1848
Γεννιέται ο Πολ Γκωγκέν (Eugène Henri Paul Gauguin), Γάλλος μεταϊμπρεσιονιστής ζωγράφος.
Ο Γκωγκέν, με καταγωγή από Ισπανούς αποίκους στη Λατινική Αμερική, πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην πρωτεύουσα του Περού, Λίμα.
Σπούδασε στην Ορλεάνη της Γαλλίας και αμέσως μετά ταξίδεψε ανά τον κόσμο με εμπορικά πλοία και αργότερα με το Γαλλικό Ναυτικό για ένα διάστημα περίπου έξι ετών.
Επέστρεψε στη Γαλλία το 1870, όπου και εργάστηκε ως βοηθός χρηματιστή. Παράλληλα με αυτή την ιδιότητά του, περνούσε μέρος του χρόνου του ζωγραφίζοντας με τον Καμίλ Πισαρό και τον Πωλ Σεζάν.
Αν και οι πρώτες προσπάθειές του ήταν αδέξιες, σημείωσε σταδιακά αξιοσημείωτη πρόοδο.
Την περίοδο 1876–1886, ο Γκωγκέν βρίσκονταν σε επαφή με τους ιμπρεσιονιστές καλλιτέχνες και συμμετείχε με έργα του στις εκθέσεις τους.
Το 1884 μετακόμισε με την οικογένειά του στην Κοπεγχάγη, όπου προσπάθησε να ακολουθήσει, χωρίς όμως επιτυχία, επαγγελματική σταδιοδρομία στις επιχειρήσεις. Τελικά, επέστρεψε στο Παρίσι το 1885, αφήνοντας την οικογένειά του στη Δανία και αποφασισμένος να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη ζωγραφική. Χωρίς επαρκείς πόρους επιβίωσης, η σύζυγος και τα παιδιά του επέστρεψαν στην οικογένειά της.
Την περίοδο 1886–1891, ο Γκωγκέν έζησε κυρίως στην περιοχή της Βρετάνης, όπου ζούσαν επίσης αρκετοί πειραματικοί ζωγράφοι που εντάσσονται συχνά στη λεγόμενη «Σχολή της Pont-Aven». Επηρεασμένος από τον ζωγράφο Εμίλ Μπερνάρ, ο Γκωγκέν μετάβαλε σημαντικά το ύφος της ζωγραφικής του. Τα κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ζωγραφικής του έγιναν η χρήση μεγάλων επιφανειών και έντονων χρωμάτων. Ο Γκωγκέν δήλωνε πλέον απογοητευμένος από τον ιμπρεσιονισμό και στράφηκε περισσότερο στην αφρικανική τέχνη και την τέχνη της Ασίας. Παράλληλα γύρω στο 1888, ήρθε σε επαφή με το έργο του Βίνσεντ βαν Γκογκ, έργο το οποίο αναγνώρισε ως ιδιαίτερα σημαντικό, και συνδέθηκε φιλικά μαζί του, τόσο ώστε να συγκατοικήσουν για 2 μήνες στην Αρλ.
Εξαιτίας όμως της κατάθλιψης από την οποία έπασχαν αμφότεροι, η συγκατοίκηση αυτή κατέληξε σε έντονη διαμάχη μεταξύ τους με αποτέλεσμα ο βαν Γκογκ να κόψει μέρος του αριστερού αυτιού του, αφού προηγουμένως είχε απειλήσει να σκοτώσει τον Γκωγκέν.
Σε κακή ψυχολογική κατάσταση, ο Γκωγκέν εγκατέλειψε την Ευρώπη το 1891, για να ταξιδέψει στην Πολυνησία.
Αρχικά εγκαταστάθηκε στην Ταϊτή και αργότερα στις νήσους Μαρκέζας. Εκεί πέρασε σχεδόν όλη την υπόλοιπη ζωή του, πραγματοποιώντας μόνο μία μόνον επίσκεψη στην Γαλλία.
Τα έργα της περιόδου αυτής θεωρούνται ίσως τα καλύτερα δείγματα της εργασίας του και ξεχωρίζουν για τον έντονο συμβολισμό τους και τον πολλές φορές θρησκευτικό χαρακτήρα τους, εμφανώς επηρεασμένα από τον πολιτισμό των ιθαγενών της Πολυνησίας.
Το σύνολο του έργου του Γκωγκέν και κυρίως οι πειραματισμοί του γύρω από τη χρήση των χρωμάτων, θεωρείται πως επηρέασε σημαντικά τα καλλιτεχνικά ρεύματα του 20ού αιώνα και ειδικότερα τον φοβισμό.
Πηγή : ALT.GR
50 Αριστουργήματα Κλασικής Μουσικής για Χαλάρωση & Ψυχή – Μπετόβεν, Μότσαρτ, Σοπέν, Ντεμπισί
Daily Classical
139 χιλ. προβολές•πριν από 6 μήνες
(ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ) Αθάνατες Μελωδίες Κλασικής Μουσικής | Μπετόβεν, Μότσαρτ, Σοπέν, Μπαχ, Ντεμπισί
Daily Classical
210 χιλ. προβολές•πριν από 6 μήνες
30 κομμάτια κλασικής μουσικής που θα μειώσουν το άγχος σας | Μπετόβεν, Μότσαρτ, Σοπέν, Μπαχ, Βιβάλντ
Daily Classical
35 χιλ. προβολές•πριν από 6 μήνες
Klasszikus zene a teljes koncentrációhoz és a kikapcsolódáshoz | Beethoven, Mozart, Chopin, Bach
Daily Classical
2,3 χιλ. προβολές•πριν από 6 μήνες
23 Αριστουργήματα Κλασικής Μουσικής για Χαλάρωση & Ψυχή | Μότσαρτ, Μπετόβεν, Σοπέν, Μπαχ, Βιβάλντι
Daily Classical
6,9 χιλ. προβολές•πριν από 6 μήνες
25 Αριστουργήματα Κλασικής Μουσικής για Χαλάρωση & Ψυχή | Μπετόβεν, Μότσαρτ, Σοπέν, Μπαχ, Βιβάλντι
Daily Classical
401 χιλ. προβολές•πριν από 6 μήνες
ΜΟΥΣΙΚΗ
Κλασική μουσική: Ποιος είναι το αφεντικό, ο μαέστρος ή ο σολίστ;
Σάββατο, 08/11/2025 11:23
Ένα ερώτημα που επιδέχεται διαφορετική απάντηση κάθε φορά
Ανακύπτει πάντα ένα ζήτημα ιεραρχίας στις τάξεις μιας συμφωνικής ορχήστρας κι ένα δισεπίλυτο ερώτημα που αφορά την σχέση μαέστρου και σολίστ. Οι διενέξεις συχνές, παραμένουν ωστόσο μυστικές και δεν φθάνουν σχεδόν ποτέ στο κοινό.
Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις. Η παρουσίαση του κονσέρτου αρ.1 του Μπραμς στο Carnegie Hall χαιρετίστηκε ως το μεγάλο καλλιτεχνικό γεγονός του 1962, καθώς είχε πρωταγωνιστές δύο από τα πιο ηχηρά ονόματα στο χώρο της κλασικής μουσικής: τον μαέστρο Λέοναρντ Μπερνστάιν και τον αντισυμβατικό πιανίστα Γκλεν Γκουλντ.
Πριν από την μουσική παράσταση εμφανίστηκε ο Μπερνστάιν, γνωστός για την ειλικρίνεια αλλά και τις αυστηρές πεποιθήσεις του, ανακοινώνοντας πως δεν συμφωνούσε με την ερμηνεία του Γκουλντ, κίνηση για την οποία είχε συμφωνήσει ο Καναδός πιανίστας. Στο μικρής διάρκειας λόγο του, ο Μπερνστάιν έθεσε το ερώτημα ποιος είναι τελικά το αφεντικό, ο μαέστρος ή ο σολίστ. Απαντώντας ο ίδιος είπε απλά ότι σε κάποιες περιπτώσεις επικρατεί ο ένας σε κάποιες ο άλλος. Αυτό εξαρτάται από τα εμπλεκόμενα πρόσωπα. Στο τέλος βέβαια βρίσκεται η χρυσή τομή, με τη δύναμη της πειθούς, της σαγήνης αλλά και με απειλές. Στην περίπτωση αυτή πέρασε ο λόγος του Γκουλντ αλλά ο Μπερνστάιν διευκρίνισε πως ήταν η τελευταία φορά που θα συνεργαζόταν μαζί του.
Διαβάστε το «ΦΩΣ» καθημερινά στον υπολογιστή σας
Ακολουθήστε το ΦΩΣ στο Facebook και στο Instagram
Πηγή : fosonline.gr
ΚΛΑΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
Ο Μπαχ συνέθετε ακόμα και μέσα στη φυλακή
Τρίτη, 04/11/2025 11:48
Ενδεικτικό της ανεξάντλητης δημιουργικής δύναμης του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ είναι και το επεισόδιο της φυλάκισης του
Είναι δύσκολο να σταθεί άλλος δημιουργός δίπλα στον τιτάνα που φέρει το όνομα Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Το μεγαλοφυές ταλέντο του βρισκόταν πάντα υπό τη σκέπη ισχυρών ηγεμόνων που του εξασφάλιζαν τόσο τα προς το ζην όσο κι ένα προστατευμένο περιβάλλον μέσα στο οποίο ο σπουδαίος αυτός δημιουργός και εκτελεστής μπορούσε να συνθέτει συνεχώς. Το διάστημα 1708-1717 ο Μπαχ επέστρεψε στη Βαϊμάρη, όπου εργαζόταν ως οργανίστας και διευθυντής συναυλιών στην αυλή του Δούκα Βίλχελμ Ερνστ.
Ο Μπαχ, ωστόσο, είχε από καιρό αποφασίσει να εγκαταλείψει τη θέση αυτή και να μετακινηθεί στο Κέτεν, στην ύπηρεσία του Πρίγκιπα Λεοπόλδου. Έβλεπε προφανώς ότι δεν υπήρχαν περιθώρια εξέλιξης στο μικρό κρατίδιο από τη στιγμή που δεν του δόθηκε ο τίτλος του Καπελμάιστερ. Ο Δούκας της Βαϊμάρης, από την άλλη, δεν ήθελε να τον αφήσε να φύγει. Η πίεση του Μπαχ προς τον εργοδότη του εντάθηκε αφ ης στιγμής γύρισε από ένα άτυπο διαγωνισμό δεξιοτεχνίας στη Δρέσδη όπου αναγορεύθηκε ως ο μεγαλύτερος δεξιοτέχνης οργανίστας της εποχής του.
Ο Βίλχελμ Ερνστ βλέποντας ότι χάνει αυτή τη διασημότητα από το παλάτι του, πέρασε στην αντεπίθεση και με διάταγμα διέταξε να φυλακιστεί ο φιλόδοξος μουσικός. Η φυλάκιση διήρκεσε περίπου ένα μήνα και έληξε στις 2 Δεκεμβρίου του 1717. Ενδειικτικό της ακατάβλητης δημιουργίας του Μπαχ είναι το γεγονός ότι και έγκλειστος ακόμα συνέχισε να εργάζεται πάνω στη μουσική του και να σκέφτεται τα επόμενα βήματά του. Μετά την αποφυλάκισή του, μετακόμισε στο Κέτεν για να υπηρετήσει τον Πρίγκιπα Λεοπόλδο. Ο Μπαχ συνέθεσε πολλά και σημαντικά έργα κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής του, όπως είναι τα Βραδεμβούργια Κονσέρτα και ένα μέρος από το Καλώς συγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο.
Διαβάστε το «ΦΩΣ» καθημερινά στον υπολογιστή σας
Ακολουθήστε το ΦΩΣ στο Facebook και στο Instagram
Όλα τα φύλλα της εφημερίδας, από το 1958 μέχρι σήμερα με σημαντικά αθλητικά γεγονότα, μπορείτε να τα προμηθευτείτε τώρα σε προνομιακή τιμή από το eshop μας
- Παρασκήνιο
- Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ
- Βραδεμβούργια Κονσέρτα
- Καλώς συγκερασμένο κλειδοκύμβαλο
- Κλασική Μουσική
Πηγή : fosonline.gr
Κυριακή, 27/07/2025 23:29
Το πρώτο από τα τρία ιντερμέτζο που ο Μπραμς συνέθεσε προς το τέλος της ζωής του
Λίγοι συνθέτες της κλασικής μουσικής διέθεταν την δεξιοτεχνία του Μπραμς στο πιάνο. Αυτός ο φαινομενικά συντηρητικός συνθέτης υπήρξε ένας πραγματικός ανανεωτής της μουσικής και δεν είναι τυχαίο το δοκίμιο του Σένμπεργκ με τίτλο «Μπραμς ο προοδευτικός» στο οποίο εκφράζεται ο θαυμασμός για τον τρόπο που ο Γερμανός μουσουργός οργανώνει τις μουσικές φράσεις.
Τα τρία intermezzo αποτελούν δημιουργίες της ωριμότητας του Μπραμς, σε μια εποχή που σύμφωνα με τους μαθητές και τους φίλους του, ο συνθέτης είχε χάσει μεγάλο μέρος από την δεξιοτεχνία του, καθώς είχε παρατήσει την καθημερινή μελέτη του πιάνου κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι συνθέσεις του να μην είναι πια τόσο απαιτητικές.
Η αλήθεια είναι ότι μετά το 1890 ο Μπραμς καταπονημένος από προβλήματα υγείας και οικογενειακά ζητήματα έχει χάσει τους περισσότερους φίλους και υποστηρικτές του. Ταυτόχρονα όμως αναθερμαίνεται η σχέση του με την Κλάρα Σούμαν, από την παρουσία της οποίας στη ζωή του είναι πιθανόν να είναι εμπνευσμένα τα τρία αυτά intermezzo. Πιθανότατα η Κλάρα να είναι και η πρώτη που τα ερμηνεύει δημόσια. Αυτή η σχέση τρυφερότητας που μάλλον δεν έγινε ποτέ ερωτική έπαιζε σημαντικό ρόλο στη ζωή του Μπραμς και είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι δεν δημοσίευε κανένα έργο τοτυ αν δεν έπαιρνε πρώτα την έγκρισή της.
Από τις τρεις αυτές σύντομες συνθέσεις η πρώτη αρ. 117 θεωρείται η πιο ενδιαφέρουσα. Ο Μπραμς μας άφησε ένα έργο μεγάλης εμβέλειας, με συμφωνίες, σερενάτες, σονάτες και κονσέρτα…
https://youtube.com/watch?v=lNshZQO2CO4%3Ffeature%3Doembed
Διαβάστε το «ΦΩΣ» καθημερινά στον υπολογιστή σας
Ρίχτερ και Ροστροπόβιτς: Όταν ο πιανίστας πήρε το τσέλο κι ο τσελίστας το πιάνο
Δευτέρα, 11/08/2025 10:59
Ανταλλαγή οργάνων μεταξύ των κορυφαίων
Ο Σβιατοσλάβ Ρίχτερ και ο Μστισλάβ Ροστροπόβιτς υπήρξαν τα βαριά χαρτιά στο μουσικό όργανο που υπηρέτησαν όσο κανείς άλλος στον εικοστό αιώνα. Κορυφαίος πιανίστας ο ένας απαράμιλλος τσελίστας ο άλλος συναντήθηκαν ουκ ολίγες φορές στην καριέρα τους αποδίδοντας με την αψεγάδιαστη τεχνική τους τα μεγάλα έργα της κλασικής μουσικής.
Ένα ανέκδοτο χαρακτηριστικό όχι μόνο της τέχνης αλλά και της ιδιορρυθμίας του είναι η ευχάριστη νότα ανταλλαγής οργάνων σε μια συναυλία στη Μόσχα. Αποδεκτός τσελίστας ο Ρίχτερ, επαρκής πιανίστας ο Ροστροπόβιτς αποφάσισαν να ανταλλάξουν όργανο, ενθουσιάζοντας το κοινό που έβλεπε για πρώτη φορά τον αγαπημένο του πιανίστα να κεντά στο τσέλο και τον Ροστροπόβιτς να ακολουθεί κατά πόδας στο πιάνο!
Πηγή : fosonline.gr
Κοινοποιήστε
ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ
Πώς ο Σεζάν άλλαξε την ιστορία της ζωγραφικής
Αναδρομή στο έργο και τη σημασία του κορυφαίου Γάλλου ιμπρεσιονιστή
Αργυρώ Μποζώνη15.5.2022 | 09:19
Σε τέσσερις δεκαετίες καριέρας, ο Σεζάν φιλοτέχνησε περίπου διακόσιους πίνακες με νεκρές φύσεις, δοκιμάζοντας διαρκώς την ακριβή πινελιά για να προκαλέσει τα συναισθήματα και τις αισθήσεις. Πρόκειται για έναν γίγαντα της ιστορίας της τέχνης, που η τέχνη του μέχρι σήμερα παραμένει καίριας σημασίας.
Είναι σχεδόν αστείο να αναλογιστεί κάποιος σήμερα ότι πριν από έναν αιώνα η Tate απέρριψε τις πρώτες προσφορές για δωρεές πινάκων του Σεζάν γιατί ήταν «πολύ μοντέρνοι». Λίγα χρόνια αργότερα ένας φωτισμένος διευθυντής της Tate περιέλαβε τον Σεζάν ανάμεσα στους καλλιτέχνες που θα μπορούσαν να αποκτηθούν για την εθνική συλλογή, έτσι η η Tate έγινε το πρώτο εθνικό δημόσιο μουσείο στο Ηνωμένο Βασίλειο που κατείχε πίνακες του Σεζάν το 1924.
Σε τέσσερις δεκαετίες καριέρας, ο Σεζάν φιλοτέχνησε περίπου διακόσιους πίνακες με νεκρές φύσεις, δοκιμάζοντας διαρκώς την ακριβή πινελιά για να προκαλέσει τα συναισθήματα και τις αισθήσεις. Πρόκειται για έναν γίγαντα της ιστορίας της τέχνης, που η τέχνη του μέχρι σήμερα παραμένει καίριας σημασίας.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣΤα τέλεια φρούτα των 35 εκατομμυρίων και οι ιδιοτροπίες του Πολ Σεζάν
Ο Σεζάν χάραξε ένα πρωτοποριακό μονοπάτι για τις επόμενες γενιές καλλιτεχνών. Η σύνθετη προσέγγιση των θεμάτων του τον έκανε να ξεχωρίσει μέσα στον κύκλο των ιμπρεσιονιστών γι’ αυτό και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι συνάδελφοί του καλλιτέχνες ήταν από τους πρώτους που αναγνώρισαν την αξία των ιδιότυπων και ενίοτε παράδοξων προσεγγίσεών του στο χρώμα και την τεχνική. Θεωρείται, λοιπόν, «καλλιτέχνης των καλλιτεχνών», τον οποίο υπερασπίστηκαν οι Κλοντ Μονέ και Καμίλ Πισαρό τον 19ο αιώνα και οι Ματίς και Πικάσο τον 20ό αιώνα, που τον θεωρούσαν «πατέρα όλων μας».
Αμφισβήτησε τελικά όλες τις συμβατικές αξίες της ζωγραφικής του αιώνα του, ενώ μέχρι το τέλος της ζωής του έμεινε αφοσιωμένος στη σπουδή των έργων του σαν πεισματάρης οραματιστής. Φτάνει να ρίξει κάποιος μια ματιά στα σχέδιά του, μέσα στα οποία προβάλλει αποκαλυπτικά το εύρος της δημιουργίας του.
Είτε κοίταζε την ύπαιθρο είτε μια νεκρή φύση σε εσωτερικό χώρο, αυτός ο εραστής της πειθαρχίας, που σχεδίαζε αδιάκοπα για να μάθει «να βλέπει καλά» το θαύμα του φυσικού κόσμου, τα όρια του χρώματος, τη διαφάνεια του φωτός, την τολμηρή προσέγγιση στην ανθρώπινη φιγούρα, είναι ο «πατέρας της μοντέρνας τέχνης». Πρωτοπόρος στη χρήση του χρώματος και της προοπτικής, στη δομή του θέματος και στην προσθήκη γεωμετρικών στοιχείων που επηρέασαν τους κυβιστές και τους φωβιστές των επόμενων δεκαετιών, συνέλαβε και ανέπτυξε τη διάσημη, σκόπιμη και μη γραμμική διαδικασία του, άνοιξε ένα παράθυρο στο να βλέπουμε μέσα σε κάθε πινελιά την πρακτική του και τον τρόπο με τον οποίο εξερευνά και προσεγγίζει τολμηρά και εύγλωττα τα όρια της ζωγραφικής. Τα έργα του μένουν αναλλοίωτα μέσα στον χρόνο και φτάνουν μπροστά μας ολόφωτα. Σήμερα, είναι απλά αδύνατον να φανταστεί κανείς την πρωτοποριακή τέχνη του εικοστού αιώνα χωρίς την επιρροή του Σεζάν, χωρίς την τεχνικά αυστηρή αλλά και βαθιά προσωπική αναζήτηση της αλήθειας στην τέχνη που μας αποκάλυψε.
Δεν είναι τυχαίο ότι και οι δυο πιο πρόσφατες εκθέσεις του έργου του άνοιξαν με μια από τις πρώτες αυτοπροσωπογραφίες του καλλιτέχνη, την εικόνα «ενός εκλεπτυσμένου άνδρα έτοιμου να κατακτήσει την πρωτεύουσα», καθώς ετοιμαζόταν να εγκαταλείψει το σπίτι του στην Προβηγκία για το Παρίσι, όπου έγινε μάρτυρας ραγδαίων πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών.
O Πολ Σεζάν γεννήθηκε το 1839 στο Aix-en-Provence. Γιος συνιδρυτή μιας τράπεζας, είχε σε όλη τη διάρκεια της ζωής του οικονομική ασφάλεια, χάρη σε μια μεγάλη κληρονομιά που πήρε από τον πατέρα του, η οποία τον απάλλαξε από κάθε οικονομική ανησυχία, κάτι που δεν είχαν οι περισσότεροι καλλιτέχνες της εποχής του. Φοίτησε στο Collège Bourbon στο Aix και εκεί έγινε φίλος με τον Εμίλ Ζολά και τον μετέπειτα καθηγητή οπτικής και ακουστικής στην École de Physique et de Chimie Industrielles στο Παρίσι, Μπατιστέν Μπάιγ. Ήταν γνωστοί ως «Οι τρεις αχώριστοι». Τα πρώτα μαθήματα τέχνης τα έκανε μαθαίνοντας σχέδιο με έναν Ισπανό μοναχό, τον Ζοζέφ Ζιλμπέρ, ενώ αργότερα παρακολούθησε τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Aix, για να ικανοποιήσει την επιθυμία του πατέρα του, παρακολουθώντας παράλληλα μαθήματα σχεδίου.
ΕΠΙΛΟΓΕΣ
Καρυοφυλλιά, γίνε πάλι μια άλλη«Έβαζαν στοιχήματα πόσο θα αντέξω, αλλά οι μήνες έγιναν χρόνια»Η σκληρή αλήθεια για το πώς «άλλαξαν» τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα
Στα είκοσι δυο του χρόνια έφτασε στο Παρίσι, με την προτροπή του Ζολά που ήδη ζούσε στην γαλλική πρωτεύουσα. Οι αρχές της δεκαετίας του 1860 ήταν μια περίοδος μεγάλης ζωντάνιας για τη λογοτεχνική και καλλιτεχνική δραστηριότητα του Παρισιού. Η σύγκρουση μεταξύ των ρεαλιστών ζωγράφων, με επικεφαλής τον Γκιστάβ Κουρμπέ, και της επίσημης Académie des Beaux-Arts, η οποία απέρριπτε από την ετήσια έκθεσή της –και συνεπώς από την αποδοχή του κοινού– όλους τους πίνακες που δεν ήταν ακαδημαϊκού νεοκλασικού ή ρομαντικού ρυθμού, είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της
Οι πίνακες του Σεζάν παρουσιάστηκαν το 1863 στην πρώτη έκθεση του Salon des Refusés, στο οποίο εκτίθεντο πίνακες που απορρίφθηκαν από το Salon της Académie des Beaux-Arts. Τα έργα των Refusés καταδικάστηκαν σχεδόν καθολικά από τους κριτικούς – μια αντίδραση που εδραίωσε το επαναστατικό πνεύμα αυτών των ζωγράφων. Ο Σεζάν, του οποίου τα γούστα είχαν από νωρίς απομακρυνθεί από το ακαδημαϊκό ύφος, συνδέθηκε με τα πιο προχωρημένα μέλη αυτής της ομάδας, συμπεριλαμβανομένων των Μανέ, Πισαρό, Μονέ, Ρενουάρ και Ντεγκά. Οι περισσότεροι από αυτούς τους καλλιτέχνες ήταν γύρω στα είκοσι, όπως και ο Σεζάν, και τότε διαμόρφωναν το στυλ τους – επρόκειτο να αποτελέσουν, με εξαίρεση τον Μανέ, τη σχολή των ιμπρεσιονιστών. Για την ιστορία, το Salon της Académie des Beaux-Arts απέρριπτε τις προτάσεις του Σεζάν κάθε χρόνο από το 1864 έως το 1869, αλλά εκείνος συνέχισε να υποβάλλει έργα μέχρι το 1882.
Οι σχέσεις του Σεζάν με τους ιμπρεσιονιστές δεν υπήρξαν ποτέ καλές, ήταν αγενής, ντροπαλός, κυκλοθυμικός, θυμωμένος και επιρρεπής στην κατάθλιψη. Στην πρώτη του περίοδο τα έργα του χαρακτηρίζονται από σκούρα χρώματα και έντονη χρήση του μαύρου, έχουν πιο βίαια, δραματικά θέματα και δεν έχουν καμία σχέση με τις φωτεινές ακουαρέλες που έφτιαχνε στην Aix-en-Provence πριν φτάσει στο Παρίσι. Μπορεί κανείς να δει πόσο διέφεραν τα έργα αυτής της περιόδου στα «Γυναίκες που ντύνονται», «Ο βιασμός», «O φόνος». Για την πρώιμη περίοδο, η χρονολόγηση των έργων του Σεζάν δυσχεραίνεται από το γεγονός ότι ορισμένα έργα καταστράφηκαν από τον ίδιο τον Σεζάν ή από τον πατέρα του. Τα έργα αυτά είναι γεμάτα πληθωρικότητα και ένταση, το ύφος είναι ορμητικό, ο ρυθμός ζωηρός και το χρώμα παχύρρευστο. Ο ευαίσθητος δυναμισμός αυτής της νεανικής περιόδου, με τον εσωτερικό πυρετό που αποκαλύπτει, προμηνύει τις τολμηρές καινοτομίες του Φωβισμού και του σύγχρονου εξπρεσιονισμού.
Εκείνη την εποχή, επηρεασμένος από τον Γκιστάβ Κουρμπέ, χρησιμοποιεί μαχαίρι παλέτας (ένα αμβλύ εργαλείο που χρησιμοποιείται για την ανάμιξη ή την εφαρμογή χρωμάτων, με εύκαμπτη ατσάλινη λεπίδα) και τα έργα του έχουν εντελώς διαφορετική υφή. Ο καλλιτέχνης και επιμελητής σερ Λόρενς Γκάουινγκ θεωρεί αυτή την περίοδο του Σεζάν «εφεύρεση του σύγχρονου εξπρεσιονισμού».
Όταν ξέσπασε ο γαλλοπρωσικός πόλεμος το 1870, ο Σεζάν και η ερωμένη του, Ορτάνς Φικέ, έφυγαν από το Παρίσι για το L’ Estaque, κοντά στη Μασσαλία. Εκεί άρχισε να ζωγραφίζει τοπία. Οι συνθέσεις του πρώιμου ύφους του είναι ήδη πιο πειθαρχημένες, με μια πιο προσεκτική ματιά στην ατμοσφαιρική, παρά στη δραματική, ποιότητα του φωτός.
Τον Ιανουάριο του 1871 κηρύχθηκε λιποτάκτης, αλλά ο πόλεμος έληξε τον επόμενο μήνα, τον Φεβρουάριο, και το ζευγάρι επέστρεψε στο Παρίσι το καλοκαίρι του 1871. Μετά τη γέννηση του γιου τους Πολ, τον Ιανουάριο του 1872, μετακόμισαν στο Auvers στο Val-d’Oise κοντά στο Παρίσι. Η μητέρα του Σεζάν ενημερώθηκε για τη γέννηση του γιου του, αλλά ο πατέρας του όχι. Ο Σεζάν φοβόταν την οργή του αλλά και την απώλεια του μηνιαίου εισοδήματος των 100 φράγκων που έπαιρνε.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑΗ μαγεία των σπουδαίων σχεδίων του Πολ Σεζάν στο φως του 21ου αιώνα
Εκεί γνωρίστηκε με τον Καμίλ Πισαρό, ο οποίος άσκησε διαμορφωτική επιρροή στο έργο του και ανέλαβε να διδάξει τον Σεζάν παρά τον δύστροπο χαρακτήρα του. Οι κοινές εξορμήσεις τους στην εξοχή αντικατοπτρίζονται στο πρώιμο έργο του, με έργα που δούλευε κυρίως με τη φαντασία του και έρχονται σε αντίθεση με τη βάση της άμεσης παρατήρησης και ενός πιο ανάλαφρου ύφους που ανέπτυξε στη συνέχεια. Ζωγράφιζαν σε εξωτερικούς χώρους, μια τεχνική που θεωρούνταν ακόμη ριζοσπαστική. Από τότε ο Σεζάν θα αφοσιωθεί σχεδόν αποκλειστικά σε τοπία, νεκρές φύσεις και, αργότερα, σε πορτρέτα. Ακόμη και υπό την καθοδήγηση του Πισαρό, ωστόσο, ο Σεζάν ζωγράφιζε πίνακες που έδειχναν σαφώς ότι το όραμά του ήταν μοναδικό και ότι ο σκοπός του ήταν εντελώς διαφορετικός από εκείνον των ιμπρεσιονιστών. Οι εξερευνήσεις του έδιναν έμφαση στην υποκείμενη δομή των αντικειμένων που ζωγράφιζε. Ήδη συνέθετε με κυβικές μάζες και αρχιτεκτονικές γραμμές. Οι πινελιές του, σε αντίθεση με εκείνες των ιμπρεσιονιστών, δεν ήταν διάσπαρτες με χρώμα, αλλά συμπλήρωναν η μία την άλλη σε μια χρωματική ενότητα. Για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά, ο Σεζάν χαρακτήριζε τον εαυτό του μαθητή του Πισαρό, αναφερόμενος σε αυτόν ως «Θεό Πατέρα», και λέγοντας «Όλοι προερχόμαστε από τον Πισαρό».
Έχοντας αφήσει την οικογένειά του στη Μασσαλία, ο Σεζάν εξέθεσε έργα του στην πρώτη (1874) και στην τρίτη έκθεση ιμπρεσιονιστών (1877). Παρόλο που οι πίνακες που παρουσίασε εκεί δέχτηκαν την πιο αυστηρή κριτική από όλα τα έργα που εκτέθηκαν, συνέχισε να εργάζεται επιμελώς, επιστρέφοντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα για να απολαύσει το φως της Προβηγκίας. Έπρεπε να υπομείνει τις προσβολές του τυραννικού πατέρα του, την οικονομική βοήθεια του οποίου χρειαζόταν για να επιβιώσει, αφού οι πίνακές του εξακολουθούσαν να μη βρίσκουν αγοραστές. Το 1875, τράβηξε την προσοχή του συλλέκτη Βικτόρ Κλοκέ, οι παραγγελίες του οποίου του προσέφεραν κάποια οικονομική ανακούφιση. Ωστόσο, τα έργα του προκάλεσαν οργή και σαρκασμό και οι κριτικές ήταν καταπέλτης. Σε ότι αφορά την καλλιτεχνική του διαδρομή σε σχέση με τους εμπόρους τέχνης, τα επόμενα χρόνια παρουσιάστηκαν μερικοί μεμονωμένοι πίνακες σε διάφορους χώρους, μέχρι το 1895, όταν ο παρισινός έμπορος Αμπρουάζ Βολάρ οργάνωσε την πρώτη του ατομική έκθεση με περισσότερους από 100 καμβάδες αλλά, αν και οι νέοι καλλιτέχνες και ορισμένοι εραστές της τέχνης άρχισαν να δείχνουν ενθουσιασμό για τη ζωγραφική του, το κοινό παρέμεινε απρόθυμο. Μετά τη δεύτερη έκθεση ιμπρεσιονιστών, ο Σεζάν διέκοψε τις σχέσεις του με τον ιμπρεσιονισμό, αν και συνέχισε να διατηρεί φιλικές σχέσεις με τον «ταπεινό και κολοσσιαίο Πισαρό», με τον Μονέ, «τον ισχυρότερο όλων μας», και με τον Ρενουάρ, τον οποίο επίσης θαύμαζε.
Τον Μάρτιο του 1878, ο πατέρας του Σεζάν έμαθε για την Ορτάνς και απείλησε να αποκληρώσει τον γιο του, αλλά τελικά υποχώρησε και αποφάσισε να του δώσει 400 φράγκα για την οικογένειά του. Ο Σεζάν συνέχισε να μετακινείται μεταξύ της περιοχής του Παρισιού και της Προβηγκίας, εκεί που έχτισε και το στούντιό του, το Bastide du Jas de Bouffan, στις αρχές της δεκαετίας του 1880, που υπάρχει ακόμα και σήμερα. Έκανε το L’ Estaque μόνιμη βάση του και εκεί ζωγράφισε με τον Ρενουάρ το 1882.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1870 έως τις αρχές της δεκαετίας του ’90, ο Σεζάν ανέπτυξε το ώριμο ύφος του. Τα τοπία του αυτής της περιόδου, όπως «Η θάλασσα στο L’ Estaque» είναι ίσως τα πρώτα αριστουργήματα του ώριμου Σεζάν. Αυτά τα τοπία περιέχουν συνθέσεις από μεγάλες και ήρεμες οριζόντιες γραμμές που δημιουργούν ένα καθαρό πρισματικό αποτέλεσμα. Όπως όλα τα τοπία του αυτής της περιόδου, οι πίνακες αυτοί έχουν μια συναρπαστική και ριζικά νέα ποιότητα, αυτό που έλεγε: «Προσπαθώ να αποδώσω την προοπτική μόνο μέσω του χρώματος». «Τα πάντα στη Φύση έχουν ως πρότυπο τη σφαίρα, τον κώνο και τον κύλινδρο. Πρέπει να μάθει κανείς να ζωγραφίζει από αυτές τις απλές μορφές».
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑΗ ζωή του Cézanne, σαν φωτορομάντσο
Ο Σεζάν επρόκειτο να χρησιμοποιήσει ουσιαστικά την ίδια προσέγγιση στα πορτρέτα του. Μερικά από τα πιο γνωστά είναι τα έργα «Η κυρία Σεζάν σε κίτρινη πολυθρόνα», «Γυναίκα με καφετιέρα» και οι «Χαρτοπαίκτες». Αυτός ο τελευταίος πίνακας απεικονίζει ένα θέμα με το οποίο ο Σεζάν ασχολήθηκε σε πέντε διαφορετικές εκδοχές. Εκτός από τους πίνακες με τους χαρτοπαίκτες, στους οποίους εκφράζεται καλά η νηφάλια αξιοπρέπεια των ανδρών, στα πορτρέτα του Σεζάν δεν υπάρχει καμία προσπάθεια να υπονοηθεί ο χαρακτήρας του εικονιζόμενου. Στις περισσότερες περιπτώσεις αντιμετωπίζει το φόντο με την ίδια προσοχή με την οποία αντιμετωπίζει το θέμα και συχνά παραμορφώνει βίαια το χρώμα του προσώπου για να το φέρει σε αρμονία με τη συνολική σύνθεση. Ο Σεζάν εφάρμοσε επίσης τις αρχές της αναπαράστασης στις πάνω από 200 εξαιρετικές νεκρές φύσεις του. Τις οργάνωνε σαν να επρόκειτο για αρχιτεκτονικά σχέδια, δίνοντας στα πιο οικεία αντικείμενα σημασία και δύναμη μέσω της έντασης του χρώματος και της ουσιαστικής απλότητας της μορφής.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1880 η οικογένεια Σεζάν εγκαταστάθηκε στην Προβηγκία, όπου παρέμεινε, εκτός από σύντομες παραμονές στο εξωτερικό, από τότε. Η μετακίνηση αυτή αντανακλά και μια νέα ανεξαρτησία από τους ιμπρεσιονιστές, που είχαν ως επίκεντρο το Παρίσι. Παρά την αυξανόμενη δημόσια αναγνώριση και την οικονομική επιτυχία, ο Σεζάν επέλεξε να εργαστεί σε περιβάλλον ολοένα και μεγαλύτερης καλλιτεχνικής απομόνωσης.
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑΗ μαγεία των σπουδαίων σχεδίων του Πολ Σεζάν στο φως του 21ου αιώνα
28 – 5 – 1871
Η Παρισινή Κομμούνα πνίγεται στο αίμα. Η αγριότητα των νικητών ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.
Σχεδόν 100.000 Παριζιάνοι πλήρωσαν με φυλακή, εξορία, εκτόπιση ή θάνατο. Σ’ ένα τηλεγράφημά του, εκείνων των ημερών, ο Θιέρσος (Πρωθυπουργός της Γαλλίας, πρωταγωνιστής της αντεπανάστασης) ομολογούσε: «Η γη στρώθηκε από τα πτώματά τους και το φρικιαστικό αυτό θέαμα θα χρησιμεύσει για να δοθεί ένα μάθημα». Όντως, το μάθημα δόθηκε. Το προλεταριάτο στο εξής όφειλε να μη δείξει τόσο υπερβολική μεγαλοψυχία απέναντι στους ταξικούς εχθρούς του, όση έδειξε η Κομμούνα στις κυρίαρχες τάξεις της Γαλλίας.
Τα γεγονότα της εποχής εκείνης ανέδειξαν για πρώτη φορά την εργατική τάξη στην εξουσία, έστω και για 72 μέρες, και απέδειξαν, για πρώτη φορά, στην ιστορία της ταξικής πάλης και των επαναστάσεων ότι η εργατική τάξη βρίσκεται στο προσκήνιο των κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων «ως τάξη για τον εαυτό της», χειραφετημένη πολιτικά από την αστική τάξη. Όπως έγραψε χαρακτηριστικά ο Μαρξ στο έργο του «Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία», «ήταν η πρώτη επανάσταση με την οποία η εργατική τάξη αναγνωρίστηκε ανοιχτά σαν η μόνη τάξη που ήταν ακόμα ικανή για κοινωνική πρωτοβουλία».
https://youtube.com/watch?v=KZXFhheuJ_g%3Fstart%3D24%26feature%3Doembed
Το ιστορικό έργο της Κομμούνας είναι έργο ζωτικής σημασίας για την ταξική πάλη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, για την ίδια την επανάσταση, για τη θεωρητική μόρφωση και διαπαιδαγώγηση του υποκειμενικού παράγοντα που αντικειμενικά επωμίζεται το καθήκον της εκπλήρωσης της ιστορικής του αποστολής: Να δρα με κάθε μέσο και αποτελεσματικά ώστε να γίνεται ο μοχλός για το νομοτελειακό πέρασμα στην ανώτερη κοινωνική βαθμίδα της ιστορίας, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
28 – 5 – 1924
Πεθαίνει ο ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής Ιωάννης Πολέμης.
Μαζί με τον Κωστή Παλαμά και τον Γεώργιο Δροσίνη, ανήκαν στη «γενιά του 1880». Έγραψε κυρίως λυρικά και δραματικά ποιήματα στη δημοτική. Το έργο του χαρακτηρίζεται από ευαισθησία και καλοσύνη. Ήταν υπερμάχους του δημοτικισμού.
https://youtube.com/watch?v=cOeWDCaVB5w%3Ffeature%3Doembed
28 – 5 – 1937
Ο Νέβιλ Τσάμπερλεν (Arthur Neville Chamberlain – Κόμμα των Συντηρητικών) αναλαμβάνει Πρωθυπουργός της Βρετανίας.
Ο Τσάμπερλεν θα πρωταγωνιστήσει στην πολιτική της Βρετανίας απέναντι στη χιτλερική Γερμανία και την «ενθάρρυνση» της επιθετικότητάς της έναντι της Σοβιετικής Ένωσης. Θα παραιτηθεί υπέρ του Ουίνστον Τσόρτσιλ στις 10 Μαΐου του 1940, προκειμένου να σχηματισθεί κυβέρνηση συνασπισμού λόγω του πολέμου.
1941
Με πρωτοβουλία των κομμουνιστών ιδρύεται στην Αθήνα η οργάνωση της Εθνικής Αλληλεγγύης (ΕΑ).
Η Εθνική Αλληλεγγύη έγινε στα χρόνια της Κατοχής μια από τις μαζικότερες εθνικοαπελευθερωτικές οργανώσεις, προσφέροντας μεγάλες υπηρεσίες στην αντίσταση.
28 – 5 – 1949
Ο ΔΣΕ Κεφαλονιάς μπαίνει στο Αργοστόλι. Τον επόμενο μήνα το νησί κηρύχθηκε «εν πολεμικό συναγερμό», ενώ οι αστικές δυνάμεις ενισχύθηκαν με μονάδες του κυβερνητικού στρατού.
28 – 5 – 1957
Μεγάλη 24ωρη απεργία σε Αθήνα, Πειραιά, Λαύριο και Ελευσίνα, με αιτήματα «30% αύξηση στα μεροκάματα» και «ελεύθερες συλλογικές συμβάσεις.»
28 – 5 – 2003
Πεθαίνει ο Βέλγος χημικός Ίλια Πρίγκοζιν, με σημαντικό έργο στο πεδίο της θερμοδυναμικής. Τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ το 1977.
28 – 5 – 2014
Πεθαίνει η Μάγια Αγγέλου (Maya Angelou), μια από τις σημαντικότερες εκπροσώπους της αμερικανικής διανόησης, συγγραφέας, ποιήτρια, ηθοποιός, χορεύτρια, τραγουδίστρια.
Η Μάγια Αγγέλου διατήρησε το ελληνικό επώνυμό της μετά το γάμο της με τον Έλληνα Τος Άγγελος , πρώην ναυτικό, το 1951, με τον οποίο χώρισαν τρία χρόνια αργότερα.
Προσωπική φίλη του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, έδωσε αγώνες κατά του ρατσισμού, ενώ στα βιβλία της αναφερόταν πάντα τόσο στο θέμα του ρατσισμού, όσο και της οικογένειας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
https://youtube.com/watch?v=ETzizTeoP0M%3Ffeature%3Doembed
Αν και δεν τελείωσε ποτέ κάποια πανεπιστημιακή σχολή, η Μάγια Αγγέλου κατείχε περισσότερους από 30 επί τιμή πανεπιστημιακούς τίτλους και όλοι την αποκαλούσαν «Δόκτωρ Αγγέλου ». Έχει λάβει αμέτρητες τιμητικές διακρίσεις και έχει επηρεάσει με το έργο και την παρουσία της γενιές και γενιές – κυρίως γυναικών – σε ολόκληρο τον κόσμο.
28 – 5 – 2020
«Καζάνι» που βράζει από οργή για τα ατέλειωτα θύματα αστυνομικής, ρατσιστικής βίας στις ΗΠΑ είναι η Μινεάπολις.
Για δεύτερο 24ωρο, χιλιάδες διαδηλωτές διαμαρτυρήθηκαν για τη δολοφονία του 46χρονου Αφροαμερικανού άνεργου Τζορτ Φλόιντ.
Διαδηλώσεις έγιναν έξω από το σπίτι του λευκού αστυνομικού που, όπως καταγράφηκε σε βίντεο, πατούσε με το πόδι του επί πέντε λεπτά το σβέρκο του θύματός του. Ο δήμαρχος της Μινεάπολις Τζέικομπ Φρέι ζήτησε, νωρίτερα, από τους εισαγγελείς να ασκήσουν δίωξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση εναντίον του λευκού αστυνομικού που ουσιαστικά προκάλεσε τον θάνατο του Φλόιντ.
Στη διάρκεια των επεισοδίων δεν έλειψαν οι λεηλασίες καταστημάτων και οι βανδαλισμοί στη διάρκεια των οποίων σκοτώθηκε ένα άτομο. Το θύμα φέρεται πως έπεσε νεκρό πιθανώς από τις σφαίρες ένοπλου καταστηματάρχη.
Διαδηλώσεις έγιναν και στο Λος Άντζελες.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 29 – 5
29 – 5 – 1453
Ο Οθωμανικός στρατός καταλαμβάνει την Κωνσταντινούπολη.
Το φθινόπωρο του 1452 η οσμανική Τουρκία αρχίζει να προετοιμάζεται βιαστικά για να κυριεύσει την Κωνσταντινούπολη και κατακτά και τις τελευταίες πόλεις που ανήκουν στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΙΑ`.
Στις αρχές Απρίλη του 1453, ο σουλτάνος Μωάμεθ Β` πολιορκεί τη βυζαντινή πρωτεύουσα από στεριά και θάλασσα με μεγάλες δυνάμεις. Ο Κωνσταντίνος ΙΑ` έχει μόνο 9-10 χιλιάδες πολεμιστές, που από αυτούς οι 4-5 χιλιάδες είναι μισθοφόροι (Γενοβέζοι κ.ά.). Την υπεράσπιση των πιο σπουδαίων οχυρών την αναθέτουν σ’ αυτούς. Οι δυνάμεις του σουλτάνου είναι το λιγότερο 100 χιλιάδες πολεμιστές.
Οι κυβερνήτες της γενοβέζικης αποικίας του Γαλατά, στη βόρεια ακτή του Κεράτιου Κόλπου, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη , ακολουθούν προδοτική πολιτική. Πριν πολιορκηθεί η πόλη, συνεννοούνται με τον Μωάμεθ για τη διατήρηση των εμπορικών τους προνομίων και βοηθάνε κρυφά το σουλτάνο. Έτσι, παρά την επίμονη αντίσταση του πληθυσμού της Κωνσταντινούπολης, ο τουρκικός στρατός στις 29 Μάη του 1453 την αυγή ορμάει μέσα στην πόλη κι αφού την κυριεύει ύστερα από οδομαχίες, αρχίζει τη σφαγή που κρατάει τρεις μέρες συνέχεια. Η εικόνα της κατεστραμμένης πόλης είναι φοβερή. Όπως περιγράφει ένας αυτόπτης, σε πολλά μέρη, από τα πάρα πολλά πτώματα το έδαφος δε φαινόταν. Εξήντα χιλιάδες περίπου κάτοικοι εξανδραποδίστηκαν και οι μεγαλόπρεποι ναοί και τα ανάκτορα λεηλατήθηκαν και πυρπολήθηκαν. Έτσι καταστράφηκαν και πολλά ωραία μνημεία της τέχνης. Με την πτώση της Κωνσταντινούπολης παύει να υπάρχει και βυζαντινή αυτοκρατορία.
Η καταστροφή του βυζαντινού κράτους δεν οφείλεται μόνο στην κατάκτηση από τον εξωτερικό εχθρό. Σπουδαίο ρόλο στην εξασθένιση και αμέσως ύστερα στην καταστροφή της βυζαντινής αυτοκρατορίας έπαιξαν εσωτερικά αίτια. Τα κυριότερα από τα αίτια αυτά είναι η οικονομική παρακμή του Βυζαντίου και η εξαθλίωση των λαϊκών μαζών, η όξυνση των ταξικών αντιθέσεων στη βυζαντινή κοινωνία και η προδοτική πολιτική μιας σημαντικής μερίδας από τη φεουδαρχική αριστοκρατία, καθώς και η διείσδυση στην αυτοκρατορία ξένων εμπόρων και επιχειρηματιών που υπονόμευσαν την οικονομική της ανάπτυξη.
Η τουρκική κατάκτηση του Βυζαντίου και των άλλων χωρών της Βαλκανικής Χερσονήσου είχε βαθιές και αρνητικές συνέπειες για την τύχη των λαών που κατοικούσαν στις χώρες αυτές. Η ξενική κατάκτηση καθυστέρησε για πολύ καιρό την πιο πέρα οικονομική ανάπτυξη στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, προκάλεσε την παρακμή και την καταστροφή των παραγωγικών τους δυνάμεων και έπνιξε τα βλαστάρια των καινούριων παραγωγικών σχέσεων που είχαν αρχίσει να ξεπετάγονται.
Πηγή: Ριζοσπάστης
29 – 5 – 1824
Καταστροφή της Κάσου από τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο.
29 – 5 – 1880
Γεννιέται ο Γερμανός ιστορικός και φιλόσοφος Όσβαλντ Σπένγκλερ (Oswald Spengler), συγγραφέας του έργου «Η Παρακμή της Δύσης», που προτείνει την κυκλική θεωρία για την άνοδο και την πτώση των πολιτισμών.
29 – 5 – 1912
Υπογράφεται στη Σόφια το Σύμφωνο Συμμαχίας ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία. Δημιουργείται η Βαλκανική Συμμαχία (παραμονές Α’ Βαλκανικού Πολέμου). Ο πόλεμος ξέσπασε στις 25 Σεπτέμβρη 1912 όταν το Μαυροβούνιο κήρυξε τον πόλεμο κατά της Τουρκίας.
Λίγες ημέρες πριν, στις 17/9, πραγματοποιήθηκε η σερβική και η βουλγαρική επιστράτευση και την επομένη 18/9 η ελληνική και του Μαυροβουνίου.
Η Ελλάδα, η Σερβία και η Βουλγαρία κήρυξαν επίσημα τον πόλεμο κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις 4 Οκτώβρη 1912 και την επομένη κήρυξε εκείνη τον πόλεμο εναντίον του Μαυροβουνίου, της Βουλγαρίας και της Σερβίας, αλλά όχι και εναντίον της Ελλάδας την οποία πίστευε πως θα αποσπάσει από τη βαλκανική συμμαχία, έστω και την τελευταία στιγμή.
Από την πλευρά της, η Ελληνική αστική τάξη στόχευε στην ολοκλήρωση της εθνικής αγοράς, στη δημιουργία των προϋποθέσεων για το πετυχημένο πέρασμα του ελληνικού καπιταλισμού στο μονοπωλιακό – κρατικομονοπωλιακό στάδιο με την κατάλληλη αναδιοργάνωση της κρατικής μηχανής, στην άνοδο της συμμετοχής του ελληνικού κεφαλαίου στις αποικιοκρατικές δραστηριότητες μέσα στο πλαίσιο της παγκόσμιας αγοράς, με την ενίσχυση του εφοπλιστικού και παροικιακού κεφαλαίου και την ισχυροποίηση των δεσμών με τις θαλάσσιες δυνάμεις, ειδικότερα δε την Αγγλία. Στην ισχυροποίηση των δεσμών του ελληνικού με το ξένο κεφάλαιο.
Πληροφορίες: Ριζοσπάστης
29 – 5 – 1913
Κάνει πρεμιέρα στο Παρίσι η «Ιεροτελεστία της Άνοιξης» του Ιγκόρ Στραβίνσκι, προκαλώντας ταραχές. Το ιδιαίτερο ύφος του Στραβίνσκι και η ιδιόμορφη χορογραφία του μπαλέτου προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις, τόσο μεταξύ των μουσικών όσο και μεταξύ του κοινού.
Ο Στραβίνσκι φοίτησε σε σχολείο της Πετρούπολης και συνέχισε στη σχολή Γκούρεβιτς και μετά στη Νομική Σχολή από την οποία αποφοίτησε χωρίς να σημειώσει καμιά εξαιρετική επίδοση. Το έργο του έχει βαθιά τις ρίζες του στα δυο παράλληλα ρεύματα του 19ου αιώνα.
https://youtube.com/watch?v=ooi7eomsTuc%3Ffeature%3Doembed
Ο δάσκαλός του Ρίμσκι Κόρσακοφ, του έμαθε να εκτιμά την παράδοση του ρώσικου δημοτικού τραγουδιού και τα επιτεύγματα της εθνικής ρωσικής μουσικής, ενώ ο Πιότρ – Ιλιτς Τσαϊκόφσκι, που τόσο θαύμαζε, του μετέδωσε την αγάπη του για τη μουσική της “Δύσης”, καθώς και για τη μουσική μπαλέτου.
29 – 5 – 1917
Γεννιέται ο Τζον Κένεντι (John F. Kennedy), Πρόεδρος των ΗΠΑ από τον Γενάρη του 1961 μέχρι τη δολοφονία του στο Ντάλας του Τέξας, στις 22 του Νοέμβρη 1963. όταν ασχολούνται οι διάφοροι αστοί ιστορικοί, με τον δολοφονημένο πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζον Κένεντι , τον παρουσιάζουν, ως έναν – τουλάχιστον – προοδευτικό και μεγάλο ηγέτη, υπέρμαχο της παγκόσμιας ειρήνης και της συλλογικής ασφάλειας. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, ισχυρίζονται ότι έπεσε θύμα αυτών ακριβώς των προοδευτικών του ιδεών.
Η αλήθεια, βέβαια, είναι πολύ διαφορετική. Ο Τζον Κένεντι ήταν κι αυτός ένας αυθεντικός εκπρόσωπος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και – ταυτόχρονα με τις όποιες… καινοτομίες έφερε στην αμερικάνικη πολιτική – επέδειξε αξιοζήλευτη συνέπεια στην προώθηση των ανά τον κόσμο ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. Η αμερικάνικη επέμβαση στο Βιετνάμ δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα.
Ένα ακόμη προστέθηκε, μετά τον αποχαρακτηρισμό και δημοσιοποίηση διάφορων απόρρητων εγγράφων των αμερικάνικων υπηρεσιών. Σύμφωνα, λοιπόν, με ορισμένα απ’ αυτά, ο Τζον Κένεντι , ως πρόεδρος των ΗΠΑ και ο αδελφός του, Ρόμπερτ, ως γενικός εισαγγελέας, είχαν κάνει σκοπό της ζωής τους την εξόντωση του Φιντέλ Κάστρο. Είχαν δώσει σχετικές εντολές στη ΣΙΑ, η οποία ζήτησε και τη βοήθεια της αμερικάνικης μαφίας, δίνοντας κάποια στιγμή το “συμβόλαιο εκτέλεσης” του Κουβανού ηγέτη στο “νονό” του Σικάγου, Σαν Τζανκάνα, υποσχόμενη ταυτόχρονα και αμοιβή 150.000 δολαρίων. Ο τελευταίος, όμως, ανέλαβε την επιχείρηση… αφιλοκερδώς, επιμένοντας μάλιστα σ’ αυτό, σημειώνεται στα σχετικά έγγραφα.
29 – 5 – 1918
Η Πανρωσική Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή καλεί τους εργάτες και τους αγρότες σε γενική επιστράτευση στον Κόκκινο Στρατό.
29 – 5 – 1922
Γεννιέται ο κορυφαίος συνθέτης και αρχιτέκτονας Ιάννης Ξενάκης. Ο αρχιτέκτονας, μαθηματικός και προ πάντων στοχαστής Ιάννης Ξενάκης έγινε παγκοσμίως γνωστός ως ο συνθέτης που εισήγαγε πρώτος τον επιστημονικό λογισμό στη μουσική συνθετική διαδικασία.
Στη ζωή του Ιάννη Ξενάκη, πέρα από τη μουσική, καταλυτικό ρόλο έπαιξε ο αγώνας για ελευθερία, ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη. Εικοσάχρονος φοιτητής έρχεται σ’ επαφή με την μαρξιστική θεωρία, οργανώνεται στο EAM και στη συνέχεια στο KKE. Συμμετέχει σε όλους τους αγώνες και στα Δεκεμβριανά, ενταγμένος στο λόχο «Λόρδος Mπάυρον», τραυματίζεται βαριά, φτάνοντας πολύ κοντά στο θάνατο. Με το φόβο της εξορίας, φεύγει παράνομα από την Ελλάδα, καταδικάζεται ερήμην σε θάνατο, για να βρει καταφύγιο τελικά στη Γαλλία.
Στο Παρίσι, πλέον, υποχρεώνεται να παρουσιάζεται κάθε τρεις βδομάδες στο αστυνομικό τμήμα για να του σφραγίζουν την άδεια, περιμένοντας ατέλειωτες ώρες. Οι Έλληνες εξόριστοι του εξασφάλισαν υποτροφία από τη γαλλική κυβέρνηση και βρίσκει δουλειά στον Λε Κορμπιζιέ» (σ.σ. διάσημος αρχιτέκτονας). Δουλεύοντας ως αρχιτέκτονας με τον Λε Κορμπιζιέ, από το 1948 ως το 1959, συμμετέχει στο σχεδιασμό πολλών έργων, σε Γαλλία, Ινδία, Βερολίνο, Ιράκ κ.α. Ανάμεσα στα έργα του, το περίφημο περίπτερο της Phillips στη Διεθνή Έκθεση των Bρυξελλών το 1958, για το οποίο επίσης δημιούργησε μία ηλεκτροακουστική σύνθεση.
Το πάθος του, όμως, – πάντα – ήταν η μουσική. Για να ζήσει έκανε υπολογισμούς υποστυλωμάτων και τις νύχτες μελετούσε μουσική. Παρότι ήταν μεγάλος, 27-29 χρονών και όλοι του έλεγαν ότι είναι πολύ γέρος για να γίνει μουσικός , εκείνος δεν τους άκουσε. Μετά από πολλές δυσκολίες, αναζητήσεις και λίγες γνώσεις συνάντησε τον Oλιβιέ Mεσιάν που του έδειξε ό,τι είχε κάνει. «Μου είπε πως δεν είχα ανάγκη σπουδών και ότι μπορούσα να κάνω ό,τι θέλω στη μουσική, ήταν η πρώτη και μόνη φορά που έλεγε κάτι τέτοιο. Το πρώτο μου έργο προκάλεσε σκάνδαλο, το κοινό διχάστηκε. Το σημαντικό για μένα, όμως, ήταν ότι διαπίστωνα πως είχα δίκιο για τον δρόμο που είχα επιλέξει».
Σε συνέντευξή του, που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Ιάνης Ξενάκης- ένα αφιέρωμα του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου προς έναν απόφοιτό του» («Σύγχρονη Εποχή», 1994) ο συνθέτης δίνει την απάντησή του στο θέμα της «επικάλυψης μεταξύ συνθέτη και επιστήμονα». «Ήδη από την αρχαιότητα», έλεγε, «η μουσική ήταν συνδεδεμένη με τα μαθηματικά και τη φυσική. Η μεγάλη θεωρία της προσθετικής σύνθεσης, η οποία σήμερα διαπερνά όλους τους τομείς της επιστήμης, έλκει την καταγωγή της από τη μουσική. Η μουσική ανέκαθεν ήταν κοντά σε πολύ σύνθετα φαινόμενα που συνδέονται με την αισθητηριακή αντίληψη… Οι μουσικοί πραγματοποίησαν ανακαλύψεις που έχουν θέση στην πρωτοπορία των μαθηματικών, χωρίς όμως να το γνωρίζουν».
https://youtube.com/watch?v=n2O8bMlEijg%3Ffeature%3Doembed
Συνέθεσε έργα για μπαλέτο, φωνητικά – χορωδιακά για μεικτά μέσα και πολύτεχνα, έργα για ορχήστρα, μουσική δωματίου, ηλεκτρονική, μουσική για αρχαίο δράμα. Ανάμεσά τους τα «Πιθοπρακτά»,«Ψάφπα», «Περσέφασσα», «Πλειάδες», «Ανατολή – Δύση», «Ορέστεια», «Προμηθέας» κ.ά.
https://youtube.com/watch?v=nvH2KYYJg-o%3Ffeature%3Doembed
Τo 1961 ίδρυσε στο Παρίσι την Oμάδα Μαθηματικών και Αυτοματισμού στη Μουσική, το EMAM, και άρχισε από τότε να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο, δίνοντας μαθήματα και παρουσιάζοντας νέα έργα. Ανάμεσά τους, τα περιβόητα Πολύτοπα, ένα πολυθέαμα ήχου (οργανικού, φωνητικού και ηλεκτρονικού) και φωτός (προβολείς και ακτίνες λέιζερ), συνήθως με ένα πλήθος συμμετεχόντων. Το 1965 πήρε τη γαλλική υπηκοότητα, ενώ από το 1967 – 1972 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Iντιάνα στο Mπλούμινγκτον της Αμερικής. Τιμήθηκε με πάμπολλες διακρίσεις: Το 1983 εκλέχτηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, το 1986 τιμήθηκε από τη γαλλική κυβέρνηση με το παράσημο του Χρυσού Σταυρού της Λεγεώνας της Τιμής, του απονεμήθηκε το βραβείο Τεχνών και Ανθρωπιστικών Επιστημών Κιότο κ.ά. Την Ελλάδα μπόρεσε να επισκεφθεί, μόνο μετά την αμνηστία που του δόθηκε το 1974, μετά από 27 χρόνια – στη χώρα μας ίδρυσε το Κέντρο Σύγχρονης Μουσικής Έρευνας. Το τελευταίο έργο του, «Ωμέγα» (1997), έμελλε να κλείσει τον κύκλο της μεγάλης δημιουργικής περιπέτειάς του, καθώς είχε σταματήσει να συνθέτει λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας.
29 – 5 – 1924
Ανήμερα της ιστορικής επετείου της Άλωσης της Πόλης, γίνεται η ιδρυτική συνέλευση της ΑΕΚ.
29 – 5 – 1927
Γεννιέται ο ηθοποιός Θανάσης Βέγγος.
Σεμνός «μαχητής» – από τα γεννοφάσκια του μέχρι το τέλος του – «στη γαλέρα της ζωής» που «τράβηξε άγριο κουπί» όπως έλεγε ο ίδιος. Αγωνίστηκε, έζησε, βιοπάλεψε και δημιούργησε σαν γνήσιο τέκνο του λαού. Και πάντα με μοναδική σεμνότητα, συνέπεια, αξιοπρέπεια, καλοσύνη κι ανθρωπιά.
Ο πατέρας του, εργάτης στην Εταιρεία Ηλεκτρισμού στον Πειραιά, αλλά και μαχητής του ΕΛΑΣ Πειραιά, απολύθηκε από την εταιρεία λόγω της συμμετοχής του στην ιστορική Μάχη της Ηλεκτρικής. Η απόλυση του πατέρα του ανάγκασε τον Θανάση Βέγγο να βγει στη βιοπάλη. Δούλεψε στην επεξεργασία δερμάτων και έκανε μικροθελήματα στη γειτονιά του. ΕΠΟΝίτης στα χρόνια της Κατοχής, ο Θανάσης Βέγγος υπηρέτησε τη θητεία του ως κρατούμενος στο Κολαστήριο της Μακρονήσου, όπου παρέμεινε μέχρι το 1951.
https://youtube.com/watch?v=57Ub43WdoFU%3Ffeature%3Doembed
Μετά την απελευθέρωσή του, ο συγκρατούμενός του στη Μακρόνησο, σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος, για να επιβιώσει, τον πήρε στο μικρό στούντιό του, σαν άνθρωπο για όλες τις δουλειές. Ο Κούνδουρος, παρατηρώντας τις εκφραστικές του δυνατότητες, τον χρησιμοποίησε και σαν ηθοποιό, στην πρώτη του ταινία «Μαγική πόλη» (1952). Στη συνέχεια, ο Θανάσης Βέγγος δούλευε σαν τεχνικός σε διάφορες ταινίες, αλλά έπαιζε και μικρά ρολάκια. Το ολοφάνερο, έμφυτο, αυτοδίδακτο υποκριτικό ταλέντο του φάνηκε και στο θέατρο. Το 1959 πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο, παίζοντας στην επιθεώρηση «Ομόνοια πλατς – πλουτς», στο θέατρο «Περοκέ». Την ίδια χρονιά, μετά από εξετάσεις στην τότε Επιτροπή Ταλέντων, του δόθηκε η Άδεια Ασκήσεως Επαγγέλματος Ηθοποιού και έγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (11/4/1959).
Από το 1959 μέχρι και το 1999 συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους που ανέβαζαν ελληνικές κωμωδίες και επιθεωρήσεις. Μεταξύ άλλων στις: «Μαντουμπάλα», «Καινούργια Αθήνα », «Άνθρωποι του ’60», «Οκτώ άνδρες κατηγορούνται», «Κόκκινα τριαντάφυλλα», «Οι φτωχοδιάβολοι», «Αρχοντορεμπέτισσα», «Κύπρος γιοκ», κ.ά. Από το 1969 και μετά, με δικούς του θιάσους, ανέβασε τα έργα «Ο τρελός του Λούνα Παρκ» (με αυτό περιόδευσε και στις ΗΠΑ), «Τι έκανες στον Τρωικό Πόλεμο Θανάση;», «Το βλήμμα», κ.ά. Το 1995 πρωτοεμφανίστηκε στην Επίδαυρο, πρωταγωνιστώντας στην αριστοφανική «Ειρήνη», που ανέβασε το «Ανοιχτό Θέατρο». Με τον ίδιο θίασο πρωταγωνίστησε στους αριστοφανικούς «Αχαρνής», στην Επίδαυρο (1998) .
https://youtube.com/watch?v=S_s3K0jy2tY%3Ffeature%3Doembed
Ανάμεσα στις 126 κινηματογραφικές ταινίες (άλλων σκηνοθετών) που έπαιξε ήταν οι: «Ο Δράκος», «Ο Ηλίας του 16ου», «Ψηλά τα χέρια Χίτλερ», «Δικτάτωρ καλεί Θανάση», «Ησυχες μέρες του Αυγούστου», «Το βλέμμα του Οδυσσέα», «Όλα είναι δρόμος», «Το πέταγμα του κύκνου» (2009) κ.ά.
Μεταξύ των δικών του ταινιών (η επωνυμία της εταιρείας του ήταν «Θ. Β. Ταινίες γέλιου»), είναι και οι εξής: «Βασιλιάς της γκάφας», «Καταζητείται ο Βέγγος », «Τύφλα να ‘χει ο Μάρλον Μπράντο», «Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης», «Ο πολύτεκνος», «Ένας τρελός τρελός Βέγγος », «Παπατρέχας», «Ποιος Θανάσης », «Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές», «Διακοπές στο Βιετνάμ», «Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ», «Από πού πάνε στη χαβούζα», «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι», «Ο Θανάσης και το καταραμένο φίδι», «Ο τρελός καμικάζι», «Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας», «Βοήθεια, ο Βέγγος , φανερός πράκτορας 000», «Τρελός, παλαβός και Βέγγος », «Δόκτωρ Ζι-Βέγγος », «Ποιος Θανάσης », «Θου – Βου, φαλακρός πράκτωρ», «Ενα ασύλληπτο κορόιδο».
https://youtube.com/watch?v=YHyW_tGjnTI%3Ffeature%3Doembed
Στο ενεργητικό του είχε το ντοκιμαντέρ «Χίλια χρόνια πριν», την τηλεταινία «Βήματα» και επτά τηλεοπτικές σειρές. Διακρίθηκε με το Βραβείο της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (1961) και με το βραβείο Πρώτου Ανδρικού Ρόλου από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στις ταινίες του Ντίνου Κατσουρίδη «Τι έκανες στον πόλεμο, Θανάση;» (1971) και «Θανάση , πάρε τ’ όπλο σου» (1972).
https://youtube.com/watch?v=_yd8PnuMlww%3Ffeature%3Doembed
1927
Η ευρεία Ολομέλεια της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς ψηφίζει τις θέσεις «Μπρος στον κίνδυνο του πολέμου» με κεντρικό σύνθημα: «Υπεράσπιση της κινέζικης και ρώσικης επανάστασης».
29 – 5 – 1928
Δημοσιεύεται στο Ριζοσπάστη η εισήγηση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για το 4ο Συνέδριό του.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της εισήγησης μέσα σε ένα χρόνο από το 3ο Συνέδριο (Μάρτης 1927) η δύναμη του Κόμματος διπλασιάστηκε, ενώ βελτιώθηκε και η κοινωνική του σύνθεση.
29 – 5 – 1945
Φτάνει στην Αθήνα, ύστερα από 9 χρόνια κράτησής του σε ελληνικές φυλακές και στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου της Γερμανίας, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης.
29 – 5 – 1953
Ο Νεοζηλανδός σερ Εντμοντ Πέρσιβαλ Χίλαρι και ο Νεπαλέζος Σέρπα Τένζινγκ Νόργκεϊ κατακτούν το Εβερεστ, την πιο ψηλή κορυφή της Γης, στα Ιμαλάια, ανάμεσα στην Ινδία και στο Θιβέτ.
29 – 5 – 1954
Πραγματοποιείται η πρώτη ετήσια διάσκεψη της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. η λέσχη Μπίλντερμπεργκ , λειτουργεί υπό συνθήκες πλήρους μυστικότητας και αδιαφάνειας, Στα 55 χρόνια λειτουργίας της περιβόητης Λέσχης , δεν έχει υπάρξει η παραμικρή διαρροή, σχετικά με το αντικείμενο των συνάξεών της και των συζητήσεων που πραγματοποιούνται σ’ αυτές.
Οι συμμετέχοντες στη Λέσχη , φαίνεται να έχουν δεσμευτεί με τον όρκο της σιωπής. Το στοιχείο αυτό, έχει δημιουργήσει έναν ολόκληρο μύθο για την ύπαρξη, τους στόχους και τη δράση της και έχει δώσει τροφή στην παραφιλολογία και στον μυστικισμό. Η ακροδεξιά π.χ. θεωρεί ότι στη Λέσχη έχει κυριαρχήσει ο σιωνισμός, ο οποίος μέσω αυτής, επιδιώκει την παγκόσμια κυριαρχία. Αντίστοιχες αντιλήψεις, υπάρχουν και σε άλλους πολιτικούς χώρους, αλλά και σε ξεχωριστές προσωπικότητες.
Η ιστορική όμως εξέλιξη, τα ίδια τα ιστορικά γεγονότα, δεν έχουν και δεν μπορεί να έχουν σχέση με την μεταφυσική και τον μυστικισμό. Η Λέσχη των «μυστικιστών», δημιουργήθηκε το 1954, την περίοδο δηλαδή του ψυχρού πολέμου και με σαφή αντικομμουνιστικό προσανατολισμό, ενώ μέλη της είναι οι πιο επιφανείς εκπρόσωποι του αμερικανικού και δυτικοευρωπαϊκού κεφαλαίου. Σίγουρα, όταν μαζεύονται, δεν συζητούν για το καλό της ανθρωπότητας. Γιατί αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεν θα είχαν ανάγκη να αποκρύπτουν το αντικείμενο των συζητήσεών τους. Σίγουρα αυτά που συζητούν και οι αποφάσεις που λαμβάνουν, στρέφονται ενάντια στα συμφέροντα των λαών του κόσμου. Αλλά τα μέλη της Λέσχης , δεν παύουν να εκπροσωπούν συμφέροντα, καπιταλιστικά συμφέροντα, και ως εκ τούτου, τα όσα λένε και αποφασίζουν υπόκεινται στις νομοτέλειες της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Από την άποψη αυτή, δεν υπάρχει τίποτα το μυστικιστικό και το μυστηριώδες, τίποτα που δεν μπορεί να εξηγηθεί λογικά στο φως της ανάλυσης της βασικής αντίθεσης που διέπει το καπιταλιστικό σύστημα, της αντίθεσης κεφαλαίου – εργασίας. Η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ εκπροσωπεί το δυτικοευρωπαϊκό και βορειοαμερικάνικο κεφάλαιο. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.
Η πρώτη σύνοδος της Λέσχης, σε συνθήκες πλήρους μυστικότητας, έγινε στις 29-31 Μάη του 1954 στο Οοστερμπικ της Ολλανδίας και το όνομά της το πήρε από το ομώνυμο ξενοδοχείο που φιλοξένησε της εργασίες της. Τα μέλη της Λέσχης αποτελούν την ελίτ της ολιγαρχίας της Βόρειας Αμερικής και της Δυτικής Ευρώπης, καθώς σ’ αυτή συμμετέχουν βασιλείς, βασίλισσες, πρίγκιπες, καγκελάριοι, πρωθυπουργοί, πρόεδροι, πρέσβεις, σημαντικοί υπουργοί, χρηματιστές, εκπρόσωποι μεγάλων τραπεζών, μεγαλοβιομήχανοι, ιδιοκτήτες και δημοσιογράφοι μεγάλων μέσων ενημέρωσης κλπ. Σε κάθε σύνοδο συμμετέχουν 120 μέλη, τα 2/3 από την Ευρώπη και το 1/3 από την Β. Αμερική. Για να εξασφαλίσουν την μυστικότητα των συναντήσεων, καταφεύγουν σε απομονωμένα ξενοδοχεία, ενώ στη γύρω περιοχή, λαμβάνονται δρακόντεια μέτρα ασφάλειας και τη φύλαξη αναλαμβάνουν μυστικές υπηρεσίες σε συνεργασία με την αστυνομία.
Πολλοί γνωστοί Έλληνες πολιτικοί και επιχειρηματίες έχουν συμμετάσχει στις εργασίες της Λέσχης Μπίλντερπεργκ: από το ΠΑΣΟΚ, από τη ΝΔ, από το χώρο της δημοσιογραφίας, επιχειρηματίες και καθηγητές.
Η άποψη ότι οι μεγάλες αποφάσεις για τις τύχες του κόσμου λαμβάνονται στη διαβόητη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, έχει αρκετές δόσεις υπερβολής, δεδομένου ότι δεν παίρνει υπόψη τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, οι οποίες δεν είναι δυνατό να ξεπεραστούν, αλλά και το γεγονός, ότι στο γεωπολιτικό χάρτη δεν υπάρχουν μόνο οι ΗΠΑ και η ΕΕ, αλλά και άλλοι ισχυροί παίκτες όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Ιαπωνία, και η Ινδία.
29 – 5 – 1971
Το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, με ανακοίνωσή του, καταδικάζει τις δίκες που ανήγγειλε η Χούντα σε βάρος των στελεχών του ΚΚΕ και του ΠΑΜ: Κώστα Λίτσα, Στρατή Τσαμπή, κ.α.
29 – 5 – 1980
Θύμα δολοφονικής απόπειρας πέφτει ο υπέρμαχος των πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων Βέρνον Τζόρνταν (Vernon Eulion Jordan Jr.), ο οποίος τραυματίζεται σοβαρά από τα πυρά επαγγελματία δολοφόνου που τον χτύπησε πισώπλατα, στο Φορτ Γουέιν της Ιντιάνα.
29 – 5 – 1985
Σαράντα νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες είναι ο απολογισμός βίαιων επεισοδίων που ξέσπασαν μεταξύ φιλάθλων στο στάδιο «Χέιζελ» των Βρυξελλών, λίγο πριν την έναρξη του τελικού του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης μεταξύ των ομάδων Γιουβέντους και Λίβερπουλ.
29 – 5 – 1994
Πεθαίνει στη Χιλή όπου είχε καταφύγει διωκόμενος ο πρώην ηγέτης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας Έριχ Χόνεκερ (Erich Ernst Paul Honecker -81 ετών), ΓΓ του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας από το 1971 έως το 1981 και Πρόεδρος της χώρας από το 1976 έως το 1989.
Εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κίνημα από πολύ νωρίς: το 1922 έγινε μέλος των Σπαρτακιστών και το 1929 μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας. Το 1937 καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκιση από το ναζιστικό καθεστώς. Παρέμεινε στη φυλακή μέχρι το 1945, ενώ στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε μέσα από τις γραμμές του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας.
«Τα όνειρά μας, τα δικά σας και τα δικά μου, για μια Γερμανία, στην οποία θα πραγματοποιηθεί ο όρκος αυτών που επέζησαν από το φασισμό και τον πόλεμο, δεν εκπληρώθηκαν»… «Εμείς οι κομμουνιστές δεν επιτρέπεται ποτέ να φοβόμαστε να λέμε την αλήθεια, έστω και αν αυτή δε γίνεται αμέσως αποδεκτή…». Το γράμμα που έστειλε ο ηγέτης της πρώην ΓΛΔ, Εριχ Χόνεκερ , στις 17 Ιούλη του 1991 από τη Μόσχα, όπου τότε είχε καταφύγει, και που, για άγνωστους λόγους, δεν είχε δημοσιευτεί μέχρι τότε…
29 – 5 – 1998
Η γαλλική Εθνοσυνέλευση αναγνωρίζει τη γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους το 1915 και προκαλεί τη λυσσαλέα αντίδραση της επίσημης Τουρκίας.
29 – 5 – 2010
Πεθαίνει ο Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης Ντένις Χόπερ (Dennis Hopper).
Έπαιξε σε διάφορες ταινίες -γρήγορα εξασφάλισε ένα σημαντικό ρόλο στην ταινία του Νίκολας Ρέι «Επαναστάτης χωρίς αιτία» (Rebel Without a Cause, 1955), δίπλα στον Τζέιμς Ντιν και τη Νάταλι Γουντ, «Ο Γίγαντας» (The Gian», 1956) του Τζορτζ Στίβενς και «Ο Κυρίαρχος της Γης» (The Story of Mankind, 1957), «Ο Μεγάλος Δραπέτης» (Cool Hand Luke, 1967), με πρωταγωνιστή τον Πολ Νιούμαν.
https://youtube.com/watch?v=GD0xgD9f5Fk%3Ffeature%3Doembed
Η μεγάλη στιγμή της καριέρας του ήρθε με την ψυχεδελική ταινία δρόμου «Ξένοιαστος Καβαλάρης» (Easy Rider, 1969), την οποία σκηνοθέτησε, έγραψε το σενάριο μαζί με τον Πίτερ Φόντα και τον Τέρι Σάουθερν, και πρωταγωνίστησε μαζί με τον Πίτερ Φόντα και τον άγνωστο τότε Τζακ Νίκολσον.
Μετά από χρόνια αφάνειας, η συμμετοχή του στο επικό πολεμικό δράμα του Φράνσις Φορντ Κόπολα «Αποκάλυψη Τώρα» (1979) τον έφερε και πάλι στο προσκήνιο. Το 1983, έχοντας απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά, εμφανίστηκε στο κοινωνικό δράμα του Κόπολα «Ο Αταίριαστος» (Rumble Fish). Το 1986 έλαβε την αναγνώριση των κριτικών για την ερμηνεία του του στην ταινία μυστηρίου του Ντέιβιντ Λιντς «Μπλε Βελούδο». Εκτός από τον κινηματογράφο, ασχολήθηκε με τη φωτογραφία, τη ζωγραφική και τη γλυπτική.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
30 – 5 – 1778
Πεθαίνει ο κορυφαίος Γάλλος συγγραφέας και διανοούμενος της Αναγέννησης Βολτέρος (φιλολογικό ψευδώνυμο του Φρανσουά Μαρί Αρουέ -François-Marie Arouet). Ο Βολτέρος ήταν πολέμιος του απολυταρχισμού.
Οι απόψεις του για την ελευθερία της σκέψης – την ισότητα, τη δουλεία, τους πολέμους, γίνανε οι βασικές αρχές της νέας κοινωνίας. Έδωσε το μέτρο της ελευθερίας του ατόμου – μέσα στο αστικό δημοκρατικό πολίτευμα.
30 – 5 – 1793
Τέσσερα περίπου χρόνια μετά την έκρηξη της αστικής επανάστασης στη Γαλλία, πραγματοποιείται νέα λαϊκή εξέγερση στο Παρίσι, έπειτα από την οποία εγκαθιδρύεται επαναστατική δικτατορία των Ιακωβίνων.
30 – 5 – 1814
Γεννιέται στο Πριαμούκινο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ο Μιχαήλ Μπακούνιν. Ο Μπακούνιν εμφανίζονταν σαν θεωρητικός του αναρχοκομμουνισμού με ένα κράμα ουτοπικών σοσιαλιστικών ιδεών και προυντονισμού (ο ίδιος θεωρούσε τον Προυντόν δάσκαλό του).
Στην Α΄ Διεθνή (Διεθνής Ένωση των Εργατών) ξέσπασε σφοδρή αντιπαράθεση ανάμεσα στον Κ. Μαρξ και στον Μπακούνιν γύρω από σημαντικά θεωρητικά ζητήματα σε σχέση με το κράτος, την ταξική πάλη κλπ. Ο Μπακούνιν και οι οπαδοί του έπειτα από σκληρή διαπάλη διαγράφτηκαν από τη Διεθνή.
Η Παρισινή Κομμούνα ήρθε να επιβεβαιώσει τη μαρξιστική θέση για την επαναστατική εξουσία και τα καθήκοντά της. Κατόπιν, ο Μπακούνιν συνδέθηκε με το Νετσάγιεφ, υποστηρίζοντας την ατομική τρομοκρατία και διαμορφώνοντας σχέδια εξέγερσης. Οι οπαδοί του Μπακούνιν έπαιξαν τότε σοβαρό ρόλο στο προβοκάρισμα των ταξικών αγώνων της εποχής.
30 – 5 – 1826
Πεθαίνει ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Ο Π. Π. Γερμανός ήταν ένας από τους λίγους ιεράρχες που είχαν μυηθεί στην Φιλική Εταιρία παραμονές της Επανάστασης του 1821.
Σε αυτόν αποδίδεται από την επίσημη ιστοριογραφία η ύψωση της σημαίας της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου, γεγονός όμως το οποίο είναι αναληθές και καθιερώθηκε αργότερα ως «εθνικός μύθος». Την επίμαχη ημερομηνία ο Π. Π. Γερμανός βρισκόταν στην Πάτρα, όπου έσπευσε μαζί με τους προκρίτους προκειμένου να αναλάβουν τα ηνία της Επανάστασης, που είχε ξεσπάσει ήδη από τις 21 του μηνός.
30 – 5 – 1909
Γεννιέται ο Μπένι Γκούντμαν (Benjamin ”Benny” David Goodman), Αμερικανός κλαρινετίστας, ο «βασιλιάς του σουίνγκ».
Ήταν από τους πρώτες που διηύθυνε συγκρότημα που έπαιζαν λευκοί και μαύροι.
https://youtube.com/watch?v=r2S1I_ien6A%3Ffeature%3Doembed
Ήταν μια πράξη που ερχόταν κόντρα σε μια εποχή που ο ρατσισμός ήταν «ανεπίσημη» επίσημη πολιτική της άρχουσας τάξης. Ήταν αυστηρός στη δουλειά του, πολλές φορές αυταρχικός. Η κλασική μουσική ήταν στο κέντρο του ενδιαφέροντος του.
https://youtube.com/watch?v=4zRwze8_SGk%3Ffeature%3Doembed
30 – 5 – 1913
Στο Λονδίνο υπογράφεται η συνθήκη ειρήνης μεταξύ της ηττημένης κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των νικητών Ελλάδας, Σερβίας, Βουλγαρίας και Μαυροβουνίου.
Σύμφωνα με τη Συνθήκη αυτή παραχωρούνταν στους νικητές όλα τα εδάφη που βρίσκονταν δυτικά της γραμμής Αίνου – Μηδείας, εκτός της Αλβανίας, που θα παρέμενε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ως ανεξάρτητη Ηγεμονία.
Όπως αποδείχθηκε ωστόσο η συγκεκριμένη Συνθήκη έμελλε να είναι θνησιγενής, οξύνοντας τους ανταγωνισμούς μεταξύ των αστικών τάξεων των βαλκανικών χωρών και οδηγώντας σε νέο πόλεμο για το εκ νέου μοίρασμα της περιοχής (Β’ Βαλκανικός Πόλεμος).
30 – 5 – 1925
Στη Σαγκάη οι φοιτητές οργανώνουν αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση.
Η αγγλοαμερικανική χωροφυλακή του «διεθνούς» τμήματος της πόλης ανοίγει πυρ κατά των διαδηλωτών, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας πολλούς.
Η δολοφονική αυτή επίθεση ξεσηκώνει κύμα αγανάκτησης στην Κίνα και διεθνώς. Στη Σαγκάη κηρύσσεται γενική απεργία. Αρχίζει το λαϊκό «κίνημα της 30 του Μάη»
30 – 5 – 1930
Ένοπλη εξέγερση στην Ινδοκίνα. Στο Σαμόϊ, 200 χλμ. βορειοδυτικά της Σαϊγκόν χιλιάδες αγρότες διαδηλώνουν με κόκκινες σημαίες ενάντια στους φόρους. Ακολουθούν αιματηρές συγκρούσεις με γαλλικά στρατεύματα.
Στην επαρχεία Σάντεξ ο διοικητής, υπό την πίεση των αγροτικών κινητοποιήσεων, αναγκάστηκε να αναστείλει τους φόρους και να παραχωρήσει γη.
3 – 5 – 1935
Στη Γαλλία, εκτός από το Κομμουνιστικό και το Σοσιαλιστικό Κόμμα, προσχωρούν στο Λαϊκό Μέτωπο το Ριζοσπαστικό, το Ριζοσπαστικό – Σοσιαλιστικό, το Δημοκρατικό – Σοσιαλιστικό, καθώς και διάφοροι άλλοι ανένταχτοι. Δεν μπόρεσε να εκπληρώσει τους στόχους του αφού στήριξε την αστική τάξη στα πλαίσια του αντιφασιστικού μετώπου. Δεν αμφισβήτησε τη μήτρα του καπιταλισμού που γεννάει το φασισμό. Η σύμπλευση με τα συμφέροντα της Γαλλικής αστικής τάξης την οδήγησε ακόμα και να κλείσει τα σύνορα με την Ισπανία, εγκλωβίζοντας χιλιάδες Ισπανούς μαχητές του Εμφυλίου και παραδίδοντάς τους στα χέρια των φασιστών του Φράνκο.
30 – 5 – 1941
Οι νεολαίοι Μανώλης Γλέζος και Απόστολος Σάντας κατεβάζουν τη Γερμανική σημαία από την Ακρόπολη.
30 – 5 – 1941
Από τη Γαύδο δραπετεύει ομάδα από 7 εξόριστους κομμουνιστές. Ανάμεσά τους ο Λεωνίδας Στρίγκος και ο Μάρκος Βαφειάδης.
30 – 5 – 1942
Συγκροτείται το Κεντρικό Επιτελείο του παρτιζάνικου κινήματος της ΕΣΣΔ. Η συμβολή των παρτιζάνων, που δρούσαν στα μετόπισθεν του Γερμανικού στρατού, στη γενικότερη πολεμική προσπάθεια του Σοβιετικού λαού υπήρξε ανεκτίμητη. Οι παρτιζάνοι έφτασαν να μετρούν, από 90.000 μαχητές το 1941, 550.000 το 1943.
30 – 5 – 1948
Δημοσιεύεται δήλωση της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης (Κυβέρνηση του Βουνού), στην οποία τονίζεται ότι είναι έτοιμη να δεχτεί και ενθαρρύνει οποιαδήποτε πρωτοβουλία για την ειρηνική εξομάλυνση της κατάστασης και την αποκατάσταση της δημοκρατικής ζωής στην Ελλάδα.
30 – 5 – 1949
Τμήματα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) στο Γράμμο διενεργούν δυναμική αντεπίθεση και καταλαμβάνουν τα Πατώματα της β.
Την ίδια στιγμή, άλλα τμήματα του ΔΣΕ πραγματοποίησαν αντιπερισπασμό στη Λαγκάδα – Θεοτόκο, Οξυά, Ταμπούρι – Γύφτισσα και Κάντσικο.
30 – 5 – 1950
Τη νύχτα της 30 προς 31 Μάη πραγματοποιείται στρατιωτικό πραξικόπημα από τον ΙΔΕΑ, που κατηύθυνε ο Παπάγος. Ο ίδιος το πρωί της 31/5 το σταμάτησε.
1959
Αποχωρούν από το Ιράκ οι τελευταίοι Βρετανοί ιμπεριαλιστές.
1967
Στον απόηχο αλλεπάλληλων πραξικοπημάτων και συγκρούσεων, ο στρατιωτικός διοικητής της επαρχίας Μπιάφρα της Νιγηρίας ανακηρύσσει την ανεξαρτησία της από την υπόλοιπη χώρα.
1968
Ο στρατηγός Ντε Γκολ διαλύει την Εθνοσυνέλευση και προκηρύσσει εκλογές για τις 23 Ιούνη, ενώ σε τηλεοπτικό του μήνυμα προς το γαλλικό λαό ισχυρίζεται ότι υπάρχει «κίνδυνος κομμουνιστικής δικτατορίας» και απειλεί εμμέσως με δικό του συνταγματικό πραξικόπημα και εμφύλια σύρραξη.
1974
Οι μητέρες και οι συγγενείς των πολιτικών κρατουμένων φοιτητών, με έκκληση τους προς την παγκόσμια κοινή γνώμη καταγγέλλουν τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκαν στην Ασφάλεια και στο Μπογιάτι, ζητώντας τη συμπαράσταση για τη σωτηρία τους.
30 – 5 – 1977
Πεθαίνει ο Βασίλης Ρώτας, Έλληνας λογοτέχνης, που μετέφρασε στα ελληνικά όλα τα έργα του Ουίλιαμ Σαίξπιρ.
Ο Βασίλης Ρώτας ανήκει σε κείνους τους πνευματικούς ανθρώπους που έθεσαν ως κυρίαρχο της ζωής τους την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, σε εκείνους που αφοσιώθηκαν και αγωνίστηκαν για τα ιδανικά του Μαρξισμού – Λενινισμού, στην πανανθρώπινη ιδεολογία που σταθερά και αποφασιστικά διδάσκει το ΚΚΕ. Έδωσε σκληρές μάχες, υποστήριξε τις αξίες, υπηρέτησε στον αγώνα για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, υποστηρίζοντας στην πράξη τον κοινωνικό ρόλο του καλλιτέχνη.
Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Στη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Ξεκίνησε να δημοσιεύει ποιήματα στο περιοδικό «Νουμάς» το 1908. Άρθρα, διηγήματα, κριτική θεάτρου και μαρτυρίες του δημοσιεύθηκαν στον παράνομο Τύπο στη διάρκεια της Κατοχής, στα «Ελεύθερα Νέα», στη «Βραδυνή», στην «Πρωία», στην «Εστία» και στο περιοδικό «Θέατρο» (1961-1965) και στον «Λαϊκό Λόγο» (1965-1967). Υπήρξε βασικός συνεργάτης του περιοδικού «Ελληνικά Γράμματα» και ίδρυσε μαζί με άλλους φοιτητές τη Φοιτητική Συντροφιά.
Στην πολιτιστική και ειδικά στη θεατρική δραστηριότητα που ανέπτυξε το ΕΑΜικό κίνημα, με την Παιδεία και την Τέχνη να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην ιδεολογική και πολιτική διαπαιδαγώγηση των ανθρώπων προς την κοινωνική αλληλεγγύη και ισότητα, τη συλλογική και εθελοντική δράση εκατοντάδων χιλιάδων ανδρών, γυναικών και παιδιών, η συμβολή του Βασίλη Ρώτα υπήρξε καθοριστική. Με σύμφωνο το ΕΑΜ, το 1942, ίδρυσε το Θεατρικό Σπουδαστήριο, «νόμιμο καταφύγιο» για τους ΕΠΟΝίτες. Το θέατρο του Ρώτα έγινε βήμα προβληματισμού και συνειδητοποίησης, όπου νέοι μάθαιναν για το θέατρο και συμμετείχαν σε αντιστασιακές εκδηλώσεις, με παραστάσεις σε θέατρα, πλατείες, δρόμους, και κείμενα που εξύψωναν το λαϊκό φρόνημα, ενώ οι εισπράξεις πήγαιναν στο ταμείο του αγώνα.
Την ίδια εποχή, στην ελληνική επαρχία αναπτύσσεται ένα νέο είδος θεάτρου, που υπηρετεί τους σκοπούς του αντιστασιακού αγώνα. Το «Θέατρο του βουνού». Το καλοκαίρι του 1944 ο Βασίλης Ρώτας μεταφέρει το πνεύμα θεάτρου στα βουνά. Με υπόδειξη της ΠΕΕΑ ιδρύει το «Θεατρικό όμιλο της ΕΠΟΝ Θεσσαλίας», ανταποκρινόμενος στο επίμονο αίτημα των αγωνιστών για θέατρο. Το θίασο αποτελούν επαγγελματίες ηθοποιοί, αλλά και ερασιτέχνες από τους αντάρτες. Μεταξύ αυτών, ο συγγραφέας Γεράσιμος Σταύρου, ο ηθοποιός Γιώργος Δήμας, οι Βάσης και Άννα Ξένου, ο Νικηφόρος Ρώτας, ο Αλ. Ξένος.
https://youtube.com/watch?v=dWGO2dMGNiU%3Ffeature%3Doembed
Αλλά παράλληλα και στη συνέχεια, στο νόμιμο και στον παράνομο Τύπο, ο Βασίλης Ρώτας με τα άρθρα του στηλίτευε και σάρκαζε τα κάλπικα, φώτιζε τον αναγνώστη, με σκοπό να βοηθήσει στην αυτοσυνείδησή του, να του γνωρίσει τις αληθινές αξίες της ζωής και της τέχνης. Εκείνος, ο τόσο μειλίχιος και γελαστός στις προσωπικές επαφές του, γινόταν βίαιος, σκληρός, ανελέητος, όταν έγραφε και πάλευε για ό,τι τον πονούσε. Το θέατρο, ωστόσο, είχε την προτίμησή του. Σ’ όλες τις εκφάνσεις του: σκηνική πράξη («Λαϊκό Θέατρο»), σκηνική διδαχή («Θεατρικό Σπουδαστήρι»), σκηνική κρίση (κριτικές μελέτες, άρθρα κλπ.). Εκεί επικέντρωνε τον περισσότερο δημιουργικό μόχθο του. Είτε με τα πρωτότυπα έργα του, είτε με τις μεταφράσεις του, είτε με τα δοκίμιά του. Και σ’ όλα τα έργα του ιστορούσε και υμνούσε τους αγώνες των Ελλήνων για αποτίναξη των κάθε είδους «ζυγών», για αυτογνωσία, για αδέσμευτη σκέψη, αφίμωτη έκφραση, αδούλωτο βίο…
Σε πολλά έργα του, ακολούθησε τη μορφή και τη δομή της ελληνικής τραγωδίας (όπως στα «Ελληνικά Νιάτα», 1946) ή των σαιξπηρικών ιστορικών δραμάτων («Ρήγας Βελεστινλής», 1936, «Κολοκοτρώνης», 1955) ή, πάλι, του Θεάτρου των Σκιών («Καραγκιόζικα», 1955).
Τεράστια στάθηκε η προσφορά του Ρώτα στη μετάφραση Ελλήνων και ξένων κλασικών: Αριστοφάνη (Ορνιθες, Ειρήνη), Σίλλερ (Μαρία Στιούαρτ, Δον Κάρλος), Χάουπτμαν (Η Χανέλα πάει στον Παράδεισο, Ρόζα Μπερντ), Καλδερόν (Ο Δήμαρχος της Θαλαμέας), Τίρσο δε Μολίνα (Ο Δον Τζιλ με το πράσινο παταλόνι).
Αλλά ο μεγάλος άθλος του ήταν πως δόθηκε σύψυχα στη μετάφραση του σαιξπηρικού έργου και μπόρεσε ν’ αποδώσει στη γλώσσα μας όλα τα δράματα, κωμωδίες, τραγωδίες του, όπως και όλα τα ποιήματα και σονέτα του. Από το 1927 ως τα τελευταία χρόνια του έστησε «ναόν περικαλλή», με την απόδοση των έργων του Σαίξπηρ, κρατώντας πιστά τη μορφή τους και με χυμώδη ποιητικό λόγο.
Ο Βασίλης Ρώτας πιστοποιούσε με όλο του το έργο ότι μια τέχνη που αδιαφορεί για τον ανθρώπινο πόνο και δε συμβάλλει στη δημιουργία ενός κόσμου καλύτερου, πολλές φορές, άθελά της, λειτουργεί σύμφωνα με τις επιταγές της μειοψηφίας των κοινωνικά προνομιούχων. Έτσι και στην ποίησή του.
Αρκετά ποιήματά του είναι αφιερωμένα στη θυσία επώνυμων αγωνιστών, όπως το ποίημα «Ηλέχτρα», κατάλληλο και για εφήβους και νέους (ιδιαίτερα για μαθητές Λυκείου), που είναι αφιερωμένο στη θυσία της ηρωίδας της Εθνικής Αντίστασης, Ηλέκτρας Αποστόλου.
Στο ποίημα «Διακόσια παλικάρια» απεικονίζεται ποιητικά η εκτέλεση των διακοσίων πατριωτών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, την Πρωτομαγιά του 1942.
Άλλο ένα χαρακτηριστικό της προοσωπικότητάς του είναι ότι επί χούντας, σε μεγάλη ηλικία, συνελήφθη και σιδηροδέσμιος οδηγείτο στη Γυάρο. Ο υπολοχαγός που τον συνέλαβε του είπε θρασύτατα: «Ντροπή σου γέρο»! Και ο Ρώτας του αποκρίθηκε με περηφάνια: «Παιδί μου, μπορείς να με σκοτώσεις, να με κρίνεις όμως δεν μπορείς»!
Πηγή: Ριζοσπάστης
30 – 5 – 2020
Κλιμακώνονται οι οργισμένες κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις χιλιάδων κατοίκων της Μινεάπολις, που διαμαρτύρονται για τη δολοφονία του 46χρονου Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόυντ.
Το πλήθος έβαλε φωτιά στο κεντρικό αστυνομικό τμήμα της πόλης όπου δούλευαν (προτού απολυθούν για λόγους εκτόνωσης των αντιδράσεων) οι τέσσερις αστυνομικοί που συμμετείχαν στην εν ψυχρώ δολοφονία του Τζ. Φλόιντ.
Την ίδια ώρα, δεκάδες άλλες διαδηλώσεις πραγματοποιούνταν και σε άλλα μεγάλα αστικά κέντρα των ΗΠΑ (Ν. Υόρκη, Ντένβερ, Φοίνιξ, Κολόμπους, Οχάιο, Κεντάκι), με τη διστακτικότητα των εισαγγελέων να απαγγείλουν κατηγορίες για ανθρωποκτονία από πρόθεση στον αστυνομικό να ρίχνει λάδι στη φωτιά.
Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απείλησε τον δήμαρχο της Μινεάπολις πως αν δεν σταματήσει τα επεισόδια θα στείλει την Εθνοφρουρά «να κάνει τη δουλειά όπως πρέπει». «Όταν αρχίζει λεηλασία, αρχίζουν και τα πυρά», διεμήνυσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ.
Τα ξημερώματα ο κυβερνήτης της Μινεσότα κήρυξε τελικά την πολιτεία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και κινητοποίησε την Εθνοφρουρά.
Με ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΚΣ, η ΚΝΕ “καταδικάζει τη δολοφονία του 46χρονου Αφροαμερικανού ανέργου Τζορτζ Φλόιντ, από λευκό αστυνομικό στη Μινεάπολις των ΗΠΑ. Δολοφονία που έρχεται να προστεθεί στη λίστα των ατέλειωτων θυμάτων αστυνομικής και ρατσιστικής βίας στις ΗΠΑ.
Αυτή η νέα δολοφονία, με την εικόνα του αστυνομικού με το γόνατο στο λαιμό του θύματος, ο οποίος πέθανε από ασφυξία, έχει προκαλέσει τη δίκαιη οργή και τον αποτροπιασμό εκατομμυρίων εργαζομένων και νέων στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο. Δείχνει τη βαρβαρότητα με την οποία το αστικό κράτος, στη “μητρόπολη του καπιταλισμού”, στην πολυδιαφημισμένη “δημοκρατία των ΗΠΑ”, αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους, τους ανέργους και φτωχούς – όπως ήταν ο Φλόιντ – που ψάχνουν για ένα μεροκάματο.”
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
ΙΟΥΛΗΣ
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Κοινοποιήστε