνας ο Μήτσος Παπαρήγας, πρώην μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και ΓΓ της ΓΣΕΕ.
22 – 2 – 1949
Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ παίρνει απόφαση για την μαζική στρατολόγηση ναυτεργατών στο ΔΣΕ. Στο σχετικό κάλεσμα θα ανταποκριθούν 420 κομμουνιστές ναυτεργάτες, επιχειρώντας να μεταβούν στα ηρωικά βουνά της Ελλάδας από κάθε γωνιά του κόσμου με κάθε μέσο.
Από αυτούς 210 θα προλάβουν να λάβουν μέρος στις μάχες, 44 θα τραυματιστούν και 42 θα πέσουν μαχόμενοι.
22 – 2 – 1956
Πεθαίνει ο νομικός και πολιτικός Αλέξανδρος Σβώλος.
22 – 2 – 1961
Το Πανεπιστήμιο της Φιλίας των Λαών στη Μόσχα ονοματίζεται «Πατρίς Λουμούμπα», προς τιμή του Κονγκολέζου αγωνιστή, που πάλεψε για την ανεξαρτησία της χώρας του από τον βελγικό ιμπεριαλισμό.
Ο Λουμούμπα, που στη διάρκεια της σύντομης πρωθυπουργίας του επιχείρησε την προσέγγιση με την ΕΣΣΔ, δολοφονήθηκε από το καθεστώς Τζόζεφ Μομπούτου που πραξικοπηματικά (και με την υποστήριξη του Βελγίου και των ΗΠΑ) ανέτρεψε τη δημοκρατική κυβέρνηση του Κονγκό.
22 – 2 – 1973
Πεθαίνει η σπουδαία ηθοποιός Κατίνα Παξινού, η πρωταγωνίστρια με τις ανεπανάληπτες ερμηνείες σε ρόλους τόσο του κλασικού, όσο και του σύγχρονου ρεπερτορίου.
Είναι η πρώτη μη Αμερικανίδα ηθοποιός, η οποία κέρδισε βραβείο Όσκαρ Β΄ γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», το 1943. Η Παξινού γεννήθηκε στον Πειραιά, σπούδασε μουσική και τραγούδι στη Γενεύη, στη Βιέννη και στο Βερολίνο και πρωτοβγήκε στη σκηνή το 1920, με το μελόδραμα «Βεατρίκη» του Δημήτρη Μητρόπουλου.
Τη θεατρική της καριέρα την ξεκίνησε ουσιαστικά το 1929, παίζοντας δίπλα στην Μαρίκα Κοτοπούλη στο θεατρικό έργο «Γυμνή Γυναίκα». Παντρεμένη με τον Αλέξη Μινωτή, σημείωσε μαζί του μεγάλες θεατρικές επιτυχίες στο Εθνικό Θέατρο αλλά και στο εξωτερικό.
22 – 2 – 1993
Ο Μάνος Χατζιδάκις δίνει συναυλία διαμαρτυρίας κατά του Νεοναζισμού με έργα Βάιλ, Λιστ και Μπάρτοκ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με την «Ορχήστρα των Χρωμάτων».
Κατά τη διάρκεια της συναυλίας ανακοινώνεται ένα κείμενο – μανιφέστο του μεγάλου Έλληνα συνθέτη κατά του νεοναζισμού, με τίτλο «Σκέψεις και παρατηρήσεις για το αναζωογονημένο φαινόμενο του νεοναζισμού».
22 – 2 – 1997
Στη Σκωτία, Βρετανοί επιστήμονες ανακοινώνουν την ύπαρξη της Ντόλι, ενός κλωνοποιημένου ενήλικου προβάτου.
22 – 2 – 2014
Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Β. Γιανουκόβιτς εγκαταλείπει την χώρα εν τω μέσω αναταραχών, που επικεντρώθηκαν στην πλατεία Μεϊντάν του Κιέβου και στις οποίες πρωταγωνίστησαν πολιτικές δυνάμεις προσκείμενες στον ευρωενωσιακό και αμερικανικό ιμπεριαλισμό, καθώς και του νεοναζιστικού μορφώματος του «Δεξιού Τομέα».
Η επικράτησή τους, προκάλεσε την έντονη αντίδραση του ρωσικού ιμπεριαλισμού, που στις 18 Μαρτίου προσάρτησε την Αυτόνομη Περιοχή της Κριμαίας, ενώ ένοπλες συγκρούσεις ξέσπασαν και σε μια σειρά περιοχές της Ανατολικής Ουκρανίας.
Καθ’ όλο αυτό το διάστημα, οι διώξεις κατά των Ουκρανών Κομμουνιστών εντάθηκαν, με όξυνση του αντικομμουνισμού, δολοφονικές επιθέσεις, κοκ. Τη νέα κυβέρνηση στην Ουκρανία χαιρέτησαν, τόσο οι ΗΠΑ και οι ΕΕ (που προχώρησαν σε μέτρα κατά της Ρωσίας), όσο και η χώρα μας (συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ).
22 – 2 – 2017
Πεθαίνει ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες σκηνοθέτες, ο Νίκος Κούνδουρος.
Ήταν γιος του δικηγόρου και πολιτικού Ιωσήφ Κούνδουρου. Σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, από την οποία και αποφοίτησε το 1948. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε ενταχθεί στις τάξεις του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και μετά τον πόλεμο εξορίστηκε στη Μακρόνησο.
Στα 28 του χρόνια αποφάσισε να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως σκηνοθέτης, με τη «Μαγική Πόλη» (1954), όπου συνδύασε τις επιρροές του από το νεορεαλισμό με την εικαστική του ματιά. Με το σύνθετο και πρωτοποριακό έργο «Ο Δράκος» (1956), ο Νίκος Κούνδουρος καθιερώνεται. Ακολούθησαν «Οι παράνομοι» (1958), «Το ποτάμι» (1959), «Μικρές Αφροδίτες» (1963), «Το πρόσωπο της Μέδουσας» (1967), «Τα τραγούδια της φωτιάς» (1974), «1922» (1978) κ.ά.
Αντιπροσώπευσε τον ελληνικό κινηματογράφο πολλές φορές στο εξωτερικό, όπως στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1953 και 1956, στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 1958, 1963 και 1967. Έχει επίσης τιμηθεί με το Πρώτο Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και Βερολίνου το 1963 για την ταινία «Μικρές Αφροδίτες», καθώς και για την ταινία του «Το ποτάμι» στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1959. Ειδικότερα για την ταινία «Μικρές Αφροδίτες» τιμήθηκε και με το Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.
Η δε ταινία του «Ο Δράκος» χαρακτηρίστηκε ως η καλύτερη ελληνική ταινία στη δεκαετία του 1950-1960. Τόσο η ελληνική όσο και η γαλλική και αγγλική τηλεόραση έχουν προβάλει κατ’ επανάληψη ταινίες του Κούνδουρου. Αντίγραφα (κόπιες) πολλών ταινιών του βρίσκονται στο Ευρωπαϊκό Μουσείο Κινηματογράφου, στη Γαλλική Ταινιοθήκη καθώς και στο Μητροπολιτικό (Μητροπόλιταν) Μουσείο της Νέας Υόρκης.
22 – 2 – 2020
«Φεύγει» από τη ζωή η σπουδαία ποιήτρια Κική Δημουλά. Γεννήθηκε το 1931 στην Αθήνα όπου κι έζησε. Παντρεύτηκε τον πολιτικό μηχανικό και ποιητή Άθω Δημουλά, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά. Εργάστηκε ως υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδος επί 25 χρόνια. Το 2002 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Το 2015 αναγορεύτηκε σε επίτιμη διδάκτορα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ποιήματα της έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες – αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά, σουηδικά κ.ά.
Το σημαντικό έργο της έχει τιμηθεί με βραβεία και διακρίσεις που ξεκινούν από το 1972. Το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή «Το λίγο του κόσμου». Με το ίδιο βραβείο τιμήθηκε το 1989 για τη συλλογή της «Χαίρε ποτέ». Το 1995 με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για τη συλλογή «Η εφηβεία της λήθης». Το 2001 τής απονεμήθηκε το Αριστείο των Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του έργου της. Το ίδιο και ο Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής, από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.
Το 2009, τιμήθηκε το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας. Το 2010 με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου της.
Το 2010 έλαβε το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του ποιητικού και του πεζού έργου της η Κική Δημουλά.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
23 – 2 – 1924
Γεννιέται ο Νοτιοαφρικάνος φυσικός Άλαν Μακλίοντ Κόρμακ (Allan Cormack). Βραβεύτηκε με Νόμπελ Ιατρικής το 1979 για την ανάπτυξη του αξονικού τομογράφου με χρήση υπολογιστή.
23 – 2 – 1943
Ιδρύεται η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ).
Η θρυλική ΕΠΟΝ, με την καθοριστική συμβολή της ΟΚΝΕ και με σημαία το «Πολεμάμε και τραγουδάμε», συσπείρωσε πάνω από 600.000 περήφανα νιάτα που την περίοδο της Κατοχής εντάχθηκαν στις γραμμές της, πρόσφερε πάνω από 32.000 ως αντάρτες μαχητές στον αγώνα και πάνω από 1.300 παιδιά της έπεσαν στα πεδία των μαχών.
Στην ιδρυτική συνδιάσκεψη της ΕΠΟΝ που έλαβε χώρα στην Αθήνα μετείχαν οι εξής οργανώσεις νέων: η «Αγροτική Νεολαία Ελλάδος», η «Ενιαία Εθνικοαπελευθερωτική Εργατοϋπαλληλική Νεολαία», η «Ενιαία Μαθητική Νεολαία», η «Ένωση Νέων Αγωνιστών Ρούμελης», ο «Θεσσαλικός Ιερός Λόχος», η «Λαϊκή Επαναστατική Νεολαία», η «Λεύτερη Νέα», η «Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδος» (ΟΚΝΕ), η «Σοσιαλιστική Επαναστατική Πρωτοπορία Ελλάδος», και η «Φιλική Εταιρεία Νέων».
23 – 2 –1944
Τμήμα του μηχανικού του ΕΛΑΣ Νοτίου Ολύμπου ανατινάζει την ταχεία γερμανική αμαξοστοιχία αρ. 53 με αποτέλεσμα το θάνατο 450 Γερμανών, εκ των οποίων το 1/3 ήταν αξιωματικοί.
23 – 2 – 1945
Η γερμανική ναζιστική φρουρά στο Πόζναν συνθηκολογεί. Οι σοβιετικές και πολωνικές δυνάμεις απελευθερώνουν την πόλη.
23 – 2 – 1948
Τμήματα του ΔΣΕ Πελοποννήσου μπαίνουν στο Γύθειο και απελευθερώνουν από τις φυλακές 25 πολιτικούς κρατούμενους.
23 – 2 – 1957
Πεθαίνει σε ηλικία μόλις 38 ετών, η μεγάλη ρεμπέτισσα Μαρίκα Νίνου.
Η Νίνου γεννήθηκε το 1919 στον Καύκασο. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ευαγγελία Αταμιάν. Παντρεύτηκε σε μικρή ηλικία και απέκτησε ένα γιο. Αργότερα θα γνωριστεί με τον ακροβάτη Νίκο Νικολαΐδη, που ήταν γνωστός με το ψευδώνυμο «Νίνο». Στα μέσα του 1948 η Μαρίκα Νίνου θα γνωρίσει τον Μανώλη Χιώτη, με τον οποίο έκανε τέσσερα τραγούδια σε δύο δίσκους.
Στο στούντιο της «Κολούμπια» θα έρθει σ’ επαφή με τον τραγουδιστή Στελλάκη Περπινιάδη. Η γνωριμία τους θα είναι και η αρχή για την καλλιτεχνική πορεία της Μαρίκας Νίνου. Θ’ ανέβει πλέον επαγγελματικά στο πάλκο και θ’ αλλάξει τ’ όνομά της και από Ευαγγελία θα γίνει Μαρίκα. Θ’ ακολουθήσει η συνεργασία της με τον Βασίλη Τσιτσάνη, ενώ οι πιο παραγωγικές χρονιές για την Μαρίκα Νίνου στο χώρο της δισκογραφίας ήταν το 1949 και 1950.
Το 1953 θα έχει τα πρώτα προβλήματα με την υγεία της. Η τελευταία φορά που θ’ ανεβεί στο πάλκο θα είναι τον Οκτώβρη του 1955, στο πάλκο του «Τζίμη του Χοντρού». Ο Μάνος Χατζιδάκις αφιέρωσε το δίσκο του «Τα Πέριξ» στη «μνήμη της ανεπανάληπτης Μαρίκας Νίνου, που δίχως να το ξέρει, με το μαχαίρι της φωνής της χάραξε μέσα μας βαθιά τα ονόματα των θεών της ταπεινοσύνης και της βυζαντινής παρακμής».
23 – 2 – 1966
Πραγματοποιείται η πρώτη δοκιμαστική τηλεοπτική εκπομπή του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ) με δίωρο πρόγραμμα, που περιλαμβάνει διεθνές δελτίο ειδήσεων, καλλιτεχνικά νέα, ντοκιμαντέρ και παρακολουθείται από χιλιάδες Αθηναίους, οι οποίοι συνωθούνται μπροστά στις προθήκες των καταστημάτων ηλεκτρικών ειδών, που εκθέτουν δέκτες τηλεοράσεων.
23 – 2 – 1974
«Φεύγει» από τη ζωή ο λογοτέχνης Κοσμάς Πολίτης (ψευδώνυμο του Παρασκευά Ταβελούδη «για να υπογράφει τα βιβλία του σώζοντας την υπόληψή του», όπως έλεγε χαριτολογώντας).
Εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Σμύρνη το 1890, μετά από την οικονομική καταστροφή του πατέρα του και με την καταστροφή -οικογενειάρχης πια- έφυγε για τη Μασσαλία και το Παρίσι, όπου εργάστηκε σε τράπεζα. Ένα χρόνο μετά, το 1923, εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο και το 1924 επέστρεψε στην Ελλάδα ως υποδιευθυντής στο υποκατάστημα της Ιονικής Τράπεζας στην Αθήνα.
Εμφανίστηκε στα Γράμματα -παντελώς άγνωστος μέχρι εκείνη τη στιγμή στους λογοτεχνικούς κύκλους σε ηλικία 42 ετών- με το μυθιστόρημα «Λεμονοδάσος» (το 1978 μεταφέρθηκε στην τηλεοπτική οθόνη από την Τόνια Μαρκετάκη). Το 1938 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για την «Eroica» (έγινε κινηματογραφική ταινία από τον Μιχάλη Κακογιάννη το 1960)
Υπήρξε μέγας μεταφραστής, με τουλάχιστον 114 διαφορετικούς μεταφρασμένους τίτλους από τα γαλλικά: Henri Barbusse, Jean Cocteau, Colette, Andre Gide, Andre Maurois, Raymond Radiguet, Jean Richepin, Romain Rollan, Francoise Sagan κά. Εξέχουσα θέση στο μεταφραστικό του έργο έχει η συλλογή διηγημάτων «Σκλαβιά και μεγαλείο», του Louis Aragon. Άλλωστε, μεταξύ μεταφραστή και μεταφραζόμενου υπήρχε και πολιτική – ιδεολογική σύμπλευση.
Το 1944, 56 χρόνων και χωρίς προηγούμενη συμμετοχή σε κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, γίνεται μέλος του ΚΚΕ και αργότερα ιδρυτικό μέλος της ΕΔΑ και υποψήφιος βουλευτής της το 1951.
Το 1960 τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο διηγήματος για την «Κορομηλιά». Το 1961 έγινε επίτιμο μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (είχε προηγηθεί άρνηση της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών να τον δεχτεί, καθώς αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση μετανοίας για τις ιδέες του), ενώ το 1964 πήρε το 1ο Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το μυθιστόρημα «Στου Χατζηφράγκου» (πρωταγωνίστρια η Σμύρνη όπου μεγάλωσε)
Την περίοδο της Χούντας συνελήφθη, αλλά τελικά αφέθηκε ελεύθερος.
23 – 2 – 1981
Στις 6.20 το απόγευμα, μέσα στην αίθουσα της ισπανικής Βουλής εκδηλώνεται το πραξικόπημα – οπερέτα με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη της Πολιτοφυλακής Αντόνιο Τεχέρο, που ανεβαίνει στο βήμα και κολλά το περίστροφό του στον κρόταφο του προέδρου του Κοινοβουλίου.
Μετά από λίγες ώρες οι πλήρως απομονωμένοι πραξικοπηματίες παραδίδονται.
23 – 2 – 1983
Το μικρό επιβατηγό οχηματαγωγό «Χρυσή Αυγή», της εταιρείας Πολέμη, ναυαγεί μεταξύ Εύβοιας και Άνδρου. Οι 24 από τους 37 επιβάτες και μέλη του πληρώματος χάνουν τη ζωή τους.
23 – 2 – 2003
«Φεύγει» από τη ζωή ο κομμουνιστής και σπουδαίος ηθοποιός Τίτος Βανδής. Σπούδασε στο Ωδείο Θεσσαλονίκης και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πρωτοεμφανίστηκε στο Εθνικό, το 1934, στον «Ιούδα» του Σπ. Μελά. Τον ίδιο χρόνο έγινε μέλος του ΣΕΗ. Δραστήριο μέλος της εργατικής «Κοινωνικής Αλληλεγγύης» από τα 1934, συνδέθηκε με το ΚΚΕ και έπειτα με το ΕΑΜ Θεάτρου. Μετά την υποχώρηση συμμετείχε στους ΕΑΜίτικους θιάσους που έδιναν παραστάσεις στην επαρχία.
Στο Εθνικό Θέατρο πρωταγωνίστησε από τη δεκαετία του ’30 («Ρωμαίος και Ιουλιέτα»,»Θυσία του Αβραάμ» κ.ά.). Το 1938 συνεργάζεται με τη «Νέα Σκηνή» του Μιχ. Κουνελάκη, και περιοδεύει στην Ελλάδα. Το 1940 συνεργάζεται με το θίασο Μαρίκας Κοτοπούλη («Προανάκριση» και «Το Ξύπνημα» του Αλ. Λιδωρίκη). Από το 1941 μέχρι το 1943 με την Κατερίνα, όπου πρωταγωνίστησε σε κορυφαία έργα («Νόρα» του Ιψεν, «Καίσαρ και Κλεοπάτρα» του Μπέρναρντ Σο, «Σουπιά» του Αιμ. Φαμπρ κ.ά.).
Μετά το θίασο της Κατερίνας, δοκιμάζεται στο μουσικό θέατρο κι έπειτα με τους ΕΑΜίτες «Ενωμένους Καλλιτέχνες» («Θάψτε τους νεκρούς», «Το καλοκαίρι θα θερίσουμε», κ.ά.). Το 1946, με την Αλέκα Παΐζη και τον Δήμο Σταρένιο συγκροτούν θίασο και ανεβάζουν τους «Αδελφούς Καραμαζόφ» του Ντοστογιέφσκι. Επανέρχεται στο θίασο της Κατερίνας και πρωταγωνιστεί στο «Αντώνιος και Κλεοπάτρα» και στην «Εντα Γκάμπλερ». Στο θέατρο «Κοτοπούλη», από το ’51 έως το ’56, εμφανίζεται στη «Μις Μέιμπελ», στο «Μάκμπεθ» κ.ά. Συνεργάζεται με τον Αδαμάντιο Λεμό, το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη, με το θίασο Αλεξανδράκη, με το θίασο της Ελένης Χατζηαργύρη, το θίασο Αλεξανδράκη – Ζαβιτσιάνου, με το ΚΘΒΕ. Το ’64, συγκροτεί δικό του θίασο στο «Μετάλλιον» στο Παγκράτι και ανεβάζει το «Ενας όμηρος» του Ιρλανδού Μπ. Μπίαν, σε μουσική Μ. Θεοδωράκη και το «Ασπρο Ατι» του Κάρολ.
Φεύγει για την Αμερική (1966), όπου σταδιοδρομεί με επιτυχία για 24 περίπου χρόνια, στο θέατρο, στο σινεμά και την τηλεόραση. Στο θέατρο ξεχωρίζει στις παραστάσεις «On a clear day you can see for ever», «Ιλια Ντάρλινγκ», στο Μπρόντγουεϊ, με την Μελίνα Μερκούρη, σε διασκευή της ταινίας «Ποτέ την Κυριακή» από τον Ζυλ Ντασσέν, «The guide», «Ζορμπάς», «The man of la Mancha» (διασκευή του «Δον Κιχώτη», όπου ερμήνευσε τον Σάντσο Πάντσο). Το 1979 πραγματοποιεί μια έκτακτη εμφάνιση στην Αθήνα, με την Ελλη Λαμπέτη, στο έργο του Ντε Φίλιππο «Φιλουμένα Μαρτουράνο». Επιστρέφει στην Αμερική, απ’ όπου επιστέφει οριστικά το ’83.
Στην Αθήνα επανέρχεται με το μιούζικαλ «Μάγκες και Κούκλες» («Παρκ», 1984), ακολουθούν, «Λυσσασμένη Γάτα» του Τενεσί Ουίλιαμς (Εθνικό Θέατρο), «Ρετρό» του Α. Γκάλιν, «Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα» του Ντε Φίλιππο (ΚΘΒΕ). Από το ’93 έως το ’95, ξανασυνεργάζεται με το Εθνικό Θέατρο («Χορεύοντας στη Λουνάσα» κ.ά.), στο «Βέμπο» («Αδελφοί Καραμαζόφ»)
Εξίσου σημαντική είναι η παρουσία του στον κινηματογράφο. Πρωταγωνιστεί στις ταινίες «Μηδέν πέντε» του Γιάννη Πετροπουλάκη (’58), «Παράνομοι», «Το Ποτάμι» του Νίκου Κούνδουρου (’58-’59), «Αστέρω» του Ντίνου Δημόπουλου (’59), «Ποτέ την Κυριακή» του Ζυλ Ντασσέν (’60), «Πολιορκία» του Κλοντ Μπερνάρ Ομπέρ, κ.ά. Οι περισσότερες ταινίες έγιναν στην Αμερική. Αναφέρουμε μερικές: «Young Doctors in love», «The Betsy» (με τον Λόρενς Ολιβιέ), «The other side of midnight», «Gus», «Smile», «The Exorcist», «The dead duck», «Topkapi», «It happened in Athens» κ.ά. Το ’62 βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην ταινία «Πολιορκία», ενώ το ’83 πήρε το Α` βραβείο ανδρικού ρόλου στην ταινία «Προσοχή κίνδυνος» του Γ. Σταμπουλόπουλου
Αμέτρητες ήταν οι συμμετοχές του στην αμερικανική τηλεόραση – πολύ περισσότερες απ’ την ελληνική. Αναφέρουμε τις σειρές: «Dallas», «Mary Hartman, Mary Hartman», «Kojak», «Mary Tyler Moore show», «Mannix», «The young and the restless», «Police story», «Genesis ΙΙ», «Mission Impossible», «Hawai Five-0», «The flying nun».
Ασχολήθηκε και με τη μετάφραση θεατρικών έργων και από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 με τη διδασκαλία της Υποκριτικής σε δραματικές σχολές. Με τον σκηνοθέτη Γιώργο Θεοδοσιάδη ίδρυσε τη Δραματική Σχολή Αθηνών, όπου και δίδαξε επί χρόνια. Αλλά και στην Αμερική υπήρξε καθηγητής Υποκριτικής (τέλη δεκαετίας ’70, στο Κολέγιο της Σάντα Μόνικα).
Από τη δεκαετία του ’30 ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση. Το ’95 ανέλαβε τη διεύθυνση του Φεστιβάλ Ολύμπου, το οποίο καθιέρωσε με σοβαρές πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
24 – 2 – 1848
Κυκλοφορεί το «Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος». Το πρώτο προγραμματικό κείμενο του επιστημονικού κομμουνισμού και το πρώτο Πρόγραμμα μιας διεθνούς κομμουνιστικής οργάνωσης, όπου για πρώτη φορά αναπτύχθηκαν συστηματικά και ολοκληρωμένα όλα τα συστατικά μέρη της θεωρίας του Μαρξ και του Ένγκελς. «Στο έργο αυτό» – έγραψε ο Λένιν – «διατυπώνεται με μεγαλοφυή καθαρότητα και λαμπρότητα η καινούρια κοσμοθεωρία, ο συνεπής υλισμός που αγκαλιάζει και τον τομέα της κοινωνικής ζωής, η διαλεκτική, σαν η πιο ολόπλευρη και βαθιά θεωρία για την εξέλιξη, η θεωρία για την ταξική πάλη και για τον κοσμοϊστορικό επαναστατικό ρόλο του προλεταριάτου να δημιουργήσει την καινούρια κομμουνιστική κοινωνία».
Το Μανιφέστο τελειώνει με ένα φλογερό κάλεσμα των εργατών όλου του κόσμου, στον αγώνα για το γκρέμισμα του καπιταλισμού και για τη νίκη του κομμουνισμού: «Οι κυρίαρχες τάξεις ας τρέμουν μπροστά στην κομμουνιστική επανάσταση! Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν τίποτα άλλο εκτός από τις αλυσίδες τους. Αλλά θα κερδίσουν όλο τον κόσμο. ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ, ΕΝΩΘΕΙΤΕ»!
Η έκδοση του «Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος», όπου ο μαρξισμός για πρώτη φορά παρουσιάζεται σαν μια ενιαία συστηματική κοσμοθεωρία, ήταν ένα γεγονός τεράστιας ιστορικής σημασίας. Στο έργο αυτό συνοψίζεται η ανάπτυξη του μαρξισμού από τα 1840 έως τα 1850. Η γέννηση του μαρξισμού – της καινούριας επαναστατικής κοσμοθεωρίας – ήταν μια πραγματική επανάσταση στην εξέλιξη της επιστήμης και στην ιστορία της κοινωνικής σκέψης.
24 – 2 – 1919
Οι επαναστατημένοι Γερμανοί εργάτες κηρύσσουν τη Σοβιετική Δημοκρατία στην πόλη του Άουγκσπουργκ
24 – 2 – 1943
Με την καθοδήγηση του ΕΑΜ Αθήνας κηρύσσεται απεργία των εργατών, υπαλλήλων, μαθητών και πραγματοποιείται μεγάλη διαδήλωση στην Αθήνα με συμμετοχή 100.000 λαού για την επιβίωση και την ματαίωση της πολιτικής επιστράτευσης.
Η ορμή του λαού ήταν ασυγκράτητη εκείνη τη μέρα, όπως άλλωστε και τις επόμενες. Ομάδες διαδηλωτών εισέβαλαν στα παλαιά ανάκτορα και κατέκλυσαν τα κυβερνητικά γραφεία, ενώ ο κύριος όγκος της διαδήλωσης κατευθύνθηκε στο υπουργείο Εργασίας – που τότε ήταν στη διασταύρωση των οδών Μπουμπουλίνας και Τοσίτσα.
Όταν έφτασε έξω από το υπουργείο Εργασίας μίλησαν αντιπρόσωποι του ΕΑΜ. Ανάμεσά τους και η ΕΠΟΝίτισσα Νίκη (πριν μία μέρα είχε ιδρυθεί η ΕΠΟΝ), που ενθουσίασε τους νέους. Μετά τις ομιλίες οι διαδηλωτές κατέλαβαν το υπουργείο κι έβαλαν φωτιά στα αρχεία του με τους καταλόγους των υποψηφίων προς επιστράτευση.
Αυτό ήταν η αρχή. Την άλλη ημέρα το πρωί ο «Ριζοσπάστης» σε έκτακτη έκδοσή του καλούσε το λαό να συνεχίσει τον αγώνα για να ματαιώσει τον κίνδυνο της πολιτικής επιστράτευσης.
24 – 2 – 2008
Ο Φιντέλ Κάστρο αποσύρεται από την ηγεσία της Κούβας ύστερα από 50 περίπου χρόνια.
24 – 2 – 2022
Τα ξημερώματα Ρωσικά στρατεύματα εισβάλουν στην Ουκρανία.
Όπως αναφέρει το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ ” 30 χρόνια μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την ανατροπή του σοσιαλισμού, για την οποία πανηγύρισαν πολλοί, επειδή υποτίθεται θα έκανε τον κόσμο πιο “ειρηνικό” και “ασφαλή”, ένας ακόμη ιμπεριαλιστικός πόλεμος ξεσπά σε ευρωπαϊκό έδαφος, μετά τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία και αλλού.
(…) Ανεξάρτητα από τα προσχήματα που χρησιμοποιούνται εκατέρωθεν, η πολεμική σύγκρουση στην Ουκρανία είναι το αποτέλεσμα της όξυνσης των ανταγωνισμών ανάμεσα στα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, με επίκεντρο πρώτα απ’ όλα τις σφαίρες επιρροής, τα μερίδια των αγορών, τις πρώτες ύλες, τα ενεργειακά σχέδια και τους δρόμους μεταφοράς, ανταγωνισμοί που δεν μπορούν να επιλυθούν πλέον με διπλωματικά-πολιτικά μέσα κι εύθραυστους συμβιβασμούς.
(…) Η πολεμική σύγκρουση γίνεται ανάμεσα σε δύο χώρες, τη Ρωσία και την Ουκρανία, των οποίων οι λαοί ζούσαν για δεκαετίες αδελφωμένοι και προόδευαν ειρηνικά στις συνθήκες του σοσιαλισμού. Αυτή την ιστορική μνήμη των δύο λαών προσπαθούν να διαγράψουν και οι δύο πλευρές, επιστρατεύοντας τον αντικομμουνισμό και τον αντισοβιετισμό. Η ιστορία, όμως, δε διαγράφεται, αντίθετα αποδεικνύει ότι η διέξοδος βρίσκεται στη σύγκρουση με το καπιταλιστικό σύστημα που γεννά τη φτώχεια και τον πόλεμο. Αυτό τον άλλο δρόμο πρέπει να ακολουθήσουν αυτοί οι λαοί, όλοι οι λαοί, σήμερα.
Η σημερινή πολεμική αντιπαράθεση οδηγεί, πλέον, σε μια πολεμική σύγκρουση απρόβλεπτων διαστάσεων, πολύ περισσότερο που συνδέεται με τη γενικότερη αντιπαράθεση (ΗΠΑ – ΕΕ – Κίνας – Ρωσίας κλπ) για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Θύματα για μια ακόμη φορά οι λαοί των εμπλεκόμενων χωρών και όχι μόνο, αφού οι οικονομικές και γεωπολιτικές προεκτάσεις αυτής της σύγκρουσης επηρεάζουν τους λαούς όλου του κόσμου.
(…) Οι ελληνικές κυβερνήσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν στηρίξει όλες τις ΝΑΤΟϊκές αποφάσεις και τα σχέδια που αφορούν τη διεύρυνση αυτού του δολοφονικού οργανισμού και την περικύκλωση της Ρωσίας.
(…)
Η απάντηση υπέρ των συμφερόντων του λαού μας δε βρίσκεται στο να συστρατευθούμε σαν λαός και χώρα με τον ένα ή τον άλλο ιμπεριαλιστικό πόλο. Το δίλημμα δεν είναι ΗΠΑ ή Ρωσία, ΝΑΤΟ ή Ρωσία. Η εργατική – λαϊκή πάλη πρέπει να χαράξει αυτοτελή γραμμή μακριά από όλα τα αστικά και ιμπεριαλιστικά σχέδια.
Μπροστά στο νέο έγκλημα η απάντηση μπορεί να είναι μόνο μία: Όχι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Κυρίαρχοι είναι μόνο οι λαοί που πρέπει να καταδικάσουν τις αστικές τάξεις και κυβερνήσεις των χωρών τους, οι οποίες τους οδηγούν στη σφαγή, τόσο στην Ουκρανία, όσο και στη Ρωσία, παντού. Να σταματήσει αμέσως η συμμετοχή και εμπλοκή της Ελλάδας. Να κλείσουν τώρα οι αμερικανοΝΑΤΟϊκές στρατιωτικές βάσεις στη χώρα μας. Να δυναμώσει η πάλη για αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, με το λαό νοικοκύρη στον τόπο του.”
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
25 – 2 – 1841
Γεννιέται ο Γάλλος ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ (Pierre Auguste Renoir).
Στα μέσα της δεκαετίας του 1860, ο Ρενουάρ ξεκίνησε να εκθέτει έργα του, ωστόσο για αρκετά χρόνια δε γνώρισε σημαντική αναγνώριση. Μέχρι τον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1870, γύριζε με ένα σακίδιο στον ώμο και έζησε πολύ φτωχικά. Το 1867 ένας πίνακάς του με τον τίτλο Λιζ (Lise) έγινε δεκτός στο Σαλόν του Παρισιού. Την περίοδο αυτή θεωρείται πως ο Ρενουάρ επηρεάστηκε σημαντικά από τον Κλωντ Μονέ, πλησιάζοντας ολοένα και περισσότερο προς τον ιμπρεσιονισμό. Κατά πολλούς το διάστημα 1870-1883 αποτελεί τη λεγόμενη ιμπρεσιονιστική περίοδο του Ρενουάρ.
Κατά τον πόλεμο του 1870 υπηρέτησε στη Φρουρά της Ταρμά, στο Σώμα Πυροβολικού, όμως την επόμενη χρονιά αρρώστησε κι αποστρατεύτηκε, επιστρέφοντας έτσι στο Παρίσι. Η πολιορκία του Παρισιού του στέρησε τους φίλους του, καθώς ο Μονέ κι ο Μετρ αναζήτησαν καταφύγιο στην Αγγλία ενώ ο Μπαζίλ πέθανε. Το 1874 συμμετείχε στην πρώτη έκθεση της ομάδας των ιμπρεσιονιστών. Από μία δημοπρασία έργων του έλαβε 1.200 φράγκα κι εγκαταστάθηκε στη Μονμάρτρη. Το 1876 συναντά έναν εκδότη, ο οποίος τον κάνει πλούσιο. Γνωρίζει τον Εμίλ Ζολά.
Τη δεκαετία του 1880, ο Ρενουάρ σταδιακά διαχωρίστηκε από τους υπόλοιπους ιμπρεσιονιστές. Έστησε το ατελιέ του στη Μονμάρτρη το 1880 και γνωρίστηκε με την Αλίν Σαριγκό, την οποία νυμφεύτηκε. Το 1881 ταξίδεψε στην Αλγερία και κατόπιν στην Ισπανία και την Ιταλία, όπου ήρθε σε επαφή με το έργο του Ραφαήλ από το οποίο επηρεάστηκε βαθιά. Το 1884, μαθαίνοντας πως η Αλίν περιμένει το παιδί τους, επέστρεψε για να μείνει κοντά της και την επόμενη χρονιά γεννήθηκε ο γιος τους Πιέρ.
Το 1889 συνάντησε τον μηχανικό Άιφελ και περίπου το 1892 άρχισε να αναπτύσσει παραμορφωτική αρθρίτιδα, νόσο που τον βασάνισε μέχρι τον θάνατό του. Αντιμετώπισε σημαντικό πρόβλημα παραμορφώσεων στα χέρια ενώ σε πιο προχωρημένο στάδιο ένας ώμος του καθηλώθηκε εξαιτίας αγκύλωσης, γεγονός που ανάγκασε τον Ρενουάρ να διαφοροποιήσει την τεχνική του. Παρά τις σωματικές του δυσχέρειες, δεν εγκατέλειψε τη ζωγραφική. Το 1893 απέκτησε έναν ακόμα γιο, τον Κλοντ. Το 1907 μετακόμισε με την οικογένειά του στην πιο θερμή περιοχή Καν-συρ-Μερ (Cagnes-sur-Mer). Με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι δυο γιοι του κατετάγησαν στον στρατό και τραυματίστηκαν σοβαρά. Η μητέρα τους τους επισκέφτηκε, αλλά εξαντλημένη κατά την επιστροφή της πέθανε το 1915.
Το 1919, ο Ρενουάρ επισκέφτηκε το Λούβρο όπου είχε την ευκαιρία να δει δικούς του πίνακες να εκτίθενται μαζί με κλασικά έργα. Σήμερα τα έργα του τού Λούβρου βρίσκονται στο Μουσείο Ορσέ .
25 -= 2 – 1890
Γεννιέται ο Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ, ηγετικό στέλεχος του Κόμματος των Μπολσεβίκων (μέλος του ΠΓ της ΚΕ από το 1926 έως το 1957). Μεταξύ άλλων, διετέλεσε Πρόεδρος του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Λαού –δηλαδή της σοβιετικής κυβέρνησης- (1930 – 1941), καθώς και υπουργός Εξωτερικών της ΕΣΣΔ (1939 – 1949 και 1953 – 1956).
25 – 2 – 1943
Γεννιέται ο τραγουδιστής, σύνθετης και κιθαρίστας των «Beatles», ο Τζορτζ Χάρισον (George Harrison).
Ήταν το νεότερο μέλος των «Beatles». Εκδήλωσε το ενδιαφέρον του για τη μουσική σε ηλικία 14 ετών, γοητευμένος από το ροκ εντ ρολ.
Σε ηλικία 14 ετών αγοράζει την πρώτη του κιθάρα και μετά από λίγο ενώνεται με τον Τζον Λένον και τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ, στο νεανικό τους συγκρότημα με την επωνυμία «The Quarrymen». Σιγά – σιγά δημιουργούν το μουσικό τους στίγμα, παίζοντας σε βρετανικά κλαμπ.
Το 1962 υποδέχονται στα ντραμς τον Ρίνγκο Σταρ, μετονομάζονται «The Beatles» και αρχίζουν τη συναρπαστική τους αναρρίχηση στο μουσικό στερέωμα. Όταν οι «Beatles» το 1964 κυριεύουν τις ΗΠΑ είναι ήδη διάσημοι. Ο Χάρισον είναι μόλις 26 χρόνων όταν οι «Beatles» διαλύονται. Ως «λύση» καταφεύγει στο διαλογισμό και στην κηπουρική, αλλά δεν εγκαταλείπει και τη μουσική.
Συνθέτει το τριπλό του άλμπουμ «All Things Must Pass», όπου και το εκπληκτικό «My Sweet Lord», που αποσπά διθυραμβικές κριτικές. Το Δεκέμβριο του 1999 γίνεται απόπειρα δολοφονίας του με μαχαίρι έξω από το σπίτι του, γεγονός που τον απομονώνει περισσότερο.
25 – 2 – 1946
Στο θέατρο Αργυροπούλου συνέρχεται η πρώτη μετά τη Βάρκιζα Γενική Συνέλευση των αγωνιστών του ΕΛΑΣ, στην οποία παίρνουν μέρος 5.000 ΕΛΑΣίτες.
25 – 2 – 1956
Δεύτερη συνάντηση του Νίκου Ζαχαριάδη με τη Διεθνή Επιτροπή των 6 Κομμουνιστικών Κομμάτων που ανέλαβαν να παρέμβουν στο ΚΚΕ στη διάρκεια του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ.
Οι τοποθετήσεις του Ν. Ζαχαριάδη είχαν αυτοκριτικό χαρακτήρα, αλλά και αποφασιστικότητα στην υπεράσπιση της γραμμής και της δράσης του ΚΚΕ από το μηδενισμό. Ανέδειξαν πως ο ένοπλος αγώνας του ΚΚΕ είχε επιλεγεί σε συνεννόηση με τα αδελφά γειτονικά κόμματα και το ΚΚΣΕ.
Βεβαίως, ανέδειξαν και την αντιφατικότητα, αλλά και τις δυσκολίες στην έκβαση του ένοπλου ταξικού αγώνα που διεξαγόταν στην Ελλάδα, σε σχέση με το διεθνή συσχετισμό δυνάμεων. Έτσι, χωρίς να υποτιμώνται τα εσωτερικά λάθη και οι αδυναμίες στην έκβαση της πάλης του ΔΣΕ, αναδείχθηκε και η σχέση τους με τις αντιφάσεις και δυσκολίες που διαμορφώνονταν στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, την οπορτουνιστική επίδραση στο κίνημα της Γιουγκοσλαβίας που επηρέαζε σημαντικά το συσχετισμό δυνάμεων στην περιοχή.
Η Διεθνής Επιτροπή δεν παραδέχτηκε αυτή την σχέση.
25 – 2 – 1968
Ο Μακάριος επανεκλέγεται Πρόεδρος της Κύπρου.
25 – 2 – 1973
Μέσα σε κλίμα έντονης τρομοκρατίας και με τους όρους της Χούντας πραγματοποιείται το 17ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ. Το Συνέδριο κατήγγειλε η Ενιαία Αντιδικτατορική Συνδικαλιστική Κίνηση (ΕΣΑΚ).
25 – 2 – 1983
Πεθαίνει ο Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας Τενεσί Ουίλιαμς (πραγματικό όνομα: Τόμας Λανιέ Ουίλιαμς [Thomas Lanier «Tennessee» Williams III]).
Έγραψε ποιήματα, νουβέλες, θεατρικά έργα, ιστορίες και μυθιστορήματα. Κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ το 1948 για το «Λεωφορείον ο Πόθος» και το 1955 για τη «Λυσσασμένη Γάτα». Σπούδασε δημοσιογραφία το 1929 στο πανεπιστήμιο του Μισούρι, όπου οι συμφοιτητές τού κόλλησαν το παρατσούκλι «Tennessee» λόγω της συρτής νότιας προφοράς του, και θεατρολογία στο πανεπιστήμιο Ουάσινγκτον στο Σαιν Λούις, όπου παρουσιάστηκαν και τα πρώτα του έργα «Κεριά στον Ήλιο και Φυγάς». Τελικά, το 1938 πήρε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα.
Το έργο «Λεωφορείον ο Πόθος» γνώρισε τεράστια επιτυχία. Πήρε το Βραβείο Κριτικών της Νέας Υόρκης και το βραβείο Πούλιτζερ. Παρουσιάστηκε στη Νέα Υόρκη σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν με τον Μάρλον Μπράντο στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ έγινε και ταινία το 1951, που χάρισε το βραβείο Όσκαρ στη Βίβιαν Λι.
25 – 2 – 2014
Πεθαίνει ο μεγάλος κιθαρίστας Πάκο ντε Λουθία ((Paco de Lucía -πραγματικό του όνομα ήταν Φρανσίσκο Σάντσεζ Γκόμεζ).
Καταγόταν από οικογένεια με μεγάλη παράδοση στη μουσική και ειδικότερα στο φλαμένκο. Ήταν ο μικρότερος από τα πέντε παιδιά του κιθαρίστα φλαμένκο Αντόνιο Σάντσεζ και της Πορτογαλέζας Λουτσία Γκόμεζ. Αδέλφια του ήταν ο τραγουδιστής φλαμένκο Πέπε ντε Λουθία και ο κιθαρίστας φλαμένκο Ραμόν Ντε Αλγκεσίρας.
«Η οικογένειά μου έζησε μαζί με τσιγγάνους. Ο πατέρας μου και όλα μου τα αδέρφια έπαιζαν κιθάρα και τους άκουγα να παίζουν πριν περπατήσω, πριν μιλήσω. Πριν ξεκινήσω να παίζω, ήξερα κάθε ρυθμό του φλαμένκο, ήξερα το συναίσθημα και το νόημα της μουσικής. Όταν άρχισα να παίζω, πήγα κατευθείαν σε εκείνο τον ήχο που υπήρχε μέσα μου», είχε πει σε συνέντευξή του.
Ο πατέρας του τον έμαθε να παίζει κιθάρα σε νεαρή ηλικία και εξασκούνταν μέχρι και 12 ώρες τη μέρα, κάθε μέρα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Πάκο ντε Λουθία περιόδευσε στην Ευρώπη με μια ομάδα που ονομάστηκε Φεστιβάλ Flamenco Gitano και συνάντησε τον τραγουδιστή φλαμένκο Καμαρόν ντε λα Ισλα, με τον οποίο ηχογράφησαν 10 άλμπουμ μαζί. Στις 18 Φλεβάρη 1975, έγινε ο πρώτος κιθαρίστας φλαμένκο που έπαιξε στο περίφημο «Teatro Real» της Μαδρίτης. Το 1979, με τον Τζον ΜακΛάφλιν και τον Λάρι Κόριελ, διαμόρφωσαν ένα τρίο εγχόρδων «The Guitar Trio» και έκαναν το γύρο της Ευρώπης. Το 1982 συμμετείχε σε μια σειρά από συναυλίες με τον jazz πιανίστα Τσικ Κορέα.
Το 2004 έκανε περιοδεία σε ΗΠΑ και Καναδά με τον Ισπανό τραγουδιστή φλαμένκο Λα Τάνα και τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί και εμφανιζόταν σε ελάχιστες συναυλίες σε Ισπανία και Γερμανία και σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ του καλοκαιριού. Για αρκετά χρόνια έζησε στο Γιουκατάν, στο Μεξικό.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
26 – 2 – 1802
Γεννιέται ο Γάλλος συγγραφέας Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Marie Vicomte Hugo), κύριος εκπρόσωπος του γαλλικού δημοκρατικού ρομαντισμού.
Στα πρώιμα έργα του είναι επηρεασμένος από φιλομοναρχικές ιδέες, ωστόσο στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1820 όλο και περισσότερο προσεγγίζει στις φιλελεύθερες- δημοκρατικές ιδέες. Εκδήλωσε με κάθε τρόπο την υποστήριξή του στην Επανάσταση των Ελλήνων το 1821. Αυτές οι αλλαγές εκφράζονται και στη μορφή των έργων του, αφού εγκαταλείπει τον ακαδημαϊσμό και αντιπαραθέτει την απόλυτη ελευθερία της δημιουργικής έκφρασης.
Το πρώτο του σημαντικό μυθιστόρημα Η Παναγία των Παρισίων (1831) είναι εμπνευσμένο από την Ιουλιανή Επανάσταση και με έντονο αντικληρικαλιστκό πνεύμα. Η προσωρινή κάμψη του επαναστατικού κινήματος τον οδηγεί σε αντιδραστική αναδίπλωση και υποστήριξη της ιουλιανής μοναρχίας. Με την αστικοδημοκρατική επανάσταση του 1848 ξαναβρίσκει το δημοκρατικό του βηματισμό, συγκρούεται με τον Ναπολέοντα Γ` και υποχρεώνεται να εγκαταλείψει τη Γαλλία.
Στο πιο γνωστό μυθιστόρημά του «Οι Άθλιοι» δείχνει ότι το έγκλημα και η φτώχεια είναι αναπόφευκτα αποτελέσματα του καπιταλισμού, ενώ αρχίζουν να αχνοφαίνονται οι επιδράσεις των ιδεών του ουτοπικού σοσιαλισμού. Άλλα γνωστά του βιβλία είναι “Οι άθλιοι”,”93“, “Ο άνθρωπος που γελά” κα.
26 – 2 – 1883
Πεθαίνει ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος, ο οποίος χρημάτισε δέκα φορές πρωθυπουργός.
26 – 2 – 1884
Γεννιέται ο κομμουνιστής ποιητής Κώστας Βάρναλης.
Ήταν ο τελευταίος της ανεπανάληπτης λογοτεχνικής τετράδας (Καζαντζάκης, Σικελιανός, Αυγέρης, Βάρναλης). Το 1919 πήγε στο Παρίσι με υποτροφία και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, φιλολογίας και κοινωνιολογίας. Τότε προσχώρησε στον μαρξισμό και τον διαλεκτικό υλισμό και αναθεώρησε τις προηγούμενες απόψεις του για την ποίηση, τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε πρακτικό επίπεδο
.
Ο Κ. Βάρναλης και ο Δ. Γληνός ανάμεσα στην ομάδα συμβίωσης των εξόριστων στον Άη Στράτη
Βαθύς μελετητής της αρχαίας ελληνικής σκέψης και των νέων ιδεών και ρευμάτων της σύγχρονης εποχής, στοχαστικός και ανήσυχος, και σύγχρονα δεξιοτέχνης της ποιητικής μαεστρίας και του ορμητικού ζωντανού λόγου, ο Βάρναλης είδε την Τέχνη σε συνάρτηση με τα κοινωνικά φαινόμενα που τη δημιουργούν. Η ποίηση, η μελέτη, η κριτική, το χρονογράφημα έδωσαν την ευκαιρία στο μεγάλο δάσκαλο, ν’ ανοίξει καινούριους δρόμους για προέκταση της σκέψης, να μεταδώσει γνήσιες και έντονες καλλιτεχνικές συγκινήσεις, και να ξεδιπλώσει μπρος στα μάτια των ανθρώπων τον πλούτο της σοφίας του.
Διετέλεσε για πολλά χρόνια καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, ενώ εργάστηκε για βιοποριστικούς λόγους και ως δημοσιογράφος. Υπήρξε κομμουνιστής με διαρκή προσφορά και συμμετοχή στους αγώνες της εργατικής τάξης.
Ο τιμημένος με το Βραβείο «Λένιν» για την Ειρήνη (1959) σε εκδήλωση στη Μόσχα, απαντώντας στην κατηγορία ότι ανήκει στη «στρατευμένη Τέχνη», θα απαντήσει με αυτά τα σταράτα λόγια:
«…το δόγμα «η Τέχνη δεν κάνει πολιτική» διαψεύδεται από τα πράγματα. Ο Αριστοφάνης, ο Ντάντες, ο Θερβάντες, ο Ζολά, ο Τολστόι κάνουνε πολιτική. Πολιτική κατά των «κακώς κειμένων». Πολιτική έξω απ’ τα δόντια. Ποιος μυθολόγος της εξωπολιτικής Τέχνης θα ‘χει το κουράγιο να υποστηρίξει πως αυτοί οι ήλιοι του πνευματικού στερεώματος δεν είναι μέγιστοι δημιουργοί του λόγου; Να, λοιπόν, μια απόδειξη πως η Τέχνη μπορεί να κάνει πολιτική, χωρίς να πάψει να ‘ναι Τέχνη και μάλιστα τρισμεγάλη. Ζήτημα, λοιπόν, υπάρχει μόνο για το ποια πολιτική δίνει ζωή και δύναμη στην Τέχνη και την απλώνει στο χώρο και στο χρόνο και ποια πολιτική τη χαλάει, τη σκοτώνει και τη μεταβάλλει σε καπνό χωρίς φλόγα…».
Η ΚΕ του ΚΚΕ πραγματοποίησε διήμερο συνέδριο στις 16 και 17 Απρίλη 2011 αφιερωμένο στον Κώστα Βάρναλη με τον τίτλο: «Κ. Βάρναλης, φως που πάντα καίει«, στην αίθουσα Συνεδρίων στην έδρα της Κεντρική Επιτροπής, στον Περισσό.
Μπορείτε να δείτε επίσης video αφιέρωμα του 902.gr εδώ.
26 – 2 – 1896
Γεννιέται ο επαναστάτης μπολσεβίκος Αντρέι Ζντάνοφ. Μεταξύ άλλων, διετέλεσε Β’ Γραμματέας του Κόμματος των Μπολσεβίκων-ΚΚΣΕ (1941 – 1948) και Πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης (1946 – 1947).
26 – 2 – 1913
Ο Ελληνικός Στρατός ολοκληρώνει την απελευθέρωση της Ηπείρου (Α’ Βαλκανικός Πόλεμος).
26 – 2 – 1920
Γεννιέται ο Μίνως Αργυράκης, Έλληνας ζωγράφος και σκηνογράφος.
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στην ΑΣΟΕΕ και μετά από αποτυχημένες εξετάσεις στην ΑΣΚΤ (1943, 1946), έκανε ελεύθερες σπουδές σχεδίου και ζωγραφικής. Η ζωγραφική, τα σκίτσα και σκηνικά του “ριζώνουν” στη λαϊκή και ναϊφ τέχνη. Μέσα από τις γραμμές και τα χρώματά τους, αναδύεται πηγαίο χιούμορ, συχνά συνδυασμένο με το σαρκασμό, εκδηλωμένο με διάφορους τρόπους.
Ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία ως αυτοδίδακτος ζωγράφος και συνέχισε από το 1953, ως σκιτσογράφος και σκηνογράφος. Την ίδια χρονιά δουλεύει σε περιοδικά της Ελλάδας και του εξωτερικού. Το 1964 μαζί με τους Γιάννη Τσαρούχη και Ευγένιο Σπαθάρη δημιούργησαν στην Πλάκα το πρωτοποριακό θέατρο “Κιβωτός της Αμυ”.
Παράλληλα, εικονογράφησε βιβλία (Ν. Καζαντζάκη “Αγιος Φραγκίσκος της Ασίζης”, Γ. Θεοτοκά “Βραδιάζει”) και τύπωσε τα λευκώματα “Οδός ονείρων” (1957), “Η πολιτεία έπλεε εις τη μελανόλευκον”(1962), “Ο γύρος του κόσμου” (1965). Από το 1967 – 1974, ο Μ. Αργυράκης έζησε στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στη Στοκχόλμη, στην Ισπανία και Δανία. Σαν σκηνογράφος πρωτοπαρουσιάστηκε το 1958 στο Εθνικό Θέατρο, με το έργο “Ο Ανδροκλής και το λιοντάρι του”. Ακολούθησαν το 1962 στο “Μετροπόλιταν” η “Οδός ονείρων” και το 1963 στο “Πορεία” τα “Όνειρά μας”.
26 – 2 – 1942
Δραπετεύει από τις φυλακές της Τρίπολης ο Νίκος Πλουμπίδης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, που αναλαμβάνει την καθοδήγηση της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ.
26 – 2 – 1986
Πεθαίνει η Αμαλία Φλέμινγκ, σύζυγος και επιστημονική συνεργάτιδα του μεγάλου Βρετανού επιστήμονα Αλεξάντερ Φλέμινγκ που ανακάλυψε την πενικιλίνη.
26 – 2 – 2020
Πεθαίνει ο ηθοποιός Κώστας Βουτσάς. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες, με καταγωγή από τους Επιβάτες της Ανατολικής Θράκης.
Το οικογενειακό του επίθετο ήταν Σαββόπουλος, αλλά το «Βουτσάς» επικράτησε από τον παππού του, που έφτιαχνε βαρέλια (βουτσιά). Οι συνθήκες μέσα στις οποίες έζησε τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολες και σκληρές. Ζούσαν σε ένα μικρό άδειο μαγαζί, στον Βύρωνα, του οποίου τη βιτρίνα είχαν καλύψει με χαρτιά για να μην τους βλέπουν οι περαστικοί. Όταν ο Κώστας ήταν μικρός μετακόμισαν στη Θεσσαλονίκη, εκεί όπου πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Ο πατέρας του ήταν εργάτης οδοποιός και η μητέρα του φρόντιζε το σπίτι. Τα παιδιά της οικογένειας βοηθούσαν να συμπληρωθεί το οικογενειακό εισόδημα κάνοντας διάφορες μικροδουλειές.
Ο πατέρας του, Απόστολος, ήταν μέλος του ΚΚΕ και ο μικρός τότε Κώστας έζησε από πρώτο χέρι τις διώξεις και τα κυνηγητά. Την περίοδο της Κατοχής ο Κώστας Βουτσάς ήταν Αετόπουλο και μοίραζε προκηρύξεις της ΕΠΟΝ και του ΕΑΜ.
Η πρώτη του γνωριμία με το θέατρο έγινε κατά τύχη, όπως έλεγε. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Τριανταφυλλίδη «Μακεδονικό Ωδείο» της Θεσσαλονίκης, από όπου αποφοίτησε το 1952. Συμμετείχε ως ηθοποιός σε μπουλούκια, για τα οποία είχε πει χαρακτηριστικά ότι με την πειθαρχία τους «με κάνανε θεατρίνο». Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση στη σκηνή ήταν το 1953 στο «Στρατιωτικό Θέατρο Θεσσαλονίκης», με το έργο «Άνθος του Γιαλού». Την ίδια χρονιά έκανε και την πρώτη κινηματογραφική του εμφάνιση, ως κομπάρσος στην ταινία «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται». Ο πρώτος του κινηματογραφικός ρόλος ήταν στο «Η κυρά μας η μαμή».
Στην Αθήνα ήρθε για μόνιμη εγκατάσταση το 1958, ύστερα από προτροπή της πρωταγωνίστριας του μουσικού θεάτρου Καλής Καλό, και μαζί της εμφανίστηκε στην επιθεώρηση «Πάρε Κόσμε», στο Θέατρο «Περοκέ». Την περίοδο 1964 – 1972 είναι συνθιασάρχης με μεγάλα ονόματα της κωμωδίας, ενώ από το 1972 και μετά συγκροτεί δικούς του θιάσους.
Στην 70χρονη καριέρα του έπαιξε σε πάνω από 90 ταινίες, μεταξύ τους: «Ο Κατήφορος» (1961), «Μερικοί το προτιμούν κρύο» (1962), «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» (1963), «Οι κληρονόμοι» (1964), «Ραντεβού στον αέρα» (1965), «Κορίτσια για φίλημα» (1965), «Νύχτα γάμου» (1967). Τη δεκαετία του ’80 συμμετέχει σε πολλές βιντεοταινίες, ενώ από το 1973 και μετά εμφανίζεται και σε δεκάδες τηλεοπτικές σειρές. Δεν σταμάτησε ποτέ του να δουλεύει. Λίγο πριν πεθάνει έπαιζε στην παιδική παράσταση «Σταχτοπούτα», στην Παιδική Σκηνή του Θεάτρου «Broadway».
Η σχέση του με το ΚΚΕ, που ξεκίνησε από τα παιδικά του χρόνια, κράτησε μια ζωή. Οι οικογενειακές του καταβολές, οι αγώνες του πατέρα του, οι μνήμες του, ο σεβασμός στους αγώνες του λαού μας, τον οδηγούσαν να στηρίζει πάντα το Κόμμα. «Ψηφίζω ΚΚΕ γιατί είναι το μόνο κόμμα που λέει αλήθειες, αλλά και γιατί ο λαός μας θα ησυχάσει μόνο με την εξουσία που προτείνει το ΚΚΕ», είχε δηλώσει στον «Ριζοσπάστη» στις τελευταίες εκλογές του 2019.
Αναγνώριζε στο ΚΚΕ τη δύναμη και το δίκιο του λαού, γι’ αυτό και δεν έλειψε ποτέ από το πλευρό του Κόμματος: «Δεν είμαι κομμουνιστής με την ουσιαστική έννοια του όρου, γιατί για να είναι κανείς κομμουνιστής χρειάζεται μεγάλη αφοσίωση, αλλά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από την πρώτη φορά μέχρι τώρα με περηφάνια ψηφίζω ΚΚΕ».
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
27 – 2 – 1902
Γεννιέται ο Αμερικανός συγγραφέας Τζον Στάινμπεκ (βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, 1962).
Έγραψε το βραβευμένο με Βραβείο Πούλιτζερ μυθιστόρημα «Τα Σταφύλια της Οργής» (1939), τη νουβέλα «Άνθρωποι και Ποντίκια» (1937), «Ο Δρόμος με τις Φάμπρικες» (1945) κ.α.
27 – 2 – 1910
Γεννιέται ένας από τους σημαντικότερους σοβιετικούς συνθέτες σκακιστικών σπουδών, ο Γκένριχ Μοϊσέγιεβιτς Κασπαριάν. Γεννήθηκε στην Αρμενία το Φλεβάρη του 1910 και ήδη από τα μαθητικά του χρόνια έδειξε τη μεγάλη του κλίση στο σκάκι. Σε αγωνιστικό επίπεδο, το 1936 κατέκτησε τον τίτλο του Σοβιετικού μετρ και το 1950 του διεθνούς μετρ. Ανάλογη είναι η πορεία του και στο καλλιτεχνικό σκάκι. Το 1956 παίρνει το δίπλωμα του διεθνούς κριτή σκακιστικής σύνθεσης, ενώ το 1972 γίνεται ο πρώτος συνθέτης στον οποίο απονέμεται από την Παγκόσμια Σκακιστική Ομοσπονδία o τίτλος του Γκραν μετρ σκακιστικής σύνθεσης.
Παρότι ξεκίνησε ως συνθέτης προβλημάτων, ο Κασπαριάν έγινε διάσημος κυρίως για τις εμπνευσμένες σπουδές του. Έγραψε πολλά βιβλία γύρω από το καλλιτεχνικό σκάκι και όχι μόνο και μέχρι το τέλος της ζωής του, το 1995, συνέθεσε πάνω από εξακόσιες σκακιστικές σπουδές, που μέχρι σήμερα εντυπωσιάζουν για τη δυσκολία και την ευρηματικότητά τους. Κέρδισε επανειλημμένως το σοβιετικό πρωτάθλημα καλλιτεχνικού σκακιού, ενώ συγκέντρωσε συνολικά πάνω από εξήντα διεθνή βραβεία. Ακόμα παρουσίασε αξιόλογη πορεία και στο αγωνιστικό σκάκι κατακτώντας δέκα φορές το πρωτάθλημα της Αρμενίας (απ’ το 1934 μέχρι το 1956), ισοβαθμώντας μάλιστα δύο φορές με τον κατοπινό παγκόσμιο πρωταθλητή και συμπατριώτη του Τίγκραν Πετροσιάν.
27 – 2 – 1932
Γεννιέται η ηθοποιός Ελίζαμπεθ Τέιλορ.
Ξεκίνησε την καριέρα της ως παιδί – θαύμα το 1943 με την ταινία «Σιωπηλός κατήγορος», ενώ τη δεκαετία του ’50 αποτέλεσε τη μεγαλύτερη σταρ του αμερικανικού κινηματογράφου. Είχε πρωταγωνιστήσει σε πολύ γνωστές ταινίες του Χόλιγουντ, όπως η «Κλεοπάτρα», η «Λυσσασμένη Γάτα», «Ποιος Φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ».
Η πρώτη της εμφάνιση στο σινεμά ήταν το 1943 με την ταινία «Σιωπηλός κατήγορος». Τη δεκαετία του 1950 αναδείχθηκε σε μεγάλη «σταρ», με τη συμμετοχή της σε πλήθος ταινιών. Προτάθηκε για «Οσκαρ» πέντε φορές και το κέρδισε δύο («Butterfiled 8» το 1960 και «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» το 1966). Είχε παντρευτεί οχτώ φορές, τις δύο από αυτές με τον επίσης διάσημο ηθοποιό Ρίτσαρντ Μπάρτον.
27 – 2 – 1933
Τη νύχτα της 26ης προς 27 Φλεβάρη οι ναζί προχωρούν στην προβοκάτσια κατά των κομμουνιστών με τον εμπρησμό του γερμανικού κοινοβουλίου (Ράιχσταγκ).
Δυο μέρες αργότερα αναστέλλονται όλα τα άρθρα του Συντάγματος και η εξουσία παραδίδεται απολύτως στον Χίτλερ και τους ναζί. Χιλιάδες κομμουνιστές θα συλληφθούν, θα φυλακισθούν και θα σταλούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους επόμενους μήνες.
Στις 3/3 θα συλληφθεί και ο ΓΓ του γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος Έρνστ Τέλμαν, ο οποίος και φυλακίστηκε με την κατηγορία για τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ. Στη συνέχεια οργάνωσαν μια απίστευτη σκευωρία σε βάρος του Βούλγαρου κομμουνιστή ηγέτη Γκεόργκι Δημητρώφ, τον οποίο κατηγόρησαν ως κυρίως υπεύθυνο για τον εμπρησμό.
Η δίκη του Δημητρώφ και των συντρόφων του άρχισε το Σεπτέμβρη του 1933 στη Λιψία. Το δικαστήριο, κάτω από την πίεση της παγκόσμιας εκστρατείας, αναγκάστηκε να αθωώσει τον Δημητρώφ. Η χιτλερική δικαστική σκηνοθεσία τελείωσε με επαίσχυντη αποτυχία.
27 – 2 – 1936
Πεθαίνει ο Ρώσος φυσιολόγος, ψυχολόγος και ερευνητής Ιβάν Παβλόφ, βραβευμένος με το Νόμπελ Ιατρικής το 1904.
27 – 2 – 1939
Οι κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Βρετανίας αναγνωρίζουν τη φασιστική κυβέρνηση του Φράνκο.
27 – 2 – 1943
Πεθαίνει ο ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας, Κωστής Παλαμάς.
Δημοσίευσε συνολικά σαράντα ποιητικές συλλογές, καθώς και θεατρικά έργα, κριτικά και ιστορικά δοκίμια, συγκριτικές μελέτες και βιβλιοκριτικές. Αποτέλεσε κεντρική μορφή της λογοτεχνικής «γενιάς του 1880» και της αποκαλούμενης «Νέας Αθηναϊκής Σχολής»
.https://youtu.be/nJq3OXitlW8
Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της δημοτικής και κορυφαία μορφή του δημοτικιστικού κινήματος με το κύρος του, αλλά και με τις κυρώσεις που υπέστη για τον γλωσσικό του αγώνα. Με το αριστούργημά του, «Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου», οραματίστηκε την κοινωνία του λαού. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στην εργατιά και την εκφράζει στο ποίημα «Εμείς οι Εργάτες», γραμμένο το 1913. Με ενθουσιασμό, αποδίδει τα νικηφόρα αποτελέσματα στον πόλεμο κατά του Ιταλικού φασισμού στο λαό και τη νεολαία του με το ποίημα «Στη νεολαία μας». Όμως όλες οι νέες ιδέες, που κατακλύζουν το έργο του Παλαμά, ένα έχουν κίνητρο: τη μόρφωση, με το πνευματικό ανέβασμα του λαού.
Αν και δεν ήταν μαρξιστής, δήλωνε επαναστάτης και αντιλαμβανόταν την καθοριστική σημασία του ιστορικού υλισμού: «ο ιστορικός υλισμός έχει, αναμφίβολα, κι αυτός την αλήθεια του (…) δεν πρέπει να μας τρομάζει σα να είτανε σκιάχτρο. (…) Αν, καλά κακά, ξαναβγήκε η ελληνική πολιτεία, και με όλα της τα ελαττώματα, στον ήλιο και στη ζωή, και με μόνο το κίνητρο των οικονομικών προβλημάτων, ευλογημένος ο ιστορικός υλισμός».
Όμως και ο περιλάλητος «Ολυμπιακός Ύμνος» στηρίζεται στους αθάνατους στίχους του Κωστή Παλαμά και στην υπέροχη μουσική του Σπύρου Σαμάρα.
Ο Κωστής Παλαμάς πέθανε στις 27 Φεβρουαρίου του 1943 και η κηδεία του την επομένη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών εξελίχθηκε σε αντικατοχικό συλλαλητήριο.
Με το «εγερτήριο» σάλπισμα του ΕΑΜίτη Άγγελου Σικελιανού πάνω από τη σορό του Παλαμά, ο ελληνικός λαός αποχαιρέτησε τον μεγάλο ποιητή.
«Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα…
Βογκήστε τύμπανα πολέμου… Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !
Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,
Ηρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ’ αστέρια,
μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά
της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ’ τον στα χέρια
γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας
που τον υμνούμε με καρδιά αναμμένη,
πες μ’ ένα μόνο ανασασμόν: «Ο Παλαμάς !»,
ν’ αντιβογκήσει τ’ όνομά του η οικουμένη !
Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ενας λαός,
σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει…
κι ακέριος φλέγεται ως με τ’ άδυτο ο Ναός,
κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει.»
27 – 2 – 1948
Ομαδικές δολοφονικές επιθέσεις στη Μακρόνησο, κατά τις οποίες σκοτώνονται 17 και τραυματίζονται 61 φαντάροι. Άλλοι 250 παραπέμπονται στο στρατοδικείο.
27 – 2 – 1952
Πεθαίνει ο τέως δικτάτορας και στρατιωτικός Θεόδωρος Πάγκαλος.
27 – 2 – 1959
Η ΚΕ του ΚΚΕ καταγγέλλει τις Συμφωνίες της Ζυρίχης και Λονδίνου που οδήγησαν στη δημιουργία τυπικά ανεξάρτητης Δημοκρατίας της Κύπρου.
Η ίδρυση του κυπριακού κράτους, ως προϊόν ενδοκαπιταλιστικών συμβιβασμών, με την παρουσία των βρετανικών βάσεων, στρατευμάτων τριών κρατών και το διαχωρισμό στα τοπικά όργανα των Ελληνοκυπρίων από τους Τουρκοκυπρίους, ουσιαστικά υπονόμευε από την αρχή την ενότητα της Κύπρου, δημιουργούσε δηλαδή προϋποθέσεις διχοτόμησης, ακόμα και διπλής ένωσης.
Το περιεχόμενο των Συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου, με τις οποίες τρία κράτη (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία) γίνονταν «εγγυητές» της ανεξαρτησίας μιας άλλης χώρας, δεν μπόρεσε να αποτελέσει ένα μόνιμο συμβιβασμό. Έτσι, μετά από μια ολιγόχρονη ανάπαυλα, ακολούθησε νέα φάση όξυνσης των εσωτερικών και εξωτερικών αντιθέσεων στην Κύπρο.
27 – 2 – 1991
Η επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου» εναντίον του Ιράκ, όπως δηλώνει ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους, θα συνεχιστεί «μέχρις εσχάτων».
27 – 2 – 2011
Πεθαίνει το στέλεχος του ΚΚΕ με τεράστια συμβολή στο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα, Μίνα Γιάννου. Το 1934 εργάστηκε στο λογιστήριο της βιομηχανίας Παυλίδη και το 1936 μετά από διαγωνισμό στην Τράπεζα της Ελλάδος. Σπούδαζε παράλληλα στην ΑΣΟΕΕ απ’ όπου αποφοίτησε το 1937.
Οργανώθηκε στο ΕΑΜ το 1943 και λίγους μήνες αργότερα έγινε μέλος του ΚΚΕ. Στις αρχές του 1944 συνελήφθη από την Γκεστάπο και καταδικάστηκε από γερμανικό στρατοδικείο σε τρία χρόνια φυλάκιση.
Πήρε μέρος στις μάχες του Δεκέμβρη το 1944. Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας συνέχισε τη δράση της στο συνδικαλιστικό κίνημα των τραπεζοϋπαλλήλων.
Το 1948 απολύθηκε από την Τράπεζα της Ελλάδας, γιατί αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση νομιμοφροσύνης. Το 1949 συνελήφθη από την Ασφάλεια και εκτοπίστηκε στη Χίο και στο Τρίκερι. Το Μάρτη του 1950 μεταφέρθηκε στις φυλακές Αβέρωφ στην Αθήνα όπου καταδικάστηκε από έκτακτο στρατοδικείο σε 20 χρόνια φυλακή για τη συνδικαλιστική της δράση. Αποφυλακίστηκε το φθινόπωρο του 1953 ύστερα από αθώωσή της στην αναθεώρηση της δίκης από το Εφετείο Αθηνών. Από το 1954 δραστηριοποιήθηκε στην ΕΔΑ.
Το 1961 πήρε μέρος στο 8ο Συνέδριο του ΚΚΕ και εκλέχθηκε μέλος της ΚΕ.
Τον Οκτώβρη του 1961 εκλέχθηκε βουλευτής της ΕΔΑ, ενώ το 1963 ήταν μέλος του Γραφείου εσωτερικού του ΚΚΕ που λειτουργούσε παράνομα στην Ελλάδα.
Με την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας του 1967 έμεινε για οκτώ μήνες στην παράνομη δράση μέχρι να συλληφθεί το Δεκέμβρη του 1967. Εκτοπίστηκε στα Γιούρα, στην Αλικαρνασσό, στον Ωρωπό Αττικής, στη Ζαχάρω Ηλείας. Απολύθηκε το 1971.
Το 1973 συμμετέχει στο 9ο Συνέδριο που έγινε στο εξωτερικό. Εκλέγεται μέλος της ΚΕ και μέλος του ΠΓ. Λίγες μέρες μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα συλλαμβάνεται από την Ασφάλεια, κρατήθηκε πέντε μήνες σε αυστηρή απομόνωση και παραπέμφθηκε σε δίκη μαζί με άλλα μέλη του ΠΓ και στελέχη της ΚΝΕ κατηγορούμενη για την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Απελευθερώθηκε μαζί με άλλα στελέχη του Κόμματος στις 26 Ιούλη 1974 και συμμετέχει δραστήρια στην ανασυγκρότηση των κομματικών οργανώσεων του ΚΚΕ και στην de facto νόμιμη λειτουργία του πριν την επίσημη νομιμοποίησή του.
Στις εκλογές του 1974 και του 1977 εκλέχθηκε βουλευτής και ήταν υπεύθυνη για την κοινοβουλευτική δουλειά του Κόμματος μαζί με άλλες κομματικές χρεώσεις.
Στο 10ο Συνέδριο επανεκλέχθηκε μέλος της ΚΕ και μέλος του ΠΓ. Μέλος της ΚΕ εκλέχθηκε και στο 11ο Συνέδριο του Κόμματος.
Από το 1958 η Μίνα Γιάννου έπασχε από ανίατη ασθένεια σχετική με την όρασή της, γεγονός που αντιμετώπισε χωρίς μείωση της δράσης της.
27 – 2 – 2020
Πεθαίνει η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Άλκη Ζέη. Πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στη Σάμο, από όπου καταγόταν η μητέρα της. Όταν άρχισε το σχολείο, η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στο Μαρούσι και στη συνέχεια στην Αθήνα. Από πολύ μικρή ασχολήθηκε με το γράψιμο. Ήδη από τις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου άρχισε να γράφει κείμενα για το κουκλοθέατρο. Αυτά τα χρόνια γνωρίζει και γίνεται φίλη για μια ζωή με την άλλη μεγάλη συγγραφέα που αγάπησαν τα παιδιά, την Ζωρζ Σαρή.
Κατά την περίοδο της Κατοχής εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και σπούδασε Φιλοσοφία του Θεάτρου στη Φιλοσοφική του Πανεπιστημίου των Αθηνών και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου Αθηνών. Τότε γνώρισε και τον Γιώργο Σεβαστίκογλου, θεατρικό συγγραφέα, με τον οποίο παντρεύτηκαν το 1945. Κατά την υποχώρηση του ΔΣΕ ο Γιώργος Σεβαστίκογλου, ο οποίος ήταν μέλος του κινηματογραφικού του συνεργείου, βρέθηκε στην Τασκένδη, ενώ η Ζέη συνελήφθη και εξορίστηκε στη Χίο. Επανασυνδέθηκε με τον σύζυγό της το 1954 στην Τασκένδη, όπου απέκτησαν και δυο παιδιά. Το 1957 μετακόμισαν στη Μόσχα και η Ζέη σπούδασε στο Τμήμα Σεναριογραφίας του Ινστιτούτου Κινηματογράφου της Μόσχας. Στη Μόσχα γράφει και το πρώτο της βιβλίο, «Το καπλάνι της βιτρίνας». Όπως έχει αναφέρει η ίδια, «ξεκίνησε επειδή διηγόμουν πολύ τις ιστορίες των παιδικών μου χρόνων με τον παππού μου στα παιδιά μου». Το 1964 επέστρεψε στην Ελλάδα, για να ξαναφύγει πάλι το 1967 με τον ερχομό της χούντας, αυτήν τη φορά για το Παρίσι, και να επιστρέψει οριστικά το 1974.
Με χιούμορ, τρυφερότητα, ωραία και δουλεμένη πλοκή, απευθύνεται κατευθείαν στην καρδιά των παιδιών. Δεν μιλά τυποποιημένα ή ευκολοχώνευτα. Τα θέματα του βιβλίου της εμπνέονται συχνά από προσωπικές της εμπειρίες και η υπόθεσή τους ξεδιπλώνεται παράλληλα με ιστορικά και πολιτικά γεγονότα, με τη δράση του λαού μας. «Το καπλάνι της βιτρίνας», «Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου», «Κοντά στις ράγες», «Μωβ ομπρέλα», «Ο ψεύτης παππούς», «Ο θείος Πλάτων» είναι κάποια μόνο από τα βιβλία της που τόσο έχουν αγαπηθεί και τα μηνύματά τους έχουν λάβει τη δική τους θέση στο μυαλό και στην καρδιά ενός παιδιού που μεγαλώνει.
Πολλά από τα βιβλία της έχουν μεταφερθεί στο θέατρο και στην τηλεόραση. Το σύνολο του έργου της έχει μεταφραστεί και κυκλοφορεί σε πολλές χώρες. Η ίδια είχε επίσης μεταφράσει αρκετά βιβλία από τα Γαλλικά, τα Ιταλικά και τα Ρωσικά, ανάμεσά τους και έργα του Τζιάννι Ροντάρι και της Βέρα Πανόβα. Έχει λάβει πολλά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις, όπως το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου της και τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής το 2015.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
1901
Γεννιέται ο Αμερικανός χημικός Λάινους Καρλ Πόλινγκ ((Linus Carl Pauling).
Τιμήθηκε με δύο Νόμπελ. Το 1954 με το Νόμπελ Χημείας για την εργασία του σχετικά με τη φύση των χημικών δεσμών και την εφαρμογή τους στη διάγνωση της μοριακής δομής πεπλεγμένων ουσιών και το 1962 με το Νόμπελ Ειρήνης, για τους αγώνες τους κατά των πυρηνικών εξοπλισμών. Μαζί με τη Μαρία Κιουρί είναι οι μοναδικοί κάτοχοι δύο βραβείων Νόμπελ στην ιστορία του θεσμού.
28 – 2 – 1919
Οι επαναστατημένοι Γερμανοί εργάτες κηρύσσουν τη Σοβιετική Δημοκρατία στην πόλη του Μπράουνσβιγκ.
28 – 2 – 1921
Στο Βόλο με την καθοδήγηση του ΣΕΚΕ (Κ) κηρύσσεται πανεργατική απεργία και οργανώνεται παλλαϊκό συλλαλητήριο ενάντια στον κίνδυνο του θανάτου από την πείνα. Επί δύο μέρες ο λαός κυριαρχεί στην πόλη. Η κυβέρνηση στέλνει στρατό και κτυπά τους εργαζομένους. Πολλοί συλλαμβάνονται και φυλακίζονται. Ανάμεσά τους και ο Α. Μπεναρόγια.
28 – 2 – 2023
Ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα εξελίσσεται στα Τέμπη. Δύο αμαξοστοιχίες συγκρούονται μετωπικά με αποτέλεσμα να ΄΅χάσουν τη ζωή τους 57 άνθρωποι και δεκάδες άλλοι να τραυματιστούν, κυριώς φοιτητές.
Η οργή του κόσμου τεράστια, ξεσπάνε μαζικές διαδηλώσεις και απεργίες σε όλη τη χώρα. Η πίεση που ασκούν οι κινητοποιήσεις αλλά κυρίως οι αποκαλύψεις του ΚΚΕ και των συνδικαλιστών που συπειρώνται στο ΠΑΜΕ, ξετυλίγεται το κουβάρι των ευθυνών της ΕΕ αλλά και της κυβέρνησης ΝΔ, που παίρνοντας τη σκυτάλη απο το ΣΥΡΙΖΑ – που παρέδωσε την ΤΡΑΙΝΟΣΕ στο ιταλικό μονοπώλιο- και τις προηγούμενες κυβερνήσεις που υπέταξαν το δικαίωμα του λαού σε ασφαλείς και φθηνές μετακινήσεις στην κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων.
Από το 2020 η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ με ερώτησή της προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε αναδείξει ότι η ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ προμήνυε χτύπημα σε βάρος των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων, ενώ τόνιζε χαρακτηριστικά στο ερώτημά της πως υπάρχουν από τη στρατηγική της απελευθέρωσης των σιδηροδρόμων «σοβαροί κίνδυνοι συνολικότερα για την ασφάλεια και την υγεία των εργαζομένων αλλά και των επιβατών»
Απέναντι σε αυτά τα ερωτήματα ο αρμόδιος Επίτροπος της ΕΕ, Schmit, χαρακτήριζε προκλητικά την απελευθέρωση των μεταφορών ως «διαδικασία αναγκαία για την επίτευξη της βιωσιμότητας των σιδηροδρομικών μεταφορών» και σημείωνε: «Οι σιδηροδρομικές επιχειρήσεις πρέπει να παραμένουν ανεξάρτητες κατά την άσκηση των διοικητικών, οικονομικών και λογιστικών δραστηριοτήτων τους και να διοικούνται σύμφωνα με τις αρχές της αγοράς, με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας των υπηρεσιών που παρέχουν στους τελικούς χρήστες»
Η απελευθέρωση της αγοράς των μεταφορών αλλά και η λειτουργία με κριτήριο το καπιταλιστικό κέρδος των κρατικών επιχειρήσεων είναι που γεννούν τέτοιες τραγωδίες. Όσο οι σιδηρόδρομοι λειτουργούν με επίκεντρο την κερδοφορία των λίγων τόσο θα υπάρχει ο κίνδυνος για ανάλογα δυστυχήματα και στο μέλλον.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Copyright ©
5 απαντησεις στο “ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ”
Καλημέρα! Καλή Κυριακή!
《Δεν είμ’ εγώ σπορά της τύχης
Ο πλαστουργός της νιάς ζωής
Εγώ ‘ μαι τέκνο της ανάγκης
Κι ώριμο τέκνο της οργής 》!
Κ . Βάρναλης
Γεννήθηκε σαν σήμερα 10 Φλεβάρη του 1884 στο Μπουργκάς της Βουλγαρίας .
Ηταν ο επαναστάτης ποιητής , ο μαχητής του 20ου αιώνα μ ‘ ένα έργο με προεκτάσεις . Συντάχθηκε με τους πρωτοπόρους διανοούμενους , τους φοιτητές , τους εργάτες και η Μαρξιστική του σκέψη του άνοιξε νέους ορίζοντες στη ποιησή του . Ο Ποιητής πλαστουργός μιας “νιας ζωής ” που με το όραμα και τον αγώνα μεταμορφώνει τις συνειδήσεις και τις διαπαιδαγωγεί .
Ο λόγος του σπαθί , νυστέρι και φωτιά που φωτάει και φώς που καίει , αυτό ήταν το έργο του μεγάλου μας Κομμουνιστή ποιητή το οποίο επιβεβαιώθηκε το 1959 με το βραβείο
Λένιν .
https://youtu.be/iAS4yKki5R0
Οι ποίησή του είναι δεμένη με τον 20ο αιώνα , όταν η ανθρωπότητα δοκίμασε να σπάσει τα δεσμά του θηρίου και ν ‘ανέβει στο επίπεδο του Ανθρώπου . Ο Βάρναλης σαν άνθρωπος , στοχαστής και ποιητής αφιέρωσε όλη τη ζωή και το ταλέντο στο όνειρο αυτό .
https://youtu.be/BmJPi5PZ9cs
Γεώργιος Παναγούλης
Σαν σήμερα 14 Φλεβάρη του 1898 γεννιέται ο κομμουνιστής ποιητής και δραματουργός Μπέρτολτ Μπρεχτ
ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ: «Το άδικο προχωράει σήμερα με αβέβαιο βήμα. Γι’ ακόμα δέκα χιλιάδες χρόνια οι καταπιεστές παίρνουνε μέτρα. Η βία μάς βεβαιώνει πως όπως είναι τα πράγματα, θα παραμείνουν. Φωνή άλλη δεν ακούγεται πάρεξ η φωνή των κυριάρχων, ενώ η εκμετάλλευση ξελαρυγγιάζεται στις αγορές πως μόλις τώρα ν’ αποδίδει ξεκινάει. Μα κι από τους καταπιεσμένους πολλοί λένε τώρα: “Κείνο που θέλουμ’ εμείς ποτέ δεν πρόκειται να γίνει”. Ομως όποιος ακόμα ανεβαίνει δεν κάνει να λέει ποτέ! Καθόλου βέβαιο το βέβαιο δεν είναι. Οταν οι Αποπάνω αποσώσει θα ‘χουνε τους λόγους τους, θα μιλήσουνε οι Αποκάτω. Ποιος θα τολμήσει πια να ξαναπεί ποτέ! Ποιος φταίει που υπάρχει ακόμα καταπίεση; Εμείς! Ποιος να την συντρίψει θ’ αναλάβει; Εμείς ομοίως! Οι γονατισμένοι όλοι, εμπρός! Σηκωθείτε! Οι χαμένοι όλοι, εμπρός! Στον αγώνα! Πολεμήστε! Οποιος την κατάστασή του ξέρει και κατανοεί πώς θα εμποδιστεί να την αλλάξει; Οι νικημένοι του σήμερα, βλέπετε, είναι οι νικητές του αύριο, όσο για κείνο το ποτέ έχει πλέον γίνει σ ή μ ε ρ α, κι έχουμε κιόλας αργήσει!»
Γεώργιος Παναγούλης
Καλημέρα σε όλους .
Σαν σήμερα το 1943 ιδρύεται η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ ). Η θρυλική ΕΠΟΝ με την καθοριστική συμμετοχή της ΟΚΝΕ και με σημαία το 《πολεμάμε και τραγουδάμε 》, συσπείρωσε πάνω από 600.000 περήφανα νιάτα που στην περίοδο της κατοχής εντάχθηκαν στις γραμμές της , πρόσφερε πάνω από 32.000 αντάρτες μαχητές στον αγώνα και πάνω από 1.300 που έπεσαν στο πεδίο των μαχών .
Τιμή και δόξα σε όλες τις μαχήτριες και μαχητές , που έπεσαν υπερασπιζόμενοι τα ιδανικά τους ,για μια λεύτερη Πατρίδα χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο .
ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΝ Γεώργιος Παναγούλης
Καλημέρα σε όλους!
Σαν σήμερα το 1848 κυκλοφορεί ένα βιβλίο που σημάδεψε τον κόσμο.
Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.
Με τα εργαλεία που μοιράζει απλόχερα ο καπιταλισμός, την κοινωνική ανισότητα και την εξαθλίωση του κοινωνικού ιστού, οι επόμενες γενιές, θα έχουν όλο και περισσότερα ” εργαλεία ” , να κατανοήσουν τα μηνύματα εκείνου του έργου.
” Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια κομμουνιστική επανάσταση.
Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους.
Έχουν να κερδίσουν ένα κόσμο ολόκληρο “. Γεώργιος Παναγούλης
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ Εμείς οι εργάτες είμαστε που με τον ιδρώτα μας ποτίζουμε τη γη γιά να γεννά καρπούς , λουλούδια , τ’ αγαθά του κόσμου ολόγυρά μας φτωχή , αλουλούδιαστη , άκαρπη ,μονάχα η εργατιά .
Εμείς οι εργάτες είμαστε που με τον ιδρώτα μας ζυμώνουμε του κόσμου το ψωμί πιό δυνατά κι απ τα σπαθιά τα χέρια τα δικά μας , και μ ‘ όλο το αλυσόδεμα ,σκάφτουν , και η γη πλουτεί .
Στου κόσμου τους θησαυριστές το βάρος σου , εργάτη , νόμοι στο τρώνε αδικητές χωρίς ντροπή . Αγκαλιαστείτε ,αδέρφια όρθοί! Με μια καρδιά , μιά γνώμη . Δικαιοσύνη , βρόντηξε , και έλαμψε , Προκοπή!… ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ Πέθανε σαν σήμερα το 1943 ο μεγάλος Ελληνας ποιητής , και
η κηδεία του μετετράπηκε σε διαδήλωση κατά της γερμανικής κατοχής . Χιλιάδες άνθρωποι ξεχύνονται στους δρόμους της Αθήνας . Μία ομάδα διασπά τον αστυνομικό κλοιό και καταστρέφει το γραφείο του κατοχικού πρωθυπουργού στη Βουλή . Μία άλλη , αφού υπερφαλαγγίζει τους Ιταλούς καραμπινιέρους, πυρπολεί το υπουργείο Εργασίας , όπου είχε γίνει ο προπαρασκευαστικός σχεδιασμός για την επιστράτευση . Κατά τις συγκρούσεις , 3 διαδηλωτές σκοτώνονται και 30 τραυματίζονται σοβαρά . Γεώργιος Παναγούλης