Κατηγορίες
ΠΟΛΙΤΙΚΗΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

ΤΕΧΝΕΣ

Μουσική

Ο μελωδικός κύριος Ραχμάνινοφ

Δημήτρης ΣτεφανάκηςΔημήτρης Στεφανάκης

Σάββατο, 24/10/2026 10:44

Share Tweet

Η ανεξάντλητη μελωδική φλέβα ενός μουσικού φαινομένου

Ο μελωδικός κύριος Ραχμάνινοφ

Ο Σεργκέι Ραχμάνινοφ υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους πιανίστες όλων των εποχών, που συνδύαζε το ύφος και την δεξιοτεχνία σε βαθμό που δύσκολα θα στεκόταν άλλος πιανίστας δίπλα του.

Πέρα όμως από την δεξιοτεχνική του ρώμη ο Σεργκέι επέδειξε μια ανεξάντλητη μελωδική φλέβα. Αν έχει δίκιο ο Στραβίνσκι όταν λέει πως το σημαντικότερο πράγμα στη μουσική είναι η μελωδία, τότε ο συμπατριώτης του παίρνει άριστα. Στις μικρές και μεγάλες συνθέσεις του εντοπίζονται μελωδικές φράσεις που ξεπερνούν τα όρια του κλασικού ρεμπερτορίου. Ο κοσμοπολίτης Ραχμάνινοφ έδωσε στη κλασική μουσική μια πνοή ανανέωσης με πιο κοσμικά μοτίβα, εναλλάσσοντας την πολυφωνία με τη μονωδία και τη δραματική έμφαση.

Δεν είναι λοιπόν μόνο η πιανιστική μεγαλουφυία αυτού του ανθρώπου, είναι και η μελωδική. Είναι η ικανότητά του να περιγράφει την εποχή του σε νότες με εξαιρετική ευελιξία και δυναμική.

Πηγή : Fosonline.gr

Πέθανε η σπουδαία ηθοποιός Μπέτυ Βαλάση, η αξέχαστη «Λωξάντρα»

ΦΩΣ TEAM

Πέμπτη, 15/10/2026 15:38

Share Tweet

Σε ηλικία 89 ετών έφυγε από τη ζωή η αγαπημένη ηθοποιός Μπέτυ Βαλάση, που άφησε το δικό της αποτύπωμα στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Το ΚΚΕ την αποχαιρετά με συγκίνηση, τιμώντας την καλλιτεχνική της πορεία και την αγωνιστική της στάση.

Πέθανε η σπουδαία ηθοποιός Μπέτυ Βαλάση, η αξέχαστη «Λωξάντρα»

Την τελευταία της πνοή σε ηλικία 89 ετών άφησε η Μπέτυ Βαλάση, μία από τις σημαντικές μορφές του ελληνικού θεάτρου, η οποία έγινε ιδιαίτερα αγαπητή στο κοινό μέσα από τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην τηλεοπτική σειρά «Λωξάντρα» της ΕΡΤ.

Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη το 1937, σε οικογένεια προσφύγων από τη Μικρά Ασία, διέγραψε μια μακρά καλλιτεχνική διαδρομή, συνεργαζόμενη με σπουδαίους ηθοποιούς και δημιουργούς.

Στο θέατρο μαθήτευσε κοντά σε σπουδαίους δασκάλους, όπως τον Αιμίλιο Χουρμούζιο, την Κατίνα Παξινού, τον Άγγελο Τερζάκη και τον Σωκράτη Καραντινό. Τη συνέδεε στενή φιλία με τη Μελίνα Μερκούρη, με την οποία έπαιξε μαζί στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Σύμφωνα με δημόσια δήλωσή της το 2019, σε όλη της τη ζωή ψηφίζει ΚΚΕ.

Έκανε δύο γάμους και απέκτησε ένα γιο, το Νικόλα Χάρι Μινισσάλι, ο οποίος σπούδασε σκηνοθεσία στο εξωτερικό. Τον δεύτερο σύζυγό της, γνωστό ηθοποιό Τίτο Βανδή, ερωτεύθηκε το 1982, παντρεύτηκε το 1984 και παρέμειναν μαζί μέχρι το θάνατό του το 2003, σε ηλικία 86 ετών.

Τα τελευταία 4,5 χρόνια της ζωής της φιλοξενήθηκε στο «Σπίτι του Αγωνιστή». Η κηδεία της θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου, στις 11:30, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών και θα είναι πολιτική.

Το ΚΚΕ την αποχαιρέτησε με συγκίνηση, αναδεικνύοντας τόσο την προσφορά της στον πολιτισμό όσο και την κοινωνική και πολιτική της δράση. Η Μπέτυ Βαλάση είχε συμμετάσχει σε πρωτοβουλίες του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, είχε υπάρξει υποψήφια βουλευτής του ΚΚΕ και δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων.

Αναλυτικά η ανακοίνωση του ΚΚΕ:

«Το ΚΚΕ αποχαιρετά με συγκίνηση και βαθιά εκτίμηση τη σπουδαία ηθοποιό Μπέτυ Βαλάση, μια μεγάλη κυρία του ελληνικού θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, έναν άνθρωπο με ξεχωριστό ήθος, καλλιέργεια, δυναμισμό και αγωνιστική στάση.

Από τη Θεσσαλονίκη, όπου γεννήθηκε το 1937, μέσα σε προσφυγική οικογένεια από τη Μικρά Ασία, κουβαλούσε τις ιστορίες και τα βιώματα μιας γενιάς που γνώρισε τον ξεριζωμό και πάλεψε για τη ζωή και την αξιοπρέπειά της. Ήδη από τα παιδικά της χρόνια άρχισε να σχεδιάζει το μέλλον της, δεμένο με την τέχνη και το θέατρο. Ονειρεύτηκε να γίνει ηθοποιός και κυνήγησε το όνειρό της με επιμονή και αποφασιστικότητα.

Μαθήτευσε κοντά σε σπουδαίους δασκάλους και συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες και ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου. Κατάφερε να οικοδομήσει μια ξεχωριστή καλλιτεχνική πορεία. Το θέατρο και η ζωή ήταν για την Μπέτυ Βαλάση ένας αδιαχώριστος κόσμος. «Έπαιζε» με άνεση και φυσικότητα τους ρόλους της τόσο στη θεατρική σκηνή όσο και στην καθημερινότητα. Ήταν θεατρική στη ζωή και ανθρώπινη στο θέατρο.

Η Μπέτυ Βαλάση υπήρξε μία από τις μεγάλες κυρίες του παλιού ελληνικού θεάτρου. Στην τηλεόραση αγαπήθηκε από γενιές θεατών μέσα από τον εμβληματικό ρόλο της Λωξάντρας, στην ομώνυμη σειρά της ΕΡΤ. Οι δύο αυτές γυναίκες ταυτίστηκαν στη συνείδηση του κόσμου. Η αγάπη του κόσμου για τη Λωξάντρα είναι άρρηκτα δεμένη με την ερμηνεία της Μπέτυς Βαλάση.

Η γνωριμία της με τον Τίτο Βανδή, ύστερα από διαφορετικές προσωπικές και καλλιτεχνικές διαδρομές, στάθηκε καθοριστική στη ζωή της. Ένας μεγάλος έρωτας που εξελίχθηκε γρήγορα σε βαθιά συντροφική σχέση και κοινή πορεία ζωής. Δύο σπουδαίοι ηθοποιοί, δύο ξεχωριστοί άνθρωποι, με κοινωνική συνείδηση και αγάπη για το θέατρο. Ξεχωριστή θέση στη ζωή της είχε η στενή φιλία της με τη Μελίνα Μερκούρη.

Η Μπέτυ Βαλάση ήταν μια γυναίκα πληθωρική και πολυδιάστατη. Στο γεμάτο πρόσωπό της διέκρινες την ευαισθησία και τη δυναμικότητα. Ένα μεγάλο, μόνιμο χαμόγελο και ένα οξύ βλέμμα, που διέκρινε και έκρινε τα πάντα. Είχε τη σιγουριά του ανθρώπου που γνώριζε την αξία του, χωρίς να χρειάζεται να την επιδεικνύει. Είχε τη γενναιοδωρία να δίνει, τη δύναμη να επιμένει και το θάρρος να λέει «όχι» όταν κάτι δεν την εξέφραζε.

Αυτή η ουσιαστική σχέση της με τον άνθρωπο και τη ζωή συναντήθηκε φυσικά με την κοινωνική και αγωνιστική της στάση. Συμμετείχε στις δραστηριότητες του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών και περιέβαλλε με αγάπη και έγνοια τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες των ανθρώπων του θεάτρου και των εργαζομένων στον πολιτισμό.

Η σχέση της Μπέτυς Βαλάση με το ΚΚΕ υπήρξε σταθερή και διαρκής. Μιλούσε με εμπιστοσύνη, πίστη και αγάπη για το Κόμμα της. Στήριξε με την παρουσία της, την τέχνη και τον λόγο της την πολιτική και πολιτιστική του δραστηριότητα, στις μεγάλες αλλά και στις δύσκολες στιγμές του, όπως την περίοδο της κρίσης και της ανασυγκρότησης. Υπήρξε υποψήφια βουλευτής με το ΚΚΕ και εκλεγμένη δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Αθήνας. Τα τελευταία 4,5 χρόνια φιλοξενούνταν στο «Σπίτι του Αγωνιστή», παραμένοντας ενεργή πνευματικά και κοινωνικά, κρατώντας ζωντανό το ενδιαφέρον της για την τέχνη και την κοινωνική ζωή.

Η Μπέτυ Βαλάση αφήνει πίσω της μεγάλη παρακαταθήκη στον κόσμο της τέχνης και του πολιτισμού. Αφήνει τη μνήμη μιας γυναίκας δημιουργικής, δυναμικής και ασυμβίβαστης. Αφήνει, όμως, και το παράδειγμα μιας καλλιτέχνιδας που απέδειξε πως η τέχνη δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από τη ζωή. Θα την κρατήσουμε στη μνήμη μας όπως ήταν: ολόφωτη και τρυφερή, αχόρταγη για ζωή και γνώση, μεγάλη ηθοποιός και αγωνίστρια.

Στον γιο της Νικόλα, τον εγγονό της Τίτο και σε όλους τους δικούς της ανθρώπους, στους συναδέλφους της και σε όλους όσοι τη γνώρισαν, την αγάπησαν και συμπορεύτηκαν μαζί της, το ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια.

Η κηδεία της θα γίνει τη Δευτέρα 19 Οκτώβρη, στις 11.30 στο Α’ Νεκροταφείο, και θα είναι πολιτική.»

Πηγή : Fosonline.gr

Πολιτισμός

BELLE ÉPOQUE 31.10.2026 – 15.02.2027 Στο μουσείο Γουλανδρή

ΦΩΣ TEAM

Τρίτη, 13/10/2026 10:16

Share Tweet

Φθινοπωρινή έκθεση στο Μουσείο Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή αφιερωμένη στην Belle Époque

BELLE ÉPOQUE 31.10.2026 - 15.02.2027 Στο μουσείο Γουλανδρή

Το Ίδρυμα Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή παρουσιάζει φέτος το φθινόπωρο μια μεγάλη έκθεση αφιερωμένη στην Belle Époque, μια καθοριστική περίοδο που διαμόρφωσε βαθιά την πολιτιστική και κοινωνική ιστορία της Ευρώπης, η οποία θα ανοίξει τις πόρτες της για το κοινό στις 31 Οκτωβρίου 2026 και θα διαρκέσει έως τις 15 Φεβρουαρίου 2027.

Η έκθεση επικεντρώνεται στο Παρίσι. Μέσα από την εντυπωσιακή ανάπτυξη της αφίσας, η οποία κυριαρχεί στον δημόσιο χώρο, η «Πόλη του Φωτός» αποκαλύπτει τις φιλοδοξίες, τις ανησυχίες και τις αντιφάσεις μιας κοινωνίας σε μετάβαση: τη διεύρυνση της πρόσβασης στην τέχνη, την άνθηση του κόσμου του θεάματος, την ενδυνάμωση ενός ελεύθερου τύπου, την άνοδο της σύγχρονης διαφήμισης, καθώς και τον καθοριστικό ρόλο της βιομηχανικής ανάπτυξης.

Μέσα από περίπου 90 έργα, η έκθεση αναδεικνύει τη δημιουργική ιδιοσυγκρασία σημαντικών καλλιτεχνών όπως οι Henri de Toulouse-Lautrec, Alfons Mucha, Théophile-Alexandre Steinlen, Pierre Bonnard, Maurice Denis, Félix Vallotton και Henri-Gabriel Ibels. Στο σύνολο τους, τα έργα αυτά συνθέτουν ένα γοητευτικό πανόραμα μιας λαμπρής εποχής, της Belle Époque.

Την επιμέλεια της έκθεσης έχουν αναλάβει η Μαρία Κουτσομάλλη-Moreau, Υπεύθυνη Συλλογής του Ιδρύματος B&E Γουλανδρή και η Marina Ferretti Bocquillon, Επίτιμη Επιστημονική Διευθύντρια του Musée des impressionnismes στο Giverny.

Συντελεστές

Ίδρυμα Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή Οργάνωση έκθεσης
Κυριάκος Κουτσομάλλης Γενική Διεύθυνση
Μαρία Κουτσομάλλη-Moreau, Marina Ferretti Bocquillon Επιμέλεια έκθεσης
Αλεξάνδρα Παπακωστοπούλου Γενικός συντονισμός
Παρασκευή Γερολυμάτου, Ανδρέας Γεωργιάδης Σκηνογραφία έκθεση

Εισιτήρια

Είσοδος στην περιοδική έκθεση

16€

ΑΓΟΡΑΜειωμένο εισιτήριο για την περιοδική έκθεση

13€

ΑΓΟΡΑΕλεύθερη είσοδος για B&E Members

ΓΙΝΕ ΜΕΛΟΣ

Σχετικές εκδηλώσεις

Ξεναγήσεις στην έκθεση «BELLE ÉPOQUE»

Ξεναγήσεις στην έκθεση «BELLE ÉPOQUE»Μουσείο Ιδρύματος Β&Ε Γουλανδρή, ΑθήναΊδρυμα Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή, Αθήν

Διαβάστε το «ΦΩΣ» καθημερινά στον υπολογιστή σας

Ακολουθήστε το ΦΩΣ στο Facebook και στο Instagram

Όλα τα φύλλα της εφημερίδας, από το 1958 μέχρι σήμερα με σημαντικά αθλητικά γεγονότα, μπορείτε να τα προμηθευτείτε τώρα σε προνομιακή τιμή από το eshop μας

Πηγή : Fosonline.gr

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ

«Πολίτες β’ κατηγορίας» του Μπράιαν Φρίελ σε σκηνοθεσία Τζένης Κόλλια

Στις 30 Ιανουαρίου 1972, στο Ντέρι της Βόρειας Ιρλανδίας, κατά τη διάρκεια μιας πορείας για τα πολιτικά δικαιώματα, οι δυνάμεις καταστολής άνοιξαν πυρ εναντίον άοπλων διαδηλωτών, σκοτώνοντας ακαριαία 13 ανθρώπους (και τραυματίζοντας θανάσιμα έναν ακόμα). Ο Μπράιαν Φρίελ, ο «Ιρλανδός Τσέχωφ» όπως συχνά χαρακτηρίζεται, συμμετέχει ο ίδιος στην πορεία, προσπαθεί να σωθεί από τις σφαίρες των Βρετανών αλεξιπτωτιστών και συγκλονίζεται από τη σφαγή που ακολουθεί. Εχει ήδη στα σκαριά ένα έργο με θέμα τη φτώχεια, στο ύφος της φάρσας, όμως η «Ματωμένη Κυριακή» τον κάνει να το μετατρέψει στο πιο άμεσα πολιτικό του έργο, το «Πολίτες β’ κατηγορίας» (The Freedom of the City), που το ολοκληρώνει «εν θερμώ» την ίδια μόλις χρονιά. Το έργο παρακολουθεί την τραγική μοίρα τριών φτωχών, άοπλων διαδηλωτών που καταφεύγουν κατά λάθος στο πολυτελές δημαρχείο του Ντέρι για να γλιτώσουν από τα δακρυγόνα, στοχοποιούνται ως επικίνδυνοι «τρομοκράτες» και δολοφονούνται από τον στρατό. Τον Φεβρουάριο του 1973 ανεβαίνει σχεδόν ταυτόχρονα σε Δουβλίνο και Λονδίνο και χαρακτηρίζεται από τις αγγλικές εφημερίδες «αντικυβερνητική προπαγάνδα» και «αγκιτπρόπ». Το 1978 ανεβαίνει από τον Θίασο Καρέζη – Καζάκου στο Θέατρο «Αθήναιον», όπου το ελληνικό κοινό κάνει τις δικές του νωπές προβολές και συσχετίσεις με τη δικτατορία. Σχεδόν 50 χρόνια μετά, ανεβαίνει για 2η χρονιά στο Θέατρο «Τζένη Καρέζη», αφιερωμένο στη μνήμη του Κώστα Καζάκου, σε σκηνοθεσία της Τζένης Κόλλια.

***

Πώς όμως μπορεί να ανέβει η παράσταση σήμερα χωρίς να αποτελεί απλή επέτειο των ιστορικών γεγονότων και των αντίστοιχα ιστορικών παραστάσεων; Οι συντελεστές παίρνουν μια σαφή απόφαση, που εκκινεί από τη φανερή πολιτική τους στόχευση. Η μετάφραση του Μιχάλη Σιώνα και η δραματουργική του επεξεργασία από κοινού με τη σκηνοθέτιδα φέρνουν το κείμενο στο «εδώ και τώρα», δημιουργώντας ένα σχεδόν νέο έργο, που δεν αναφέρεται ευθέως στο ιρλανδικό ζήτημα. Οι τρεις χαρακτήρες έχουν ελληνικά ονόματα, με συμβολική σημασία (Παύλος, Αλέξης, Λέλα), ενώ οι σκέψεις τους και οι συνθήκες στις οποίες ζουν παραπέμπουν ευθέως στη δική μας εποχή. Η σκηνοθεσία κινείται σε δύο φαινομενικά αντίθετους πόλους, δίνοντας από τη μία την αίσθηση πολιτικού θρίλερ και από την άλλη το ύφος ενός άχρονου, καφκικού κόσμου της εξουσίας. Ετσι, τα διάφορα πρόσωπα της πολιτικής εξουσίας (στρατιωτικοί, εγκληματολόγοι, δικαστές, δημοσιογράφοι, ιερείς, κοινωνιολόγοι – «θεωρητικοί» της φτώχειας) μοιάζουν με ένα συμπαγές μέτωπο που παρεισφρέει στην πλοκή για να αλλοιώσει την αλήθεια και να εξωραΐσει την καπιταλιστική και κρατική βία.

Η Τζένη Κόλλια εντάσσει τα στοιχεία θεάτρου – ντοκουμέντο και επικού θεάτρου που υπάρχουν στο κείμενο στην κλειστοφοβική ατμόσφαιρα της συνθήκης του εγκλεισμού των τριών χαρακτήρων, η οποία δημιουργείται μέσα από την εύστοχη σκηνογραφία του Πάρι Μέξη, τους υποβλητικούς φωτισμούς της Στέλλας Κάλτσου και την ηλεκτρισμένη μουσική του Αλέξανδρου Καζάκου. Νιώθουμε κι εμείς εγκλωβισμένοι στο δημαρχείο, εγκλωβισμένοι μέσα στη βία του καπιταλισμού. Αλλωστε αυτός είναι ο πυρήνας του έργου. Οπως σημείωνε ο Μπράιαν Φρίελ στο χειρόγραφό του, τα ερωτήματα που πρέπει να αναδυθούν είναι: «Η φύση της εξουσίας. Το αποτέλεσμα της εξουσίας. Η φύση της φτώχειας. Το αποτέλεσμα της φτώχειας». Πράγματι, αυτοί οι τρεις πολίτες είναι απλώς «β’ κατηγορίας»: Είναι φτωχοί, και αυτό είναι το μόνο που τους ενώνει. Δεν έχουν τίποτα το ηρωικό, ούτε προσδοκούν να γίνουν ήρωες.

Ο Παναγιώτης Παπαϊωάννου στον ρόλο του «Παύλου» ισορροπεί ανάμεσα στην εκρηκτικότητα και τη σκωπτικότητα με εξαιρετικό ρυθμό. Ο Αργύρης Λάμπρου προσέδωσε ευαισθησία και μέτρο στον ανυποψίαστο «ειρηνιστή» «Αλέξη», κάνοντάς τον ακόμα πιο τραγική φιγούρα. Ο Νέστωρ Κοψιδάς επέκτεινε τα στοιχεία των ρόλων του (εισαγγελέας / ιερέας) σε όλη την ατμόσφαιρα, σχεδόν με κινηματογραφικό τρόπο. Ο Τίτος Μακρυγιάννης και ο Γιάννης Λατουσάκης κατάφεραν να υπηρετήσουν τους πολλαπλούς ρόλους με λεπτές αποχρώσεις στις διαφοροποιήσεις, φέροντας το τεχνοκρατικό, ψυχρό ύφος των μηχανισμών της εξουσίας. Η Βασιλική Διαλυνά ξεχώρισε για την τρυφερότητα και τη στοχευμένη απλότητα με την οποία αντιμετώπισε τον ρόλο της Λέλας, που κατέβηκε στην πορεία λόγω της μητρικής της αγάπης και μέχρι την τελευταία στιγμή πίστευε ότι βγαίνοντας από το δημαρχείο θα πάει να πάρει τα παιδιά της από το σχολείο. Ομως εμείς γνωρίζουμε το τραγικό τέλος, και ακούγοντας τις καταθέσεις των στρατιωτικών, το παραλήρημα του ιερέα για τον κομμουνιστικό κίνδυνο και τη διαστρέβλωση των γεγονότων από τα ΜΜΕ, νιώθουμε ότι οι «Ματωμένες Κυριακές» κάθε λαού είναι και δικές μας.

Θ. Α.

Πηγή : Ριζοσπάστης 9 – 10 – 2026

Παρασκήνιο

Φρεντερίκ Σοπέν – Μόνο λίγο χώμα, χώμα πολωνικό

Δημήτρης ΣτεφανάκηςΔημήτρης Στεφανάκης

Δευτέρα, 05/10/2026 10:47

Share Tweet

Η πατρίδα ζούσε πάντοτε μέσα του

Φρεντερίκ Σοπέν - Μόνο λίγο χώμα, χώμα πολωνικό

Ο Σοπέν γεννήθηκε σ’ ένα χωριό της Πολωνίας αλλά η οικογένειά του μετακόμισε στη Βαρσοβία όταν ήταν μόλις εννιά μηνών. Τα πρώτα μαθήματα πιάνου τα πήρε από την μεγάλη του αδερφή και σε ηλικία επτά ετών έδωσε το πρώτο του κονσέρτο. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του στο Ωδείο της Βαρσοβίας, αντιλήφθηκε πως η πατρίδα του δεν θα του έδινε και πολλές ευκαιρίες να αναδειχθεί. Η Πολωνία πάλευε για την ανεξαρτησία της.

Ο Σοπέν έφυγε για τη Δυτική Ευρώπη στις αρχές του 1830. Λίγες βδομάδες αργότερα τα πολωνικά στρατεύματα στασίασαν κι ο πανίσχυρος Ρωσικός στρατός εισέβαλε στη χώρα και τα συνέτριψε. Ανησυχώντας για τους δικούς του ανθρώπους που άφησε πίσω του έφτασε στο Παρίσι το Σπετέμβρη του 1831. Ήταν πια ένας πολιτικός πρόσφυγας που έπρεπε να ξεχάσει το δρόμο της επιστροφής. Στη Γαλλική πρωτεύουσα σχετίστηκε με σπουδαίους συνθέτες όπως ο Λιστ και ο Μέντελσον, με συγγραφείς όπως ο Μπαλζάκ κι ο Ουγκώ, ενώ έκανε παρέα και με τον Ευγένιο Ντελακρουά.

Ξεκινούσε μια γόνιμη περίοδος που θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή αν η επισφαλής υγεία του δεν περιόριζε τόσο τις δημόσιες εμφανίσεις του. Χωρίς έσοδα από κονσέρτα ο Σοπέν πέρασε δύσκολα τα χρόνια της δεκαετίας του ’30 πουλώντας παρτιτούρες και κάνοντας μαθήματα πιάνου. Στην πραγματικότητα φυτοζωούσε. Πέρα από τη ακράδαντη πεποίθηση του μεγάλου ταλέντου του είχε ακόμα μια παρηγοριά. Σε μια χρυσή κούπα είχε βάλει, φεύγοντας, μια χούφτα χώμα πολωνέζικο!

Διαβάστε το «ΦΩΣ» καθημερινά στον υπολογιστή σας

Ακολουθήστε το ΦΩΣ στο Facebook και στο Instagram

Όλα τα φύλλα της εφημερίδας, από το 1958 μέχρι σήμερα με σημαντικά αθλητικά γεγονότα, μπορείτε να τα προμηθευτείτε τώρα σε προνομιακή τιμή από το eshop μας

Πηγή : Fosonline.gr

Κοινοποιήστε

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *