ΜΑΗΣ
1827 Η Γ’ Εθνοσυνέλευση στην Τροιζήνα ψηφίζει το Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος, που στηρίχθηκε κυρίως στο αμερικανικό του 1787.
1848 Στην Αγγλία ορίζεται με νόμο η δεκάωρη εργάσιμη ημέρα για τις γυναίκες και τα ανήλικα παιδιά που εργάζονταν στην υφαντουργική βιομηχανία.
1886 Η απεργία στις ΗΠΑ για το 8ωρο και η έναρξη των συγκλονιστικών γεγονότων στο Σικάγο που οδήγησαν το 1889 στην καθιέρωση της 1ης Μάη ως Διεθνούς Ημέρας των Εργατών.
1909 Γεννιέται ο κομμουνιστής ποιητής Γιάννης Ρίτσος.
1916 Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Πραγματοποιείται στο Βερολίνο μαζική αντιπολεμική διαδήλωση με επικεφαλής τον κομμουνιστή ηγέτη Καρλ Λίμπκνεχτ, ο οποίος θα συλληφθεί και θα καταδικαστεί για εσχάτη προδοσία σε 2,5 χρόνια φυλάκισης.
1926 Στην Αγγλία οι ιδιοκτήτες των ανθρακωρυχείων κηρύσσουν λοκάουτ. Οι ανθρακωρύχοι απαντούν με κάθοδο σε απεργία, που στις 4 Μαΐου μετεξελίσσεται σε γενική πανεργατική απεργία. Σ’ αυτή παίρνουν μέρος πάνω από 5.000.000 εργάτες. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη έως τότε απεργία στην ιστορία του αγγλικού εργατικού κινήματος.
1944 Οι δυνάμεις κατοχής, σε αντίποινα για την εκτέλεση από τον ΕΛΑΣ Πελοποννήσου του Γερμανού υποστράτηγου Φρανζ Κρες και του επιτελείου του, εκτελούν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 κομμουνιστές, που κρατούνταν στο Στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Απ’ αυτούς, περίπου 170 ήταν πρώην Ακροναυπλιώτες και οι υπόλοιποι πρώην εξόριστοι στην Ανάφη.
1955 Εκτελείται στην Αλικαρνασσό ο 26χρονος Χρήστος Καρανταής, στέλεχος του ΚΚΕ, που είχε έρθει από το εξωτερικό με κομματική αποστολή.
1966 Ο Νίκος Ζαχαριάδης ξεκινά απεργία πείνας, με αίτημα την κατάργηση των διοικητικών μέτρων εναντίον του, η οποία κρατά 19 μέρες.
1976 Πεθαίνει μετά από αυτοκινητιστικό ατύχημα ο Αλέκος Παναγούλης, που στις 13 Αυγούστου 1968 επιχείρησε να σκοτώσει τον δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλο.
Πηγή : Ριζοσπάστης
1 – 5 – 1848
Στην Αγγλία ορίζεται με νόμο η δεκάωρη εργάσιμη ημέρα για τις γυναίκες και τα ανήλικα παιδιά που εργάζονταν στην υφαντουργική βιομηχανία.
1 – 5 – 1886
Κηρύσσεται στις ΗΠΑ γενική απεργία με κεντρικό αίτημα το 8ωρο. Παραμονές της απεργίας ο αστικός Τύπος «προειδοποιούσε» πως το 8ωρο θα επέφερε «μείωση μισθών, φτώχεια και κοινωνική υποβάθμιση του αμερικανικού εργάτη», ενώ θα έσπρωχνε τους εργάτες σε «αλητεία και χαρτοπαιξία, βία, κραιπάλη και αλκοολισμό». Η Νιου Γιορκ Τάιμς, στις 25 του Απρίλη 1886, χαρακτήριζε το κίνημα «αντιαμερικανικό», προσθέτοντας ότι «οι εργατικές αναταραχές προκαλούνται από ξένους»…
Την ημέρα της απεργίας, ωστόσο, χιλιάδες εργάτες αψήφησαν τις «υποδείξεις» των αστών και την τρομοκρατία (από την κινητοποίηση των δυνάμεων καταστολής) και κατέβηκαν στους δρόμους. Σχεδόν 340.000 εργάτες διαδήλωσαν σε όλη τη χώρα, με επίκεντρο το Σικάγο, όπου οι απεργοί ξεπέρασαν τους 80.000. Ήταν δε, τόσο μεγάλη και τόσο επιβλητική η κινητοποίησή τους που οι καπιταλιστές θεώρησαν πως έπρεπε να επιβληθούν δυναμικά. Έτσι, στις 3 Μαΐου η αστυνομία πυροβόλησε εν ψυχρώ εναντίον εργατών που διαδήλωναν- κατά των απεργοσπαστών- έξω από το εργοστάσιο θεριστικών μηχανών Μακ Κόρμικ, δολοφονώντας εν ψυχρώ 4 διαδηλωτές και τραυματίζοντας αρκετούς.
Την επομένη, 4 Μαΐου, όταν η εργατική τάξη του Σικάγο πραγματοποιούσε διαδήλωση διαμαρτυρίας στο Χέιμαρκετ, προβοκάτορας έριξε βόμβα σκοτώνοντας έναν και τραυματίζοντας πάνω από 70 αστυνομικούς. Το αποτέλεσμα ήταν η αστυνομία να στρέψει τα όπλα εναντίον του πλήθους, προκαλώντας πλήθος τραυματιών και τουλάχιστον έναν νεκρό, ενώ τις επόμενες μέρες πέθαναν άλλοι έξι τραυματίες αστυνομικοί που ο θάνατός τους ήταν συνέπεια τραυματισμών που υπέστησαν από τους αδιάκριτους πυροβολισμούς των συναδέλφων τους.
Η, από κάθε άποψη, τραγωδία του Χέιμαρκετ έδωσε την ευκαιρία στο αστικό κράτος να προχωρήσει σε συλλήψεις εργατών ηγετών. Συγκεκριμένα, συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε σκηνοθετημένη δίκη οκτώ άνθρωποι που, είτε δε βρίσκονταν στην πλατεία του Χέιμαρκετ όταν ρίχτηκε η βόμβα, είτε δεν ήταν σε θέση έμμεσα ή άμεσα να έχουν την παραμικρή εμπλοκή σ’ αυτή την υπόθεση. Τελικά, από τους 8 οι Πάρσονς, Σπάις, Φίσερ και Ενγκελ απαγχονίστηκαν στις 11 Νοεμβρίου 1887, ο Λιγκ βρέθηκε νεκρός στο κελί του και οι Νημπ, Σουάμπ και Φίλντεν καταδικάστηκαν σε πολλά χρόνια καταναγκαστικά έργα.
Η πρωτομαγιάτικη, όμως, απεργία του 1886 δεν πήγε χαμένη. Είχε ως αποτέλεσμα 185.000 εργάτες να κερδίσουν το 8ωρο και τουλάχιστον 200.000 εργάτες να μειώσουν το χρόνο εργασία τους από τις 12 στις 10 και 9 ώρες. Σε πολλές, επίσης, περιοχές κερδίθηκε η ημιαργία του Σαββάτου, ενώ αρκετές βιομηχανίες σταμάτησαν την κυριακάτικη εργασία. Τρία χρόνια αργότερα, το 1889, η Β΄ Διεθνής στο Παρίσι, καθιέρωσε την 1η του Μάη ως Διεθνή Ημέρα των Εργατών.
1 – 5 – 1893
Στη Διεθνή Έκθεση του Σικάγο, ο Γκρόβερ Κλήβελαντ, ο 24ος πρόεδρος των ΗΠΑ, φωταγωγεί την πόλη με λάμπες που λειτουργούν με εναλλασσόμενο ρεύμα.
1 – 5 – 1904
Πεθαίνει ο Τσέχος συνθέτης Αντονίν Ντβόρζακ (Antonín Leopold Dvořák). Ανήκει στη ρομαντική περίοδο. Χρησιμοποίησε στο έργο του το μουσικό ιδίωμα και τις μελωδίες της Μοραβίας και της γενέτειράς του, Βοημίας.
Τα έργα του περιλαμβάνουν όπερες, συμφωνική και χορωδιακή μουσική και μουσική δωματίου. Μερικά από τα γνωστότερα έργα του είναι η «Συμφωνία του Νέου Κόσμου», οι «Σλαβονικοί Χοροί», το «Αμερικάνικο Κουαρτέτο Εγχόρδων» και το «Κονσέρτο για τσέλο σε Σι ελάσσο
1 – 5 – 1906
Στη Γαλλία, στρατιωτικές δυνάμεις συλλαμβάνουν 1.000 διαδηλωτές που συμμετέχουν σε διαμαρτυρία για την Ημέρα της Πρωτομαγιάς. Την ίδια μέρα, στη Γερμανία, απολύονται 6.000 εργάτες.
1 – 5 – 1908
Έπειτα από επιθυμία του βασιλιά Γεώργιου Α’, απολύονται όλοι οι ηθοποιοί και το προσωπικό του Βασιλικού Θεάτρου. Ως αφορμή προβάλλεται το γεγονός ότι συχνά οι παραστάσεις δίνονταν προ «κενών εδωλίων».
1 – 5 – 1909
Γεννιέται ο κομμουνιστής και μεγάλος ποιητής Γιάννης Ρίτσος.
Ο Γ. Ρίτσος εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή το 1934 με τον τίτλο «Τρακτέρ». Την ίδια χρονιά εντάχθηκε στο ΚΚΕ, ενώ συνεργάστηκε και με τον Ριζοσπάστη, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Γ. Σοστίρ, από αναγραμματισμό του ονόματός του.
Τα γεγονότα του Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη συγκλονίζουν την εργατική τάξη της χώρας μας και τον ίδιο: στις 11 Μάη στέλνει τρία από τα δεκατέσσερα θρηνητικά ποιήματά του στον Ριζοσπάστη και την επόμενη μέρα η εφημερίδα τα δημοσιεύει, με γενικό τίτλο «Μοιρολόι». Ολόκληρο το έργο θα κυκλοφορήσει λίγο αργότερα, στις 8/6/1936, με τον τίτλο «Επιτάφιος». Την περίοδο της Κατοχής ο Γ. Ρίτσος πήρε ενεργό μέρος στην ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση, ενώ μετά την απελευθέρωση, το 1948-1952, εξορίστηκε διαδοχικά στη Λήμνο, στη Μακρόνησο και τον Αϊ Στράτη.
Μετά την απελευθέρωσή του δραστηριοποιείται μέσα από τις γραμμές της ΕΔΑ. Το 1956 τύπωσε τη Σονάτα του σεληνόφωτος, για την οποία τιμήθηκε με το Α’ Κρατικό Βραβείο ποίησης, το 1960 κυκλοφόρησε η μελοποίηση του Επιτάφιου από τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ το 1966 τυπώθηκε αυτοτελώς η Ρωμιοσύνη (πρώτη έκδοση το 1954), η οποία επίσης μελοποιήθηκε από τον Μ. Θεοδωράκη.
Την περίοδο της Χούντας, συνελήφθη και εξορίστηκε και πάλι στη Γυάρο και μετά στη Λέρο. Υπό το βάρος της διεθνούς κατακραυγής, αλλά και λόγω της σοβαρής του ασθένειας, η Χούντα αναγκάστηκε να τον μεταφέρει από την εξορία θέτοντάς τον σε κατ’ οίκον περιορισμό μέχρι το 1970.
Μετά τη μεταπολίτευση έτυχε πλήθους διακρίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό: προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ το 1975, τιμήθηκε με το βραβείο «Λένιν» το 1977, κ.α.
Ο Γ. Ρίτσος παρέμεινε στρατευμένος στην υπόθεση του σοσιαλισμού μέσα από τις γραμμές του Κομμουνιστικού Κόμματος έως την τελευταία του πνοή.
1 – 5 – 1916
Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Πραγματοποιείται στο Βερολίνο μαζική αντιπολεμική διαδήλωση με επικεφαλής τον κομμουνιστή ηγέτη Καρλ Λίμπκνεχτ (ηγετικό στέλεχος τότε, μαζί με την Ρόζα Λούξεμπουργκ κ.α., των «Σπαρτακιστών», των σοσιαλιστών δηλαδή που εναντιώθηκαν στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε αντιπαράθεση με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα που στοιχήθηκε πίσω από την αστική τάξη της Γερμανίας).
Ο Λίμπκνεχτ θα συλληφθεί και θα καταδικαστεί για εσχάτη προδοσία σε 2,5 χρόνια φυλάκισης (στη συνέχεια η ποινή του αυξήθηκε σε 4 χρόνια και 1 μήνα).
1 – 5 – 1919
Στην πανελλαδική πανεργατική απεργία της Πρωτομαγιάς, δίπλα στα συνθήματα για αύξηση των μισθών, ασφάλιση και καθιέρωση του 8ώρου, αντηχούν τα συνθήματα για την αναγνώριση της Σοβιετικής εξουσίας στη Ρωσία και την ανάκληση των ελληνικών στρατευμάτων που μετείχαν στην ιμπεριαλιστική επέμβαση για την κατάπνιξη της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης.
Το ΣΕΚΕ, με ανακοίνωσή του στις 6/5, κατήγγειλε τα στρατοκρατικά μέτρα που πήρε η κυβέρνηση Βενιζέλου στην Αθήνα και τον Πειραιά προκειμένου να εμποδιστούν οι πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις των εργαζομένων.
Μαζικές ήταν οι Πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις στη Γαλλία, όπου κυριάρχησαν παρόμοια αιτήματα. Η αστυνομία επιτέθηκε με λύσσα στους Γάλλους απεργούς σκοτώνοντας έναν και τραυματίζοντας 350. Η κηδεία του νεκρού εργάτη μετατράπηκε σε μια ακόμα απεργία, στην οποία πήραν μέρος πάνω από 3.000.000 εργάτες.
1 – 5 – 1920
Στην Γαλλία 250.000 σιδηροδρομικοί κατεβαίνουν σε γενική απεργία, που διαρκεί 25 μέρες.
Με τους σιδηροδρομικούς ενώνονται σύντομα οι ανθρακωρύχοι, οι λιμενεργάτες και οι ναυτεργάτες. Έτσι, το σύνολο των απεργών ξεπερνά το 1.000.000. Κύρια αιτήματα της απεργίας ήταν: η εφαρμογή του 8ώρου, η αύξηση των μισθών, η εθνικοποίηση των σιδηροδρόμων και η παραίτηση από τη σχεδιαζόμενη τρίτη αντισοβιετική εκστρατεία.
1 – 5 – 1924
Παρά την απαγόρευση από την κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου (του λεγόμενου και «Πατέρα της Δημοκρατίας»), οι εργάτες της Αθήνας και του Πειραιά ανταποκρίνονται στο κάλεσμα του ΣΕΚΕ(Κ) πραγματοποιώντας μεγάλη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση.
Στρατός και αστυνομία επιτίθενται στους απεργούς, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ένας εργάτης και να τραυματιστούν 12.
Ο βουλευτής των Φιλελευθέρων Κώστας Ζαβιτσιάνος κάνει λόγο για «ερυθρό κίνδυνο».
1 – 5 – 1941
Η ταινία «Πολίτης Κέιν», στην οποία πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί ο Όρσον Ουέλς, κάνει πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη.
1 – 5 – 1942
Μαζικές αντιπολεμικές διαδηλώσεις των εργατών στο Τορίνο της φασιστικής Ιταλίας.
1 – 5 – 1944
Οι δυνάμεις κατοχής, σε αντίποινα για την εκτέλεση από τον ΕΛΑΣ Πελοποννήσου του Γερμανού υποστράτηγου Φρανζ Κρες και του επιτελείου του, εκτελούν στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής 200 κομμουνιστές, που κρατούνταν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου.
Απ’ αυτούς, περίπου 170 ήταν πρώην Ακροναυπλιώτες και οι υπόλοιποι πρώην εξόριστοι στην Ανάφη. Ανάμεσά τους ήταν ο Ναπολέων Σουκατζίδης, ο οποίος ήταν ο μεταφραστής του Γερμανού αξιωματικού που αρνήθηκε να ανταλλάξει τη θέση του με άλλον συγκρατούμενό του.
Ο Κώστας Βάρναλης εμπνέεται από τη θυσία τους.
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΟΥ 1944
Πέσε στα γόνατα, προσκύνα το πανάγιο χώμα
με την ψυχή κατάκορφα στον ουρανό υψωμένη,
όποιος και να σαι, όθε και να σαι κι ό,τι — άνθρωπος να σαι!
Πιότερο, αν είσαι του λαού ξωμάχος, χερομάχος,
φτωχόπαιδο, που αθέλητα σε βάλαν να καρφώσεις
τον αδερφό σου αντίκρα σου — με μάνα εσύ και κείνος!
Ετούτ’ η μάντρ’ αγνάντια σου το σύνορο του κόσμου.
Σ’ αφτήν απάνου βρόντηξεν ο Διγενής το Χάρο.
Είτανε πρώτη του Μαγιού, φως όλα μέσα κ’ έξω
(έξω τα χρυσολούλουδα και μέσα η καλωσύνη)
που αράδειασε πα στο σοβά, πιστάγκωνα δεμένους
και θέρισε με μπαταριές οχτρός ελληνομάχος,
όχι έναν, όχι δυο και τρεις, διακόσια παληκάρια.
Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα,
μόν’ ήρθανε μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι.
Και πρώτος άρχος του χορού, δυο μπόγια πάνου απ’ όλους
κι από το Χάρο τρεις φορές πιο πάνου ο Ναπολέος.
Κ’ είναι από τότες Μάης εδώ, φως όλα μέσα κ’ έξω.
Κόλλα τ’ αφτί και την καρδιά στο ματωμένο χώμα.
Στον Κάτου Κόσμο τραγουδάνε πάντα και χορεύουν
κι αν κάπου ανάκουστος καημός θολώνει τη λαλιά τους,
δεν είναι που τη μάνα τους τη μάβρη ανανογιούνται
παρά που τους προδώσαν απορίματα δικά μας.
Κι αν πέσανε για το λαό, νικήσαν οι προδότες,
που τώρα εδώ κατάχρυσοι περνούν και μαγαρίζουν,
και τώρα πιο τους μάχονται και τους ξανασκοτώνουν!
Σιχαίνεσαι τους ζωντανούς; Μην κλαις τους σκοτωμένους!
Απ’ τα ιερά τους κόκκαλα, πρώτη του Μάη και πάλι,
θα ξεπηδήσει ο καθαρμός κ’ η λεφτεριά του ανθρώπου.
Κ’ είναι χιλιάδες στην Ελλάδα όμοιοι Πανάγιοι Τάφοι.
1 – 5 – 1976
Πεθαίνει μετά από αυτοκινητιστικό δυστύχημα ο Αλέκος Παναγούλης, που στις 13 Αυγούστου 1968 επιχείρησε να σκοτώσει τον δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλο, χωρίς ωστόσο να τα καταφέρει.
Συνελήφθη και υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια.
Καταδικάστηκε σε θάνατο, απέδρασε και συνελήφθη εκ νέου.
1 – 5 – 1978
Πεθαίνει ο Αρμένιος μουσικός Αράμ Χατσατουριάν, ένας από τους κορυφαίους σοβιετικούς μουσικούς του 20ου αιώνα.
Πολυβραβευμένος και παγκοσμίως αναγνωρισμένος μουσουργός, διετέλεσε διευθυντής ορχήστρας, ήταν παιδαγωγός και μουσικο-πολιτικός παράγοντας.
Ο Χατσατουριάν εντάχθηκε δικαίως στο πάνθεον των μεγάλων συνθετών, ανάμεσά τους συμπατριώτες και ομότεχνούς του, «ιερά τέρατα», όπως ο Προκόφιεφ και ο Σοστακόβιτς. Άλλωστε, ο σεβασμός που έτρεφε και για τους δύο τους ήταν μεγάλος. «(…) Όλοι μας προσπαθούμε να σε προφτάσουμε, αν και είναι αδύνατο. Είσαι ο ηγέτης μας και, το θέλεις δεν το θέλεις, μας οδηγείς. Η ιστορική σου αποστολή είναι τεράστια (…)», έγραφε σε γράμμα του στον Σοστακόβιτς. Ενώ στο γράμμα του στον Προκόφιεφ με αφορμή την εκατοστή παράσταση του μπαλέτου «Σταχτοπούτα» του τελευταίου, ο Χατσατουριάν δεν μπορεί να κρύψει το θαυμασμό του: «(…) Είναι δύσκολο να εκφράσω την απόλαυση που νιώθεις ακούγοντας τη μουσική της “Σταχτοπούτας” (…) Είστε εκπληκτικός συνθέτης (…)».
Γεννημένος το 1903 σε μια πόλη κοντά στην Τιφλίδα της Γεωργίας, σε αρμένικη οικογένεια, ο Χατσατουριάν έδειξε ενδιαφέρον για τη μουσική από πολύ μικρός, αλλά μόλις στα 19 του έμαθε να διαβάζει και να γράφει νότες, όταν φτάνει το 1922 στη Μόσχα και φοιτά σε μουσικό σχολείο στην τάξη του βιολοντσέλου. Ταυτόχρονα, ο μελλοντικός συνθέτης σπουδάζει βιολογία στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας!
Το ταλέντο του ανθίζει αμέσως. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, όχι μόνο κάλυψε το γνωσιολογικό θεωρητικό κενό στη μουσική που είχε με τους συμμαθητές του, αλλά καταφέρνει να ενταχθεί μεταξύ των καλύτερων σπουδαστών, γεγονός που του δίνει τη δυνατότητα να συμμετάσχει στις σπουδαστικές συναυλίες στις αίθουσες του επιβλητικού Ωδείου της Μόσχας. Η «μοίρα» του ως συνθέτη «σφραγίζεται» το 1925 όταν στη σχολή δημιουργείται τάξη σύνθεσης. Εκεί παίρνει τα πρώτα μαθήματα και το 1929 εισάγεται στο Κρατικό Ωδείο της Μόσχας, όπου και «σμιλεύεται» σαν συνθέτης κοντά στον σπουδαίο μουσικό παιδαγωγό Νικολάι Γιακόβλεβιτς Μιασκόβσκι.
Καταλυτική θα είναι η γνωριμία του με τον Προκόφιεφ, το 1935, όταν ο τελευταίος επισκέφθηκε την τάξη του Μιασκόβσκι. Ο νεαρός Χατσατουριάν «αιχμαλωτίζεται» από το έργο του σπουδαίου μουσουργού, αλλά και ο Προκόφιεφ δείχνει ενδιαφέρον για τα έργα του Χατσατουριάν, σε σημείο να τα πάρει μαζί του στο Παρίσι όπου και παίχτηκαν.
Το πρώτο δημοσιευμένο έργο του ήταν ο «Χορός» για βιολί και πιάνο. Σιγά σιγά ο συνθέτης περνά από τις μικρότερες στις μεγαλύτερες φόρμες και το 1932 «γεννιέται» η σουίτα για πιάνο, το πρώτο μέρος της οποίας, η «τοκάτα», γίνεται διάσημο και εντάσσεται στο ρεπερτόριο πολλών πιανιστών. Μέχρι το 1940 θα γράψει την 1η Συμφωνία και τα κονσέρτα με ορχήστρα και πιάνο και για βιολί που αφήνουν έντονο το μουσικό – αισθητικό «αποτύπωμά» τους στη σύγχρονη συμφωνική μουσική.
Στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο ο Χατσατουριάν συνθέτει τη 2η Συμφωνία και το μπαλέτο «Γκαγιάνε», έργα που εμπνέονται από τον αγώνα ενάντια στον ναζί εισβολέα. Το 1944 συνθέτει τον κρατικό ύμνο της Σοβιετικής Δημοκρατίας της Αρμενίας. Το 1954 ολοκληρώνει το διάσημο μπαλέτο του «Σπάρτακος». Οι επόμενες δεκαετίες είναι άκρως δημιουργικές, με τον συνθέτη να γράφει μουσική και για το θέατρο («Χορός μεταμφιεσμένων» του Λέρμοντοφ, «Μάκβεθ» και «Βασιλιάς Ληρ» του Σαίξπηρ κ.ά.). Από το 1950 δίνει πολλές συναυλίες στην ΕΣΣΔ και το εξωτερικό ως διευθυντής ορχήστρας και διδάσκει σύνθεση στο Ωδείο της Μόσχας.
Το έργο του βραβεύεται στην πατρίδα του και στο εξωτερικό και γίνεται μέλος πολλών καλλιτεχνικών ακαδημιών διαφόρων χωρών. Μεταξύ άλλων, ο Α. Χατσατουριάν τιμήθηκε δύο φορές με το Βραβείο Στάλιν (Κρατικό Βραβείο της ΕΣΣΔ), 2 επίσης φορές με το Βραβείο Λένιν, ενώ το 1954 του απονεμήθηκε ο τίτλος του «Καλλιτέχνη του Λαού της Σοβιετικής Ένωσης».
1 – 5 – 1983
Ο Μίκης Θεοδωράκης τιμάται με το βραβείο Λένιν για την ειρήνη.
1 – 5 – 1986
Η Νότια Αφρική παραλύει ολοσχερώς, καθώς 1,5 εκατομμύριο έγχρωμοι κάνουν αποχή από την εργασία τους, σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά της πολιτικής των φυλετικών διακρίσεων που εφαρμόζει η κυβέρνηση. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη διαμαρτυρία κατά του Απαρτχάιντ.
1 – 5 – 1994
Σκοτώθηκε σε ατύχημα στο Γκραν Πρι της Ίμολα ο βραζιλιάνος άσος της Φόρμουλα 1, Άιρτον Σένα (Ayrton Senna da Silva).
1 – 5 – 1997
Στη Βρετανία διεξάγονται οι κοινοβουλευτικές εκλογές που φέρνουν στην εξουσία τους Εργατικούς του Τόνι Μπλερ, μετά από 18 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τους Συντηρητικούς. Θα ακολουθήσει την ίδια αντεργατική πολιτική, θα βάψει τα χέρια του με το αίμα του Γιουγκοσλαβικού, Αφγανικού και Ιρακινού λαού.
1 – 5 – 2004
Η Κύπρος μαζί με τις Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Μάλτα, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία, Σλοβενία και Τσεχία εντάσσονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πανηγυρισμοί στη Λευκωσία. Πολύ γρήγορα θα διαψευστούν οι προσδοκίες ότι η ΕΕ θα κρατήσει θετική στάση για τη λύση του Κυπριακού.
1 – 5 – 2020
Το ταξικό εργατικό κίνημα με μπροστάρηδες το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ σπάνε για άλλη μια φορά την προσπάθεια κυβέρνησης και εργοδοσίας να τρομοκρατήσει και να καταστείλει τους εργαζόμενους για να μην συμμετέχουν στην Απεργιακή συγκέντρωση της Εργατικής Πρωτομαγίας.
Η πανοραμική εικόνα από τη συμβολική συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα, με σωματεία και εργαζόμενους από όλους τους κλάδους, τηρώντας όλα τα μέτρα προστασίας της υγείας, να τιμούν την εργατική πρωτομαγιά, είναι πραγματικά εντυπωσιακή, κάνει τον γύρο του κόσμου!
Έδωσε απάντηση στην προσπάθειά της κυβέρνησης που επικαλούμενη προσχηματικούς λόγους επιχείρησε να φιμώσει τη φωνή των εργαζομένων την ίδια ώρα που δίνει πράσινο φως στην εργοδοσία να κλιμακώσει την αντεργατική επίθεση.
Έδωσε απάντηση και έστειλε αποφασιστικό μήνυμα για τη συνέχεια και στο κεφάλαιο που επιχειρεί να φορτώσει τη νέα κρίση στις πλάτες των εργαζομένων και του λαού.
Έδειξε τη δύναμη του οργανωμένου κινήματος της εργατικής τάξης, αποτελεί ως πρωτοβουλία φάρο και παράδειγμα και για τους εργαζόμενους των άλλων χωρών.
Συνεχίζουμε!
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
2 – 5 – 1519
Πεθαίνει ο Ιταλός ζωγράφος, γλύπτης και εφευρέτης Λεονάρντο Ντα Βίντσι.
Θεωρείται αρχετυπική μορφή αναγεννησιακού ουμανιστή και επιστήμονα, καλλιτέχνη, Homo Universalis και ιδιοφυία που ενδιαφερόταν για «τα πάντα» μεταξύ άλλων την αστρονομία, τη βοτανική, τη συγγραφή, την ιστορία και τη χαρτογραφία.
Μεταξύ των πιο διάσημων έργων του συγκαταλέγονται η Μόνα Λίζα και ο Μυστικός Δείπνος.
Είναι γνωστός και για τις πολλές εφευρέσεις που έκανε όπως βαρούλκα, όλμους οι οποίοι μπορούν να εκσφενδονίζουν πέτρες βροχηδόν, κατασκευή φραγμάτων, μηχανές για αυτόματο πλύσιμο των δρόμων, πτητικές συσκευές -με το πιο διάσημο από αυτό την αεροέλικα ή ελικόπτερο του Λεονάρντο.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1480 άρχισε να ασχολείται πιο συστηματικά με την αρχιτεκτονική και συμμετείχε στην τελευταία επέκταση του καθεδρικού ναού του Μιλάνου.
Έχει κάνει μελέτες για το φως, το μηχανισμό της όρασης, την οπτική και τον ήχο, ενώ μπορούσε να διαβάζει και να γράφει μουσική.
2 – 5 – 1893
Διοργανώνεται στο Παναθηναϊκό Στάδιο το πρώτο συλλαλητήριο στην Ελλάδα για την Εργατική Πρωτομαγιά, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου του Σταύρου Καλλέργη.
Σε αυτό πήραν μέρος περίπου 2.000 εργάτες, οι οποίοι ενέκριναν ειδικό ψήφισμα με βασικά αιτήματα την Κυριακάτικη αργία, το 8ωρο και τη σύνταξη. Το ψήφισμα επιδόθηκε στη Βουλή, αλλά αντιμετωπίστηκε με χλευασμό.
Ο Στ. Καλλέργης επιχείρησε να το διαβάσει στους δημοσιογράφους που βρίσκονταν εκεί, ωστόσο συνελήφθη από την αστυνομία και παραπέμφθηκε στο Πλημμελειοδικείο, το οποίο και τον καταδίκασε σε 10ήμερη φυλάκιση.
Δες επίσης: ΑΛΤ.gr Πρωτομαγιά – Οι πρώτοι εορτασμοί στην Ελλάδα (1893–1894)
2 – 5 – 1935
Υπογράφεται Σύμφωνο Αμοιβαίας Βοήθειας μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Γαλλίας, το οποίο προέβλεπε κοινή δράση στην περίπτωση επίθεσης σε κάποια από τις δύο χώρες.
Η ναζιστική Γερμανία αντέδρασε έντονα και άμεσα, οι δε αντιδράσεις της θεωρήθηκαν από τη Μ. Βρετανία «πλήρως δικαιολογημένες», ενώ όπως δήλωσε ο ίδιος ο Λόυντ Τζορτζ (τέως Πρωθυπουργός) από το βήμα του βρετανικού κοινοβουλίου, «ο Χίτλερ θα ήταν προδότης της Γερμανίας αν δεν υπερασπίζονταν τη χώρα του».
2 – 5 – 1940
Ματαιώνονται οριστικά οι Ολυμπιακοί Αγώνες, λόγω του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Αρχικά ήταν προγραμματισμένοι να γίνουν στο Τόκιο και στη συνέχεια στο Ελσίνκι.
2 – 5 – 1943
Σε κοινή σύσκεψη των Κεντρικών Επιτροπών του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ αποφασίζεται η συγκρότηση του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ.
Η Διοίκηση του Γενικού Στρατηγείου αποτελέστηκε από τους Στέφανο Σαράφη (στρατιωτικός αρχηγός), Άρη Βελουχιώτη (καπετάνιος) και Βασίλη Σαμαρινιώτη –ψευδώνυμο του Ανδρέα Τζήμα- (αντιπρόσωπος ΕΑΜ).
2 – 5 – 1946
Επαναφέρονται σε ισχύ οι νόμοι της μεταξικής δικτατορίας για τις Επιτροπές Ασφαλείας. Η τρομοκρατία και καταστολή εναντίον του ΚΚΕ και των αγωνιστών της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης εντείνεται και συστηματοποιείται συνεχώς.
2 – 5 – 1949
Ο Άρθουρ Μίλερ τιμάται με το βραβείο Πούλιτζερ για το θεατρικό έργο του “Ο Θάνατος του Εμποράκου”
1949
Ο Άρθουρ Μίλερ τιμάται με το βραβείο Πούλιτζερ για το θεατρικό έργο του “Ο Θάνατος του Εμποράκου
1949
Ο Άρθουρ Μίλερ τιμάται με το βραβείο Πούλιτζερ για το θεατρικό έργο του “Ο Θάνατος του Εμποράκου”
1953
1953
2 – 5 – 1953
Πραγματοποιείται η ενθρόνιση του Βασιλιά Χουσεΐν Α΄ της Ιορδανίας, ο οποίος διαδέχεται σε ηλικία 16 ετών τον πατέρα του Βασιλιά Αμπντάλα Α’.
2 – 5 – 1957
Πεθαίνει ο Αμερικανός Γερουσιαστής Τζόζεφ Μακάρθι, γνωστός για τις διώξεις εναντίον των κομμουνιστών ή των υπόπτων ως κομμουνιστών, που ξεκίνησε το 1950 στις ΗΠΑ (ο λεγόμενος «Μακαρθισμός»).
Εκατοντάδες κομμουνιστές, συνδικαλιστές, κ.α. ριζοσπάστες έπεσαν θύματα του Μακαρθισμού, δικάστηκαν και φυλακίστηκαν.
Ακόμα περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι, άνθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών μπήκαν σε «μαύρες λίστες» (μεταξύ αυτών, ο Τσάρλι Τσάπλιν, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, ο Ρόμπερτ Οπενχάϊμερ, κ.α.).
Σχεδόν 3.000 ναυτεργάτες και λιμενεργάτες απολυθήκαν ως ύποπτοι για «αντι-αμερικανικές» δράσεις.
2 – 5 –1961
Ξεκινά τις εργασίες του το 8ο Συνέδριο του ΚΚΕ (2-8 Μάη 1961).
Η σύγκλησή του έγινε σε συνθήκες που είχαν διαμορφώσει η δεξιά οπορτουνιστική στροφή, η εσωκομματική διαπάλη και οι Αποφάσεις της 6ης και 7ης Ολομέλειας (το 1956 και 1957 αντίστοιχα), καθώς επίσης και η Απόφαση για τη διάλυση των Κομματικών Οργανώσεων στην Ελλάδα και την ένταξη των κομμουνιστών στην ΕΔΑ (8η Ολομέλεια 1958).
Οι ίδιες οι διαδικασίες σύγκλησης και διεξαγωγής του Συνεδρίου συνιστούσαν σοβαρό κομματικό πρόβλημα.
Οι διαδικασίες αντιπροσώπευσης ήταν ευάλωτες ως προς την τυπική, καταστατική νομιμότητά τους, αφού Κ.Ο. δεν υπήρχαν στις περισσότερες σοσιαλιστικές χώρες και ούτε βεβαίως στην Ελλάδα μετά από το 1958.
Το πρόγραμμα που υιοθέτησε το Συνέδριο εξέφραζε την αντίληψη των «επαναστατικών σταδίων», θέτοντας ως άμεσο πολιτικό στόχο το σχηματισμό μιας δημοκρατικής-πατριωτικής κυβέρνησης που θα συνέβαλε στη συγκέντρωση δυνάμεων για την υλοποίηση του πρώτου επαναστατικού σταδίου. Στόχος: η «Εθνική Δημοκρατική Αλλαγή», στην οποία ενέτασσε –και μάλιστα σε πρωταγωνιστικό ρόλο- τη λεγόμενη «εθνική αστική τάξη».
Οι αποφάσεις του Συνεδρίου αποτύπωναν ακόμη την υποτίμηση των νομοτελειών της ταξικής πάλης και την ανάγκη ύπαρξης ισχυρού κινήματος της εργατικής τάξης, την άρνηση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και των λενινιστικών αρχών συγκρότησης και λειτουργίας του Κόμματος.
Ουσιαστικά το 8ο Συνέδριο επισφράγισε τη δεξιά οπορτουνιστική στροφή του ΚΚΕ από την 6η Πλατιά Ολομέλεια και έπειτα. Α’ Γραμματέας της ΚΕ του Κόμματος εκλέχθηκε ο Κώστας Κολιγιάννης.
2 – 5 – 1965
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον διακηρύσσει το ομώνυμο Δόγμα για την αντιμετώπιση της «κομμουνιστικής διείσδυσης» στη Λατινική Αμερική.
2 – 5 – 1977
Ο κομμουνιστής ποιητής Γιάννης Ρίτσος τιμάται με το βραβείο «Λένιν».
2 – 5 – 2011
Σκοτώνεται από τη CIA στο Πακιστάν ο Οσάμα Μπιν Λάντεν.
Το 1979 μετέβη στο Αφγανιστάν προκειμένου να ενταχθεί στους χρηματοδοτούμενους από τις ΗΠΑ Μουζαχεντίν, οι οποίοι είχαν πάρει τα όπλα κατά της επαναστατικής λαϊκής κυβέρνησης που είχε εγκαθιδρυθεί από την επανάσταση του 1978.
Τη λαϊκή κυβέρνηση του Αφγανιστάν συνέδραμε από τη μεριά της η Σοβιετική Ένωση.
Μετά από τη νίκη του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ο Μπιν Λάντεν στράφηκε εναντίον των πρώην συμμάχων του, συγκροτώντας την «Αλ Κάιντα» και πραγματοποιώντας χτυπήματα κατά Αμερικανικών στόχων ανά τον κόσμο.
Στην οργάνωσή του αποδόθηκαν οι επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους το 2001 στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ.
Έκτοτε και με πρόσχημα την τρομοκρατία, ξεκίνησε μια άνευ προηγουμένου επίθεση στα δικαιώματα και τις ελευθερίες των εργαζομένων ανά την υφήλιο, καθώς και μια σειρά στρατιωτικές επιχειρήσεις μικρής και μεγάλης έκτασης (πόλεμος σε Αφγανιστάν, Ιράκ, κ.α.).
2 – 5 – 2014
Τουλάχιστον 46 άνθρωποι, διαδηλωτές ενάντια στην αντιδραστική κυβέρνηση του Κιέβου, βρίσκουν τραγικό θάνατο καθώς κάηκαν από τους νεοναζί του «Δεξιού Τομέα» μέσα σε κτίριο των Συνδικάτων που πυρπολήθηκε στην Οδησσό.
Βίντεο καταγράφουν τη δράση των φασιστών, που έδρασαν με σχέδιο και ξεκάθαρο στόχο να σκοτώσουν.
Σύμφωνα με αυτά, οι φασίστες του «Δεξιού Τομέα» προσπάθησαν αρχικά να προβοκάρουν επεισόδια με αντικυβερνητικούς διαδηλωτές. Κάποιοι, μάλλον από αυτούς που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιχείρηση στρατιωτικού τύπου, έφεραν μια κόκκινη ταινία στα χέρια (προφανώς για να αναγνωρίζονται μεταξύ τους) ενώ φορούσαν και τη λεγόμενη μαυρο-πορτοκαλί κορδέλα του «Αγίου Γεωργίου» (πρόκειται για ένα σύμβολο που χρησιμοποιούν οι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές). Τέτοια κόκκινη ταινία φορούσαν και αρκετοί αστυνομικοί, ενώ και ανώτεροι αξιωματικοί φαίνονται να μένουν άπραγοι και να παρατηρούν τις συμπλοκές και στη συνέχεια την επίθεση με καταιγισμό βομβών μολότοφ στο κτίριο των Συνδικάτων όπου είχαν καταφύγει οι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές.
Είναι, επίσης, φανερό ότι οι αυτοσχέδιες βόμβες περιείχαν ιδιαίτερα εύφλεκτη ύλη, όχι απλά κάποιο καύσιμο, αφού το υλικό αυτό εκρηγνυόταν, προκαλώντας μεγάλη φωτιά.
Επίσης, συγκλονιστικές είναι οι εικόνες που δείχνουν ανθρώπους (τουλάχιστον 4) να πηδάνε από τα παράθυρα από μεγάλο ύψος, προκειμένου να γλιτώσουν από την ασφυξία και καθώς πέφτουν και τραυματίζονται, στη συνέχεια φασίστες που τους περιμένουν στο έδαφος, τους αποτελειώνουν χτυπώντας τους με ρόπαλα.
Ακόμα, γνωστοί φασίστες που συμμετείχαν και στα επεισόδια στην πλατεία Μεϊντάν του Κιέβου, εμφανίζονται και στην Οδησσό και μάλιστα να πυροβολούν ανθρώπους, που είτε έβγαιναν στα παράθυρα για να αναπνεύσουν είτε κατάφερναν να βγουν από το φλεγόμενο κτίριο. Οι εικόνες που αντίκρισαν οι πυροσβέστες μετά το μακελειό είναι απερίγραπτες με πολλά καμένα πτώματα να είναι μη αναγνωρίσιμα, ενώ σε αυτές τις συνθήκες και ο αριθμός των 46 θυμάτων είναι μάλλον υποτιμημένος, με κάποιες μαρτυρίες κατοίκων της Οδησσού να μιλούν για πολύ περισσότερους απανθρακωμένους ανθρώπους.
Το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα που αρχικά η κυβέρνηση του Κιέβου προσπάθησε να υποβαθμίσει και να αποδώσει σε σύγκρουση οπαδών ομάδων (επειδή στα φασισταριά υπήρχαν και χούλιγκανς) ή σε προβοκάτσια της Ρωσίας, αναγκάστηκε τελικά να δηλώσει ότι έχει διατάξει έρευνα, για να διευκρινιστούν οι συνθήκες του εμπρησμού. Ωστόσο, είναι φανερό ότι η αντιδραστική κυβέρνηση το μόνο που ήθελε ήταν να συγκαλύψει το έγκλημα.
Δες επίσης:
- Καταδίκη του φασισμού που είναι γέννημα του καπιταλισμού
- Δήλωση των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων για την κατάσταση στην Ουκρανία
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
3 – 5 – 1808
Ο μεγάλος Ισπανός ζωγράφος, Φρανσίσκο Γκόγια, ζωγραφίζει τον περίφημο πίνακά του «Οι Εκτελέσεις της 3ης Μαΐου», όπου απεικονίζει τις βαναυσότητες που διέπραξαν τα στρατεύματα του Ναπολέοντα και αναδεικνύει την ηρωική αντίσταση του λαού .
Δες επίσης ΑΛΤ.gr 1828
3 – 5 – 1837
Ιδρύεται το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι η πρώτη ανώτατη σχολή σ’ όλη την ανατολική Μεσόγειο.
3 – 5 – 1887
Γεννιέται η μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός, Μαρίκα Κοτοπούλη.
Ήταν μια εξέχουσα προσωπικότητα του θεάτρου αλλά και της ζωής, καθώς η ίδια δεν ξεχώριζε τη ζωή από το θέατρο. Είχε αναπτύξει κοινωνική δράση συνδράμοντας και οικονομικά το Σωματείο των Ηθοποιών στοχεύοντας στην αναβάθμιση του επιπέδου των μελών του.
Παιδάκι ακόμα, βρέθηκε στο σανίδι με το τραγουδάκι «Η κυρά μας η δασκάλα» στο θίασο του πατέρα της Δημήτρη Κοτοπούλη και χάλασε κόσμο. Ηταν η νεότερη ηθοποιός που προσλήφθηκε στο τότε Βασιλικό Θέατρο, σε ηλικία 15 χρόνων. Από το 1901 και για δέκα χρόνια συμμετείχε στα «Παναθήναια». Το 1908 ίδρυσε τη «Νέα Σκηνή» και συνεργάστηκε με όλους τους πρωταγωνιστές του θεάτρου. Από το 1912 έγινε θιασάρχης κάνοντας πολλά ταξίδια στο Παρίσι, προκειμένου να βρει καινούργια έργα.
Το 1929, ίδρυσε την «Ελευθέρα Σκηνή» μαζί με τον Σπύρο Μελά και τον Μήτσο Μυράτ. Νοιαζόταν πραγματικά για την τέχνη της, στην οποία επέφερε πολλές καινοτομίες, όπως η θεσμοθέτηση του σκηνοθέτη ως απαραίτητου συντελεστή μιας παράστασης, του σκηνογράφου και του ενδυματολόγου. Κοντά της αναδείχτηκαν μεγάλες προσωπικότητες του θεάτρου, όπως ο Γιώργος Ανεμογιάννης, ο Αντώνης Φωκάς και ο Γιάννης Τσαρούχης. Επηρέασε με την τέχνη της πολλούς από τους νέους τότε δημιουργούς, όπως τον Δημήτρη Πικιώνη, τον Νίκο Εγγονόπουλο, τον Νίκο Χατζηκυριάκο – Γκίκα. Ιδρυσε Δραματική Σχολή, η οποία, αν και δεν μακροημέρευσε, συνέβαλε στο να μπουν τα θεμέλια της θεατρικής παιδείας στην Ελλάδα.
Κάθε νέα εμφάνιση της Μαρίκας Κοτοπούλη ήταν ένα θεατρικό γεγονός και μια συνεχής ανατροπή. Η έντονη ζωή της εκτός θεάτρου αποτέλεσε και αυτή μέρος του θρύλου που περιβάλλει το όνομα Κοτοπούλη. Ο έρωτάς της με τον Ιωνα Δραγούμη αλλά και ο τρόπος ζωής που ακολουθούσε ήταν πρόκληση για τα ήθη της εποχής αλλά ταυτόχρονα αποτελούν στοιχεία για την έντονη και συναρπαστική, όπως φαίνεται, ζωή αυτής της ολοκληρωμένης ηθοποιού, η οποία συμπύκνωνε στο πρόσωπό της την τέχνη του θεάτρου που άφησε εποχή, όπως είχε πει ο Αιμίλιος Χουρμούζιος.
Πηγή: Ριζοσπάστης
3 – 5 – 1968
Εκτεταμένες συμπλοκές φοιτητών και αστυνομίας ξεσπούν στο κτιριακό συγκρότημα του Πανεπιστημίου της Σορβόννης στο Παρίσι. Είναι η πρώτη εκδήλωση του «Γαλλικού Μάη».
Σύντομα στις κινητοποιήσεις μπαίνει και η εργατική τάξη, η οποία δίνει μαζικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά στις συγκεντρώσεις-διαδηλώσεις.
Συνολικά το Μάη του ’68 η συμμετοχή στις εργατικές διαδηλώσεις του Παρισιού έφτασε περίπου τα 2 έως 2,5 εκατομμύρια άτομα. Σε όλη τη χώρα απήργησαν περίπου δέκα εκατομμύρια εργάτες, απονεκρώνοντας για μέρες τα πάντα. Αυτό ήταν το καθοριστικό και χαρακτηριστικό στοιχείο του πραγματικού εργατικού Μάη του 1968 στη Γαλλία.
Στις 29 Μάη σχηματισμοί τεθωρακισμένων έκαναν την εμφάνισή τους σε διάφορα προάστια του Παρισιού. Με την προκήρυξη των εκλογών, σύμφωνα με τη νομοθεσία απαγορεύτηκαν οι συγκεντρώσεις. Στις εκλογές, στις 23 και 30 Ιουνίου, οι Γκολικοί μαζί με τους συνεργαζόμενούς τους συγκέντρωσαν περισσότερες έδρες από κάθε άλλη φορά: 358 επί συνόλου 485.
Οι αυξήσεις που κατάκτησαν οι εργαζόμενοι δόθηκαν άμεσα και ήταν σημαντικές σε σύγκριση με τα συνηθισμένα δεδομένα. Σε ορισμένους τομείς (ενέργεια) έφταναν έως και 19%. Λαμβάνοντας υπόψη τις διαστάσεις της γενικής απεργίας, τη σύγκρουση και τα όριά της, έχει σημασία να εκτιμήσουμε ότι τα αιτήματα που ικανοποιήθηκαν, ήταν αντικειμενικά οι αναγκαίες υποχωρήσεις από την αστική τάξη για να αποφύγει τα χειρότερα. Οι αυξήσεις αυτές πολύ γρήγορα εξανεμίστηκαν, αφού μέσα στο 1969, όπως και στα επόμενα χρόνια, υιοθετήθηκαν νέα μέτρα λιτότητας, περιστολής των δαπανών σε υγεία, παιδεία, κοινωνική πρόνοια και αυξήθηκε η φορολογία.
Δες επίσης:
- Καταδίκη του φασισμού που είναι γέννημα του καπιταλισμού «Στρογγυλό Τραπέζι» της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ
- Εκδήλωση με θέμα: «50 χρόνια μετά… φανερές και αθέατες όψεις του Μάη ’68»
- Διδάγματα από τον Μάη του ’68
- Για το Μάη του 1968 στη Γαλλία
- Ο Μάης του 1968 στη Γαλλία (Φάνη Παρρή) Πολιτικο-οικονομικό υπόβαθρο
3 – 5 – 1973
Ο Πρόεδρος του Φοιτητικού Συμβουλίου της Σοβιετικής Ένωσης Βίκτορ Βίντσερ εκφράζει την αλληλεγγύη των φοιτητών της ΕΣΣΔ προς τους αγωνιζόμενους Έλληνες φοιτητές, ζητώντας ταυτόχρονα την αποφυλάκιση όλων των κρατουμένων και το σεβασμό των ακαδημαϊκών ελευθεριών.
3 – 5 –1977
Με ομόφωνη απόφασή της, η κυπριακή Βουλή ζητάει το άνοιγμα του φακέλου της προδοσίας της Κύπρου. Το αίτημα υποστηρίζει σύσσωμη η αντιπολίτευση στην Ελλάδα, προσκρούει όμως στην άρνηση της κυβέρνησης της ΝΔ.
3 – 5 – 1982
Πεθαίνει ο Ευάγγελος Παπανούτσος, ιδεαλιστής φιλόσοφος και μεταρρυθμιστής της ελληνικής εκπαίδευσης.
3 – 5 – 1982
Η κυβέρνηση της Τουρκίας ανακοινώνει ότι δεν αποδέχεται τη νέα συμφωνία για το Δίκαιο της Θάλασσας, που υπερψηφίστηκε από 130 χώρες
3 – 5 – 1983
Νέα πρόταση για τον περιορισμό των πυρηνικών όπλων της Ευρώπης πραγματοποιεί ο Σοβιετικός ηγέτης Γιούρι Αντρόποφ. Δηλώνει ότι η Σοβιετική Ενωση είναι διατεθειμένη να μειώσει τον αριθμό των πυρηνικών πυραύλων της που σημαδεύουν τη Δυτική Ευρώπη, στο επίπεδο των πυραύλων που έχει αναπτύξει το ΝΑΤΟ.
3 – 5 – 1984
Ο Έλληνας συνθέτης Ιάννης Ξενάκης γίνεται μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών στην έδρα της σύνθεσης.
3 – 5 – 1996
Πεθαίνει ο μεγάλος κιθαρίστας και συνθέτης Δημήτρης Φάμπας.
Από μικρός έδειξε το ταλέντο του στη μουσική, παίζοντας λαούτο και μαθαίνοντας μαντολίνο. Σπούδασε κλασική κιθάρα με τον Νίκο Ιωάννου και πήρε το δίπλωμά του από το Εθνικό Ωδείο (τάξη Γ. Βώκου) με αριστείο εξαιρετικής επίδοσης το 1953. Σπούδασε επίσης ανώτερα θεωρητικά στο Ωδείο Αθηνών με τον Θ. Βαβαγιάννη και τον Κ. Κυδωνιάτη.
Στα 1955 και 1956, με υποτροφία της ιταλικής κυβέρνησης, σπούδασε κιθάρα στην Ακαδημία Chigiana της Σιέννα, με τον Αντρέ Σεγκόβια και μουσικολογία με τον Εμίλιο Πουχόλ. To 1958, με πρόσκληση και υποτροφία του Σεγκόβια, σπούδασε κοντά του στην Ακαδημία του Santiago de Compostella της Ισπανίας, με συμμαθητές τους Alirio Diaz και John Williams.
Ως καλλιτέχνης ο Δημήτρης Φάμπας μάγευε το ακροατήριό του και η δεξιοτεχνία του στην κιθάρα συνέπαιρνε και τον πιο απλό ακροατή.
Έδωσε πολλά ρεσιτάλ σε Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ολλανδία, Τσεχοσλοβακία, ΗΠΑ, Καναδά, ΕΣΣΔ, Ουγγαρία, Βατικανό, Γιουγκοσλαβία, Τουρκία, Αυστρία, σε όλες τις μεγάλες πόλεις και θέατρα της Ελλάδας και στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Έδωσε επίσης πολλές διαλέξεις για την κιθάρα σε Διεθνή Φεστιβάλ και σε ραδιοφωνικούς σταθμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Υπήρξε μέλος και προεδρεύων πολλών ελλανόδικων επιτροπών διαγωνισμών κιθάρας. Ήταν τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής (IMC. UNESCO) και πρόεδρος του ΣΚΩΑ. Συμμετείχε σε πολλούς δίσκους και κινηματογραφικές ταινίες. Για τουλάχιστον μια δεκαετία συνεργάστηκε ως σολίστ και ζωντανά σε συναυλίες, θεατρικές και μουσικές παραστάσεις έργων των Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Κουνάδη, Ξαρχάκου, Ζαμπέτα και άλλων, προσφέροντας στην κιθάρα μεγαλύτερη δημοτικότητα.
Διακρίθηκε ως συνθέτης γράφοντας πλήθος από συνθέσεις, σπουδές, σουίτες και χορούς, ενώ ορισμένα έργα του συχνά παίζονται ως υποχρεωτικά σε διεθνείς διαγωνισμούς.
Ηχογράφησε πέντε προσωπικούς δίσκους για σόλο κιθάρα.
Υπήρξε επίσης πρωτοπόρος δάσκαλος. Με επιμονή και υπομονή, μετέφερε τη βαθιά γνώση του οργάνου και το πάθος του σε γενιές κιθαριστών και φιλόμουσων. H σχολή του και η διδασκαλία του θεωρήθηκαν από τις καλύτερες στον κόσμο από όπου βγήκαν πολλοί διαπρεπείς καλλιτέχνες. Δημιούργησε, επίσης και διηύθυνε δύο ορχήστρες κιθαριστών, μία με παιδιά και μία με προχωρημένους κιθαρίστες, με τις οποίες για πάνω από δέκα χρόνια έδωσε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα.
3 – 5 – 2009
Ο Παναθηναϊκός νικά στον τελικό του φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα του μπάσκετ την ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 82-78 στο O2 World Arena στο Βερολίνο και στέφεται για πέμπτη φορά Πρωταθλητής Ευρώπης.
3 – 5 – 2011
Φεύγει από τη ζωή, ο καλός άνθρωπος του ελληνικού σινεμά, ο Θανάσης Βέγγος.
Σεμνός «μαχητής» – από τα γεννοφάσκια του μέχρι το τέλος του – «στη γαλέρα της ζωής» που «τράβηξε άγριο κουπί» όπως έλεγε ο ίδιος. Αγωνίστηκε, έζησε, βιοπάλεψε και δημιούργησε σαν γνήσιο τέκνο του λαού. Και πάντα με μοναδική σεμνότητα, συνέπεια, αξιοπρέπεια, καλοσύνη κι ανθρωπιά.
Ο πατέρας του, εργάτης στην Εταιρεία Ηλεκτρισμού στον Πειραιά, αλλά και μαχητής του ΕΛΑΣ Πειραιά, απολύθηκε από την εταιρεία λόγω της συμμετοχής του στην ιστορική Μάχη της Ηλεκτρικής. Η απόλυση του πατέρα του ανάγκασε τον Θανάση Βέγγο να βγει στη βιοπάλη. Δούλεψε στην επεξεργασία δερμάτων και έκανε μικροθελήματα στη γειτονιά του. ΕΠΟΝίτης στα χρόνια της Κατοχής, ο Θανάσης Βέγγος υπηρέτησε τη θητεία του ως κρατούμενος στο Κολαστήριο της Μακρονήσου, όπου παρέμεινε μέχρι το 1951.
Μετά την απελευθέρωσή του, ο συγκρατούμενός του στη Μακρόνησο, σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος, για να επιβιώσει, τον πήρε στο μικρό στούντιό του, σαν άνθρωπο για όλες τις δουλειές. Ο Κούνδουρος, παρατηρώντας τις εκφραστικές του δυνατότητες, τον χρησιμοποίησε και σαν ηθοποιό, στην πρώτη του ταινία «Μαγική πόλη» (1952). Στη συνέχεια, ο Θανάσης Βέγγος δούλευε σαν τεχνικός σε διάφορες ταινίες, αλλά έπαιζε και μικρά ρολάκια. Το ολοφάνερο, έμφυτο, αυτοδίδακτο υποκριτικό ταλέντο του φάνηκε και στο θέατρο. Το 1959 πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο, παίζοντας στην επιθεώρηση «Ομόνοια πλατς – πλουτς», στο θέατρο «Περοκέ». Την ίδια χρονιά, μετά από εξετάσεις στην τότε Επιτροπή Ταλέντων, του δόθηκε η Άδεια Ασκήσεως Επαγγέλματος Ηθοποιού και έγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (11/4/1959).
Από το 1959 μέχρι και το 1999 συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους που ανέβαζαν ελληνικές κωμωδίες και επιθεωρήσεις. Μεταξύ άλλων στις: «Μαντουμπάλα», «Καινούργια Αθήνα », «Άνθρωποι του ’60», «Οκτώ άνδρες κατηγορούνται», «Κόκκινα τριαντάφυλλα», «Οι φτωχοδιάβολοι», «Αρχοντορεμπέτισσα», «Κύπρος γιοκ», κ.ά. Από το 1969 και μετά, με δικούς του θιάσους, ανέβασε τα έργα «Ο τρελός του Λούνα Παρκ» (με αυτό περιόδευσε και στις ΗΠΑ), «Τι έκανες στον Τρωικό Πόλεμο Θανάση;», «Το βλήμμα», κ.ά. Το 1995 πρωτοεμφανίστηκε στην Επίδαυρο, πρωταγωνιστώντας στην αριστοφανική «Ειρήνη», που ανέβασε το «Ανοιχτό Θέατρο». Με τον ίδιο θίασο πρωταγωνίστησε στους αριστοφανικούς «Αχαρνής», στην Επίδαυρο (1998).
Ανάμεσα στις 126 κινηματογραφικές ταινίες (άλλων σκηνοθετών) που έπαιξε ήταν οι: «Ο Δράκος», «Ο Ηλίας του 16ου», «Ψηλά τα χέρια Χίτλερ», «Δικτάτωρ καλεί Θανάση», «Ησυχες μέρες του Αυγούστου», «Το βλέμμα του Οδυσσέα», «Όλα είναι δρόμος», «Το πέταγμα του κύκνου» (2009) κ.ά.
Μεταξύ των δικών του ταινιών (η επωνυμία της εταιρείας του ήταν «Θ. Β. Ταινίες γέλιου»), είναι και οι εξής: «Βασιλιάς της γκάφας», «Καταζητείται ο Βέγγος », «Τύφλα να ‘χει ο Μάρλον Μπράντο», «Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης», «Ο πολύτεκνος», «Ένας τρελός τρελός Βέγγος », «Παπατρέχας», «Ποιος Θανάσης », «Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές», «Διακοπές στο Βιετνάμ», «Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ», «Από πού πάνε στη χαβούζα», «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι», «Ο Θανάσης και το καταραμένο φίδι», «Ο τρελός καμικάζι», «Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας», «Βοήθεια, ο Βέγγος , φανερός πράκτορας 000», «Τρελός, παλαβός και Βέγγος », «Δόκτωρ Ζι-Βέγγος », «Ποιος Θανάσης », «Θου – Βου, φαλακρός πράκτωρ», «Ενα ασύλληπτο κορόιδο».
Στο ενεργητικό του είχε το ντοκιμαντέρ «Χίλια χρόνια πριν», την τηλεταινία «Βήματα» και επτά τηλεοπτικές σειρές. Διακρίθηκε με το Βραβείο της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (1961) και με το βραβείο Πρώτου Ανδρικού Ρόλου από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στις ταινίες του Ντίνου Κατσουρίδη «Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση;» (1971) και «Θανάση , πάρε τ’ όπλο σου» (1972).
3 – 5 – 2021
«Φεύγει» από τη ζωή ο λογοτέχνης Κώστας Γ. Παπαγεωργίου.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945 και σπούδασε νομικά και φιλολογία. Στα Γράμματα πρωτοεμφανίστηκε με την ποιητική συλλογή «Ποιήματα». Συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά και άσκησε συστηματικά λογοτεχνική κριτική από περιοδικά και εφημερίδες. Ακόμα, επιμελούνταν και διηύθυνε λογοτεχνικά περιοδικά.
Στα χρόνια της χούντας, είχε διατελέσει συνυπεύθυνος στη σύνταξη των ετήσιων ομαδικών αντιδικτατορικών εκδόσεων «Κατάθεση ’73» και «Κατάθεση ’74».
Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί και κυκλοφορήσει σε δίσκους από τον Θάνο Μικρούτσικο («Ιχνογραφία»), τον Νίκο Τάτση («Ερανα»), καθώς και τον Χάρη Κατσιμίχα.
Υπήρξε επιμελητής λογοτεχνικών εκπομπών και εκδηλώσεων στο Τρίτο Πρόγραμμα, ενώ είχε διδάξει και στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Στη δημιουργική του διαδρομή τιμήθηκε με πολλά βραβεία, ανάμεσά τους το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2001 και το Βραβείο του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του ποιητικού του έργου, το 2009.
3 – 5 – 2022
“Φεύγει” από τη ζωή ο σεμνός αγωνιστής Γιώργος Ροΐδης, αντιναύαρχος ε.α.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953.
Στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων μπήκε το 1972 και αποφοίτησε με το βαθμό του Σημαιοφόρου το 1976.
Αποστρατεύτηκε από το Πολεμικό Ναυτικό το 2004.
Μετά την αποστρατεία του μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ αγωνίστηκε για το δίκιο του λαού και το σοσιαλισμό.
Στις εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ανέπτυξε δραστηριότητα στο αντιπολεμικό και φιλειρηνικό κίνημα και συμμετείχε στην Κίνηση για την Εθνική Άμυνα (ΚΕΘΑ). Ακόμη αγωνιστική δραστηριότητα ανέπτυξε με την Ανεξάρτητη Ένωση Αποστράτων Ενόπλων Δυνάμεων (ΑΝΕΑΕΔ). Διετέλεσε πρόεδρος των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων (ΕΑΣ) και πρόεδρος της εταιρείας “Ελληνικά Συστήματα Παραγωγής Πολιτικών Προϊόντων”.
Από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της ιστοσελίδας μας, υπήρξε συνεχής και αδιάλειπτη η παρουσία του με αρθρογραφία, ανακοινώσεις, παρεμβάσεις για τα προβλήματα που απασχολούν τους απόστρατους και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερ
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
4 – 5 – 1949
Καταγράφεται η πρώτη αεροπορική τραγωδία στην ιστορία του αθλητισμού.
Αεροπλάνο που μεταφέρει την ομάδα της Τορίνο συντρίβεται στο λόφο Σουπέργκα στην Ιταλία. Σκοτώνονται 31 άνθρωποι, εκ των οποίων οι 18 είναι παίκτες της ”Τόρο” με τους 10 διεθνείς.
4 – 5 – 1953
Παγκαπνεργατική απεργία ξεσπά στον Πειραιά. Κρατά 15 μέρες και λήγει με ικανοποίηση όλων των αιτημάτων των απεργών.
1929
Γεννιέται η Βρετανοβελγίδα ηθοποιός, Όντρεϊ Χέμπορν (Audrey Hepburn, πέθανε 20-Ιαν-1993).
Είναι από τους ελάχιστους ηθοποιούς που έχουν βραβευτεί με Όσκαρ, Τόνυ, Έμμυ και Γκράμι.
Συμμετείχε σε πολυάριθμες παραγωγές του θεάτρου, του κινηματογράφου ενώ εμφανίστηκε και στο Μπρόντγουεϊ.
1930
4 – 5 – 1953
Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ (ErnestHemingway) τιμάται με το βραβείο Πούλιτζερ για το έργο του «Ο Γέρος και η Θάλασσα».
4 – 5 – 2006
Πέθανε σε ηλικία 85 χρόνων ο σκηνοθέτης, ηθοποιός και συγγραφέας, Αλέξης Δαμιανός, οι ταινίες του οποίου «Μέχρι το πλοίο» και «Ευδοκία» σηματοδότησαν την ιστορία του νέου ελληνικού κινηματογράφου.
Μια πολύπλευρη, ξεχωριστή προσωπικότητα, πολιτικά και κοινωνικά στρατευμένος, ο δημιουργός που διέσχισε το ταραγμένο μέτωπο της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας συμμετέχοντας ενεργά στη φλεγόμενη εμπειρία.
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου και στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών.
Συμμετείχε με τους Ηνωμένους Καλλιτέχνες (1946) στο θέατρο του Βουνού. Ιδρυτής του «Πειραματικού Θεάτρου» και του Θεάτρου «Πορεία», όπου σκηνοθέτησε πολλά θεατρικά έργα. Εχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές ταινίες Ελλήνων σκηνοθετών, όπως «Ο Κλέφτης» του Π. Βούλγαρη, «Σύντομο διάλειμμα» του Ντ. Κατσουρίδη, «Φόβος» του Μ. Μανουσάκη, «Ο καιρός των Ελλήνων» του Λ. Παπαστάθη.
Οι ταινίες του, τρεις στο σύνολό τους, έχοντας αναδειχτεί σε γονιμοποιό δύναμη του ελληνικού κινηματογράφου, έχουν αποσπάσει πολλά βραβεία και του έχουν χαρίσει διεθνή αναγνώριση.
Το τρίπτυχο του έργου του ξεκινά το 1966 με το «Μέχρι το Πλοίο» και μαζί του η ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου ξετυλίγεται. Σταθμός στο 1971 και στην «Ευδοκία», την καλύτερη για πολλούς ελληνική ταινία όλων των εποχών. Επόμενος σταθμός στο 1995 και στον «Ηνίοχο», την πιο πολυαναμενόμενη κινηματογραφική επιστροφή που γνώρισε το ελληνικό σινεμά. Σκληρή ποίηση, κοινωνική διείσδυση, ιστορικός προβληματισμός, με επίκεντρο πάντα τον άνθρωπο, χαρακτηρίζει το μοναδικό έργο του Αλέξη Δαμιανού.
Περισσότερο δημιουργός παρά απλά σκηνο-Θέτης, ο Αλέξης Δαμιανός κατάφερε να διαβεί αλώβητος την αχανή έρημο του ελληνικού κινηματογράφου. Η ολοένα αυξανόμενη φήμη του, παρά το μικρό σε έκταση έργο του, δε δημιουργήθηκε τυχαία.
Μέσα από το έργο του θέλησε να προσφέρει τη μνήμη, που θεωρούσε το πιο δυνατό όπλο του ανθρώπου ενάντια στη λήθη που είναι ο θάνατος του μέλλοντος. Αναζήτησε την αλήθεια συμπορευόμενος με άλλους συντρόφους του για να κατακτήσει την ισοτιμία και τη δικαιοσύνη. Πίστευε ότι το υλικό της πνευματικής πρωτοπορίας σε κάθε χώρα ανήκει στην αριστερά.
«Κι αυτό είναι μια μεγάλη παρηγοριά. Η ελπίδα μόνο από κει θ’ ανθίσει και για όλη τη Γη».
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
AΠΡΙΛΗΣ
22 – 4 – 1870
Γεννιέται ο Βλαντιμίρ Ιλιτς Ουλιάνοφ, ο Λένιν
Ο Β. Ι. Λένιν ξεκινά την επαναστατική του δράση, από τα νεανικά ακόμη χρόνια. Στρέφεται στη μελέτη του μαρξισμού και στην οργάνωση της πολιτικής πάλης της εργατικής τάξης, αλλά και στη διάδοσή του στους εργάτες της Πετρούπολης, με τους οποίους συνδέεται από τα φοιτητικά του χρόνια. Τούτο συμβαίνει, παρά και ενάντια στο ρεύμα της εποχής, όταν και ο «ναροντνικισμός» επικρατούσε και δρούσε με μορφές πολιτικής πάλης, όπως η ατομική τρομοκρατία ενάντια στον τσάρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι με την εκτέλεση του μεγαλύτερου αδελφού του, Αλέξανδρου, μετά τη σύλληψη και καταδίκη του σε θάνατο για απόπειρα δολοφονίας του τσάρου Αλέξανδρου ΙΙΙ, ο Λένιν λέει ότι «εμείς θα ακολουθήσουμε άλλο δρόμο».
Το 1894, το έργο του «Ποιοι είναι οι φίλοι του λαού και πώς καταπολεμούν τους σοσιαλδημοκράτες», αποτελεί σταθμό για τη διάδοση του μαρξισμού στη Ρωσία και την ανάπτυξη της επαναστατικής πάλης της εργατικής τάξης της Ρωσίας. Ταυτόχρονα, είναι και ένα αποτελεσματικό θεωρητικό όπλο ενάντια στο ναροντνικισμό, ο οποίος προπαγάνδιζε ότι η Ρωσία θα φτάσει στο σοσιαλισμό μέσα από την αγροτική κοινότητα και ότι ο καπιταλισμός είναι τυχαίο φαινόμενο στη Ρωσία. Το έργο του «Η ανάπτυξη του καπιταλισμού στη Ρωσία» ανοίγει το δρόμο για τη συνένωση της επαναστατικής θεωρίας με το επαναστατικό κίνημα στη Ρωσία, αφού θεμελιώνει το ρόλο και τις σχέσεις των τάξεων στη Ρωσία αναδεικνύοντας τη δυνατότητα της μικρής, αλλά συγκεντρωμένης εργατικής τάξης, να ηγηθεί της επανάστασης.
«…Δώστε μας μια οργάνωση επαναστατών – και θα αναποδογυρίσουμε τη Ρωσία!», έλεγε χαρακτηριστικά ο Λένιν. Συμμετέχοντας και καθοδηγώντας ένα μαρξιστικό όμιλο στην Πετρούπολη, καταπιάνεται με την ίδρυση επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης σε πανεθνική κλίμακα. Σαν πρώτο βήμα συνενώνει τους μαρξιστικούς ομίλους στην Πετρούπολη σε επαναστατική πολιτική οργάνωση, την «Ενωση πάλης για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης». Τούτο συμβαίνει το 1895.
Τρία χρόνια αργότερα, το Μάρτη του 1898, συνήλθε στο Μινσκ το πρώτο, ιδρυτικό Συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, Ρωσίας (ΣΔΕΚΡ). Ωστόσο, αμέσως μετά το συνέδριο, πιάστηκε όλη η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος, και έτσι, ουσιαστικά, δεν προχώρησε η ενιαία οργάνωση του κόμματος. Αυτό έγινε κατορθωτό στα 1903, με το δεύτερο συνέδριο του ΣΔΕΚΡ, και υπό την καθοδήγηση του Λένιν ιδρύεται ουσιαστικά το μπολσεβίκικο κόμμα.
Η ζωή και η δράση του Λένιν είναι αξεχώριστα δεμένη με την ίδρυση και τη δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ο Λένιν παίρνει ο ίδιος άμεσα μέρος στην πρακτική δράση για την επαναστατική ανύψωση της εργατικής τάξης. Επιμένει στην ίδρυση του δικού της κόμματος πάνω στις αρχές που ο ίδιος επεξεργάστηκε και, μάλιστα, σε διάκριση από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Δεύτερης Διεθνούς. Ετσι, το μπολσεβίκικο κόμμα είναι το πρώτο με τις αρχές του «Κόμματος Νέου Τύπου».
Επίμονη και αποφασιστική ήταν η δράση του, για δημιουργία κόμματος ενιαίου, σε πανεθνική κλίμακα, με κεντρικό καθοδηγητικό όργανο, που εφαρμόζει την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Με επικεφαλής τον Λένιν, το μπολσεβίκικο κόμμα μπαίνει μπροστάρης της ταξικής πάλης του προλεταριάτου και των άλλων καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων, κυρίως της φτωχής αγροτιάς και των μισοπρολετάριων της Ρωσίας. Οδηγεί το προλεταριάτο της Ρωσίας ως τη νίκη με την κατάληψη της εξουσίας και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Ετσι ανοίγει ο δρόμος για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού για πρώτη φορά στον κόσμο, μετά τη νικηφόρα επανάσταση. Σημαντικό είναι, επίσης, ότι καθόρισε και τεκμηρίωσε τον καθοδηγητικό ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος, όχι μόνο στην κατάληψη της εξουσίας, αλλά και στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού.
Στα έργα του, ο Λένιν ανέπτυξε και συγκεκριμενοποίησε παραπέρα όλα τα συστατικά μέρη του μαρξισμού – τη φιλοσοφία, την πολιτική οικονομία και τον επιστημονικό κομμουνισμό. Ηταν φανατικός πολέμιος κάθε αναθεωρητικής και ρεφορμιστικής διαστρέβλωσης της επαναστατικής θεωρίας. Ο ίδιος θεωρούσε ως έναν από τους πιο βασικούς όρους για τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης την αδιάλλακτη πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό, ενώ, παράλληλα, ασκούσε δριμεία κριτική στον αριστερισμό, στην ψευτοεπαναστατική φρασεολογία, στον «επαναστατικό» τυχοδιωκτισμό. Ο Λένιν ανακάλυψε θεωρητικά τη δυνατότητα να συντριβεί η αλυσίδα του διεθνούς ιμπεριαλισμού με την απόσπαση κρατών από τον κλοιό του, αναπτύσσοντας τη θεωρία του αδύνατου κρίκου της, θεμελιώνοντας επιστημονικά τη δυνατότητα της νίκης του σοσιαλισμού αρχικά σε μια ή σε μερικές χώρες.
Ο Λένιν αγωνιζόταν με συνέπεια ενάντια στην εθνική στενότητα. Οι μπολσεβίκοι σήκωσαν ψηλά τη σημαία του διεθνισμού και με την καθοδήγηση του Λένιν έκαναν στη διάρκεια του πολέμου αποτελεσματική πάλη για τη συσπείρωση όλων των διεθνιστικών στοιχείων, για την ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς.
Δες επίσης την Ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ – Για την επέτειο των 150 χρόνων από τη γέννηση του Β. Ι. Λένιν
22 – 4 – 1904
Γεννιέται ο φυσικός και μεγάλος ερευνητής της ατομικής ενέργειας, Ρόμπερτ Οπενχάιμερ (Julius Robert Oppenheimer).
Ήταν ο επικεφαλής του «Σχεδίου Μανχάταν», βάση του οποίου κατασκευάστηκε η ατομική βόμβα.
Ενώ υποστήριξε τη χρήση της που είχε ως αποτέλεσμα τα μεγαλύτερα πολεμικά εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία (Χιροσίμα και Ναγκασάκι), αναθεώρησε τις απόψεις του με την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου.
Όταν δημιουργήθηκε η Επιτροπή Ατομικής Ενεργείας των Ηνωμένων Πολιτειών ορίσθηκε ως επικεφαλής σύμβουλος.
Από τη θέση αυτή προσπάθησε να παρέμβει ώστε να επιτευχθεί διεθνής έλεγχος της πυρηνικής ενέργειας, να σταματήσει η διάδοση των πυρηνικών όπλων και η κούρσα των εξοπλισμών με τη Σοβιετική Ένωση. Η στάση του αυτή ενόχλησε σφόδρα την αμερικάνικη κυβέρνηση και στοχοποιήθηκε από την επιτροπή του αντικομμουνιστή Μακάρθουρ. Τη δεύτερη περίοδο του αντικομμουνιστικού πογκρόμ του λεγόμενου «Ερυθρού Τρόμου», οδηγήθηκε σε δίκη ως «ακατάλληλος να υπηρετήσει τη χώρα».
Η ποιητική σύνθεση του Νικηφόρου Βρεττάκου «Στον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ», μια διαμαρτυρία του ποιητή για την πυρηνική καταστροφή, δημοσιεύτηκε το 1954, χρονιά δικαστικής δίωξης του «πατέρα της ατομικής βόμβας» φυσικού Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, ο οποίος έχοντας δει τον όλεθρο που έσπειρε η βόμβα του στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, αντιτάχθηκε στην απόφαση της πανίσχυρης «Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας» για κατασκευή και βόμβας υδρογόνου.
Το 1984 ο Νίκος Καλλίτσης μελοποίησε το έργο του Ν. Βρεττάκου «Γράμμα στο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ»
22 – 4 – 1912
Η «Πράβδα», το επίσημο όργανο του κόμματος των Μπολσεβίκων, αρχίζει να εκδίδεται στην Αγία Πετρούπολη (μετέπειτα Λένινγκραντ).
22 – 4 – 1944
Στην Ιταλία σχηματίζεται κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Π. Μπαντόλιο (Pietro Badoglio) με τη συμμετοχή των Χριστιανοδημοκρατών, των Κομμουνιστών και των Σοσιαλιστών.
Το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα συνέχισε να μετέχει σε διάφορες αστικές κυβερνήσεις έως το 1947, όταν μετά από κυβερνητική κρίση που προκάλεσε ο πρωθυπουργός Ντε Γκάσπερι, εκδιώχθηκε μαζί με τους σοσιαλιστές.
Η περίπτωση της Ιταλίας (καθώς και της Γαλλίας, κα. χωρών) εκείνη την περίοδο φανέρωνε το πρόβλημα στρατηγικής στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, με την απομάκρυνση μιας σειράς ΚΚ από τις νομοτέλειες της σοσιαλιστικής επανάστασης και τον εγκλωβισμό τους σε κοινοβουλευτικές αυταπάτες, κοκ.
22 – 4 – 1963
Πραγματοποιείται το Δ’ Παμφοιτητικό Συνέδριο (22-28/4/1963), το οποίο αποφασίζει τη δημιουργία της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδος (ΕΦΕΕ).
Βασικά αιτήματα ήταν το 15% για την Παιδεία, η διάλυση του Σπουδαστικό Τμήματος της Ασφάλειας, καθώς και της ΕΚΟΦ και των άλλων «παρακρατικών» οργανώσεων
22 – 4 – 1968
Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ με απόφασή του τονίζει πως «οι Κομμουνιστές στην Ελλάδα και το εξωτερικό, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, ενέκριναν τις αποφάσεις της 12ης Ολομέλειας του ΚΚΕ και καταδίκασαν τη δεξιά οπορτουνιστική γραμμή και τη φραξιονιστική διασπαστική δράση της ομάδας Παρτσαλίδη».
Επίσης επέκρινε τη στάση του λεγόμενου «Γραφείου της ΚΕ για το εσωτερικό», που αυτοανακηρύχθηκε σε καθοδήγηση αυθαίρετα και αντικαταστατικά, υιοθετώντας τις απόψεις της διασπαστικής ομάδας και συντονίζοντας τις ενέργειες και τα σχέδια μαζί της.
Πηγή : ALT.GR
23 – 4 – 1564
Γεννιέται στο Στράτφορντ ον Έιβον, ο μεγάλος Άγγλος δραματουργός Ουίλιαμ Σαίξπηρ (William Shakespeare), γιος του εύπορου βιοτέχνη και εμπόρου Τζον Σαίξπηρ.
Σπούδασε στο σχολείο της γενέτειράς του και εκεί έμαθε λατινικά και “λίγα” αρχαία ελληνικά.
Το 1583 παντρεύτηκε την Άννα Χάθαγουεϊ και μαζί της απέκτησε τρία παιδιά.
Για ένα διάστημα τα ίχνη του χάνονται. Γνωστό σαν ποιητή τον έκαναν τα ποιήματά του “Αφροδίτη και Αδωνις” (1593) και ο “Βιασμός της Λουκρητίας”.
Μεταξύ του 1592 και 1600 έγραψε 154 σονέτα, που δημοσιεύτηκαν το 1609.
Στη δεκαετία του 1590, στο έργο του Σαίξπηρ κυριαρχούν ιστορικά θεατρικά έργα, χρονικά και κωμωδίες. Έργα, που περικλείουν την ιστορία της Αγγλίας. Μεταξύ αυτών και τα έργα “Ερρίκος ΣΤ’”, “Ριχάρδος Β”, “Ριχάρδος Γ” και “Ερρίκος Ε”. Οι κωμωδίες του (“Ημέρωμα της στρίγκλας”, “Πολύ κακό για το τίποτα”, “Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας” κ.ά.) αποπνέουν αγάπη και έρωτα για τη ζωή, για τον άνθρωπο και τη φύση.
Η δραματική, όμως, όψη του έρωτα “φανερώνεται” στο έργο του “Ρωμαίος και Ιουλιέτα”.
Στα χρόνια της δεύτερης σαιξπηρικής περιόδου, οξύνονται τα εσωτερικά προβλήματα της χώρας του και εντείνονται οι κοινωνικές συγκρούσεις. Η σύγκρουση απλώνεται σ’ όλη την αλυσίδα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο Σαίξπηρ δημιουργεί μεγάλα έργα, δραματικές ανατομίες του ανθρώπινου “είναι”: “Βασιλιάς Ληρ”, “Αμλετ”, “Μάκβεθ” κ.ά.
Η περίοδος αυτή κλείνει με δύο “ρωμαϊκές” τραγωδίες, τον “Αντώνιο και Κλεοπάτρα” και “Κοριολάνος”.
Ο Σαίξπηρ θα πεθάνει, την ίδια ημερομηνία, το Μάρτη του 1616 στη γενέτειρά του και θα θαφτεί στο κοιμητήρι της Αγίας Τριάδας
Δες επίσης: «Καρδιά τίγρη σε πετσί ηθοποιού» (του Γιώργου Μηλιώνη μέλους του Τμήματος Πολιτισμού της ΚΕ του ΚΚΕ)
23 – 4 – 1857
Γεννιέται ο Ιταλός συνθέτης όπερας και λιμπρετίστας Ρουτζέρο Λεονκαβάλλο (Ruggero Leoncavallo, πέθανε το 1919)
Τα πρώτα του έργα ήταν επηρεασμένα από τον Βάγκνερ, με τον οποίο είχαν γνωριστεί στη Μπολόνια .
Στην αρχή της καριέρα του εργάστηκε ως πιανίστας στην Αίγυπτο. Αργότερα μετακόμισε στο Παρίσι όπου δίδαξε φωνητικά και πιάνο.
Το 1890 ανέβηκε η όπερα Cavalleria Rusticana (Αγροτική Ιπποσύνη) του Πιέτρο Μασκάνι σε δική του παραγωγή.
Ακολούθως ανέβασε τις δικές του όπερες «Οι Παλιάτσοι» (Μιλάνο, 1892), «Medici» (Μιλάνο, 1893), «Chatterton» (1896), «La Bohéme» (Βενετία, 1897), «Zazà» (1900) και «Der Roland» (1904).
23 – 4 – 1858
Γεννιέται ο Γερμανός θεωρητικός φυσικός Καρλ Ερνστ Λούντβιχ Πλανκ, γνωστότερος ως Μαξ Πλανκ, εισηγητής της θεωρίας των κβάντα.
Τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ το 1918.
23 – 4 – 1882
Αρχίζουν οι εργασίες διάνοιξης του Ισθμού της Κορίνθου.
Στο έργο, που συντελέστηκε τμηματικά από το 1882 έως το 1893, δούλεψαν συνολικά πάνω από 2.500 εργάτες.
Το 1889 ξέσπασαν διαμαρτυρίες, όταν η Διεθνής Εταιρία του Ισθμού χρεοκόπησε και εκατοντάδες εργάτες βρέθηκαν χωρίς δουλειά από τη μια μέρα στην άλλη. Η κυβέρνηση έστειλε μάλιστα στρατιωτικό απόσπασμα στον Ισθμό για να «προληφθούν εξεγέρσεις».
23 – 3 – 1889
Γεννιέται ο Βασίλης Ρώτας, Έλληνας λογοτέχνης, που μετέφρασε στα ελληνικά όλα τα έργα του Ουίλιαμ Σαίξπιρ.
Ο Βασίλης Ρώτας ανήκει σε κείνους τους πνευματικούς ανθρώπους που έθεσαν ως κυρίαρχο της ζωής τους την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, σε εκείνους που αφοσιώθηκαν και αγωνίστηκαν για τα ιδανικά του Μαρξισμού – Λενινισμού, στην πανανθρώπινη ιδεολογία που σταθερά και αποφασιστικά διδάσκει το ΚΚΕ. Έδωσε σκληρές μάχες, υποστήριξε τις αξίες, υπηρέτησε στον αγώνα για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, υποστηρίζοντας στην πράξη τον κοινωνικό ρόλο του καλλιτέχνη.
Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Στη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Ξεκίνησε να δημοσιεύει ποιήματα στο περιοδικό «Νουμάς» το 1908. Άρθρα, διηγήματα, κριτική θεάτρου και μαρτυρίες του δημοσιεύθηκαν στον παράνομο Τύπο στη διάρκεια της Κατοχής, στα «Ελεύθερα Νέα», στη «Βραδυνή», στην «Πρωία», στην «Εστία» και στο περιοδικό «Θέατρο» (1961-1965) και στον «Λαϊκό Λόγο» (1965-1967). Υπήρξε βασικός συνεργάτης του περιοδικού «Ελληνικά Γράμματα» και ίδρυσε μαζί με άλλους φοιτητές τη Φοιτητική Συντροφιά.
Στην πολιτιστική και ειδικά στη θεατρική δραστηριότητα που ανέπτυξε το ΕΑΜικό κίνημα, με την Παιδεία και την Τέχνη να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ιδεολογική και πολιτική διαπαιδαγώγηση των ανθρώπων προς την κοινωνική αλληλεγγύη και ισότητα, τη συλλογική και εθελοντική δράση εκατοντάδων χιλιάδων ανδρών, γυναικών και παιδιών, η συμβολή του Βασίλη Ρώτα υπήρξε καθοριστική. Με σύμφωνο το ΕΑΜ, το 1942, ίδρυσε το Θεατρικό Σπουδαστήριο, «νόμιμο καταφύγιο» για τους ΕΠΟΝίτες. Το θέατρο του Ρώτα έγινε βήμα προβληματισμού και συνειδητοποίησης, όπου νέοι μάθαιναν για το θέατρο και συμμετείχαν σε αντιστασιακές εκδηλώσεις, με παραστάσεις σε θέατρα, πλατείες, δρόμους, και κείμενα που εξύψωναν το λαϊκό φρόνημα, ενώ οι εισπράξεις πήγαιναν στο ταμείο του αγώνα.
Την ίδια εποχή, στην ελληνική επαρχία αναπτύσσεται ένα νέο είδος θεάτρου, που υπηρετεί τους σκοπούς του αντιστασιακού αγώνα. Το «Θέατρο του βουνού». Το καλοκαίρι του 1944 ο Βασίλης Ρώτας μεταφέρει το πνεύμα θεάτρου στα βουνά. Με υπόδειξη της ΠΕΕΑ ιδρύει το «Θεατρικό όμιλο της ΕΠΟΝ Θεσσαλίας», ανταποκρινόμενος στο επίμονο αίτημα των αγωνιστών για θέατρο. Το θίασο αποτελούν επαγγελματίες ηθοποιοί, αλλά και ερασιτέχνες από τους αντάρτες. Μεταξύ αυτών, ο συγγραφέας Γεράσιμος Σταύρου, ο ηθοποιός Γιώργος Δήμας, οι Βάσης και Άννα Ξένου, ο Νικηφόρος Ρώτας, ο Αλ. Ξένος.
Αλλά παράλληλα και στη συνέχεια, στο νόμιμο και στον παράνομο Τύπο, ο Βασίλης Ρώτας με τα άρθρα του στηλίτευε και σάρκαζε τα κάλπικα, φώτιζε τον αναγνώστη, με σκοπό να βοηθήσει στην αυτοσυνείδησή του, να του γνωρίσει τις αληθινές αξίες της ζωής και της τέχνης. Εκείνος, ο τόσο μειλίχιος και γελαστός στις προσωπικές επαφές του, γινόταν βίαιος, σκληρός, ανελέητος, όταν έγραφε και πάλευε για ό,τι τον πονούσε. Το θέατρο, ωστόσο, είχε την προτίμησή του. Σ’ όλες τις εκφάνσεις του: σκηνική πράξη («Λαϊκό Θέατρο»), σκηνική διδαχή («Θεατρικό Σπουδαστήρι»), σκηνική κρίση (κριτικές μελέτες, άρθρα κλπ.). Εκεί επικέντρωνε τον περισσότερο δημιουργικό μόχθο του. Είτε με τα πρωτότυπα έργα του, είτε με τις μεταφράσεις του, είτε με τα δοκίμιά του. Και σ’ όλα τα έργα του ιστορούσε και υμνούσε τους αγώνες των Ελλήνων για αποτίναξη των κάθε είδους «ζυγών», για αυτογνωσία, για αδέσμευτη σκέψη, αφίμωτη έκφραση, αδούλωτο βίο…
Σε πολλά έργα του, ακολούθησε τη μορφή και τη δομή της ελληνικής τραγωδίας (όπως στα «Ελληνικά Νιάτα», 1946) ή των σαιξπηρικών ιστορικών δραμάτων («Ρήγας Βελεστινλής», 1936, «Κολοκοτρώνης», 1955) ή, πάλι, του Θεάτρου των Σκιών («Καραγκιόζικα», 1955).
Τεράστια στάθηκε η προσφορά του Ρώτα στη μετάφραση Ελλήνων και ξένων κλασικών: Αριστοφάνη (Ορνιθες, Ειρήνη), Σίλλερ (Μαρία Στιούαρτ, Δον Κάρλος), Χάουπτμαν (Η Χανέλα πάει στον Παράδεισο, Ρόζα Μπερντ), Καλδερόν (Ο Δήμαρχος της Θαλαμέας), Τίρσο δε Μολίνα (Ο Δον Τζιλ με το πράσινο παταλόνι).
Αλλά ο μεγάλος άθλος του ήταν πως δόθηκε σύψυχα στη μετάφραση του σαιξπηρικού έργου και μπόρεσε ν’ αποδώσει στη γλώσσα μας όλα τα δράματα, κωμωδίες, τραγωδίες του, όπως και όλα τα ποιήματα και σονέτα του. Από το 1927 ως τα τελευταία χρόνια του έστησε «ναόν περικαλλή», με την απόδοση των έργων του Σαίξπηρ, κρατώντας πιστά τη μορφή τους και με χυμώδη ποιητικό λόγο.
Ο Βασίλης Ρώτας πιστοποιούσε με όλο του το έργο ότι μια τέχνη που αδιαφορεί για τον ανθρώπινο πόνο και δε συμβάλλει στη δημιουργία ενός κόσμου καλύτερου, πολλές φορές, άθελά της, λειτουργεί σύμφωνα με τις επιταγές της μειοψηφίας των κοινωνικά προνομιούχων. Έτσι και στην ποίησή του.
Αρκετά ποιήματά του είναι αφιερωμένα στη θυσία επώνυμων αγωνιστών, όπως το ποίημα «Ηλέχτρα», κατάλληλο και για εφήβους και νέους (ιδιαίτερα για μαθητές Λυκείου), που είναι αφιερωμένο στη θυσία της ηρωίδας της Εθνικής Αντίστασης, Ηλέκτρας Αποστόλου.
Στο ποίημα «Διακόσια παλικάρια» απεικονίζεται ποιητικά η εκτέλεση των διακοσίων πατριωτών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, την Πρωτομαγιά του 1942.
Άλλο ένα χαρακτηριστικό της προοσωπικότητάς του είναι ότι επί χούντας, σε μεγάλη ηλικία, συνελήφθη και σιδηροδέσμιος οδηγείτο στη Γυάρο. Ο υπολοχαγός που τον συνέλαβε του είπε θρασύτατα: «Ντροπή σου γέρο»! Και ο Ρώτας του αποκρίθηκε με περηφάνια: «Παιδί μου, μπορείς να με σκοτώσεις, να με κρίνεις όμως δεν μπορείς»!
Πηγή: Ριζοσπάστης
23 – 4 – 1891
Γεννιέται ο μεγάλος Ρώσος συνθέτης Σεργκέι Προκόφιεφ (Сергей Сергеевич Прокофьев, πέθανε το 1953 στη Μόσχα)
Έδειξε ασυνήθιστες μουσικές ικανότητες από την ηλικία των πέντε ετών και εννέα ετών συνέθετε την πρώτη του όπερα, «Ο Γίγαντας», μία Εισαγωγή, καθώς και διάφορα ακόμα μουσικά έργα.
Μέχρι τον θάνατό του, δημιούργησε εκατοντάδες έργα, ανάμεσά τους περισσότερες από 10 όπερες, 7 συμφωνίες, κονσέρτα για βιολί, πιάνο και βιολοντσέλο, ορχηστρικές σουίτες και έργα μουσικής δωματίου.
Με τα έργα του επηρέασε πολλούς μεταγενέστερούς του συνθέτες και άνοιξε νέους δρόμους στη μουσική δημιουργία του 20ού αιώνα. Από μεγάλους συνθέτες της εποχής του θεωρούταν ένας πολύ σημαντικός και πρωτοποριακός συνθέτης. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Ραβέλ, ότι θεωρεί το έργο του Προκόφιεφ «έργο μιας ιδιοφυΐας», ενώ ο Στραβίνσκι αποκάλεσε το μπαλέτο του «Ο Γελωτοποιός» «το μοναδικό κομμάτι της
Ανάμεσα στα πολυάριθμα έργα του Σεργκέι Προκόφιεφ, θα βρούμε και το κολοσσιαίο έργο, που γράφτηκε στο διάστημα 1936 – 1937, «Καντάτα για την 20ή επέτειο της Οχτωβριανής Επανάστασης», έναν πραγματικό ύμνο για τον μεγάλο Οχτώβρη, που συγκλόνισε τον κόσμο, ανατρέποντας την καπιταλιστική εκμετάλλευση, και έβαλε τις βάσεις για την 74χρονη οικοδόμηση του σοσιαλισμού στον 20ό αιώνα.
Πρόκειται για ένα έργο τεραστίων διαστάσεων, τόσο από άποψη χρονικής διάρκειας, όσο και αναφορικά στη μουσική του σύνθεση και ενορχήστρωση, που απαιτεί έναν μεγάλο αριθμό μουσικών για την εκτέλεσή του. Στην ήδη διογκωμένη συμφωνική ορχήστρα (περισσότεροι από 80 με 100 εκτελεστές), προστίθενται μια ορχήστρα ακορντεόν, μια στρατιωτική μπάντα, ένα έξτρα σύνολο κρουστών, άρπες, πληκτροφόρα, ένας αφηγητής και μια πολυάριθμη χορωδία.
Δες επίσης:
- Σεργκέι Προκόφιεφ Μια Καντάτα για την Οχτωβριανή Επανάσταση
- «Ίχνη» μιας μεγάλης μουσικής προσωπικότητας
23 – 4 – 1916
Γεννιέται ο ζωγράφος Γιάννης Μόραλης.
Ο μεγάλος ζωγράφος, χαράκτης, σκηνογράφος και δάσκαλος άφησε την τελευταία του πνοή προχθές το μεσημέρι, στο σπίτι του στο Κολωνάκι, έχοντας στο πλευρό του τον γιο του και δικούς του ανθρώπους. Από τους κορυφαίους εικαστικούς καλλιτέχνες της μεταπολεμικής τέχνης, ο νεότερος καλλιτέχνης της γενιάς του ’30, ο Γ. Μόραλης, συνέθεσε με το έργο του μια από τις πιο ολοκληρωμένες και γόνιμες εκφράσεις της ελληνικής δημιουργίας του 20ού αιώνα. «Παραδοσιακός» και «νεοτεριστής», «συντηρητικός» και «πρωτοπόρος»… είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που του αποδόθηκαν στη μακρόχρονη πορεία του. Χαρακτηρισμοί μιας διττής ταυτότητας. Εκείνης που συνδέεται με τη σεμνή και σεβάσμια παρουσία του και της καινοτόμου δημιουργίας και ξεχωριστής διδασκαλίας του. Επί 35 χρόνια καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας, υπήρξε δάσκαλος εκατοντάδων νεότερων δημιουργών.
Το έργο του, αναπτυγμένο ανάμεσα στην παραστατικότητα και την αφαιρετική γεωμετρική τάση, ανιχνεύει το μυστήριο της ανθρώπινης φύσης, με νέα ματιά, απαλλαγμένη από τα βάρη του ελληνοκεντρισμού, που ταλάνιζε την εποχή του. Βάδισε στα μονοπάτια του μοντερνισμού και η ζωγραφική του, διατηρώντας πάντα τον ανθρωποκεντρικό της χαρακτήρα, αναπτύχθηκε με συνέπεια και συνοχή. Στο έργο του προβάλλει την «κλασική» της ταυτότητα και προσεγγίζει το θέμα της ελληνικότητας με ένα απόλυτα αναγνωρίσιμο και προσωπικό ύφος. Η χαρακτική και η γλυπτική του ήταν σε απόλυτη συνάφεια με τη ζωγραφική του, σαν προέκτασή της.
Ο τελευταίος «ευπατρίδης» της ελληνικής ζωγραφικής, όπως τον αποκαλούσε ο Μάνος Χατζιδάκις, γεννήθηκε στην Άρτα το 1916, όπου έζησε τα πρώτα δέκα χρόνια του πριν εγκατασταθεί στην Αθήνα. Σε ηλικία 15 ετών έγινε δεκτός στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου σπούδασε με δασκάλους τους: Αργυρό, Παρθένη, Γερανιώτη και τον Γ. Κεφαλληνό. Το 1936 συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στη Ρώμη και στη συνέχεια στο Παρίσι. Το 1949 ιδρύθηκε η καλλιτεχνική ομάδα «Αρμός», της οποίας υπήρξε από την πρώτη στιγμή μέλος, μαζί με τους: Γ. Τσαρούχη, Ν. Χατζηκυριάκο – Γκίκα, Ν. Νικολάου, Ν. Εγγονόπουλο κ.ά. Σε όλο το φάσμα του έργου του, αποτελούν σταθερές θεματικές η σχέση γυναίκας – άνδρα και το δίπολο έρωτας – θάνατος.
Πολύπλευρη προσωπικότητα, φιλοτέχνησε σκηνικά και κοστούμια για τις «Εξι λαϊκές ζωγραφιές», που παρουσίασε το «Ελληνικό Χορόδραμα» το 1951, με το οποίο συνεργάστηκε τα επόμενα 15 χρόνια. Συνεργάστηκε επίσης με το Θέατρο Τέχνης και το Εθνικό Θέατρο. Φιλοτέχνησε ακόμη προμετωπίδες βιβλίων, ενώ στο έργο του περιλαμβάνονται και εικονογραφήσεις βιβλίων των ποιητών Γιώργου Σεφέρη και Οδυσσέα Ελύτη.
Πηγή: Ριζοσπάστης
1953
Ξεκινά τις εργασίες του το 11ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ (23-27/4/1953). Το Συνέδριο καταγγέλθηκε από την ΕΔΑ και το Ενιαίο Συνδικαλιστικό Κίνημα Ελλάδας (ΕΣΚΕ) ως νόθο, ενώ οι αποφάσεις του ως «προκαταβολικά άκυρες». Δεκάδες σωματεία διαγράφηκαν από τη δύναμη της Συνομοσπονδίας και αποκλείστηκαν από τις εργασίες του Συνεδρίου της.
«Δεν ξέρετε τίποτε για τις διαγραφές σωματείων κ. υπουργέ;», ρωτήθηκε ο Υπουργός Εργασίας Ε. Γονής όντας στο βήμα του Συνεδρίου, για να απαντήσει: «έχουμε το δικαίωμα να αποκλείσουμε τους πράκτορας του κομμουνισμού».
1998
Πεθαίνει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ιδρυτής του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Όπως είχε πει η Αλέκα Παπαρήγα (τότε ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ) στην ολομέλεια της βουλής για το πολιτικό μνημόσυνο του Κ. Καραμανλή «Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θα μείνει στη σύγχρονη ιστορία ως ένας προικισμένος ηγέτης της μεταπολεμικής συντηρητικής παράταξης, σε μια περίοδο που εμφανίζεται η αναγκαιότητα να εκσυγχρονιστούν οι μορφές κυριαρχίας και εξουσίας της μεγαλοαστικής τάξης της χώρας μας.»
2010
Η Ελλάδα προσφεύγει στο μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε., του ΔΝΤ και της ΕΚΤ.
Την προσφυγή της Ελλάδας στο μηχανισμό ανακοινώνει από το Καστελόριζο ο πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου.
Η Ελλάδα γίνεται η πρώτη χώρα της Ε.Ε. που προσφεύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Χωρίς να προηγηθεί δημοψήφισμα όπως ορίζει το αστικό Σύνταγμα της Χώρας, η Ελληνική κυβέρνηση υπέβαλε αίτηση για διμερή δάνεια από τα υπόλοιπα Κράτη Μέλη της Ευρωζώνης που έχουν κοινό νόμισμα το ευρώ.
Συνέχεια αυτού ήταν η συνομολόγηση της σύμβασης δανειακής διευκόλυνσης ύψους 80.000.000.000 ευρώ στις 8 Μαΐου του 2010. Ακολούθησαν 4 μνημόνια (εξακολουθούν να είναι σε ισχύ όλες οι απαιτήσεις από αυτά) που υπέγραψαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι δορυφόροι τους.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
24 – 4 – 1945
Το ΕΑΜ μετασχηματίζεται σε πολιτικό συνασπισμό κομμάτων, στον οποίο μπορούσε να προσχωρήσει οποιοδήποτε κόμμα, που συμφωνούσε με τους σκοπούς του.
24 – 4 – 1949
Εκτελείται στην Αθήνα το αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και μέλος της Εκτελεστικής της ΓΣΕΕ, Γιώργης Δημητρίου.
24 – 4 – 1958
Η Εκτελεστική Επιτροπή της Ομοσπονδίας Ελληνικών Ναυτεργατικών Οργανώσεων, της θρυλικής ΟΕΝΟ, αποφασίζει την αυτοδιάλυσή της και την ένταξη των μελών της στην Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία (ΠΝΟ), με το αιτιολογικό «να διευκολύνει την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος των ναυτεργατών».
24 – 4 – 1967
Το διαστημόπλοιο Σογιούζ 1 συντρίβεται κατά την επιστροφή του στη Γη, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο κοσμοναύτης Βλαντιμίρ Κομάροφ.
Είναι ο πρώτος νεκρός της εποποιίας του διαστήματος. Μετά θάνατον, ο Κομάροφ έλαβε για δεύτερη φορά τον ύψιστο τιμητικό τίτλο του «Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης» (πρώτη φορά το 1964).
24 – 4 – 1967
Πραγματοποιείται στο Κάρλοβι Βάρι της Τσεχοσλοβακίας, σύσκεψη 24 Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων της Ευρώπης. Η Συνδιάσκεψη καταδίκασε το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ελλάδα και εξέφρασε τη διεθνιστική της αλληλεγγύη και υποστήριξη στον ελληνικό λαό.
24 – 4 – 1968
Ανταποκρινόμενη στο Μήνυμα του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ της 18/4 η Κεντρική Επιτροπή των Πολιτικών Προσφύγων από την Ελλάδα, με ψήφισμά της, κάνει γνωστή την ανεπιφύλακτη επιδοκιμασία από τη μεριά των πολιτικών προσφύγων των αποφάσεων της 12ης Πλατιάς Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ.
24 – 4 – 1972
Πάνω από 2.000 Έλληνες και Γερμανοί παίρνουν μέρος στην αντιδικτατορική συγκέντρωση και πορεία που πραγματοποιήθηκε στην Φρανκφούρτη με πρωτοβουλία του Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Μετώπου (ΠΑΜ).
24 – 4 – 1997
Ο Ολυμπιακός αναδεικνύεται πρωταθλητής Ευρώπης στο μπάσκετ.
Στον τελικό του φάιναλ-φορ, που έγινε στη Ρώμη, επικράτησε της Μπαρτσελόνα με 73-58.
24 – 4 – 2004
Το Σχέδιο Ανάν για «λύση» του Κυπριακού απορρίπτεται από τους Ελληνοκύπριους με 76%.
24 – 4 – 2021
Πεθαίνει στο Μιλάνο, η Μίλβα (Μαρία Ίλβα Μπιολκάτι -Maria Ilva Biolcati), κορυφαία Ιταλίδα ερμηνεύτρια.
Όλα τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στην είδηση, με αναφορά στις συνεργασίες της με διεθνούς φήμης καλλιτέχνες όπως τους Μίκη Θεοδωράκη, Θάνο Μικρούτσικο, Βαγγέλη Παπαθανασίου, Ένιο Μορικόνε, Φράνκο Μπατιάτο και Τζόρτζιο Στρέλερ.
Γεννήθηκε στις 17 Ιουλίου 1939 στο χωριό Γκόρο της επαρχία Εμίλια – Ρομάνια στη βόρεια Ιταλία. Η Μίλβα είχε ερμηνεύσει μερικές από τις μεγαλύτερες ιταλικές επιτυχίες των δεκαετιών του ’60 και του ’70.
Για χρόνια θριάμβευε στις διεθνείς σκηνές, ειδικά στην Ιταλία και τη Γερμανία, έχοντας παράλληλα εκδώσει δίσκους σε πολλές χώρες, καθώς και στην Ελλάδα. Συνεργάστηκε με κορυφαίους δημιουργούς, όπως ο Ένιο Μορικόνε, ο Άστορ Πιατσόλα, ο Τζιόρτζιο Στρέλερ, ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Θάνος Μικρούτσικος από τη χώρα μας, όντας εκλεκτική στις επιλογές των έργων που ερμήνευε, συνήθως έξω από τους εμπορικούς κανόνες.
Το όνομά της συνδέεται άρρηκτα με τη σκηνική κυριαρχία, την ποικιλία, τη φλόγα και τη φινέτσα στο τραγούδι της. Υπήρξε πολυεδρική καλλιτέχνιδα με ικανότητα να περνά από το ελαφρό τραγούδι στη λυρική όπερα και από το ελαφρό θέατρο, στο πιο απαιτητικό. Θρυλικές ήταν οι ερμηνείες της σε έργα του Μπρεχτ. Για την καλλιτεχνική προσφορά της, σε πολλές χώρες της έχουν απονεμηθεί τιμητικοί τίτλοι.
Ήταν γνωστή και ως “La Rossa” (Η κόκκινη) όχι μόνο για το χρώμα των μαλλιών της, αλλά και για τις πολιτικές της πεποιθήσεις και επιδόσεις στο πολιτικό τραγούδι.
Παλιότερα υπήρξε μέλος του Ιταλικού Kομμουνιστικού Kόμματος.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Δείτε ακόμα…
Σαν σήμερα 23 Απριλίου – Γεγονότα και πρόσωπα που έμειναν στην ιστορία
Πηγή : ALT.GR
25 – 4 – 1792
Ο Γάλλος συνθέτης και ποιητής Ροζέ Ντελίλ συνθέτει την «Μασσαλιώτιδα», τον ύμνο της Γαλλικής αστικής Επανάστασης, ένα τραγούδι που μεταλαμπάδευσε το πνεύμα της Επανάστασης σ’ όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Αργότερα, η «Μασσαλιώτιδα» έγινε ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας.
25 – 4 – 1840
Γεννιέται ο Ρώσος συνθέτης και πιανίστας Ιγκόρ Στραβίνσκι. Θεωρείται ως ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της πρωτοποριακής μουσικής του πρώτου μισού του 20ού αιώνα και παραμένει μέχρι σήμερα ένας από τους πιο δημοφιλείς συνθέτες.
Όταν το 1902 παρουσίασε τα έργα του (πρωτόλεια) στον Ρίμσκι Κόρσακοφ, εκείνος δεν έδειξε μεγάλο ενθουσιασμό, όμως του έδωσε μια συμβουλή να συνεχίσει τις σπουδές του παίρνοντας ιδιωτικά μαθήματα και να μη φοιτήσει στο Κονσερβατουάρ.
Και όταν ο νεαρός Στραβίνσκι τέλειωσε τις πανεπιστημιακές του σπουδές (Νομική), άρχισε πάλι να ασχολείται αποκλειστικά με τη μουσική, τότε τον ανέλαβε ο ίδιος ο Ρίμσκι Κόρσακοφ.
Στη συνέχεια ο Στραβίνσκι έγραψε μπαλέτα, όπερες, έργα για ορχήστρα, χορωδιακά για φωνή, σόλο, έργα μουσικής δωματίου, έργα για πιάνο καθώς επίσης ασχολήθηκε με τις μεταγραφές.
Έζησε στο Παρίσι και στην Ελβετία, στο Μπίαριτς. Και τέλειωσε τη ζωή του στη Νέα Υόρκη στις 6 του Απρίλη του 1971. Σύμφωνα με υπόδειξη της γυναίκας του θάφτηκε στο νησί Σαν Μικέλε της Βενετίας κοντά στον τάφο του Ντιαγκίλεφ.
Ο Ρώσος συνθέτης έχει βαθιά ρίζες στα δυο παράλληλα ρεύματα των ρωσικών σχολών του 19ου αιώνα, αφού ο μεγάλος δάσκαλός του ο Κόρσακοφ του έμαθε να εκτιμά και να σέβεται την παράδοση του ρώσικου δημοτικού τραγουδιού, ενώ από τον Τσαϊκόφσκι, τον οποίον θαύμαζε, πήρε την αγάπη για τη «δυτικότροπη» μουσική καθώς και για τη μουσική μπαλέτου. Πρόκειται για επιδράσεις που αποδείχτηκαν καθοριστικές για όλη τη δημιουργική του εξέλιξη.
Τα πιο γνωστά από τα έργα του είναι η «Ιεροτελεστία της Άνοιξης», ο «Πετρούσκα» και «Το Πουλί της Φωτιάς», κομμάτια για ορχήστρα, έργα για πιάνο, μουσική δωματίου, τραγούδια και κομμάτια για φωνή και ορχήστρα.
Πηγή: Ριζοσπάστης
25 – 4 – 1874
Πεθαίνει ο Ιταλός μηχανικός και εφευρέτης Γουλιέλμο Μαρκόνι (Guglielmo Marconi -πατέρας του ραδιοφώνου).
Το 1909 τιμήθηκε με το Νόμπελ Φυσικής μαζί με τον Καρλ Φ. Μπράουν για τη συμβολή τους στην ανάπτυξη της ασύρματης τηλεγραφίας.
25 – 4 – 1900
Γεννιέται ο Αυστριακός φυσικός Βόλφγκανγκ Πάουλι (Wolfgang Ernst Pauli).
Σε νεαρή ηλικία, το 1921 διατύπωσε σε μελέτη του, για πρώτη φορά, τη θεωρία της σχετικότητας.
Ακολούθως μελέτησε την υπέρλεπτη δομή των ατομικών φασμάτων.
Το 1945 τιμήθηκε με το Νόμπελ Φυσικής.
Είναι ο πρώτος διατύπωσε τη θεωρία ύπαρξης των νετρίνων.
25 – 4 – 1947
Γεννιέται ο διεθνής ολλανδός ποδοσφαιριστής Γιόχαν Κρόιφ (Hendrik Johan_nes Cruijff). Θεωρείται από τους κορυφαίους όλων των εποχών.
Έχει συνδέσει το όνομά του με την εμφάνιση του λεγόμενου «ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου» στη δεκαετία του ’70 καθώς υπήρξε μέλος της Εθνικής ομάδας των «Οράνιε» αλλά και του θρυλικού Άγιαξ, που για πολλούς άλλαξαν τον τρόπο του ποδοσφαίρου όπως παιζόταν μέχρι τότε.
Τότε ήταν που του δόθηκε και η προσωνυμία «ιπτάμενος Ολλανδός». Εκτός του συλλόγου του Άμστερνταμ ο Κρόιφ ως δεύτερη μεγάλη του αγάπη θεωρούσε την Μπαρτσελόνα αφού και στους δύο συλλόγους μεγαλούργησε τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής. Επιτυχίες περιλάμβανε και το πέρασμά του από τη Φέγενορντ.
Με τον Αγιαξ, ως ποδοσφαιριστής, πήρε 8 πρωταθλήματα Ολλανδίας, πέντε Κύπελλα, τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών, ένα ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ κι ένα Διηπειρωτικό. Με την Μπαρτσελόνα κατέκτησε ένα πρωτάθλημα κι ένα Κύπελλο, ενώ με τη Φέγενορντ ένα πρωτάθλημα κι ένα Κύπελλο.
Με την Εθνική ομάδα της Ολλανδίας έφθασε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1974, δίχως να κατακτήσει το τρόπαιο, ενώ κατέλαβε με τους «Οράνιε» την τρίτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1976.
Ως προπονητής κάθισε στους πάγκους των δύο μεγάλων ομάδων και πάλι δεν του έλειψαν οι επιτυχίες. Με την ολλανδική ομάδα πήρε δύο Κύπελλα κι ένα Κύπελλο Κυπελλούχων. Με τους «μπλαουγκράνα» τέσσερα πρωταθλήματα, ένα Copa del Rey, τρία Σούπερ Καπ της χώρας της Ιβηρικής, ένα Ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ κι ένα Κύπελλο Κυπελλούχων.
Επίσης, μεγάλος είναι και ο κατάλογος με τις προσωπικές διακρίσεις μιας και μεταξύ άλλων πήρε τρεις φορές τη χρυσή μπάλα (1971, 1973, 1974), ενώ εντάχθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών σε Μουντιάλ μετά από σχετική ψηφοφορία το 1994.
Σε μια από τις σημαντικότερες δηλώσεις του Γιόχαν Κρόιφ για το ποδόσφαιρο τόνισε πως «το απλό ποδόσφαιρο είναι πιο όμορφο. Αλλά το να παίζεις απλά είναι το πιο δύσκολο πράγμα».
25 – 4 – 1952
Συνέρχεται στη Λευκωσία με πρωτοβουλία του Μακάριου η Α’ Παγκύπρια Εθνοσυνέλευση, η οποία ενέκρινε ψήφισμα που ζητούσε την ένωση με την Ελλάδα.
25 – 4 – 1953
Οι επιστήμονες Φράνσις Κρικ (Francis Crick) και Τζέιμς Γουότσον (James Watson) δημοσιεύουν την πρωτοποριακή εργασία τους για τη χημική δομή του DNA.
Για την ανακάλυψή τους αυτή, που χαρακτηρίστηκε ως η μεγαλύτερη του 20ου αιώνα, θα τιμηθούν με το βραβείο Νόμπελ το 1962.
25 – 4 – 1959
Συνεδριάζει η Επιτροπή Διεθνών Βραβείων «Λένιν», η οποία αποφασίζει την απονομή του στον κομμουνιστική ποιητή Κώστα Βάρναλη.
.
25 – 4 – 1973
Ύστερα από δηλώσεις του Κ. Καραμανλή, που κάλεσε τη Χούντα να αποδεχτεί την επιστροφή του βασιλιά και να παραδώσει την εξουσία σε «μια έμπειρη και ισχυρή κυβέρνηση», το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ εκδίδει απόφαση όπου τονίζεται πως οι δηλώσεις αυτές σημαίνουν παραχωρήσεις στην Χούντα, στην οικονομική ολιγαρχία και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, πως αποβλέπουν, όχι στην αλλαγή, αλλά στη μεταμφίεση του δικτατορικού καθεστώτος.
25 – 4 – 1974
Ξεκινά η «Επανάσταση των Γαρυφάλλων» στην Πορτογαλία, μετά από την ανατροπή της δικτατορίας που διαρκούσε από το 1926 από το «Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων».
Με τη μαζική είσοδο των λαϊκών μαζών στο προσκήνιο πήρε χαρακτηριστικά λαϊκής επανάστασης και πυροδότησε βαθιούς μετασχηματισμούς στην πορτογαλική κοινωνία και σήμαναν την απελευθέρωση των αποικιών. Στις 25 Νοεμβρίου 1975 όμως επικράτησε η αντεπανάσταση.
25 – 4 – 1974
Αρχίζει το μποϊκοτάρισμα των ελληνικών πλοίων σε μια σειρά λιμάνια της Ευρώπης, με απόφαση των λιμενεργατικών και ναυτεργατικών οργανώσεων, σε ένδειξη συμπαράστασης προς τον ελληνικό λαό.
25 – 4 – 1981
Περισσότεροι από 100 εργάτες εκτίθενται στη ραδιενέργεια κατά τη διάρκεια επισκευών του πυρηνικού εργοστασίου στην Τσουρούγκα της Ιαπωνίας.
25 – 4 – 1994
Πεθαίνει ο Γεώργιος Γεννηματάς, υπουργός Υγείας επί ΠΑΣΟΚ. Επί υπουργίας του δημιουργήθηκε το Ε.Σ.Υ. το οποίο, στην πραγματικότητα έθεσε νέα αυξημένα όρια στην κερδοφορία των ιδιωτικών μεγαλοκλινικαρχών.
25 – 4 – 2023
Πεθαίνει σε ηλικία 96 ετών ο θρυλικός τραγουδιστής και ηθοποιός Χάρι Μπελαφόντε (Harold George Bellanfanti Jr.).
«Από την κοιλιά της μητέρας ένιωθα την ανάγκη να πολεμήσω την αδικία, όπου την έβλεπα και με όποιον τρόπο μπορούσα», είχε πει, καθώς ήταν υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Γεννήθηκε στο Χάρλεμ το 1927. Εζησε για λίγα χρόνια στην Τζαμάικα πριν εγκατασταθεί στη Ν. Υόρκη. Απασχολήθηκε σε διάφορες δουλειές, ενώ παρακολούθησε και μαθήματα υποκριτικής, με συμμαθητές τον Μάρλον Μπράντο και τον Γουόλτερ Ματάου.
Ξεκίνησε τις πρώτες του εμφανίσεις τραγουδώντας φολκ και τζαζ κομμάτια σε μαγαζιά και συναυλίες. Το δισκογραφικό του ντεμπούτο έγινε το 1954, όταν κυκλοφόρησε μια συλλογή παραδοσιακών λαϊκών τραγουδιών, ενώ το δεύτερο άλμπουμ του, «Belafonte», ήταν το πρώτο Νο 1 στο τσαρτ των άλμπουμ του Billboard τον Μάρτη του 1956. Η μεγάλη του, όμως, επιτυχία ήρθε την επόμενη χρονιά με το «Calypso». Το 1966 συναντήθηκε μουσικά με την Νάνα Μούσχουρη στον δίσκο «An Evening with Belafonte/Mouskouri», ο οποίος περιείχε ελληνικά τραγούδια, κυρίως του Μάνου Χατζιδάκι. Αξιοσημείωτες είναι και οι ερμηνείες του σε εργατικά τραγούδια και μπαλάντες.
Η μεγάλη του επιτυχία του άνοιξε τον δρόμο για τον κινηματογράφο, σε μια πολύ δύσκολη εποχή για τους Αφροαμερικανούς, για τα δικαιώματα των οποίων αγωνίστηκε σταθερά.
Δεν δίστασε να ασκήσει δριμεία κριτική στην αμερικανική κυβέρνηση και για την εξωτερική της πολιτική. Αντιτάχθηκε στο εμπάργκο των ΗΠΑ στην Κούβα – είχε συναντηθεί και με τον Φιντέλ Κάστρο – ενώ εξέφρασε την αντίθεσή του στην εισβολή των ΗΠΑ στη Γρενάδα κ.α. Τη δεκαετία του ’80 συναντήθηκε με τον Νέλσον Μαντέλα, ηγέτη στον αγώνα κατά του απαρτχάιντ, και οργάνωσε εκστρατεία κατά της πείνας και του AIDS στην Αφρική.
Πηγή: 902.gr
ALT.GR
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
26 – 4 – 1798
Γεννιέται ο Γάλλος ζωγράφος Ευγένιος Ντελακρουά (Ferdinand Victor Eugène Delacroix).
«Η σφαγή της Χίου», ο πίνακας της «ιερής μορφής» του ρομαντισμού (γιγαντο-ελαιογραφία 4,19×3,54μ με τίτλο «Σκηνή από τις σφαγές της Χίου» [Scène des massacres de Scio], που φυλάσσεται στο Μουσείο του Λούβρου) παρουσιάστηκε στο κοινό το 1824, προκαλώντας αίσθηση τόσο για την καλλιτεχνική αξία όσο και για το θέμα του.
Θεωρείται ο μεγάλος ρομαντικός στη ζωγραφική. Υπεράσπιζε κι εξέφραζε τις προοδευτικές τάσεις της περιόδου.
Σταδιακά μέχρι το 1829 ξεπερνάει κάθε τι συντηρητικό. Έκτοτε φτάνει στο σημείο να εναντιωθεί ακόμη και στην αστική τάξη. Επηρεάζεται από τις αντιφάσεις που γεννά η περίοδος της βιομηχανικής επανάστασης, εναντιώνεται σ’ αυτήν. Διαπνέεται από την επιθυμία επιστροφής στη φύση, προσβλέπει στη φυγή από τις μεγάλες πόλεις.
Στα έργα του εκφράζει τις εξελίξεις της εποχής, ταυτίζεται με την αστική επανάσταση στη Γαλλία αλλά επηρεάζεται και από την Ελληνική Επανάσταση.
Η ζωγραφική επηρεάστηκε από το νεοκλασικισμό και την ιταλική αναγέννηση των Ραφαέλ, Ρούμπενς, Ζερικό, Κόνσταμπλ κ.ά.
Ξεχωρίζουν τα έργα του «Η Ελλάδα κάτω από τα ερείπια του Μεσολογγίου» (1826), «Η σφαγή της Χίου» (1823), «Η ελευθερία οδηγεί το Λαό» κ.ά.
26 – 4 – 1915
Η Ιταλία, παρότι υπήρξε μέλος της Τριπλής Συμμαχίας (Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Ιταλία) από τη συγκρότησή της το 1882, με την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλάζει ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο και συντάσσεται με τις δυνάμεις της Αντάντ (Γαλλία, Αγγλία, Ρωσία).
26 – 4 –1937
Ενώ μαινόταν στην Ισπανία ο Εμφύλιος Πόλεμος, η γερμανική πολεμική αεροπορία ισοπεδώνει, ύστερα από ένα βομβαρδισμό τριών ολόκληρων ωρών την Γκουέρνικα, μια μικρή πόλη στη χώρα των Βάσκων, σκοτώνοντας χίλιους ανυπεράσπιστους άμαχους.
Η βάρβαρη καταστροφή της Γκουέρνικα, ιερής πόλης των Βάσκων, προκάλεσε την αγανάκτηση των προοδευτικών ανθρώπων όλου του κόσμου. Δεν ήταν μόνο η επέμβαση της Γερμανίας στο πλευρό του Φράνκο κατά των δημοκρατικών, ήταν και ένα σήμα κινδύνου για την ανθρωπότητα από τη φονική ναζιστική πολεμική μηχανή, που απειλούσε πλέον ολόκληρη την Ευρώπη.
Η σαραντάχρονη δικτατορία του Φράνκο εμπόδισε την ιστορική έρευνα σχετικά με τη σφαγή της Γκουέρνικα. Η επίσημη εκδοχή της φρανκικής προπαγάνδας ήταν ότι η πόλη πυρπολήθηκε από του «ερυθρούς στασιαστές» για τους δικούς τους προπαγανδιστικούς σκοπούς. Φυσικά κανείς δεν μπορούσε να δεχτεί κάτι τέτοιο.
Ένα ερώτημα που απασχολούσε τους ιστορικούς ήταν αν ο βομβαρδισμός έγινε με τη συναίνεση των εθνικιστών, ή αν οι Γερμανοί έδρασαν ανεξάρτητα, κάνοντας μια γενική δοκιμή των μεθόδων αεροπορικής καταστροφής που επρόκειτο να παίξουν τόσο σημαντικό ρόλο στον επερχόμενο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Γερμανοί μεταπολεμικοί πολιτικοί πάντως συνέκλιναν στην άποψη ότι για τη σφαγή ευθύνονται από κοινού οι ναζί και ο Φράνκο.
Ο βομβαρδισμός της Γκουέρνικα δεν ήταν η μόνη «συνδρομή» της ναζιστικής Γερμανίας στον Φράνκο.
Ο ίδιος ο Χίτλερ υπολόγιζε ότι η «βοήθεια» έφτασε τα 400 εκατομμύρια μάρκα, ποσό αστρονομικό για τα δεδομένα εκείνης της εποχής. Δεν έγινε γνωστός ο αριθμός των Γερμανών που πολέμησαν από τις φασιστικές γραμμές, αλλά το γεγονός ότι από το φρανκικό καθεστώς παρασημοφορήθηκαν 29.113 Γερμανοί αξιωματικοί και στρατιώτες δείχνει το μέγεθος της ανάμειξης.
«Κραυγές παιδιών, κραυγές γυναικών, κραυγές πουλιών», σημείωνε στο ημερολόγιό του ο μεγάλος Ισπανός ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο, λίγο πριν καταγράψει στον ομώνυμο πίνακά του την καταστροφή της Γκουέρνικα, κληροδοτώντας στην αιωνιότητα τη μεγαλύτερη αγριότητα του πολέμου.
Πηγή: Ριζοσπάστης
26 – 4 – 1960
Αρχίζει στο Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών η δίκη 42 στελεχών του ΚΚΕ. Καταδικάστηκαν σε ισόβια για «προσφορά σε κατασκοπία» οι Χαρίλαος Φλωράκης, Μήτσος Δάλλας, Κώστας Λουλές, Γιώργος Κουτρούκης, Κυριάκος Τσακίρης και Πολυξένη Χρυσοχοΐδου.
26 – 4 – 1962
Το διαστημικό σκάφος Ranger 4 της NASA συντρίβεται στη Σελήνη.
26 – 4 – 1963
Πεθαίνει ο παιδαγωγός Μιχάλης Παπαμαύρος. Ο Μ. Παπαμαύρος ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και του δημοτικισμού, μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου.
Επανειλημμένα διώχτηκε, απολύθηκε, φυλακίστηκε και εκτοπίστηκε για τις ιδέες του. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Στο Εθνικό Συμβούλιο των Κορυσχάδων εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος Χίου. Παράλληλα, μαζί με τον Κ. Δ. Σωτηρίου ανέλαβε τη διεύθυνση του «Παιδαγωγικού Φροντιστηρίου της Ελεύθερης Ελλάδας».
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
27 – 4 – 1864
Πεθαίνει ο οπλαρχηγός της Επανάστασης του 1821 και Φιλικός, Γιάννης Μακρυγιάννης.
Ο Μακρυγιάννης μετείχε επίσης στο κίνημα της 3ης του Σεπτέμβρη του 1843 που απαιτούσε την κατάργηση της απόλυτης μοναρχίας με την υιοθέτηση Συντάγματος.
Κατόπιν συνέχισε να μάχεται για τη διεύρυνση των δικαιωμάτων και ελευθεριών των λαϊκών τάξεων, με αποτέλεσμα το 1851 να κατηγορηθεί για συνωμοσία κατά του βασιλιά, να συλληφθεί και να καταδικαστεί σε θάνατο. Η ποινή του μετριάστηκε σταδιακά, έμεινε στη φυλακή δυο χρόνια για να αποφυλακιστεί τελικά (1854) με τη μεσολάβηση του Δημητρίου Καλλέργη.
Η υγεία του όμως από τις κακουχίες και τη βαναυσότητα της φυλακής κλονίστηκε. Έτσι ο Μακρυγιάννης απομονώθηκε στο σπίτι του κοντά στους στύλους του Ολυμπίου Διός (η συνοικία αυτή φέρει μέχρι σήμερα το όνομά του- «Μακρυγιάννη») όπου και πέθανε.
Λίγες μέρες πριν είχε προαχθεί από την τότε κυβέρνηση στο βαθμό του αντιστράτηγου.
27 – 4 – 1903
Γεννιέται στην Αδριανούπολη ο Νίκος Ζαχαριάδης.
Ο Νίκος Ζαχαριάδης , Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ από το 1931-1935 και Γενικός Γραμματέας της έως το 1956, ήταν ηγέτης αφοσιωμένος στην υπόθεση της εργατικής τάξης, στον προλεταριακό διεθνισμό, στην πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση.
Ηγήθηκε του Κόμματος σε συνθήκες σκληρής ταξικής πάλης, διώξεων, εκτελέσεων, δράσης των κρατικών εγχώριων και ξένων μυστικών υπηρεσιών κατά του ΚΚΕ, ακόμα και διάβρωσης των κομματικών του οργανώσεων στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά.
Είχε σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη του ΚΚΕ στα χρόνια 1931-1936, ενώ πρωτοστάτησε στη δημιουργία και στην ηρωική πάλη του ΔΣΕ (1946-1949), της κορυφαίας εκδήλωσης της ταξικής πάλης στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα. Έδειξε ακλόνητη επιμονή στην ανάγκη ύπαρξης και ενίσχυσης των παράνομων κομματικών οργανώσεων στα χρόνια 1949-1955, στο συνδυασμό της παράνομης με τη νόμιμη δράση.
Τον διέκριναν επαναστατική επαγρύπνηση, ταχύτητα στην ανάληψη πρωτοβουλιών, σθένος στην υπεράσπιση της γνώμης του. Ηταν λαϊκός ηγέτης, με διάθεση και πνεύμα ασυμβίβαστο, πρωτοπόρο και μαχητικό.
Ο Νίκος Ζαχαριάδης έζησε κρατούμενος στα κάτεργα της 4ης Αυγούστου από το 1936 μέχρι το 1941, όταν η ελληνική κυβέρνηση τον παρέδωσε στους Γερμανούς κατακτητές. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Γκεστάπο της Βιέννης και από εκεί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου, μέχρι το Μάη του 1945. Πέρασε την εννιάχρονη δοκιμασία αλύγιστος…
Δες επίσης:
- την ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα, στο Σουργκούτ, στην εκδήλωση για τον Νίκο Ζαχαριάδη
- Εκτίμηση για τον Νίκο Ζαχαριάδη επίσης
- Για την αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη
27 – 4 – 1920
Ο Β. Ι. Λένιν ολοκληρώνει το έργο του «Αριστερισμός, η παιδική αρρώστια του κομμουνισμού».
Στο έργο του αυτό ο Λένιν καταπιάνεται με τον αριστερό οπορτουνισμό, που προέκυψε ως μηχανιστική αντίδραση τμήματος του επαναστατικού κινήματος στο δεξιό οπορτουνισμό και το συμβιβασμό της Δεύτερης Διεθνούς και είχε χαρακτηριστικά όπως: Η υποτίμηση νομοτελειών της κοινωνικής εξέλιξης, η άρνηση του αντικειμενικού χαρακτήρα της επαναστατικής κατάστασης, η υποτίμηση ιδιομορφιών της κάθε χώρας και της εξειδίκευσης της επαναστατικής δράσης, η αναγωγή σε θέση αρχής της άρνησης της κοινοβουλευτικής μορφής πάλης, των συμβιβασμών, των συμμαχιών κλπ.
Ο Λένιν άσκησε οξυμμένη κριτική σε αυτές τις αντιλήψεις, βοηθώντας Κομμουνιστικά Κόμματα να διορθώσουν τα λάθη τους.
27 – 4 – 1935
Γεννιέται στην Αθήνα ο μεγάλος σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος.
Το 1953 εισάγεται στη Νομική Σχολή Αθηνών, την οποία εγκαταλείπει στο πτυχίο. Το 1961 φεύγει για τη Γαλλία και γράφεται στη Σορβόνη, όπου παρακολουθεί μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμολογίας, με καθηγητές τον Ζορζ Σαντούλ και τον Μιτρί, τους οποίους ξανασυνάντησε αργότερα στην IDHEC.
Παράλληλα παρακολουθεί μαθήματα εθνολογίας με τον Λεβί Στρος. Για να ανταπεξέλθει στα έξοδα των σπουδών δουλεύει στη ρεσεψιόν της Σιτέ Ουνιβερσιτέρ (με την ώρα) μαζί με τον γλύπτη Γεράσιμο Σκλάβο.
Το 1962-63 γίνεται δεκτός, ύστερα από εξετάσεις, στην περίφημη σχολή κινηματογράφου IDHEC. Η διαφωνία και σύγκρουσή του με τον καθηγητή της σκηνοθεσίας οδηγεί σε πρόωρη λήξη τις σπουδές του.
Το 1963-64, συνεχίζει τη φοιτητική του διαδρομή στο Musee de l’ homme κοντά στον εθνολόγο – σκηνοθέτη Ζαν Ρους, όπου διδάσκεται το σινεμά – ντιρέκτ. Το 1964 επιστρέφει στην Ελλάδα. Η επάνοδος συνοδεύεται από αναίτιο ξυλοδαρμό του από την αστυνομία καθώς βάδιζε ανύποπτος. Επεισόδιο που τον επηρέασε και άλλαξε τη διάθεση και τα σχέδιά του. Τότε η σκηνοθέτιδα Τώνια Μαρκετάκη του προτείνει να συνεργαστεί με την εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή» ως κριτικός.
Προς μεγάλη έκπληξη όλων – και του ιδίου – αντί να γυρίσει στη Γαλλία, όπως ήταν και το αναμενόμενο, έμεινε στην Ελλάδα. Και εργάστηκε ως κριτικός. Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, «Εκπομπή», στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, «Αναπαράσταση», κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου.
Πολλά αφιερώματα που τιμούν τη δουλειά του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σ’ όλο τον κόσμο. Είχε αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου X Ναντέρ (Nanterre) στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσεξ (Essex). Το έργο του περιλαμβάνει τις ταινίες «Αναπαράσταση» (1970), «Μέρες του ’36» (1972), «Ο θίασος» (1975), «Οι Κυνηγοί» (1977), «Ο Μεγαλέξανδρος» (1980), «Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη» (1983), «Ταξίδι στα Κύθηρα» (1984), «Ο Μελισσοκόμος» (1986), «Τοπίο στην ομίχλη» (1988), «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» (1991), «Το βλέμμα του Οδυσσέα» (1995), «Μια αιωνιότητα και μια μέρα» (1998), «Τριλογία – Ι. Το λιβάδι που δακρύζει» (2003), «Τριλογία – ΙΙ. H σκόνη του χρόνου» (2008).
Ταινίες:
- 1970: Αναπαράσταση.
- 1972: Μέρες του ’36.
- 1975: Ο θίασος.
- 1977: Οι Κυνηγοί.
- 1980: Ο Μεγαλέξανδρος.
- 1983: Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη.
- 1984: Ταξίδι στα Κύθηρα.
- 1986: Ο Μελισσοκόμος.
- 1988: Τοπίο στην ομίχλη.
- 1991: Το μετέωρο βήμα του πελαργού.
- 1995: Το βλέμμα του Οδυσσέα.
- 1998: Μια αιωνιότητα και μια μέρα.
- 2003: Τριλογία – Ι. Το λιβάδι που δακρύζει.
27 – 4 – 1937
Πεθαίνει
ο Αντόνιο Γκράμσι, ιδρυτής και ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας. Το 1913 προσχώρησε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα. Μαζί με τον Τολιάτι και τον Τερατσίνι συγκρότησαν το 1919 την ομάδα «Νέα Τάξη» που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και τη διάδοση του λενινισμού και του μηνύματος της Οχτωβριανής Επανάστασης στην εργατική τάξη της Ιταλίας. Το 1921 η ομάδα αυτή μαζί με άλλους αριστερούς σοσιαλιστές ίδρυσαν το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας.
Το Νοέμβρη του 1926 συνελήφθη απ’ τους φασίστες και εξορίστηκε. Το 1928 το δικαστήριο τον καταδίκασε σε 20 χρόνια φυλακή. Το 1937 αποφυλακίστηκε ενώ η υγεία του είχε κλονιστεί ανεπανόρθωτα. Έτσι λίγες μέρες μετά την αποφυλάκισή του πέθανε.
Άφησε μεγάλη θεωρητική κληρονομιά που περιέχεται στα περίφημα «Τετράδια της φυλακής», γραμμένα στα χρόνια της φυλάκισής του.
27 – 4 – 1941
Ιδρύεται στη Λουμπλιάνα με πρωτοβουλία των κομμουνιστών το Απελευθερωτικό Μέτωπο Σλοβενίας.
27 -4 – 2007
Πεθαίνει ο σοβιετικός τσελίστας και διευθυντής ορχήστρας Μστισλάβ Ροστροπόβιτς
27 – 4 – 2008
Πεθαίνει σε ηλικία 54 ετών χτυπημένος από τον καρκίνο, ο Κύπριος μουσικοσυνθέτης Μάριος Τόκας.
Γεννήθηκε το 1954 στη Λεμεσό. Σε ηλικία 20 χρόνων έζησε στην πρώτη γραμμή, ως φαντάρος, την τουρκική εισβολή. Το 1975 ο Μ. Τόκας ήρθε στην Ελλάδα. Σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο και τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Σταθμός στη διαδρομή του υπήρξε η γνωριμία του με τον ποιητή της Ρωμιοσύνης Γιάννη Ρίτσο, που του εμπιστεύθηκε ανέκδοτα ποιήματά του με γενικό τίτλο «Πικραμένη μου γενιά», δίσκο που κυκλοφόρησε το 1981.
Ακολουθούν και άλλα μουσικά έργα σε ποίηση Κώστα Βάρναλη, Κώστα Καρυωτάκη, Κώστα Μόντη, Θεοδόση Πιερίδη, Τεύκρου Ανθία, Κυριάκου Χαραλαμπίδη, Μιχάλη Πασιαρδή και άλλων. Ανάμεσα στα γνωστότερα λαϊκά του τραγούδια: «Αννούλα του χιονιά», «Δίδυμα φεγγάρια», «Εξαρτάται», «Θάλασσες», «Η εθνική μας μοναξιά», «Σαν τρελό φορτηγό», «Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη», «Σ’ αγαπώ», «Τα Λαδάδικα» κ.ά.
Παράλληλα έγραψε μουσική για τον κινηματογράφο και το θέατρο.
Μοιράσου το…
Πηγή : ALT.GR
28 – 4 – 1918
Δημοσιεύεται η εργασία του Β. Ι. Λένιν «Τα άμεσα καθήκοντα της Σοβιετικής εξουσίας».
Σε αυτή, έγραφε μεταξύ άλλων: «Το πρώτο καθήκον κάθε κόμματος του μέλλοντος είναι να πείσει την πλειοψηφία του λαού για την ορθότητα του προγράμματος και της τακτικής του… Το δεύτερο καθήκον του Κόμματός μας ήταν η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας και η καταστολή της αντίστασης των εκμεταλλευτών… Στην ημερήσια διάταξη μπαίνει τώρα σαν άμεσο καθήκον, που αποτελεί την ιδιομορφία της σημερινής στιγμής, ένα τρίτο καθήκον – το καθήκον να οργανωθεί η διοίκηση της Ρωσίας… Τώρα έγινε. Εμείς, το Κόμμα των μπολσεβίκων, πείσαμε τη Ρωσία. Αποσπάσαμε τη Ρωσία από τους πλούσιους για τους φτωχούς, από τους εκμεταλλευτές για τους εργαζόμενους. Τώρα πρέπει να διοικήσουμε τη Ρωσία….
Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία ένα σοσιαλιστικό κόμμα κατόρθωσε να αποπερατώσει σε γενικές γραμμές το έργο της κατάκτησης της εξουσίας και της καταστολής των εκμεταλλευτών, κατόρθωσε να φτάσει άμεσα στο καθήκον της διοίκησης. Πρέπει να φανούμε άξιοι εκτελεστές αυτού του πολύ δύσκολου (και πολύ ευγενικού) καθήκοντος του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Πρέπει να καταλάβουμε καλά ότι για να πετύχουμε στο έργο της διοίκησης χρειάζεται εκτός από την ικανότητα να πείσουμε, εκτός από την ικανότητα να νικήσουμε στον εμφύλιο πόλεμο, ή ικανότητα να οργανώνουμε πρακτικά. Αυτό είναι το πιο δύσκολο καθήκον, γιατί πρόκειται να οργανωθούν με καινούριο τρόπο οι πιο βαθιές, οι οικονομικές βάσεις της ζωής πολλών Δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Κι αυτό είναι το πιο ευγενικό καθήκον, γιατί μόνο ύστερα από την εκπλήρωσή του (στις κύριες και βασικές γραμμές) θα μπορούμε να πούμε ότι η Ρωσία έγινε όχι απλώς σοβιετική, αλλά και σοσιαλιστική δημοκρατία…»
28 – 4 – 1944
Η μάχη στο «Κάστρο του Υμηττού»: Μια από τις πιο λαμπρές σελίδες του αγώνα του λαού της Αθήνας κατά των κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους.
Στις 28 Απρίλη 1944 γράφεται μια από τις πιο λαμπρές σελίδες του επικού αγώνα του αδάμαστου λαού της Αθήνας κατά των κατακτητών και των συνεργατών τους. Τρεις ΕΠΟΝίτες του ΕΛΑΣ της Αθήνας, ο διμοιρίτης Δημήτρης Αυγέρης και οι μαχητές Κώστας Φολτόπουλος και Θάνος Κιοκμενίδης, αντιμετώπισαν παλικαρίσια 7 ολόκληρες ώρες με τα ατομικά τους όπλα, σ’ ένα σπιτάκι της συνοικίας του Υμηττού, 200 χιτλερικούς και ταγματασφαλίτες και, αφού τους προξένησαν μεγάλες απώλειες έπεσαν και οι τρεις στο πεδίο της τιμής.
Ο ελληνικός λαός έστησε ψηλά στην ψυχή του τους τρεις ήρωες. Το σπίτι που λάμπρυναν με τη δόξα τους και οι τρεις ΕΠΟΝίτες το αποκάλεσε «Κάστρο του Υμηττού». Στους μισογκρεμισμένους τοίχους του σπιτιού γράφτηκαν συνθήματα, στα οποία οι Αθηναίοι εκφράζανε το θαυμασμό και την ευγνωμοσύνη τους προς τους υπερασπιστές του:
«Διαβάτη που περνάς από το σπίτι των τριών ηρώων του Υμηττού γονάτισε, σφίξε τη γροθιά σου και ορκίσου εκδίκηση». «Εδώ μέσα έπεσαν ηρωικά οι Δ. Αυγέρης, Κ. Φολτόπουλος, Θ. Κιοκμενίδης: ΕΠΟΝ». «Τιμή και δόξα στους ήρωες: ΕΛΑΣ – ΕΠΟΝ».
Τέλος η Διοίκηση του Α’ Σώματος Στρατού του ΕΛΑΣ, σε ημερήσια διαταγή της έγραφε:
«…Ούτω ο διμοιρίτης Αυγέρης Δημήτριος και οι μαχηταί Φολτόπουλος Κωνσταντίνος και Κιοκμενίδης Αθανάσιος την 28.4.44 εκεί εις τον οικίσκον του Υμηττού έστησαν λαμπρόν Ηρώον Δόξης… Το ολοκαύτωμα των αξίων και υπέροχων αυτών μαχητών του ΕΛΑΣ των Αθηνών, πυρσός πατριωτισμού, πυρπολεί τα ψυχάς μας τας ημέρας αυτάς… Αιωνία η μνήμη των τριών ανδρείων…».
Η μάχη των τριών ηρωικών ΕΠΟΝιτών έγινε την αμέσως επόμενη μέρα της μεγάλης διαδήλωσης του αθηναϊκού λαού κατά της τρομοκρατίας και της επιστράτευσης. Στις 27 Απρίλη, εξάλλου, πραγματοποιήθηκε η πρώτη παλλαϊκή απεργία. Η απεργία εκείνη συνέβαλε στο σπάσιμο της τρομοκρατίας και ματαίωσε την καινούρια προσπάθεια των κατακτητών για μαζική επιστράτευση για τα «τάγματα εργασίας».
Πηγή: Ριζοσπάστης
28 – 4 – 1945
Ο Μπενίτο Μουσολίνι εκτελείται από κομμουνιστές παρτιζάνους.
Την ίδια μέρα απελευθερώνεται το Τορίνο έπειτα από λαϊκή εξέγερση.
Την επομένη τα γερμανικά στρατεύματα συνθηκολογούν στη Βόρεια Ιταλία.
28 – 4 – 1961
Πεθαίνει ο Γιάνης Κορδάτος, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες μαρξιστές ιστορικούς, με πλούσια βιβλιοπαραγωγή γύρω από το εργατικό και αγροτικό κίνημα, αλλά και την γενική ιστορία της Ελλάδας (από την αρχαιότητα ως τις αρχές του 20ου αιώνα).
Γεννήθηκε το 1891 στη Ζαγορά Πηλίου. Υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη της “Φοιτητικής Συντροφιάς” και του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος – Κομμουνιστικό ή ΣΕΚΕ(Κ) (1920), προκατόχου του ΚΚΕ, και διετέλεσε γενικός γραμματέας του (1920-1924) και διευθυντής του Ριζοσπάστη (1922-1924). Το Μάρτη του 1927 (3ο Έκτακτο Συνέδριο) διαγράφτηκε από το ΚΚΕ, λόγω αρθρογραφίας του «εις την αντικομματικήν εφημερίδα “Ρεβολυσιόν Προλεταριέν” της εκτός του γαλλικού κόμματος δεξιάς, ανταποκρίσεως στρεφόμενης κατά του Κόμματος», καθώς και για το ότι βρισκόταν «επί ολόκληρα έτη εκτός της κομματικής ζωής και δράσεως» (βλ. ΚΚΕ «Επίσημα Κείμενα», τ.2ος, σελ.250).
Συνελήφθη το 1940 για αντιφασιστική αρθρογραφία και ξανά το Δεκέμβρη του 1944 από τους Άγγλους. Στη διάρκεια του Εμφυλίου φυλακίστηκε και εξορίστηκε. Μετά το 1950 δραστηριοποιήθηκε στο χώρο της ΕΔΑ .
28 – 4 – 1963
Το Δ’ Πανσπουδαστικό Συνέδριο αποφασίζει τη δημιουργία φοιτητικής ένωσης με την επωνυμία Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας (ΕΦΕΕ). Πρώτος πρόεδρός της εκλέγεται ο Γιάννης Τζανετάκος.
28 – 4 – 1971
Ο Παναθηναϊκός νικά τον Ερυθρό Αστέρα με 3-0 και παίρνει το εισιτήριο για τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Γουέμπλεϊ.
28 – 4 – 1986
«Φεύγει» από τη ζωή ο Σπύρος Μουστακλής, αξιωματικός του στρατού, σύμβολο της αντίστασης κατά της χούντας. (Γεννήθηκε το 1926)
Πέθανε παράλυτος από φριχτά βασανιστήρια που υπέστη κατά τις 47 ημέρες που κρατήθηκε στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ, για τη συμμετοχή του στο αποτυχημένο Κίνημα του Ναυτικού (Μάης 1973) για την ανατροπή της χούντας.
28 – 4 – 1997
Πεθαίνει ο ποιητής Νίκος Παππάς.
Ο πολυδιαβασμένος ποιητής και δραστήριος μελετητής της ελληνικής λογοτεχνίας “έφυγε” από τη ζωή, σε ηλικία 91 ετών, δώδεκα χρόνια μετά το θάνατο της συντρόφισσάς του Ρίτας Μπούμη – Παππά.
Μαζί αγωνίστηκαν για την πραγματοποίηση των ανθρωπιστικών ονείρων τους. Συμμετείχε ενεργά στους αγώνες του λαού μας για ένα καλύτερο αύριο, ενώ ως συνήγορος υπερασπίστηκε εκατοντάδες αγωνιστές στα έκτακτα στρατοδικεία.
Γεννήθηκε στα Τρίκαλα το 1906, όπου το 1930-1931 σε συνεργασία με τον Γιάννη Σκαρίμπα εξέδωσε το πρώτο λογοτεχνικό περιοδικό στην περιφέρεια με τίτλο “Επαρχία”, το οποίο πρωτοστάτησε στον αγώνα για την πνευματική αφύπνιση της περιφέρειας.
Σπούδασε νομικά και η εμφάνισή του στην ποίηση έγινε το 1928 μέσα από τις σελίδες της “Νέας Εστίας”.
Τρία χρόνια αργότερα δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή “Μάταια Λόγια”.Στην Κατοχή πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Αυτή την περίοδο εξέδωσε “Το αίμα των αθώων” (1944) και το 1946 την “Τετράχρονη Αθήνα”. Ακολούθησαν τα έργα του: “Αιχμάλωτοι άγγελοι”, “Δώδεκα και πέντε”, “Ηρωικό τριαντάφυλλο” (Α Κρατικό Βραβείο Ποίησης) κ.ά. Το 1979 τιμήθηκε με το Α Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το έργο του “Πατρίδα μας”.
Το έργο του, ιδιαίτερα πλούσιο, περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, 20 ποιητικές συλλογές που μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Πολλά από αυτά γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στις βαλκανικές χώρες και έχουν περιληφθεί σε παγκόσμιες ποιητικές ανθολογίες.
Σημαντική είναι η συλλογή δημοτικών τραγουδιών που εξέδωσε το 1952 με τον τίτλο «Το δημοτικό ελληνικό τραγούδι».
Υπήρξε πρόεδρος, αντιπρόεδρος και σύμβουλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Πηγή: Ριζοσπάστης
28 – 4 – 2005
Πεθαίνει ο ελληνικής καταγωγής Γεωργιανός μεγάλος αρχιμουσικός, δάσκαλος και συνθέτης Οδυσσέας Δημητριάδης (η οικογένειά του καταγόταν από τα Σούρμενα της Τουρκίας).
Από πολύ νωρίς έδειξε την κλίση του προς τη μουσική. Πρώτα άρχισε πιάνο, ύστερα βιολί, ενώ 14χρονος άρχισε να μελετά σύνθεση. Σπούδασε στο Ωδείο Τιφλίδας σύνθεση και ακολούθησε σπουδές αρχιμουσικού στο Ωδείο του Λένινγκραντ. Μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε επί 10 χρόνια στην Όπερα της Τιφλίδας και η φήμη του γρήγορα απλώθηκε σε όλη την ΕΣΣΔ. Μετά από πρόσκληση του «Μπολσόι» παρουσιάζει σ’ αυτό τη «Μνηστή του τσάρου», με εξαιρετική επιτυχία, ενώ από το 1947 – 1952 βρίσκεται στο τιμόνι της Κρατικής Συμφωνικής Ορχήστρας της Γεωργίας. Από το 1952 διορίζεται επικεφαλής της Ορχήστρας της Όπερας της Τιφλίδας, η οποία θριαμβεύει στο εσωτερικό (και στο «Μπολσόι»), αλλά και σε δίμηνη περιοδεία της σε Βραζιλία, Αργεντινή, Χιλή, Περού, Βενεζουέλα. Μεγάλη στιγμή της καριέρας του Οδ. Δημητριάδη ήταν η εμφάνισή του στο πόντιουμ της Ορχήστρας της Όπερας της Βιέννης.
Διατέλεσε αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Φιλίας ΕΣΣΔ – Ελλάδας, από το 1958. Το 1959, με ειδική άδεια, έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, όπου μετά από 35 χρόνια χωρισμού συναντάται με τους συγγενείς του. Η πρώτη συνεργασία του με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών έγινε το 1964, οπότε διηύθυνε συναυλία στο «Ρεξ», ενώ το 1965 διευθύνει την «Ντάμα Πίκα» στη Λυρική. Την ίδια χρονιά διορίστηκε αρχιμουσικός στο «Μπολσόι», όπου διηύθυνε πολλές όπερες, ενώ πάντοτε είχε στενή επαφή με το Ωδείο Τιφλίδας και τους μαθητές του (ανάμεσά τους και ο εξαίρετος Τζάνσουγκ Καχίτζε). Πολλές ήταν οι εμφανίσεις του στο εξωτερικό, με σημαντικότερη την περιοδεία της Κρατικής Ορχήστρας της ΕΣΣΔ, σε ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό (1969). Πολλές είναι οι όπερες που διηύθυνε από το 1974 και μετά στη Λυρική Σκηνή, ενώ ανεκτίμητος είναι ο ρόλος του στην παρουσίαση έργων Ελλήνων συνθετών.
Να σημειωθεί ότι έκανε την «αναστήλωση» της όπερας του Σαμάρα «Φλόρα Μιράμπιλις», αντικαθιστώντας την παλιά καμένη παρτιτούρα με νέα (βασίστηκε σε διασκευή). Το εγχείρημα χαρακτηρίστηκε ως θαύμα ενορχήστρωσης. Το 1980 ήταν μουσικός υπεύθυνος για την Ολυμπιάδα της Μόσχας, ενορχήστρωσε τον Ολυμπιακό Υμνο, και τον διηύθυνε στην έναρξη και λήξη των Αγώνων.
Για τη μεγάλη προσφορά του ο Οδ. Δημητριάδης τιμήθηκε με πολλά βραβεία της ΕΣΣΔ: Το «Παράσημο Τιμής» (1946), της «Εργατικής Κόκκινης Σημαίας» (1951), με τα μετάλλια «Για την άμυνα του Καυκάσου», «Για την ηρωική δουλιά στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο» (1946), «Για την ηρωική δουλιά» (1980). Του απονεμήθηκαν επίσης οι τιμητικοί τίτλοι του «Λαϊκού καλλιτέχνη» της ΕΣΣΔ, της Γεωργίας, της Αμπχαζίας κ.ά.
Πηγή: Ριζοσπάστης
28 – 4 – 2022
Άλλος ένας εργάτης παραλίγο να χάσει τη ζωή του στο κάτεργο της COSCO.
Συγκεκριμένα, στο σταθμό εμπορευματοκιβωτίων της COSCO, κατά τη διάρκεια εργασιών πάνω σε πλοίο, έσπασαν τα προστατευτικά κιγκλιδώματα του πλοίου και ένας λιμενεργάτης έπεσε στο κενό από ύψος 12 μέτρων.
Ο τραυματίας λιμενεργάτης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο σε σοβαρή κατάσταση. Ο τραυματίας εργάτης τηρούσε τα απαραίτητα ατομικά μέτρα προστασίας.
Από τις φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν αλλά και τις καταγγελίες των λιμενεργατών προκύπτει πως δεν είχε προηγηθεί κανένας έλεγχος ασφαλείας στο πλοίο. Ένα από τα πάγια αιτήματα του σωματείου ΕΝΕΔΕΠ αποτελεί ο προληπτικός έλεγχος για τα μέτρα ασφαλείας στα πλοία, πριν ανέβουν οι λιμενεργάτες για δουλειά σε αυτά.
Μετά από κάλεσμα της ΕΝΕΔΕΠ, οι εργασίες στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ της COSCO αρχικά σταμάτησαν, οι εργαζόμενοι της βάρδιας του άτυχου λιμενεργάτη προχώρησαν σε στάση εργασίας. Μετά την αμετάβλητη στάση COSCO κυβέρνησης να μη δικαιώσουν τα αιτήματα των εργαζομένων, ξεκίνησε νέος πολυήμερος απεργιακός αγώνας με καθολική συμμετοχή των εργαζομένων.
Η απάντηση της κυβέρνησης ήταν να αρχίσει ένας νεός κύκλος τρομοκράτησης των εργαζομένων.
Μια μέρα πριν, σημειώθηκε κι άλλο εργατικό «ατύχημα» όταν κοντέινερ έπεσε απάνω σε νταλίκα!. Με ελαφρά τραύματα την γλίτωσε ο οδηγός.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
29 – 4 – 1519
Γεννιέται ο μεγάλος Ιταλός ζωγράφος της Βενετικής Σχολής, Τιντορέττο (Tintoretto).
Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους της Αναγέννησης.
Ήταν το μεγαλύτερο παιδί από 21 αδέλφια (!!) και το πραγματικό του όνομα ήταν Jacopo Robusti ή Jacopo Comin
Η θεματολογία του περιλαμβάνει θρησκευτικά και μυθολογικά θέματα, όπως επίσης και αρκετές προσωπογραφίες επιφανών Βενετών.
Χαρακτηριστικό του γνώρισμα ήταν η ταχύτητα με την οποία ολοκλήρωνε τα έργα του.
Τα έργα του είναι επηρεασμένα από τον Μιχαήλ Άγγελο και τον Τιτσιάνο.
Πολλοί ειδικοί εκτιμούν ότι ζωγράφιζε χωρίς να προσχεδιάζει και εξαιτίας αυτού διασώζονται ελάχιστα σχέδια και προσχέδιά του.
29 – 4 – 1863
Γεννιέται στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ο σπουδαίος ποιητής, Κωνσταντίνος Καβάφης. Έφυγε από τη ζωή στις 29 Απρίλη 1933, τη μέρα που συμπλήρωνε τα 70 του χρόνια.
Λέει ο ίδιος σε αυτοβιογραφικό του σημείωμα:
Είμαι Κωνσταντινουπολίτης την καταγωγήν, αλλά εγεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια – σ’ ένα σπίτι της οδού Σερίφ· μικρός πολύ έφυγα, και αρκετό μέρος της παιδικής μου ηλικίας το πέρασα στην Αγγλία. Κατόπιν επισκέφθην την χώραν αυτήν μεγάλος, αλλά για μικρόν χρονικόν διάστημα. Διέμεινα και στη Γαλλία. Στην εφηβικήν μου ηλικίαν κατοίκησα υπέρ τα δύο έτη στην Κωνσταντινούπολη. Στην Ελλάδα είναι πολλά χρόνια που δεν επήγα. Η τελευταία μου εργασία ήταν υπαλλήλου εις ένα κυβερνητικόν γραφείον εξαρτώμενον από το υπουργείον των Δημοσίων Έργων της Αιγύπτου. Ξέρω Αγγλικά, Γαλλικά και ολίγα Ιταλικά.
Προτείνουμε …
- Στην Αλεξάνδρεια του Μεσοπολέμου του Γιώργου Μηλιώνη
- «Καβάφης» σημαίνει ποιητής
Μαρτυρία της τελευταίας απογόνου των Καβάφηδων για τον Κ. Καβάφη - Η παγκοσμιότητα του Καβάφη της Αρ. Ελληνούδη
- Ο Καβάφης του Μικρούτσικου
Η ενότητα «Κωνσταντίνος Καβάφης – Κώστας Βάρναλης – Γιάννης Ρίτσος» αποτέλεσε μέρος του 5ου Επιστημονικού Συνέδριου που διοργάνωσε η ΚΕ του ΚΚΕ, στην Αίθουσα Συνεδρίων στον Περισσό 15 & 16-Δεκ-2018, αφιερωμένο στα 100χρονα του Κόμματος, με θέμα «Η συνάντηση της νεοελληνικής λογοτεχνίας με το εργατικό κίνημα και την κομμουνιστική ιδεολογία από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι και τον Μεσοπόλεμο».
Το αναλυτικό πρόγραμμα και πολλά υλικά (εισηγητική ομιλία του ΓΓ Δ. Κουτσούμπα, βίντεο κλπ.) μπορείτε να δείτε στον 902.gr
Βιβλιογραφία περί Κ. Καβάφη
Τέλος εδώ μπορείτε να περιηγηθείτε και να αφεθείτε στο δαίδαλο της ποίησης του
29 – 4 – 1863
Γεννιέται ο Αμερικανός μεγαλοεκδότης Ουίλιαμ Ράντολφ Χιρστ.
Στο «απόγειό» του ο Χιρστ διέθετε πάνω από 30 εφημερίδες και περιοδικά μόνο στις ΗΠΑ, μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις ΜΜΕ παγκοσμίως. Θεωρείται ο «πατέρας» της κίτρινης δημοσιογραφίας.
«Φτιάξε μου τις εικόνες και θα φτιάξω τον πόλεμο» είχε πει χαρακτηριστικά στα πλαίσια δημιουργίας κατάλληλου κλίματος μεταξύ της κοινής γνώμης ενόψει της Αμερικανικής εισβολής στην Κούβα το 1898 (περιοδικό Time, 27/10/1947), ενώ το 1935 ο Τύπος του Χιρστ «σήκωσε» την αντικομμουνιστική καμπάνια περί «σταλινικού λιμού» στην Ουκρανία.
Αργότερα, αποδείχθηκε δικαστικά ότι τόσο το ρεπορτάζ όσο και οι φωτογραφίες από τα «θύματα του κομμουνισμού» ήταν πλαστά – κατασκευασμένα. Από τον Χιρστ εμπνεύστηκε το έργο «Πολίτης Κέιν». Εκλέχθηκε δύο φορές στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
29 – 4 – 1907
Γεννιέται ο Αυστριακός σκηνοθέτης Φρεντ Τσίνεμαν (Fred Zinnemann -πέθανε το 1997).
Έγινε γνωστός κυρίως για τις ταινίες “Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές” (High Noon, 1952), Όσο υπάρχουν άνθρωποι (From Here To Eternity, 1953), Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές (A Man For All Seasons, 1953) και Η Μέρα του Τσακαλιού (The Day Of The Jackal, 1973).
Βραβεύτηκε με δυο Όσκαρ σκηνοθεσίας, ενώ άλλες πέντε φορές ήταν υποψήφιος.
29 – 4 – 1918
Πέφτει το Βίμποργκ, ο τελευταίος προμαχώνας της προλεταριακής επανάστασης στη Φιλανδία.
Χιλιάδες επαναστατημένοι εργάτες, κομμουνιστές και «κόκκινοι» μαχητές κλείστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου πέθαναν από την πείνα και τις κακουχίες. Χιλιάδες ακόμη εκτελέστηκαν από τις δυνάμεις της αντεπανάστασης.
29 – 4 – 1930
Αυτοκτονεί η ποιήτρια, Μαρία Πολυδούρη, από τις χαρακτηριστικότερες παρουσίες της μεσοπολεμικής μας ποίησης, η γυναίκα που αγάπησε τη ζωή με πάθος και αντιστάθηκε στα κοινωνικά πρέπει της εποχής της, γεννήθηκε στην Καλαμάτα, έζησε τα νεανικά της χρόνια στο Γύθειο, στα Φιλιατρά και την Καλαμάτα, ακολουθώντας τις μεταθέσεις του γυμνασιάρχη πατέρα της και έκανε την πρώτη της εμφάνιση ως ποιήτρια, το 1916, στο περιοδικό «Οικογενειακός αστήρ».
Ο Απρίλης είναι ο μήνας της. Ο μήνας που γεννήθηκε, ο μήνας που πέθανε. «θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη» θα νιώσει στο ποίημά της «Σαν πεθάνω». Τον Απρίλη συναντάμε και στο ημερολόγιό της: «… Ο Απρίλης πεθαίνει μα μέσα μου δεν εννοεί να πεθάνει τίποτε!…»… «Ο μήνας που μου έδωκε τη ζωή κι ο μήνας που όταν μπη μου παίρνει κάθε ίχνος ζωής! Μια μελαγχολία χωρίς όρια με πνίγει»…
Ενδιαφέρεται για την Οκτωβριανή Επανάσταση, για το γυναικείο ζήτημα και τη χειραφέτηση της γυναίκας. ενώ χάνει μέσα σε λίγες ημέρες τον πατέρα και τη μητέρα της.
Έτσι έρχεται στην Αθήνα (1922) για να σπουδάσει νομικά, παίρνοντας, παράλληλα, μετάθεση στη Νομαρχία Αττικής, όπου και γνωρίστηκε με τον Κώστα Καρυωτάκη, Η πολυκύμαντη σχέση τους θα διαρκέσει ένα χρόνο, ενώ πριν το χωρισμό τους η Μαρία του έκανε πρόταση γάμου, την οποία ο Καρυωτάκης απέρριψε. Ο έρωτας αυτός φαίνεται πως σφράγισε τόσο τη ζωή όσο και την ποίησή της.
Το 1922 θα δημοσιεύσει ποιήματά της στα περιοδικά «Εσπερος» της Σύρου, «Ελληνική Επιθεώρησις», «Πανδώρα», «Παιδική Χαρά» και «Εύα». Τον ίδιο καιρό παρακολουθεί μαθήματα σε δραματική σχολή και λαμβάνει μέρος σερ παραστάσεις. Αρραβωνιάζεται με τον Αριστοτέλη Γεωργίου, ενώ το 1925 εγκαταλείπει το Πανεπιστήμιο. Το 1926 ξαφνιάζοντας τους πάντες φεύγει για το Παρίσι, όπου θα προσβληθεί από φυματίωση. Το 1928 επιστρέφει στην Ελλάδα και νοσηλεύεται στο «Σωτηρία». Από εκεί εκδίδει τη συλλογή της «Τρίλιες που σβήνουν». Μαθαίνει για την αυτοκτονία του Κώστα Καρυωτάκη. Αυτή ήταν η καθοριστική βολή για την κλονισμένη της υγεία. Αψηφώντας τις συστάσεις των γιατρών επιδείνωσε από τότε την κατάσταση της υγείας της, με κρυφές εξόδους από το σανατόριο κι ασυλλόγιστες νυχτερινές εξορμήσεις, ώσπου η αρρώστια την καθήλωσε στο κρεβάτι.
Το 1929 εκδίδει τη δεύτερη συλλογή της «Ηχώ στο Χάος».
Το Φλεβάρη του 1930 η Μαρία Πολυδούρη μεταφέρεται στην κλινική Καραμάνη στα Πατήσια με πρωτοβουλία του Άγγελου Σικελιανού και μερικών άλλων φίλων που δεν άντεχαν να τη βλέπουν να αργοπεθαίνει πάμπτωχη.
«Έφυγε» τα ξημερώματα της 29ης Απρίλη του 1930, περιστοιχισμένη από λογοτέχνες και φίλους, ζώντας «την ευτυχία του να αγαπώ»:
«Κι αν η σπασμένη μου καρδιά τρίξη στο σαρκασμό μου, κι αν αντί δάκρυ στάξουνε τα μάτια μου φωτιά, θα μου ραβδίσετε το χυδαίο κι άπρεπο στοχασμό μου ευγενικά στυλώνοντας τη βλοσυρή ματιά. Όμως η βαριά μοίρα μου δεν είναι ο θάνατός μου. Μεσ’ στην καρδιά βόσκουνε πληγές από φωτιά. Ποιος από σας, ανύποπτα, τίμιος θα γίνη εχθρός μου στον ξέσαρκό μου τράχηλο να σφίξη τη θηλιά»! («ΠΡΟΔΟΣΙΑ»).
Πηγή: Ριζοσπάστης
29 – 4 – 1943
Γεννιέται στη Θεσσαλονίκη ο τραγουδιστής Γιάννης Καλατζής (πέθανε το 2017).
Η καριέρα του ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν ήταν μέλος του Τρίο Μορένο στη Θεσσαλονίκη.
Στη συνέχεια εγκαθίσταται στην Αθήνα. Η πρώτη του συνεργασία ήταν με τον Γιώργο Μητσάκη και ακολούθησαν κι άλλες σημαντικές συνεργασίες με μερικούς από τους πιο γνωστούς συνθέτες της εποχής, όπως τον Γιώργο Κατσαρό και τον Σταύρο Κουγιουμτζή.
Σταθμός θεωρείται η συνεργασία του με τον Μάνο Λοΐζο, όπου ερμήνευσε ορισμένα από τα πιο αγαπημένα και χιλιοτραγουδισμένα τραγούδια, όπως «Δελφίνι, δελφινάκι», «Η γοργόνα» κ.ά. Ήταν ο ερμηνευτής και του πρώτου δίσκου του Μ. Λοΐζου, «Ο Σταθμός».
Τα πιο γνωστά του τραγούδια
- Γοργόνα (Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μουσική – Μάνος Λοΐζος)
- Παποράκι του Μπουρνόβα (Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μουσική – Μάνος Λοΐζος)
- Δελφίνι δελφινάκι (Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μουσική – Μάνος Λοΐζος)
- Τζαμάϊκα (Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μουσική – Μάνος Λοΐζος)
- Το λεβεντόπαιδο (Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μουσική – Μάνος Λοΐζος)
- Το παλιό ρολόι (Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μουσική – Μάνος Λοΐζος)
- Ξενάκι είμαι και θα ‘ρθω (Στίχοι, Μουσική – Σταύρος Κουγιουμτζής)
- Ο Σταμούλης ο λοχίας (Στίχοι: Πυθαγόρας, Μουσική – Γιώργος Κατσαρός)
- Παραμυθάκι μου (Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μουσική – Μάνος Λοΐζος) (το τραγούδι ακούστηκε στην ταινία Ο Εξορκιστής)
- Ο Κουταλιανός (Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μουσική – Μάνος Λοϊζος)
- 1968 – Ο σταθμός (Συμμετοχή)
- 1968 – Γιάννης Καλατζής
- 1969 – Ο επιπόλαιος
- 1969 – Συνάντηση (Συμμετοχή)
- 1970 – Κυρά Γιώργαινα
- 1970 – Θαλασσογραφίες (Συμμετοχή)
- 1971 – Όταν ανθίζουν πασχαλιές (Συμμετοχή)
- 1971 – Ζει
- 1971 – Ο Σταμούλης ο λοχίας
- 1971 – Παραμυθάκι μου
- 1972 – Νά ΄χαμε τι νά ΄χαμε (Συμμετοχή)
- 1973 – Ένα ταξίδι
- 1974 – 13 Περιπτώσεις
- 1974 – Οδός Αριστοτέλους (Συμμετοχή)
- 1975 – Και η ζωή συνεχίζεται
- 1976 – Μη περιμένεις
- 1978 – Κάποιος πάντα λέει αντίο
- 1979 – Πάλι κοντά σου
- 1981 – Για όλους
- 1989 – Οι μεγάλες επιτυχίες
- 1994 – Οι μεγάλες επιτυχίες
- 1996 – Τραγούδια από τις 45 στροφές
- 1999 – Επιτυχίες
- 2000 – Αξέχαστα τραγούδια
- 2001 – Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του
- 2003 – Τα αυθεντικά
29 – 4 – 1944
Αρχίζει τις εργασίες της η 5η Συνδιάσκεψη της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ) του ΚΚΕ. Στην Απόφαση που εξέδωσε, η Συνδιάσκεψη κάλεσε «τα μέλη και τα στελέχη της ΚΟΑ να δουλέψουν με δεκαπλασιασμένες τις προσπάθειες, με πίστη και ενθουσιασμό, με επαναστατικό πάθος για την πραγματοποίηση των ιστορικών αποφάσεων της 10ης Ολομέλειας (σ.σ. του Γενάρη του 1944) που ανοίγει το δρόμο του λαού μας προς τη Νίκη, την εθνική λευτεριά και τη Λαϊκή Δημοκρατία».
29 – 4 – 1961
Συνέρχεται στην Τσεχοσλοβακία η 15η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ.
Η Ολομέλεια καθαίρεσε τον Μάρκο Βαφειάδη από μέλος της ΚΕ, ενώ τον διέγραψε και από μέλος του Κόμματος.
29 – 4 – 1970
Κατά τον ΗΠΑ και τον Πόλεμο του Βιετνάμ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι δυνάμεις του Νότιου Βιετνάμ εισβάλλουν στην Καμπότζη για να κυνηγήσουν τους Βιετκόνγκ.
29 – 4 – 1975
Εικόνες αλλοφροσύνης διαδραματίζονται στην πρεσβεία των ΗΠΑ και στο λιμάνι της Σαϊγκόν, καθώς έχει αρχίσει η αποχώρηση και των τελευταίων Αμερικανών στρατιωτών από το Βιετνάμ.
29 – 4 – 1980
Πεθαίνει ο Άγγλος σκηνοθέτης Άλφρεντ Χίτσκοκ (Alfred Joseph Hitchcock), επονομαζόμενος και «μετρ του σασπένς».
Σκηνοθέτησε ταινίες που έγιναν μεγάλες επιτυχίες, όπως «Ο Ένοικος», «Τα 39 Βήματα», «Ψυχώ», «Τα πουλιά», «Δεσμώτης του Ιλίγγου» και πολλά άλλα, ορόσημα στην ιστορία του κινηματογράφου.
Επίσης, γύρισε μια σειρά για την τηλεόραση: «Ο Αλφρεντ Χίτσκοκ παρουσιάζει».
Φιλμογραφία του Χίτσκοκ:
Αγγλική περίοδος:
- Αριθμός 13 (Number 13, 1922)
- κήπος των ηδονών(The Pleasure Garden) (1925)
- Ο αετός του βουνού (The Mountain Eagle) (1926)
- Ο Ενοικιαστής (The Lodger )(1927), σε γραφείο εφημερίδας (3′) και στον όχλο σε μια σύλληψη (92′)
- Το Ρίνγκ (The Ring) (1927)
- Κατήφορος (Downhill)(1927)
- Η Πριγκίπισσα της Σαμπάνιας (Champagne) (1928)
- Εύκολη αρετή (Easy Virtue) (1928), διασχίζοντας ένα γήπεδο τένις (15′)
- Η γυναίκα του αγρότη (The Farmer’s Wife) (1928)
- Σκότωσα για την Τιμή μου (Blackmail, 1929), στον υπόγειο (11′)
- Εξιλέωσις Δικαίου (The Manxman) (1929)
- Elstree Calling (1930)
- Η Ήρα και το παγόνι (Juno and the Paycock) (1930)
- Έγκλημα (Murder!) (1930), στον χώρο του εγκλήματος (60′)
- Το παιχνίδι της σάρκας ( The Skin Game ) (1931)
- Mary (1931)
- Περιπέτειες Νεόπλουτων (Rich and Strange) (1931)
- Νούμερο δεκαεπτά (Number Seventeen) (1932)
- Βιεννέζικα βαλς (Waltzes from Vienna) (1933)
- Ο άνθρωπος που ήξερε πολλά (The Man who Knew too Much, 1934)
- Τα 39 σκαλοπάτια (The 39 Steps, 1935), έξω από ένα θέατρο
- Σαμποτάζ (Sabotage, 1936)
- Μυστικός πράκτωρ (Secret Agent) (1936)
- Νέος και αθώος (Young and Innocent, 1937), ως φωτογράφος στο δικαστήριο (15′)
- Η Κυρία Εξαφανίζεται / Η Εξαφάνιση της Κυρίας (The Lady Vanishes, 1938), στην πλατφόρμα του σιδηροδρομικού σταθμού Victoria (90′)
- Η Ταβέρνα της Τζαμάικα (Jamaica Inn, 1939)
Αμερικάνικη περίοδος:
- Ρεβέκκα (Rebecca, 1940), περνώντας δίπλα από έναν τηλεφωνικό θάλαμο (123′)
- Πριν από τη Θύελλα / Ξένος Ανταποκριτής (Foreign Correspondent, 1940), δίπλα από ένα κουτί εφημερίδων (11′)
- Δε σε Θέλω πια / Ο κύριος και η κυρία Σμιθ (Mr. and Mrs. Smith, 1941), περνώντας έξω από το κτίριο του κ. Σμιθ (41′)
- Υποψίες (Suspicion, 1941), στο ταχυδρομικό κουτί του χωριού (45′)
- Σαμποτέρ (Saboteur, 1942), δίπλα από ένα κουτί εφημερίδων (60′)
- Το Χέρι που Σκοτώνει / Στη Σκιά της Αμφιβολίας (Shadow Of A Doubt, 1943), στο τραίνο προς Σάντα Ρόζα (17′)
- Περιπέτεια στη Μαδαγασκάρη (Aventure Malgache) (1944) – μικρού μήκους
- Καλό ταξίδι (Bon Voyage) (1944) – μικρού μήκους
- Στον ίσκιο του θανάτου/Ναυαγοί (Lifeboat, 1944), στην εφημερίδα ως διαφήμιση (25′)
- Νύχτα Αγωνίας (Spellbound, 1945), στον ουρανοξύστη Empire State Building (36′)
- Υπόθεση Νοτόριους (Notorious, 1946), στο πάρτι του Άλεξ Σεμπάστιαν (64′)
- Υπόθεση Παραντάιν (The Paradine Case, 1947), στον σταθμό του τρένου (36′)
- Ο Βρόχος / Η Θηλιά (Rope, 1948), διασχίζοντας το δρόμο (1′) και η σιλουέτα από νέον-φως (52′)
- Στον Αστερισμό του Αιγόκερω (Under Capricorn, 1949), στην παρέλαση Σίδνεϊ (3′) και στα σκαλιά του κυβερνητικού κτιρίου (14′)
- Πονεμένο Ρομάντζο / Ο Δολοφόνος Έρχεται Κάθε Βράδυ (Stage Fright, 1950) στο δρόμο (38′)
- Ο Άγνωστος του Εξπρές (Strangers on a Train, 1951), όταν επιβιβάζεται στο τρένο (10′)
- Η Εξομολόγηση (I Confess, 1953), στην κορυφή της σκάλας στο Κεμπέκ (1′)
- Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως (Dial M for Murder, 1954), σε μια αναμνηστική φωτογραφία (13′)
- Σιωπηλός Μάρτυς (Rear Window, 1954), διορθώνοντας ένα ρολόι (25′)
- Το Κυνήγι του Κλέφτη (To Catch a Thief, 1955), επιβάτης σε ένα λεωφορείο (10′)
- Ποιος σκότωσε το Χάρι; (The Trouble with Harry, 1956), περνώντας έξω από μια έκθεση (21′)
- Ο Άνθρωπος που Γνώριζε Πολλά (The Man Who Knew Too Much, 1956), στην αγορά του Μαρόκου (25′)
- 13 Εγκλήματα Ζητούν Ένοχο / Ο Λάθος Άνθρωπος (The Wrong Man, 1956)
- Δεσμώτης του Ιλίγγου (Vertigo, 1958), διασχίζοντας ένα ναυπηγείο (10′)
- Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων (North by Northwest, 1959), χάνοντας το λεωφορείο (2′)
- Ψυχώ (Psycho, 1960), περνώντας έξω από το γραφείο της Μάριον Κρέιν (7′)
- Τα Πουλιά (The Birds, 1963), φεύγοντας από ένα κατάστημα ζώων (2′)
- Μάρνι (Marnie, 1964), βγαίνοντας από ένα δωμάτιο ξενοδοχείου (5′)
- Το σχισμένο παραπέτασμα (Torn Curtain, 1966), καθήμενος στο λόμπυ ενός ξενοδοχείου (8′)
- Τοπάζ (Topaz, 1969), στο αεροδρόμιο Λα Γκουάρντια της Νέας Υόρκης (28′)
- Φρενίτις (Frenzy, 1972), σε μια πολιτική διαδήλωση (3′)
- Οικογενειακή συνωμοσία (Family Plot, 1976), εμφάνιση της σιλουέτας του έξω από ένα γραφείο (40′)
29 – 4 – 1989
Η τραγωδία του Χέιζελ κατά τον ποδοσφαιρικό αγώνα Λίβερπουλ – Γιουβέντους, το 1985, «ζωντανεύει» στη δικαστική αίθουσα.
14 Άγγλοι οπαδοί καταδικάζονται σε πολυετή φυλάκιση για τη συμμετοχή τους στα αιματηρά επεισόδια, που είχαν στοιχίσει το θάνατο 39 Ιταλών.
29 – 4 – 2021
«Φεύγει» από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών η ζωγράφος Τζένη Δρόσου.
Η Τζένη Δρόσου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928. Αρχικά σπούδασε θέατρο στο «Θεατρικό Εργαστήρι» του Βασίλη Ρώτα (1947-1949) και στη συνέχεια, την περίοδο 1954 – 1959, έκανε ελεύθερες σπουδές κοντά στον Γιάννη Τσαρούχη.
Έκτοτε ασχολήθηκε με τη ζωγραφική, ενώ παράλληλα εργάστηκε για μια εικοσαετία ως φωτογράφος – κινηματογραφίστρια στο Λαϊκό Νοσοκομείο, γυρίζοντας ταινίες για τους φοιτητές της Ιατρικής. Η θεματογραφία της περιλαμβάνει τις ενότητες «Ημερολογιακές σειρές», «Διάλογοι», «Συνάντηση με φίλους», «Ταυρομαχίες», «Τοπία», «Χειρουργεία», «Σημειώσεις» κ.ά.
Έργα της παρουσιάστηκαν σε ατομικές εκθέσεις, ενώ συμμετείχε και σε πολλές ομαδικές και πανελλήνιες εκθέσεις. Ασχολήθηκε και με την εικονογράφηση βιβλίων. Σχέδιά της βρίσκουμε στις ποιητικές συλλογές του Γιάννη Ρίτσου «Μια πυγολαμπίδα φωτίζει τη νύχτα», «Πρωινό Άστρο», «Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού» και «Παιχνίδια τ’ ουρανού και του νερού», στο παραμύθι του Τζάννι Ροντάρι «Η Τερεζούλα-Τοσηδούλα» και σε άλλα βιβλία.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
30 – 4 – 1883
Πεθαίνει στο Παρίσι ο μεγάλος ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Εντουάρ Μανέ (Édouard Manet).
Γόνος μεγαλοαστικής οικογενείας θα έρθει σε επαφή με τις τέχνες σε μικρή ηλικία. Μετά από αποτυχημένες προσπάθειες να σπουδάσει, το 1848 θα μπαρκάρει για το Ρίο ντε Τζανέιρο. Οι εκεί εμπειρίες του θα επηρεάσουν αρκετά έργα του.
Το 1849 επιστρέφει και αποφασίζει να γίνει ζωγράφος.
Αφού μαθητεύσει για έξι χρόνια δίπλα στον Τομά Κουτούρ, θα εκθέσει έργα του στο Σαλόν του Παρισίου, όπου το 1859 και το 1863 (με τον πίνακα «Πρόγευμα στη χλόη») τα οποία απορρίπτονται για λόγους ηθικής. Το ίδιο θα επαναληφθεί και δυο χρόνια αργότερα με την «Ολυμπία» που προκαλεί μεγάλο σκάνδαλο λόγω του γυμνού.
Οι πίνακες του έχουν επιρροή από τον Μονέ και βρίσκουν απήχηση στους νέους. Κεντρίζει το ενδιαφέρον εκπροσώπων του ιμπρεσιονισμού, όπως ο Ρενουάρ, ο Ντεγκά και ο Μονέ οι οποίοι έρχονται σε επαφή μαζί του.
Ταυτόχρονα, μεγάλα ονόματα από τον χώρο της λογοτεχνίας όπως ο Μπωντλαίρ, ο Ζολά και ο Μαλαρμέ (για του δυο τελευταίους φιλοτέχνησε και πορτρέτα) βρίσκουν ενδιαφέρον στα έργα του.
Το 1870 συμμετέχει στον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο και το 1881 παίρνει το Μετάλλιο της Τιμής.
Χαρακτηριστικά είναι τα πορτρέτα του όπως και οι πίνακες με περιεχόμενο τη Λατινική Αμερική.
30 – 4 – 1926
Η εκπαίδευση στην Ελλάδα γίνεται υποχρεωτική δια νόμου για παιδιά ηλικίας 6 ως 14 ετών.
30 – 4 – 1939
Η ΕΣΣΔ προτείνει στρατιωτική συμμαχία στη Γαλλία και στη Μεγάλη Βρετανία εναντίον των ναζί, πρόταση την οποία Γάλλοι και Βρετανοί απορρίπτουν.
30 – 4 – 1944
Πραγματοποιούνται εκλογές για την ανάδειξη αντιπροσώπων για το Εθνικό Συμβούλιο της Ελεύθερης Ελλάδας.
Παρά την τρομοκρατία και τη συκοφαντική εκστρατεία της αστικής κυβέρνησης του Καΐρου, η λαϊκή συμμετοχή ξεπέρασε κάθε προσδοκία ή προηγούμενο. Έλαβαν μέρος σχεδόν 1.800.000 ψηφοφόροι, ενώ για πρώτη φορά το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι είχαν οι γυναίκες.
Οι πρώτες εθνοσύμβουλοι που αναδείχτηκαν ήταν: Η Καίτη Ζεύγου από την Αθήνα, η Μάχη Μαυροειδή από την Καλαμάτα, η Μαρία Σβώλου από την Αθήνα, η Φωτεινή Φιλιππίδη από τη Λάρισα και η Χρύσα Χατζηβασιλείου από τον Πειραιά. Συνολικά εκλέχθηκαν 180 Εθνοσύμβουλοι, ενώ στο Εθνικό Συμβούλιο μετείχαν επίσης και 22 βουλευτές που είχαν εκλεγεί το 1936.
30 – 4 – 1945
Η κόκκινη σημαία υψώνεται στο Ράιχσταγκ.
Την ίδια μέρα ο Αδόλφος Χίτλερ και η σύζυγός του, Εύα Μπράουν αυτοκτονούν.
30 – 4 – 1975
Ο λαός του Βιετνάμ απελευθερώνει τη Σαϊγκόν και το τελευταίο αμερικανικό ελικόπτερο απογειώνεται από την οροφή της πρεσβείας των ΗΠΑ.
30 – 4 – 1982
Στην Ελλάδα, αναγνωρίζεται με νόμο η Εθνική Αντίσταση.
30 – 4 – 1989
Πεθαίνει ο Ιταλός σκηνοθέτης, Σέρτζο Λεόνε (Sergio Leone).
Έγινε γνωστός και έμεινε στην ιστορία για τα αποκαλούμενα «σπαγγέτι γουέστερν» του καθώς και για το χαρακτηριστικό τρόπο κινηματογράφησης του, όπου συχνά αντιπαραθέτει πολύ κοντινά πλάνα, γκρο πλαν, (close-ups) με μακρινές λήψεις (long shots).
30 – 4 – 2000
«Φεύγει» με τη γεύση της πίκρας, ανήμερα του Πάσχα, στις 10 π.μ., στην Πλάκα, ο 79χρονος Βασίλης Γεωργιάδης, ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της γενιάς του.
Απλότητα, ήθος, τελειομανία, ήταν τα χαρακτηριστικά που του προσδίδουν όσοι τον γνώρισαν καλά. Στοιχεία που μετέφερε και στη δουλιά του, η οποία του απέφερε τη γενική αναγνώριση στην Ελλάδα και το εξωτερικό, συνοδευόμενη από βραβεία και υποψηφιότητες για βραβεία, αλλά που κυρίως του χάρισε την αποδοχή του κόσμου, του τελικού αποδέκτη και, ουσιαστικά, του «σκληρού» κριτή.
Ο Β. Γεωργιάδης ήταν σημαντικός, γιατί ανανέωσε τον ελληνικό κινηματογράφο, σε μια εποχή – δεκαετία του ’60 – που τίποτα δε δήλωνε ότι χρειαζόταν ανανέωση, τουλάχιστον από εμπορικής πλευράς. Αλλά σκηνοθέτες σαν τον Γεωργιάδη απέδειξαν πως, ίσως, να είναι ψευτοδίλημμα η «αντιπαράθεση» της εμπορικότητας με την ποιότητα. Απόδειξη γι’ αυτό είναι οι ίδιες οι ταινίες του. Οι οποίες, όχι μόνο αποτελούν πεδία επιτυχημένων πειραματισμών, πρωτόγνωρων μέχρι τότε για τα ελληνικά δεδομένα – θεματολογικά και τεχνικά – αλλά έγιναν και εμπορικές επιτυχίες στον καιρό τους και εξακολουθούν να είναι δημοφιλείς, ενώ δύο από αυτές, «Τα κόκκινα φανάρια» και «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο», προτάθηκαν για «Οσκαρ» καλύτερης ξένης ταινίας το 1963 και 1965, αντίστοιχα. Ενώ, το 1968, «Τα κορίτσια στον ήλιο» διεκδίκησαν τη «Χρυσή Σφαίρα» καλύτερης ξένης παραγωγής της Ενωσης Ξένων Ανταποκριτών του Χόλιγουντ και «Η κατάρα της μάνας » συμμετείχε στο Φεστιβάλ Βενετίας ( 1961). Ο Γεωργιάδης, όμως, πήρε και πολλά βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Οπωσδήποτε, δεν είναι τυχαίο που έχασε το «Οσκαρ» του ’63, το οποίο απέσπασε το «8 1/2» του μεγάλου Φεντερίκο Φελίνι.
Ο Γεωργιάδης έδωσε πολύ καλά, έως υψηλά, δείγματα γραφής σε μια μεγάλη θεματολογική γκάμα, από το μελόδραμα μέχρι την ηθογραφία, με ταινίες όπως «Κρυστάλλω», «Ασοι των γηπέδων» – η πρώτη του το 1956 – «Γάμος αλά ελληνικά», «Η κατάρα της μάνας», «Η μάχη της Κρήτης» κ.ά. Τη δεκαετία του ’70 εγκατέλειψε τον κινηματογράφο – τουλάχιστον σαν σκηνοθέτης – και στράφηκε στην τηλεόραση, γράφοντας «χρυσές» σελίδες στην ΕΡΤ, με τηλεοπτικές σειρές – «σταθμούς» για την εγχώρια παραγωγή, όπως «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», «Γιούγκερμαν» και «Οι Πανθέοι».
Εκτοτε θα εξαφανιστεί, ακολουθώντας την «πεπατημένη» και άλλων ταλαντούχων αυτής της χώρας, που δεν «εννοούν» να κάνουν εκπτώσεις στην αισθητική και τις αρχές τους χάριν μιας επιτυχίας που παραπέμπει στην «αρπαχτή».
Πηγή: Ριζοσπάστης
30 – 4 – 2002
Πεθαίνει η αξιαγάπητη ηθοποιός και αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης Νίτσα Τσαγανέα.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1903. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ελληνικού Ωδείου, με καθηγητές την ποιήτρια, πρώην ηθοποιό Θεώνη Δρακοπούλου («Μυρτιώτισσα»), τον Νίκο Παπαγεωργίου κ.ά.
Πρώτος της άντρας ήταν ο Γ. Βιτσώρης και ο δεύτερος ο ηθοποιός Χρήστος Τσαγανέας. Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1924 με το θίασο Νέων, παίζοντας την Φανή στους «Φοιτητές» του Γρ. Ξενόπουλου. Το 1925 έγινε μέλος του Σωματείου Ηθοποιών.
Συνεργάστηκε με σπουδαίους πρωταγωνιστές, λ.χ. Μαρίκα Κοτοπούλη, Κυβέλη, Αιμίλιο Βεάκη, Βασίλη Λογοθετίδη, Βάσω Μανωλίδου, Μίμη Φωτόπουλο, Διονύση Παπαγιαννόπουλο και άλλους. Με τον Χρήστο Τσαγανέα εμφανίστηκαν ως ζευγάρι στο έργο «Αυτός είμαι» του Συναδινού. Επαιξε σε πολλά θεατρικά έργα και ταινίες που άφησαν εποχή, όπως «Ενας ήρωας με παντούφλες», «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Η κυρά μας η μαμή», «Η φωνή της καρδιάς» (1943), «Η Αγνούλα» (1939), «Κρεβατομουρμούρα» (1971), κ.ά. Πρωτόπαιξε στην ταινία «Ο κακός δρόμος», που γυρίστηκε σε στούντιο της Κωνσταντινούπολης, με σκηνοθέτη τον Ερτογρούλ Μουσχίν, το 1933, με τις δύο κυρίες του θεάτρου, Κοτοπούλη και Κυβέλη.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής υπηρέτησε την Εθνική Αντίσταση μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ.
30 – 4 – 2005
Πεθαίνει ο ο σεμνός αγωνιστής, εξαιρετικού ήθους άνθρωπος, ακούραστος σκαπανέας του λαϊκού μας τραγουδιού, ο σπουδαίος δημοσιογράφος, ο οποίος σ’ όλη του τη ζωή με πάθος έφερνε στο «φως» τα χρυσοφόρα «κοιτάσματα» της λαϊκής μουσικής δημιουργίας μας, Πάνος Γεραμάνης,
Γεννημένος το 1946 στο Βασιλικό Ευβοίας, ο Π. Γεραμάνης από πολύ νωρίς έδειξε την αγάπη του για τη δημοσιογραφία.
Μαθητής ακόμη στο χωριό του, εξέδιδε μια δίφυλλη εφημεριδούλα, τον προοδευτικό «Μαθητικό φάρο», που σταμάτησε νωρίς, μετά από παρέμβαση της Αστυνομίας. Από τα 16 του χρόνια στρέφεται στις δύο μεγάλες του αγάπες: το αθλητικό ρεπορτάζ και το λαϊκό τραγούδι. Με φορτηγά που μετέφεραν κεραμίδια έφευγε από το χωριό του για την Αθήνα, προκειμένου να καλύψει ποδοσφαιρικούς αγώνες για την εφημερίδα «Φως των σπορ» και με τον ίδιο τρόπο επέστρεφε στο Βασιλικό, λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι του σχολείου.
Ηταν ακόμη μαθητής όταν πήρε για πρώτη φορά συνέντευξη από τον Πάνο Γαβαλά, τον Βασίλη Τσιτσάνη και τον Στέλιο Καζαντζίδη. Ακολούθησαν όλοι σχεδόν οι δημιουργοί και ερμηνευτές.
Επί 16 χρόνια, στην εκπομπή του στο Β΄ Πρόγραμμα της ΕΡΑ, με τίτλο «Λαϊκοί Βάρδοι» – εκπομπή εξαιρετική και μεγάλης ακροαματικότητας – «φιλοξένησε» περισσότερα από 235 πρόσωπα του μικρασιάτικου, ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού.
Η μνήμη του υπήρξε θηριώδης για οτιδήποτε αφορούσε στο λαϊκό τραγούδι, το οποίο μελέτησε σε βάθος, αναδεικνύοντας τη σύνδεσή του με τους αγώνες και τις ελπίδες του λαού μας.
Ο Π. Γεραμάνης υπήρξε από τους πιο αγαπητούς συναδέλφους και πάντα πρόθυμος να βοηθήσει τους νεότερους με ανιδιοτέλεια και γενναιοδωρία.
Πίστευε στον κοινωνικό ρόλο της μαχόμενης και μαχητικής δημοσιογραφίας, ενώ είχε εκλεγεί πρόεδρος του Πρωτοβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Εργάστηκε σε πολλές εφημερίδες: στην «Απογευματινή» (1968-1971), στην «Ακρόπολη» έως το 1981, στο «Εθνος» (1981-86), την ίδια περίοδο ως αρχισυντάκτης στο περιοδικό «Ελληνοσοβιετικά χρονικά», στην «Πρώτη» (1986) και στο «Κέρδος» (1987).
Τελευταίος του σταθμός στην έντυπη δημοσιογραφία «Τα Νέα», όπου αρθρογραφούσε για το λαϊκό τραγούδι, αλλά και για την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, καθώς και για τις καλές λαϊκές ταβέρνες.
Ξεχωριστή ήταν και η πορεία του στο ραδιόφωνο. Ξεκίνησε το 1989 από τον «902 Αριστερά στα FM», ενώ το 1990 πήγε στην ΕΡΑ. Το 1999, για την 32χρονη – τότε – προσφορά του στη δημοσιογραφία, καθώς και για την ιστορική έρευνα και μελέτη της λαϊκής μουσικής και του αθλητισμού μέσα από 1.500 εκπομπές από το κρατικό ραδιόφωνο, τιμήθηκε με το δημοσιογραφικό βραβείο της χρονιάς εκείνης, από το Ιδρυμα Μπότση.
30 – 4 – 2011
«Φεύγει» από τη ζωή, σε ηλικία 89 ετών, ο αγωνιστής Απόστολος (Λάκης ) Σάντας, το όνομα του οποίου συνδέθηκε με το κατέβασμα της χιτλερικής σημαίας από την Ακρόπολη, μαζί με τον Μανόλη Γλέζο, τη νύχτα της 30ής προς 31η Μαΐου 1941.
Ο Λάκης Σάντας γεννήθηκε στις 22 Φλεβάρη 1922 στη Λευκάδα. Το 1934, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Τελείωσε το γυμνάσιο το 1940 και στη συνέχεια σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1942, εντάχθηκε στο ΕΑΜ και λίγο αργότερα στην ΕΠΟΝ. Βγήκε στο βουνό με τον ΕΛΑΣ και πήρε μέρος σε αρκετές μάχες στην Αιτωλοακαρνανία, στη Φθιώτιδα και στην Αττικοβοιωτία. Το 1944 τραυματίστηκε.
Το 1946 εξορίστηκε στην Ικαρία. Το 1947 φυλακίστηκε στην Ψυττάλεια, απ’ όπου το 1948 στάλθηκε στη Μακρόνησο. Κατάφερε να διαφύγει στην Ιταλία και στη συνέχεια ζήτησε πολιτικό άσυλο στον Καναδά, όπου και έζησε μέχρι το 1962. Το 1963 επαναπατρίστηκε στην Ελλάδα.
Ο Λάκης Σάντας διακρινόταν για τη σεμνότητά του. Ο ίδιος σε συνεντεύξεις του συνήθιζε να λέει: «Δεν κυνηγάω ποτέ τη δημοσιότητα, γιατί θεωρώ ότι έχει εξευτελιστεί το ζήτημα πάρα πολύ. Την Αντίσταση δεν την κάναμε μόνο εμείς, έχουν σκοτωθεί χιλιάδες παλικάρια, γυναίκες και άνδρες, “ανώνυμοι”».
Σε μια από τις λιγοστές δημόσιες δηλώσεις του, ο Λάκης Σάντας είχε μιλήσει στον «Ριζοσπάστη», με αφορμή το αντικομμουνιστικό Μνημόνιο του Συμβουλίου της Ευρώπης. Στη δήλωσή του, που δημοσιεύτηκε στον «Ρ» στις 12/1/2006, έλεγε μεταξύ άλλων:
«Σχετικά με το ψήφισμα της Πολιτικής Επιτροπής της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης (…) δηλώνω, ως εκπρόσωπος νεκρών (συγγενών μου και συναγωνιστών μου), ότι αποτελεί το μνημόνιο αυτό κατάπτυστη αισχύνη και προσβολή στις εκατόμβες, τα εκατομμύρια των νεκρών, που έπεσαν μαχόμενοι στα πεδία των μαχών, των αιθέρων και των θαλασσών, ως και στα μπουντρούμια και στα στρατόπεδα του ναζιστικού τέρατος. Καθώς, επίσης, αποτελεί προσπάθεια παραχάραξης της σύγχρονης Ιστορίας και ιστορικής μνήμης και αισχρή συκοφάντηση του μεγάλου και θαυμαστού αντιφασιστικού αγώνα των λαών, όπου και οι κομμουνιστές μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες πατριώτες, πολέμησαν το ναζισμό – φασισμό – μιλιταρισμό (…)».
Πηγή: Ριζοσπάστης
30 – 4 – 2011
Πεθαίνει Αργεντίνος συγγραφέας Ερνέστο Σάμπατο (Ernesto Sabato).
Ο πατέρας του ήταν Ιταλός και η μητέρα του Ιταλοαλβανίδα. Σπούδασε Φυσική, ωστόσο από νωρίς έδωσε προτεραιότητα στη συγγραφική του δραστηριότητα.
Το 1933 στα φοιτητικά του χρόνια συνδέθηκε με το κομμουνιστικό κίνημα και αναδείχτηκε ΓΓ της Νεολαιιστικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας, όμως αργότερα με «αντισταλινική» φρασεολογία διαφοροποιήθηκε και έφυγε από το ΚΚ Αργεντινής, έμεινε για λίγο διάστημα στη Γαλλία, όπου ξαναεπέστρεψε το 1938 για να συμμετάσχει στην ερευνητική ομάδα του Ινστιτούτου Κιουρί, συνέχισε την ακαδημαϊκή του καριέρα, αλλά ουσιαστικά από το 1943 εγκατέλειψε τη φυσική, ενώ εκδιώχθηκε από τη δικτατορία του Περόν.
Το 1984 τιμήθηκε με το βραβείο «Θερβάντες», την υψηλότερη διάκριση για ισπανόφωνο λογοτεχνικό έργο.
Την ίδια χρονιά ο Σάμπατο ανακηρύχθηκε πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τους Εξαφανισθέντες (Conadep) και κατέγραψε τα εγκλήματα της δικτατορίας του 1976-83 στο βιβλίο «Ποτέ ξανά». Το έργο αυτό αποτέλεσε το βασικό κατηγορητήριο στην ιστορική δίκη εναντίον της ηγεσίας της στρατιωτικής χούντας το 1985.
Κυριότερα έργα του είναι τα: «Τούνελ», «Άνθρωποι και γρανάζια», «Μια πολύπλοκη ύπαρξη», «Ο συγγραφέας και η καταστροφή», «Περί ηρώων και τάφων» και «Ετεροδοξία».
Μοιράσου το…ALT
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
Δείτε ακόμα…
Σαν σήμερα 24 Απριλίου – Γεγονότα και πρόσωπα που έμειναν στην ιστορία
24 Απρ 2026
Σαν σήμερα 23 Απριλίου – Γεγονότα και πρόσωπα που έμειναν στην ιστορία
23 Απρ 2026
Σαν Σήμερα 22 Απριλίου – Γεγον
Στην Αλεξάνδρεια είχαν βιβλιοπωλείο και έρχονταν σε επαφή με πολλές κουλτούρες. Στο σπίτι μιλούσαν κατά κανόνα ιταλικά, μιλούσε αραβικά και οι γονείς του έδωσαν γαλλική παιδεία, βάζοντάς τον σε γαλλικό σχολείο. Δεν απαρνήθηκε τις ελληνικές ρίζες του, αν και δε διδάχθηκε την ελληνική γλώσσα. Ο ίδιος έλεγε για την καταγωγή του: «Είμαι Έλληνας από πατέρα, μητέρα και παππού, με ρίζες στη Μικρά Ασία, τα Ιωάννινα, τη Ζάκυνθο και την Κέρκυρα. Η Αλεξάνδρεια, αν και μου χάρισε τον κοσμοπολιτισμό των Πτολεμαίων, με απομάκρυνε από την ελληνικότητά μου».
Το 1951 πήγε στο Παρίσι. Εντυπωσιάστηκε από τον τραγουδοποιό Ζωρζ Μπρασέν, ο οποίος μάλιστα τον βοήθησε ουσιαστικά, καθώς τον παρουσίασε στο γαλλικό κοινό, που άλλαξε το όνομά του από Γιουσέφ σε Ζωρζ . Τραγούδησε σε πολλές γλώσσες: Γαλλικά, ιταλικά, ελληνικά, πορτογαλικά, ισπανικά, αγγλικά και αραβικά. Τα εκατοντάδες τραγούδια του έχουν ρομαντικό ύφος και οι στίχοι του είναι ποιητικοί.
Εκτός από τον ίδιο, τα τραγούδια του έχουν τραγουδήσει σπουδαίοι τραγουδιστές και τραγουδίστριες, όπως η Εντίθ Πιαφ, η Δαλιδά, η Μπαρμπαρά, η Μπριζίτ Φοντέν, ο Χέρμπερτ Παγκανί, κ.ά.
Τη δεκαετία του ’60 μετέφρασε στα γαλλικά και τραγούδησε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι. Το 1970 πρωταγωνίστησε με τον Μίκη Θεοδωράκη στην ταινία μικρού μήκους του Ροβήρου Μανθούλη «Είμαστε δυο», στην οποία τραγουδά, στα γαλλικά, τα τραγούδια που έγραψε ο Μίκης στη φυλακή.
3 – 5 – 1936
Ο επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Παλλαϊκού Μετώπου (ΚΚΕ) Στέλιος Σκλάβαινας δηλώνει στον Τύπο ότι ο Μεταξάς «θα τείνει να εγκαθιδρύσει δικτατορία και ως απαρχή μπορεί να θεωρηθεί η διακοπή των εργασιών της Βουλής».
3 – 5 – 1968
Εκτεταμένες συμπλοκές φοιτητών και αστυνομίας ξεσπούν στο κτιριακό συγκρότημα του Πανεπιστημίου της Σορβόννης στο Παρίσι. Είναι η πρώτη εκδήλωση του «Γαλλικού Μάη».
Σύντομα στις κινητοποιήσεις μπαίνει και η εργατική τάξη, η οποία δίνει μαζικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά στις συγκεντρώσεις-διαδηλώσεις.
Συνολικά το Μάη του ’68 η συμμετοχή στις εργατικές διαδηλώσεις του Παρισιού έφτασε περίπου τα 2 έως 2,5 εκατομμύρια άτομα. Σε όλη τη χώρα απήργησαν περίπου δέκα εκατομμύρια εργάτες, απονεκρώνοντας για μέρες τα πάντα. Αυτό ήταν το καθοριστικό και χαρακτηριστικό στοιχείο του πραγματικού εργατικού Μάη του 1968 στη Γαλλία.
Στις 29 Μάη σχηματισμοί τεθωρακισμένων έκαναν την εμφάνισή τους σε διάφορα προάστια του Παρισιού. Με την προκήρυξη των εκλογών, σύμφωνα με τη νομοθεσία απαγορεύτηκαν οι συγκεντρώσεις. Στις εκλογές, στις 23 και 30 Ιουνίου, οι Γκολικοί μαζί με τους συνεργαζόμενούς τους συγκέντρωσαν περισσότερες έδρες από κάθε άλλη φορά: 358 επί συνόλου 485.
Οι αυξήσεις που κατάκτησαν οι εργαζόμενοι δόθηκαν άμεσα και ήταν σημαντικές σε σύγκριση με τα συνηθισμένα δεδομένα. Σε ορισμένους τομείς (ενέργεια) έφταναν έως και 19%. Λαμβάνοντας υπόψη τις διαστάσεις της γενικής απεργίας, τη σύγκρουση και τα όριά της, έχει σημασία να εκτιμήσουμε ότι τα αιτήματα που ικανοποιήθηκαν, ήταν αντικειμενικά οι αναγκαίες υποχωρήσεις από την αστική τάξη για να αποφύγει τα χειρότερα. Οι αυξήσεις αυτές πολύ γρήγορα εξανεμίστηκαν, αφού μέσα στο 1969, όπως και στα επόμενα χρόνια, υιοθετήθηκαν νέα μέτρα λιτότητας, περιστολής των δαπανών σε υγεία, παιδεία, κοινωνική πρόνοια και αυξήθηκε η φορολογία.
Δες επίσης:
- Καταδίκη του φασισμού που είναι γέννημα του καπιταλισμού «Στρογγυλό Τραπέζι» της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ
- Εκδήλωση με θέμα: «50 χρόνια μετά… φανερές και αθέατες όψεις του Μάη ’68»
- Διδάγματα από τον Μάη του ’68
- Για το Μάη του 1968 στη Γαλλία
- Ο Μάης του 1968 στη Γαλλία (Φάνη Παρρή) Πολιτικο-οικονομικό υπόβαθρο
3 – 5 – 1973
Ο Πρόεδρος του Φοιτητικού Συμβουλίου της Σοβιετικής Ένωσης Βίκτορ Βίντσερ εκφράζει την αλληλεγγύη των φοιτητών της ΕΣΣΔ προς τους αγωνιζόμενους Έλληνες φοιτητές, ζητώντας ταυτόχρονα την αποφυλάκιση όλων των κρατουμένων και το σεβασμό των ακαδημαϊκών ελευθεριών.
3 – 5 –1977
Με ομόφωνη απόφασή της, η κυπριακή Βουλή ζητάει το άνοιγμα του φακέλου της προδοσίας της Κύπρου. Το αίτημα υποστηρίζει σύσσωμη η αντιπολίτευση στην Ελλάδα, προσκρούει όμως στην άρνηση της κυβέρνησης της ΝΔ.
3 – 5 – 1982
Πεθαίνει ο Ευάγγελος Παπανούτσος, ιδεαλιστής φιλόσοφος και μεταρρυθμιστής της ελληνικής εκπαίδευσης.
3 – 5 – 1982
Η κυβέρνηση της Τουρκίας ανακοινώνει ότι δεν αποδέχεται τη νέα συμφωνία για το Δίκαιο της Θάλασσας, που υπερψηφίστηκε από 130 χώρες
3 – 5 – 1983
Νέα πρόταση για τον περιορισμό των πυρηνικών όπλων της Ευρώπης πραγματοποιεί ο Σοβιετικός ηγέτης Γιούρι Αντρόποφ. Δηλώνει ότι η Σοβιετική Ενωση είναι διατεθειμένη να μειώσει τον αριθμό των πυρηνικών πυραύλων της που σημαδεύουν τη Δυτική Ευρώπη, στο επίπεδο των πυραύλων που έχει αναπτύξει το ΝΑΤΟ.
3 – 5 – 1984
Ο Έλληνας συνθέτης Ιάννης Ξενάκης γίνεται μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών στην έδρα της σύνθεσης.
3 – 5 – 1996
Πεθαίνει ο μεγάλος κιθαρίστας και συνθέτης Δημήτρης Φάμπας.
Από μικρός έδειξε το ταλέντο του στη μουσική, παίζοντας λαούτο και μαθαίνοντας μαντολίνο. Σπούδασε κλασική κιθάρα με τον Νίκο Ιωάννου και πήρε το δίπλωμά του από το Εθνικό Ωδείο (τάξη Γ. Βώκου) με αριστείο εξαιρετικής επίδοσης το 1953. Σπούδασε επίσης ανώτερα θεωρητικά στο Ωδείο Αθηνών με τον Θ. Βαβαγιάννη και τον Κ. Κυδωνιάτη.
Στα 1955 και 1956, με υποτροφία της ιταλικής κυβέρνησης, σπούδασε κιθάρα στην Ακαδημία Chigiana της Σιέννα, με τον Αντρέ Σεγκόβια και μουσικολογία με τον Εμίλιο Πουχόλ. To 1958, με πρόσκληση και υποτροφία του Σεγκόβια, σπούδασε κοντά του στην Ακαδημία του Santiago de Compostella της Ισπανίας, με συμμαθητές τους Alirio Diaz και John Williams.
Ως καλλιτέχνης ο Δημήτρης Φάμπας μάγευε το ακροατήριό του και η δεξιοτεχνία του στην κιθάρα συνέπαιρνε και τον πιο απλό ακροατή.
Έδωσε πολλά ρεσιτάλ σε Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ολλανδία, Τσεχοσλοβακία, ΗΠΑ, Καναδά, ΕΣΣΔ, Ουγγαρία, Βατικανό, Γιουγκοσλαβία, Τουρκία, Αυστρία, σε όλες τις μεγάλες πόλεις και θέατρα της Ελλάδας και στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Έδωσε επίσης πολλές διαλέξεις για την κιθάρα σε Διεθνή Φεστιβάλ και σε ραδιοφωνικούς σταθμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Υπήρξε μέλος και προεδρεύων πολλών ελλανόδικων επιτροπών διαγωνισμών κιθάρας. Ήταν τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής (IMC. UNESCO) και πρόεδρος του ΣΚΩΑ. Συμμετείχε σε πολλούς δίσκους και κινηματογραφικές ταινίες. Για τουλάχιστον μια δεκαετία συνεργάστηκε ως σολίστ και ζωντανά σε συναυλίες, θεατρικές και μουσικές παραστάσεις έργων των Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Κουνάδη, Ξαρχάκου, Ζαμπέτα και άλλων, προσφέροντας στην κιθάρα μεγαλύτερη δημοτικότητα.
Διακρίθηκε ως συνθέτης γράφοντας πλήθος από συνθέσεις, σπουδές, σουίτες και χορούς, ενώ ορισμένα έργα του συχνά παίζονται ως υποχρεωτικά σε διεθνείς διαγωνισμούς.
Ηχογράφησε πέντε προσωπικούς δίσκους για σόλο κιθάρα.
Υπήρξε επίσης πρωτοπόρος δάσκαλος. Με επιμονή και υπομονή, μετέφερε τη βαθιά γνώση του οργάνου και το πάθος του σε γενιές κιθαριστών και φιλόμουσων. H σχολή του και η διδασκαλία του θεωρήθηκαν από τις καλύτερες στον κόσμο από όπου βγήκαν πολλοί διαπρεπείς καλλιτέχνες. Δημιούργησε, επίσης και διηύθυνε δύο ορχήστρες κιθαριστών, μία με παιδιά και μία με προχωρημένους κιθαρίστες, με τις οποίες για πάνω από δέκα χρόνια έδωσε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα.
3 – 5 – 2009
Ο Παναθηναϊκός νικά στον τελικό του φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα του μπάσκετ την ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 82-78 στο O2 World Arena στο Βερολίνο και στέφεται για πέμπτη φορά Πρωταθλητής Ευρώπης.
3 – 5 – 2011
Φεύγει από τη ζωή, ο καλός άνθρωπος του ελληνικού σινεμά, ο Θανάσης Βέγγος.
Σεμνός «μαχητής» – από τα γεννοφάσκια του μέχρι το τέλος του – «στη γαλέρα της ζωής» που «τράβηξε άγριο κουπί» όπως έλεγε ο ίδιος. Αγωνίστηκε, έζησε, βιοπάλεψε και δημιούργησε σαν γνήσιο τέκνο του λαού. Και πάντα με μοναδική σεμνότητα, συνέπεια, αξιοπρέπεια, καλοσύνη κι ανθρωπιά.
Ο πατέρας του, εργάτης στην Εταιρεία Ηλεκτρισμού στον Πειραιά, αλλά και μαχητής του ΕΛΑΣ Πειραιά, απολύθηκε από την εταιρεία λόγω της συμμετοχής του στην ιστορική Μάχη της Ηλεκτρικής. Η απόλυση του πατέρα του ανάγκασε τον Θανάση Βέγγο να βγει στη βιοπάλη. Δούλεψε στην επεξεργασία δερμάτων και έκανε μικροθελήματα στη γειτονιά του. ΕΠΟΝίτης στα χρόνια της Κατοχής, ο Θανάσης Βέγγος υπηρέτησε τη θητεία του ως κρατούμενος στο Κολαστήριο της Μακρονήσου, όπου παρέμεινε μέχρι το 1951.
Μετά την απελευθέρωσή του, ο συγκρατούμενός του στη Μακρόνησο, σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος, για να επιβιώσει, τον πήρε στο μικρό στούντιό του, σαν άνθρωπο για όλες τις δουλειές. Ο Κούνδουρος, παρατηρώντας τις εκφραστικές του δυνατότητες, τον χρησιμοποίησε και σαν ηθοποιό, στην πρώτη του ταινία «Μαγική πόλη» (1952). Στη συνέχεια, ο Θανάσης Βέγγος δούλευε σαν τεχνικός σε διάφορες ταινίες, αλλά έπαιζε και μικρά ρολάκια. Το ολοφάνερο, έμφυτο, αυτοδίδακτο υποκριτικό ταλέντο του φάνηκε και στο θέατρο. Το 1959 πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο, παίζοντας στην επιθεώρηση «Ομόνοια πλατς – πλουτς», στο θέατρο «Περοκέ». Την ίδια χρονιά, μετά από εξετάσεις στην τότε Επιτροπή Ταλέντων, του δόθηκε η Άδεια Ασκήσεως Επαγγέλματος Ηθοποιού και έγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (11/4/1959).
Από το 1959 μέχρι και το 1999 συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους που ανέβαζαν ελληνικές κωμωδίες και επιθεωρήσεις. Μεταξύ άλλων στις: «Μαντουμπάλα», «Καινούργια Αθήνα », «Άνθρωποι του ’60», «Οκτώ άνδρες κατηγορούνται», «Κόκκινα τριαντάφυλλα», «Οι φτωχοδιάβολοι», «Αρχοντορεμπέτισσα», «Κύπρος γιοκ», κ.ά. Από το 1969 και μετά, με δικούς του θιάσους, ανέβασε τα έργα «Ο τρελός του Λούνα Παρκ» (με αυτό περιόδευσε και στις ΗΠΑ), «Τι έκανες στον Τρωικό Πόλεμο Θανάση;», «Το βλήμμα», κ.ά. Το 1995 πρωτοεμφανίστηκε στην Επίδαυρο, πρωταγωνιστώντας στην αριστοφανική «Ειρήνη», που ανέβασε το «Ανοιχτό Θέατρο». Με τον ίδιο θίασο πρωταγωνίστησε στους αριστοφανικούς «Αχαρνής», στην Επίδαυρο (1998).
Ανάμεσα στις 126 κινηματογραφικές ταινίες (άλλων σκηνοθετών) που έπαιξε ήταν οι: «Ο Δράκος», «Ο Ηλίας του 16ου», «Ψηλά τα χέρια Χίτλερ», «Δικτάτωρ καλεί Θανάση», «Ησυχες μέρες του Αυγούστου», «Το βλέμμα του Οδυσσέα», «Όλα είναι δρόμος», «Το πέταγμα του κύκνου» (2009) κ.ά.
Μεταξύ των δικών του ταινιών (η επωνυμία της εταιρείας του ήταν «Θ. Β. Ταινίες γέλιου»), είναι και οι εξής: «Βασιλιάς της γκάφας», «Καταζητείται ο Βέγγος », «Τύφλα να ‘χει ο Μάρλον Μπράντο», «Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης», «Ο πολύτεκνος», «Ένας τρελός τρελός Βέγγος », «Παπατρέχας», «Ποιος Θανάσης », «Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές», «Διακοπές στο Βιετνάμ», «Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ», «Από πού πάνε στη χαβούζα», «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι», «Ο Θανάσης και το καταραμένο φίδι», «Ο τρελός καμικάζι», «Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας», «Βοήθεια, ο Βέγγος , φανερός πράκτορας 000», «Τρελός, παλαβός και Βέγγος », «Δόκτωρ Ζι-Βέγγος », «Ποιος Θανάσης », «Θου – Βου, φαλακρός πράκτωρ», «Ενα ασύλληπτο κορόιδο».
Στο ενεργητικό του είχε το ντοκιμαντέρ «Χίλια χρόνια πριν», την τηλεταινία «Βήματα» και επτά τηλεοπτικές σειρές. Διακρίθηκε με το Βραβείο της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (1961) και με το βραβείο Πρώτου Ανδρικού Ρόλου από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στις ταινίες του Ντίνου Κατσουρίδη «Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση;» (1971) και «Θανάση , πάρε τ’ όπλο σου» (1972).
3 – 5 – 2021
«Φεύγει» από τη ζωή ο λογοτέχνης Κώστας Γ. Παπαγεωργίου.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945 και σπούδασε νομικά και φιλολογία. Στα Γράμματα πρωτοεμφανίστηκε με την ποιητική συλλογή «Ποιήματα». Συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά και άσκησε συστηματικά λογοτεχνική κριτική από περιοδικά και εφημερίδες. Ακόμα, επιμελούνταν και διηύθυνε λογοτεχνικά περιοδικά.
Στα χρόνια της χούντας, είχε διατελέσει συνυπεύθυνος στη σύνταξη των ετήσιων ομαδικών αντιδικτατορικών εκδόσεων «Κατάθεση ’73» και «Κατάθεση ’74».
Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί και κυκλοφορήσει σε δίσκους από τον Θάνο Μικρούτσικο («Ιχνογραφία»), τον Νίκο Τάτση («Ερανα»), καθώς και τον Χάρη Κατσιμίχα.
Υπήρξε επιμελητής λογοτεχνικών εκπομπών και εκδηλώσεων στο Τρίτο Πρόγραμμα, ενώ είχε διδάξει και στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Στη δημιουργική του διαδρομή τιμήθηκε με πολλά βραβεία, ανάμεσά τους το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2001 και το Βραβείο του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του ποιητικού του έργου, το 2009.
3 – 5 – 2022
“Φεύγει” από τη ζωή ο σεμνός αγωνιστής Γιώργος Ροΐδης, αντιναύαρχος ε.α.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953.
Στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων μπήκε το 1972 και αποφοίτησε με το βαθμό του Σημαιοφόρου το 1976.
Αποστρατεύτηκε από το Πολεμικό Ναυτικό το 2004.
Μετά την αποστρατεία του μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ αγωνίστηκε για το δίκιο του λαού και το σοσιαλισμό.
Στις εκλογές του 2019 ήταν υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Ανέπτυξε δραστηριότητα στο αντιπολεμικό και φιλειρηνικό κίνημα και συμμετείχε στην Κίνηση για την Εθνική Άμυνα (ΚΕΘΑ). Ακόμη αγωνιστική δραστηριότητα ανέπτυξε με την Ανεξάρτητη Ένωση Αποστράτων Ενόπλων Δυνάμεων (ΑΝΕΑΕΔ). Διετέλεσε πρόεδρος των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων (ΕΑΣ) και πρόεδρος της εταιρείας “Ελληνικά Συστήματα Παραγωγής Πολιτικών Προϊόντων”.
Από την πρώτη μέρα της λειτουργίας της ιστοσελίδας μας, υπήρξε συνεχής και αδιάλειπτη η παρουσία του με αρθρογραφία, ανακοινώσεις, παρεμβάσεις για τα προβλήματα που απασχολούν τους απόστρατους και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
1808
Ο μεγάλος Ισπανός ζωγράφος, Φρανσίσκο Γκόγια, ζωγραφίζει τον περίφημο πίνακά του «Οι Εκτελέσεις της 3ης Μαΐου», όπου απεικονίζει τις βαναυσότητες που διέπραξαν τα στρατεύματα του Ναπολέοντα και αναδεικνύει την ηρωική αντίσταση του λαού.
Δες επίσης ΑΛΤ.gr 1828
1837
Ιδρύεται το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι η πρώτη ανώτατη σχολή σ’ όλη την ανατολική Μεσόγειο.
1887
Γεννιέται η μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιός, Μαρίκα Κοτοπούλη.
Ήταν μια εξέχουσα προσωπικότητα του θεάτρου αλλά και της ζωής, καθώς η ίδια δεν ξεχώριζε τη ζωή από το θέατρο. Είχε αναπτύξει κοινωνική δράση συνδράμοντας και οικονομικά το Σωματείο των Ηθοποιών στοχεύοντας στην αναβάθμιση του επιπέδου των μελών του.
Παιδάκι ακόμα, βρέθηκε στο σανίδι με το τραγουδάκι «Η κυρά μας η δασκάλα» στο θίασο του πατέρα της Δημήτρη Κοτοπούλη και χάλασε κόσμο. Ηταν η νεότερη ηθοποιός που προσλήφθηκε στο τότε Βασιλικό Θέατρο, σε ηλικία 15 χρόνων. Από το 1901 και για δέκα χρόνια συμμετείχε στα «Παναθήναια». Το 1908 ίδρυσε τη «Νέα Σκηνή» και συνεργάστηκε με όλους τους πρωταγωνιστές του θεάτρου. Από το 1912 έγινε θιασάρχης κάνοντας πολλά ταξίδια στο Παρίσι, προκειμένου να βρει καινούργια έργα.
Το 1929, ίδρυσε την «Ελευθέρα Σκηνή» μαζί με τον Σπύρο Μελά και τον Μήτσο Μυράτ. Νοιαζόταν πραγματικά για την τέχνη της, στην οποία επέφερε πολλές καινοτομίες, όπως η θεσμοθέτηση του σκηνοθέτη ως απαραίτητου συντελεστή μιας παράστασης, του σκηνογράφου και του ενδυματολόγου. Κοντά της αναδείχτηκαν μεγάλες προσωπικότητες του θεάτρου, όπως ο Γιώργος Ανεμογιάννης, ο Αντώνης Φωκάς και ο Γιάννης Τσαρούχης. Επηρέασε με την τέχνη της πολλούς από τους νέους τότε δημιουργούς, όπως τον Δημήτρη Πικιώνη, τον Νίκο Εγγονόπουλο, τον Νίκο Χατζηκυριάκο – Γκίκα. Ιδρυσε Δραματική Σχολή, η οποία, αν και δεν μακροημέρευσε, συνέβαλε στο να μπουν τα θεμέλια της θεατρικής παιδείας στην Ελλάδα.
Κάθε νέα εμφάνιση της Μαρίκας Κοτοπούλη ήταν ένα θεατρικό γεγονός και μια συνεχής ανατροπή. Η έντονη ζωή της εκτός θεάτρου αποτέλεσε και αυτή μέρος του θρύλου που περιβάλλει το όνομα Κοτοπούλη. Ο έρωτάς της με τον Ιωνα Δραγούμη αλλά και ο τρόπος ζωής που ακολουθούσε ήταν πρόκληση για τα ήθη της εποχής αλλά ταυτόχρονα αποτελούν στοιχεία για την έντονη και συναρπαστική, όπως φαίνεται, ζωή αυτής της ολοκληρωμένης ηθοποιού, η οποία συμπύκνωνε στο πρόσωπό της την τέχνη του θεάτρου που άφησε εποχή, όπως είχε πει ο Αιμίλιος Χουρμούζιος.
Πηγή: Ριζοσπάστης
Πηγή : ALT.GR
Δείτε ακόμα…
Σαν σήμερα 24 Απριλίου – Γεγονότα και πρόσωπα που έμειναν στην ιστορία
24 Απρ 2026
Σαν σήμερα 23 Απριλίου – Γεγονότα και πρόσωπα που έμειναν στην ιστορία
23 Απρ 2026
Σαν Σήμερα 22 Απριλίου – Γεγονότα και πρόσωπα που έμειναν στην ιστορία
22 Απρ 2026
Κοινοποιήστε
3 απαντησεις στο “ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ”
Καλησπέερα!
Μένουμε δυνατοί !
Δεν μένουμε σιωπηλοί!
Δεν ξεχνάμε τις μεγάλες στιγμές που άφησαν το αποτύπωμά τους στο ιστορικό γίγνεσθαι της ιστορίας μας και μία τέτοια ήταν οι θέσεις της 4ης Απρίλη που διατύπωσε ο Λένιν .
Στις 4 Απρίλη Ο Λένιν λοιπόν , παρουσίασε τις 《 θέσεις του Απρίλη 》 που αποτέλεσαν τομή στην ως τότε στρατηγική των μπολσεβίκων .
Αρχικά αναφέρθηκε στο ζήτημα του πολέμου , κάνοντας φανερό ότι διατηρεί τον ιμπεριαλιστικό του χαρακτήρα και μετά την ανατροπή του τσαρισμού. . Αναλύοντας την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί μετά την αστιδημοκρατική επανάσταση , ο Λένιν έθεσε άμεσα το στόχο της εργατικής εξουσίας . Στη δεδομένη στιγμή , όπου η αστική τάξη ήταν αναγκασμένη να κυβερνά με την ανοχή και τη στήριξη του Σοβιέτ των εργατών , ο Λένιν σωστά θεωρούσε ότι το σύνθημα 《 όλη η εξουσία στα Σοβιέτ 》μπορούσε ν’ αποτελέσει σύνθημα ζήμωσης και προπαγάνδας . Αναδείκνυε το ταξικό χαρακτήρα της Προσωρινής κυβέρνησης , στην οποία οι εργάτες δεν θα έπρεπε να έχουν καμία εμπιστοσύνη , προσανατολίζοντας τις μάζες στην ανάγκη κατάκτησης της εργατικής εξουσίας και της προετοιμασίας για τη σοσιαλιστική επανάσταση .
Οι 《 θέσεις του Απρίλη 》 αποτέλεσαν τομή στην ως τότε στρατηγική των μπολσεβίκων . Στην αρχή από κάποιους αντιμετωπίστηκαν με σκεπτικισμό . Οι εξελίξεις ωστόσο , απέδειξαν πολύ γρήγορα ότι ο Λένιν είχε δίκιο όσον αφορά τα καθήκοντα του προλεταριάτου στη νέα κατάσταση , όπου ο Λένιν έθεσε έθεσε άμεσα το στόχο της εργατικής εξουσίας , έτσι ώστε το κόμμα των μπολσεβίκων να προετοιμάσει και να πραγματοποιήσει με επιτυχία τη σοσιαλιστική επανάσταση στη Ρωσία .
Γεώργιος ΠαναγούληςΑπάντησηΑπό τον συντάκτη του άρθρου
Καλημέρα σας!
Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1935 , υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του παγκόσμιου κινηματογράφου . Μέγας ποιητής της κινηματογραφικής γλώσσας , σκέψης και της ιστορίας , ο Αγγελόπουλος μας άφησε μεγάλα
αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου . Οι ταινίες του έχουν προβληθεί παντού με μεγάλη απήχηση και πολλά βραβεία με σημαντικότερο το χρυσό φοίνικα του φεστιβάλ Καννών για την ταινία ” Μία αιωνιότητα και μία μέρα ” .
Ο Αγγελόπουλος ήταν βαθειά στοχαστικός και διορατικός . Σε όλα τα έργα του ,ψηλαφούσε το σώμα της ιστορίας και μαζί τις πληγές από τα σώματα ,που αγωνιούν να ξαναβγούν στο δρόμο ,να περιπλανηθούν μεταξύ πράξης και ονείρου , να ξαναδούν το νόημα του κόσμου και να φτιάξουν το καινούργιο όραμά του. Επικοινώνησε με τα μεγάλα μυστήρια και τον αγώνα του ανθρώπου για μία καλλύτερη ζωή .
Στο Θίασο η ταινία ακολουθεί τις περιπέτειες ενός περιοδεύντος θιάσου , στην Ελλάδα από το 1939 μέχρι το 1952 ο οποίος προσπαθεί να παρουσιάσει μια θεατρική παράσταση και μέσω αυτής την πολιτική ιστορία της Ελλάδας στη παραπάνω περίοδο . Από τη μια παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες της δικτατορίας Μεταξά , την έναρξη του πολέμου, την Ιταλική εισβολή , την Γερμανική κατοχή , την Απελευθέρωση , την άφιξη των “συμμάχων ” Άγγλων αρχικά και Αμερικάνων στη συνέχεια ,την καταπίεση των αγωνιστών και τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο , μέχρι τις εκλογές του 1952 όπου κυριαρχούν οι δυνάμεις της δεξιάς .
https://youtu.be/_BsiDkHPcDM https://youtu.be/PjFEqv8vcg4
Στους Κυνηγούς όπως θα δούμε στο μικρό βιντεάκι , μας δείχνει να πλανιέται το φάντασμα του Αρη Βελουχιώτη , που τρομοκρατεί τόσο πολύ τους μικροαστούς, που σε πιάνει ρίγος γι ‘ αυτά τα άθλια υποκείμενα που μονίμως ονειρεύονται την προαγωγή τους στην “ανώτερη τάξη ” .
https://youtu.be/BBp7854KZC8
Στις ταινίες του υπάρχει το ερώτημα της νίκης και της ήττας του Κομμουνιστικού κινήματος και μαζί το ερώτημα του ανθρώπου , πως θα μπορέσουμε να βρούμε τις λέξεις και τις εικόνες για το επόμενο συλλογικό όνειρο . Στο μετέωρο βήμα του Πελαργού κάπου υπάρχει η φράση ” με ποιές λέξεις κλειδιά θα ανοίξουμε την πόρτα σε ένα καινούργιο συλλογικό όνειρο ;
https://youtu.be/LJjDT3vx6rE
Στο βλέμμα του Οδυσσέα παρουσιάζει το κομματιασμένο άγαλμα του Λένιν , τους εργάτες που το τοποθετούν στο πλοίο , ένας άνδρας και μία γυναίκα . Η ιστορία , τα κομμάτια της , το παρελθόν και το μέλλον. Η ιστορία και εμείς. Εμείς μπροστά στην ιστορία . Εμείς δημιουργοί της ιστορίας . Πώς θα ζήσουμε, με ποιό στήριγμα , με ποιόν πατέρα , με ποιά πίστη .
Η εκπληκτική σεκάνς του τέλους σε ένα Σεράγεβο πολιορκημένο από το θάνατο και την ομίχλη θα παραμείνει στην μνήμη των χρόνων.
https://youtu.be/t_b2ZUVAwZU
Οι ταινίες του Αγγελόπουλου όπως και κάθε ταινία τέχνης δεν προσφέρονται για να σκοτώνει κανείς την ώρα του. Μας βοηθούν ν ‘ ανοίξουμε το βλέμμα μας , να μπούμε στην ψυχή της ιστορίας μας , να πάρουμε την υπόθεση της Τέχνης και της επανάστασης στα σοβαρά . Μας βοηθούν ν ‘ αντέξουμε , να πιστέψουμε να κατανοήσουμε . Σε τέτοιες εποχές που κυριαρχεί το άγχος , το θολό τοπίο , ένα τοπίο που δεν μπορείς να δείς, παρά λίγο πιό πέρα από εκεί που είσαι ,είναι αναγκαίο αυτό το βλέμμα .
https://youtu.be/0GaAIWe6f_8
https://youtu.be/vDDF2k14W98
Η άλλη θάλασσα η τελευταία του ταινία που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ , γιατί του είχε στήσει καρτέρι με το θάνατο , κατά τη διάρκεια των γυρισμά των της , μένει μέχρι σήμερα αταξίδευτη!!!!
Ετσι κι ‘ αλλιώς ο Αγγελόπουλος με τις ταινίες του , μας έκανες πιο πλούσιους , σε γνώσεις και συναισθήματα , αλλά και για τα ταξίδια που μας χάρισε και ας έμεινε ημιτελής η άλλη θάλασσα . Ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος είναι πάντα εδώ με το βλέμμα του , με τα ερωτήματά του , με το έργο του .
Γεώργιος Παναγούλης .ΑπάντησηΑπό τον συντάκτη του άρθρου
Το σούρουπο έχει πάντα τη θλίψη ενός ατελείωτου χωρισμού Κι ‘ εγώ έζησα σε νοικιασμένα δωμάτια με τις σκοτεινές σκάλες τους που οδηγούνε άγνωστο που..
Με τις μεσόκοπες σπιτονοικοκυρές που αρνούνται κλαίνε λίγο κι ύστερα ενδίδουν και το άλλο πρωί , αερίζουν το σπίτι απ ‘ τους μεγάλους αναστεναγμούς
Στα παλαιικά κρεβάτια με τα πόμολα στις τέσσερις άκρες πλάγιασαν κι ονειρεύτηκαν πολλοί περαστικοί αυτού του κόσμου κι ύστερα αποκοιμήθηκαν γλυκείς κι απληροφόρητοι σαν τους νεκρούς στα παλιά κοιμητήρια .
Όμως εσύ σωπαίνεις…
Γιατί δεν μιλάς ; Πες μου!
Γιατί ήρθαμε εδώ; Από που ήρθαμε; Κι αυτά τα ιερογλυφικά της βροχής πάνω στο χώμα ; τι θέλουν να πουν ;
Ω , αν μπορούσες να τα διαβάσεις!!! Όλα θα άλλαζαν..
Όταν τέλος , ύστερα από χρόνια ξαναγύρισα… δεν βρήκα παρά τους ίδιους έρημους δρόμους , το ίδιο καπνοπωλείο στη γωνιά…
Κι ολόκληρο το άγνωστο
την ώρα που βραδιάζει …
Τάσος Λειβαδίτης
·
Ο Τάσσος Λειβαδίτης , ο οποίος γεννήθηκε σαν σήμερα το 1922 , υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της χώρας μας . Μαζί με άλλους της γενιάς του , άφησε τα πρώτα του γραπτά ίχνη , πάνω στους τοίχους της αδούλωτης Πολιτείας , γράφοντας συνθήματα , παλεύοντας μέσα από της γραμμές της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης . Την τετραετία 1948 –1952 εξορίστηκε για τις πολιτικές του ιδέες , στο Μούδρο , στον Αη Στράτη και την Μακρόνησο.
https://youtu.be/RCG1fh-qrBY
Το 1953 , ο Τάσσος Λειβαδίτης δημοσιεύει το ” Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου” που είχε χαρακτηριστεί το ” λαϊκό ανάγνωσμα της αριστεράς ” . Για το έργο αυτό του απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βαρσοβία Το βιβλίο αργότερα κατασχέθηκε , με αιτία το φιληρεινικό του περιεχόμενο . Το 1955 , ο ποιητής θα δικαστεί για το συγκεκριμένο έργο και η δίκη Θ ‘ αποκτήσει Πανελλήνιο ενδιαφέρον . Στό εδώλιο , ο ποιητής με αξιοπρέπεια , ανθρωπιά και συναίσθηση της πνευματικής ευθύνης , διατυπώνει το σκοπό της τέχνης , πείθοντας το ακροατήριο και τους δικαστές και αθωώνεται .
Για το συγκεκριμένο ποίημα ο Μάρκος Αυγέρης θα αναφέρει , ότι είναι μία κραυγή ελπίδας και προσδοκίας , που ανεβαίνει μέσα από τους σημερινούς θανάτους , κραυγή νικήτρια που βγαίνει μέσα από τους σημερινούς τάφους των ηρώων και μαρτύρων .
ΦΥΣΆΕΙ ΣΤΑ ΣΤΑΥΡΟΔΡΌΜΙΑ ΤΟΥ ΚΌΣΜΟΥ
https://youtu.be/dKzCE251Gq0
https://youtu.be/aDa37wzx-JQ
https://youtu.be/aDa37wzx-JQ
Γεώργιος ΠαναναγούληςΑπάντησηΑπό τον συντάκτη του άρθρου
:
ΜΟΥΣΙΚΗ
ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ
Πώς ο Σεζάν άλλαξε την ιστορία της ζωγραφικής
Αναδρομή στο έργο και τη σημασία του κορυφαίου Γάλλου ιμπρεσιονιστή
Αργυρώ Μποζώνη15.5.2022 | 09:19
Σε τέσσερις δεκαετίες καριέρας, ο Σεζάν φιλοτέχνησε περίπου διακόσιους πίνακες με νεκρές φύσεις, δοκιμάζοντας διαρκώς την ακριβή πινελιά για να προκαλέσει τα συναισθήματα και τις αισθήσεις. Πρόκειται για έναν γίγαντα της ιστορίας της τέχνης, που η τέχνη του μέχρι σήμερα παραμένει καίριας σημασίας.
Είναι σχεδόν αστείο να αναλογιστεί κάποιος σήμερα ότι πριν από έναν αιώνα η Tate απέρριψε τις πρώτες προσφορές για δωρεές πινάκων του Σεζάν γιατί ήταν «πολύ μοντέρνοι». Λίγα χρόνια αργότερα ένας φωτισμένος διευθυντής της Tate περιέλαβε τον Σεζάν ανάμεσα στους καλλιτέχνες που θα μπορούσαν να αποκτηθούν για την εθνική συλλογή, έτσι η η Tate έγινε το πρώτο εθνικό δημόσιο μουσείο στο Ηνωμένο Βασίλειο που κατείχε πίνακες του Σεζάν το 1924.
Σε τέσσερις δεκαετίες καριέρας, ο Σεζάν φιλοτέχνησε περίπου διακόσιους πίνακες με νεκρές φύσεις, δοκιμάζοντας διαρκώς την ακριβή πινελιά για να προκαλέσει τα συναισθήματα και τις αισθήσεις. Πρόκειται για έναν γίγαντα της ιστορίας της τέχνης, που η τέχνη του μέχρι σήμερα παραμένει καίριας σημασίας.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΤα τέλεια φρούτα των 35 εκατομμυρίων και οι ιδιοτροπίες του Πολ Σεζάν
Ο Σεζάν χάραξε ένα πρωτοποριακό μονοπάτι για τις επόμενες γενιές καλλιτεχνών. Η σύνθετη προσέγγιση των θεμάτων του τον έκανε να ξεχωρίσει μέσα στον κύκλο των ιμπρεσιονιστών γι’ αυτό και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι συνάδελφοί του καλλιτέχνες ήταν από τους πρώτους που αναγνώρισαν την αξία των ιδιότυπων και ενίοτε παράδοξων προσεγγίσεών του στο χρώμα και την τεχνική. Θεωρείται, λοιπόν, «καλλιτέχνης των καλλιτεχνών», τον οποίο υπερασπίστηκαν οι Κλοντ Μονέ και Καμίλ Πισαρό τον 19ο αιώνα και οι Ματίς και Πικάσο τον 20ό αιώνα, που τον θεωρούσαν «πατέρα όλων μας».
Αμφισβήτησε τελικά όλες τις συμβατικές αξίες της ζωγραφικής του αιώνα του, ενώ μέχρι το τέλος της ζωής του έμεινε αφοσιωμένος στη σπουδή των έργων του σαν πεισματάρης οραματιστής. Φτάνει να ρίξει κάποιος μια ματιά στα σχέδιά του, μέσα στα οποία προβάλλει αποκαλυπτικά το εύρος της δημιουργίας του.
Είτε κοίταζε την ύπαιθρο είτε μια νεκρή φύση σε εσωτερικό χώρο, αυτός ο εραστής της πειθαρχίας, που σχεδίαζε αδιάκοπα για να μάθει «να βλέπει καλά» το θαύμα του φυσικού κόσμου, τα όρια του χρώματος, τη διαφάνεια του φωτός, την τολμηρή προσέγγιση στην ανθρώπινη φιγούρα, είναι ο «πατέρας της μοντέρνας τέχνης». Πρωτοπόρος στη χρήση του χρώματος και της προοπτικής, στη δομή του θέματος και στην προσθήκη γεωμετρικών στοιχείων που επηρέασαν τους κυβιστές και τους φωβιστές των επόμενων δεκαετιών, συνέλαβε και ανέπτυξε τη διάσημη, σκόπιμη και μη γραμμική διαδικασία του, άνοιξε ένα παράθυρο στο να βλέπουμε μέσα σε κάθε πινελιά την πρακτική του και τον τρόπο με τον οποίο εξερευνά και προσεγγίζει τολμηρά και εύγλωττα τα όρια της ζωγραφικής. Τα έργα του μένουν αναλλοίωτα μέσα στον χρόνο και φτάνουν μπροστά μας ολόφωτα. Σήμερα, είναι απλά αδύνατον να φανταστεί κανείς την πρωτοποριακή τέχνη του εικοστού αιώνα χωρίς την επιρροή του Σεζάν, χωρίς την τεχνικά αυστηρή αλλά και βαθιά προσωπική αναζήτηση της αλήθειας στην τέχνη που μας αποκάλυψε.
Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δυο πιο πρόσφατες εκθέσεις του έργου του άνοιξαν με μια από τις πρώτες αυτοπροσωπογραφίες του καλλιτέχνη, την εικόνα «ενός εκλεπτυσμένου άνδρα έτοιμου να κατακτήσει την πρωτεύουσα», καθώς ετοιμαζόταν να εγκαταλείψει το σπίτι του στην Προβηγκία για το Παρίσι, όπου έγινε μάρτυρας ραγδαίων πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών.
O Πολ Σεζάν γεννήθηκε το 1839 στο Aix-en-Provence. Γιος συνιδρυτή μιας τράπεζας, είχε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του οικονομική ασφάλεια, χάρη σε μια μεγάλη κληρονομιά που πήρε από τον πατέρα του, η οποία τον απάλλαξε από κάθε οικονομική ανησυχία, κάτι που δεν είχαν οι περισσότεροι καλλιτέχνες της εποχής του. Φοίτησε στο Collège Bourbon στο Aix και εκεί έγινε φίλος με τον Εμίλ Ζολά και τον μετέπειτα καθηγητή οπτικής και ακουστικής στην École de Physique et de Chimie Industrielles στο Παρίσι, Μπατιστέν Μπάιγ. Ήταν γνωστοί ως «Οι τρεις αχώριστοι». Τα πρώτα μαθήματα τέχνης τα έκανε μαθαίνοντας σχέδιο με έναν Ισπανό μοναχό, τον Ζοζέφ Ζιλμπέρ, ενώ αργότερα παρακολούθησε τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Aix, για να ικανοποιήσει την επιθυμία του πατέρα του, παρακολουθώντας παράλληλα μαθήματα σχεδίου.
ΕΠΙΛΟΓΕΣ
Καρυοφυλλιά, γίνε πάλι μια άλλη«Έβαζαν στοιχήματα πόσο θα αντέξω, αλλά οι μήνες έγιναν χρόνια»Η σκληρή αλήθεια για το πώς «άλλαξαν» τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα
Στα είκοσι δυο του χρόνια έφτασε στο Παρίσι, με την προτροπή του Ζολά που ήδη ζούσε στην γαλλική πρωτεύουσα. Οι αρχές της δεκαετίας του 1860 ήταν μια περίοδος μεγάλης ζωντάνιας για τη λογοτεχνική και καλλιτεχνική δραστηριότητα του Παρισιού. Η σύγκρουση μεταξύ των ρεαλιστών ζωγράφων, με επικεφαλής τον Γκιστάβ Κουρμπέ, και της επίσημης Académie des Beaux-Arts, η οποία απέρριπτε από την ετήσια έκθεσή της –και συνεπώς από την αποδοχή του κοινού– όλους τους πίνακες που δεν ήταν ακαδημαϊκού νεοκλασικού ή ρομαντικού ρυθμού, είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της
Οι πίνακες του Σεζάν παρουσιάστηκαν το 1863 στην πρώτη έκθεση του Salon des Refusés, στο οποίο εκτίθεντο πίνακες που απορρίφθηκαν από το Salon της Académie des Beaux-Arts. Τα έργα των Refusés καταδικάστηκαν σχεδόν καθολικά από τους κριτικούς – μια αντίδραση που εδραίωσε το επαναστατικό πνεύμα αυτών των ζωγράφων. Ο Σεζάν, του οποίου τα γούστα είχαν από νωρίς απομακρυνθεί από το ακαδημαϊκό ύφος, συνδέθηκε με τα πιο προχωρημένα μέλη αυτής της ομάδας, συμπεριλαμβανομένων των Μανέ, Πισαρό, Μονέ, Ρενουάρ και Ντεγκά. Οι περισσότεροι από αυτούς τους καλλιτέχνες ήταν γύρω στα είκοσι, όπως και ο Σεζάν, και τότε διαμόρφωναν το στυλ τους – επρόκειτο να αποτελέσουν, με εξαίρεση τον Μανέ, τη σχολή των ιμπρεσιονιστών. Για την ιστορία, το Salon της Académie des Beaux-Arts απέρριπτε τις προτάσεις του Σεζάν κάθε χρόνο από το 1864 έως το 1869, αλλά εκείνος συνέχισε να υποβάλλει έργα μέχρι το 1882.
Οι σχέσεις του Σεζάν με τους ιμπρεσιονιστές δεν υπήρξαν ποτέ καλές, ήταν αγενής, ντροπαλός, κυκλοθυμικός, θυμωμένος και επιρρεπής στην κατάθλιψη. Στην πρώτη του περίοδο τα έργα του χαρακτηρίζονται από σκούρα χρώματα και έντονη χρήση του μαύρου, έχουν πιο βίαια, δραματικά θέματα και δεν έχουν καμία σχέση με τις φωτεινές ακουαρέλες που έφτιαχνε στην Aix-en-Provence πριν φτάσει στο Παρίσι. Μπορεί κανείς να δει πόσο διέφεραν τα έργα αυτής της περιόδου στα «Γυναίκες που ντύνονται», «Ο βιασμός», «O φόνος». Για την πρώιμη περίοδο, η χρονολόγηση των έργων του Σεζάν δυσχεραίνεται από το γεγονός ότι ορισμένα έργα καταστράφηκαν από τον ίδιο τον Σεζάν ή από τον πατέρα του. Τα έργα αυτά είναι γεμάτα πληθωρικότητα και ένταση, το ύφος είναι ορμητικό, ο ρυθμός ζωηρός και το χρώμα παχύρρευστο. Ο ευαίσθητος δυναμισμός αυτής της νεανικής περιόδου, με τον εσωτερικό πυρετό που αποκαλύπτει, προμηνύει τις τολμηρές καινοτομίες του Φωβισμού και του σύγχρονου εξπρεσιονισμού.
Εκείνη την εποχή, επηρεασμένος από τον Γκιστάβ Κουρμπέ, χρησιμοποιεί μαχαίρι παλέτας (ένα αμβλύ εργαλείο που χρησιμοποιείται για την ανάμιξη ή την εφαρμογή χρωμάτων, με εύκαμπτη ατσάλινη λεπίδα) και τα έργα του έχουν εντελώς διαφορετική υφή. Ο καλλιτέχνης και επιμελητής σερ Λόρενς Γκάουινγκ θεωρεί αυτή την περίοδο του Σεζάν «εφεύρεση του σύγχρονου εξπρεσιονισμού».
Όταν ξέσπασε ο γαλλοπρωσικός πόλεμος το 1870, ο Σεζάν και η ερωμένη του, Ορτάνς Φικέ, έφυγαν από το Παρίσι για το L’ Estaque, κοντά στη Μασσαλία. Εκεί άρχισε να ζωγραφίζει τοπία. Οι συνθέσεις του πρώιμου ύφους του είναι ήδη πιο πειθαρχημένες, με μια πιο προσεκτική ματιά στην ατμοσφαιρική, παρά στη δραματική, ποιότητα του φωτός.
Τον Ιανουάριο του 1871 κηρύχθηκε λιποτάκτης, αλλά ο πόλεμος έληξε τον επόμενο μήνα, τον Φεβρουάριο, και το ζευγάρι επέστρεψε στο Παρίσι το καλοκαίρι του 1871. Μετά τη γέννηση του γιου τους Πολ, τον Ιανουάριο του 1872, μετακόμισαν στο Auvers στο Val-d’Oise κοντά στο Παρίσι. Η μητέρα του Σεζάν ενημερώθηκε για τη γέννηση του γιου του, αλλά ο πατέρας του όχι. Ο Σεζάν φοβόταν την οργή του αλλά και την απώλεια του μηνιαίου εισοδήματος των 100 φράγκων που έπαιρνε.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑΗ μαγεία των σπουδαίων σχεδίων του Πολ Σεζάν στο φως του 21ου αιώνα
Εκεί γνωρίστηκε με τον Καμίλ Πισαρό, ο οποίος άσκησε διαμορφωτική επιρροή στο έργο του και ανέλαβε να διδάξει τον Σεζάν παρά τον δύστροπο χαρακτήρα του. Οι κοινές εξορμήσεις τους στην εξοχή αντικατοπτρίζονται στο πρώιμο έργο του, με έργα που δούλευε κυρίως με τη φαντασία του και έρχονται σε αντίθεση με τη βάση της άμεσης παρατήρησης και ενός πιο ανάλαφρου ύφους που ανέπτυξε στη συνέχεια. Ζωγράφιζαν σε εξωτερικούς χώρους, μια τεχνική που θεωρούνταν ακόμη ριζοσπαστική. Από τότε ο Σεζάν θα αφοσιωθεί σχεδόν αποκλειστικά σε τοπία, νεκρές φύσεις και, αργότερα, σε πορτρέτα. Ακόμη και υπό την καθοδήγηση του Πισαρό, ωστόσο, ο Σεζάν ζωγράφιζε πίνακες που έδειχναν σαφώς ότι το όραμά του ήταν μοναδικό και ότι ο σκοπός του ήταν εντελώς διαφορετικός από εκείνον των ιμπρεσιονιστών. Οι εξερευνήσεις του έδιναν έμφαση στην υποκείμενη δομή των αντικειμένων που ζωγράφιζε. Ήδη συνέθετε με κυβικές μάζες και αρχιτεκτονικές γραμμές. Οι πινελιές του, σε αντίθεση με εκείνες των ιμπρεσιονιστών, δεν ήταν διάσπαρτες με χρώμα, αλλά συμπλήρωναν η μία την άλλη σε μια χρωματική ενότητα. Για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά, ο Σεζάν χαρακτήριζε τον εαυτό του μαθητή του Πισαρό, αναφερόμενος σε αυτόν ως «Θεό Πατέρα», και λέγοντας «Όλοι προερχόμαστε από τον Πισαρό».
Έχοντας αφήσει την οικογένειά του στη Μασσαλία, ο Σεζάν εξέθεσε έργα του στην πρώτη (1874) και στην τρίτη έκθεση ιμπρεσιονιστών (1877). Παρόλο που οι πίνακες που παρουσίασε εκεί δέχτηκαν την πιο αυστηρή κριτική από όλα τα έργα που εκτέθηκαν, συνέχισε να εργάζεται επιμελώς, επιστρέφοντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα για να απολαύσει το φως της Προβηγκίας. Έπρεπε να υπομείνει τις προσβολές του τυραννικού πατέρα του, την οικονομική βοήθεια του οποίου χρειαζόταν για να επιβιώσει, αφού οι πίνακές του εξακολουθούσαν να μη βρίσκουν αγοραστές. Το 1875, τράβηξε την προσοχή του συλλέκτη Βικτόρ Κλοκέ, οι παραγγελίες του οποίου του προσέφεραν κάποια οικονομική ανακούφιση. Ωστόσο, τα έργα του προκάλεσαν οργή και σαρκασμό και οι κριτικές ήταν καταπέλτης. Σε ότι αφορά την καλλιτεχνική του διαδρομή σε σχέση με τους εμπόρους τέχνης, τα επόμενα χρόνια παρουσιάστηκαν μερικοί μεμονωμένοι πίνακες σε διάφορους χώρους, μέχρι το 1895, όταν ο παρισινός έμπορος Αμπρουάζ Βολάρ οργάνωσε την πρώτη του ατομική έκθεση με περισσότερους από 100 καμβάδες αλλά, αν και οι νέοι καλλιτέχνες και ορισμένοι εραστές της τέχνης άρχισαν να δείχνουν ενθουσιασμό για τη ζωγραφική του, το κοινό παρέμεινε απρόθυμο. Μετά τη δεύτερη έκθεση ιμπρεσιονιστών, ο Σεζάν διέκοψε τις σχέσεις του με τον ιμπρεσιονισμό, αν και συνέχισε να διατηρεί φιλικές σχέσεις με τον «ταπεινό και κολοσσιαίο Πισαρό», με τον Μονέ, «τον ισχυρότερο όλων μας», και με τον Ρενουάρ, τον οποίο επίσης θαύμαζε.
Τον Μάρτιο του 1878, ο πατέρας του Σεζάν έμαθε για την Ορτάνς και απείλησε να αποκληρώσει τον γιο του, αλλά τελικά υποχώρησε και αποφάσισε να του δώσει 400 φράγκα για την οικογένειά του. Ο Σεζάν συνέχισε να μετακινείται μεταξύ της περιοχής του Παρισιού και της Προβηγκίας, εκεί που έχτισε και το στούντιό του, το Bastide du Jas de Bouffan, στις αρχές της δεκαετίας του 1880, που υπάρχει ακόμα και σήμερα. Έκανε το L’ Estaque μόνιμη βάση του και εκεί ζωγράφισε με τον Ρενουάρ το 1882.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1870 έως τις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο Σεζάν ανέπτυξε το ώριμο ύφος του. Τα τοπία του αυτής της περιόδου, όπως «Η θάλασσα στο L’ Estaque» είναι ίσως τα πρώτα αριστουργήματα του ώριμου Σεζάν. Αυτά τα τοπία περιέχουν συνθέσεις από μεγάλες και ήρεμες οριζόντιες γραμμές που δημιουργούν ένα καθαρό πρισματικό αποτέλεσμα. Όπως όλα τα τοπία του αυτής της περιόδου, οι πίνακες αυτοί έχουν μια συναρπαστική και ριζικά νέα ποιότητα, αυτό που έλεγε: «Προσπαθώ να αποδώσω την προοπτική μόνο μέσω του χρώματος». «Τα πάντα στη Φύση έχουν ως πρότυπο τη σφαίρα, τον κώνο και τον κύλινδρο. Πρέπει να μάθει κανείς να ζωγραφίζει από αυτές τις απλές μορφές».
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑΗ ζωή του Cézanne, σαν φωτορομάντσο
Ο Σεζάν επρόκειτο να χρησιμοποιήσει ουσιαστικά την ίδια προσέγγιση στα πορτρέτα του. Μερικά από τα πιο γνωστά είναι τα έργα «Η κυρία Σεζάν σε κίτρινη πολυθρόνα», «Γυναίκα με καφετιέρα» και οι «Χαρτοπαίκτες». Αυτός ο τελευταίος πίνακας απεικονίζει ένα θέμα με το οποίο ο Σεζάν ασχολήθηκε σε πέντε διαφορετικές εκδοχές. Εκτός από τους πίνακες με τους χαρτοπαίκτες, στους οποίους εκφράζεται καλά η νηφάλια αξιοπρέπεια των ανδρών, στα πορτρέτα του Σεζάν δεν υπάρχει καμία προσπάθεια να υπονοηθεί ο χαρακτήρας του εικονιζόμενου. Στις περισσότερες περιπτώσεις αντιμετωπίζει το φόντο με την ίδια προσοχή με την οποία αντιμετωπίζει το θέμα και συχνά παραμορφώνει βίαια το χρώμα του προσώπου για να το φέρει σε αρμονία με τη συνολική σύνθεση. Ο Σεζάν εφάρμοσε επίσης τις αρχές της αναπαράστασης στις πάνω από 200 εξαιρετικές νεκρές φύσεις του. Τις οργάνωνε σαν να επρόκειτο για αρχιτεκτονικά σχέδια, δίνοντας στα πιο οικεία αντικείμενα σημασία και δύναμη μέσω της έντασης του χρώματος και της ουσιαστικής απλότητας της μορφής.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1880 η οικογένεια Σεζάν εγκαταστάθηκε στην Προβηγκία, όπου παρέμεινε, εκτός από σύντομες παραμονές στο εξωτερικό, από τότε. Η μετακίνηση αυτή αντανακλά και μια νέα ανεξαρτησία από τους ιμπρεσιονιστές, που είχαν ως επίκεντρο το Παρίσι. Παρά την αυξανόμενη δημόσια αναγνώριση και την οικονομική επιτυχία, ο Σεζάν επέλεξε να εργαστεί σε περιβάλλον ολοένα και μεγαλύτερης καλλιτεχνικής απομόνωσης.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑΗ μαγεία των σπουδαίων σχεδίων του Πολ Σεζάν στο φως του 21ου αιώνα
