ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΣΟΒΑΡΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
Αποφασιστική αυτοτελής εργατική – λαϊκή πάλη και συμπόρευση με το ΚΚΕ
Οι σημερινές επικίνδυνες εξελίξεις σημαδεύονται από την όξυνση του ανταγωνισμού ΗΠΑ – Κίνας στην κούρσα διεκδίκησης της πρωτοκαθεδρίας στο καπιταλιστικό σύστημα, την κλιμάκωση και την πορεία ενοποίησης των ιμπεριαλιστικών πολέμων στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, την ένταση της προετοιμασίας για γενικευμένη πολεμική σύγκρουση. Η κατάσταση αυτή προκαλεί δεινά στους λαούς και διαψεύδει κατηγορηματικά τις αβάσιμες αναλύσεις που αναζητούν «οάσεις» σταθερότητας και ασφάλειας μέσα στον κόσμο που φλέγεται και οι φλόγες του επεκτείνονται σε κάθε περιοχή της υδρογείου.
Σ’ αυτές τις συνθήκες επιβάλλεται να αντιμετωπιστούν οι επιλογές και οι κινήσεις της ελληνικής και της τουρκικής αστικής τάξης, οι σχέσεις δύο ΝΑΤΟικών κρατών που ανταγωνίζονται γύρω από τη «μεγάλη ιδέα» της μετατροπής τους σε ενεργειακό – στρατιωτικό κόμβο και την κατάκτηση προνομιακής θέσης στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια, στην ευρύτερη περιοχή.
Αναμφίβολα οι ελληνοτουρκικές σχέσεις κινούνται σε τροχιά όξυνσης και μέσα από πολλά κανάλια επιχειρείται να δηλητηριαστεί η λαϊκή σκέψη από την αστική ερμηνεία των εξελίξεων, να αποκρυφτούν οι βασικές αιτίες των προβλημάτων, οι ευθύνες των αστικών τάξεων, της κυβέρνησης της ΝΔ και των άλλων κομμάτων του κεφαλαίου, να προστατευθεί το καπιταλιστικό σύστημα, των ανταγωνισμών και των πολέμων.
Στόχος της κυρίαρχης πολιτικής και προπαγάνδας είναι να εγκλωβιστεί ο λαός στη λεγόμενη «εθνική ενότητα» με τους εκμεταλλευτές του, σε εθνικιστικά συνθήματα και πολεμοκάπηλες κραυγές, να υψωθούν εμπόδια στην αυτοτελή του δράση για τα δικά του συμφέροντα.
Τώρα ακόμα περισσότερο αναδεικνύεται η σημασία του πρωταγωνιστικού ρόλου των κομμουνιστών, των φίλων του Κόμματος και της ΚΝΕ, των συμπορευόμενων με το Κόμμα, συνεχίζοντας τους αγώνες της προηγούμενης περιόδου με μεγάλη αποφασιστικότητα, δυναμώνοντας την πάλη για την ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος, συσπειρώνοντας στη δράση εργατικές – λαϊκές δυνάμεις, νέους και νέες που προβληματίζονται, και προσπαθώντας να δώσουν απαντήσεις, μέσα στον κυκεώνα της παραπληροφόρησης. Εντείνοντας τη διαπάλη με την κυβέρνηση της ΝΔ και τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα του Τσίπρα, του Βελόπουλου και τα άλλα κόμματα που με «μαϊντανό» φραστικές διαφοροποιήσεις για δευτερεύοντα ζητήματα συμπλέουν με τη στρατηγική του κεφαλαίου, την εμπλοκή της χώρας στους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ, του Ισραήλ.
Ορισμένοι σταθμοί στις ελληνοτουρκικές σχέσεις
Η ένταση ανάμεσα στα δύο κράτη έχει πίσω της μια επικίνδυνη ιστορική διαδρομή. Η Ελλάδα και η Τουρκία εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ το 1952, διατηρούν και αναπτύσσουν στρατηγικές σχέσεις με τις ΗΠΑ, διαθέτουν αμερικανικές βάσεις και συνδέονται με την ΕΕ, η Ελλάδα ως μέλος και η Τουρκία ως υποψήφιο μέλος. Πάνω στον άξονα της ευρωατλαντικής στρατηγικής διαμορφώνουν την πολιτική τους, καθορίζουν προτεραιότητες, σύμφωνα με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των καπιταλιστών.
Ο ανταγωνισμός των αστικών τάξεων έχει οδηγήσει σε εντάσεις και κρίσεις. Το 1974, με την τουρκική εισβολή – κατοχή στην Κύπρο, το 1976 και το 1987 για τις θαλάσσιες ζώνες, το 1996 στα Ιμια, το 2006 όταν τουρκικό και ελληνικό μαχητικό F-16 συγκρούστηκαν νοτιοανατολικά της Καρπάθου με αποτέλεσμα τον θάνατο του σμηναγού Κ. Ηλιάκη, το 2018 που τουρκική ακταιωρός εμβόλισε σκάφος του Λιμενικού, το 2020 με τις παραβιάσεις του ερευνητικού πλοίου «Ορούτς Ρέις» στο Καστελόριζο.
Η αστική τάξη της Τουρκίας, ενισχύοντας σταδιακά τις θέσεις της και ιδίως μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, διεύρυνε τις απαράδεκτες διεκδικήσεις στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, αξιοποιώντας τη στάση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων του ευρωατλαντισμού.
Η «καύσιμη ύλη» συσσωρεύεται και παρά τα παζάρια για συμβιβασμό οι διαφορές παραμένουν και τροφοδοτούνται από τις εξελίξεις στην περιοχή, διαμορφώνοντας όρους νέων κρίσεων, ακόμα και με τη χρησιμοποίηση στρατιωτικών μέσων.
Το συμπέρασμα είναι αδιαμφισβήτητο. Στο πλαίσιο της αστικής εξουσίας και της ΝΑΤΟικής συμμαχίας, καταπατιέται το δικαίωμα των λαών να ζήσουν ειρηνικά, οι διμερείς σχέσεις επιδεινώνονται και πολλαπλασιάζονται οι κίνδυνοι.
Οι στόχοι και η χρεοκοπία της πολιτικής των «ήρεμων νερών»
Με στόχο την ισχυροποίηση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, την αξιοποίηση της στρατιωτικής – γεωπολιτικής δύναμης της Τουρκίας στον αμερικανοΝΑΤΟικό ενεργειακό και πολεμικό σχεδιασμό, τη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο και την αποδυνάμωση των ρωσο-τουρκικών σχέσεων, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ το 2023 στο Βίλνιους της Λιθουανίας αποφασίστηκε ο λεγόμενος «Οδικός Χάρτης» για τη διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών και επιλέχθηκε το δόγμα των «ήρεμων νερών» , με την εποπτεία των ΗΠΑ.
Αναζητήθηκε συμβιβασμός όχι μόνο για τη διαφορά που αφορά την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) (κυριαρχικά δικαιώματα), αλλά αντικειμενικά και για τα χωρικά ύδατα (κυριαρχία), που είναι η «καρδιά» των θαλάσσιων ζωνών, όπως έγινε την προηγούμενη περίοδο, εν κρυπτώ, μέσω των 64 γύρων των λεγόμενων «διερευνητικών συνομιλιών» επί όλων των κυβερνήσεων, στο παζάρι για κλιμακωτά χωρικά ύδατα 6 – 10 – 12 μίλια.
Στην πράξη συζητήθηκαν στο τραπέζι οι απαράδεκτες διεκδικήσεις του τουρκικού κράτους, που αμφισβητούν τα σύνορα και τα δικαιώματα ελληνικών νησιών, θέτουν ζήτημα αποστρατικοποίησής τους, επιδιώκουν τη διχοτόμηση του Αιγαίου και θεωρούν τη μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης τουρκική, σε αντίθεση με τις Συνθήκες της Λοζάνης (1923) και των Παρισίων (1947), που καθόρισαν τα σύνορα της περιοχής.
Μόνο το ΚΚΕ αποκάλυψε τεκμηριωμένα την επικίνδυνη ουσία αυτών των σχεδιασμών από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων και προειδοποίησε πως τα «ήρεμα νερά», λόγω των αντιθέσεων και των γενικότερων ανταγωνισμών στην περιοχή και της συμμετοχής της Ελλάδας και της Τουρκίας στους αστικούς ενεργειακούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς σχεδιασμούς, θα μετατραπούν σε ταραγμένα, όπως γίνεται σήμερα.
Τα «ήρεμα νερά» και η σχετική «Διακήρυξη των Αθηνών» ως «δεκανίκι» τους έχουν καταρρεύσει και η κυβέρνηση της ΝΔ καταφεύγει σε αλχημείες, υποστηρίζοντας μια σειρά από μύθους, όπως:
Μύθος 1ος: «Μειώθηκαν οι τουρκικές παραβιάσεις στο Αιγαίο», αλλά η μείωση των παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου είχε προσωρινό χαρακτήρα. «παρακολουθούσαν» την εξέλιξη των παζαριών. Μέσα στο 2025 σημειώθηκε αυξητική τάση και έφτασαν στις 463 τον Αύγουστο του 2026, ενώ διαρκείς είναι οι παραβιάσεις των χωρικών υδάτων, που ακόμα και τον «μήνα του μέλιτος» το 2024 ανήλθαν σε 2.499, και το 2025 σε 2.988.
Μύθος 2ος: «Δόθηκε το χρονικό περιθώριο στην Ελλάδα να υλοποιήσει το εξοπλιστικό της πρόγραμμα και να ισχυροποιήσει τις Ενοπλες Δυνάμεις. Ομως οι σχεδιασμοί για τους νέους εξοπλισμούς, που πληρώνει πανάκριβα ο λαός με πάνω από 30 δισ. ευρώ («Ατζέντα 2030»), κινήθηκαν παράλληλα με την έναρξη και την πορεία του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία. Με ΝΑΤΟικές προδιαγραφές, ενταγμένοι στη συμμετοχή της Ελλάδας σε γενικότερες ιμπεριαλιστικές αποστολές εκτός συνόρων, όπως η αποστολή της πυροβολαρχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία για τη φύλαξη του ενεργειακού κολοσσού της «Aramco» από ιρανικά αντίποινα, ελληνικών φρεγατών στην Ερυθρά Θάλασσα για τα συμφέροντα των εφοπλιστών, ή φρεγατών και πολεμικών αεροσκαφών στην Κύπρο για την προστασία των βρετανικών βάσεων και των αμερικανικών υποδομών.
Με αυτόν τον προσανατολισμό η κυβέρνηση της ΝΔ μιλάει προκλητικά για την καλλιέργεια «κουλτούρας φέρετρων», με τη στήριξη της βολικής αντιπολίτευσης κομπάζει για την ικανότητα «προβολής ισχύος» και παρουσιάζεται ως «πάροχος ασφαλείας» σε άλλα κράτη, σύμφωνα με τους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς.
Οι αστικές τάξεις σχεδιάζουν με κριτήριο το κυνηγητό του κέρδους. Αυτό υπαγορεύει τη στάση της κυρίαρχης πολιτικής, των φιλελεύθερων, σοσιαλδημοκρατικών ή άλλων αστικών κυβερνήσεων και κομμάτων, στην Ελλάδα ή στην Τουρκία, σε κάθε καπιταλιστικό κράτος. Οι στόχοι της γεωστρατηγικής αναβάθμισης είναι επιθετικοί, καθορίζονται από τα συμφέροντα, τις επιδιώξεις των μονοπωλίων και την επέκταση της δράσης τους στο έδαφος του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, είναι σε κάθετη αντίθεση με τα λαϊκά συμφέροντα. Η αποκλειστική αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων για την προστασία της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας έρχεται σε αντιπαράθεση με τον ρόλο της Ελλάδας στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, το Ισραήλ. Από αυτό προκύπτει ο επιθετικός χαρακτήρας του γενικότερου εξοπλιστικού προγράμματος, όσο κι αν η κυβέρνηση προσπαθεί να το βαφτίσει «αμυντικό».
Μύθος 3ος: Η τοποθέτηση πως τα «ήρεμα νερά» διαμόρφωσαν προϋποθέσεις «για την επανεκκίνηση των άτυπων συζητήσεων για το Κυπριακό» δεν αντέχει σε κριτική, όχι μόνο γιατί τέτοιες απόπειρες έγιναν και την προηγούμενη περίοδο, αλλά κυρίως γιατί με την παρέμβαση των ΗΠΑ και της ΕΕ, με ευθύνη της αστικής τάξης της Κύπρου και της Ελλάδας έχει επιλεχθεί η διχοτομική λύση των «δύο συνιστώντων κρατών», νομιμοποιώντας τις συνέπειες της τουρκικής εισβολής και κατοχής.
Μέτωπα της νέας κλιμάκωσης
Αυτήν την περίοδο προβάλλεται ιδιαίτερα ο βασικός κορμός των διεκδικήσεων του τουρκικού κράτους, με νέα στοιχεία, στο πλαίσιο του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», που συνιστά ευθεία αμφισβήτηση των συνόρων και των κυριαρχικών δικαιωμάτων μεγάλου αριθμού ελληνικών νησιών.
Πρώτο, με την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ συμφωνούν όλα τα αστικά κόμματα και συμπλέουν με την κυβέρνηση, ενώ το ΚΚΕ την αντιμετωπίζει ως έργο που υπηρετεί τα συμφέροντα των μονοπωλίων και όχι του λαού, ο οποίος καταβάλλει βαρύ οικονομικό τίμημα και υποφέρει από την ενεργειακή φτώχεια. Συνδέεται με τον γενικότερο ενεργειακό σχεδιασμό της ΕΕ, για την «πράσινη μετάβαση», είναι μέρος των ιμπεριαλιστικών αναδιατάξεων στην περιοχή και προκαλεί όξυνση των αντιπαραθέσεων ανάμεσα στην Τουρκία και στο συμμαχικό μπλοκ Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, με γεωπολιτικό ρίσκο υψηλού επιπέδου.
Αυτό επιβεβαιώθηκε με τα γεγονότα στην περιοχή Κάσου -Καρπάθου τον Ιούλη του 2024, όταν αποχώρησε το ιταλικό ερευνητικό πλοίο «levoli Relume», κάτω από την πίεση τουρκικών πολεμικών πλοίων και την παρεμπόδιση υποθαλάσσιων ερευνών σε ελληνικές θαλάσσιες ζώνες και διεθνή ύδατα. Η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της έκρυψαν την αλήθεια. Ισχυρίστηκαν πως το ιταλικό ερευνητικό αποχώρησε όταν οι έρευνες ολοκληρώθηκαν, αλλά η βυθομέτρηση και άλλες εργασίες για την προετοιμασία της πόντισης του καλωδίου θα συνεχιστούν, πυροδοτώντας νέες εντάσεις.
Σήμερα προβάλλεται η ελληνογαλλική συμμαχία και ανακαλύφθηκε ο νέος «σωτήρας», η γαλλική πολυεθνική εταιρεία «Meridiam», που αναπτύσσει οικονομικές δραστηριότητες στην τουρκική αγορά, της τάξης των 2,3 δισ. ευρώ, ενώ αναζητείται σενάριο νέου συμβιβασμού με τις τουρκικές αρχές για τη διεξαγωγή των σχετικών ερευνών.
Δεύτερο, μέσα στον Αύγουστο η Τουρκία εξέδωσε προεδρικά διατάγματα για την ανακήρυξη δύο «εθνικών θαλάσσιων πάρκων» πέρα από τα δικά της χωρικά ύδατα, σε περιοχές που καλύπτει η ελληνική υφαλοκρηπίδα. Το ένα μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης και το άλλο πλησίον του συμπλέγματος της Μεγίστης, που αποκλείει το Καστελόριζο από τη Ρόδο και τα Δωδεκάνησα και το εγκλωβίζει στον τουρκικό σχεδιασμό.
Πρόκειται για επιλεγμένους στόχους που αποτυπώνουν στην πράξη την αμφισβήτηση του δικαιώματος των ελληνικών νησιών σε Υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, διασπούν το ενιαίο της ελληνικής επικράτειας, θέτοντας αυθαίρετα πως η μέση γραμμή για τις θαλάσσιες ζώνες καθορίζεται από τις ηπειρωτικές ακτές των δύο κρατών.
Η εξέλιξη αυτή εκθέτει την κυβέρνηση για τη Συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωών με την Ιταλία (αποδοχή μειωμένης επήρειας ελληνικών νησιών) και τη Συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου για τη μερική οριοθέτηση ΑΟΖ που διχοτομεί τη Ρόδο, αφήνοντας ακάλυπτη την περιοχή του Καστελόριζου, στην οποία δρομολογούνται πολύ επικίνδυνες εξελίξεις.
Η υπόθεση της χωροθέτησης και των περιβαλλοντικών πάρκων έχει «προϊστορία». Τον Απρίλη του 2025 το ελληνικό κράτος κατέθεσε στην ΕΕ σχέδιο «Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού» και στη συνέχεια ανακοίνωσε τη δημιουργία δύο «Θαλάσσιων Περιβαλλοντικών Πάρκων» στο Ιόνιο και στις Νότιες Κυκλάδες, πεδίο δράσης επιχειρηματικών συμφερόντων, ενεργειακών, τουριστικών και άλλων ομίλων, εφησυχάζοντας τον λαό για τις αντιδράσεις του τουρκικού κράτους, που πρόβαλλε από τότε τη δική του εκδοχή για Χωροταξικό Σχεδιασμό και Περιβαλλοντικά Πάρκα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Τρίτο, στη βάση αυτών και άλλων τετελεσμένων προετοιμάζεται νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα», το οποίο σύμφωνα με δημοσιεύματα θα φέρει στη Βουλή η κυβέρνηση Ερντογάν μέσα στο φθινόπωρο και ενδεχομένως θα χρησιμοποιηθεί για την ένταξη των απαιτήσεων του γειτονικού κράτους στο «εθνικό δίκαιο», που θα κληθούν να το υπερασπιστούν στο πεδίο οι τουρκικές Ενοπλες Δυνάμεις, διαμορφώνοντας όρους κλιμάκωσης των αντιπαραθέσεων.
Τέταρτο, επανέρχεται επίμονα η απαράδεκτη αξίωση για την αποστρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών και αμφισβητείται το αναφαίρετο δικαίωμα στην άμυνά τους σε συνθήκες μόνιμων απειλών, παρουσίας της τουρκικής στρατιάς του Αιγαίου, προβολής της αποβατικής ικανότητας της γειτονικής χώρας και της πρόσφατης μεταφοράς ταξιαρχίας καταδρομών στις ακτές απέναντι από τη Σάμο.
Πέμπτο, η διατήρηση της τουρκικής κατοχής στην Κύπρο αποτελεί πηγή χρόνιας αντιπαράθεσης, και αυτήν την περίοδο διασταυρώνεται η ΝΑΤΟποίηση – στρατιωτικοποίηση του νησιού με τα ενεργειακά σχέδια και την αναβάθμιση των στρατιωτικών υποδομών στα Κατεχόμενα, την εγκατάσταση μονάδων drones στο αεροδρόμιο του Λευκόνοικου ή ακόμα τη στάθμευση μαχητικών F-16 στο αεροδρόμιο της Τύμπου κ.ά.
Εκτο, από το 1995 παραμένει σε ισχύ η απόφαση της τουρκικής εθνοσυνέλευσης, το casus belli (αιτία πολέμου), σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο έως τα 12 μίλια, σύμφωνα με τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ στην αιτία πολέμου έχει περιληφθεί και η περιοχή της Κρήτης. Συνεπώς, αποκτά άλλες διαστάσεις η ανακοίνωση της κυβέρνησης για την επέκταση των χωρικών υδάτων από την Πελοπόννησο έως νότια – δυτικά της Κρήτης, ενδεχομένως και ανατολικά, σε μια περιοχή όπου εκδηλώνονται έντονες αντιθέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Λιβύη και παρεμβαίνει το απαράδεκτο τουρκολιβυκό Σύμφωνο. Σε κάθε περίπτωση, οι αστικές μεγαλοστομίες ότι «η χώρα μεγαλώνει» γίνονται από τη σκοπιά των συμφερόντων των οικονομικών ομίλων, συνδέονται με τις μπίζνες τους και δεν έχουν καμία σχέση με τα συμφέροντα του λαού, που μπορεί να βρεθεί μπροστά σε περιπέτειες.
Εβδομο, πολύ σοβαρός παράγοντας στην όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων είναι η στρατηγική, οικονομική και πολιτική συμμαχία της Ελλάδας με το κράτος – δολοφόνο Ισραήλ, που διατηρεί για δεκαετίες την κατοχή σε παλαιστινιακά εδάφη και ευθύνεται για τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, τις επιθέσεις κατά του Ιράν, τα εγκλήματα στον Λίβανο, την κατοχή λιβανέζικων και συριακών εδαφών. Η ελληνική κυβέρνηση με τη συνενοχή του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, με τον Τσίπρα ή στη συνέχεια, καμαρώνει για τις σχέσεις αυτές και βάζει τη χώρα στη δίνη των ανταγωνισμών των αστικών τάξεων του Ισραήλ και της Τουρκίας για τον έλεγχο της Συρίας και της ευρύτερης περιοχής, τους ενεργειακούς και πολεμικούς σχεδιασμούς.
Η κατάσταση περιπλέκεται μετά την υπογραφή της Συμφωνίας Ελλάδας – Ισραήλ για την αποκαλούμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα», που θα στοιχίσει στον λαό 3 δισ. ευρώ. Η Συμφωνία αυτή είναι μέρος της πολεμικής προετοιμασίας, σε αντιστοίχιση με τις ΝΑΤΟικές ανάγκες στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία, και συνδέει την αεράμυνα της χώρας με τα συμφέροντα και τις γεωπολιτικές επιδιώξεις του Ισραήλ, που θα διατηρήσει τον βασικό έλεγχο του συστήματος. Στο πλαίσιο αυτών των σκοπιμοτήτων προκρίθηκε ένα σύστημα που αποδείχθηκε ανίκανο να αντιμετωπίσει ιρανικούς πυραύλους και drones, και έχει ιδιαίτερη σημασία η παρέμβαση του ΚΚΕ, που με Ερώτηση στη Βουλή απαιτεί την ακύρωση της Συμφωνίας και τη διεξαγωγή ουσιαστικής συζήτησης.
Πιθανή η κρίση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις με απρόβλεπτες συνέπειες
Διάφοροι αναλυτές προσπαθούν να προσδιορίσουν τα όρια ανάμεσα στην ένταση και σε ένα θερμό επεισόδιο που μπορεί να εξελιχθεί σε στρατιωτική σύγκρουση, όμως τα γεγονότα δεν επιτρέπουν ακροβατισμούς.
Οι αναφορές και των δύο πλευρών για «προβολή ισχύος στο πεδίο» προετοιμάζουν το έδαφος και ο λαός δεν μπορεί να γίνει θεατής, να συρθεί στο πολεμικό σφαγείο για τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας. Η κυβέρνηση και οι άλλες πολιτικές δυνάμεις παίζουν με τη φωτιά. Καλλιεργούν ψεύτικες προσδοκίες ποντάροντας στις ΗΠΑ, στο ΝΑΤΟ, στην ΕΕ και στις άλλες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, που προωθούν τα δικά τους συμφέροντα στην περιοχή και διατηρούν στρατηγικές σχέσεις με την αστική τάξη της Τουρκίας, στον ανταγωνισμό και την πολεμική προετοιμασία με τη Ρωσία και την Κίνα.
Η μεσολάβησή τους σε περίπτωση ελληνοτουρκικής διένεξης έχει δοκιμαστεί. Η κρίση των Ιμίων εκτονώθηκε προσωρινά με την παρέμβαση των Αμερικανών και ο συμβιβασμός της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ καταγράφηκε με το γνωστό «όχι πλοία, όχι σημαίες, όχι στρατεύματα», αναγνωρίζοντας ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή και επιτείνοντας το «γκριζάρισμα». Οι προσδοκίες από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες είναι «καμένες από χέρι», όπως άλλωστε έχει αποδειχθεί με τη διατήρηση της κατοχής στην Κύπρο. Ο ισχυρισμός πως οι ευρωτουρκικές μπίζνες θα λειτουργήσουν θετικά στο ελληνοτουρκικό μέτωπο είναι αβάσιμος. Η ΕΕ την ώρα που εκφράζει την «αλληλεγγύη» της στην Ελλάδα αναπτύσσει ταχύτατα πολύμορφες οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές σχέσεις με την Τουρκία, και ισχυρά καπιταλιστικά κράτη – μέλη της, όπως Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία κ.ά. εκτελούν πολεμικές δοσοληψίες εκατοντάδων δισ. ευρώ, υλοποιούν μεγάλα πακέτα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων.
Η προσπάθεια της αστικής προπαγάνδας να υποβαθμίσει τον ρόλο του τουρκικού κράτους στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, αναμασώντας τα περί «απομόνωσης», στοχεύουν στον εφησυχασμό και στην παραπλάνηση του λαού. Γιατί είναι γνωστό πως η Τουρκία αποτελεί τη δεύτερη στρατιωτική δύναμη στο ΝΑΤΟ, διαθέτει ισχυρή πολεμική βιομηχανία, παράγει και αγοράζει σύγχρονα όπλα και διατηρεί ισχυρές συμμαχίες. Διεισδύει και επιδρά στις συμμαχίες που χτίζει η ελληνική αστική τάξη, όπως αποδεικνύεται με την αναβάθμιση των σχέσεων της Τουρκίας με την Αίγυπτο και με τη «Συμφωνία της Μέκκας» με το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία, με την οποία η ελληνική κυβέρνηση έχει συνάψει στρατηγικές σχέσεις και έχει στείλει από το 2021 πυροβολαρχία Patriot. Οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες είναι εχθρικές απέναντι στους λαούς, διατάσσονται και αναδιατάσσονται και ο λαός μας δεν μπορεί να δείξει καμία εμπιστοσύνη.
Σοσιαλισμός για αμοιβαία επωφελείς σχέσεις των λαών
Μέσα στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών απαιτείται να αντιμετωπιστούν μαχητικά οι πρακτικές της χειραγώγησης, όπως αυτές που παρουσιάζουν τη χώρα ως «πυλώνα ασφάλειας και ειρήνης», οι προτροπές του υπουργού Εξωτερικών «να νιώθει περήφανος ο λαός» για την κυβερνητική πολιτική, ή οι εκβιασμοί περί «σταθερής κυβέρνησης» που θα προωθεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου στη βάση του αστικού σχεδιασμού «Ελλάδα 2030». Τέτοιου είδους παρεμβάσεις θα πληθαίνουν αντίστοιχα με το βάθεμα της εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την κλιμάκωση της έντασης με την Τουρκία, με στόχο να εγκλωβιστεί ο λαός στην κυρίαρχη πολιτική.
Η στρατηγική που διαχειρίζεται και εκτοξεύει την καπιταλιστική εκμετάλλευση, καταπατά τις εργατικές – λαϊκές ανάγκες και καταδικάζει τον λαό σε άθλιους μισθούς και συντάξεις, στην ακρίβεια και στη φτώχεια, και τον ρίχνει στα «σαγόνια» των καπιταλιστικών κρίσεων, δεν μπορεί να εξασφαλίσει την ειρήνη και τη λαϊκή ευημερία.
Καμία εμπιστοσύνη στην αστική τάξη, στο κράτος της, στις κυβερνήσεις και στα κόμματα που υπηρετούν τα συμφέροντά της. Συμπόρευση με το ΚΚΕ, οργάνωση και μαζική πάλη ενάντια στην εμπλοκή της χώρας, για το ξήλωμα των αμερικανικών βάσεων και την ακύρωση της σχετικής ελληνοαμερικανικής συμφωνίας, την επιστροφή των Ενόπλων Δυνάμεων από ιμπεριαλιστικές αποστολές στο εξωτερικό, την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, λαϊκή καταδίκη της επίσκεψης στην Ελλάδα του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Ρούμπιο, για τον 6ο γύρο του «στρατηγικού διαλόγου» που ξεκίνησε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίζει η ΝΔ.
Καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους. Η πατρίδα των παραγωγών του πλούτου, της εργατικής τάξης, της αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων της πόλης και των παιδιών τους, είναι σε αντίθεση με την πατρίδα των εκμεταλλευτών και των πολιτικών τους εκπροσώπων, που με τις πράξεις και τους σχεδιασμούς τους οδηγούν τον λαό στο πολεμικό μακελειό.
Η υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας συνδέεται με την πάλη για το ξερίζωμα της εκμετάλλευσης και των αιτιών των ιμπεριαλιστικών πολέμων, με την πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, που είναι ο μοναδικός δρόμος για την ανάπτυξη αμοιβαία επωφελών σχέσεων με τους άλλους λαούς, που δεν έχουν τίποτα να μοιράσουν. Αυτή είναι πατριωτική και διεθνιστική προσφορά σε πλήρη αντιστοιχία με τα εργατικά – λαϊκά συμφέροντα. Απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, προβάλλει η κοινή πάλη των λαών και αποκτά μεγάλη σημασία η πρόσφατη κοινή ανακοίνωση του ΚΚ Τουρκίας και του ΚΚΕ, το κάλεσμα για καμία αλλαγή των συνόρων και των Συνθηκών που τα καθορίζουν, εκφράζοντας την απαίτηση να γίνει σεβαστή η θέληση των δύο γειτονικών λαών πως επιθυμούν και διεκδικούν να ζήσουν ειρηνικά, και με τον κοινό τους αγώνα μπορούν να γίνουν πρωταγωνιστές, να ανοίξουν τον δρόμο της ανατροπής του συστήματος της εκμετάλλευσης και των πολέμων, για τη νέα σοσιαλιστική κοινωνία.
Του
Γιώργου ΜΑΡΙΝΟΥ
Μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ
Πηγή : Ριζοσπάστης 26 – 27 / 26 – 27 / 2026