ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΡΑΓΔΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΓΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΛΙΒΥΚΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ
«Αποκαλυπτήρια» για την επικίνδυνη πολιτική της εμπλοκής
Νέες επικίνδυνες εξελίξεις σηματοδοτεί η έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου του 2019 και από τη Βουλή που εδρεύει στη Βεγγάζη, ταράζοντας ακόμα περισσότερο τα «ήρεμα νερά» που επικαλείται η ελληνική κυβέρνηση ότι επικρατούν στις σχέσεις με την Τουρκία, σε συνθήκες που οξύνονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και πόλεμοι και στην Ανατολική Μεσόγειο, κόντρες του κεφαλαίου όπου μπλέκονται μέχρι τα μπούνια η ελληνική και η τουρκική αστική τάξη.
Πρόκειται για το ανατολικό «στρατόπεδο» στον πολύχρονο πόλεμο για την κυριαρχία στην πολύπαθη χώρα, με το οποίο μάλιστα η ελληνική κυβέρνηση ισχυριζόταν τα τελευταία χρόνια ότι ανέπτυσσε «στενή συνεργασία», δήθεν ως αντίβαρο στη συνεργασία της Τουρκίας με τη «διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση» που εδρεύει στην Τρίπολη (δυτική Λιβύη). Σε αυτό το φόντο, εκτός όλων των άλλων η νέα εξέλιξη αναδεικνύει τις στενές σχέσεις που το τουρκικό κεφάλαιο αναπτύσσει πλέον και με τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές στη βορειοαφρικανική χώρα, επιταχύνοντας τις προσπάθειές του να αναβαθμίσει τη γεωπολιτική του θέση σε όλη την περιοχή.
Υπενθυμίζεται ότι το 2019 η Βουλή της Βεγγάζης δεν είχε επικυρώσει το μνημόνιο, μην αναγνωρίζοντας νομική δικαιοδοσία στην κυβέρνηση της δυτικής Λιβύης – κάτι για το οποίο τότε η ελληνική κυβέρνηση (και όχι μόνο) πανηγύριζε, έχοντας «ποντάρει» στην πλευρά Χαφτάρ.
Οταν τα «συμφέροντα» …υπερασπίζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα
Η ελληνική κυβέρνηση από την πλευρά της έσπευσε να καταγγείλει την απόφαση, επιμένοντας ότι «δεν μεταβάλλει τον παράνομο, άκυρο και ανυπόστατο χαρακτήρα του μνημονίου», ότι «αποτελεί εσωτερικό κείμενο» κ.λπ. Ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών, Γ. Γεραπετρίτης, σε συνέντευξή του, κατά τη γνωστή τακτική τους εφησύχαζε ότι η κυβέρνηση «θα κινητοποιήσει τους δικούς της μηχανισμούς έτσι ώστε να υπάρξει καταγγελία αυτού του μνημονίου». Δίνοντας μια ιδέα, θύμισε ότι η κυβέρνηση «προκήρυξε οικόπεδα νοτίως της Κρήτης, εκεί που είναι το τουρκολιβυκό μνημόνιο», οπότε εκεί «έχει πολύ περισσότερα συμφέροντα, έχει έργα διασυνδεσιμότητας τα οποία περνούν, άρα δεν πρόκειται να εφαρμοστεί», όπως ισχυρίστηκε.
Τι δεν είπε; Οτι είναι ακριβώς αυτά τα συμφέροντα του κεφαλαίου, τα ανταγωνιστικά σχέδια επιχειρηματικών ομίλων και αστικών τάξεων που βάζουν «μπουρλότο» στην περιοχή, δημιουργούν τους κινδύνους για τους λαούς, ενώ υπονομεύουν και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Θυμίζουμε π.χ. ότι οι ίδιοι ξεμπροστιάστηκαν τον περασμένο Φλεβάρη, με όσα φρόντισαν να προσθέσουν στη σύμβαση με την κοινοπραξία «Chevron» – «Helleniq Energy» για την παραχώρηση αποκλειστικών δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων σε θαλάσσιες περιοχές νότια της Κρήτης.
Από τα έγγραφα που δημοσιοποιήθηκαν τότε προέκυπτε ότι η ελληνική κυβέρνηση άφηνε ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο να παραχωρήσει κομμάτια αυτών των περιοχών:
«Οι γεωγραφικές συντεταγμένες των νότιων και πλευρικών ορίων της Συμβατικής Περιοχής μπορούν να αναθεωρηθούν από τον Εκμισθωτή (σ.σ. το ελληνικό Δημόσιο), σε περίπτωση σύναψης συμφωνίας μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και ενός ή περισσότερων γειτονικών κυρίαρχων κρατών η οποία οριοθετεί την υφαλοκρηπίδα ή την ΑΟΖ της Ελληνικής Δημοκρατίας στη Συμβατική Περιοχή».
Επίσης, σε αυτήν την περίπτωση «το τμήμα της Συμβατικής Περιοχής που σύμφωνα με τις διατάξεις της συμφωνίας οριοθέτησης βρίσκεται πέραν της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας / ΑΟΖ της Ελληνικής Δημοκρατίας (η “Οριοθετημένη Περιοχή”) παύει να αποτελεί μέρος της Συμβατικής Περιοχής και όλα τα δικαιώματα του Μισθωτή επί του τμήματος αυτού εκλείπουν».
Πόσο πιο καθαρά να ειπωθεί ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα στη βάση των οποίων υποτίθεται ότι υπογράφονται οι συμφωνίες (και έτσι τάχα «κατοχυρώνονται», όπως λέει η κυβέρνηση) τίθενται υπό συζήτηση και γίνονται αντικείμενο διαπραγμάτευσης – ιμπεριαλιστικού παζαριού με άλλες χώρες της περιοχής, με καθοριστικό τον ρόλο των ενεργειακών μονοπωλίων…
Παράγοντας όξυνσης των ανταγωνισμών και επικίνδυνων «διευθετήσεων» οι συμμαχίες της αστικής τάξης
Αντίστοιχα «αποκαλυπτήρια» υπάρχουν και σε ό,τι αφορά την επίκληση της κυβέρνησης (και των υπόλοιπων κομμάτων του ευρωατλαντισμού) στις «ισχυρές συμμαχίες» της αστικής τάξης, στους «συμμάχους και εταίρους» της, παραπέμποντας και στις καταδικαστικές δηλώσεις από πλευράς ΕΕ, αλλά και στο ότι «μέσα από την Ελλάδα περνάνε όλα τα χρηματοδοτικά πρωτόκολλα της Λιβύης, περνάει η ειρηνευτική αποστολή η οποία βρίσκεται στη Λιβύη, μέσα από την Ελλάδα περνάει η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας προς την ΕΕ». Μόνο που – όπως δείχνουν και οι ίδιες οι εξελίξεις – όλα αυτά αποτελούν παράγοντες ξένους για τα λαϊκά συμφέροντα, οι οποίοι περιπλέκουν παραπέρα τους ανταγωνισμούς, αλλά και την άλλη όψη τους, την επιχείρηση επώδυνων «διευθετήσεων» που δημιουργούν τους όρους νέας κλιμάκωσης.
Πολύ χαρακτηριστική ήταν η απάντηση που έδωσε το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών όταν ρωτήθηκε σχετικά: «Η επίλυση των ζητημάτων που αφορούν τις θαλάσσιες ζώνες εξυπηρετεί τα συμφέροντα όλων των πλευρών και ανοίγει τον δρόμο για εμπορικές επενδύσεις και ερευνητικές δραστηριότητες που θα ωφελήσουν ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου (…) Ενθαρρύνουμε τους εταίρους μας στην Ανατολική Μεσόγειο να επιλύουν τις διαφορές τους σχετικά με τις θαλάσσιες ζώνες μέσω διαπραγματεύσεων με καλή πίστη». Και πρόσθεσε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ: «Η Ελλάδα και η Τουρκία είναι αμφότερες σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ. Τις ενθαρρύνουμε να διεξαγάγουν διμερή διάλογο για την αντιμετώπιση οποιωνδήποτε σημείων διαφωνίας μεταξύ τους».
Μέσα σε πέντε γραμμές ξεγύμνωσε τον επικίνδυνο εφησυχασμό που καλλιεργούσε η κυβέρνηση, ειδικά μετά και την επίσκεψη Ρούμπιο, επιβεβαιώνοντας ότι προέχει να επιταχυνθούν μπίζνες και κολιγιές που θα διευκολύνουν τις πολεμικές προετοιμασίες του αμερικανοΝΑΤΟικού στρατοπέδου.
Ηταν τέτοιο το στραπάτσο που ακόμα και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Δ. Καιρίδης, μιλώντας στον «Real FM» χαρακτήρισε την αμερικανική ανακοίνωση «κατάπτυστη» και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ «άντρο του ισαποστακισμού», κατηγορώντας το επίσης ότι «εξισώνει το θύμα με τον θύτη» και περιγράφοντας την κύρωση του μνημονίου ως «πολιτική ήττα», ενώ βέβαια την ίδια ώρα έκρυψε βολικά «κάτω από το χαλί» τις αιτίες.
Ενδεικτική είναι και η δήλωση της εκπροσώπου του γερμανικού ΥΠΕΞ, Κάτριν Ντεσάουερ, η οποία επανέλαβε την «απολύτως ξεκάθαρη» θέση Βρυξελλών και Βερολίνου για οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών «βάσει του ισχύοντος Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και με τη συμμετοχή των εμπλεκόμενων παράκτιων κρατών». Ερωτηθείσα δε αν η Γερμανία θα υποστήριζε ενδεχόμενες κυρώσεις σε βάρος της Λιβύης, με δεδομένο και ότι η ΕΕ διατηρεί πολλά προγράμματα στήριξης στη Λιβύη, απάντησε πως κάτι τέτοιο «πάει πολύ μακριά»…
Παζάρι με την Αίγυπτο, με οδηγό το προβληματικό προηγούμενο
Σε αυτό το φόντο, και ενώ στη συνέντευξή του ο Γεραπετρίτης δεν έδωσε σαφή απάντηση αν η κυβέρνηση θα επεκτείνει τα ελληνικά χωρικά ύδατα νότια και δυτικά της Κρήτης στα 12 ν.μ., με τον ισχυρισμό πως «η Ελλάδα δεν αντιδρά σπασμωδικά», από το ΥΠΕΞ έσπευσαν να δημοσιοποιήσουν ότι σε συνομιλία με τον Αιγύπτιο ομόλογό του «συμφώνησαν να συνεχίσουν τις διαβουλεύσεις με στόχο την επέκταση του γεωγραφικού πεδίου εφαρμογής της Συμφωνίας του 2020 για την οριοθέτηση ΑΟΖ» των δύο χωρών.
Θυμίζουμε ότι πρόκειται για πολύ προβληματική συμφωνία: Πέρα από το ότι έχει αφήσει μέχρι τώρα χωρίς διευθέτηση όλη τη ζώνη από τη Ρόδο (από τον 28ο μεσημβρινό συγκεκριμένα) έως το Καστελλόριζο, «γκριζάροντάς» την, επιπλέον αναγνωρίζει μικρότερη επήρεια για την Ελλάδα στα νοτιοανατολικά ακόμα και του μεγαλύτερου ελληνικού νησιού, της Κρήτης, με ό,τι συνεπάγεται αυτό ως θεσμοθετημένο προηγούμενο για το σύμπλεγμα της Μεγίστης και τη δική του επιρροή στους υπολογισμούς και στα παζάρια τους.
Σε αυτήν την αλληλουχία εξελίξεων η μόνιμη αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ, πρέσβειρα Αγλαΐα Μπαλτά, απέστειλε επιστολή προς τον γγ των Ηνωμένων Εθνών «επισημαίνοντας τις ελληνικές θέσεις». «Ειδικότερα, υπογραμμίζεται μεταξύ άλλων ότι το ψευδεπίγραφο τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι άκυρο και ανυπόστατο, αντίκειται στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και δεν δύναται να παραγάγει έννομα αποτελέσματα έναντι τρίτων κρατών», λένε το γνωστό τροπάρι διπλωματικές πηγές.
Ο δε Γεραπετρίτης υποδέχθηκε στο υπουργείο την πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αννίτα Δημητρίου, για να συζητήσουν «τις διμερείς σχέσεις, το Κυπριακό και τις περιφερειακές εξελίξεις, με έμφαση στη Λιβύη». «Επιβεβαιώθηκε η πλήρης ταύτιση απόψεων», λένε από το ΥΠΕΞ.
Επόμενο «επεισόδιο» το καλώδιο
Η κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου ήρθε λίγες μέρες μετά την υποβολή αιτήματος της γαλλικής εταιρείας «Nexans», αναδόχου του έργου Great Sea Interconnector, προς το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, για έκδοση NAVTEX ώστε να επαναληφθούν οι εργασίες πόντισης του περιβόητου καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης – Κύπρου, στην οποία διεκδικεί ρόλο και η Τουρκία, ισχυριζόμενη ότι περνά από δικές της θαλάσσιες ζώνες.
Δημοσιεύματα στον αστικό Τύπο δίνουν εικόνα «άτυπης συμφωνίας» μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας, μετά και την απαίτηση, όπως την εξέφρασε στα «Νέα» ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χ. Φιντάν, το πλοίο που θα διεξάγει τις έρευνες «να μας αποστέλλει μια γραπτή ειδοποίηση, όχι απλώς προφορική, στην οποία να αναφέρει: “Πρόκειται να προβούμε σε συγκεκριμένες ενέργειες στη συγκεκριμένη περιοχή, ορίστε οι συντεταγμένες”», αλλά και την ακόλουθη τοποθέτηση Γεραπετρίτη ότι «εφόσον υπάρξει η αδειοδότηση εκ μέρους της Ελλάδας, η ενημέρωση σχετικά με την έρευνα και την πόντιση είναι κάτι το οποίο θα μπορούσε να είναι δυνατόν».
Την ίδια ώρα, στα τουρκικά ΜΜΕ παρουσιάστηκε εκτενώς και ως «πρόκληση για τη Γαλάζια Πατρίδα» η άσκηση «Ευνομία», που πραγματοποιήθηκε στις αρχές της εβδομάδας με τη συμμετοχή Κύπρου, Γαλλίας και Ιταλίας, σε περιοχές από όπου διέρχεται το καλώδιο, ενώ μέσα στη βδομάδα NAVTEX και αντιNAVTEX ανταλλάχθηκαν και για το τηλεπικοινωνιακό καλώδιο EMC (East to Med Data Corridor) στην Ανατολική Μεσόγειο.
Επίσης, η κυβέρνηση κατέθεσε στο ΣτΕ το Προεδρικό Διάταγμα για το θαλάσσιο πάρκο στο Νότιο Αιγαίο. Η θέσπισή του έχει προκαλέσει την αντίδραση της Τουρκίας, που δεν αναγνωρίζει την ελληνική κυριαρχία σε ορισμένες από τις νησίδες, θεωρώντας τες «γκρίζες ζώνες» (π.χ. την Κίναρο και τα Λέβιθα). Εξάλλου, με προεδρικά διατάγματα που υπέγραψε ο Ερντογάν τον περασμένο Αύγουστο προχώρησε στην ανακήρυξη δύο «εθνικών θαλάσσιων πάρκων» σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, τα οποία, σε αντίθεση με τη διεθνή πρακτική, εκτείνονται σε διεθνή ύδατα, ενώ επιπρόσθετα αναμένεται και το νομοσχέδιο της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Θ.
Σάββατο 24 Οχτώβρη 2026 – Κυριακή 25 Οχτώβρη 2026
Σάββατο 24 Οχτώβρη 2026 – Κυριακή 25 Οχτώβρη 2026
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Μία φωνή της αστικής τάξης διερωτάται…
Καιρίδης: «Η Τουρκία έχει στη Λιβύη 5.000 στρατιώτες. Εμείς;»
Αν κάτι οφείλει να αναγνωρίσει κανείς στον κ. Δημήτρη Καιρίδη, είναι το θάρρος της γνώμης του.
Βουλευτής και πρώην υπουργός της κυβέρνησης της ΝΔ, καθηγητής με μόνιμο στασίδι στα κανάλια. Ενας άνθρωπος που δεν κρύβει ότι είναι σάρκα από τη σάρκα του ευρωατλαντισμού, του σάπιου «φιλελεύθερου» κόσμου της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής φρίκης. Το «φωνάζει» με κάθε αφορμή.
Ο κ. Καιρίδης, λοιπόν, ασκώντας όντως σφοδρή κριτική στην ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το απαράδεκτο τουρκολιβυκό σύμφωνο, ανέδειξε τις αντιθέσεις εντός του ευρωατλαντικού στρατοπέδου, τα ζόρια που αντιμετωπίζουν «στρατηγικοί σύμμαχοι» της αστικής τάξης, όπως η Γαλλία, η Αίγυπτος κ.λπ.
Χαρακτήρισε το αστικό πολιτικό σύστημα της Ελλάδας «φοβικό» και κάνοντας αναφορά ουσιαστικά σε ζητήματα οριοθέτησης ΑΟΖ, είπε πως «οποιαδήποτε υπογραφή προϋποθέτει διαπραγμάτευση, οποιαδήποτε διαπραγμάτευση προϋποθέτει συμβιβασμό και υποχωρήσεις και οποιοσδήποτε συμβιβασμός έχει ένα δούναι και λαβείν. Στον φόβο των πολιτικών να μην κατηγορηθούνε για το δούναι, ξεχνάνε το λαβείν».
«Η κάθε εποχή δημιουργεί τις δικές της “Μεγάλες Ιδέες”», δεν έλεγε ο υπουργός Αμυνας Νίκος Δένδιας; Ε, όταν η ελληνική αστική τάξη, μέσα από τις αντιθέσεις της, ήθελε την «Ελλάδα των 5 θαλασσών και των 3 ηπείρων», τμήμα της ήταν διατεθειμένο να «δώσει» τη Θεσσαλονίκη για το Μοναστήρι ή τη Θράκη και τη Σμύρνη.
Δηλαδή οι «συμβιβασμοί» που κάνει δεν είναι από «υποχωρητικότητα», είναι ακριβώς επειδή είναι αποφασισμένη να κερδίσει όσα παραπάνω μπορεί μέσα από τον πόλεμο και τη διαπραγμάτευση, «χαρίζοντας» πάντα το αίμα και τα συμφέροντα του λαού.
Να λοιπόν τι είπε ο κ. Καιρίδης, μετά τον σχολιασμό για πιθανούς «συμβιβασμούς»:
«Ο κόσμος έχει αλλάξει. Δεν μπορεί να αρχίζει και να τελειώνει η εξωτερική μας πολιτική στο Διεθνές Δίκαιο, το οποίο είναι η κορωνίδα (…) Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι ζούμε σε μια νέα εποχή (…) Λοιπόν, πρέπει τώρα όλοι μαζί, γιατί είναι εθνικά τα ζητήματα, χωρίς καμία έτσι διάθεση μικροπολιτικού ανταγωνισμού (…) Η Τουρκία έχει 5.000 στρατιώτες. Να πούμε και τα νούμερα, στη Λιβύη 5.000 στρατιώτες. Εμείς στείλαμε μια φρεγάτα στην Κύπρο να προστατεύσουμε την Κύπρο και ξεσηκώθηκε το σύμπαν (…) και με στρατό και μια κοινωνία (σ.σ. η Τουρκία) διατεθειμένη και ανεκτική απέναντι στα φέρετρα».
Πρώτον, στην αποστολή φρεγάτας στην Κύπρο, για την «προβολή ισχύος» της ελληνικής αστικής τάξης, το μόνο κόμμα που εναντιώθηκε είναι το ΚΚΕ και ορισμένοι το έλεγαν «προδοτικό». Οπότε, ο κ. Καιρίδης απλά «προετοιμάζει» το έδαφος και εκφράζει την απαίτηση για ακόμα μεγαλύτερη «σύγκλιση» μεταξύ των αστικών δυνάμεων στο μέλλον.
Πάμε παρακάτω.
Ο «ρεαλισμός» του κεφαλαίου, στην πολεμική εποχή του καπιταλισμού, είναι η …προετοιμασία για την καταστροφή και τον θάνατο, γιατί αυτό απαιτούν τα συμφέροντά του.
Μπορεί να το δει κανείς με πάρα πολλές εκφράσεις αστών πολιτικών και καθημερινά γεγονότα.
Να αποκτήσουμε «κουλτούρα φέρετρων», να έχουμε «κιτ επιβίωσης 72 ωρών», να κάνουμε ασκήσεις «ομαλής μετάβασης στον πόλεμο», να είναι ο κάθε «πολίτης» και «οπλίτης», να έχουμε «εθνικό συμφέρον» όπου είναι ο «ζωτικός χώρος» των ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων, να γίνει η Ελλάδα «πάροχος ασφαλείας» κ.λπ. Τα παραδείγματα είναι πολλά.
Οι αστοί πολιτικοί είναι συνειδησιακά αποφασισμένοι και με κάθε αφορμή «χτυπούν» την καμπάνα όταν το «ρολόι του κόσμου» έχει ήδη «χτυπήσει μεσάνυχτα».
Θέλουν ο λαός να στηρίξει τα συμφέροντα των καπιταλιστών ακόμα και με το αίμα του, αλλιώς, όπως λένε, δεν θα επιβιώσουμε ως «έθνος». Η εργατική τάξη δεν έχει κανένα κοινό συμφέρον με τους εκμεταλλευτές της.
Με την ίδια αποφασιστικότητα, και με το ΚΚΕ μπροστά, ο λαός πρέπει να δυναμώσει τα χτυπήματα εναντίον τους.
Μπ.
ΕΡΓΑΤΙΚΑ
ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΗΣ ΓΣΕΕ
Για χατίρι της κυβέρνησης «γριά το μεσοχείμωνο θυμήθηκε πεπόνι»
Σε μια περίοδο που οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν την όξυνση των προβλημάτων, τη μεγάλη ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς, τους κινδύνους από την εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και στους σχεδιασμούς των καπιταλιστών, την άθλια κατάσταση στους χώρους δουλειάς, στα νοσοκομεία, στα σχολεία, η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ με όλες τις δυνάμεις της δίνει στήριξη στην πολιτική της κυβέρνησης και του συστήματος της εκμετάλλευσης. Μάλιστα το κάνει εξαγγέλλοντας …«σκληρή προετοιμασία για μεγάλους αγώνες». Οσα λέει δεν τα πιστεύει βέβαια ούτε η ίδια, όμως ικανοποιούν κυβέρνηση και μεγαλοεργοδοσία, και ταυτόχρονα στοχεύουν να καλλιεργήσουν κλίμα μοιρολατρίας στους εργαζόμενους, στη γνωστή λογική «δεν φταίμε εμείς που δεν αποφασίζουμε για απεργία, αλλά οι εργαζόμενοι που δεν απεργούν, που δεν κινητοποιούνται και δυσκολεύουν τη λήψη οποιασδήποτε απόφασης για αγωνιστική κινητοποίηση».
Ο τρόπος που επιλέγει να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα κυβέρνησης και εργοδοτών δεν είναι καινούργιος. Από «καμπάνιες» και happenings, άλλο τίποτα. Ομως η τακτική είναι αποκαλυπτική για το ζόρι που τραβάει να πετύχει τον στόχο της. Από τις δηλώσεις του παρελθόντος ότι οι απεργίες «έχουν φάει τα ψωμιά τους» και πρέπει τα συνδικάτα να βρουν «νέες μορφές αγώνα», φτάσαμε στις διακηρύξεις προετοιμασίας του εργατικού κινήματος για «μεγάλους, πετυχημένους απεργιακούς αγώνες» οι οποίοι θα δοθούν κάποτε, στο απροσδιόριστο μέλλον.
Εχουν περάσει ήδη τρεις βδομάδες από τη συνεδρίαση της διοίκησης της ΓΣΕΕ, και η πλειοψηφία το μόνο που κάνει είναι να κυκλοφορεί σωρηδόν δελτία Τύπου για τη «μεγάλη καμπάνια» που ετοιμάζει προσεχώς. Την ίδια ώρα δεν βγάζει τσιμουδιά για τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια μαθητών, φοιτητών, γονιών και εκπαιδευτικών που έγιναν σε όλη την Ελλάδα, βγάζοντας στον δρόμο χιλιάδες, που έσπασαν το κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργούσαν η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της, για τάχα «βίαια επεισόδια» και τη γνωστή καραμέλα για «κομμουνιστικό δάκτυλο» στις διαδηλώσεις. Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, διά της σιωπής της, βαδίζει στην ίδια γραμμή με την κυβέρνηση και τις δυνάμεις του συστήματος.
Η ΓΣΕΕ μπαίνει μπροστά για τη «σταθερότητα» της καπιταλιστικής βαρβαρότητας
Αποκορύφωμα του υπονομευτικού της ρόλου απέναντι στους αγώνες των εργαζομένων είναι η στάση που κρατάει για την πανελλαδική απεργία στις 25 Νοέμβρη, που ήδη έχει αγκαλιάσει τον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα σε όλη τη χώρα. Η γραμμή της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ προς τις δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις είναι να καταψηφιστεί πάση θυσία η απεργία. Ομως υπάρχουν συνδικάτα και τίμιοι συνδικαλιστές που, αν και προέρχονται από αυτές τις δυνάμεις, αντιδρούν, γιατί δεν έχουν απόσταση από τους εργαζόμενους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Βρίσκονται μέσα στους ίδιους χώρους δουλειάς, βλέπουν πώς είναι η κατάσταση και αντιλαμβάνονται την ανάγκη να δοθεί αγωνιστική απάντηση.
Αντίθετα, η ηγεσία της ΓΣΕΕ, η ΠΑΣΚΕ, που είναι η αδιαμφισβήτητη κυβερνητική παράταξη, συνεπικουρούμενη από τη ΔΑΚΕ και όλες τις αποχρώσεις του Τσίπρα, παίρνει υπόψη ότι για να εξασφαλίσει τη στήριξη που απαιτούν κυβέρνηση και εργοδοσία, χρειάζεται «να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα» και να ακολουθήσει μια παρελκυστική τακτική για να εμποδίσει την οργάνωση του αγώνα. Το ζήτημα δεν είναι μόνο να αποτρέψει την οργάνωση μιας πανελλαδικής απεργίας, αλλά να εμποδίσει την ανάδειξη του πραγματικού περιεχομένου και του προσανατολισμού των αγώνων που έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι. Επομένως, το ρίχνει στην «προετοιμασία» και στην «ενημέρωση», λες και οι εργαζόμενοι περιμένουν να ενημερωθούν από την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ για όσα βιώνουν από πρώτο χέρι.
Ενοχλούνται από τη γραμμή και το περιεχόμενο που αμφισβητεί και αποκαλύπτει το αφήγημα της κυβέρνησης, του κεφαλαίου και των κομμάτων που το στηρίζουν.
«Δεν πρέπει να ασχολούνται τα συνδικάτα με θέματα εξωτερικής πολιτικής», απάντησε ενοχλημένος ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ στην τοποθέτηση της ΔΑΣ στο τελευταίο Διοικητικό Συμβούλιο. Λένε λοιπόν ότι ο πόλεμος, η εμπλοκή της χώρας δεν είναι θέμα που αφορά τα συνδικάτα αλλά είναι ευθύνη των κυβερνήσεων. Μια άποψη που εκτός από ξεπερασμένη από την ίδια τη ζωή, είναι απολύτως βολική για την κυβέρνηση, τα αστικά κόμματα και το κεφάλαιο, και προσαρμοσμένη στις ανάγκες της πολεμικής προετοιμασίας και οικονομίας. Θέλουν τα συνδικάτα να παραμένουν «μουγκά» για τον χαρακτήρα των πολέμων, για τους σχεδιασμούς των καπιταλιστών, για τη χρηματοδότηση του ΝΑΤΟ με δισ. ευρώ ώστε να μπορούν οι λίγοι να κάνουν ανενόχλητοι τη δουλειά τους, να επεκτείνουν τις μπίζνες τους σε βάρος των αναγκών των πολλών, των παραγωγών του πλούτου. Για να προωθείται η γραμμή ότι κεφάλαιο και εργοδοσία έχουν τα ίδια συμφέροντα με τους εργαζόμενους, τους ίδιους στόχους, ότι όλοι θα βγουν κερδισμένοι, και να συγκαλύπτεται ότι στον καπιταλισμό το κεφάλαιο κερδίζει και οι εργαζόμενοι χάνουν.
Σε αυτήν την εχθρική για τους εργαζόμενους γραμμή έρχεται ως «κερασάκι στην τούρτα» η επίκληση της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, με δελτίο Τύπου, στη «διατήρηση της συνοχής του κοινωνικού ιστού» και στην «προστασία της δημοκρατίας», κάτι που ομολογεί τον διαχρονικό της καημό: Τη διατήρηση και ενίσχυση της εξουσίας των λίγων, έναντι της δουλειάς και των αναγκών των εργαζομένων. Την αποδοχή του συστήματος της βαρβαρότητας και της δημοκρατίας, που το προστατεύει και το παρουσιάζει ως μονόδρομο για τη ζωή των πολλών.
Οι σημερινές συνθήκες απαιτούν πρωτοπόρα δράση και ταξικό οργανωμένο αγώνα. Η απάντηση της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, δεν μπορεί να συμβαδίσει με τη γραμμή της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και με αυτό που ζητούν απεγνωσμένα η κυβέρνηση, η μεγαλοεργοδοσία και τα κόμματα της διαχείρισης, δηλαδή «σιγή ασυρμάτου» ή αγώνες με περιεχόμενο απομακρυσμένο από τις ανάγκες των εργαζομένων και ανώδυνο για την εξουσία του κεφαλαίου.
Η οργάνωση των μεγάλων αγώνων και των απεργιακών κινητοποιήσεων με επίκεντρο τις ανάγκες μας είναι μπροστά μας. Η επιτυχία τους κρίνεται καθημερινά, σε κάθε παρέμβαση των συνδικάτων, στην αξιοποίηση κάθε δυνατότητας που ανεβάζει τον βαθμό οργάνωσης και κινητοποίησης δυνάμεων, που οξύνει τη γραμμή αντιπαράθεσης με τη γραμμή του κεφαλαίου και βοηθά περισσότερους εργαζόμενους να αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως πρωταγωνιστή των εξελίξεων, ως δύναμη ανατροπής των αρνητικών δεδομένων.
Με πείσμα και αισιοδοξία στους επόμενους μεγάλους σταθμούς αγωνιστικής κλιμάκωσης
Μπροστά μας υπάρχουν δύο μεγάλοι σταθμοί, απ’ όπου μπορούν να αναδειχθούν νέες δυνατότητες και θετικές προϋποθέσεις, που θα μπορούν να αξιοποιηθούν στη συνέχιση του αγώνα της εργατικής τάξης:
Η μεγάλη απεργία των λιμενεργατών και των εργαζομένων στα λιμάνια, με σύνθημα «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο», στις 30 Οκτώβρη, στην οποία συμμετέχουν 100 λιμάνια διεθνώς, δείχνει ότι οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου έχουν λόγο και άποψη και δεν συμβιβάζονται με όσους τούς ζητάνε να περιοριστούν «στα του οίκου τους», όπως κάνουν εδώ αντίστοιχα οι φωστήρες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ. Αυτή η διεθνής πρωτοβουλία, με τη συμβολή και τη δράση των ταξικών σωματείων των λιμενεργατών στη χώρα μας, συμβάλλει στην αναβάθμιση του αγώνα με επίκεντρο τις λαϊκές ανάγκες, που δεν ταυτίζονται αλλά έρχονται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των καπιταλιστών. Είναι στοιχείο που μας γεμίζει αισιοδοξία και δύναμη για τη συνέχιση του αγώνα προς όφελος της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Η οργάνωση πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας στις 25 Νοέμβρη, με αποφάσεις δεκάδων Συνδικάτων, Εργατικών κέντρων και Ομοσπονδιών, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την πραγματοποίηση μιας μαζικής, αγωνιστικής, ταξικής απάντησης των εργαζομένων απέναντι στο σύνολο της αντεργατικής πολιτικής, που γεννάει και πολλαπλασιάζει τα προβλήματα. Προσανατολίζει στον δρόμο που πρέπει να επιλέξουν οι εργαζόμενοι ώστε να κερδίσουν ουσιαστικές νίκες για το σήμερα και το αύριο της ζωής τους.
Οι εργαζόμενοι, ο απλός λαός δεν μπορεί να περιμένει σωτήρες για να τον σώσουν, και μάλιστα όλους αυτούς που μας έχουν φέρει σε αυτήν την κατάσταση. Το δίκιο δεν κερδίζεται με την αναμονή, με αυταπάτες και παρακάλια. Το επιβάλλει ο οργανωμένος λαός με τον αγώνα του, κάτω από τις σημαίες των δικών του αναγκών, και όχι με την αποδοχή της βαρβαρότητας της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Οσο οι άνθρωποι του συστήματος θα ψάχνουν «πεπόνι το καταχείμωνο» για να στηρίξουν τους φίλους τους, οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, οι φίλοι και οπαδοί του Κόμματος, οι πρωτοπόροι αγωνιστές σε κάθε χώρο δουλειάς, καταθέτουμε όλες μας τις δυνάμεις ώστε να γίνει ο λαός πρωταγωνιστής των εξελίξεων, να υπερασπιστεί και να προστατεύσει τη ζωή του και να ενισχύσει την προοπτική που έχει ανάγκη, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό. Η ελπίδα για τους εργαζόμενους βρίσκεται εδώ.
Του
Γιάννη ΤΑΣΙΟΥΛΑ*
*Ο Γ. Τασιούλας είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και πρόεδρος της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας
Πηγή : Ριζοσπάστης 24 – 25 / 10 – 2026