ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
- Συντάκτης άρθρουΑπό τον/την George Panagoulis
- Ημ. δημοσίευσης1 Σεπτεμβρίου 2025
- 1 σχόλιοστο ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
1 – 9 – 1824
Γεννιέται ο ποιητής και πολιτικός Αριστοτέλης Βαλαωρίτης.

Παρακολούθησε τα βασικά του μαθήματα στη Λευκάδα πριν βρεθεί το 1838 οικότροφος στην Κέρκυρα, υπό την εποπτεία του ελληνιστή Ιωάννη Οικονομίδη. Στη συνέχεια σπούδασε στην Ιόνιο Ακαδημία, με την επίβλεψη του Κωνσταντίνου Ασώπιου. Τελείωσε την Ακαδημία 17 ετών, και, κατά τα συνήθη των ευκατάστατων Eπτανησίων της εποχής, ταξίδεψε στη βόρειο Ιταλία και την Ελβετία με τον πατέρα του.
Ο Βαλαωρίτης παρακολούθησε μαθήματα στο «Κολέγιο» της Γενεύης, και από το 1844 έως το 1846 βρίσκεται στο Παρίσι, όπου σπουδάζει Νομικά. Κατόπιν πηγαίνει στην Πίζα, συνεχίζοντας τις νομικές σπουδές, αλλά και αναπτύσσοντας πολιτική δραστηριότητα, στο πλευρό των φιλελεύθερων επαναστατών. Είναι η περίοδος που οι Ιταλοί δίνουν το δικό τους αγώνα για την απελευθέρωση από τους Αυστριακούς και την εθνική συγκρότηση. Το 1847 συλλαμβάνεται στη Βενετία, για αντιστασιακή δράση. Το 1852 επιστρέφει στη Λευκάδα και μπαίνει στο στίβο της πολιτικής.
1 – 9 – 1854
Γεννιέται ο Γερμανός συνθέτης Έγκελμπερτ Χούμπερντινκ (Engelbert Humperdinck).

Δημοφιλές έργο του ήταν η παραμυθένια όπερα Χάνσελ και Γκρέτελ.
1 – 9 – 1922
Γεννιέται ο Ιταλός ηθοποιός Βιτόριο Γκάσμαν (Vittorio Gassman).

Σπούδασε θέατρο και με αυτό άρχισε την καριέρα του, ερμηνεύοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους (λ.χ Άμλετ, Οθέλλος). Ο μεταπολεμικός ιταλικός κινηματογράφος δε θα μπορούσε παρά να αξιοποιήσει το μεγάλο υποκριτικό ταλέντο, αλλά και την ανδρική λάμψη του Γκάσμαν. Έτσι ο κινηματογράφος τον «τράβηξε» από το θέατρο, αποσπώντας μοναδικής εμβέλειας ερμηνείες του (λ.χ στο «Κλέψας του κλέψαντος», «Μπρανκαλεόνε», «Ο φαμφαρόνος», «Αρωμα γυναίκας» και πολλές άλλες).
Η διεθνής κινηματογραφική φήμη του έφθασε στο Χόλιγουντ, όπου πήγε στις αρχές της δεκαετίας του ’50 και συνεργάστηκε για ταινίες όπως το «Πόλεμος και Ειρήνη». Στην Αμερική έκανε τον πρώτο του γάμο με την Αμερικανίδα ηθοποιό Σέλεϊ Ουίντερς, με την οποία χώρισε γρήγορα. Από τους τρεις γάμους του απέκτησε τέσσερα παιδιά. Προς τα τέλη της δεκαετίας του ’70, θέλοντας να γυρίσει στο θέατρο δημιούργησε έναν περιοδεύοντα θίασο, που δεν είχε και μεγάλη τύχη, και δραματική σχολή.
1 – 9 – 1939
Τα χαράματα της 1ης Σεπτεμβρίου 1939, στις 4:45, τα γερμανικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Πολωνία. Αρχίζει ο Β’ παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος.

1 – 9 – 1984
Πεθαίνει ο συγγραφέας και νομικός Ασημάκης Πανσέληνος.

Σπούδασε νομικά (και συμπληρωματικά κοινωνιολογία, ψυχολογία και λογοτεχνία) στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως δικηγόρος.
Το 1921 βραβεύτηκε για ένα αφήγημά του στο περιοδικό Μυτιληνιός του Θεόδωρου Θεοδωρίδη (Ντορή Ντόρου), όπου στη συνέχεια θα δημοσιεύσει ποιήματα και πεζά.
Ο Πανσέληνος ως δικηγόρος της Εργατικής Βοήθειας έτρεχε στη δεκαετία του ’30 κάθε μέρα στα δικαστήρια για να υπερασπιστεί απεργούς εργάτες, που «τους πιάνανε κατοσταριές κατοσταριές», όπως έλεγε, και τους καθίζανε στο σκαμνί.
Βάζοντας τους συνήθως δυο χρόνια φυλακή και δυο εξορία, ποινές που μετά τη φυλακή, την εξορία εκτίανε στα ξερονήσια, από τα οποία πολλοί δε γυρίζανε.
Στους αγώνες του κατά του «Ιδιώνυμου», ο Ασημάκης Πανσέληνος εμπνεύστηκε το παρακάτω ποίημα.
ΤΡΙΜΕΛΕΣ ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΟΔΙΚΕΙΟΝ
Πάνω στην ξύλινη έδρα καθισμένοι,
μια γνώμη, μια καρδιά ευχαριστημένη,
τρεις ομοιόμορφοι, ήσυχοι ανθρωπάκοι
κι ο εισαγγελεύς, με Φαϊρμπανξ μουστάκι!
Ένας εργάτης κάθεται στο μπάγκο,
από ένα σπάγκο, κρέμεται ο Χριστός
κι απ’ το Χριστό κρεμιέται, δίχως σπάγκο,
το Καθεστώς!
«Εσύ ήσουν αρχηγός στην απεργία»;
– «Αυτό για μένα θα ήτανε τιμή».
«Και τι σας φταίει το Κράτος κι η Θρησκεία»;
– «Βοηθούν όσους μας κλέβουν το ψωμί»!
Ο πρόεδρος είναι μάνα στη δουλειά του
κι είναι αυστηρός στα ήθη και στους τρόπους,
κοιτάει το νόμο μέσα απ’ τα γυαλιά του
και μέσα από το νόμο τους ανθρώπους.
«Δυο χρόνια φυλακή και δυο εξορία»!
Και τον ακούει ο εργάτης καθιστός,
κλαίει μια γριούλα με ήρεμη πικρία,
μειδιά κάτου απ’ τη σκόνη του ο Χριστός.
Πάνω στην ξύλινη έδρα καθισμένοι,
μια γνώμη, μια καρδιά ευχαριστημένη,
δικάζουνε τον κλέφτη, τον αλήτη
κι απέ παίρνουν το τραμ και πάνε σπίτι.
Τρων και μιλάν για το Αδικο με πάθος,
διδάσκουν τα παιδιά τους ηθική,
βέβαιοι αυτοί πως είναι κατά βάθος
πιο τίμιοι απ’ όσους κλειούν στη φυλακή.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου φυλακίστηκε από το καθεστώς λόγω της δράσης του ενώ κατά την περίοδο της Κατοχής ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, για την οποία και φυλακίστηκε από τους Ιταλούς στις φυλακές Αβέρωφ. Στα Δεκεμβριανά συνελήφθη από τους Άγγλους, δραπέτευσε όμως από το Χασάνι, όπου κρατείτο, το 1945. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο εκλέχτηκε το 1950 βουλευτής Λέσβου με την ΕΔΑ.
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
2 – 9 – 1872
Πραγματοποιείται στη Χάγη το 5ο Συνέδριο της Α’ Διεθνούς (2-7/9/1872), που χαρακτηρίστηκε από τη σφοδρή σύγκρουση σοσιαλιστών (Κ. Μαρξ) και αναρχικών (Μ. Μπακούνιν) και το οποίο έληξε με νίκη των σοσιαλιστών και την αποβολή του Μπακούνιν από τη Διεθνή.

Ως συνέπεια, οι αναρχικοί ανακήρυξαν το συνέδριο άκυρο και προχώρησαν στη σύγκληση χωριστού συνεδρίου λίγες μέρες αργότερα στο Σεν Ιμιέρ.
2 – 9 – 1877
Πεθαίνει ο μπουρλοτιέρης της Επανάστασης του 1821 Κωνσταντίνος Κανάρης, κατόπιν ναύαρχος και πέντε φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας.

2 – 9 – 1901
Γεννιέται ο μεγάλος υπερρεαλιστής ποιητής Ανδρέας Εμπειρίκος.

Το 1909 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές έφυγε για την Ευρώπη. Το 1925 θα βρεθεί στο Παρίσι για να σπουδάσει ψυχαναλυτής.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1931 και το ’35 δίνει την πρώτη του διάλεξη για τον υπερρεαλισμό, γεγονός ιδιαίτερα προκλητικό για εκείνη την εποχή. Την ίδια χρονιά θα εκδώσει την ποιητική του συλλογή «Υψικάμινος». Το 1945 θα έρθει η «Ενδοχώρα», ποιήματα γραμμένα ανάμεσα στα 1934 και 1937. Μετά το θάνατό του, το 1980 θα εκδοθεί η «Οκτάνα», συλλογή πεζόμορφων ποιημάτων γραμμένα από το 1941 έως το 1965. Στα πεζογραφήματά του ανήκει ο «Μέγας Ανατολικός».
2 – 9 –1910
Πεθαίνει ο Γάλλος ζωγράφος του Μεταϊμπρεσιονισμού Ανρί Ρουσσώ (Henri Rousseau).
Ήταν αυτοδίδακτος και γνωστός ως «Le Douanier» (Ο Τελώνης) λόγω του επαγγέλματός του.

2 -9 – 1937
Πεθαίνει ο Έλληνας γλύπτης, ζωγράφος και καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Θωμάς Θωμόπουλος.

Το 1923, ο Θωμάς Θωμόπουλος, αντέγραψε σε γύψο πολλά έργα του Χαλεπά και τα παρουσίασε στην Ακαδημία Αθηνών το 1925, με αποτέλεσμα να βραβευθεί ο Χαλεπάς το 1927 με το Αριστείο των Τεχνών.


2 – 9 – 1944
Σχηματίζεται κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου.
Σε αυτή, το ΕΑΜ και η ΠΕΕΑ εκπροσωπούνται με 6 υπουργούς (τους Α. Σβώλο – Οικονομικών, Γ. Ζέβγο – Γεωργίας, Μ. Πορφυρογένη – Εργασίας, Ν. Ασκούτση – Δημοσίων Έργων και Η. Τσιριμώκο – Εθνικής Οικονομίας) και 1 υφυπουργό (τον Α. Αγγελόπουλο – Οικονομικών).

Η Κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» ήταν προϊόν της Συμφωνίας του Λιβάνου (Μάης 1944) και αντικατόπτριζε το πρόβλημα στρατηγικής του ΚΚΕ την περίοδο της Κατοχής και της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης.
Ως αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής, δεν αξιοποιήθηκε το γεγονός ότι ο λαός ήταν ένοπλος, ενώ είχαν διαμορφωθεί φύτρα εξουσίας (λαϊκή αυτοδιοίκηση, δικαιοσύνη, παιδεία, κ.α.), που θα μπορούσαν αν εξελιχθούν σε πυρήνες της επαναστατικής δράσης για την καθολική σύγκρουση, με στόχο την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.
2 – 9 – 1984
Πεθαίνει ο κομμουνιστής ηθοποιός Μάνος Κατράκης.

Από την πρώτη του κιόλας εμφάνιση στο θέατρο το 1928, φανέρωσε το υποκριτικό του ταλέντο και ανέβηκε γρήγορα την κλίμακα της θεατρικής ιεραρχίας, για να καταλάβει μια δεσπόζουσα θέση ανάμεσα στους κορυφαίους ηθοποιούς μας.

Περισσότερα από 50 χρόνια συνεχούς προσφοράς στο θέατρο, με στόχους υψηλούς, με ερμηνείες συγκλονιστικές, με βραβεία και κριτικούς επαίνους.

Με το μεγαλόπρεπο ανάστημά του και τη βαριά κρυστάλλινη φωνή του απέδειξε τις υποκριτικές του ικανότητες κυρίως σε ρόλους τραγικούς, όπως στον «Προμηθέα Δεσμώτη» που παρουσίασε τελευταία φορά το 1976.

Πρωταγωνίστησε σε πολύ σημαντικούς ρόλους σπουδαίων έργων του παγκόσμιου ρεπερτορίου και σημάδεψε με το παίξιμό του μερικά από τα αρχαία κλασικά δράματα («Ιούλιος Καίσαρας», «Εμπορος της Βενετίας», «Οθέλλος», «Πέερ Γκυντ», «Δον Κιχώτης», «Βασιλεύς Ληρ», «Αντιγόνη», «Μήδεια», «Οιδίπους Τύραννος», «Προμηθέας Δεσμώτης», «Πέρσαι»). Επίσης πρωταγωνίστησε στα περισσότερα από τα φιλμ του παλιού, καλού ελληνικού κινηματογράφου.

Πιστεύοντας πως η τέχνη δεν υπάρχει από προσωπική ανάγκη για έκφραση, αλλά είναι ένα σπουδαίο κοινωνικό λειτούργημα, που εξυπηρετεί την ανάπτυξη της κοινωνίας μας, έστρεψε την τέχνη του και τον εαυτό του στην εξυπηρέτηση υψηλών στόχων, σκοπών και προοπτικών.
https://youtube.com/watch?v=_8t_1wEPWO0%3Ffeature%3Doembed
Στα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής και στα τραγικά χρόνια του εμφυλίου, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της Αντίστασης. Απολύεται από το Εθνικό για τις ιδέες του, συλλαμβάνεται, του ζητούν να υπογράψει δήλωση, αρνείται και εξορίζεται στην Ικαρία, τη Μακρόνησο και τον Αϊ – Στράτη, μέχρι το 1952. Αλλά και αργότερα, ήταν πάντα από τους πρώτους, σε όλους τους λαϊκούς αγώνες και πάντα μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, μέχρι το θάνατό του. Σε εποχές γενικού ξεπουλήματος ο Μάνος Κατράκης , είτε με το λόγο του «Προμηθέα», είτε με τη συμμετοχή του στην Αντίσταση, στο συνδικαλιστικό κίνημα, στις διεκδικήσεις του ΚΚΕ, τίποτε άλλο δεν επιζητούσε από το να υπηρετήσει τον άνθρωπο.
https://youtube.com/watch?v=Xv9mVh8xJVk%3Ffeature%3Doembed
Αλλά και αργότερα, ήταν πάντα από τους πρώτους, σε όλους τους λαϊκούς αγώνες και πάντα μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, μέχρι το θάνατό του. Σε εποχές γενικού ξεπουλήματος ο Μάνος Κατράκης, είτε με το λόγο του «Προμηθέα», είτε με τη συμμετοχή του στην Αντίσταση, στο συνδικαλιστικό κίνημα, στις διεκδικήσεις του ΚΚΕ, τίποτε άλλο δεν επιζητούσε από το να υπηρετήσει τον άνθρωπο.
https://youtube.com/watch?v=uqvPrJS339Q%3Ffeature%3Doembed
«Η ζωή άρχισε από τότε που μπήκα στο Κόμμα μου», είχε πει ο ίδιος. «Διάλεξα να είμαι κομμουνιστής. Αισθάνομαι υπερηφάνεια για το κόμμα, για τις εκατοντάδες χιλιάδες τους συντρόφους, που αποτελούν τον κορμό του μεγάλου δέντρου του μέλλοντος. Από αυτό αντλούμε όλη τη δύναμη για την τελική δικαίωση των αγώνων και θυσιών του λαού μας. Από τη ζωοδότρα πηγή αυτού του λαού παίρνουμε εμείς οι καλλιτέχνες το υλικό, που το κάνουμε λόγο, εικόνα, ποίηση, μουσική, θέατρο και ό,τι άλλο βοηθά στην καλυτέρευση του νου και της ψυχής».
https://youtube.com/watch?v=NchuArdIge8%3Ffeature%3Doembed
2 – 9 – 2001
Πεθαίνει ο Νοτιοαφρικανός καρδιοχειρούργος Κρίστιαν Ν. Μπάρναρντ (Christiaan Neethling Barnard), ο οποίος πραγματοποίησε την πρώτη επιτυχημένη μεταμόσχευση καρδιάς από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους καρδιοχειρουργούς όλων των εποχών, ο άνθρωπος που έκανε πραγματικότητα το 1967 τις μεταμοσχεύσεις καρδιάς.
Τα φώτα της δημοσιότητας στο Νοτιοαφρικανό καρδιοχειρουργό έπεσαν για πρώτη φορά στις 3 Δεκέμβρη του 1967. Ημερομηνία κατά την οποία έγραψε σελίδα στην ιστορία της Ιατρικής όταν κατάφερε να μεταμοσχεύσει την καρδιά μίας 18χρονης σε 53χρονο ασθενή στο νοσοκομείο «Groote Schuur» του Κέιπ Τάουν. Μιλώντας έκτοτε σε εκατοντάδες ΜΜΕ, ο Μπάρναρντ σχολίαζε το επίτευγμά του λέγοντας: «Η καρδιά είναι ένα από τα πιο εύκολα όργανα για μεταμόσχευση… Το εγχείρημά μου δε θα πρέπει να θεωρείται επιστημονικό, αλλά τεχνικό επίτευγμα. Έρχεται καιρός που θα καταγραφούν ανώτερα επιστημονικά επιτεύγματα»…
Ο Δρ. Μπάρναρντ γεννήθηκε το Νοέμβρη του 1922 και ήταν γόνος φτωχής οικογένειας καλβινιστών στη φτωχή κωμόπολη Μπούφορντ Γουέστ. Μεταξύ των προσωπικοτήτων που εξέφρασαν τη θλίψη τους για το χαμό του διάσημου καρδιοχειρουργού ήταν και ο πρώην Πρόεδρος της Ν. Αφρικής Νέλσον Μαντέλα, ο οποίος έκανε μνεία στη θαρραλέα στάση του κατά τη διάρκεια του ρατσιστικού καθεστώτος «Απαρτχάιντ».
2 – 9 – 2021
«Φεύγει» από τη ζωή ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, σε ηλικία 96 ετών, αφήνοντας πίσω του ολοζώντανη και πάντα επίκαιρη παρακαταθήκη το πλούσιο, απέραντο και σπουδαίο πολιτιστικό έργο του.

Ο Μίκης Θεοδωράκης γεννήθηκε στη Χίο στις 29 Ιούλη 1925. Εκεί είχαν εγκατασταθεί οι γονείς του μετά τη μικρασιατική καταστροφή. Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από την Κρήτη και της μητέρας του από τη Μικρά Ασία.
Στα παιδικά του χρόνια γνώρισε πολλές μετακινήσεις λόγω της δουλειάς του πατέρα του. Χίος, Μυτιλήνη, Σύρος, Αθήνα, Γιάννενα, Κεφαλλονιά, Πάτρα, Πύργος, Τρίπολη μέχρι το 1943 και στη συνέχεια Αθήνα. Απάγκιο και απασχόληση για τον Μίκη Θεοδωράκη γίνεται η μουσική. Το 1943 ερχόμενος στην Αθήνα περνά την πόρτα του Ωδείου Αθηνών.

Το έργο του αντηχεί όλη τη μεγάλη πορεία και τις περιπέτειες του λαϊκού κινήματος του 20ού αιώνα. Ήταν και αυτός μέλος της γενιάς που ανδρώθηκε στην Αντίσταση, που πάλεψε για να έρθουν καλύτερες μέρες στον τόπο μας και γι’ αυτή του την απόφαση διώχτηκε, φυλακίστηκε, εξορίστηκε, συνέχισε να παλεύει και να δημιουργεί.

Στα χρόνια της Κατοχής παλεύει οργανωμένα μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ. Παίρνει μέρος στις μάχες του Δεκέμβρη του ’44 μέσα από τις γραμμές του 1ου Λόχου του 1ου Τάγματος του Εφεδρικού ΕΛΑΣ, που είχε τη βάση του στην Ανω Νέα Σμύρνη. Τον Ιούλιο του 1947 συλλαμβάνεται και εξορίζεται στην Ικαρία. Τον χειμώνα του 1949 εξορίζεται στη Μακρόνησο και βασανίζεται φριχτά.
https://youtube.com/watch?v=djiHjagQKUU%3Ffeature%3Doembed
Μετά τη Μακρόνησο εγκαθίσταται σε ένα χωριό στην Κρήτη και στη συνέχεια, με σκληρές θυσίες των γονιών του, μεταβαίνει στην Αθήνα.

Το 1950 αποφοιτά από το Ωδείο με δίπλωμα στην αρμονία, αντίστιξη και φούγκα.
Το 1953 παντρεύεται τη Μυρτώ Αλτίνογλου και μαζί αποκτούν δυο παιδιά, την Μαργαρίτα και τον Γιώργο.
Το 1954 με υποτροφία εγκαθίσταται στο Παρίσι όπου εγγράφεται στο Conservatoire και σπουδάζει μουσική ανάλυση με τον Olivier Messiaen και διεύθυνση ορχήστρας με τον Eugène Bigot. Συνεχίζει το συμφωνικό του έργο και γράφει μερικά από τα σπουδαιότερα συμφωνικά του έργα.

Το 1957 του απονέμεται το πρώτο βραβείο του Φεστιβάλ της Μόσχας από τον Σοστακόβιτς για το έργο του, Suite No 1 για πιάνο και ορχήστρα.
Το 1958, εβρισκόμενος στο Παρίσι, παίρνει στα χέρια του την επανέκδοση του «Επιταφίου» του Γιάννη Ρίτσου. Ο ομώνυμος δίσκος κυκλοφορεί το 1960 και αποτελεί το ορόσημο για την είσοδο του συνθέτη στο χώρο της λαϊκής μουσικής. Ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν ο πρώτος που έβαλε στο στόμα του απλού λαού λόγια μεγάλων ποιητών, μέσα από τη μελοποίηση των στίχων τους. Το 1964 κυκλοφορεί το αριστούργημα «Άξιον Εστί», σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη.

Το 1963, μετά τη δολοφονία του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη, δημιουργείται η Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη και ο Μίκης Θεοδωράκης αναλαμβάνει Γραμματέας της. Εκλέγεται στο κοινοβούλιο ως βουλευτής της ΕΔΑ.
Το 1966, μελοποιεί τη «Ρωμιοσύνη». Τη «Ρωμιοσύνη» είχε γράψει ο Γιάννης Ρίτσος την περίοδο 1945-46.

Τον Μάη του 1967 ο Θεοδωράκης συνελήφθη από τη χούντα. Μπουμπουλίνας, απομόνωση, φυλακές Αβέρωφ, η μεγάλη απεργία πείνας, νοσοκομείο, αποφυλάκιση και κατ΄ οίκον περιορισμός, εκτόπιση με την οικογένεια στη Ζάτουνα Αρκαδίας, στρατόπεδο Ωρωπού. Όλο αυτό το διάστημα συνθέτει συνεχώς. Στον Ωρωπό η κατάσταση της υγείας του επιδεινώνεται. Ξεσπάει ένα κύμα διαμαρτυριών στο εξωτερικό διεκδικώντας την απελευθέρωσή του. To 1970 φυγαδεύεται στο Παρίσι.
Με την πτώση της δικτατορίας, η μουσική του Μίκη ακούγεται πλατιά σε συγκεντρώσεις και μεγάλα στάδια. Το 1983 του απονέμεται το Βραβείο «Λένιν».
Ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε όλα τα είδη της μουσικής: όπερες, συμφωνική μουσική, μουσική δωματίου, ορατόρια, μπαλέτα, χορωδιακή εκκλησιαστική μουσική, μουσική για αρχαίο δράμα, για θέατρο, για κινηματογράφο, έντεχνο λαϊκό τραγούδι, μετασυμφωνικά έργα.
Επίσης έχει γράψει πολλά βιβλία, που έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες.
Κυριότερα μουσικά έργα του Μίκη Θεοδωράκη
- Κύκλοι τραγουδιών: Τα Παιδικά, Επιτάφιος, Επιφάνια, Πολιτεία Α΄,Β΄,Γ΄και Δ΄, Λιποτάκτες, Μικρές Κυκλάδες, Μαουτχάουζεν, Romancero Gitano, Θαλασσινά Φεγγάρια, Ο Ήλιος και ο Χρόνος, 12 Λαϊκά, Νύχτα Θανάτου, Αρκαδίες, Τα τραγούδια του Αγώνα, Τα τραγούδια του Ανδρέα, 18 Λιανοτράγουδα, Μπαλλάντες, Στην Ανατολή, Τα Λυρικά, Χαιρετισμοί, Επιβάτης, Ραντάρ, Διόνυσος, Φαίδρα, Καρυωτάκης, Τα πρόσωπα του ήλιου, Μνήμη της πέτρας, Ως αρχαίος άνεμος, Μήπως ζούμε σ΄άλλη χώρα;, Μια θάλασσα γεμάτη μουσική, Η Βεατρίκη στην οδό μηδέν, Ασίκικο Πουλάκη, Λυρικώτερα, Λυρικώτατα, Σερενάτες.
- Μουσική για θέατρο: Το τραγούδι του νεκρού αδελφού, Ένας Όμηρος, Εχθρός Λαός, Προδομένος Λαός, Καποδίστριας, Χριστόφορος Κολόμβος, Περικλής, Αυτό το δέντρο δεν το λέγανε υπομονή, Το θεριό του Ταύρου, Μάκβεθ.
- Μουσική για Αρχαίο Δράμα: Ορέστεια (Αγαμέμνων, Χοηφόροι, Ευμενίδες), Αντιγόνη, Ιππείς, Λυσιστράτη, Προμηθεύς Δεσμώτης, Οιδίπους Τύραννος, Εκάβη, Ικέτιδες, Τρωάδες, Φοίνισσες, Αίας.
- Μουσική για κινηματογράφο: Ζορμπάς, Ζ, Σέρπικο, Ιφιγένεια, Ηλέκτρα, Όταν τα ψάρια βγήκαν στη στεριά, Σουτιέσκα (Τίτο), Μπιριμπί, Φαίδρα, Κατάσταση Πολιορκίας, Actas de Marusia.
- Ορατόρια: Άξιον Εστί, Μαργαρίτα, Επιφάνια Αβέρωφ, Κατάσταση Πολιορκίας, Πνευματικό Εμβατήριο, Requiem, Canto General, Θεία Λειτουργία, Λειτουργία για τα παιδιά που σκοτώνονται στον πόλεμο.
- Συμφωνικά και Μουσική Δωματίου: 1η, 2η, 3η 4η, 7η Συμφωνία, Κατά Σαδδουκαίων, Canto Olympico, Τρίο, Σεξτέτο, Το Πανηγύρι της Αση-Γωνιάς, Ελληνική Αποκριά, Κύκλος, Σονατίνα για πιάνο, Σουίτα αρ. 1, 2 και 3, Σονατίνα αρ. 1 και αρ. 2 για βιολί και πιάνο, Οιδίπους Τύραννος, Κοντσέρτο για πιάνο, Ραψωδία για τσέλο και ορχήστρα, Sinfonietta, Adagio.
- Μπαλέτα: Οι Εραστές του Τερουέλ, Αντιγόνη, Ζορμπάς.
- Όπερες: Καρυωτάκης (Οι μεταμορφώσεις του Διονύσου), Μήδεια, Ηλέκτρα, Αντιγόνη, Λυσιστράτη.
Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ με ανακοίνωσή της αναφαίρει για τον Μίκη Θεοδωράκη:
Με βαθιά συγκίνηση κι ένα ακατάπαυστο χειροκρότημα αποχαιρετούμε τον Μίκη Θεοδωράκη, αγωνιστή-δημιουργό, οδηγητή και πρωτεργάτη μιας νέας, μαχόμενης τέχνης στη μουσική.

Ορμητικός, εμπνευσμένος και φλεγόμενος από το πάθος της προσφοράς στο λαό, ο Θεοδωράκης κατόρθωσε να χωρέσει στο μεγαλειώδες έργο του όλο το έπος της λαϊκής πάλης του 20ου αιώνα στη χώρα μας. Άλλωστε, μέρος αυτού του έπους υπήρξε και ο ίδιος.
Από 17 κιόλας χρονών οργανώθηκε στο ΕΑΜ και λίγο μετά στο ΚΚΕ, παίρνοντας μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Τον Δεκέμβρη του ‘44 πολέμησε στη μάχη της Αθήνας, που πνίγηκε στο αίμα και μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού μοιράστηκε με τους συντρόφους του τις άγριες διώξεις του αστικού κράτους ως εξόριστος στην Ικαρία και τη μαρτυρική Μακρόνησο, όπου βασανίστηκε άγρια. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε μέσα από την ΕΔΑ και τους Λαμπράκηδες για την πολιτιστική αναγέννηση, ενώ «πλήρωσε» με νέες δοκιμασίες, φυλακές και εξορίες, την παράνομη δράση του ενάντια στη δικτατορία των συνταγματαρχών το 1967. Συγκλονιστικές ήταν οι συναυλίες που έδινε στο εξωτερικό μέχρι την πτώση της δικτατορίας και στη συνέχεια σε όλη την Ελλάδα. Το 1978 ήταν υποψήφιος δήμαρχος του ΚΚΕ στην Αθήνα, ενώ το 1981 και το 1985 εκλέχτηκε βουλευτής του Κόμματος. «Τα πιο δυνατά και όμορφα χρόνια μου τα έζησα στις γραμμές του ΚΚΕ» είχε δηλώσει στην εκδήλωση που διοργάνωσε το Κόμμα για να τιμήσει τα 90 χρόνια της καλλιτεχνικής και κοινωνικής προσφοράς του.
Πράγματι ο Θεοδωράκης δεν ξέχασε ποτέ τα ιδανικά της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, που έμειναν ανεκπλήρωτα. Το έργο του είναι μια διαρκής αναμέτρηση με την αδικία και την ηττοπάθεια, ένα σάλπισμα πάλης, νέων αγώνων, αντίστασης, ανάτασης κι ελπίδας. «Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις… εκεί που πάει να σκύψει… να την πετιέται από ξαρχής» είναι η απάντησή του στην πίκρα και την απογοήτευση ενός λαού, που τα όνειρά του δεν πήραν ακόμα εκδίκηση.

Αυτή η κατάφαση στη ζωή και τον αγώνα δεν είναι ρηχή και πάντα εύκολη. Κάποιες φορές αναδύεται μέσα από βασανιστικό αναστοχασμό. Χωρίς αμφιβολία ο Μίκης, όσο καλά ήξερε να χτυπά κάθε μικρή και μεγάλη αδικία, το ίδιο καλά ήξερε να εδραιώνει την πίστη ότι η αγάπη, η ευτυχία, η ειρήνη και η ελευθερία είναι πράγματα κατορθωτά. Αλλά κι όσο ρωμαλέα και δυνατά χειριζόταν το «δίκοπο μαχαίρι», το «αστραφτερό σπαθί» της μουσικής του, τόσο εύκολα ήξερε να απαλαίνει το τραγούδι του, αγγίζοντας με τρυφερή ευαισθησία κάθε καλό και ωραίο στη ζωή και τον κόσμο.

Η μουσική του Μίκη είναι ζυμωμένη με όλα εκείνα τα υλικά που φτιάχνουν τη μεγάλη τέχνη, την τέχνη που συλλαμβάνει τον σφυγμό της εποχής της και προαισθάνεται το επερχόμενο. Το αίσθημα, το φρόνημα, η μνήμη και η πείρα του λαού που αγωνίζεται, είναι η πηγή της έμπνευσής του. «Ό,τι φτιάξαμε το πήραμε από το λαό και στο λαό το επιστρέφουμε» έλεγε και αυτό δεν ήταν σεμνοτυφία. Ο Θεοδωράκης είχε βαθιά συνείδηση ότι για το προσωπικό του καλλιτεχνικό κατόρθωμα σπουδαίο ρόλο έπαιξε η εποχή του. Είχε απόλυτη επίγνωση ότι στον ιδιαίτερο τρόπο και τον δυναμισμό της τέχνης του αντανακλούσαν οι πράξεις του λαού κι ότι η δική του συμμετοχή στη λαϊκή δράση, παρότι τον αποσπούσε σε κάποιο βαθμό από τη δημιουργία του, ήταν το οξυγόνο της. «Ο καλλιτέχνης που ζει και δημιουργεί μέσα στην πάλη, εξασφαλίζει ξεχωριστή θέση για το έργο του» δήλωνε. Το έργο του είναι λαμπρή απόδειξη ότι η μεγάλη τέχνη είναι πάντα πολιτική είτε το επιδιώκει είτε δεν το επιδιώκει ο δημιουργός της.

Ο Θεοδωράκης είχε και εμπιστοσύνη στο λαό. Πίστευε ότι ο λαός έχει τη δύναμη να κατακτήσει ό,τι πιο υψηλό και όμορφο δημιουργεί ο άνθρωπος στην ιστορία του. Γι’ αυτό και με ιερή αφοσίωση καλλιέργησε μια τέχνη που ανυψώνει το λαό. Ο Μίκης δεν μελοποίησε μόνο έξοχα τον ποιητικό λόγο χωρίς να τον προδίδει, τον αναδημιούργησε και τον παρέδωσε με εκείνη τη μορφή που μπαίνει κατευθείαν στη λαϊκή καρδιά. «Έφερε την ποίηση στο τραπέζι του λαού, πλάι στο ποτήρι και το ψωμί του», όπως έγραφε γι’ αυτόν ο Ρίτσος. Δεν είναι μόνο η ανεπανάληπτη στην ιστορία συνομιλία της μουσικής του με την ποίηση του Ρίτσου στον «Επιτάφιο», που μέσα και από τις συγκλονιστικές ερμηνείες του Μπιθικώτση και του Χιώτη έγινε ένας διαχρονικός λαϊκός θρήνος και ύμνος μαζί στον θάνατο που γονιμοποιεί το μέλλον. Ο Θεοδωράκης πέτυχε να μιλήσει με την υψιπετή ποίηση στη λαϊκή ψυχή, ακόμα και μέσα από απαιτητικές και ασυνήθιστες στο λαϊκό αυτί μουσικές φόρμες, όπως αυτές στο «Άξιον Εστί» του Ελύτη, στο «Επιφάνεια-Αβέρωφ» του Σεφέρη, στο «Πνευματικό Εμβατήριο» του Άγγελου Σικελιανού κ.ά.
https://youtube.com/watch?v=GLsqp4oiWTk%3Ffeature%3Doembed
Στον ποταμό του έργου του συνυπάρχουν σχεδόν όλα τα είδη μουσικής: Οι λαϊκοί δρόμοι και το δημοτικό τραγούδι, αλλά και η αρχαία τραγωδία, το βυζαντινό μέλος, το κλασσικό τραγούδι, η συμφωνική μουσική, τα ορατόρια. Πολύπλευρος και πολυτάλαντος, διανοούμενος καθώς ήταν, είχε και ένα πλούσιο συγγραφικό έργο. Στην περίπτωση του Μίκη Θεοδωράκη συναντήθηκε η καλλιτεχνική ιδιοφυΐα με μια προσωπικότητα ανήσυχη, άγρυπνη και δημιουργική, που ένοιωθε πάντα την ανάγκη να ξεπερνά τον εαυτό της. Η μουσική του έσπασε τα σύνορα της χώρας, καθώς η γλώσσα της έχει την οικουμενικότητα από τα κοινά βάσανα, τις ελπίδες, τα οράματα που μοιράζονται όλοι οι λαοί, όλοι οι ταπεινοί της γης. Η παγκόσμια αναγνώριση της καλλιτεχνικής και κοινωνικής προσφοράς του επισφραγίστηκε με το βραβείο Λένιν για την ειρήνη. Και αύριο με τη δική του μουσική θα τραγουδήσουμε μαζί οι λαοί στην Ελλάδα, την Τουρκία, την Κύπρο, τα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή, παντού στη γη, το τραγούδι της ειρήνης.
Στον Μίκη άρεσε να περπατά, να αναπνέει «στους μεγάλους δρόμους, κάτω απ’ τις αφίσες». Και εκεί η μουσική του θα συνεχίζει να ακούγεται, να εμπνέει, να παρακινεί, να διαπαιδαγωγεί. Με τη μουσική του Μίκη θα συνεχίζουμε να πορευόμαστε ώσπου… «να σημάνουν οι καμπάνες» της κοινωνικής απελευθέρωσης. Αλλά και όταν «τελειώσει ο πόλεμος» δεν θα τον ξεχάσουμε… Θα είναι μαζί μας και όταν «κοκκινίζουν τα όνειρα>>
Αθάνατος Μίκη!
Πηγή : ALT.GE
3 – 9 – 1568
Γεννιέται ο Αντριάνο Μπανκιέρι (Adriano Banchieri), Ιταλός συνθέτης, μουσικός θεωρητικός και ποιητής της ύστερης Αναγέννησης και του πρώιμου Μπαρόκ.

Επίσης, ίδρυσε την Accademia dei Floridi στη Μπολόνια.
https://youtube.com/watch?v=y0W6CJoEuzE%3Ffeature%3Doembed
https://youtube.com/watch?v=3SWydpfKpBA%3Ffeature%3Doembed
3 – 9 – 1658
Πεθαίνει ο Άγγλος στρατιωτικός και πολιτικός Όλιβερ Κρόμγουελ (Oliver Cromwell).

Απέκτησε τον τίτλο του «Λόρδου Προστάτη» της Μ. Βρετανίας το 1653-1658. Ηγήθηκε δυνάμεων στον Εμφύλιο Πόλεμο κατά του βασιλιά Καρόλου του Α’. Ήταν πολέμιος του Καθολικισμού, ενώ κατά τη διάρκεια της εξουσίας του προσάρτησε τη Σκωτία και την Ιρλανδία.
3 – 9 – 1695
Γεννιέται ο Ιταλός συνθέτης και βιολονίστας, του ύστερου Μπαρόκ Πιέτρο Αντόνιο Λοκατέλι (Pietro Antonio Locatelli).

https://youtube.com/watch?v=HGuBCas2vf4%3Ffeature%3Doembed
https://youtube.com/watch?v=HCZOHlF_PIg%3Ffeature%3Doembed
3 – 9 –1734
Γεννιέται ο Άγγλος ζωγράφος τοπίων και πορτρέτων Τζόζεφ Ράιτ (Joseph Wright).

Είχε δημόσια αναγνωριστεί ως «ο πρώτος επαγγελματίας ζωγράφος που εξέφρασε το πνεύμα της Βιομηχανικής επανάστασης».


3 – 9 –1939
Δύο μέρες μετά την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία η Βρετανία και η Γαλλία της κηρύσσουν τον πόλεμο, δίχως ωστόσο να ρίξουν τουφεκιά.
Είναι ο λεγόμενος «παράξενος πόλεμος», ο οποίος στην πραγματικότητα δεν ήταν καθόλου παράξενος, αφού οι ιμπεριαλιστές ευελπιστούσαν σε μια προέλαση της φασιστικής πολεμικής μηχανής προς Ανατολάς (δηλαδή τη Σοβιετική Ένωση).

3 – 9 – 1940
Γεννιέται ο Ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο.
Στο ευρύ κοινό έγινε γνωστός για το «Ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» (1971). Ο Γκαλεάνο έκανε πολλά επαγγέλματα προτού η συγγραφή καταστεί ο κύριος οικονομικός του πόρος.

Ήδη στα 14 χρόνια του έδινε σκίτσα του στην εφημερίδα «Σολ» του σοσιαλδημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Ουρουγουάης, το 1961 ως το 1964 ήταν διευθυντής σύνταξης του εβδομαδιαίου πολιτικο-πολιτιστικού περιοδικού «Μάρτσα, ενώ τα έργα του λογοκρίθηκαν από τις δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής και ο ίδιος έζησε για πολλά χρόνια στην Αργεντινή, ενώ ήταν φίλος της Κούβας.
Προσβλήθηκε από καρκίνο του πνεύμονα το 2007, η υγεία του για χρόνια ήταν εύθραυστη.
Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί τα έργα του: «Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» (1971), «Μνήμες φωτιάς» (1982-1986), «Ο αιώνας του ανέμου» (1986), «Το βιβλίο των εναγκαλισμών» (1989), «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου» (1995), «Ένας κόσμος ανάποδα» (1998) και «Καθρέφτες. Μία σχεδόν παγκόσμια ιστορία» (2008). Πολλοί υποστηρίζουν ότι το καλύτερο από τα βιβλία του υπήρξε το «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου» (1995), μια συλλογή με μικροϊστορίες πάνω στη μαγεία του ποδοσφαίρου, έτσι όπως μόνο οι Λατινοαμερικάνοι γνωρίζουν να τις ζουν και να τις περιγράφουν.
3 – 9 – 1943
Μετά την ολοκληρωτική κατάληψη της Σικελίας αρχίζει η απόβαση των Συμμαχικών δυνάμεων (ΗΠΑ, Βρετανίας και Καναδά) στην κυρίως Ιταλία.

3 – 9 – 1983
Πεθαίνει η ηθοποιός Έλλη Λαμπέτη.

Πριν τελειώσει το σχολείο ήταν μαθήτρια της Μαρίκας Κοτοπούλη και έπαιζε σε θεατρικές παραστάσεις με τον Δημήτρη Χορν, ο οποίος ήταν και ο άντρας της ζωής της. Η επιτυχία της στο θέατρο και στον κινηματογράφο σκιάστηκε πολλές φορές από τις προσωπικές απώλειες, αφού έχασε πρόωρα πέντε από τα έξι αδέλφια της και ήταν ορφανή.
https://youtube.com/watch?v=1aFTuH1lwjM%3Ffeature%3Doembed
Όταν η Έλλη Λαμπέτη ήταν φτασμένη πρωταγωνίστρια, υιοθέτησε, χωρίς νομική κατοχύρωση, ένα κοριτσάκι, το οποίο ύστερα από πέντε χρόνια το πήραν πίσω οι φυσικοί του γονείς. Εκείνη έπεσε σε μελαγχολία, χώρισε και λίγο αργότερα αρρώστησε και ταλαιπωρήθηκε μέχρι το θάνατό της.
https://youtube.com/watch?v=qc5mi6VDk30%3Ffeature%3Doembed
3 – 9 – 1994
Πεθαίνει ο μεγάλος ζωγράφος Νίκος Χατζηκυριάκος – Γκίκας.

Οι επισκέψεις του στην Ύδρα, από όπου καταγόταν η μητέρα του, τον επηρέασαν καθοριστικά. Το 1922 εγγράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, την οποία εγκαταλείπει το 1923 μετοικώντας για σπουδές στο Παρίσι, όπου εγγράφεται στη Σορβόννη, παρακολουθώντας μαθήματα γαλλικής και ελληνικής φιλολογίας και αισθητικής.

Η πρώτη ατομική του έκθεση οργανώνεται το 1927 στην «Galerie Percier» στο Παρίσι. Το 1928 εκθέτει για πρώτη φορά στην Αθήνα, από κοινού με τον γλύπτη Μιχάλη Τόμπρο στην γκαλερί «Στρατηγοπούλου». Την ίδια χρονιά καλείται να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, την οποία ολοκληρώνει το 1929.

Καθώς και εκείνος ανήκε στην περίφημη «Γενιά του ’30», που εν μέσω θυελλών την απασχόλησε τόσο πολύ το περιβόητο ζήτημα της «ελληνικότητας», ο Χατζηκυριάκος – Γκίκας το πρώτο που δίδαξε ήταν ότι ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να «απολογείται» σε κανέναν, αλλά ούτε και να ζητά να «μοιάσει» με κάποιον. Πίστευε ότι αν «ψάχνεις» την προσωπικότητα την «χάνεις», γιατί προσπαθείς να μιμηθείς, αντί να διαμορφώσεις. Έχοντας διαμορφώσει ένα όραμα που δεν ήταν στενά εικαστικό, ο Νίκος Χατζηκυριάκος – Γκίκας , εμπνεόμενος κυρίως από το ελληνικό φως, μελέτησε τις αναζητήσεις της σύγχρονης με αυτόν Τέχνης, δέχθηκε επιρροές από όλες τις περιοχές των σύγχρονών του ρευμάτων και αποτύπωσε μια πλευρά της ελληνικότητας, με δωρικό ύφος, στιβαρή σχεδίαση και κυρίως συγκρατημένη στο εύκολο συναίσθημα. Πνεύμα ανήσυχο, ασχολήθηκε με τη γλυπτική, την αρχιτεκτονική και την πολεοδομία, ενώ έγραψε αρκετά βιβλία, αλλά και κριτικές και μεταφράσεις λογοτεχνίας και ποίησης.

Υπήρξε από τους συνιδρυτές του πρωτοπόρου περιοδικού Τέχνης και Λόγου «Το Τρίτο Μάτι» όπου και εξέθεσε για πρώτη φορά τις αισθητικές του θεωρίες. Ως καθηγητής στη Σχολή Αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ, αποτέλεσε πόλο έμπνευσης για τους μαθητές του. Ο Νίκος Χατζηκυριάκος – Γκίκας , που μας έδωσε ένα έργο αρραγές στην πορεία του χρόνου και του οποίου η ελληνικότητα δεν εκφραζόταν από τη νοσταλγική συναισθηματολογία, αλλά απέρρεε ως ψυχική ανάγκη της οποίας οι πηγές εντοπίζονται στην κλασική του παιδεία, «έφυγε» στις 3 Σεπτέμβρη 1994.
4 – 9 – 1882
Με το πάτημα ενός κουμπιού, ο Τόμας Έντισον (Thomas Edison) ηλεκτροφωτίζει μια ολόκληρη συνοικία της Νέας Υόρκης.

4 – 9 – 1962
Ο Κένεντι κλιμακώνει την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα ενάντια στην ΕΣΣΔ και την Κούβα, τονίζοντας σε διάγγελμά του ότι θα λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την αντιμετώπιση της σοβιετικής «απειλής» στο δυτικό ημισφαίριο.
Τον επόμενο μήνα θα ξεσπάσει η «κρίση των πυραύλων».

4 – 9 – 1970
Ο σοσιαλιστής υποψήφιος Σαλβαδόρ Αλιέντε (Salvador Guillermo Allende Gossens) συγκεντρώνει το 36,63% των ψήφων στις προεδρικές εκλογές της Χιλής και με την υποστήριξη του υποψηφίου του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ραντομίρο Τόμιτς (που ήρθε τρίτος με 28,09%) στο Κογκρέσο αναδεικνύεται σε Πρόεδρο της Χιλής.

Ο Αλιέντε θα ανατραπεί από στρατιωτικό πραξικόπημα στις 11/9/1973 και θα δολοφονηθεί την ίδια μέρα. Το πραξικόπημα οργανώθηκε με συνεργασία της CIA και Χιλιανών αστικών δυνάμεων.
5 – 9 – 1568
Γεννιέται ο Τομάζο Καμπανέλα (Tommaso Campanella), Ιταλός φιλόσοφος, από τους πρώτους στοχαστές του ουτοπικού σοσιαλισμού.
Ο Καμπανέλα τολμούσε να αμφισβητεί τα δόγματα της Αγίας Εκκλησίας, έλεγε ότι τα συμπεράσματα πρέπει να στηρίζονται στην πείρα και τις αισθήσεις.
Ο Καμπανέλα πιάστηκε και παραδόθηκε στην Ιερά Εξέταση. Συνολικά, έμεινε στη φυλακή 35 χρόνια.

Αντιτάχθηκε στη θρησκεία και τους Ισπανούς κατακτητές.
Στην Καλαβρία, όπου γύρισε ύστερα από πολλούς μήνες περιπλάνησης, πήρε τη σταθερή απόφαση να οργανώσει εξέγερση εναντίον της ισπανικής κυριαρχίας. Σχεδίαζε να ανακηρύξει την Καλαβρία σε δημοκρατία, απαλλαγμένη από την καταπίεση τόσο των Ισπανών, όσο και των ντόπιων αφεντάδων. Η Καλαβρία θα γινόταν κράτος ελεύθερων ανθρώπων με ίσα δικαιώματα, η ατομική ιδιοκτησία στη γη και στα μέσα παραγωγής θα γινόταν εθνική ιδιοκτησία.

Συλλογιζόταν εντατικά για τη δίκαιη οργάνωση της κοινωνίας και ανάπτυξε την ιδέα του για τη μελλοντική Πολιτεία του Ήλιου. Είναι το σημαντικότερο έργο του Καμπανέλα. Στο γράψιμό του επηρεάστηκε από το βιβλίο του Μορ Ουτοπία
Είναι αξιοσημείωτο ότι η κομμουνιστική ουτοπία Πολιτεία του Ήλιου, δεν ήταν καρπός θεωρητικών συλλογισμών του πολυμαθούς άνδρα. Σύμφωνα με μαρτυρίες πολλών συνωμοτών της Καλαβρίας, ο Καμπανέλα είχε διατυπώσει πολύ συγκεκριμένα το κομμουνιστικό του πρόγραμμα στην περίοδο που προετοίμαζε την εξέγερση ενάντια στην ισπανική κυριαρχία.

Με αγανάκτηση έγραφε για τους καταπιεστές, που κυλιόνταν στην ακολασία και τη ραστώνη, για τους τοκογλύφους και τους άπληστους. Έδειχνε πως η ανεργία οδηγούσε στην απώλεια των ανθρώπινων αρετών, κατέδειχνε την υποκρισία της «ευγενούς» καταγωγής και της «παραπλανητικής μεγαλοψυχίας των ευγενών». Στη θέση αυτής της άδικης διεφθαρμένης κοινωνίας, ο Καμπανέλα βάζει μια νέα κοινωνία βασισμένη σε σοσιαλιστικές αρχές. Η ιδιοκτησία βρίσκεται στο επίκεντρο των ιδεών του. Στην ιδεώδη κοινωνία του δεν υπάρχει ατομική ιδιοκτησία. Η κοινότητα κάνει τον καθένα και πλούσιο και φτωχό ταυτόχρονα: πλούσιο γιατί όλοι έχουν τα πάντα, φτωχό γιατί δεν έχουν στην ιδιοκτησία τους τίποτα. Στο κράτος του ήλιου η κοινή ιδιοκτησία βασίζεται στην εργασία όλων των μελών της κοινωνίας. Ο καθένας, ό,τι εργασία και αν του ανατεθεί, την εκτελεί σαν να ήταν η πιο τιμητική.

Ο Καμπανέλα ήταν ένας από τους διακεκριμένους θεμελιωτές του ουτοπικού σοσιαλισμού. Εξέφρασε το αιώνιο όνειρο των καταπιεζομένων για μια ιδανική κοινωνία, θεμελιωμένη στις αρχές της ισότητας και στην κατάργηση της φτώχιας και της εκμετάλλευσης. Έχει το δικαίωμα να αναφέρεται ανάμεσα σε κείνους που τα ονόματά τους έχουν γίνει σημαία στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή για την ανθρωπότητα, για την πραγμάτωση των πιο λαμπρών οραμάτων του κοινωνικού μετασχηματισμού. Ο Καμπανέλα ήταν θαρραλέος επαναστάτης αγωνιστής, ένας απ’ τους πιο προοδευτικούς ανθρώπους της εποχής του.
(Ντ. Βαλοβόϊ και Ε. Λάψινα: Πρόδρομοι και Πρωτεργάτες, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», 1987, σ. 78-103)
5 – 9 – 1906
Πεθαίνει ο Αυστριακός θεωρητικός φυσικός και φιλόσοφος Λούντβιχ Μπόλτσμαν (Ludwig Eduard Boltzmann).
Ο Μπόλτσμαν υπήρξε από τους θεμελιωτές της Στατιστικής Φυσικής και Θερμοδυναμικής.

Συνδύασε τη Θεωρία πιθανοτήτων στον 2ο Θερμοδυναμικό Νόμο, αποδεικνύοντας ότι η πιθανότερη κατάσταση ενός θερμοδυναμικού συστήματος είναι η κατάσταση ισορροπίας. Απέδειξε το θεώρημα ισοκατανομής της ενέργειας, (Νόμος Μάξουελ-Μπόλτσμαν) και ήταν ένας από τους σημαντικότερους υποστηρικτές της Ατομικής Θεωρίας όταν πολλοί μεγάλοι επιστήμονες αμφισβητούσαν ακόμα την ύπαρξη των ατόμων.
5 – 9 – 1914
Ξεκινά η μάχη του Μάρνη μεταξύ Γαλλίας και Βρετανίας από τη μια μεριά και Γερμανίας από την άλλη.

Πρόκειται για τη μάχη με τις μεγαλύτερες απώλειες ανά ημέρα στο δυτικό μέτωπο στο σύνολο του Α’ παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου, με τους νεκρούς και τους τραυματίες να αγγίζουν τις 500.000 στη διάρκεια μιας μόλις εβδομάδας.
5 – 9 – 1915
Συνέρχεται στο Τσίμερβαλντ της Ελβετίας διεθνής σοσιαλιστική συνδιάσκεψη, στην οποία πήραν μέρος 37 αντιπρόσωποι από 12 χώρες της Ευρώπης.

Η συνδιάσκεψη του Τσίμερβαλντ, όπου την πλειοψηφία είχαν οι «κεντριστές» (Κ. Κάουτσκι, κλπ.), χαρακτήρισε μεν τον πόλεμο ως ιμπεριαλιστικό και επεσήμανε την ανάγκη σύνδεσής του με την προοπτική του σοσιαλισμού, ωστόσο, ούτε έθιξε τα αίτια που οδήγησαν στην προδοσία της Β’ Διεθνούς, ούτε έθεσε θέμα ρήξης με τις δυνάμεις του σοσιαλσωβινισμού.
Οι μειοψηφούντες εκπρόσωποι της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας (8 τον αριθμό) συγκρότησαν την «αριστερά του Τσίμερβαλντ», ενώ εξέλεξαν και ξεχωριστό Γραφείο με επικεφαλής τον Β. Ι. Λένιν. Στο Τσίμερβαλντ ρίχτηκε ο σπόρος για την ίδρυση της Κομμουνιστικής Γ’ Διεθνούς 4 χρόνια αργότερα.
5 – 9 – 1939
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανακοινώνει ότι θα κρατήσει ουδέτερη στάση στον Β’ παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που μόλις έχει ξεσπάσει.

5 – 9 – 1944
Η 17χρονη μαθήτρια ΕΠΟΝίτισσα Ηρώ Κωνσταντοπούλου εκτελείται από τις δυνάμεις κατοχής μαζί με άλλους 49 αγωνιστές στην Καισαριανή.
Γεννημένη από Σπαρτιάτες γονείς, έζησε, με την ελευθερία «ταχυτήτων».
Στα δεκαέξι της χρόνια η Ηρώ οργανώνεται στις τάξεις της ΕΠΟΝ. Πάλεψε με θέρμη για τη λευτεριά, εναντίον της χιτλεροφασιστικής σκλαβιάς. Με την πολύπλευρη δράση στα γράμματα (μιλούσε γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, γερμανικά), έπαιρνε μέρος σ’ όλες τις εκδηλώσεις, πάντοτε στην πρώτη γραμμή των λαϊκών αγώνων, της πάλης. Αναδείχτηκε συντόμως ένα από τα κορυφαία μέλη της ΕΠΟΝ. Κι ήταν μοναχοκόρη. Οργάνωνε την πάλη στο σχολείο της μέσα από τις τάξεις της ΕΠΟΝ. Πρώτη στα γράμματα, πρώτη στους αγώνες!

Δύο φορές είχε συλληφθεί, ξυλοκοπηθεί, βασανιστεί. Στις 16 Ιούλη του 1944 (γενέθλιά της) για πρώτη φορά. Την τρίτη φορά, στις 31 Ιούλη, τα γερμανικά SS τη συλλαμβάνουν. Οι χιτλερικοί, με τα ελληνόφωνα όργανά τους, έσπασαν την πόρτα του σπιτιού της, στην οδό Βεΐκου 57 και την οδήγησαν στο άντρο των βασανιστηρίων της οδού Μέρλιν.
Η Ηρώ φτύνει κατάμουτρα και μπατσίζει τον Έλληνα μεταφραστή. Δε μίλησε. Την έστειλαν στο Χαϊδάρι, στην απομόνωση και σε συνέχεια στο θάλαμο των μελλοθανάτων. Κι απ’ εκεί στο ηρωικό Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ανά πεντάδες μπροστά απ’ τις κάννες των πυροβόλων. Δεκαεφτά σφαίρες καρφώνονται στο κορμί της απ’ τους φασίστες, για τα δεκαεφτά της χρόνια, για «παραδειγματισμό», είπαν οι χιτλερικοί…
«Εσύ δε θα μου πεις ευχαριστώ, / όπως δε λες ευχαριστώ στους χτύπους της καρδιάς σου / που σμιλεύουν το πρόσωπο της ζωής σου. / Όμως εγώ θα σου λέω ευχαριστώ / γιατί γνωρίζω τι σου λέω ευχαριστώ / γιατί γνωρίζω τι σου οφείλω… / Αυτό το ευχαριστώ είναι το τραγούδι μου». (Γιάννης Ρίτσος).
5 – 9 – 2007
Πεθαίνει από πνευμονικό οίδημα, ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος και συγγραφέας, Νίκος Νικολαΐδης.

Ο δημιουργός ταινιών όπως «Γλυκιά συμμορία», «Πρωινή περίπολος», «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα», «Singapore Sling», γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα.
Το 1960 γύρισε τις πρώτες μικρού μήκους ταινίες «Lacrimae Rerum» και «Άνευ όρων». Το «The Zero Years» (2006) ήταν η τελευταία του ταινία.
«Το «οργισμένος», δεν το δέχομαι σαν χαρακτηριστικό μου» σχολίαζε για τον τρόπο που μέρος της κριτικής αντιμετώπιζε τη δουλιά του. «Οι νέοι θεατές μ’ αγαπούν, όχι γιατί είμαι «οργισμένος», όπως μερικοί ισχυρίζονται, αλλά γιατί οι ταινίες μου δεν τους απαγόρεψαν ποτέ να με αμφισβητήσουν».
Πηγή : ALT.GR
6 – 9 – 1955
Πογκρόμ εξαπολύεται κατά των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη

Η κυβέρνηση του τότε πρωθυπουργού Αντνάν Μεντερές θέτει σε εφαρμογή το καλομελετημένο σχέδιο.

Αφορμή υπήρξε η προβοκατόρικη ενέργεια της τοποθέτησης βόμβας στο σπίτι όπου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ο Κεμάλ Ατατούρκ.

Το γεγονός διατυμπανίστηκε από τις τουρκικές εφημερίδες της Κωνσταντινούπολης με έκτακτες εκδόσεις. Χαρακτηριστικό είναι ότι η «Ισταμπούλ Εξπρές», από την ανυπομονησία της, έθεσε σε κυκλοφορία το παράρτημά της μισή ώρα νωρίτερα από την έκρηξη της βόμβας στη Θεσσαλονίκη!

Οργανωμένες ομάδες τραμπούκων με λοστούς, ρόπαλα, με στρατιωτική πειθαρχία, υπό την παρότρυνση της αστυνομίας, ισοπέδωσαν και λεηλάτησαν κάθε τι το ελληνικό στην Κωνσταντινούπολη. Αποτέλεσμα ήταν ο θάνατος 10 Ελλήνων, ο τραυματισμός εκατοντάδων, η λεηλάτηση 4.384 ελληνικών καταστημάτων, η καταστροφή 3.000 ελληνικών κατοικιών, ο βιασμός 200 Ελληνίδων, η πυρπόληση 59 εκκλησιών, η σύληση τάφων, μέχρι και η εκταφή πτωμάτων στα ελληνικά νεκροταφεία.

6 – 9 – 1991
Η αντεπαναστατική ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης αναγνωρίζει την ανεξαρτησία της Λετονίας, της Λιθουανίας και της Εσθονίας, δρομολογώντας τον ολοκληρωτικό διαμελισμό της ΕΣΣΔ.
6 – 9 –1998
Πεθαίνει ο μεγάλος Ιάπωνας σκηνοθέτης Ακίρα Κουροσάβα.
Θεωρείται από τους σπουδαιότερους δημιουργούς της 7ης Τέχνης όλων των εποχών, έχοντας γυρίσει πάνω από 30 ταινίες και έχοντας επηρεάσει πολλούς γνωστούς σκηνοθέτες.
Οι ταινίες του -ιδιαίτερα αυτές της τελευταίας περιόδου, χαρακτηρίζονται από την έντονη ποιητικότητα και την εικαστική αρτιότητά τους.

Ο Κουροσάβα είναι ο πιο διάσημος σκηνοθέτης της Ιαπωνίας, με ιδιαίτερη απήχηση στην Ευρώπη.
Αυτό οφείλεται εκτός των άλλων και στη θεματολογία του, η οποία τον ξεχώρισε απ’ τους άλλους μεγάλους Ιάπωνες σκηνοθέτες, αφού άντλησε πολλά θέματα από την ευρωπαϊκή λογοτεχνία.
https://youtube.com/watch?v=doaQC-S8de8%3Ffeature%3Doembed
Μερικά από τα αριστουργήματά του ήταν: «Ρασομόν», «Οι επτά σαμουράι», «Το μυστικό φρούριο», «Γιοτζίμπο», «Καγκεμούσα», «Ραν» κά.
Είναι αναμφίβολα ο γνωστότερος στην Δύση Ιάπωνας σκηνοθέτης.
https://youtube.com/watch?v=GF5U83UIX1o%3Ffeature%3Doembed
Έλαβε το Χρυσό Λέοντα για την ταινία «Rashômon», δύο Χρυσούς Φοίνικες για τις ταινίες «Kagemusha» και «Ran» και ένα τιμητικό Όσκαρ το 1990.
Το 1999, το CNN τον ονόμασε “Ασιάτη του Αιώνα” στην κατηγορία “Τέχνες, Λογοτεχνία και Κουλτούρα“.
6 – 9 – 2002
Πεθαίνει η ηθοποιός Ίλια Λιβυκού, (Αμαλία Χατζάκη).
Όταν τέλειωσε το Γυμνάσιο, παντρεύτηκε έναν δικηγόρο (Κοζύρης, με τον οποίο γέννησε δυο παιδιά), ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει και εκείνη Νομικά.
Έκανε κάποιες νομικές σπουδές, αλλά και κρυφά, από τον άνδρα της, σπούδασε στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Στο θέατρο εμφανίστηκε μετά τον πόλεμο. Πρωτόπαιξε στο Εθνικό Θέατρο, στο έργο του Β. Ουγκώ «Ρουί Μπλας».
Στη συνέχεια συνεργάστηκε με το θίασο Κατερίνας – Λογοθετίδη στο έργο των Δ. Ψαθά – Γ. Ρούσσου «Δε θυμάμαι τίποτα». Το 1948 ο Β. Λογοθετίδης έκανε δικό του θίασο και την πήρε ως συμπρωταγωνίστριά του, έως το θάνατό του.

Πλήθος οι ελληνικές και ξένες κωμωδίες, στις οποίες η Ίλια Λιβυκού έπαιξε δίπλα στον κορυφαίο κωμικό: «Απρόσκλητος μουσαφίρης», «Καινούρια αφεντικά», «Η κυρία του Μαξίμ», «Το κορόιδο», «Ένας βλάκας και μισός», «Ο Ηλίας του 16ου», «Ο γαμπρός μου ο δικηγόρος», κ.ά. Μετά το θάνατο του Λογοθετίδη (1960), άρχισε να συνεργάζεται με άλλους θιάσους: Το 1963 με το θίασο Ν. Χατζίσκου στην «Πάπισσα Ιωάννα», της Ε. Βεργή στους «Ξεριζωμένους», το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μ. Κατράκη στον «Ιούλιο Καίσαρα» και «Στο κορίτσι με το κορδελάκι» του Ν. Περγιάλη, «Ο Πατούχας». Στο ΚΘΒΕ (1965) υποδύθηκε την αριστοφανική «Λυσιστράτη». Ακολούθησαν συνεργασίες της με πολλούς άλλους θιάσους κωμωδίας και επιθεώρησης, έως το 1984, οπότε σταμάτησε να παίζει.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε το 1948 στην ταινία του Αλ. Σακελλάριου «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», με πρωταγωνιστή τον Β. Λογοθετίδη. Έκτοτε, πρωταγωνίστησε σε όλα τα θεατρικά έργα του θιάσου Λογοθετίδη, που διασκευάστηκαν σε ταινίες. Επαιξε, όμως, και σε άλλες ταινίες, χωρίς τον Λογοθετίδη: «Η κατάρα της μάνας» και «Οργή» του Β. Γεωργιάδη, «Αντιγόνη» του Γ. Τζαβέλλα, «Ένας ντελικανής» του Μ. Σκουλούδη (γι’ αυτήν πήρε το Β’ βραβείο γυναικείου ρόλου, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου και το βραβείο «Χρυσή Γέφυρα» του Διεθνούς Φεστιβάλ του Σαν Φραντσίσκο), «Η θυσία του Αβραάμ», κ.ά. Το 1968, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου απέσπασε το βραβείο Β’ γυναικείου ρόλου για την ταινία «Στα σύνορα της προδοσίας».
Στο ενεργητικό της είχε μερικές εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές («Απόρρητος φάκελος 27», κ.ά.) και ραδιοφωνικές εκπομπές, ενώ μαζί με τον Μάνο Κατράκη, συμμετείχε σε ποιητικές εκδηλώσεις στο θέατρο «Μουσούρη», με μουσική του Μ. Θεοδωράκη.
6 – 9 – 2004
Πεθαίνει ο πολύ καλός και σεμνός ηθοποιός Τώνης Γιακωβάκης.
Η σχέση του με το θέατρο, άρχισε σε μικρή ηλικία, με τον ερασιτεχνικό θίασο των Ελλήνων στη συνοικία Ταταύλα της Πόλης. Μετά από λίγο καιρό, έπαιξε με τον περιοδεύοντα στην Πόλη θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, στο σαιξπηρικό «Έμπορο της Βενετιάς», με πρωταγωνιστή τον Αιμίλιο Βεάκη.
Αργότερα ο Τ. Γιακωβάκης ήρθε στην Αθήνα και σπούδασε στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου το 1960 έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση.

Ακολούθησαν συνεργασίες του με πολλούς ιδιωτικούς θιάσους, με το ΚΘΒΕ, αλλά και ξανά στο Εθνικό Θέατρο. Στο ενεργητικό του είχε και κινηματογραφικές ταινίες («Απουσίες», «Αγρίμι», «Ήθελε να γίνει βασιλιάς», «Δεξιότερα της Δεξιάς», κ.ά.), αλλά και ραδιοφωνικές εκπομπές και τηλεοπτικές σειρές («Ορκιστείτε παρακαλώ», «Οι τελευταίοι εγγονοί», «Τμήμα Ηθών», «Το τρίτο στεφάνι», κ.ά.), ενώ αγαπούσε και ασχολούνταν με τη λογοτεχνία (έγραφε διηγήματα) και τη ζωγραφική.
6 – 9 – 2007
Πεθαίνει ένας από τους σπουδαιότερους τενόρους της εποχής του, ο Λουτσιάνο Παβαρότι (Luciano Pavarotti).

Διαθέτοντας μεγάλα φωνητικά προσόντα, ο Παβαρότι υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους τενόρους της εποχής του. Παράλληλα, με τον πληθωρικό χαρακτήρα του, το χιούμορ του, αλλά και τις συμπράξεις του με άλλους καλλιτέχνες κατάφερε να φέρει την όπερα, την οποία υπηρέτησε για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, πιο κοντά στο ευρύτερο κοινό.
https://youtube.com/watch?v=xCFEk6Y8TmM%3Ffeature%3Doembed
Τιμήθηκε, μεταξύ άλλων, με πέντε βραβεία «Γκράμι». Ιδιαίτερα γνωστός στο ευρύ κοινό έγινε από τη συμμετοχή του στους «Τρεις Τενόρους», από κοινού με τους Χοσέ Καρέρας και Πλάθιντο Ντομίνγκο. Η τελευταία του εμφάνιση στη σκηνή έγινε στην τελετή έναρξης των χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Τορίνο το Φλεβάρη του 2006.
https://youtube.com/watch?v=d_mLFHLSULw%3Ffeature%3Doembed
6 – 9 – 2020
Σε μια μεγάλη εκδήλωση που διοργάνωσε η ΚΕ του ΚΚΕ γίνονται τα αποκαλυπτήρια του μνημείου “Σκιές” στη Μακρόνησο, αφιερωμένο στους κομμουνιστές και άλλους αγωνιστές που μαρτύρησαν εκεί.

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και αγωνιστικής ανάτασης, εκεί που άλλοτε αντηχούσαν οιμωγές κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών, εκεί που «σώπαιναν οι λύκοι γιατί ούρλιαζαν οι άνθρωποι» από τα σκληρά βασανιστήρια, αντήχησαν οι σφυριές για το Μνημείο που στήθηκε προς τιμήν τους, αντήχησαν συνθήματα δικαίωσης της στάσης ζωής τους, αντήχησαν τραγούδια εμπνευσμένα απ’ τους αγώνες τους, η «Καντάτα για τη Μακρόνησο», τα ποιήματα που ο κρατούμενος Μακρονησιώτης Ρίτσος έγραψε και μελοποίησε ο Θ. Μικρούτσικος.

Αντήχησε η δέσμευση ότι το παράδειγμά τους μας εμπνέει, μας συνεγείρει, δεν τους ξεχνάμε, ζουν στις καρδιές και στους αγώνες μας: Όρθιοι και αλύγιστοι! Η παλικαρίσια στάση τους, το υψηλό τους φρόνημα διδάσκει, φρονηματίζει, μας δίνει κουράγιο, αντοχή στις δυσκολίες, στην πάλη για το σήμερα και το αύριο της εργατικής τάξης και του λαού μας.

«Μακρονησιώτες σύντροφοί μας που εδώ περάσατε τα πάνδεινα, αλλά βγήκατε όρθιοι. Δεν σας ξεχνάμε! Σας τιμάμε κάθε μέρα με την πάλη μας! Καμία θυσία δεν πήγε χαμένη! Γιατί η σπορά που αφήσατε είναι πολύ δυνατή και είναι σήμερα εδώ. Γιατί όπως καθένας σας “είχε στον ώμο του την κούραση δώδεκα ωρών από πέτρα” και “την απόφαση μίας ολόκληρης ζωής”, σήμερα κάθε κομμουνιστής, αγωνιστής, φίλος του ΚΚΕ, έχει στον ώμο του την πολύτιμη παρακαταθήκη, την τιμή και την αξιοπρέπεια, που εσείς αποδείξατε μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Γιατί τα όσα διδάξατε με τη στάση σας, αλλά και τα όσα αισχρά τόλμησε η άρχουσα τάξη της χώρας πάνω στα σώματά σας, θα μείνουν και μένουν με όλους τους τρόπους, για πάντα», υπογράμμισε μεταξύ άλλων ο ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος Δημήτρης Κουτσούμπας, μιλώντας στη συγκινητική εκδήλωση της ΚΕ στη Μακρόνησο.
https://youtube.com/watch?v=a-4OuT9Kk-8%3Ffeature%3Doembed
Η εκδήλωση πλαισιώθηκε με συναυλία με τα έργα του Θάνου Μικρούτσικου «Καντάτα για τη Μακρόνησο», σε ποίηση του Γιάννη Ρίτσου και «Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόβσκη», που για πρώτη φορά παίζονται στον μαρτυρικό αυτό τόπο… Εκεί, στο χώρο απ’ όπου εμπνεύστηκε το έργο ο Μακρονησιώτης Γιάννης Ρίτσος, έσμιξαν οι φωνές για όλους εκείνους που μαρτύρησαν στο «Νταχάου της Μεσογείου». Για όλους εκείνους που «δίπλα στα μάτια τους έχουν ένα δεντράκι καλοσύνη, ανάμεσα στα φρύδια τους ένα γεράκι δύναμη κι ένα μουλάρι από θυμό μες στην καρδιά τους, που δε σηκώνει τ’ άδικο». Για όλους εκείνους τους αγωνιστές που έμαθαν και διδάσκουν ότι «όποιος μπορεί να νικήσει μια στιγμή τη ζωή, νικάει και το θάνατο». Οι συγκλονιστικές ερμηνείες των μουσικών και τραγουδιστών, η πρωτοποριακή μουσική σύνθεση του αλησμόνητου Θάνου Μικρούτσικου, «έκλεισαν» μοναδικά αυτήν την ξεχωριστή εκδήλωση. Τραγούδησαν η Ρίτα Αντωνοπούλου και ο Κώστας Θωμαΐδης. Την καλλιτεχνική επιμέλεια και διεύθυνση είχε ο Θύμιος Παπαδόπουλος. Έπαιξαν οι μουσικοί: Δημήτρης Αγάθος (τρομπέτα), Γιώργος Κατσίκας (τύμπανα), Μίμης Ντούτσουλης (μπάσο), Θοδωρής Οικονόμου (πιάνο), Θύμιος Παπαδόπουλος (φλάουτο, κλαρινέτο, σαξόφωνο), Γιάννης Παπαζαχαριάκης (κιθάρα), Τζίμης Σταρίδας (τρομπόνι).
Πηγή : ALT.GR
7 – 9 – 1821
Δημιουργείται η Μεγάλη Κολομβία (που απαρτιζόταν από τη σημερινή Κολομβία, τον Παναμά, τη Βενεζουέλα, το Εκουαδόρ, τμήμα του Περού και της Βραζιλίας), με Πρόεδρο τον ηγέτη του αγώνα της Λατινικής Αμερικής για ανεξαρτησία από τους Ισπανούς Σιμόν Μπολιβάρ (Simón José Antonio de la Santísima Trinidad Bolívar y Palacios).

7 – 9 – 1904
Γεννιέται ο κομμουνιστής καλλιτέχνης Τζαβαλάς Καρούσος, του οποίου η θεατρική δραστηριότητα υπήρξε συνυφασμένη με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες του τόπου μας.

Ο Καρούσος, ακόμη και στις δυσκολότερες στιγμές, εξόριστος στην Ικαρία, στη Μακρόνησο και στον Αϊ – Στράτη, δεν έπαψε ποτέ να υπηρετεί πιστά την τέχνη του, δίνοντας πνοή στο θέατρο της εξορίας. Λίγο πριν πεθάνει, είχε απολυθεί βαριά άρρωστος από τη Γυάρο όπου τον είχε εξορίσει η χούντα.
7 – 9 –1911
Γεννιέται ο κομμουνιστής ηγέτης της Λ.Δ. Βουλγαρίας Τοντόρ Ζίβκοφ.

Η σκληροτράχηλη και άγονη φύση της περιοχής στο χωριό Πράβετς που γεννήθηκε, είχε δημιουργήσει δύσκολες συνθήκες για τη διαβίωση των κατοίκων, ήταν συνάμα το «ευνοϊκό έδαφος» για τη διάδοση του επαναστατικού σοσιαλισμού, που από πολύ νωρίς βρίσκει οπαδούς ανάμεσα στα εκλεκτότερα μέλη της μικρής κοινωνίας. Το στρατιωτικοφασιστικό πραξικόπημα της 9ης Ιούνη του 1923 και η βίαιη κατάπνιξή του θα αποτελέσουν τη μαγιά για τον 12χρονο τότε Τοντόρ. Μέσα σε αυτή την κατάσταση και αυτό το περιβάλλον, ο Τοντόρ Ζίβκοφ αρχίζει να διαμορφώνει σιγά – σιγά την επαναστατική συνείδησή του. Η πρώτη του συμμετοχή σε μία σημαντική πολιτικοκοινωνική εκδήλωση είναι η μαθητική απεργία του 1928, όπου πρωτοστάτησε και ανέλαβε την καθοδήγηση και την οργάνωση της διαμαρτυρίας εναντίον της αποβολής πρωτοπόρων μαθητών και φοιτητών των μαρξιστικο-λενινιστικών ομίλων.
Η πράξη του αυτή και η δραστηριοποίησή του επέφερε και τα πρώτα προβλήματα με την Αστυνομία, με αποτέλεσμα το επόμενο εκπαιδευτικό έτος να αντιμετωπίσει προβλήματα διώξεων και σαν τελείωσε τη ΣΤ τάξη ο Ζίβκοφ αναγκάζεται να εγκαταλείψει το γυμνάσιο και να συνεχίσει τη μόρφωσή του στη Μέση Τυπογραφική Σχολή, που λειτουργεί στα πλαίσια του Κρατικού Τυπογραφείου της Σόφιας. Ακόμα από την πρώτη μέρα της φοίτησής του στη Σχολή Τυπογράφων, αρχίζει μόνος του να αναζητεί το φυσικό του περιβάλλον – τους κύκλους των προοδευτικών μαθητών και στα τέλη του 1929 γίνεται μέλος της Κομμουνιστικής Ένωσης της Βουλγαρικής Νεολαίας. Στις 11 Ιούλη 1931 συλλαμβάνεται για πρώτη φορά από την Αστυνομία, όταν οι δυνάμεις ασφαλείας έκαναν επίθεση κατά της συνέλευσης νεαρών εργατών του Εργατικού Κόμματος.
Η ένταξη του Ζίβκοφ στις γραμμές του βουλγαρικού προλεταριάτου είναι σε μία στιγμή ανόδου του επαναστατικού κινήματος, που επέρχεται μετά από το ρήγμα στο μέτωπο της φασιστικής δικτατορίας, γεγονός που οδήγησε και στην αναδιοργάνωση του κόμματος μετά την απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς τον Αύγουστο του 1930. Η άνοδος του εργατικού κινήματος βάζει νέα καθήκοντα στο κόμμα, τη στιγμή που η ταξική πάλη οξύνεται και ένας μετά τον άλλον πέφτουν δολοφονημένοι στους δρόμους της Σόφιας γενναία και πρωτοπόρα στελέχη και μέλη του κόμματος και του νεολαιίστικου κινήματος. Η δράση του τον αναδεικνύει στο πρωτοπόρο κομμάτι της επαναστατημένης νεολαίας και το 1932 γίνεται μέλος του κόμματος. Την περίοδο αυτή, η Νομαρχιακή Επιτροπή του Βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος αναθέτει στο Ζίβκοφ την καθοδήγηση του Επιχειρησιακού Γραφείου για την οργάνωση και την πραγματοποίηση της καμπάνιας για τη σωτηρία του Γκεόργκι Δημητρόφ και των συντρόφων του, που είχαν συλληφθεί για τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ στο Βερολίνο, έναν εμπρησμό που οργάνωσαν οι ίδιοι οι ναζί.

Δύο μέρες μετά την εισβολή των χιτλερικών ορδών στην ΕΣΣΔ, στις 24 Ιούνη του 1941, το ΠΓ της ΚΕ του ΒΚΚ υιοθετεί τη γραμμή για την οργάνωση και την ανάπτυξη του ένοπλου αγώνα ενάντια στους χιτλερικούς εισβολείς και στους Βούλγαρους υπηρέτες τους. Ο Ζίβκοφ θα βρεθεί και πάλι στην πρώτη γραμμή πάλης και οργάνωσης του αντιφασιστικού και απελευθερωτικού μετώπου. Το 1942 θα αναδειχτεί μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Σόφιας, με τομέα ευθύνης τις επαρχιακές κομματικές οργανώσεις, ενώ οι αντάρτες της ταξιαρχίας «Τσαβντάρ» βρίσκονται κάτω από την καθοδήγησή του, μία αντάρτικη ταξιαρχία, που η ιστορική αποστολή που της έχει αναθέσει το κόμμα είναι να είναι το πρωτοπόρο κομμάτι του «Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού», που θα ανατρέψει τη φασιστική εξουσία και θα την αντικαταστήσει με τη νέα λαϊκή δημοκρατική εξουσία του Πατριωτικού Μετώπου. Με τη νίκη της επανάστασης το Σεπτέμβρη του 1944, το Γραφείο Επιχειρήσεων μετατρέπεται σε επιτελείο της Λαϊκής Πολιτοφυλακής και στη θέση του αρχηγού η ΚΕ τοποθετεί τον Τοντόρ Ζίβκοφ. Ένα χρόνο μετά, θα γίνει αναπληρωματικό μέλος της και από το 1946 βουλευτής στη Μεγάλη Λαϊκή Βουλή.
Από τις πρώτες μέρες της νίκης της επανάστασης, όλες οι δυνάμεις του ΒΚΚ έχουν ριχτεί στην αποφασιστική πολιτική μάχη για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας στη χώρα. Ο Ζίβκοφ, που έχει αναδειχτεί άξιο και ανδρωμένο στέλεχος μέσα από τους αγώνες, θα αρχίσει σταδιακά να αναλαμβάνει ηγετικά καθήκοντα, όπως το 1945, πρώτος γραμματέας της Επιτροπής Πόλης της Σόφιας και κατόπιν την ίδια χρονιά πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου της Πόλης της Σόφιας. Το 1950 θα εκλεγεί γραμματέας της ΚΕ του ΒΚΚ ως υπεύθυνος για την ιδεολογική δουλιά και το 1951 μέλος του ΠΓ της ΚΕ του. Από το 1954 θα εκλεγεί Πρώτος Γραμματέας της ΚΕ, μία θέση που θα του την εμπιστευτεί το κόμμα μέχρι το 1981. Ταυτόχρονα, το 1959 θα αναδειχτεί μέλος της Επιτροπής για την Επεξεργασία του Σχεδίου Αναθεώρησης του Συντάγματος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Βουλγαρίας, και αργότερα Πρόεδρος, ενώ το 1960 θα τεθεί επικεφαλής της βουλγαρικής αντιπροσωπείας για την 15η Σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

Το 1962 θα εκλεγεί πρωθυπουργός και θα βάλει το θεμέλιο λίθο για την πλατιά οικοδόμηση της ανεπτυγμένης σοσιαλιστικής κοινωνίας, που θα συνοδευτεί με τα νέα στάδια ανάπτυξης της αγροτικής οικονομίας και θα προωθήσει ένα πολυδιάστατο πρόγραμμα για το ανέβασμα του βιοτικού επιπέδου του λαού. Θα διατελέσει πρωθυπουργός ως το ’71, μετά θα εκλεγεί Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου, μια θέση που θα έχει ως την ανατροπή του σοσιαλιστικού καθεστώτος, το 1989. Ταυτόχρονα, θα εκλεγεί στο Δωδέκατο Συνέδριο του ΒΚΚ το 1981, Γενικός Γραμματέας της ΚΕ.
Τα επιτεύγματα της βουλγαρικής σοσιαλιστικής κοινωνίας, της οποίας υπήρξε ταυτόχρονα γνήσιος και άξιος γιος, αλλά και καθοδηγητής, δεν μπόρεσαν να τον «υπερασπίσουν», όταν βρέθηκε στη δυσκολότερη στιγμή της κομματικής, αλλά και επαναστατικής του ζωής.
Ο «άνεμος της περεστρόικα» επηρεάζει και το ΒΚΚ και εξαναγκάζει το Ζίβκοφ στις 10 Οκτώβρη του 1989 να υποβάλει την παραίτησή του από το αξίωμα του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος, καθώς και από μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής, που σε συνεδρίαση της ΚΕ γίνεται αποδεκτή, ενώ τον διαδέχεται ο Πέταρ Μλαντένοφ. Στις 17 του Νοέμβρη του ίδιου χρόνου, απαλλάσσεται από τα καθήκοντα του Προέδρου του Συμβουλίου του Κράτους και αντικαθίσταται από τον Πέταρ Μλαντένοφ, σύμφωνα με απόφαση της ενδεκάτης Συνόδου της 9ης Λαϊκής Βουλής. Επίσης, απαλλάσσεται και από τα καθήκοντα του Προέδρου της Επιτροπής Αναθεώρησης και συμπλήρωσης του Συντάγματος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Βουλγαρίας. Τον διαδέχεται, και σ’ αυτό το αξίωμα, ο Μλαντένοφ. Δεν έφτανε αυτό και στις 12 του Δεκέμβρη καθαιρείται ακόμα και από μέλος της ΚΕ του Κόμματος.

Από τη στιγμή εκείνη, θα αρχίσουν οι εντατικές προσπάθεια, όχι μόνον της κομματικής και πολιτικής του σπίλωσης, αλλά ακόμα και της φυσικής του εξόντωσης. Στις 18 Γενάρη του 1990, όταν σε όλες τις πρώην ανατολικές χώρες έχει ήδη αρχίσει ο πόλεμος των «μαγισσών», εκδίδεται ένταλμα συλλήψεως εις βάρος του, με την κατηγορία ότι «υποκίνησε εθνικό μίσος και αποδέχτηκε μεγάλα χρηματικά ποσά, που ήταν περιουσία του κράτους» και φυλακίζεται. Λόγω όμως της κακής κατάστασης της υγείας του, δεν υποβάλλεται σε ανακρίσεις και τελικά στις 12 Ιούλη του 1990, το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας αποφάσισε να τον θέσει σε κατ’ οίκον περιορισμό.
Το αποκορύφωμα της μισαλλοδοξίας των διωκτών του έρχεται στις 20 του Νοέμβρη του ίδιου έτους, όταν κατηγορείται επισήμως για υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος και κατάχρηση εξουσίας και στις 25 Φλεβάρη του 1991, αρχίζει η δίκη του στη Σόφια. Είναι ο πρώτος πρώην ηγέτης, από τις πρώην ευρωπαϊκές Λαϊκές Δημοκρατίες, που δικάζεται και η κατηγορία που του έχει απαγγελθεί είναι η κατάχρηση δημοσίου χρήματος προς ίδιον όφελος. Επίσης κατηγορείται για διακρίσεις εναντίον της τουρκικής μειονότητας, για τη δημιουργία σοβιετικού τύπου στρατοπέδων εργασίας και, τέλος, για την καταστροφή της εθνικής οικονομίας.
Οι διώκτες του, «διψασμένοι», δε σταματούν σε τίποτα και συνεχίζουν σωρηδόν να απαγγέλλουν κατηγορίες, όπως της παράνομης οικονομικής ενίσχυσης τρομοκρατικών οργανώσεων του Τρίτου Κόσμου. Στις 4 Σεπτέμβρη του 1992, «καταδικάζεται» σε εφτά χρόνια κάθειρξης για κατάχρηση εξουσίας και υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος, ενώ αντιμετωπίζει νέα ποινή κάθειρξης έως και 30 ετών, με την κατηγορία της κατάχρησης 22,5 εκατ. δολαρίων για τη χρηματοδότηση ξένων κομμουνιστικών κομμάτων! Ασκεί έφεση και περιμένει την εκδίκασή της. Το 1994 απορρίπτεται η έφεσή του και καλείται να εκτίσει την εφταετή του κάθειρξη και να καταβάλει το ποσό των 800 χιλιάδων δολαρίων, που κατηγορείται ότι υπεξαίρεσε από το βουλγαρικό δημόσιο!!!

Σε μία απόδειξη του θάρρους του και της πίστης του στις ιδέες του, στις 27 του Γενάρη του 1994, ανακοινώνει ότι θα εκτίσει την ποινή του, χωρίς να δεχτεί χάρη για να «προστατεύσει την αξιοπρέπεια του θεσμού του αρχηγού κράτους, εφόσον το Σύνταγμα και οι νόμοι παραβιάζονται στη Βουλγαρία». Η δικαίωσή του θα έρθει το 1996, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο τον απαλλάσσει με απόφασή του από την ποινή κάθειρξης και το 1997 αφήνεται ελεύθερος, μετά την άρση της δικαστικής απόφασης για κατ’ οίκον περιορισμό που του είχε επιβληθεί το 1990. Όμως, η κλονισμένη υγεία του έχει ήδη επιδεινωθεί και η πενιχρή σύνταξη, ύψους 5 δολ. που θα του χορηγηθεί, δε φτάνει για να καλύψει ούτε τις ελάχιστες από τις ιατρικές απαιτήσεις που απαιτούσε η θεραπεία! Σ’ αυτό το διάστημα τον επισκέφτηκε και ο επίτιμος Πρόεδρος του ΚΚΕ Χαρίλαος Φλωράκης. Η κλονισμένη υγεία του Ζίβκοφ δεν τον εμπόδισε να «τυραννήσει» το Χαρίλαο Φλωράκη με αλλεπάλληλες ερωτήσεις για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας, αλλά και τις εσωτερικές εξελίξεις. Ενώ και οι δύο εξέφρασαν την ανησυχία τους για την έκρυθμη και επικίνδυνη κατάσταση στα Βαλκάνια.
Πάνω από μισό αιώνα, το όνομα του Τοντόρ Ζίβκοφ ήταν συνυφασμένο με τους ηρωικούς αγώνες και το δημιουργικό έργο του ΒΚΚ. Μαθητής των μορφών του βουλγαρικού και παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος, του Ντιμίτερ Μπλαγκόεφ και του Γκεόργκι Δημητρόφ, συνέχισε το επαναστατικό τους έργο μέσα σε ποιοτικά διαφορετικές συνθήκες, κέρδισε την εκτίμηση και την αναγνώριση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και του παγκόσμιου κινήματος για την ειρήνη και το σοσιαλισμό. Είναι αναμφισβήτητη η αξία του και η σφραγίδα που έβαλε στη σύγχρονη ιστορία της Βουλγαρίας και στην πορεία του σοσιαλισμού, αλλά και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.
7 – 9 – 1942
Αρχίζουν μεγάλες κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις του λαού της Αθήνας για την επιβίωση, οι οποίες διήρκεσαν έως τις 14 του Σεπτέμβρη.

Τα θύματα της πείνας το χειμώνα του 1941-1942 έφτασαν τις 260 χιλιάδες νεκρούς. Μα θα ήταν ασφαλώς πολύ περισσότερα, αν ο ελληνικός λαός δεν ξεσηκωνόταν, με την καθοδήγηση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, σε σκληρούς αλλά μαχητικούς και αποφασιστικούς αγώνες για την επιβίωση.
7 – 9 – 1943
Ο Γερμανός στρατιωτικός διοικητής Στρόοπ, κηρύσσει με διαταγή του –και επίσημα πια- το διωγμό των Εβραίων στην Ελλάδα. Το ΕΑΜ κινητοποιεί τις οργανώσεις του και φυγαδεύει πολλούς Εβραίους στις ελεύθερες περιοχές.

7 – 9 – 1944
Η έδρα της ελληνικής κυβέρνησης του Καΐρου μεταφέρεται στην Καζέρτα της Ιταλίας.
7 – 9 – 1944
Ο απελευθερωτής Κόκκινος Στρατός περνά τα σύνορα της Βουλγαρίας.

7 – 9 – 1949
Πεθαίνει ο Μεξικανός ζωγράφος Χοσέ Κλεμέντε Ορόσκο (José Clemente Orozco).

Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους τοιχογράφους του 20ου αιώνα και διακόσμησε δημόσια κτίρια στο Μεξικό. Ήταν ένας από τους «Τρεις Μεγάλους» τοιχογράφους του Μεξικού, μαζί με τους Diego Rivera και Νταβίδ Αλφάρο Σικέιρος (Los Tres Grandes).

Κυρίως επηρεασμένος από το Συμβολισμό, ήταν επίσης λιθογράφος και σατιρικός σκιτσογράφος. Από το 1922 ως το 1948 δημιούργησε τοιχογραφίες στην Πόλη του Μεξικού, στην Ορισάμπα, στο Claremont της Καλιφόρνια, στη Νέα Υόρκη, στο Νιου Χάμσαϊρ, στην Γουαδαλαχάρα, Χαλίσκο, και στο Χικίλπαν, Μιτσοακάν.

Η τέχνη του αποτελεί σπάνιο συνδυασμό ενός έντονου, προσωπικού εξπρεσιονισμού, με απλοποιημένες συνθετικές μορφές. Το καλλιτεχνικό του στιλ, όπως και η αισθητική του φιλοσοφία, επηρέασαν πολλούς καλλιτέχνες της Αμερικής στο τέλος του 20ου αιώνα.

8 – 9 – 1925
Γεννιέται ο Βρετανός ηθοποιός Πήτερ Σέλερς ((Richard Henry Sellers).

Έγινε γνωστός στη δεκαετία του ’60, ιδιαίτερα για το ρόλο του «Επιθεωρητή Κλουζώ», στη σειρά ταινιών «Ροζ Πάνθηρας».
Γεννήθηκε στο Σάουθσι του Πόρτσμουθ. Η οικογένειά του συμμετείχε στα βαριετέ της εποχής, κάτι που έκανε και ο ίδιος από μικρή ηλικία, μαθαίνοντας στην πράξη χορό, τραγούδι και ηθοποιία, ενώ έπαιξε και ντραμς σε διάφορες τζαζ μπάντες. Κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στη RAF ως μη-ιπτάμενος, λόγω της κακής του όρασης.
https://youtube.com/watch?v=jEcq4tuBzn4%3Ffeature%3Doembed
Μετά τον πόλεμο ξαναγύρισε στα βαριετέ, ενώ αργότερα παρουσίασε την ραδιοφωνική εκπομπή «The Goon Show» που μεταφέρθηκε στην τηλεόραση και τον έκανε αρκετά γνωστό. Το 1955 άρχισε να εμφανίζεται στον κινηματογράφο, κάνοντας επιτυχία με Βρετανικές κωμωδίες, πιο σημαντική απ’ τις οποίες ήταν «Το ποντίκι που βρυχάται». Το 1962 συμμετείχε στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Β. Ναμπόκοφ «Λολίτα» από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ υποδυόμενος το ρόλο του Κλαιρ Κίλτι. Έκανε μεγαλύτερη και διεθνή επιτυχία μετά την εμφάνισή του στην ταινία «Ο Ροζ Πάνθηρας» το 1963, και στη συνέχειά της του 1964, ενώ την ίδια χρονιά εμφανίστηκε και στη σημαντική κωμωδία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, «S.O.S Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα» (Dr. Strangelove), παίζοντας τρεις διαφορετικούς ρόλους. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τη Σουηδή ηθοποιό Μπριτ Έκλαντ και έπαθε την πρώτη του καρδιακή προσβολή.
https://youtube.com/watch?v=tDSM7AKfVJg%3Ffeature%3Doembed
Ακολούθησαν τρεις συνέχειες του «Ροζ Πάνθηρα» αλλά και άλλες σημαντικές ταινίες όπως «Καζίνο Ρουαγιάλ», «Το Πάρτυ», «Τα σατανικά κόλπα του Φου Μαντσού» και ο βασικός ρόλος στην ταινία «Να Είσαι Εκεί Κύριε Τσανς» (Being there) του Γέρζι Κοζίνσκι που του χάρισε τη Χρυσή Σφαίρα.
8 – 9 – 1941
Αρχίζει από τις δυνάμεις του Άξονα (Γερμανία, Ιταλία και Φινλανδία) η πολιορκία του Λένινγκραντ, που διήρκεσε 872 μέρες και κράτησε έως τις 27 Γενάρη 1944.

Ο ηρωικός λαός του Λένινγκραντ αντιστάθηκε και άντεξε στους εισβολείς, παρά τους 1.000.000 και πλέον νεκρούς, από τις μάχες, τους ανελέητους βομβαρδισμούς και τις ελλείψεις σε τρόφιμα και φάρμακα.
https://youtube.com/watch?v=js8Nq9FYhew%3Ffeature%3Doembed
8 – 9 – 1942
Η ανταρτοομάδα του Άρη Βελουχιώτη χτυπά στη Ρυκά της Γκιόνας ιταλικό απόσπασμα και το αιχμαλωτίζει.

8 – 9 – 1943
Ανακοινώνεται από τους Συμμάχους η συνθηκολόγηση της Ιταλίας (η συνθηκολόγηση είχε γίνει 5 μέρες νωρίτερα).
Ο ΕΛΑΣ αφοπλίζει την ιταλική μεραρχία «Πινερόλο» και άλλες ιταλικές μονάδες.
Πολλοί Ιταλοί προσχωρούν στον ΕΛΑΣ.

8 – 9 – 1944
Ο ΕΛΑΣ απελευθερώνει τον Πύργο και την Καλαμάτα.

8 – 9 – 1944
Εκτελείται από τις δυνάμεις κατοχής η Λέλα Καραγιάννη, επικεφαλής της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα».

8 – 9 –1949
Ο Ν. Ζαχαριάδης στέλνει στο ΠΓ της ΚΕ του Πανενωσιακό Κομμουνιστικό Κόμμα (Μπολσεβίκοι) της ΕΣΣΔ το κείμενο με τα πρώτα συμπεράσματα από τη δράση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Στους βασικούς λόγους της ήττας του αγώνα του ΔΣΕ συγκαταλέγονταν το πρόβλημα των εφεδρειών του Δημοκρατικού Στρατού καθώς και η αδυναμία ανάπτυξης του αγώνα στις πόλεις και του συνδυασμού του με τον αγώνα του ΔΣΕ στο βουνό.
Ως καθήκοντα στη νέα κατάσταση προβάλλονταν η διατήρηση και ενίσχυση των παρτιζάνικων ομάδων (που συνέχιζαν να δρουν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας), η ενίσχυση της κομματικής δουλειάς στα αστικά κέντρα για την ενδυνάμωση του μαζικού κινήματος και την ενίσχυση των δυνάμεων που είχαν καταφύγει στο εξωτερικό. Όλα αυτά είχαν ως τελικό σκοπό την εκ νέου γενίκευση του ένοπλου αγώνα, όταν οι εσωτερικές και εξωτερικές συνθήκες ήταν και πάλι ευνοϊκές.
8 – 9 – 1949
Πεθαίνει ο Γερμανός συνθέτης της ύστερης ρομαντικής περιόδου Ρίχαρντ Στράους (Richard Georg Strauss).

Είναι γνωστός για τις όπερές του, μεταξύ των οποίων «Ο Ιππότης με το Ρόδο» και η «Σαλώμη».
Άλλες μεγάλες επιτυχίες του είναι τα «Τέσσερα Τελευταία Τραγούδια», τα συμφωνικά ποιήματα και άλλα ορχηστρικά έργα, όπως τα «Θάνατος και Εξαΰλωση», «Τα Φαιδρά Καμώματα του Τιλ Οϊλενσπίγκελ», «Τάδε Έφη Ζαρατούστρα» και «Μεταμορφώσεις». To «Τάδε Έφη Ζαρατούστρα» ήταν και το μουσικό θέμα της ταινίας «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ
8 – 9 –1980
Ο «Μεγαλέξανδρος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου βραβεύεται στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Βενετίας με το «Χρυσό Φοίνικα» για την κατηγορία των «πειραματικών ταινιών».

8 – 9 – 1991
Πεθαίνει ο Άλεξ Νορθ (Alex North), Αμερικανός συνθέτης ιδιαίτερα γνωστός για τις μουσικές του συνθέσεις ταινιών, συμπεριλαμβανομένου το «Λεωφορείον ο Πόθος» (στο οποίο έγινε ένα από τα πρώτα θέματα ταινιών, βασισμένο στη τζαζ), το «Βίβα Ζαπάτα!», το «Σπάρτακος», το «Κλεοπάτρα» αλλά και το «Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;».

Επίσης, ήταν ο πρώτος συνθέτης που έλαβε Τιμητικό Όσκαρ, στην Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών.
8 – 9 – 2000
Πεθαίνει ο κριτικός κινηματογράφου και συγγραφέας Βασίλης Ραφαηλίδης.
Μέχρι το 1946 έζησε στο χωριό της δασκάλας μάνας του, το Βελβενδό της Κοζάνης.

Το 1943 ακολουθεί στο βουνό τους αντάρτες γονείς του μαζί με τον αδερφό του. Τα γυμνασιακά του χρόνια, που συμπίπτουν μ’ αυτά του Εμφύλιου Πολέμου, τα περνάει στην Καστοριά, όπου εγκαθίσταται η οικογένεια μαζί με το φιλόλογο πατέρα, που υπηρετεί εκεί. Ωστόσο, η Ασφάλεια χαλάει το παιδαγωγικό σχέδιο φυλακίζοντας και εξορίζοντας τον πατέρα του στη διάρκεια του Εμφυλίου.
Το 1953 εγκαθίσταται στην Αθήνα, προσπαθώντας να τα βολέψει όπως όπως. Το 1959 εγγράφεται στην ιδιωτική Κινηματογραφική Σχολή Σταυράκου, επιχειρώντας να σπουδάσει κινηματογράφο. Με την αποφοίτησή του δουλεύει σαν βοηθός του Νίκου Κούνδουρου και του Ροβήρου Μανθούλη, και το 1963 γυρίζει δύο ταινίες μικρού μήκους. Το 1964 και 1965 βρίσκεται στην Αλγερία κοντά στο Μιχάλη Ράπτη (Μισέλ Πάμπλο).
Το 1963 πρωτοεμφανίζεται σαν κινηματογραφικός κριτικός από το περιοδικό «Επιθεώρηση Τέχνης». Επαγγελματίας κινηματογραφικός κριτικός γίνεται το 1965, μετά την επιστροφή του από την Αλγερία, στην εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή», μαζί με το Θόδωρο Αγγελόπουλο.
Το 1968, μετά την αποφυλάκισή του από τις φυλακές της Αίγινας -υπήρξε μέλος του ΠΑΜ και ως εκδότης της εφημερίδας «Ελεύθερη Σκέψη» συνελήφθη και φυλακίστηκε από τη χούντα – εκδίδει, μαζί με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο στην αρχή και πολλούς άλλους στη συνέχεια, το περιοδικό «Σύγχρονος Κινηματογράφος» το οποίο διευθύνει μέχρι το 1973.
Από το 1965 μέχρι το 1985, με ενδιάμεσα αναγκαστικά διαλείμματα, διδάσκει σε διάφορες σχολές και σρμινάρια.
Μετά τη μεταπολίτευση, συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Το Βήμα», «Εθνος» και «Ελευθεροτυπία».
Ο Βασίλης Ραφαηλίδης υπήρξε ακόμη συνεργάτης των περιοδικών «Ταχυδρόμος», «Ελληνικός Κινηματογράφος», «Σύγχρονος Κινηματογράφος», «Διαβάζω», «Θέατρο» και «Λέξη».
Στη συγγραφική του δράση, πέρα από τα «12 Μαθήματα για τον Κινηματογράφο», συγκαταλέγονται και τα: «Λεξικό Ταινιών», «Κινηματογραφικά θέματα», «Μια μέθοδος ανάγνωσης του φιλμ», «Το ομιχλώδες τοπίο της ιστορίας στον Αγγελόπουλο», «Κείμενα για τον Μαρξ», «Πολιτικά Ταξίδια», «Έλληνες και Νεοέλληνες», «Η περιπέτεια του μαρξισμού», «Η δύσκολη ζωή ενός Έλληνα», «Τα μαλλιά του φαλακρού δολοφόνου», «Νεοελληνική Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας», «Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας», «Οι λαοί της Ευρώπης», «Οι πρόγονοι των Ευρωπαίων», «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους», «Το βλέμμα του ποιητή», «Στοιχειώδης Αισθητική», «Θερμοί και ψυχροί πόλεμοι», «Οι λαοί της Μ. Ανατολής» κ.ά.
Πηγή : ALT.GR
9 – 9 – 1882
Γεννιέται ο Μίλτος Μανάκης, που μαζί με τον αδερφό του Γιαννάκη, υπήρξαν από τους πρωτοπόρους του ελληνικού κινηματογράφου.

Αρχικά φωτογράφοι, ο Γιαννάκης και ο Μίλτος Μανάκιας,αφού αγόρασαν την κινηματογραφική μηχανή «Bioscope 300», με έδρα τους αρχικά τα Γιάννενα και μετά το Μοναστήρι (Μπίτολια), όργωσαν και κινηματογραφικά τα Βαλκάνια
Την πρώτη τους ταινία, τις «Υφάντρες» (1905), τη γύρισαν στη γενέτειρά τους.
Όλες τους οι ταινίες (συνολικά 1.500 μέτρα φιλμ) γυρίζονταν εκ του φυσικού.
Απαθανάτιζαν τη ζωή των απλών ανθρώπων, αλλά και την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα.
Γι’ αυτό, δικαίως, θεωρούνται από όλες τις ευρωπαϊκές σχολές κινηματογραφίας ως οι πρωτοπόροι του κινηματογραφικού, κυρίως του εθνογραφικού ντοκουμέντου.
9 – 9 – 1892
Ο Έντουαρντ Έμερσον Μπάρναρντ (Edward Emerson Barnard) ανακαλύπτει την Αμάλθεια, το τρίτο φεγγάρι του Δία.

9 – 9 – 1901
Πεθαίνει ο Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης, σχεδιαστής και εικονογράφος Ανρί ντε Τουλούζ Λοτρέκ (Henri Marie Raymond de Toulouse-Lautrec-Monfa).

Ανήκε σε μια από τις πιο παλιές οικογένειες της γαλλικής αριστοκρατίας, έχοντας όλες τις προϋποθέσεις για μια καλή μόρφωση και άνετη ζωή.

Η εύθραυστη, όμως, υγεία του τον ανάγκασε να διακόψει τη φοίτησή του στο Λύκειο και πήρε ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι. Από το 1879 καταδικάστηκε σε οριστική αναπηρία. Αντέδρασε, όμως, με σπάνια ψυχική δύναμη και εξουδετέρωσε τις επιπτώσεις της σωματικής του μειονεξίας και την κατέβαλε με τις επιδόσεις του στη ζωγραφική. Ζωγράφιζε από εσωτερική ανάγκη και στην Τέχνη του κατάφερε να ορίσει το προσωπικό του στυλ.

Το όνομα και η δημιουργία του Τουλούζ Λοτρέκ συνδέθηκε με τη Μονμάρτη του τέλους του 19ου αιώνα, το «Μουλέν Ρουζ», τις χορεύτριες του Καν-Καν, τη ζωή στα καμπαρέ και στα πορνεία. Συγχρόνως, παρά το σύντομο διάστημα της ζωής του – υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες του μοντερνισμού.

Καινοτόμος ως προς την εικονογραφική αντίληψη και την τεχνική, ο Τουλούζ Λοτρέκ έδωσε νέα ματιά στα πράγματα. Προσεχτικός μάρτυρας της παρισινής νύχτας και των εφήμερων απολαύσεων, χωρίς τους ηθικούς φραγμούς και τις προκαταλήψεις της εποχής του, αποκάλυψε την κρυφή αλήθεια μιας ιδιαίτερης ανθρώπινης μοίρας. Μέσα από το έργο του, η Ιστορία βρήκε τον ποιητή μιας εποχής.
1925
Γεννιέται η δεξιοτέχνις του πιάνου Βάσω Δεβετζή (γνωστή στο εξωτερικό ως Vasso Devetzi).

Συνδέθηκε με δυνατή φιλία με την Μαρία Καλογεροπούλου, που γίνεται μετέπειτα γνωστή ως Μαρία Κάλλας, φιλία που διατηρήθηκε μέχρι τον θάνατο της διάσημης υψιφώνου.
https://youtube.com/watch?v=5gN0DazZFGo%3Ffeature%3Doembed
https://youtube.com/watch?v=mdDXwbOhIr0%3Ffeature%3Doembed
1926
Εκδηλώνεται στρατιωτικό κίνημα υπό τους αξιωματικούς Ν. Ζέρβα και Β. Ντερτιλή, το οποίο αποτυγχάνει έπειτα από την επέμβαση του κυβερνητικού στρατού και τις λαϊκές αντιδράσεις, στις οποίες κάλεσε και πρωτοστάτησε το ΚΚΕ.

9 – 9 – 1932
Δύο χιλιάδες εργάτες της Αθήνας απαντούν με συγκέντρωση έξω από το θέατρο «Αλάμπρα» στην απαγόρευση της προεκλογικής συγκέντρωσης του Ενιαίου Μετώπου Εργατών Αγροτών (ΚΚΕ) από την κυβέρνηση Βενιζέλου.
Η αστυνομία επιτίθεται και ακολουθούν συγκρούσεις.

9 – 9 – 1941
Γεννιέται ο Αμερικανός προγραμματιστής Ντένις Ρίτσι (Dennis MacAlistair Ritchie), δημιουργός μεταξύ άλλων της γλώσσας προγραμματισμού C, κ.α..

9 – 9 – 1941
Ιδρύεται στην Αθήνα ο Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος (ΕΔΕΣ) με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Ναπολέων Ζέρβα.
Ο ΕΔΕΣ υπήρξε το κυριότερο ένοπλο στήριγμα της ελληνικής αστικής τάξης και του βρετανικού ιμπεριαλισμού στον ελλαδικό χώρο την περίοδο της Κατοχής.

Βασικός του στόχος δεν ήταν οι δυνάμεις Κατοχής, αλλά ο ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, ενώ, όπως αναφέρουν διάφορες γερμανικές πηγές, ήδη από τα τέλη του 1943 είχε «κλειστεί μια σιωπηρή συμφωνία να μη γίνονται αμοιβαία εχθροπραξίες στην περιοχή των εθνικών ανταρτών» (δηλαδή μεταξύ Γερμανών και ΕΔΕΣ). Ωστόσο, παρά την καταλυτική βρετανική υποστήριξη (σε χρήμα, οπλισμό, κλπ.), ο ΕΔΕΣ δεν κατάφερε να αναπτυχθεί σε ουσιαστικό αντίβαρο του ΕΛΑΣ, με τη δράση του να περιορίζεται στην Ήπειρο και σε μικρής κλίμακας και σημασίας επιχειρήσεις.
Την περίοδο που διεξάγονταν οι μάχες της Αθήνας και του Πειραιά (Δεκέμβρης του 1944) ο ΕΛΑΣ συνέτριψε τον ΕΔΕΣ, τα υπολείμματα του οποίου φυγαδεύτηκαν όπως – όπως από τους Βρετανούς στην Κέρκυρα.
9 – 9 – 1943
Με την αναγγελία της συνθηκολόγησης της Ιταλίας ξεσπούν στο Βόλο λαϊκές διαδηλώσεις. Οι διαδηλωτές ανοίγουν τις φυλακές και απελευθερώνουν τους πολιτικούς κρατούμενους.
Όλος σχεδόν ο οπλισμός και τα εφόδια της ιταλικής φρουράς της πόλης στάλθηκαν με τη συνδρομή του λαού στους αντάρτες του ΕΛΑΣ στο βουνό.
Οι κατοχικές αρχές, που καταλύθηκαν επί 3 μέρες, ανακατέλαβαν την πόλη έπειτα από ισχυρή στρατιωτική επέμβαση των Γερμανών.
9 – 9 – 1944
Τμήματα του 16ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ και της Εθνικής Πολιτοφυλακής απελευθερώνουν τη Νάουσα.

9 – 9 –1944
Λαϊκή εξέγερση στη Σόφια ανατρέπει τη φασιστική κυβέρνηση.
Την εξουσία αναλαμβάνει το Πατριωτικό Μέτωπο, το οποίο κηρύσσει άμεσα τον πόλεμο στη Γερμανία.

9 – 9 – 1945
Τρεις ημέρες αφού συγκροτήθηκε η Προσωρινή Κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας και χωρίς να υπάρχει στρατιωτική ανάγκη, στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ αποβιβάζονται στην Κορεατική Χερσόνησο διορίζοντας χωριστή στρατιωτική κυβέρνηση στο νότιο τμήμα της.
Ως αποτέλεσμα η Προσωρινή Κυβέρνηση καταλύθηκε λίγους μήνες αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1946.

9 – 9 – 1948
Συγκροτείται η Λαϊκή Δημοκρατία της Βόρειας Κορέας.

9 – 9 – 1950
Εκδίδεται απόφαση για τους 118 συνδικαλιστές που δικάζονταν από τις 13 Αυγούστου στο Στρατοδικείο Αθηνών (παραμονές του 10ου Συνεδρίου της ΓΣΕΕ).
Από αυτούς καταδικάστηκαν σε θάνατο οι Ν. Βοργίας, Ε. Μπαϊράμογλου, Ν. Μπαϊράμογλου, Γ. Δαλέζιος, Ν. Μπαζίγου, Β. Καλαϊτζής, Γ. Καβουλάκου και Α. Βενεδίκογλου.
9 – 9 – 1951
Διεξάγονται βουλευτικές εκλογές.
Πρώτο κόμμα έρχεται ο Ελληνικός Συναγερμός του στρατάρχη Παπάγου με 36,53%.
Η ΕΔΑ λαμβάνει το 10,57% των ψήφων.

9 – 9 – 1955
Συγκρούσεις ξεσπούν στην Κομματική Οργάνωση του ΚΚΕ στην Τασκένδη ανάμεσα στους φραξιονιστές και την πλειοψηφία των πολιτικών προσφύγων που υποστήριζε τις θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ.
Άμεση ήταν η ανάμειξη κομματικών και κρατικών αξιωματούχων του Ουζμπεκιστάν υπέρ των φραξιονιστών.
Οι συγκρούσεις κράτησαν έως τις 11 του Σεπτέμβρη.
9 – 9 – 1971
Οι 1.200 περίπου ποινικοί κρατούμενοι των φυλακών Άττικα της Πολιτείας της Νέας Υόρκης εξεγείρονται.
Η βάρβαρη εισβολή της αστυνομίας προκαλεί σφαγή που έχει ως τελικό απολογισμό 39 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες.

9 – 9 – 1976
Πεθαίνει ο Μάο Τσε Τουνγκ, ηγέτης της Κινεζικής Επανάστασης, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚ Κίνας (1943-1976) και Πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (1949-1976).

9 – 9 – 1982
Η Άννα Βερούλη κατακτά την πρώτη θέση στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες Στίβου της Αθήνας, με βολή στα 70,02 μ.

Είναι το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Ελλάδας στην ιστορία του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, που ξεκίνησε το 1934.
https://youtube.com/watch?v=q8rQm_XzglY%3Ffeature%3Doembed
Στο ίδιο αγώνισμα, η Σοφία Σακοράφα κατατάσσεται τρίτη.
9 – 9 – 1984
Πεθαίνει ο Γιλμάζ Γκιουνέι, σημαντικός Τούρκος ηθοποιός κουρδικής καταγωγής, σεναριογράφος και κυρίως σκηνοθέτης τριών ταινιών: «Το Κοπάδι» (1978), «Ο Δρόμος» (1982) και «Ο Τοίχος» (1983).

Οι δυο πρώτες του ταινίες φέρουν ήδη τον χαρακτηρισμό «αριστούργημα». Ο Γιλμάζ Γκιουνέι που έχει καθιερωθεί ως σύμβολο κοινωνικών αγώνων για τους οποίους υπέστη πολλές διώξεις και φυλάκιση, πέθανε πολύ νωρίς, στο Παρίσι, 47 ετών χτυπημένος από τον καρκίνο.
https://youtube.com/watch?v=GLf5GYPMu_8%3Ffeature%3Doembed
9 – 9 – 2003
Πεθαίνει ο Αμερικανός φυσικός Έντουαρντ Τέλερ (Edward Teller), «πατέρας» της αμερικανικής βόμβας υδρογόνου.

9 – 9 – 2019
Πεθαίνει ο μουσικός δημιουργός Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.

Ο Λ. Μαχαιρίτσας είχε δώσει δυναμικό παρών στο κίνημα, ρίχνοντας «κόκκινο στη νύχτα» στα φεστιβάλ στα ΚΝΕ, με δηλώσεις στήριξης στο ΚΚΕ, κ.ά. Το 2006 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο της Αθήνας με το συνδυασμό του ΚΚΕ «Συμπαράταξη για την Αθήνα».
https://youtube.com/watch?v=ihIGI88eqr8%3Ffeature%3Doembed
https://youtube.com/watch?v=ec_Th1xRm-o%3Ffeature%3Doembed
https://youtube.com/watch?v=dO_Ps8yp4ww%3Ffeature%3Doembed
Πηγή : ALT.GR
10 – 9 – 1914
Γεννιέται ο Αμερικανός σκηνοθέτης, μοντέρ και κινηματογραφικός παραγωγός Ρόμπερτ Γουάιζ (Robert Earl Wise).

Είχε βραβευτεί με δυο Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τις ταινίες «Γουέστ Σάιντ Στόρι» (West Side Story, 1961) και «Η Μελωδία της Ευτυχίας» (The Sound of Music, 1965).
https://youtube.com/watch?v=Ye7PIyIcCro%3Ffeature%3Doembed
Ο Γουάιζ ήταν επίσης υπεύθυνος για το μοντάζ των ταινιών του Όρσον Γουέλς «Πολίτης Κέιν» (Citizen Kane, 1941) και «Οι Υπέροχοι Άμπερσον» (The Magnificent Ambersons, 1942). Σημαντική θέση στη φιλμογραφία του ως σκηνοθέτη κατέχουν πολλές ακόμα ταινίες του όπως «Εμείς οι Ζωντανοί» (Somebody Up There Likes Me, 1956), «Τα Γεράκια των Θαλασσών» (Run Silent Run Deep, 1958), «Ο Στοιχειωμένος Πύργος» (The Haunting, 1963), «Το Χίντενμπεργκ Καίγεται» (The Hindenburg, 1975) κ.ά.
10 – 9 – 1919
Υπογράφεται μεταξύ των νικητριών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων του Α’ παγκοσμίου πολέμου και της Αυστρίας η Συνθήκη του Σεν Ζερμέν (Αγίου Γερμανού), με την οποία διαλύθηκε η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία και δημιουργήθηκαν τα ανεξάρτητα κράτη της Ουγγαρίας, της Πολωνίας, της Τσεχοσλοβακίας και της Γιουγκοσλαβίας.

10 – 9 – 1981
Ο πίνακας του Πικάσο «Γκουέρνικα» επιστρέφει στην Ισπανία από τη Νέα Υόρκη όπου βρισκόταν από το 1939.

10 – 9 – 2005
Πεθαίνει ο Κώστας Κάππος, ο οποίος υπήρξε μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και κοινοβουλευτικός του εκπρόσωπος μέχρι το 1989.

Οργανώθηκε στην ΕΔΑ πριν από τη δικτατορία του 1967 και στη συνέχεια στο ΚΚΕ. Με την επιβολή της δικτατορίας εξορίστηκε στη Γυάρο και στη Λέρο. Μετά την απελευθέρωσή του, συνέχισε τον αγώνα στις γραμμές της ΚΝΕ, ως μέλος του Γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου της.
Συνελήφθη εκ νέου το Φλεβάρη του 1974 και υπέστη φρικτά βασανιστήρια στο ΕΑΤ – ΕΣΑ, δίχως να λυγίσει. Στο 9ο Συνέδριο εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Κώστας Κάππος δραστηριοποιήθηκε στο Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών (ΚΜΕ) ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του, ενώ συνέχιζε να συμμετέχει στους λαϊκούς αγώνες, δίπλα στο ΚΚΕ.
Πηγή : ALT.GR
11 – 9 – 1973
Εκδηλώνεται αμερικανοκίνητο στρατιωτικό πραξικόπημα στη Χιλή με επικεφαλής το στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ. Ο Σοσιαλιστής Πρόεδρος, Σαλβαδόρ Αλιέντε, οχυρώνεται στο Προεδρικό Μέγαρο και πέφτει νεκρός με το όπλο στο χέρι.

Στο πρώτο μήνυμά της, η χούντα ισχυρίζεται ότι η επέμβαση του στρατού έγινε «για να λυτρωθεί η πατρίδα από το μαρξιστικό ζυγό».
Την ίδια ώρα, το αμερικανικό πρακτορείο ειδήσεων «Ασοσιέιτεντ Πρες» μεταδίδει ότι «το πραξικόπημα υπήρξε έργο του σκληρού, φιλοαμερικανικού πυρήνα των Ενόπλων Δυνάμεων».

Το πραξικόπημα ήταν το επιστέγασμα μιας επιχείρησης για την ανατροπή του Αλιέντε και της κυβέρνησης της «Λαϊκής Ενότητας», στην οποία συμμετείχαν κομμουνιστές, σοσιαλιστές, ριζοσπάστες, αριστεροί, χριστιανοδημοκράτες.

Στην επιχείρηση αυτή πήραν μέρος οι βιομήχανοι, οι μεγάλοι γαιοκτήμονες, και, φυσικά τμήματα του στρατού. Την επιχείρηση σχεδίασαν, χρηματοδότησαν και καθοδήγησαν η κυβέρνηση των ΗΠΑ και μυστικές αμερικανικές υπηρεσίες με συντονιστή τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, Χένρι Κίσινγκερ.

Οι ΗΠΑ ήταν το πρώτο κράτος που αναγνώρισε την «κυβέρνηση» της στρατιωτικής χούντας.
11 – 9 – 1986
Πεθαίνει ο πολιτικός και ακαδημαϊκός Παναγιώτης Κανελλόπουλος, δύο φορές Πρωθυπουργός της Ελλάδας.
Έχει μείνει στην Ιστορία, μεταξύ άλλων, για τη φράση του, «Ιδού ο στρατός σας» προς τον Βαν Φλιτ παραχωρώντας τον ελληνικό στρατό στους Αμερικανούς για να πολεμήσουν το Δ.Σ.Ε. και το ΚΚΕ και για τον χαρακτηρισμό του κολαστήριου της Μακρονήσου ως «νέος Παρθενών».

11 – 9 – 1994
Πεθαίνει η σπουδαία δραματική Ελληνίδα ηθοποιός και διπλωματούχος καλλιτέχνης του χορού Αλέκα Κατσέλη.
Σύμφωνα με τον θεατρολόγο Κώστα Γεωργουσόπουλο, «υπήρξε ηθοποιός με καλλιεργημένη φωνή, άρτια τεχνική, σπάνια θεατρική μόρφωση, σκηνικό ήθος, πλούσια υποκριτική φαντασία και εκθαμβωτική σκηνική παρουσία».

Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
12 – 9 – 1764
Πεθαίνει ο Γάλλος συνθέτης και θεωρητικός της μουσικής, από τους πλέον σημαντικούς της εποχής του Μπαρόκ, Ζαν Φιλίπ Ραμώ (Jean-Philippe Rameau).

Διαδέχτηκε τον Ζαν Μπατίστ Λυλί ως κυρίαρχος συνθέτης όπερας, καθώς και -μαζί με τον Φρανσουά Κουπρέν- έργων για τσέμπαλο.
https://youtube.com/watch?v=RKvd4tMkFHc%3Ffeature%3Doembed
1829
Γεννιέται ο κορυφαίος ζωγράφος του νεοκλασικισμού του 19ου αι. Άνσελμ Φόιερμπαχ (Anselm Feuerbach).



1848
Η Ελβετία γίνεται ομοσπονδιακό κράτος.
1888
Γεννιέται ο Γάλλος ηθοποιός και τραγουδιστής Μωρίς Ωγκύστ Σεβαλιέ (Maurice Auguste Chevalier).

Ξεκίνησε ως τραγουδιστής σε μικρή ηλικία ενώ έγινε γνωστός στις ΗΠΑ ανεβάζοντας την οπερέτα «Dédé» στο Μπρόντγουεϊ το 1922.
https://youtube.com/watch?v=CtGSE90RycI%3Ffeature%3Doembed
Εξελίχθηκε ως ηθοποιός με την επικράτηση του ομιλούντος κινηματογράφου, από το 1928. Το 1930 ήταν υποψήφιος για βραβείο «Όσκαρ» για τις ταινίες «The Love Parade» (1929) και «The Big Pond» (1930).
https://youtube.com/watch?v=SolgQl-3J_w%3Ffeature%3Doembed
Μετά από μεγάλο διάλειμμα, επέστρεψε στο Χόλυγουντ το 1957 με την ταινία «Αριάν» («Love in the Afternoon») και το επόμενο έτος με την ταινία «Ζιζί». Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 πρωταγωνίστησε σε οκτώ ταινίες, με σημαντικότερες τις «Can-Can» (1960) και «Φάννυ» (1961).
Το 1970 πραγματοποίησε την τελευταία συμμετοχή του στον κινηματογράφο, τραγουδώντας το τραγούδι των τίτλων στην ταινία του Ντίσνεϋ «Οι Αριστόγατες».
1897
Γεννιέται η Ιρέν Ζολιό-Κιουρί (Irène Joliot-Curie), Γαλλίδα επιστήμονας, κόρη της Μαρίας Κιουρί και του Πιερ Κιουρί και σύζυγος του κομμουνιστή χημικού Φρεντερίκ Ζολιό-Κιουρί.

Της απονεμήθηκε από κοινού με το σύζυγό της το βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1935 για την ανακάλυψη της τεχνητής ραδιενέργειας.
1910
Γίνεται η πρεμιέρα της Συμφωνίας Νο 8 του Γκούσταβ Μάλερ (Gustav Mahler) στο Μόναχο (με μία χορωδία 852 τραγουδιστών και ορχήστρα 171 μουσικών).

https://youtube.com/watch?v=9WhNn6zxqVg%3Ffeature%3Doembed
1947
Συνέρχεται η 3η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (12-15/9/1947), η οποία μεταξύ άλλων αποφάσισε «…όπως το κέντρο του βάρους για όλη την κομματική δουλειά μετατοπιστεί στον στρατιωτικοπολιτικό τομέα, για την ανάδειξη του ΔΣΕ στη δύναμη εκείνη που θα φέρει, στο πιο σύντομο δυνατό διάστημα, τη δημιουργία λεύτερης Ελλάδας…».
1948
Τα τμήματα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας αποτρέπουν τις επιθέσεις του κυβερνητικού στρατού στο Μάλι – Μάδι και ματαιώνουν τις προθέσεις του κυβερνητικού επιτελείου να καταλάβει το Βίτσι.

1958
Ο Τζακ Κίλμπυ (Jack Kilby) παρουσιάζει το πρώτο ολοκληρωμένο κύκλωμα ενώ εργάζεται στην Texas Instruments.

1959
Η Σοβιετική Ένωση εκτοξεύει με επιτυχία το δεύτερο μη – επανδρωμένο σκάφος προς τη Σελήνη («Λούνα-2»).
Πρόκειται για το πρώτο σκάφος στην ιστορία της ανθρωπότητας που έφτασε στη Σελήνη και γενικότερα σε εξωγήινο σώμα.

2013
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, μερικά μέτρα από την πύλη της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης στη Λεωφόρο Δημοκρατίας, 20 μέλη της ΚΝΕ και του ΚΚΕ, εργάτες και στελέχη των ταξικών συνδικάτων, που πραγματοποιούν αφισοκόλληση στο Πέραμα δέχονται δολοφονική επίθεση από 50 μέλη της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή». Επτά κομμουνιστές συνδικαλιστές τραυματίστηκαν.

Η επίθεση ήρθε μόλις λίγες βδομάδες αφότου οι φασίστες μπράβοι της εργοδοσίας είχαν εκτοξεύσει ανοικτά απειλές κατά του ταξικού συνδικάτου της Ζώνης και στελεχών του ΠΑΜΕ. Η ΚΟ Πειραιά του ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ απάντησαν με άμεσες και μαζικές κινητοποιήσεις.

Λίγες μέρες μετά, οι Ναζί – δολοφόνοι της «Χρυσής Αυγής», θα δολοφονήσουν τον ναυτεργάτη και αντιφασίστα τραγουδιστή Παύλο Φύσσα.


Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
13 – 9 – 2013
Πεθαίνει ο μεγάλος Παριανός ζωγράφος και χαράκτης Γιώργος Βαρλάμος.

Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ με δασκάλους τον Ουμβέρτο Αργυρό και τον Κ. Παρθένη. Τη χαρακτική τη διδάχτηκε κοντά στον Γ. Κεφαλληνό, με τον οποίο έζησε συνολικά 14 χρόνια ως συνεργάτης. Τη δεκαετία του 1950, σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού, χαρακτική στο εργαστήρι Καμί, καθώς και την τέχνη του γραμματοσήμου στο Τεχνικό Κολέγιο Εστιέν. Βαθύς γνώστης των μυστικών της κλασικής χαρακτικής, είναι ίσως ο μόνος, εκτός του Γαλάνη, που καλλιέργησε εξίσου όλα τα είδη της, χαλκογραφία, ξυλογραφία, λιθογραφία.
Έχει φιλοτεχνήσει αναρίθμητα ζωγραφικά και χαρακτικά έργα. Επιμελήθηκε καλλιτεχνικά ή έχει εικονογραφήσει με χαρακτικά ή σχέδια πάνω από 200 βιβλία, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της τέχνης του βιβλίου στη χώρα μας. Για πολλά χρόνια μετά το 1991, βοήθησε στην καλλιτεχνική επιμέλεια των βιβλίων του εκδοτικού οίκου του ΚΚΕ, της «Σύγχρονης Εποχής». Δικό του είναι και το σχέδιο για την πρώτη σελίδα του «Ριζοσπάστη» της Κατοχής.

Ήταν αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν ο παρισινός εκδοτικός οίκος «Union Latin d’ Editions», γνωστός σε όλο τον κόσμο για τις καλαίσθητες, συλλεκτικές του εκδόσεις, αποφάσισε να κάνει και ένα βιβλίο – λεύκωμα με αρχαίες τραγωδίες. Η έκδοση των επτά σωζόμενων τραγωδιών του Σοφοκλή θα παρουσιάζονταν σε τρεις τόμους με δερματόδετο εξώφυλλο ο καθένας, ενώ ένας σημαντικός εικαστικός δημιουργός – πατριώτης του Σοφοκλή για να ταιριάζει πιο πολύ με το ελληνικό πνεύμα του μεγάλου τραγικού ποιητή – θα εικονογραφούσε τη φιλόδοξη αυτή προσπάθεια. Έτσι, ο εκδότης Μορίς Ρομπέρ, μετά από πρόταση των καθηγητών της ΑΣΚΤ Π. Πρεβελάκη και Γ. Κεφαλληνού, συναντήθηκε με τον χαράκτη Γιώργη Βαρλάμο . «Καρπός» αυτής της ξεχωριστής εικαστικής και εκδοτικής συνεύρεσης, η πολυτελής τρίτομη έκδοση των τραγωδιών του Σοφοκλή, εικονογραφημένη με ακουαρέλες του μεγάλου μας δημιουργού.

Για την εικονογράφηση του «Σοφοκλή», ο Γ. Βαρλάμος δούλεψε ένα χρόνο, δημιουργώντας 50 περίπου ακουαρέλες, από τις οποίες οι 48 μπήκαν στο βιβλίο. Όπως είχε πει ο ίδιος, «η προσπάθειά μου ήταν να πλησιάσω, στην τεχνική και στο πνεύμα, τον τρόπο με τον οποίο ζωγράφιζαν οι αρχαίοι. Τα 3/4 του χρόνου τα «έφαγα» στο Μουσείο, σχεδιάζοντας ό,τι έβρισκα από αγγεία. Ήθελα να μπω στην τεχνική, να σχεδιάζω – αν ήταν δυνατόν – σαν αρχαίος».
Άριστη προπαρασκευή, όσον αφορά στη μελέτη της αρχαίας τέχνης, ήταν για τον Γ. Βαρλάμο η συμμετοχή του στην ιστορική, μεγάλης εικαστικής αξίας, έκδοση των «Δέκα Λευκών Ληκύθων», που πραγματοποιήθηκε από τον καθηγητή χαρακτικής στην ΑΣΚΤ Γ. Κεφαλληνό και τρεις επιλεγμένους μαθητές του.
«Θέλαμε να κάνουμε ένα έργο με καθαρώς χαρακτικά μέσα», είχε πει στον «Ριζοσπάστη» ο Γ. Βαρλάμος , «δείχνοντας έτσι και τις δυνατότητες του εργαστηρίου μας. Ο δάσκαλός μου, ο Κεφαλληνός, δεν ήθελε την ακριβή αποτύπωση. Ήθελε μια μελέτη των αρχαίων αγγείων και από εκεί και πέρα μία ελεύθερη απόδοση. Να αφομοιώσουμε, δηλαδή, την αρχαία ζωγραφική και μετά να κάνουμε με το δικό μας τρόπο τα θέματα αυτά. Όμως, για πολλούς λόγους, κάτι τέτοιο δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί. Αυτό μου είχε μείνει απωθημένο και νομίζω ότι ξεθύμανα με τον «Σοφοκλή». Ξεκινώντας από τις αλλοιώσεις που παθαίνουν τα αγγεία με το χρόνο, έκανα ένα φόντο χρωματιστό, διαφορετικό για κάθε εικόνα, το οποίο γεννούσε στο μάτι του θεατή το συναίσθημα που περιέγραφε η σκηνή. Το λυπημένο, το χαρούμενο, το τραγικό, το μελαγχολικό… όλα αυτά έβγαιναν από το φόντο του έργου μου με τους συνδυασμούς των χρωμάτων. Για μένα, η ιστορία τελείωνε εκεί, για το θεατή όμως, όχι. Γιατί ο θεατής ήθελε να δει επεισόδιο, το οποίο έγραφα μετά με το μολύβι μου, σχεδιάζοντας τις φιγούρες κ.ά.».
Έχοντας μελετήσει βαθιά και επίμονα τους τρόπους πιστής απόδοσης των πιο διαφορετικών υλικών (ύφασμα, φυτά) με τα πιο διαφορετικά μέσα (λάδια, ακουαρέλες, χαρακτική), καταλήγει, μέσα από μια αφαιρετική διαδικασία, σε μια ζωγραφική που αποδίδει τη βαθύτερη ουσία της φύσης χωρίς εμφανείς λεπτομέρειες και σε μια χαρακτική, όπου τα πιο λαμπρά χρώματα είναι παρόντα με τη χρήση μόνο του μαύρου.

Είχε λάβει μέρος σε πολλές παρουσιάσεις και βραβεύτηκε σε διεθνείς εκθέσεις στη Μόσχα, στο Βελιγράδι, στη Λειψία (Μουσείο για την τυπογραφία και την τέχνη του βιβλίου), στο Παρίσι (Bibliothque Nationale), στο Λουγκάνο κ.α., ενώ για το σύνολο του έργου του τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών, το 1995. Διεκδίκησε τρεις φορές την έδρα της Χαρακτικής στην ΑΣΚΤ, μα το «καθεστώς» της Σχολής τον απέρριψε με πείσμα, παρόλο που στην κοινή γνώμη ήταν δεδομένη η εκλογή του ως συνεχιστή του έργου του Κεφαλληνού, σ’ ένα Εργαστήριο που είχε ήδη τη φήμη ενός από τα πρώτα, αν όχι το πρώτο, στον κόσμο ολόκληρο.
«Με το έργο του – τόνισε στον επικήδειο, μεταξύ άλλων, η Εύα Μελά – βρέθηκε στο πλευρό των αδικημένων και καταπιεσμένων σε κάθε κρίσιμη στιγμή της ταξικής πάλης… Εργάσθηκε για «έξοδο» της Τέχνης από τα σαλόνια της αστικής τάξης – η οποία, εκτός των άλλων προνομίων της, αυτή και μόνον απολάμβανε τα έργα Τέχνης – και με την ακούραστη δουλειά του πάλεψε για τη συμπόρευση της Τέχνης με τις ανάγκες, τα δικαιώματα, τους κοινωνικούς και απελευθερωτικούς αγώνες του λαού. Συμμετείχε με τους άλλους κομμουνιστές καλλιτέχνες στους αγώνες για την απελευθέρωση της Τέχνης από το εμπόριο και για την επαγγελματική κατοχύρωση των καλλιτεχνών, έδωσε συλλογικές μάχες για το δυνάμωμα του μαζικού πολιτιστικού κινήματος, ήταν παρών με το έργο του ως καλλιτέχνης στις μεγάλες στιγμές του εργατικού – λαϊκού κινήματος… Άφησε στο Κομμουνιστικό Κόμμα παρακαταθήκη το έργο του και την επιθυμία του να μαθαίνουν οι νέοι κομμουνιστές καλλιτέχνες από αυτό, γράφοντας με το χέρι του: «Με τον τρόπο αυτό επιθυμώ να στηρίξω το κόμμα μου, του οποίου είμαι μέλος σχεδόν 70 χρόνια, στο δύσκολο και ηρωικό αγώνα που δίνει για την υπεράσπιση των συμφερόντων του λαού, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Το ΚΚΕ εκπροσωπεί και ενσαρκώνει τη φιλοσοφία και κοσμοθεωρία που και ο ίδιος επέλεξα να στηρίξω και να υπηρετήσω με όλες μου τις δυνάμεις και με τον τρόπο ζωής μου μέσα από τη συλλογική δράση. Έτσι θεωρώ ότι ολοκληρώνω κι εγώ την προσφορά μου στο μεγάλο και δίκαιο αγώνα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλου του εργαζόμενου λαού από τα δεσμά της ταξικής σκλαβιάς, αγώνα που με διήγειρε και με συνεπήρε από τα νεανικά μου χρόνια και εξακολουθεί να φλογίζει την καρδιά μου μέχρι και σήμερα».
Ήταν υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας του ΚΚΕ, σε πολλές εκλογικές μάχες.
13 – 9 – 2022
“Φεύγει” από τη ζωή ο μεγάλος σκηνοθέτης Ζαν Λικ Γκοντάρ (Jean-Luc Godard).

Ο Γαλλοελβετός σκηνοθέτης ήταν βασικό πρόσωπο της Nouvelle Vague, που επηρέασε δραστικά τον κινηματογράφο.
Ο Γκοντάρ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1930. Μόλις ξέσπασε ο πόλεμος, οι πλούσιοι γονείς του, τον έστειλαν στην Ελβετία. Εκεί απέκτησε την ελβετική υπηκοότητα. Λίγο πριν το 1950 ξαναγύρισε στο Παρίσι. Γράφεται στη Σορβόννη. Εκεί συναντά τους ανθρώπους που επηρέασαν βαθιά τη ζωή, αλλά και την ιστορία του γαλλικού κινηματογράφου. Και όχι μόνον! Κλοντ Σαμπρόλ, Φρανσουά Τριφό, Ερίκ Ρομέρ και Ζακ Ριβέτ. Ολοι μαζί αποτέλεσαν τη γνωστή «nouvelle vague».
Το 1950 η παραπάνω ομάδα εκδίδει το περιοδικό «La Gazette du Cinema». Στο περιοδικό αυτό, πότε με ψευδώνυμο «Χανς Λούκας» και πότε με το όνομά του ο Γκοντάρ, γράφει τα πρώτα του κείμενα. Παράλληλα παίζει σε ταινίες των Ριβέτ και Ρομέρ. Η πρώτη του κινηματογραφική δουλειά ήταν η μικρού μήκους ταινία «Operation Beton». Η τελευταία του «Notre musique».
https://youtube.com/watch?v=iAuqDI4EAl4%3Ffeature%3Doembed
Από τις σημαντικότερες ταινίες του, που αποτέλεσε και σταθμό στην ιστορία της 7ης τέχνης είναι το «Χωρίς ανάσα» (A bout de souffle) το 1960. Ο Γκοντάρ, χρησιμοποιώντας στοιχεία του αμερικανικού φιλμ νουάρ, φτιάχνει ένα φιλμ νουάρ τελείως διαφορετικό, κάτω από το πρίσμα της νουβέλ βαγκ. Απορρίπτοντας την παραδοσιακή κινηματογραφική φόρμα, σπάζοντας τις συμβάσεις της αφήγησης, φτιάχνει μία ταινία χωρίς σαφή σεναριακή δομή, με αυτοσχεδιασμό των ηθοποιών, με κατακερματισμό του φιλμικού χρόνου και χώρου στο μοντάζ και στην κινηματογράφηση, με κάμερα στο χέρι, φυσικούς φωτισμούς και χώρους, διαμορφώνοντας έτσι μια καινούργια κινηματογραφική αισθητική.
Με οδηγό το ρητό του «Ο κινηματογράφος είναι αλήθεια στα 24 καρέ το δευτερόλεπτο», ο Γκοντάρ στη συνέχεια δημιουργεί ταινίες με έντονο το πολιτικό στοιχείο, που χωρίς να είναι απαλλαγμένες από την θεώρηση των πραγμάτων από την σκοπιά του αστικού φιλελευθερισμού, διακρίνονται για τον ριζοσπαστισμό και την τόλμη τους.
Σε μία από τις τελευταίες δημόσιες παρεμβάσεις του, ο Γκοντάρ επιτέθηκε στο Φεστιβάλ των Κανών, με αφορμή την ομιλία του Ζελένσκι σε αυτό, χαρακτηρίζοντάς το εργαλείο προπαγάνδας…
Πηγή: 902.gr
13 – 9 – 2022
Ένας από τους μεγαλύτερους θεατράνθρωπους, αλλά και κοινωνικός αγωνιστής, ο κομμουνιατής Κώστας Καζάκος “φεύγει” από τη ζωή.
Το 2023 θα συμπλήρωνε 70 χρόνια στο θέατρο. Και ήταν ακούραστος, δούλευε συνεχώς κι έκανε σχέδια…
«Κάνουμε μια πολύ δύσκολη δουλειά – έλεγε – που θέλει αφοσίωση, θέλει αυταπάρνηση και ποτέ δεν τελειώνει, ένας αγώνας συνεχής είναι… Συνεχώς αγωνιζόμαστε για το αύριο, για το επόμενο σχέδιο, το επόμενο βήμα, σκεφτόμαστε τι θα κάνουμε παραπέρα για το κοινό και δεν καταλαβαίνουμε πως περνάει ο χρόνος… δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς να δουλεύουμε. Εγώ πια δεν μπορώ να κάθομαι, ούτε διακοπές μπορώ να κάνω, δυο μέρες – τρεις και πρέπει να γυρίσω πίσω. Και μ’ αρέσει»…
Στις αρχές της άνοιξης είχε ξεκινήσει να δουλεύει πάνω στα «Ματωμένα χώματα» της Διδώς Σωτηρίου, αλλά τα προβλήματα υγείας του δεν του επέτρεψαν να πρωταγωνιστήσει στην παράσταση.

Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας στις 29 Μάη του 1935 και στα 18 του, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα ώστε να σπουδάσει παιδαγωγός ωστόσο η αριστερή κληρονομιά του πατέρα του έγινε λόγος αρνητικής αντιμετώπισής του από το πανεπιστήμιο καθώς δεν του επέτρεψαν να εγγραφεί στη σχολή λόγω έλλειψης χαρτιού κοινωνικών φρονημάτων. Έτσι, φοίτησε στην Σχολή Κινηματογράφου Λυκούργου Σταυράκου (1953-1956) και στην Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν (1954-1957).
Γεννήθηκε στις 29 Μάη του 1935 στον Πύργο Ηλείας, όπου και μεγάλωσε μέχρι τα 13 του χρόνια.
Το 1948 ο πατέρας του πιάστηκε και στάλθηκε εξορία, «πέρασε από… τα πανεπιστήμια του Αιγαίου», όπως έλεγε ο Κώστας Καζάκος. Τότε η οικογένεια πούλησε το σπίτι της στον Πύργο και μητέρα και τέσσερα παιδιά μετακόμισαν στην Αθήνα, «για να χαθούμε μέσα στο πλήθος», όπως εξηγούσε. 13 χρονών τότε ο Κώστας Καζάκος, άρχισε να δουλεύει για να βοηθήσει την οικογένειά του, σε εργοστάσια, σε χαμαλίκια, όπου έβρισκε μεροκάματο, για να μπει ένα μεροκάματο στο σπίτι, ενώ το βράδυ πήγαινε σχολείο και μελετούσε.
Το 1952 ο πατέρας του επέστρεψε από την εξορία, ο Κώστας Καζάκος τελείωσε το σχολείο και η οικογένεια πήρε κάποιες ανάσες. Ωστόσο, μη έχοντας το απαραίτητο τότε πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, δεν έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο όπου ήθελε να σπουδάσει Φιλολογία. «Δεν έφταναν τα Αρχαία, τα Λατινικά, η Ιστορία, ήθελαν και το “χαρτί”… Ακόμη όταν περνάω από τα Προπύλαια ή πάω για διάφορες δουλειές στην Πρυτανεία, μου κόβονται τα πόδια… Ουσιαστικά είναι ένα τραύμα που δεν επουλώθηκε ποτέ. Μου στέρησαν το όνειρο», είχε πει ο ίδιος σε συνέντευξή του.
Δεν το έβαλε κάτω όμως. Πήγε στη Σχολή Σταυράκου, όπου ήταν ένας «χώρος ελευθερίας», όπως έλεγε, και εκεί έρχεται σε επαφή με τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Τσαρούχη, τον Κουν κ.ά. Ο μεγάλος δάσκαλος Κάρολος Κουν πίστεψε στο ταλέντο και στις δυνατότητες του Καζάκου και ο Καζάκος από την πλευρά του μπήκε στο πεδίο ακτινοβολίας του Κουν και δίπλα του διαμορφώθηκε ως ηθοποιός. Δούλεψε εθελοντικά το 1954 στο στήσιμο του Υπογείου.
https://youtube.com/watch?v=k-PqvEaM0mA%3Ffeature%3Doembed
Εκεί πρωτοεμφανίστηκε το 1957 στο έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ «Ο κύκλος με την κιμωλία». Επαιξε σημαντικούς ρόλους σε σπουδαία έργα συγγραφέων, όπως του Ιάκωβου Καμπανέλλη («Η αυλή των θαυμάτων»), του Αρθουρ Μίλερ («Ψηλά απ’ τη γέφυρα»), του Κάρλο Γκολντόνι («Λοκαντιέρα»), του Ζαν Πολ Σαρτρ («Νεκροί χωρίς τάφο»), του Τενεσί Ουίλιαμς («Γυάλινος Κόσμος») αλλά και σε έργα του Σοφοκλή («Αντιγόνη») και του Αριστοφάνη («Ορνιθες») στο Θέατρο Τέχνης και στους θιάσους της Κυρίας Κατερίνας, του Αλέκου Αλεξανδράκη, της Αννας Συνοδινού και της Ελλης Λαμπέτη.
Η πρώτη του εμφάνιση στο σινεμά ήταν το 1956 στη σατιρική ταινία του Γρηγόρη Γρηγορίου «Η αρπαγή της Περσεφόνης», σε σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Ακολούθησαν ταινίες όπως «Το μπλόκο» του Αδωνι Κύρου (1965), «Το παρελθόν μιας γυναίκας» (1968) του Γιάννη Δαλιανίδη, «Η λεωφόρος του μίσους» (1968) και «Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα» (1969) του Νίκου Φώσκολου, «Μια γυναίκα στην Αντίσταση» (1970) του Ντίνου Δημόπουλου, «Λυσιστράτη» (1972) του Γιώργου Ζερβουλάκου, «Ιφιγένεια» (1977) του Μιχάλη Κακογιάννη, «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» (1980) του Νίκου Τζήμα, «Ο δραπέτης» (1991) του Λευτέρη Ξανθόπουλου και άλλες.
Παράλληλα, από τη δεκαετία του ’70 μέχρι και τη δεκαετία του 2000 είχε και τηλεοπτικές εμφανίσεις με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε δημοφιλείς σειρές.
Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, γενικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ενωσης Ελεύθερου Θεάτρου και Πρόεδρος της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης. Ηταν ιδρυτικό μέλος του Ελληνοαραβικού Συνδέσμου και μέλος της Επιτροπής Αδείας Ασκησης του Επαγγέλματος του Ηθοποιού.
Τιμήθηκε με τον «Χρυσό Απόλλωνα», βραβείο ηθοποιού Ενωσης Κριτικών Κινηματογράφου Αθηνών το 1967 και Α’ Χρυσό Βραβείο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1973 για την αρτιότερη θεατρική παραγωγή («Λυσιστράτη»), αλλά και με το Βραβείο της Ενωσης Θεατρικών Συγγραφέων και Κριτικών για το σύνολο της προσφοράς του.

Η επιλογή του θεατρικού δρόμου ήταν συνειδητή, δεμένη άρρηκτα με την πορεία της ταξικής και ιδεολογικής του συνειδητοποίησης. Από την πρώτη του θεατρική εμφάνιση μετά την αποφοίτησή του από τη δραματική σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν, στο έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ «Ο κύκλος με την κιμωλία», αλλά και σε όλη τη διαδρομή του στο θεατρικό σανίδι και τον κινηματογράφο, ο Κώστας Καζάκος διένυσε μια εμβληματική πορεία, με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα σπουδαίων συγγραφέων, κατορθώνοντας να «δαμάσει» με καθαρό και γι’ αυτό ουσιαστικά λαϊκό τρόπο, θεατρικά κείμενα -κλασσικής και σύγχρονης δραματουργίας- που απευθύνονται στα πιο μύχια συναισθήματα και στις πιο υψηλές σκέψεις της ανθρωπότητας. Ως θιασάρχης και σκηνοθέτης επέλεγε προσεκτικά τα έργα που ανέβαζε, με κριτήριο να είναι κοινωνικά και ιστορικά χρήσιμα, όπως η παράσταση – σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα «Το μεγάλο μας τσίρκο».
Εγραψε ιστορία στο θέατρο με συγκλονιστικές παραστάσεις
Η ταινία-σταθμός στη ζωή του – και μεγάλη επιτυχία της εποχής – ήταν το πολεμικό δράμα του Ντίνου Δημόπουλου σε σενάριο Νίκου Φώσκολου «Κοντσέρτο για πολυβόλα» (1967), όπου στα γυρίσματα γνώρισε την συμπρωταγωνίστριά του Τζένη Καρέζη, με την οποία έγιναν ένα από τα πιο αγαπημένα ζευγάρια στο θέατρο, στον κινηματογράφο και τη ζωή. Απέκτησαν έναν γιο, τον ηθοποιό Κωνσταντίνο Καζάκο.
Το 1968 ανεβάζουν μαζί το ιστορικό έργο του Γιώργου Ρούσσου «Θεοδώρα η Μεγάλη» και ακολουθούν μια σειρά ακόμα παραστάσεις τους ως θιασάρχες, με ξεχωριστό σταθμό «Το Μεγάλο μας τσίρκο» το 1973, σε κείμενα Καμπανέλλη και σκηνοθεσία του Κώστα Καζάκου, στο θέατρο «Αθήναιον», απέναντι από το Πολυτεχνείο. Το έργο και η παράσταση γράφουν ιστορία. Τη βλέπουν πάνω από μισό εκατομμύριο θεατές! Οι χουντικοί από τη λογοκρισία, όμως, καταλαβαίνουν γρήγορα πως εξαπατήθηκαν και ενέκριναν τελικά ένα αντικαθεστωτικό έργο. Η Ασφάλεια διακόπτει τις παραστάσεις και συλλαμβάνει ηθοποιούς, όμως ξανανεβαίνει. Κάθε βράδυ πάνε στο θέατρο μυστικοί αστυνομικοί που σημειώνουν τις φράσεις που οι θεατές χειροκροτούν. Καρέζη και Καζάκος μέρα παρά μέρα απειλούνται από τον στρατιωτικό ανακριτή ότι θα τους στείλει εξορία. Τελικά συλλαμβάνονται και φυλακίζονται. Ομως και πάλι η παράσταση συνεχίζεται μέχρι το τέλος του Απρίλη ’74, στο «Ακροπόλ». Και την επόμενη χρονιά επιστρέφουν με μια ακόμα ιστορική παράσταση σε κείμενο του Ιάκωβου Καμπανέλλη: «Εχθρός λαός».
Τότε, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70 αποκτούν και το δικό τους θέατρο. Οπως εξηγούσε ο Κώστας Καζάκος: «Ο αγώνας που κάναμε κάπου στόχευε. Θέλαμε κάπου εκεί στη δεκαετία του ’70 ν’ αποκτήσουμε μια στέγη. Γιατί είχαμε γυρίσει όλες τις υπόγες της Αθήνας, σε άθλιες συνθήκες… Και θέατρα του κέντρου καλά, αλλά και άθλια πράγματα, να κάνεις δυο παραστάσεις και να μην έχει οξυγόνο, να μην έχεις αέρα, να λιποθυμάνε οι ηθοποιοί κάτω στα καμαρίνια»…
Το 1976, λοιπόν, βγήκε σε διαγωνισμό το θέατρο που ονομάστηκε μετέπειτα «Τζένη Καρέζη», πήρανε μέρος στον διαγωνισμό, πήρανε το δικό τους θέατρο και το έφτιαξαν. «Θα κάνουμε τις δικές μας επιλογές. Να ανεβάσουμε τα έργα που μας αρέσουν, να παίξουμε τους ρόλους που μας αρέσουν. Και έτυχε ο κόσμος να μας ακολουθήσει, να μας αποδεχτεί, να αποδεχτεί τις επιλογές μας… η αποδοχή του κοινού είναι ζωογόνα. Από ‘κει παίρνουμε δύναμη», έλεγε ο Κώστας Καζάκος.
Εκεί ανεβάζουν σπουδαία έργα του ελληνικού και παγκόσμιου ρεπερτορίου. Περνούν δυο άκρως δημιουργικές δεκαετίες. Ξεχωριστή ήταν η παράστασή τους «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» του Εντουαρντ Αλμπι, που ανέβασαν το 1982 σε σκηνοθεσία του Ζιλ Ντασέν, ενώ αξέχαστη ήταν και η τελευταία κοινή τους θεατρική δουλειά με το «Διαμάντια και μπλουζ» της Λούλας Αναγνωστάκη, το 1990, καθώς μετά ακολούθησε η ασθένεια και ο θάνατος της Τζένης Καρέζη.
Από το 1997 ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Τζένη Κόλλια και είχαν τρία παιδιά.
Ο Κώστας Καζάκος συνέχισε στο θέατρο με μεγάλες παραστάσεις όπως «Ο θάνατος του εμποράκου» (1993) του Αρθουρ Μίλερ, «Οπερα της πεντάρας» (1993) του Μπέρτολτ Μπρεχτ σε σκηνοθεσία Ζιλ Ντασέν, «Αντιγόνη» (1995) του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη, «Βασιλιάς Ληρ» (1996) του Σαίξπηρ, «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ (1997), «Οι Μικροαστοί» του Γκόργκι (2000), «Ηταν όλοι τους παιδιά μου» του Αρθουρ Μίλερ (2006), «Ο αφέντης Πούντιλα και ο δούλος του ο Μάττι» (2010) του Μπέρτολτ Μπρεχτ, «Η ανάκριση» του Πέτερ Βάις (2013) και πολλές άλλες.
Και μέσα από αυτές δίνει την ουσία της τέχνης του θεάτρου, που ο ίδιος την εξηγούσε ως εξής:
«Το θέατρο παρέχει παιδεία, όπως και οι άλλες τέχνες. Σίγουρα, δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αλλά αναγκάζει τον άνθρωπο να θυμηθεί, να μην ξεχνάει, του αφυπνίζει τη συνείδηση, του φανερώνει τις αλήθειες που υπάρχουν γύρω του και δε φαίνονται με τη μία, γιατί η καθημερινότητά του είναι θολή, γεμάτη τρέξιμο και άγχος και δεν μπορεί να εντοπίσει το ουσιώδες. Εκεί μπορεί να παρέμβει η Τέχνη. Η Τέχνη και το θέατρο ειδικά, που είναι δραματική τέχνη, αυτή η αλληλεπίδραση με τους θεατές δημιουργεί βιώματα. Οι θεατές ζουν καταστάσεις που δεν μπορούν να τις ζήσουν μόνοι τους και αυτό γίνεται βίωμα, δηλαδή γνώση. Αυτό είναι και το δύσκολο της δουλειάς. Αυτό θέλει αφοσίωση, βαθιά γνώση της ζωής. Και αποτελεί μια συνεχή προσπάθεια απ’ όλους μας».
https://youtube.com/watch?v=xxU16a3ORqw%3Ffeature%3Doembed
Πιστός στον δημιουργικό και διαπαιδαγωγητικό ρόλο της προοδευτικής τέχνης και έχοντας εμπιστοσύνη στις αστείρευτες δυνατότητες του εργαζόμενου λαού, ο Κώστας Καζάκος αφιέρωσε όλη του τη ζωή, τη σκέψη, το συναίσθημα και το ταλέντο του στο να μας βοηθήσει «να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμή μας, να ανεβάσουμε το ηθικό μας και αποφασιστικά να αποκεφαλίσουμε το ανθρωπόμορφο τέρας που μας καταστρέφει τη ζωή».
Αταλάντευτα στο πλευρό του ΚΚΕ
Η στάση του και η πορεία του στην τέχνη ήταν άρρηκτα δεμένες με τη στάση του στη ζωή. Ελεγε: «Η Τέχνη μαθαίνεται μέσα στη ζωή. Εκεί μαθαίνεις. Είναι απαραίτητα τα εφόδια, οι τεχνικές, αλλά για να τα εφαρμόσεις ζώντας μαζί με τους ανθρώπους και μάλιστα με αυτούς που ζουν όλες τις πιέσεις και τους καταναγκασμούς.
Από τα πρώτα μου βήματα είμαι πολιτικοποιημένος. Λόγω των συνθηκών, της οικογένειάς μου. Ετσι διαμορφώθηκα. Αισθάνομαι ότι είναι η δύναμή μου».
Ο Κώστας Καζάκος ήταν αταλάντευτα δεμένος με το ΚΚΕ. Από το 2007 έως το 2012 μάλιστα διατέλεσε και βουλευτής του Κόμματος, εκλεγμένος με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας.
Σε όλη του τη ζωή και τη δημιουργική πορεία έδινε το «παρών» σε όλες τις εκδηλώσεις και δράσεις του Κόμματος και του κινήματος.
Καλώντας στις εκλογές του Γενάρη του 2015 τον λαό να στηρίξει το ΚΚΕ, σημείωνε: «Η “Ελπίδα” και η “Πίστη”, οι “Μεσσίες” και οι “Σωτήρες” είναι για τους πεθαμένους. Οι ζωντανοί δεν περιμένουν άπραγοι κάποιους να τους βοηθήσουν. Παλεύουν να φτιάξουν τις εν ζωή συνθήκες. Ο αγώνας τους είναι να απομακρυνθούν όσο γίνεται περισσότερο από τη ζωώδη ζωή, από την κατά φύση ζωή, από τη θανατηφόρα επιβίωση. Είναι αγώνας για εξανθρωπισμό. Κι αυτό χρειάζεται “Αρετήν και Τόλμην”, όπως μας λέει ο Κάλβος. Οι πόρτες στο σπίτι του Λαού είναι ανοιχτές. Είναι διάπλατες. Μένει στην ευθύνη του καθενός μας να βρει το κουράγιο, να βρει την Αρετή και την Τόλμη και να κάνει το μεγάλο βήμα στη ζωή του. Στις 25 του Γενάρη, ο Εργαζόμενος Λαός μπορεί να γίνει Αυτός ο Αναμενόμενος, ο Μεσσίας, ο Σωτήρας του τόπου μας».
Και το 2018 σε άρθρο του στον «Ριζοσπάστη» για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ, σημείωνε μεταξύ άλλων: «Δεν φτάνει να είσαι σοφός, διανοούμενος, άνθρωπος των γραμμάτων, καλλιτέχνης, γιατρός, μηχανικός, δικηγόρος, αγρότης, εργάτης, φοιτητής. Χρειάζεται κάτι περισσότερο: Χρειάζεται να είσαι κομμουνιστής. Χωρίς αμφισβητήσεις και χωρίς ταλαντεύσεις. Καθαρά και ξάστερα. Ο κομμουνιστής, 100 χρόνια τώρα, είναι ο ορκισμένος εχθρός της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο».
Την τελευταία του παράσταση, το μουσικοθεατρικό έργο «Πώς να σωπάσω» σε σκηνοθεσία Τζένης Κόλλια, την απολαύσαμε πέρσι στην Κεντρική Σκηνή του 47ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή».

Σε ανακοίνωση για το θάνατο του Κώστα Καζάκου το ΠΑΜΕ αναφέρει:
«Με βαθιά συγκίνηση αποχαιρετούμε τον Κώστα Καζάκο, μια από τις πιο σημαντικές και εμβληματικές προσωπικότητες στο σύγχρονο θέατρο της χώρα μας.
Από τα πρώτα του βήματα τοποθετήθηκε ως καλλιτέχνης ενάντια στην αδικία, με τους “πολλούς”. Συνολικά με τη ζωή του υπερασπίστηκε αταλάντευτα το δίκιο των εργαζομένων. Αυτό εκφράζεται σε όλη τη θεατρική του πορεία και την επιλογή έργων, όπως το ιστορικό αντιδικτατορικό “Μεγάλο μας τσίρκο” και αμέτρητα άλλα θεατρικά έργα που συμμετείχε, μετέφρασε ή σκηνοθέτησε.
Η συμβολή του στο θέατρο ήταν άρρηκτα δεμένη με την προσωπική στάση ζωής, την ιδεολογία του, με χαρακτηριστική τη στάση του στο αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Αυτή η στάση εμπνέει σήμερα νέους καλλιτέχνες και εργαζομένους, φοιτητές, σπουδαστές.
https://youtube.com/watch?v=ZJN7ya7dtl4%3Ffeature%3Doembed
Εκφράζουμε θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του.»
Τον αγωνιστή άνθρωπο, τον μεγάλο ηθοποιό και σκηνοθέτη, Κώστα Καζάκο, αποχαιρέτησαν με ανακοινώσεις τους πολιτικοί, κόμματα και φορείς.
Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, μεταξύ άλλων έκανε λόγο για «μια πληθωρική και δυναμική προσωπικότητα, που υπήρξε διαρκώς παρούσα στην Τέχνη, όπως και στη δημόσια ζωή ως βουλευτής».
Σε ανάρτησή του ο πρωθυπουργός, Κυρ. Μητσοτάκης, έκανε λόγο για «μια πληθωρική και δυναμική προσωπικότητα, που υπήρξε διαρκώς παρούσα στην Τέχνη, όπως και στη δημόσια ζωή ως βουλευτής».
Για έναν «σπουδαίο ηθοποιό, σκηνοθέτη και δάσκαλο, απόλυτα αφοσιωμένο στη θεατρική τέχνη», έκανε λόγο η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη.
«Υπήρξε ένας ηθοποιός και σκηνοθέτης που συνδύαζε με δυναμισμό την καλλιτεχνική με την πολιτική δραστηριότητα», σημειώνει ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τα συλλυπητήρια εξέφρασαν με δηλώσεις τους οι εκπρόσωποι Τύπου του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και του ΜέΡΑ25.
Σχετικές αναρτήσεις έκαναν πολλοί εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου και της Τέχνης. Ανάμεσά τους το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας αποχαιρετά και αποδίδει ύστατη τιμή στον Κώστα Καζάκο, που διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του την περίοδο 2015 – ’17.
Πηγή: εφ. “Ριζοσπάστης”
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
14 – 9 – 2001
Πεθαίνει ο λαϊκός τραγουδιστής και συνθέτης Στέλιος Καζαντζίδης. Στα δεκατρία του χρόνια ορφάνεψε από πατέρα, γεγονός που τον ανάγκασε ν’ ακολουθήσει πολύ νωρίς το σκληρό δρόμο της βιοπάλης, προκειμένου να ζήσει τη μητέρα του και τον νεογέννητο αδελφό του. Δούλεψε σαν αχθοφόρος, σαν μικροπωλητής στις αγορές και κάτω από αντίξοες συνθήκες σε οικοδομές και σε εργοστάσια της Ν. Ιωνίας. Τα δυσκολότερα χρόνια του ήταν αυτά στο στρατό και η θητεία του στη Μακρόνησο. Μια κιθάρα, που του δώρισε το αφεντικό του σε εργοστάσιο της Ν. Ιωνίας, του άνοιξε το δρόμο στο τραγούδι. Ήταν περαστικός εκείνος που ακούγοντάς τον να τραγουδά με την καταπληκτική φωνή του, του πρότεινε να τραγουδήσει στην ταβέρνα του. Η λαμπρή του πορεία στο τραγούδι άρχισε το 1950. Στη διάρκεια μισού αιώνα ο Στ. Καζαντζίδης πρόσφερε ερμηνείες που ρίζωσαν στις καρδιές της φτωχολογιάς. Τα τραγούδια του συμπύκνωναν τους καημούς, τις πίκρες, τις αδικίες του κόσμου, τον έρωτα, την ελπίδα.

Επαγγελματικά ο Στ. Καζαντζίδης πρωτοτραγούδησε στις ταβέρνες «Μπόκαρη», στην Κηφισιά και «Βουτσά», στην Καλογρέζα. Τον πρώτο του δίσκο με το τραγούδι «Για μπάνιο πάω κι αν θέλεις έλα» του Απ. Καλδάρα τον φωνογράφησε το 1952, αλλά η πορεία του τον γέμισε απογοήτευση. Η μεγάλη επιτυχία ήρθε με το δεύτερο δίσκο «Βαλίτσες» του Γιάννη Παπαϊωάννου. Με τη στήριξη του μεγάλου αυτού λαϊκού συνθέτη συνεχίζει να βαδίζει στο δρόμο της επιτυχίας, ενώ εμφανίζεται σε λαϊκά κέντρα της εποχής με παρτενέρ διάφορες γυναικείες φωνές. Τότε γνωρίζει και την Καίτη Γκρέυ, με την οποία ερμήνευσαν το «Απόψε φίλα με» του Μανώλη Χιώτη (1956). Από τα τέλη του ίδιου χρόνου συνεργάζεται με την Μαρινέλλα, με την οποία καθιέρωσε ένα νέο στιλ στο πάλκο και τη δισκογραφία. Ακολουθεί μια οκταετία μέχρι το 1965 που τον φέρνει στο προσκήνιο του τραγουδιού. Τραγουδούν σε δίσκους, κέντρα, θέατρα, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, από τον «Κουλουριώτη» στο «Κάρνεγκι Χολ» της Ν. Υόρκης και την Οπερα της Φραγκφούρτης. Ερμηνεύουν τραγούδια των Τσιτσάνη, Παπαϊωάννου, Χιώτη, Μητσάκη, Καλδάρα, Παπαγιαννοπούλου, Δερβενιώτη, Βίρβου, Κολοκοτρώνη, Καραπατάκη, Μπακάλη κ.ά., ενώ και ο ίδιος ο Στ. Καζαντζίδης γράφει τη μουσική κάποιων τραγουδιών, όπως το εξαιρετικό «Δυο πόρτες έχει η ζωή», σε στίχους της Ευτ. Παπαγιαννοπούλου.
https://youtube.com/watch?v=67lQn1xUB9U%3Ffeature%3Doembed
Οι επιτυχίες αμέτρητες: «Η πρώτη αγάπη», «Η κοινωνία με κατακρίνει», «Μαντουμπάλα», «Ζιγκουάλα», «Απόκληρος της κοινωνίας», «Είσαι η ζωή μου», «Φεύγω με πίκρα στα ξένα», «Στις φάμπρικες της Γερμανίας», «Καρδιά πληγωμένη» κ.ά. Εκτός από τα όμορφα αυτά λαϊκά τραγούδια ερμήνευσε και πολλά κομμάτια με ανατολίτικο ηχόχρωμα και περιεχόμενο.
https://youtube.com/watch?v=67lQn1xUB9U%3Ffeature%3Doembed
Σταθμοί στην πορεία του Στ. Καζαντζίδη και της Μαρινέλλας υπήρξαν οι συνεργασίες τους με τους Μ. Θεοδωράκη, Μ. Χατζιδάκι, Στ. Ξαρχάκο, Γ. Μαρκόπουλο, Χρ. Λεοντή, Μ. Λοΐζο. Ιστορική υπήρξε η συνεργασία τους με τον Χρήστο Λεοντή στο έργο του «Καταχνιά», σε στίχους Κώστα Βίρβου, με μοναδικές ερμηνείες. Ανάλογες και στην «Πολιτεία» του Μ. Θεοδωράκη, με τα αθάνατα τραγούδια «Βράχο βράχο», «Καημός», «Παράπονο», «Μετανάστης», «Σαββατόβραδο», «Εχω μια αγάπη», καθώς και στις συνθέσεις του Μ. Χατζιδάκι «Αθήνα», «Κυρ Αντώνης», «Κουρασμένο παληκάρι», «Το πέλαγο είναι βαθύ». Το 1962, για τις ανάγκες της παράστασης «Ομορφη πόλη» του Μ. Θεοδωράκη, σε κείμενα Μποστ, στο Θέατρο «Παρκ», έσμιξαν για πρώτη και τελευταία φορά στο ίδιο μικρόφωνο οι φωνές του Στ. Καζαντζίδη και του Γρηγόρη Μπιθικώτση.
https://youtube.com/watch?v=pyNG9jD8UJQ%3Ffeature%3Doembed
Το 1974 ηχογράφησε το έργο του Μίκη Θεοδωράκη «Στην Ανατολή», ενώ ξεχωριστό υπήρξε το τραγούδι των Μάνου Λοΐζου – Λευτέρη Παπαδόπουλου, που ερμήνευσε απαράμιλλα: «Σαν θαλασσόδαρτο σκαρί/ σαν βράχος ρημαγμένος/ ήρθα σαν ξένος στη ζωή/ και ξαναφεύγω ξένος/ Θεέ μου τη δεύτερη φορά/ που θα ‘ρθω για να ζήσω/ όσο η καρδιά κι αν λαχταρά/ δε θα ξαναγαπήσω». Από το 1987 μέχρι πρόσφατα η δραστηριότητά του ήταν συνδεδεμένη με ηχογραφήσεις δίσκων. Αξιόλογη ήταν η ερμηνεία του με τους Χ. και Π. Κατσιμίχα στο τραγούδι του Αντώνη Βαρδή «Στην Ελλάς του 2000».
Από τη δεκαετία του ’60 ακόμη, ο Στ. Καζαντζίδης συγκρούστηκε με το κατεστημένο των δισκογραφικών εταιριών και τη νύχτα. Ο πόλεμος που εξαπολύθηκε εναντίον του από τις δισκογραφικές εταιρίες ήταν εξουθενωτικός για τον λαϊκό τραγουδιστή και τον κράτησε έξω από τα στούντιο για εντεκάμισι χρόνια.
https://youtube.com/watch?v=aJgmRT4UzFo%3Ffeature%3Doembed
14 – 9 – 2005
Πεθαίνει ο Αμερικανός σκηνοθέτης, μοντέρ και κινηματογραφικός παραγωγός Ρόμπερτ Γουάιζ (Robert Earl Wise).

https://youtube.com/watch?v=Ye7PIyIcCro%3Ffeature%3Doembed
Είχε βραβευτεί με δυο Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τις ταινίες «Γουέστ Σάιντ Στόρι» (West Side Story, 1961) και «Η Μελωδία της Ευτυχίας» (The Sound of Music, 1965).
https://youtube.com/watch?v=33o32C0ogVM%3Ffeature%3Doembed
https://youtube.com/watch?v=KJBKLIi1XLM%3Ffeature%3Doembed
14 – 9 – 2008
Ο Χαράλαμπος Ταϊγανίδης, με παγκόσμιο ρεκόρ 59.85, κατακτά το χρυσό μετάλλιο στα 100 μ. ύπτιο S13 στην κολύμβηση στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.

14 – 9 – 2019
“Φεύγει» από τη ζωή, ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος Τάκης Σπυριδάκης.

Γεννήθηκε στην Αίγινα στις 4 Φλεβάρη 1958 και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Συμμετείχε σε 13 ταινίες, «Γλυκιά Συμμορία», σε σκηνοθεσία του Νίκου Νικολαΐδη (1983), «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη (1984) και ακολούθησαν «Πρωινή Περίπολος», «Προστάτης Οικογένειας», «Αυτή η νύχτα μένει» κ.ά.
https://youtube.com/watch?v=rrH0u6HRwb8%3Ffeature%3Doembed
Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο πραγματοποίησε το 1994 με την ταινία «Ο Κήπος του Θεού», της οποίας έγραψε και το σενάριο. Η ταινία τιμήθηκε με επτά κρατικά βραβεία ποιότητας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
https://youtube.com/watch?v=iRg170rHCiA%3Ffeature%3Doembed
Το 1989 ο Τάκης Σπυριδάκης έγραψε και σκηνοθέτησε την ταινία μικρού μήκους «Βέρα Κρουζ», που απέσπασε το 1ο βραβείο καλύτερης ταινίας στο αντίστοιχο Φεστιβάλ, τιμήθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού και βραβεύτηκε από το Εθνικό Κέντρο Ταινιών της Γαλλίας, το 1990.
Στο θέατρο πρωταγωνιστούσε τα τελευταία 4 χρόνια στον «Άγριο Σπόρο» του Γ. Τσίρου σε σκηνοθεσία Ε. Σκότη.
14 – 9 – 2022
“Φεύγει” από τη ζωή η Ειρήνη Παπά, μια από τις σπουδαιότερες Ελληνίδες ηθοποιούς, με διεθνή καριέρα.

Λιτή, αρχαϊκή, δωρική μορφή, ενσάρκωσε σημαντικούς γυναικείους ρόλους του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Η Ειρήνη Παπά γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 1926 στο Χιλιομόδι Κορινθίας ως Ειρήνη Λελέκου και ήταν ένα από τα τέσσερα κορίτσια της οικογένειάς της, που ήταν δάσκαλοι και την επηρέασαν στη μόρφωσή της.
Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1948, στην επιθεώρηση των Σακελλάριου – Γιαννακόπουλου «Ανθρωποι Ανθρωποι», στη Λυρική Σκηνή. Όταν την είδε πρώτη φορά ο Σακελλάριος να περπατά στο Σύνταγμα, την αποκάλεσε «ζωντανή Καρυάτιδα». Τη γνώρισε στον Φίνο και έτσι έπαιξε στην πρώτη της ταινία που ήταν οι «Χαμένοι άγγελοι» του Νίκου Τσιφόρου.
https://youtube.com/watch?v=eU5M1bVD4sA%3Ffeature%3Doembed
Αξέχαστες θα μείνουν οι ερμηνείες της στις αρχαίες τραγωδίες «Ηλέκτρα» και «Ιφιγένεια», στο «Ζ» που έκανε τη γυναίκα του Λαμπράκη και στον «Ζορμπά».
Τρεις από τις ταινίες στις οποίες η Ειρήνη Παπά πρωταγωνίστησε προτάθηκαν για Οσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, με το «Ζ» του Κώστα Γαβρά να το κατακτά. Επίσης βραβεύθηκε με τον Χρυσό Λέοντα της Μπιενάλε Θεάτρου της Βενετίας για την ερμηνεία της στην «Οδύσσεια», σε σκηνοθεσία Φράνκο Ρόσι.
Το 1962 συνεργάστηκε με τον Μιχάλη Κακογιάννη και πρωταγωνίστησε στην κινηματογραφική μεταφορά της «Ηλέκτρας» του Ευριπίδη μαζί με τον Γιάννη Φέρτη, την Αλέκα Κατσέλη και τον Μάνο Κατράκη. Η ταινία συνολικά κέρδισε 24 βραβεία και τιμητικές διακρίσεις, ανάμεσά τους και τα βραβεία καλύτερης κινηματογραφικής μεταφοράς και ηχητικής επένδυσης στο Φεστιβάλ των Καννών (1962).

Η Ειρήνη Παππά είχε συμμετάσχει σε πολλές ξένες παραγωγές, μεταξύ των οποίων και χολιγουντιανές παραγωγές, ενώ πρωταγωνίστησε και στο θέατρο Μπρόντγουεϊ. Στις ταινίες όπου ερμήνευσε ρόλους συμπεριλαμβάνονται «Τα κανόνια του Ναβαρόνε», «Άνω, κάτω και πλαγίως», «Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι», «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι», κ.ά.
Είχε πάρει μέρος σε περισσότερες από 80 ταινίες, με γυρίσματα σε όλο τον κόσμο (Τσινετσιτά, Χόλιγουντ, Γιουγκοσλαβία, Λίβανος, Μαρόκο, Βραζιλία, Αυστραλία, Πορτογαλία κ.α.) έχοντας στο πλευρό της συμπρωταγωνιστές, μεταξύ άλλων, τους Μάρλον Μπράντο, Ιβ Μοντάν, Γκρέγκορι Πεκ, ‘Αντονι Κουίν, Ρίτσαρντ Μπάρτον, Τζαν Μαρία Βολοντέ, Τζέιμς Κάγκνεϊ.
https://youtube.com/watch?v=22cXHa2m8As%3Ffeature%3Doembed
Η Ειρήνη Παπά βρέθηκε για πολλές δεκαετίες στο διεθνές κινηματογραφικό προσκήνιο. Το θεατρικό της ντεμπούτο στη σκηνή του Μπρόντγουει, πραγματοποιήθηκε το 1967 με το έργο «Εκείνο το καλοκαίρι, εκείνο το φθινόπωρο» στο πλευρό του Γιον Βόιντ ενώ αργότερα ερμήνευσε την Ελένη στις «Τρωάδες» (1972) και την Κλυταιμνήστρα στην «Ιφιγένεια» (1977) σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη.
Στις «Τρωάδες», που γυρίστηκε στα αγγλικά με ξένους ηθοποιούς, η Παπά γνώρισε τη συμπρωταγωνίστριά της Κάθριν Χέμπορν, η οποία σε δημόσιες δηλώσεις της, ανέφερε πως η Παπά είναι μια από τις καλύτερες ηθοποιούς του σινεμά.
Απέσπασε πλήθος διακρίσεων και βραβείων για τις ερμηνείες της.
Πηγή: 902.gr
Πηγή : ALT.GR
15 – 9 – 1821
Ανακηρύσσονται ανεξάρτητα κράτη η Κόστα Ρίκα, η Γουατεμάλα, η Ονδούρα, η Νικαράγουα και το Σαλβαδόρ.
Μια μέρα που συμβολίζει τον αγώνα των λαών της Λατινικής Αμερικής για την αποτίναξη των δεσμών της ισπανικής και πορτογαλικής αποικιοκρατίας.
15 – 9 – 1890
Γεννιέται η Βρετανίδα συγγραφέας Άγκαθα Κρίστι (Agatha Mary Clarissa Miller).

Είναι γνωστή κυρίως για τα 80 αστυνομικά της μυθιστορήματα με κεντρικούς ήρωες τον ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό και τη Μις Τζέιν Μαρπλ
Τα περισσότερα από τα βιβλία της έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο στην τηλεόραση, στο ράδιο και έχουν εμπνεύσει βιντεοπαιχνίδια και κόμικς.
https://youtube.com/watch?v=Kl-unisXYkQ%3Ffeature%3Doembed
15 – 9 – 1894
Κατά τον Α΄ Σινοϊαπωνικό Πόλεμο, η Ιαπωνία νικά τη δυναστεία Τσινγκ στη μάχη της Πιονγιάνγκ.
15 – 9 – 1894
Γεννιέται ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζαν Ρενουάρ (Jean Renoir).

Είναι ένας από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς της 7ης Τέχνης. Το έργο του είναι από τα ευρύτερα και ουσιαστικότερα του κινηματογράφου.
https://youtube.com/watch?v=8HkAuF1M0p4%3Ffeature%3Doembed
Ο Ρενουάρ, με τρυφερότητα και κατανόηση αγκάλιασε τη ζωή στις πιο αντιφατικές της εκδηλώσεις και ήταν πάντα ανοιχτός σε νέες εμπειρίες και καλλιτεχνικές περιπέτειες. Ήταν το ίδιο ανοιχτός και σε νέους εκφραστικούς και τεχνικούς πειραματισμούς. Έτσι δεν είναι περίεργο ότι χρησιμοποίησε όλη την κλίμακα των καλλιτεχνικών τρόπων, δηλαδή, από το ντοκιμαντέρ και το νατουραλισμό έως τη θεατρικότητα, περνώντας από την εικαστική αίσθηση των εικόνων συχνά με δυνατές και διαφορετικές συνθέσεις ύφους και στιλ.
https://youtube.com/watch?v=qxs4P6u1EiI%3Ffeature%3Doembed
Το έργο του διαπνέεται από ουμανισμό αλλά με συνείδηση ότι η ζωή είναι ποικίλη και συγκεχυμένη, ότι δεν μπορεί να υπάρξει σαφής ερμηνεία των φαινομένων και ότι μέσα από το καλό είναι δυνατόν να γεννηθεί το κακό και το αντίθετο. Ένα από τα αριστουργήματα του σκηνοθέτη είναι: «Η μεγάλη χίμαιρα», που γύρισε στα 1937 και «Ο κανόνας του παιχνιδιού» στα 1939. Ήταν γιος του μεγάλου Γάλλου ζωγράφου εξπρεσιονιστή Πιερ Ογκιστ Ρενουάρ .
15 – 9 – 1928
Ο Σκωτσέζος βιολόγος και φαρμακολόγος Αλεξάντερ Φλέμινγκ (Alexander Fleming) ανακαλύπτει την πενικιλίνη.

15 – 9 – 1935
Στη Γερμανία οι ναζί θεσπίζουν τους «νόμους της Νυρεμβέργης», στους οποίους στηρίχτηκε το πρόγραμμα θρησκευτικής και ρατσιστικής καταδίωξης.
Όλοι οι Εβραίοι στερήθηκαν την υπηκοότητά τους και άρχισαν να συγκεντρώνονται σε γκέτο.

Την ίδια μέρα η σβάστικα γίνεται η εθνική σημαία της Γερμανίας.
15 – 9 – 1938
Πεθαίνει ο γλύπτης Γιαννούλης Χαλεπάς. Υπήρξε η πιο τραγική, ίσως, μορφή στην ιστορία της νεοελληνικής γλυπτικής, αλλά και ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, που με τη σμίλη του άνοιξε καινούριους δρόμους στη νεότερη ελληνική τέχνη. Γεννημένος στον Πύργο Τήνου, μεγάλωσε, όπως και τα αδέλφια του, στο περιβάλλον του πατρικού εργαστηρίου, μία από τις σημαντικότερες επιχειρήσεις μαρμαρογλυπτικής στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Μετά από σύντομη παραμονή του στη Σύρο, όπου τον έστειλε ο πατέρας του να σπουδάσει προορίζοντάς τον για έμπορο, ο Γ. Χαλεπάς εγκαταστάθηκε το 1869 μαζί με την οικογένειά του στην Αθήνα. Έως το 1872 σπούδασε γλυπτική στο Σχολείο των Τεχνών, ενώ ένα χρόνο αργότερα, με υποτροφία, συνέχισε στο Μόναχο. Σ’ αυτή την πρώτη περίοδο το έργο του χαρακτηρίζεται από ρεαλιστική απόδοση των θεμάτων, είναι επηρεασμένο από τον ακαδημαϊσμό της Σχολής του Μονάχου και εντάσσεται μέσα στον κλασικισμό του 19ου αιώνα.

Το 1876 ο Γ. Χαλεπάς αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Αθήνα, όπου άνοιξε δικό του εργαστήριο στην πλατεία Συντάγματος. Τότε (1877) φιλοτέχνησε και το πιο διάσημο γλυπτό της νεοελληνικής γλυπτικής, την «Κοιμωμένη» του Α’ Νεκροταφείου, το οποίο του έφερε τη γενική αναγνώριση. Την εποχή αυτή (1877-1878) εμφανίστηκαν τα πρώτα συμπτώματα της αρρώστιας του, που κορυφώθηκαν όταν κατέστρεψε ο ίδιος το έργο του «Μήδεια». Η κατάστασή του συνεχώς χειροτέρευε, με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί στο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας, απ’ όπου βγήκε το 1902, δύο χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα του.
Ακολούθησε η εποχή της Τήνου, όπου έμενε με τη μητέρα του και άρχισε πάλι να δουλεύει. Όμως, κανένα από τα έργα αυτής της περιόδου που σώζονται, δε χρονολογείται με απόλυτη βεβαιότητα, καθώς οι μαρτυρίες συγκρούονται μεταξύ τους. Άλλοι υποστηρίζουν ότι κατέστρεφε ο ίδιος τα έργα του και άλλοι ότι του τα κατέστρεφε η μητέρα του, η οποία πέθανε το 1916. Στη συνέχεια, η παραγωγή του αυξήθηκε, ενώ ο αθηναϊκός Τύπος άρχισε να ενδιαφέρεται γι’ αυτόν όλο και περισσότερο. Ήδη, το 1904 τον είχε επισκεφτεί στην Τήνο ο Λ. Σώχος, που τον βρήκε να βόσκει πρόβατα. Αργότερα τον επισκέφτηκε ο Α. Σώχος και άλλοι λόγιοι της εποχής, που θεωρούσαν υποχρέωσή τους να συναντήσουν τον απόμακρο καλλιτέχνη της Τήνου. Το 1922 έφτασε στο νησί ο Θ. Θωμόπουλος, ο οποίος πέρασε στο γύψο ορισμένα έργα του Χαλεπά που ήταν σε πηλό. Με αυτά τα έργα έγινε το 1925 έκθεση στην Ακαδημία Αθηνών, η οποία δύο χρόνια αργότερα του απένειμε το Αριστείο των Τεχνών. Στις 24 Αυγούστου 1930, η ανιψιά του Ειρήνη Χαλεπά τον έφερε στην Αθήνα, όπου έζησε τα τελευταία επτά χρόνια της ζωής του σε ζεστό οικογενειακό περιβάλλον, δουλεύοντας με άνεση και έχοντας κερδίσει τη γενική αναγνώριση.
15 – 9 – 1939
Η μάχη του Χαλχίν Γκολ λήγει με αποφασιστική νίκη των Σοβιετικών και Μογγολικών στρατευμάτων κατά του Ιαπωνικού ιμπεριαλισμού.
Η ολοκληρωτική ήττα της Ιαπωνικής 6ης Στρατιάς διέλυσε τα σχέδια των Ιαπώνων για προέλαση προς τη Σοβιετική Ένωση.

15 – 9 – 1944
Έπειτα από 3ήμερο σκληρό αγώνα κατά των ταγματασφαλιτών, οι δυνάμεις του 8ου και 9ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, μαζί με τον εφεδρικό ΕΛΑΣ Μεσσηνίας, απελευθερώνουν τη κωμόπολη του Μελιγαλά, στην οποία είχαν ταμπουρωθεί σχεδόν 1.000 ταγματασφαλίτες σε μια ύστατη προσπάθεια να εμποδίσουν την απελευθέρωση της Μεσσηνίας από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.
Οι ταγματασφαλίτες, είχαν συγκεντρωθεί στο Μελιγαλά από διάφορες περιοχές της Μεσσηνίας, ενώ στο διάβα τους είχαν προβεί σε ανείπωτες λεηλασίες, βιασμούς και σφαγές (το τρομοκρατικό αυτό όργιο συνεχίστηκε και στον ίδιο τον Μελιγαλά). Όταν ο ΕΛΑΣ έφτασε στο Μελιγαλά οι ταγματασφαλίτες αρνήθηκαν να παραδοθούν, σίγουροι για τα πλεονεκτήματα που τους προσέφεραν οι ισχυρές γερμανικές οχυρώσεις της κωμόπολης, αλλά και ενθαρρυνόμενοι από τους Εγγλέζους (που τους χρειάζονταν για να χτυπήσουν το λαϊκό κίνημα και να αποκαταστήσουν στην αστική εξουσία την «επόμενη μέρα» του πολέμου).
Όπως αναφέρει ο γιατρός Στάθης Κανναβός, στις 14 Σεπτεμβρίου «μια εγγλέζικη αποστολή έρχεται καταϊδρωμένη και ζητάει να περάσει στις γραμμές της εθνοπροδοσίας. Θα έπειθε λέει, τους αλήτες να σταματήσουν την αιματοχυσία, να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ και να περιμένουν να κριθούν από την Κυβέρνηση. Όταν το παράλλο πρωινό, αιχμάλωτοι πια του ΕΛΑΣ, οι διπλοπουλημένοι αυτοί στους ξένους επιδρομείς «εθνικόφρονες» ρωτήθηκαν γιατί έστω και την τελευταία στιγμή δε δέχτηκαν να σταματήσουν την αιματοχυσία, η απάντησή τους ήταν και πάλι αυτή του αναίσθητου, επαγγελματία προδότη.- Οι Εγγλέζοι μας πίεσαν να συνεχίσουμε…»
Μετά τη μάχη ο λαός της περιοχής ζητούσε με κάθε τρόπο να εκδικηθεί τις εγκληματικές αυτές μορφές των ταγματασφαλιτών που είχαν διαπράξει ανήκουστα κακουργήματα σε βάρος του. Μόνο έπειτα από την αποφασιστική επέμβαση των καπεταναίων έγινε εφικτό να κατευναστεί η εκδικητική ορμή λαού και ανταρτών.
Έκτοτε, οι διάφοροι νοσταλγοί των Ταγμάτων Ασφαλείας (βλ. Χρυσαυγίτες και όχι μόνο), με την ανοχή του αστικού πολιτικού κόσμου, συναθροίζονται στο Μελιγαλά, για να «τιμήσουν» τους «ηρωικούς» όπως λένε νεκρούς, που σφαγιάστηκαν από τους «κομμουνιστοσυμμορίτες.»
15 – 9 – 1946
Ανακηρύσσεται η Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας.

15 – 9 – 1947
Τμήματα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας καταλαμβάνουν το Ροδολείβος στο Νομό Σερρών, ενώ τετρακόσιοι έφιπποι μπαίνουν στη Λιγύρα της Λαμίας.

15 – 9 – 1956
Ξεκινά το 8ο Συνέδριο του ΚΚ Κίνας (15-27/9/1956), το πρώτο μετά την επιτυχή έκβαση της Κινεζικής Επανάστασης το 1949.

15 – 9 – 1960
Στο σπήλαιο των Πετραλώνων, στη Χαλκιδική, ανακαλύπτεται κρανίο Αρχανθρώπου που έζησε στην Παλαιολιθική Εποχή.

Η χρονολόγηση του κρανίου έδειξε ότι ήταν έως και 700.000 ετών.
https://youtube.com/watch?v=5Arw5Lbiurg%3Ffeature%3Doembed
15 – 9 – 1968
Ιδρύεται η Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας, η ΚΝΕ.

Ήταν η πρώτη φορά μετά το 1943, χρονιά αυτοδιάλυσης της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας (ΟΚΝΕ) ώστε να δημιουργηθεί η ΕΠΟΝ, όπου συγκροτούνταν Οργάνωση με μαρξιστικά – λενινιστικά χαρακτηριστικά, με σκοπό να προωθεί την πολιτική του ΚΚΕ στη νεολαία, πρωταρχικά την εργατική και να διαπαιδαγωγεί τα πιο πρωτοποριακά τμήματα των νέων γενεών στις αρχές της ταξικής πάλης, του μαρξισμού-λενινισμού. Ταυτόχρονα, ξεκινά η έκδοση του παράνομου “Οδηγητή”.
Απόφαση του 12ου Συνεδρίου της ΚΝΕ
Διακήρυξη του Κεντρικού Συμβουλίου για την πορεία προς τα 50 χρόνια ζωής και δράσης της ΚΝΕ
15 – 9 – 2008
Πεθαίνει ο ηθοποιός Σταύρος Παράβας.
Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες. Ο πατέρας του, ασθματικός, και η μάνα του έφυγε από τη Μικρά Ασία με μια ρόμπα. Έγκυος έφτασε στο Ναύπλιο. Μετά εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα. Ο Σταύρος Παράβας αναγκάστηκε να κάνει διάφορες δουλειές του ποδαριού για να βοηθήσει την οικογένεια. Δούλεψε στην αγορά, σε καφενεία, έκανε θελήματα. Μαθήτευε τότε στο 5ο Γυμνάσιο. Ο καθηγητής της Μουσικής, ονόματι Χάγιος, αντιλήφθηκε ότι είχε ικανότητες για κάτι καλύτερο. Μετά τον Εμφύλιο, πήγαιναν – όπως ο ίδιος έλεγε – και έπαιζαν διάφορα σκετσάκια για τους ασθενείς στα νοσοκομεία. Τότε ο καθηγητής του τον ώθησε να πάει σε δραματική σχολή. Πήγε για εισαγωγικές εξετάσεις στη σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη κι εκείνος του ζήτησε να εξεταστεί στο ρόλο του Σάιλοκ από τον «Έμπορο της Βενετίας».

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο πλάι στην Κατερίνα, με «Το πρώτο ψέμα». Αμέσως μετά συνεργάστηκε με τους Ντίνο Ηλιόπουλο και Βίλμα Κύρου. Στο μεταξύ είχε εμφανιστεί ήδη στον κινηματογράφο το 1960 στην ταινία «Χριστίνα». Επαιξε σε πολλές άλλες ταινίες: «Η Αλίκη στο Ναυτικό» (1961) (δόκιμος με βαλίτσα), «Το έξυπνο πουλί» (1961), «Ο σκληρός άντρας» (1961), «Ο Μιχαληός του 14ου συντάγματος» (1962), «Όταν λείπει η γάτα», (1962), «Ο γαμπρός μου, ο δικηγόρος» (1962), «Μικροί και μεγάλοι εν δράσει…» (1963), «Έκλεψα τη γυναίκα μου» (1964), «Ευτυχώς… τρελάθηκα!» (1966), «Η βουλευτίνα» (1966), «Το κοροϊδάκι της πριγκιπέσας» (1971), κ.ά.
https://youtube.com/watch?v=HC-qKIbykoE%3Ffeature%3Doembed
Η κινηματογραφική θητεία του συνεχίστηκε με ταινίες, στις οποίες πρωταγωνιστούσε ή έπαιζε σε μικρότερους ρόλους. Παράλληλα, έπαιζε σε μουσικές κωμωδίες και επιθεωρήσεις, συνεργαζόμενος με τον Κώστα Χατζηχρήστο. Υπηρέτησε αυτό το θεατρικό είδος επί πολλά χρόνια, κάνοντας μερικά πολύ γνωστά επιθεωρησιακά νούμερα: «Ντένις ο τρομερός», «Ντιρλαντά», «Ο Τζιμ ο νέγκρος» κ.ά. Ακολούθησαν ρόλοι κλασικού ρεπερτορίου: «Πλούτος» (στην Επίδαυρο με το Εθνικό Θέατρο), «Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα», «Ιππείς» (με το «Αμφι-Θέατρο» του Σπ. Ευαγγελάτου), «Ψύλλοι στ’ αυτιά» (με το θίασο Καλογεροπούλου), «Εκκλησιάζουσες», «Μονό ζευγάρι» (με συμπρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο), «Σκουπίδια», «Τα Χριστούγεννα των Κουπιέλο», «Ζορμπάς» κ.ά. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε στα σίριαλ: «Το φάντασμα», «Τα αδέρφια», «Οικογένεια Μουσαμά».
Να σημειωθεί ότι η Απριλιανή δικτατορία, θεωρώντας ότι έκανε προπαγάνδα εναντίον της, με έναν επιθεωρησιακό ρόλο που έπαιζε στη διάρκεια μιας παράστασης, τον συνέλαβε και τον εξόρισε στη Γυάρο για αρκετούς μήνες.
2019
Απεργιακό αγώνα από νωρίς το πρωί ξεκινούν πάνω από 49.000 εργάτες στα 50 εργοστάσια της αυτοκινητοβιομηχανίας «General Motors» (GM) έπειτα από άκαρπες μαραθώνιες διαπραγματεύσεις με τη διοίκηση του ομίλου. Πρόκειται για την πρώτη μεγάλη απεργία στην αυτοκινητοβιομηχανία από το 2007.

Οι εργάτες σε δεκάδες εργοστάσια, αποθήκες, κέντρα διανομής ανταλλακτικών του ομίλου διεκδικούν 4ετείς συμβάσεις εργασίας, αξιοπρεπείς αυξήσεις στους μισθούς που έμειναν καθηλωμένοι τουλάχιστον από την αρχή της καπιταλιστικής κρίσης του 2008, μόνιμες θέσεις εργασίας για χιλιάδες συμβασιούχους, προσιτή και ποιοτική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και αντικατάσταση των χιλιάδων θέσεων εργασίας που θα χαθούν από το κλείσιμο εργοστασίων παραγωγής βενζινοκίνητων οχημάτων προς όφελος της ηλεκτροκίνησης.
Η διοίκηση, από την πλευρά της, ισχυρίζεται ότι οι εργάτες θα πρέπει να είναι «ευχαριστημένοι» από τα σχέδια για «επενδύσεις», ύψους περίπου 7 δισ. δολαρίων, και τη δημιουργία νέας θυγατρικής με την ονομασία «Workhorse», η οποία θα αναλάβει την παραγωγή οχημάτων ηλεκτροκίνησης.
Η απεργία κράτησε ως τις 25 Οκτώβρη, οπότε και υπογράφηκε νέα συμφωνία ικανοποιώντας πολλά από τα αιτήματα των εργατών, οι οποίοι παράκαμψαν και τη συμβιβαστική στάση της ηγεσίας του συνδικάτου.
15 -9 – 2019
Εντείνεται ο ενδοϊμπεριαλιστικός πόλεμος για την Ανταρκτική και το πλούσιο υπέδαφός της.
Η Ρωσία ανακοινώνει την ανάπτυξη του τελευταίου μοντέλου πυραυλικών συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας «S-400» στο αρχιπέλαγος Νόβαγια Ζεμλιά στην Αρκτική, μια στρατηγική περιοχή όπου η Ρωσία ενισχύει την παρουσία της σε όλους τους τομείς τα τελευταία χρόνια, σε ανταγωνισμό με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΗΠΑ, σκανδιναβικές χώρες, Ιαπωνία κ.ά.).
Πηγή : ALT.GR
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
16 – 9 –1960
Η Κύπρος γίνεται μέλος του ΟΗΕ.
16 – 9 – 1973
Δολοφονείται ο Χιλιανός κομμουνιστής δάσκαλος, συνθέτης και τραγουδοποιός Βίκτορ Χάρα (Víctor Lidio Jara Martínez).
Ήταν εκ των ιδρυτών του κινήματος του νέου λαϊκού τραγουδιού «Νουέβα Κανσιόν»

Ο Βίκτορ Χάρα συνελήφθη στο Πολυτεχνείο του Σαντιάγο όπου παραβρισκόταν σε μία έκθεση για το φασισμό, ανήμερα της εκδήλωσης του πραξικοπήματος εναντίον του Προέδρου Σαλβαδόρ Αλιέντε, στις 11 Σεπτέμβρη 1973.
Μεταφέρθηκε στο Στάδιο της Χιλής, που είχε μετατραπεί σε αυτοσχέδια φυλακή και κέντρο βασανιστηρίων όπου, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ένας υπολοχαγός με το προσωνύμιο «Πρίγκιπας» αναγνώρισε μέσα στο πλήθος τον Χάρα.
Ορισμένοι μάρτυρες αναφέρουν πως οι βασανιστές του έσπασαν τα χέρια και του έδωσαν μία κιθάρα περιγελώντας τον, ζητώντας του να παίξει. Ο Χάρα φέρεται να τραγούδησε κάποια αποσπάσματα από το τραγούδι «Venceremos» («θα νικήσουμε»).
Στις 16 Σεπτέμβρη, μετά από βασανιστήρια, ηλεκτροπληξία και με τους καρπούς του και τα οστά των χεριών του σπασμένα, πυροβολήθηκε μέχρι θανάτου. Το κατακρεουργημένο και διάτρητο από 44 σφαίρες σώμα του βρέθηκε πεταμένο σε ένα δρόμο του Σαντιάγο.

Η γυναίκα του Τζοάν, ποτέ δε σταμάτησε τις προσπάθειες να βρεθούν και να τιμωρηθούν οι ένοχοι και προσκομίζοντας σειρά νέων στοιχείων κατόρθωσε το 2008 να ανοίξει εκ νέου η υπόθεση.
Τέσσερεις δεκαετίες μετά τη δολοφονία του ο δικαστής Μιγκέλ Βάσκες διέταξε τη σύλληψη οκτώ πρώην αξιωματικών του στρατού.
Παιδί φτωχών αγροτών, ο Βίκτορ Χάρα από πολύ νωρίς ένιωσε στο πετσί του την εκμετάλλευση και την κοινωνική αδικία, καθώς ήταν και ο ίδιος αναγκασμένος από παιδί να δουλεύει για να συνεισφέρει στην επιβίωση της οικογένειάς του. Τη γλύκα της ζωής την αντλούσε από το τραγούδι, καθώς από μικρός τραγουδούσε και έπαιζε στην κιθάρα του παραδοσιακά και λαϊκά τραγούδια της Χιλής. Μεγαλώνοντας ολοένα και με μεγαλύτερο ζήλο αρχίζει να μυείται στον τεράστιο πλούτο της μουσικής παράδοσης της πατρίδας του. Ασχολείται με το θέατρο, συμμετέχει σε πολλές θεατρικές παραγωγές, ενώ ταυτόχρονα κάνει εμφανίσεις σε μικρό καφέ του Σαντιάγο.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 έγινε μέλος της θεατρικής ομάδας «Compañía de mimos de Noisvander» και άρχιζε να σπουδάζει υποκριτική και σκηνοθεσία στη Σχολή Θεάτρου του Πανεπιστημίου της Χιλής (Scuola di Teatro dell’Università del Cile). Το 1957 μπήκε στην ομάδα έρευνας παραδοσιακών τραγουδιών και χορών «Cuncumén» και γνώρισε τη Βιολέτα Πάρρα. Πέντε χρόνια αργότερα πήρε το πτυχίο σκηνοθεσίας θεάτρου.
Είναι η εποχή που πολιτικοποιείται ενεργά, ενώ ταυτόχρονα κυκλοφορεί και τον πρώτο του δίσκο. Η ταξική του συνείδηση, η μεγάλη αγάπη του για την εργατική τάξη και το λαό του, το πηγαίο ταλέντο του γίνονται τα «υλικά» των τραγουδιών του που βάζουν ως στόχο τους την κοινωνική αδικία, την εκμετάλλευση, τους υπηρέτες ενός σάπιου πολιτικού συστήματος. Τα τραγούδια εκφράζουν όσα κρύβει μέσα του ο λαός, τους αγώνες, τα βάσανα, τους πόθους του, και γι’ αυτό «μιλάνε» στην καρδιά των απλών ανθρώπων, που αγωνίζονται σκληρά για την επιβίωση. Χάρη στο ταλέντο του και την αγάπη του για το λαό του, έγινε αγαπητός και δημοφιλής στον πληθυσμό της Χιλής, αλλά και της Λατινικής Αμερικής.
Το πρώτο θεατρικό έργο που σκηνοθέτησε ήταν το «Parecido a la felicidad» του Alejandro Sieveking, το 1959. Μέχρι το 1972 σκηνοθέτησε περισσότερα από δέκα έργα, μεταξύ των οποίων τον «Μανδραγόρα» του Νικολό Μακιαβέλλι (1960) και την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή (1969) ενώ υπήρξε και βοηθός σκηνοθέτη τρεις φορές: το 1960 στο «La Viuda de Apablaza» του Germán Luco Cruchaga, το 1963 στο «Ο καυκασιανός κύκλος με την κιμωλία» του Μπέρτολτ Μπρεχτ και το 1966 στο «Μαρά/Σαντ» του Πέτερ Βάις. Στο μεταξύ, το 1961, έγραψε το πρώτο του τραγούδι, το Paloma quiero contarte και λίγο αργότερα ηχογράφησε, με το γκρουπ Cuncumén το Folclore chileno, στο οποίο συμπεριελήφθησαν και δύο τραγούδια του, το Paloma quiero contarte και το La canción del minero.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 μέχρι το 1968 ήταν διευθυντής της Academia de folclore de la Casa de la Cultura de Ñuñoa και από το 1964 μέχρι το 1967 ήταν καθηγητής υποκριτικής στο Πανεπιστήμιο.
Στις αρχές του 1967 κυκλοφόρησε το πρώτο σόλο άλμπουμ του Βίκτορ Χάρα, το Víctor Jara (Geografía). Μέχρι τη δολοφονία του το 1973 ακολούθησαν άλλα επτά άλμπουμ: το Canciones folklóricas de América (μαζί με το συγκρότημα Quilapayún) (1967), το Víctor Jara (1967), το Pongo en tus manos abiertas (μαζί με το συγκρότημα Quilapayún) (1969), το Canto libre (1970), το El derecho de vivir en paz (1971), το La Población (1972) και το Canto por travesura (1973). Μετά τον θάνατό του κυκλοφόρησε, το 1974, το Tiempos que cambian, το οποίο δεν κατάφερε ο Χάρα να ολοκληρώσει και έτσι προστέθηκαν σε αυτό και παλαιότερα τραγούδια του.
Ο Χάρα δεν έκοψε ποτέ τους δεσμούς του με τις ρίζες του. Δε χρειάστηκε να ταυτιστεί με τους αγρότες και το λαό γιατί απλούστατα ο ίδιος υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι τους. Έτσι, παρότι για κάποια χρόνια συνέχισε να δραστηριοποιείται στο θέατρο, η ενασχόλησή του με αυτή τη μουσική δημιουργία που δίνει σάρκα και οστά στις ιδέες και τα θέλω του, αλλά και με την πολιτική, γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη.
Ο Βίκτορ Χάρα υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες του «Nueva Cancion», του πολιτικού – μουσικού ρεύματος που περιελάμβανε τους πιο ριζοσπαστικούς Χιλιανούς μουσικούς. Αυτό το κίνημα του «νέου τραγουδιού», στο οποίο συμμετείχαν εκτός από τον Χάρα καλλιτέχνες όπως η Ιζαμπέλ Πάρα και οι «Κιλαπαγιούν», τα χρόνια της κυβέρνησης της Λαϊκής Ενότητας αποτελούσε έναν από τους «πολιτιστικούς πυλώνες της επανάστασης». Ο τραγουδοποιός πίστεψε και υπερασπίστηκε αυτή τη μουσική μεταρρύθμιση μέσα από ένα έργο, που απηχούσε τις πολιτικές του ιδέες.
Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Χιλής, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Νεολαίας της Χιλής (Juventudes Comunistas de Chile). Ως στρατευμένος καλλιτέχνης κι αφού το ΚΚ Χιλής πήρε αντίστοιχη απόφαση, υποστήριξε τον σοσιαλιστή Αλιέντε, συμμετέχοντας στις περιοδείες του (μαζί με τον Πάμπλο Νερούδα), δίνοντας συναυλίες σε κάθε γωνιά της Χιλής. Μαζί με άλλους καλλιτέχνες συμμετείχε σε εκδηλώσεις που πλαισίωσαν την προεκλογική εκστρατεία του Αλιέντε για τις εκλογές του 1970. Μια από αυτές ήταν η μεγάλη συναυλία στο στάδιο της Χιλής, λίγο πριν εκλεγεί Πρόεδρος ο Αλιέντε και σχηματιστεί η κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας, στην οποία συμμετείχαν κομμουνιστές, σοσιαλιστές, αριστεροί, ριζοσπάστες, χριστιανοδημοκράτες. Το όνομα και η μουσική του Βίκτορ Χάρα ταυτίζεται με τις κοινωνικοπολιτικές αλλαγές που συμβαίνουν στη χώρα, πυρπολούν οράματα, συνειδήσεις. Είναι ο τροβαδούρος των ημερών που έρχονται, αλλά που δεν κράτησαν πολύ.
16 – 9 – 1977
Πεθαίνει η κορυφαία υψίφωνος Μαρία Κάλας(Μαρία Άννα Σοφία Καικιλία Καλογεροπούλου το πραγματικό της όνομα), η πλέον γνωστή παγκοσμίως ντίβα της όπερας.

Στις 3 Αυγούστου 1947 κάνει την πρώτη της εμφάνιση στην Αρένα της Βερόνα με τη «Τζοκόντα» του Αμιλκάρε Πονκιέλι. Τον ίδιο χρόνο ερμηνεύει την Ιζόλδη από το «Τριστάνος και Ιζόλδη» στη Βενετία υπό την καθοδήγηση του μαέστρου Τούλιο Σεραφίν.
Στις 7 Δεκεμβρίου 1951 η Κάλλας ανοίγει τη σαιζόν στη Σκάλα του Μιλάνου με τους «Σικελικούς Εσπερινούς», εμφάνιση που της προσφέρει μεγάλη αναγνώριση. Κατά τη διάρκεια των επόμενων επτά ετών η Σκάλα θα είναι η σκηνή των μέγιστων θριάμβων της σε ένα ευρύ φάσμα ρόλων. Το 1955 ανεβάζει την ιστορική παράσταση της «Τραβιάτα» του Βέρντι σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι.
https://youtube.com/watch?v=j8KL63r9Zcw%3Ffeature%3Doembed
Στις 27 Οκτωβρίου 1956 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης ως «Νόρμα» στο ομώνυμο έργο του Μπελλίνι. Στις 5 Αυγούστου 1957 επιστρέφει στην Αθήνα και εμφανίζεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών.
Στις 24 Αυγούστου του 1960, η Μαρία Κάλλας ερμήνευσε στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου τη Νόρμα του Βιντσέντζο Μπελίνι. Τα σκηνικά, στην ιστορική αυτή παράσταση, υπέγραψε ο Γιάννης Τσαρούχης, τα κοστούμια φιλοτέχνησε ο Αντώνης Φωκάς και η σκηνοθεσία ήταν του Αλέξη Μινωτή.
Στις 6 Αυγούστου του 1961, η Μαρία Κάλλας ερμήνευσε στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου τη Μήδεια του Λουίτζι Κερουμπίνι με την Εθνική Λυρική Σκηνή, σε σκηνοθεσία του Αλέξη Μινωτή. Τα σκηνικά-κοστούμια υπέγραψε ο Γιάννης Τσαρούχης, οι χορογραφίες ήταν της Μαρίας Χορς και η διεύθυνση ορχήστρας του Νίκολα Ρεσίνιο.
Την ίδια χρονιά, τον Δεκέμβριο, η εμφάνισή της στη Σκάλα του Μιλάνου, όπου, όπως σημειώνει ο Αλέξης Μινωτής στο βιβλίο του «Μακρινές Φιλίες», «(…) η παράσταση αυτή ήταν ίσως η καλύτερη που έγινε ποτέ στη Σκάλα του Μιλάνου».
https://youtube.com/watch?v=EseMHr6VEM0%3Ffeature%3Doembed
Τον Ιανουάριο του 1964 η Μαρία Κάλλας πείθεται από το Φράνκο Τζεφιρέλι να συμμετάσχει σε μία νέα παραγωγή της «Τόσκα» στη σκηνή του Κόβεντ Γκάρντεν (Covent Garden). Η παράσταση εκθειάζεται από τους κριτικούς ενώ ακολουθεί την ίδια χρονιά νέος καλλιτεχνικός θρίαμβος στην Όπερα των Παρισίων με τη «Νόρμα».
https://youtube.com/watch?v=B-9IvuEkreI%3Ffeature%3Doembed
Στις 5 Ιουλίου 1965 εμφανίζεται για τελευταία φορά σε παράσταση όπερας στο Κόβεντ Γκάρντεν με την «Τόσκα» σε σκηνοθεσία Φράνκο Τζεφιρέλι.
Το 1969 γυρίζει σε ταινία τη «Μήδεια» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Πιερ Πάολο Παζολίνι.
Στις 25 Μαΐου 1970 μεταφέρεται στο νοσοκομείο και γίνεται γνωστό ότι επεχείρησε να αυτοκτονήσει λαμβάνοντας μεγάλη δόση βαρβιτουρικών.
https://youtube.com/watch?v=I4cSVnqGmOc%3Ffeature%3Doembed
Το 1973 σκηνοθετεί στο Τορίνο μαζί με τον Τζουζέπε ντι Στέφανο το έργο «Σικελικοί Εσπερινοί» (I Vespri Siciliani) και την ίδια χρονιά ξεκινά μαζί του μια παγκόσμια καλλιτεχνική περιοδεία. Στις 8 Δεκεμβρίου η Κάλλας τραγούδησε στην Όπερα των Παρισίων, όπου το κοινό την κάλεσε στη σκηνή 10 φορές καταχειροκροτώντας την. Η τελευταία της εμφάνιση έγινε στην πόλη Σαππόρο της Ιαπωνίας στις 11 Δεκεμβρίου του 1974.
https://youtube.com/watch?v=sLcbfF9ypmM%3Ffeature%3Doembed
16 – 9 – 1978
Σεισμός μεγέθους 7,8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ πλήττει το Βορειοανατολικό Ιράν, προκαλώντας το θάνατο σχεδόν 15.000 ατόμων.

16 – 9 – 1978
Πεθαίνει ο ηθοποιός Λαυρέντης Διανέλλος.
Σπούδασε στην Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν.

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1936, ενώ στον κινηματογράφο το 1948 στην ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται».
Υπήρξε ο πιο παραγωγικός ηθοποιός του Ελληνικού κινηματογράφου καθώς έπαιξε κατά τη διάρκεια της 25ετίας (1948-1973) σε 195 ταινίες.
16 – 9 –1980
Πεθαίνει ο Ελβετός φιλόσοφος, φυσικός επιστήμονας και ψυχολόγος Ζαν Πιαζέ (Jean William Fritz Piaget).
Ήταν, ιδιαίτερα γνωστός για τις μελέτες του σχετικά με τα παιδιά, τη θεωρία της γνωστικής ανάπτυξης (αγγλικά: Τheory of cognitive development) και για την επιστημολογική του άποψη γνωστή και ως γενετική επιστημολογία.

Ο Λ. Σ. Βιγκότσκι αντιπαρέθετε συχνά τη θεωρία του για την ανάπτυξη των ανώτατων ψυχικών λειτουργιών στην αντίληψη του Πιαζέ. Εξέταζε τις εργασίες του Πιαζέ σαν μια μεγάλη συνεισφορά στην ανάπτυξη της επιστήμης της ψυχολογίας, επειδή καταπιάστηκε με την έρευνα των ανώτατων μορφών συμπεριφοράς. Την ίδια ώρα, όμως, ο Βιγκότσκι σημείωνε πως ο Πιαζέ δεν ξέφυγε από την «παλιά» προσέγγιση της παιδικής ανάπτυξης, μέσα δηλαδή από το πρίσμα των βιολογικών διαδικασιών, γι’ αυτό και δεν είχε την αντικειμενική δυνατότητα μιας σωστής κατανόησης της παιδικής ανάπτυξης. Έτσι, ο Βιγκότσκι παρατηρούσε πως ο Πιαζέ εξέταζε και περιέγραφε την ψυχική ανάπτυξη του παιδιού έξω από την ιστορική ανάπτυξη, δηλαδή ως μια διαδικασία που καθορίζεται από εσωτερικές δυνάμεις. Ο Πιαζέ, κατά τη γνώμη του, εξέταζε τις ψυχικές λειτουργίες σαν «αποστραγγισμένες» από το κοινωνικό και πολιτιστικό περιβάλλον, έξω από τη συγκεκριμένη κατάσταση την οποία βιώνει το παιδί.
Κατά τη γνώμη της σοβιετικής ψυχολογίας, η συγκεκριμένη αντίληψη είναι βαθιά λαθεμένη, μιας και βλέπει στην όποια πορεία ανάπτυξης μόνο ποσοτικές αλλαγές εκείνων των συστατικών που έχουν δοθεί στον άνθρωπο από τη φύση, από τη γέννησή του, κάτω από την επίδραση των περιβαλλοντικών συνθηκών. Έτσι, λαθεμένα συμπεραίνεται πως η μόρφωση το μόνο που μπορεί να κάνει είναι ή να βοηθήσει ή να καταστείλει, να καθυστερήσει την όποια ανάπτυξη. Στις σχετικές αντιλήψεις, ο ρόλος του κοινωνικού περιβάλλοντος στην ανάπτυξη του παιδιού εξομοιώνεται με το ρόλο του περιβάλλοντος στην ανάπτυξη των άλλων ζωντανών οργανισμών. Πρόκειται για μια θέση ιδιαίτερα διαδεδομένη σε πολλές κατευθύνσεις της σύγχρονης αστικής παιδαγωγικής και παιδαγωγικής ψυχολογίας.
16 – 9 – 1982
Από τη 16η έως και τη 18η Σεπτέμβρη σφάζονται από Λιβανέζους πολιτοφύλακες Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στα προσφυγικά στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα του Λιβάνου. Δύο νύχτες και τρεις μέρες διήρκεσε η σφαγή. Η σφαγή, που, δικαίως, προστέθηκε δίπλα σε άλλες μελανές σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας.

Οι εισβολείς σκότωσαν (ακόμα και σήμερα δε γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό των θυμάτων), βασάνισαν, βίασαν, ακρωτηρίασαν. Από τη «μήνι» τους δε γλίτωσαν ούτε και αυτά τα μωρά παιδιά!

Δράστες αυτού του στυγερού εγκλήματος κατά των Παλαιστινίων και κατά της ανθρωπότητας, ήταν μέλη των «Λιβανικών δυνάμεων», μιας χριστιανικής παραστρατιωτικής ομάδας, με πάρα πολύ στενούς δεσμούς με το Ισραήλ. Αυτοί οι «στενοί δεσμοί» εκφράστηκαν, άλλωστε, και στην ίδια την επιχείρηση.

Ο Αριέλ Σαρόν, υπουργός Άμυνας τότε, και αργότερα πρωθυπουργός του Ισραήλ, είχε το γενικό πρόσταγμα. Αυτός και οι επίλεκτες στρατιωτικές δυνάμεις της χώρας του είχαν στρατοπεδεύσει έξω από τα στρατόπεδα, που δέχτηκαν την απάνθρωπη επίθεση. Και, φυσικά, «συνδράμανε» με κάθε τρόπο τους εκτελεστές, τους οποίους, άλλωστε, οι ίδιοι είχαν στρατολογήσει και εκπαιδεύσει!
16 – 9 – 1986
Τραγωδία σημειώνεται σε ορυχείο χρυσού της Νότιας Αφρικής, όταν, κατά τη διάρκεια της εξόρυξης, εκλύονται δηλητηριώδη αέρια στις στοές, προκαλώντας το θάνατο 177 εργατών. Τα συνδικάτα, καταγγέλλοντας τα ελλιπέστατα μέτρα ασφαλείας στα ορυχεία χρυσού, πραγματοποιούν μια από τις μαζικότερες διαμαρτυρίες στη Νότια Αφρική (1/10/1986).

16 – 9 – 2016
Πεθαίνει σε ηλικία 88 ετών, ο γνωστός συγγραφέας του μεταπολεμικού αμερικανικού θεάτρου, Έντουαρντ Άλμπι (Edward Franklin Albee III), δημιουργός ενός από τα πιο δημοφιλή στο αμερικανικό – αλλά και το ελληνικό – κοινό έργου «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;».

Ο Άλμπι υιοθετήθηκε στη Νέα Υόρκη από εύπορη οικογένεια. Ο θετός πατέρας του, γιος του θεατρικού μεγαλοπαράγοντα Ε. Φ. Αλμπι, είχε στην ιδιοκτησία του πολλά θέατρα, όπου ο Εντουαρντ εξοικειώθηκε με το θέατρο από την παιδική του ηλικία. Ακολούθησε η αποφοίτησή του από τη Στρατιωτική Ακαδημία, στο Γουέιν της Πενσιλβανία, το 1945, σε ηλικία 17 ετών. Παρακολούθησε το Κολέγιο Τρίνιτυ (στο Κονέκτικατ) για ενάμιση χρόνο και αποβλήθηκε επειδή δεν παρουσιαζόταν σε τάξεις και επειδή αρνιόταν να παρακολουθήσει τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό. Σε ηλικία 30 ετών, το 1958, παρουσίασε το πρώτο έργο του, το μονόπρακτο «The Zoo Story», με θέμα δύο ξένους σ’ ένα παγκάκι του Σέντραλ Παρκ.
Το 1962 ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;», ένα έργο που καταξίωσε τον συγγραφέα στο κοινό, ενώ κατέκτησε και τα θεατρικά βραβεία Τόνι. Τέσσερα χρόνια αργότερα, μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και τον Ρίτσαρντ Μπάρτον. Η Τέιλορ και η Σάντυ Ντένις κέρδισαν τα Οσκαρ Α’ και Β’ Γυναικείου Ρόλου αντίστοιχα.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, άρχισε μια μεγάλη περίοδος με μέτριες κριτικές, χωρίς μεγάλη αποδοχή από το κοινό, μέχρι τις «Τρεις ψηλές γυναίκες» το 1994, έργο με το οποίο ο Άλμπι κέρδισε το τρίτο Πούλιτζερ. Είχαν προηγηθεί τα άλλα δύο για την «Ευαίσθητη ισορροπία» το 1967 και το «Seascape» το 1975.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
17 – 9 – 1952
Εκδίδεται η απόφαση του Αεροδικείου για τους αεροπόρους («Δίκη των αεροπόρων»).
Δύο καταδικάστηκαν σε θάνατο, τέσσερις σε ισόβια και οι υπόλοιποι σε λιγότερο βαριές ποινές.

Η όλη δίκη ήταν μια σκευωρία που βασίστηκε στην «απόδραση» του Δόκιμου Ίκαρου Νικόλαου Ακριβογιάννη στην Αλβανία. Τις ανακρίσεις ανέλαβε τότε ο επισμηναγός Μητσάκος, ο οποίος εφαρμόζοντας κάθε παράνομο πρόσφορο μέσο, με βασανισμούς, τρομοκρατήσεις, προ-χρονολογώντας έγγραφα κλπ. προσπάθησε και συνέλεξε ψευδείς «ομολογίες» δια των οποίων στις 15 Ιουλίου 1952 εκδόθηκε βούλευμα κατά είκοσι ενόχων «κομμουνιστικής οργάνωσης» που «είχε αρχίσει να συγκροτείται από το 1950, αλλά συγκεκριμένες δολιοφθορές άρχισαν τον Σεπτέμβριο του 1951». Σύμφωνα με το ίδιο πόρισμα οι ένοχοι «εκτελούσαν εντολές της ηγεσίας του ΚΚΕ που βρίσκονταν στο εξωτερικό».
17 – 9 – 1961
Απαγχονίζεται ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας Αντνάν Μεντερές, κατηγορούμενος για παραβίαση του τουρκικού συντάγματος, χρηματισμό, προδοσία, κ.α.

Ο Μεντερές είχε ανατραπεί με στρατιωτικό πραξικόπημα το 1960. Το 1955 είχε οργανώσει το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.
17 – 9 – 1965
Ορκίζεται η τρίτη κυβέρνηση των λεγόμενων «αποστατών», με πρωθυπουργό τον Στ. Στεφανόπουλο.

17 – 9 – 1978
Έπειτα από μυστικές διαπραγματεύσεις που διαρκούν 13 μέρες στο Καμπ Ντέιβιντ (ΗΠΑ) Αίγυπτος και Ισραήλ έρχονται σε συμφωνία για μια σειρά θέματα που αφορούν τη Μέση Ανατολή, μεταξύ αυτών και το Παλαιστινιακό.

Ο ΟΗΕ καταδίκασε τα όσα συμφωνήθηκαν για τις Παλαιστινιακές περιοχές (χωρίς τη συμμετοχή των ίδιων των Παλαιστινίων στις σχετικές συζητήσεις). Παρόλα αυτά οι Πρωθυπουργοί του Ισραήλ και της Αιγύπτου (Μπέγκιν και Σαντάτ αντίστοιχα) προτάθηκαν και τελικά μοιράστηκαν το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το ίδιο έτος.
17 – 9 – 1982
Πεθαίνει ο μεγάλος κομμουνιστής μουσικοσυνθέτης Μάνος Λοΐζος.

Ο Μάνος Λοΐζος είχε την πρώτη του επαφή με τη μουσική, στην αρχή μέσω του βιολιού και στη συνέχεια μέσω της κιθάρας και του πιάνου.
https://youtube.com/watch?v=_xnFzF4ntfI%3Ffeature%3Doembed
Στην Αθήνα έρχεται στα μέσα της δεκαετίας του ’50 για σπουδές (αρχικά στη Φαρμακευτική Σχολή και αργότερα στην Εμπορική), αλλά τις παρατάει για τη μεγάλη του αγάπη, τη μουσική.

Αν και σχεδόν αυτοδίδακτος στις αρχές του ’60 φτιάχνει τα πρώτα του τραγούδια. Εμπνευσμένος από το «Τραγούδι του Δρόμου» του Λόρκα, που το βρίσκει στο περιοδικό «Επιθεώρηση Τέχνης» (σε μετάφραση του Νίκου Γκάτσου), το μελοποιεί και στις αρχές του ’62 κυκλοφορεί τον πρώτο του (μικρό) δίσκο, με ερμηνευτή τον Γιώργο Μούτσιο.
Όπως πολλοί νέοι καλλιτέχνες της εποχής, ο Λοΐζος γίνεται ενεργό μέλος του «Συλλόγου Φίλων Ελληνικής Μουσικής» και αναλαμβάνει τη διεύθυνση της Χορωδίας του ΣΦΕΜ στην παράσταση της «Ομορφης Πόλης» του Μ. Θεοδωράκη στο «Παρκ» (1962). Ένα χρόνο αργότερα, διευθύνει τη χορωδία στην παράσταση των Χατζιδάκι – Θεοδωράκη «Μια πόλη μαγική» (την ορχήστρα διευθύνει ο Χρήστος Λεοντής), όπου οι δύο νέοι συνθέτες παρουσιάζουν και κάποια δικά τους τραγούδια. Το 1964, ο ΣΦΕΜ διοργανώνει την πρώτη κοινή συναυλία των Μ. Λοΐζου – Χρ. Λεοντή, στο «Ακροπόλ», με τραγούδια τους σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, Φώντα Λάδη και Μάρως Λήμνου – Λοΐζου. Τα έσοδα από τη συναυλία διατίθενται στο Δ΄ Πανσπουδαστικό Συνέδριο.
Σε μια εποχή που έπρεπε να αποφασίσεις …με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις, ο Μάνος Λοΐζος παράλληλα με το δρόμο της μουσικής επιλέγει και το δρόμο του αγώνα, την ενασχόληση με τα κοινά. Το έργο του ανδρώνεται μέσα στη δεκαετία του ’60, των Λαμπράκηδων, των συνεχών διαδηλώσεων για 114, των δυναμικών φοιτητικών, εργατικών, κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Τα τραγούδια που γράφει εκείνη την περίοδο είναι εμπνευσμένα από αυτούς τους αγώνες και τους συνοδεύουν: ο «Δρόμος», ο «Στρατιώτης», το «Ακορντεόν», ο «Τρίτος Παγκόσμιος»… Η ιδεολογική του στράτευση στα ιδανικά του κομμουνισμού, η ευαισθησία του σε ό,τι αφορά τους ταπεινούς και τους καταφρονεμένους, η αλληλεγγύη του στους αγωνιζόμενους σε όλο τον κόσμο για ισότητα και αξιοπρέπεια βρίσκουν καλλιτεχνική έκφραση στα «Νέγρικα» σε ποίηση του Γιάννη Νεγρεπόντη, τα οποία παρουσιάζονται δύο ημέρες πριν τη δικτατορία, στη θρυλική συναυλία της ΕΦΕΕ (19 Απρίλη 1967). Τραγούδια που μιλούν για τον αγώνα επιβίωσης των μαύρων της Αμερικής και απαγορεύονται την περίοδο της χούντας, όπως και τα άλλα μέχρι τότε τραγούδια του
https://youtube.com/watch?v=9Nt4Rb2WlVA%3Ffeature%3Doembed
Η συνεργασία του με τους Λευτέρη Παπαδόπουλο, Γιώργο Νταλάρα, Γιάννη Καλατζή κ.ά. γεννά τραγούδια που γίνονται επιτυχίες. Κυκλοφορεί τους δίσκους «Ο Σταθμός», «Θαλασσογραφίες» (και οι δύο σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου). Με το τραγούδι «Σεβάχ ο Θαλασσινός», κάνει την πρώτη του εμφάνιση ως ερμηνευτής και η μεγάλη επιτυχία του τον οδηγεί στην ερμηνεία και άλλων τραγουδιών του. Συνθέτει τη μουσική για την ταινία του Αλέξη Δαμιανού «Ευδοκία» και το Να ‘χαμε τι να ‘χαμε». Παράλληλα, και πολλά κομμάτια που τα τραγουδά «σε φιλικό κύκλο» και δεν ακούγονται «ποτέ έξω από τους τέσσερις τοίχους μιας κάμαρας», όπως έλεγε. Ανάμεσά τους, ο «Τσε», ο «Μέρμηγκας», τα «Συρματοπλέγματα», το «Μη με ρωτάς». Στην περίοδο ’74 – ’76, ακολουθούν οι κύκλοι «Καλημέρα ήλιε», «Τα τραγούδια του δρόμου», «Τα τραγούδια μας». Τα τελευταία, σε στίχους του Φώντα Λάδη, είναι λαϊκά, πολιτικά τραγούδια, με αναφορές σε καυτά κοινωνικά προβλήματα, σε απεργίες και αγώνες της εργατικής τάξης, που ερμηνεύονται από τον Γ. Νταλάρα. Ανάμεσά τους, τα «Πάγωσε η τσιμινιέρα», «Λιώνουν τα νιάτα μας», «Το Δέντρο». Το 1979 κυκλοφόρησαν τα «Τραγούδια της Χαρούλας», με ερμηνεύτρια την Χαρούλα Αλεξίου, σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη (τρία του Πυθαγόρα): «Τίποτα δεν πάει χαμένο», «Μες στο πλήθος», «Ολα σε θυμίζουν», «Γύφτισσα τον εβύζαξε» κ.ά. Ακολουθούν ο τελευταίος του δίσκος «Για μια μέρα ζωής» και μετά το θάνατό του τα «Γράμματα στην αγαπημένη», σε ποίηση Ναζίμ Χικμέτ.
https://youtube.com/watch?v=LQMsT4lNG2g%3Ffeature%3Doembed
Ο Μάνος Λοΐζος υπήρξε επίσης πρωτοπόρος συνδικαλιστής στο χώρο των δημιουργών του ελληνικού τραγουδιού. Πάλεψε με συνέπεια για τα πνευματικά τους δικαιώματα από τις δισκογραφικές εταιρείες και την κασετοπειρατεία μέσα από την ΕΜΣΕ (ήταν ο πρώτος πρόεδρος του σωματείου).
17 – 9 – 1988
Ξεκινούν οι 24οι Ολυμπιακοί Αγώνες στη Σεούλ.
17 – 9 – 1988
Εκδηλώνεται στρατιωτικό πραξικόπημα στην Αϊτή. Την εξουσία καταλαμβάνει ο στρατιωτικός Προσπέρ Αβρίλ.
17 – 9 – 2011
Πεθαίνει σε ηλικία 87 ετών ο Φαίδωνας Ματθαίου ο επονομαζόμενος και «πατριάρχης» του ελληνικού μπάσκετ. Θεωρείται από τα πιο σημαντικά πρόσωπα στο χώρο του αθλήματος -υπηρέτησε το άθλημα για περισσότερα από εξήντα χρόνια ως παίκτης και ως προπονητής.

Από τα χέρια του βγήκαν ορισμένοι από τους σπουδαιότερους παίκτες, όπως ο Βασίλης Γκούμας και ο Απόστολος Κόντος. Σαν παίκτης αγωνίστηκε στον Άρη, στον Παναθηναϊκό με τον οποίο είχε σημαντικές διακρίσεις όπως η κατάκτηση τριών πρωταθλημάτων (1950-51-54) Πανιώνιος, Σπόρτινγκ και την ιταλική Ινις Βαρέζε. Πρώτος σταθμός στην προπονητική του καριέρα ήταν οι γυναίκες του Άρη όσο αγωνιζόταν στην ανδρική ομάδα, για να ακολουθήσουν ο Πανιώνιος, το Περιστέρι, ο ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός και η Εθνική ομάδα.
17 – 9 – 2013
Πεθαίνει ο ηθοποιός Μιχάλης Γιαννάτος. Στην Κωνσταντινούπολη σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ντίνου Δημόπουλου. Έφυγε με το διωγμό του 1964 και έκτοτε ασχολήθηκε με το θέατρο. Ήταν ιδιαίτερα συμπαθής και πιο γνωστός από ρόλους Τούρκων ή Κωνσταντινουπολιτών ηρώων.

Η πρώτη επαγγελματική του εμφάνιση ήταν στην ταινία «Οι στιγματισμένοι» του Γιώργου Ζερβουλάκου, με πρωταγωνιστές τους Γιώργο Φούντα και Μάρω Κοντού. Μαθητής ακόμα, έπαιξε με τον Μάνο Κατράκη στο θεατρικό «Καπετάν Μιχάλης».
Συμμετείχε σε 27 ξένες κινηματογραφικές παραγωγές, μεταξύ των οποίων «Το Εξπρές του Μεσονυκτίου», «Το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι», «Μόναχο». Ο Μιχάλης Γιαννάτος μιλούσε πέντε γλώσσες και συμμετείχε στις περισσότερες ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου και συνολικά σε 100 ταινίες (ελληνικές και ξένες) και σε περίπου 100 τηλεοπτικές σειρές.
17 – 9 – 2022
Πeθαίνει σε ηλικία 80 ετών ο σημαντικός θεατρικός συγγραφέας και πεζογράφος Μάριος Ποντίκας.

Από τους κορυφαίους του μεταπολιτευτικού «ρεαλιστικού νεοελληνικού θεάτρου», με επιτυχίες που άφησαν εποχή, ο Μάριος Ποντίκας έγραψε διαχρονικά και επίκαιρα κείμενα.
Γεννημένος στη Μυτιλήνη, το 1942, ήταν απόφοιτος της ΑΣΟΕΕ και για μεγάλο χρονικό διάστημα απασχολήθηκε στη διαφήμιση ως κειμενογράφος.
Είχε διασκευάσει κείμενα της ελληνικής πεζογραφίας για την τηλεόραση («Χαμένη Άνοιξη» του Στρ. Τσίρκα, «Η αγάπη άργησε μια μέρα» της Λ. Ζωγράφου κ.ά.).
Έργα του έχουν παρουσιαστεί στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν («Ο γάμος»), στο Εθνικό Θέατρο («Τρομπόνι», «Ορθός Λόγος, Θεατές»), στο Θέατρο ΣΤΟΑ («Θεατές», «Εσωτερικαί Ειδήσεις», «Κοίτα τους», «Ο λάκκος και η φάβα», «Η πανοραμική θέα μιας νυχτερινής εργασίας», «Η γυναίκα του Λωτ», έργο που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από τη Θεατρική Σκηνή του Α. Αντωνίου με τίτλο «ΕΣΤΩ»), στο Θεσσαλικό Θέατρο («Η διαθήκη», «Εθνική γιορτή»), στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος («Η γυναίκα του Λωτ», «Τρομπόνι») και σε άλλες σκηνές, μεταξύ των οποίων πολλές ερασιτεχνικές.
Είχε εκδώσει δύο συλλογές με πεζογραφήματά του («Δραπέτης γηροκομείου», «Κλειδαρότρυπα και άλλες ιστορίες») αρκετά από τα οποία έχουν προδημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά. Το 2012 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Γαβριηλίδης» το βιβλίο του «Ζήτω», μια ανθολόγηση διηγημάτων από παλαιότερες δημοσιεύσεις του και το 2014 το «Κουταμάρες (και μια εξυπνάδα)».
Πηγή: ΑΠΕ/ΜΠΕ, 902.gr
Πηγή : ALT.GR
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
18 – 9 – 2013
Ο 34χρονος μουσικός Παύλος Φύσσας δολοφονείται σε ενέδρα θανάτου στο Κερατσίνι από Χρυσαυγίτες. Δράστης της δολοφονίας ήταν το μέλος της φασιστικής οργάνωσης Γ. Ρουπακιάς.

Τις επόμενες μέρες το ΚΚΕ και η ΚΝΕ πραγματοποίησαν δεκάδες κινητοποιήσεις και δράσεις, στις εργατογειτονιές και τους χώρους δουλειάς στο Κερατσίνι –και όχι μόνο- καταδικάζοντας τη δολοφονική επίθεση των φασιστών και καλώντας σε λαϊκή πάλη εναντίον του συστήματος που τους θρέφει.
18 – 9 – 2022
Πεθαίνει μια από τις πιο δημοφιλείς ηθοποιούς του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, η Μάρθα Καραγιάννη.

Η Μάρθα Καραγιάννη γεννήθηκε τον Νοέμβρη του 1939 στον Πειραιά, από γονείς ποντιακής καταγωγής και μεγάλωσε στο Κερατσίνι.
Σπούδασε χορό και από τα οχτώ της χρόνια συμμετείχε σε παραστάσεις του παιδικού μπαλέτου της Λυρικής Σκηνής.
Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο το έκανε σε ηλικία 17 ετών (1956) στην ταινία της Φίνος Φιλμς, «Η άγνωστος», σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου.
Ένα χρόνο μετά έκανε και το θεατρικό της ντεμπούτο στην επιθεώρηση «Ελέφαντες και ψύλλοι». Εκεί γνωρίστηκε και με τον Γιάννη Δαλιανίδη, με τον οποίο έκανε δεκάδες ταινίες και η καριέρα της συνδέθηκε με τα λαμπερά μιούζικαλ και τις κωμωδίες του. «Ο χορός ήταν πάντα μέσα μου, στο αίμα μου! Το μουσικό θέατρο με τράβηξε σαν μαγνήτης», είχε πει η ίδια.
https://youtube.com/watch?v=nuFzuUids6U%3Ffeature%3Doembed
Η συνεργασία της με τον Δαλιανίδη ξεκίνησε το 1961 στην ταινία «Ζητείται ψεύτης», όταν ήταν μόλις 22 χρόνων. Το 1963 έπαιξε στο πρώτο ελληνικό μιούζικαλ «Μερικοί το προτιμούν κρύο» και στη συνέχεια έπαιξε σε όλα τα μιούζικαλ του Δαλιανίδη: «Κάτι και να καίει» (1964), «Κορίτσια για φίλημα» (1965), «Μια κυρία στα μπουζούκια» (1967), «Οι θαλασσιές οι χάντρες» (1967), «Μαριχουάνα Στοπ» (1971). Μεγάλη επιτυχία μάλιστα έκανε τραγουδώντας στην ταινία «Γοργόνες και μάγκες» (1968) το «Ο άνδρας που θα παντρευτώ» σε μουσική Μίμη Πλέσσα και στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου.
https://youtube.com/watch?v=Sxwl1QdzbDQ%3Ffeature%3Doembed
Όσον αφορά στο θέατρο, συμμετείχε επανειλημμένα στον θίασο των Γεωργίας Βασιλειάδου και Βασίλη Αυλωνίτη. Εμφανίστηκε κυρίως σε επιθεωρήσεις δίπλα στους Νίκο Σταυρίδη, Κώστα Χατζηχρήστο, Γιώργο Κωνσταντίνου, Μαρίκα Νέζερ, Νίκο Ρίζο, Γιάννη Γκιωνάκη, Καίτη Μπελίντα, Σπεράντζα Βρανά, Ρένα Ντορ, Ρένα Βλαχοπούλου, Ορέστη Μακρή, Κατερίνα Γιουλάκη, Σταύρο Παράβα, Αλέκο Λειβαδίτη, Μπέττυ Μοσχονά, Ελένη Προκοπίου, Βαγγέλη Βουλγαρίδη, Γιάννη Φέρμη, Τάκη Μηλιάδη, Σωτήρη Μουστάκα κ.ά.
Στην τηλεόραση εκτός από το σήριαλ «Ο Δρόμος», πρωταγωνίστησε στις σειρές «Μικρομεσαίοι» του Γ. Δαλιανίδη, «Ζωή πατίνι» του Γιώργου Κωνσταντίνου, «Επτά θανάσιμες πεθερές» και «Οι Βασιλιάδες».
Πηγή: 902,gr
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
19 – 9 – 1949
Πεθαίνει ο συνθέτης Νίκος Σκαλκώτας. Προερχόταν από μουσική οικογένεια. Ο προπάππος του ο Αλέκος, ήταν από τον Πύργο της Τήνου και ήταν ονομαστός λαϊκός μουσικός: τραγουδούσε, έπαιζε βιολί και λαούτο και συνέθετε τραγούδια, με λίγα λόγια ήταν προικισμένος από τη μουσική «φύση».

Ο πατέρας του Νίκου, Αλέκος κι αυτός ήταν φλαουτίστας και ο αδελφός του πατέρα του, ο Κώστας, έπαιζε βιολί. Και τα δυο αδέλφια ήταν μέλη της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Χαλκίδας. Όταν ο Νίκος έγινε δύο χρόνων ήρθε στην Αθήνα με την οικογένειά του και από τα πέντε χρόνια άρχισε να μαθαίνει βιολί. Στα 1914 γράφτηκε στο Ωδείο Αθηνών και αποφοίτησε το 1920 με χρυσό βραβείο.
https://youtube.com/watch?v=cU62Vzjho5I%3Ffeature%3Doembed
Ο δρόμος προς τη δόξα ανοίγει και το 1921 πηγαίνει με υποτροφία να κάνει σπουδές στη Μουσική Ακαδημία του Βερολίνου και δένεται με στενή φιλία με τον Δημήτρη Μητρόπουλο. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1925 ο Νίκος Σκαλκώτας εγκαταλείπει το ρόλο του σολίστα και αφιερώνεται αποκλειστικά στη σύνθεση. Φυσικά, βιοποριστικοί λόγοι τον αναγκάζουν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα να παίζει σε διάφορες ορχήστρες καφενείων και κινηματογράφων.
https://youtube.com/watch?v=SjaDF9gugVc%3Ffeature%3Doembed
Είναι η τραγική μοίρα πολλών χαρισματικών ατόμων, είναι η μοίρα των εκλεκτών να σπαταλούν την ώρα τους από εδώ και από εκεί για να βγάλουν το ψωμί τους. Και στα 1933 ο Νίκος Σκαλκώτας επιστρέφει στη χώρα του εγκαταλείποντας όλα του τα υπάρχοντα και τις μέχρι τότε συνθέσεις του – ένα μικρό μέρος βρέθηκε αργότερα από τους μελετητές του – με την ελπίδα να βρει τη ζεστασιά της πατρίδας. Ο Σκαλκώτας έγραψε συνολικά 70 έργα, τα περισσότερα στη δεκαετία του 1935 – 45 και παρ’ όλα τα πολλά χρόνια που έζησε στο εξωτερικό, το έργο είναι βαθιά ελληνικό. Η μουσική του στηρίζεται στην ελληνική παράδοση και παρέμεινε πιστός στα κλασικά ιδεώδη. Έφυγε από τη Γερμανία την ώρα που ανέβαινε ο Χίτλερ, για να έρθει στην Ελλάδα.
Μα εδώ, στην Αθήνα τον υποδέχονται με παγερή αδιαφορία, μια αδιαφορία που θα λαβώσει την ψυχή του συνθέτη. Η υγεία του δεν είναι καλή, η ψυχολογική του κατάσταση είναι άσχημη, οι συμπατριώτες του τον αγνοούν συστηματικά. Δεν τον καταλαβαίνουν ή δεν μπαίνουν στον κόπο να τον καταλάβουν. Και εκείνος μέχρι το τέλος της σύντομης ζωής του θα παίζει το βιολί του. Θα εργάζεται ως σολίστ στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών μέχρι που το δοξάρι του θα σιγήσει.
Πηγή: Ριζοσπάστης
19 – 9 – 1952
Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής εμποδίζουν τον Τσάρλι Τσάπλιν (Charles Spencer “Charlie” Chaplin) να ξαναμπεί στη χώρα μετά από ένα ταξίδι του στην Αγγλία.

Στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου και της Μαύρης Λίστας, έπεσε σε δυσμένεια λόγω των θέσεών του κατά της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και των επικρίσεών του κατά της αυταρχικής πολιτικής των αστικών κρατών. Ενώ ταξίδευε προς το Λονδίνο, έμαθε την απόφαση του αμερικανικού Υπουργείου Δικαιοσύνης να άρει τη βίζα του και επομένως το δικαίωμα επιστροφής. Μετά από αυτό το γεγονός παρέμεινε οριστικά στην Ευρώπη
19 – 9 – 2016
«Φεύγει» από τη ζωή, η ποιήτρια, συγγραφέας, μεταφράστρια και αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης από τις γραμμές του ΕΑΜ, Βούλα Δαμιανάκου.

Υπήρξε σύντροφος του κομμουνιστή λογοτέχνη Βασίλη Ρώτα και μαζί, κατά το μεγαλύτερο μέρος, μετέφρασαν το σύνολο των έργων του Ουίλιαμ Σαίξπηρ καθώς και του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Ξεχωριστά ασχολήθηκε επίσης στο έργο της και με τα μοιρολόγια της Μάνης, της ιδιαίτερης πατρίδας της, ενώ με ψευδώνυμα συνεργάστηκε και με περιοδικά.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
20 – 9 – 1951
Το ΝΑΤΟ αποφασίζει την ένταξη σε αυτό της Ελλάδας και της Τουρκίας.

20 – 9 – 1955
Η Σοβιετική Ένωση παραχωρεί στη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία πλήρη κυριαρχία.
20 – 9 – 1960
Το Α’ Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου εγκαινιάζεται στη Θεσσαλονίκη.

20 – 9 – 1971
Πεθαίνει ο τιμημένος με Νόμπελ Έλληνας ποιητής Γιώργος Σεφέρης (Γιώργος Σεφεριάδης). Το πραγματικό του όνομα ήταν Σεφεριάδης και γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας το 1900.
Ήταν γιος του διακεκριμένου καθηγητή του Διεθνούς Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών Στέλιου Σεφεριάδη. Ο Γιώργος Σεφέρης σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Παρίσι και σταδιοδρόμησε στο διπλωματικό κλάδο, όπου υπηρέτησε σε διάφορες χώρες και, τέλος, ως πρεσβευτής στο Λονδίνο. Ο ποιητής μεγάλωσε μέσα σε προοδευτικό δημοκρατικό περιβάλλον. Ήταν ο πρώτος Έλληνας που πήρε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963.
https://youtube.com/watch?v=gHOpgJFc5rw%3Ffeature%3Doembed
Το 1969, μετά από δύο χρόνια σιωπής για την επιβολή της δικτατορίας στη χώρα, ο Γ. Σεφέρης τάραξε τη χούντα με τη γνωστή του δήλωση, η οποία μεταδόθηκε ραδιοφωνικά σε όλο τον κόσμο.
https://youtube.com/watch?v=-4zp3otTQXI%3Ffeature%3Doembed
Η κηδεία του, στις 22 Σεπτέμβρη του 1971, πήρε χαρακτήρα αντιδικτατορικής εκδήλωσης με ένα πλήθος Ελλήνων να τον αποχαιρετά, διεκδικώντας Ελευθερία και Δικαιοσύνη.
20 – 9 – 1977
Το Βιετνάμ γίνεται μέλος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

20 – 9 – 1984
Παγιδευμένο φορτηγό στη Βηρυτό εκρήγνυται μπροστά στην πρεσβεία των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα 20 άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους και δεκάδες άλλοι να τραυματιστούν. Μεταξύ των τραυματιών εμφανίζεται και ο Αμερικανός πρέσβης, Ρέτζιναλντ Μπαρτόλομιου.

Η αφορμή για να πλεύσει, δύο μέρες αργότερα, ο αμερικανικός στόλος προς τη λιβανική πρωτεύουσα έχει δοθεί.
20 – 9 – 1992
Το 49% των Γάλλων ψηφίζει «όχι» στο δημοψήφισμα για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

20 – 9 – 2000
Πεθαίνει ο Βούλγαρος μυθιστοριογράφος και δραματουργός Στανισλάβ Στρατίεβ. Το πρώιμο έργο του συνδέεται με το θέατρο του παραλόγου.

20 – 9 – 2001
Αφήνει την τελευταία του πνοή ο Βασίλης Ζιώγας, από τους σπουδαιότερους αλλά και από τους ανανεωτές της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας.

Ήταν Θεσσαλονικιός, αλλά από πολύ μικρός εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σε ηλικία 14 χρόνων έγραψε και ανέβασε το πρώτο του θεατρικό έργο με τίτλο «Η ψευδόμενη στάφυλος». Το 1956 έφυγε για την Αυστρία με υποτροφία για να σπουδάσει ζωγραφική. Εκεί σπούδασε κινηματογράφο και θέατρο στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Συμμετείχε στο λογοτεχνικό κίνημα του «Λετρισμού», μαζί με σημαντικούς ποιητές και θεατρικούς συγγραφείς της Αυστρίας. Εγινε γνωστός ως ποιητής με τη συλλογή «21 σπουδές για μικρό στίχο», το 1957. Γρήγορα όμως «αποκήρυξε» την ποίηση και αφοσιώθηκε στη συγγραφή θεατρικών έργων, με πρώτο «Το προξενιό της Αντιγόνης» το 1960, έργο που αποτελεί «σταθμό» της θεματικής και μορφολογίας της μεταπολεμικής ελληνικής δραματουργίας. Το έργο αυτό ανέβηκε από τη «Δωδέκατη Αυλαία» και το ραδιόφωνο, αλλά και στην Αυστρία (1969), Ελβετία (1970) και στο Εθνικό (1977).
Στη δεκαετία του ’50 ταξίδεψε αρκετά, ζώντας για ένα διάστημα και στο Παρίσι, όπου έγραψε αρκετά θεατρικά έργα. Επίσης μετέφρασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα έργα των Ιονέσκο και Μπέκετ. Το 1972 πήγε στη Νέα Υόρκη και συνεργάστηκε με τον πρωτοποριακό – τότε – θεατρικό οργανισμό «La mama». Από το 1979 εργάστηκε ως δημοσιογράφος και αρθρογράφος στον ημερήσιο Τύπο. Για ένα διάστημα έδινε, αφιλοκερδώς, συνεργασίες του στο «Ριζοσπάστη».
Τα επόμενα θεατρικά του έργα «Οι μπριζόλες» και η «Σταφίδα ή το ψευτοπαίδι» παίχτηκαν στη Βιέννη (1969), το μονόπρακτό του «Το λαστιχένιο φέρετρο» παρουσιάστηκε στις όπερες της Βόννης και του Βερολίνου με μουσική Αργύρη Κουνάδη (1968). Αλλα γνωστά του έργα είναι «Οι χρωματιστές γυναίκες», «Ιφιγένεια στη φωτιά», «Τα Πασχαλινά παιχνίδια» κ.ά.
Πολλά από τα έργα του, όπως «Η κωμωδία της μύγας», «Τα εφτά κουτιά της Πανδώρας», «Ο Φιλοκτήτης», «Ο δον Κιχώτης σε νέες περιπέτειες», «Η επίσκεψη», «Το βουνό», αλλά και το μυθιστόρημα του «Ζιζί» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Καστανιώτη», από τις οποίες πρόκειται να κυκλοφορήσει τον Οκτώβρη και το «κύκνειο άσμα» του, «Ο ανθισμένος άντρας».
Ο Βασίλης Ζιώγας ήταν πολυγραφότατος, αλλά λίγα έργα του έχουν παιχτεί στην Ελλάδα, ίσως γιατί τα θέματά του θεωρήθηκαν τολμηρά και «επικίνδυνα».
20 – 9 – 2004
«Φεύγει» από τη ζωή σε ηλικία 69 ετών νικημένος από τον καρκίνο ο Βρετανός προπονητής και πρώην ποδοσφαιριστής Μπράιαν Κλαφ (Brian Howard Clough), ίσως ο πλέον εκκεντρικός προπονητής στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Η ειδικότητά του ήταν να αναλαμβάνει ομάδες σε κακή αγωνιστική κατάσταση και να τις στέλνει στην κορυφή. Το 1973 οδήγησε τη Ντέρμπι Κάουντι μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, αλλά το μεγαλύτερο επίτευγμά του ήταν το 1975 όταν πήρε τη Νότιγχαμ Φόρεστ από τη δεύτερη κατηγορία και την έκανε πρωταθλήτρια Αγγλίας αρχικά και δυο φορές συνεχόμενες πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1979 και το 1980, ενώ παρέμεινε στον πάγκο της ως το 1993. Μάλιστα η Νότιγχαμ κατέχει το ρεκόρ μέχρι σήμερα να έχει περισσότερα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα παρά εγχώρια (1). Αντίθετα, μνημειώδες ήταν το πέρασμα του για μόλις… 44 μέρες από τον πάγκο της Λιντς.
Όσον αφορά την εξωγηπεδική του συμπεριφορά, η άστατη ζωή που έκανε (αλκοόλ), η εκκεντρικότητα και ο παρορμητισμός τον έκαναν να έχει φανατικούς φίλους αλλά και μισητούς εχθρούς. Πάντως στην ιστορία έχουν μείνει αρκετές ατάκες του όταν σχολίαζε πρόσωπα και πράγματα, όχι μόνο από τον χώρο του ποδοσφαίρου.
20 – 9 – 2009
Στον μικρό τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης, η Ελλάδα, με μεγάλο πρωταγωνιστή τον Σοφοκλή Σχορτσιανίτη, νικάει με 57-56 τη Σλοβενία και κατακτά το χάλκινο μετάλλιο.

https://youtube.com/watch?v=3wbJekH42Gg%3Ffeature%3Doembed
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
21 – 9 – 480 π.Χ.
Ο Στρατηγός του Ξέρξη Μαρδόνιος καταλαμβάνει την Αθήνα, την οποία βρίσκει έρημη κατοίκων και πυρπολεί την Ακρόπολη και την πόλη.

21 – 9 –1933
Αρχίζει στη Λειψία η δίκη για τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ (γερμανικό Κοινοβούλιο) –προβοκάτσια των Ναζί που έγινε το Φλεβάρη.

Κατηγορούμενοι ήταν ο Γκεόργκι Ντιμιτρόφ, ηγετικό στέλεχος του Βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος και της Κομμουνιστικής Διεθνούς, οι Βούλγαροι κομμουνιστές Ποπόφ και Τάνεφ και ο αρχηγός της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος στο Ράιχσταγκ, Ερνστ Τόργκλερ.

Ο γερμανικός φασισμός βγήκε ηττημένος από τη δίκη της Λειψίας. Στη διάρκειά της, οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Η προβοκάτσια ξεσκεπάστηκε. Οι φασίστες δεν τόλμησαν να βγάλουν καταδικαστική απόφαση. Ο Ντιμιτρόφ και οι σύντροφοί του αθωώθηκαν πανηγυρικά και το Φλεβάρη του 1934 η κυβέρνηση Χίτλερ υποχρεώθηκε να τους απελευθερώσει και να τους επιτρέψει να μεταβούν στην ΕΣΣΔ.

Επρόκειτο για μια μεγάλη νίκη του κομμουνιστικού κινήματος, που έμελλε να αποτελέσει παγκόσμιο σύμβολο στον αγώνα κατά του φασισμού.
21 – 9 – 1934
Γεννιέται ο Καναδός λογοτέχνης, τραγουδιστής και συνθέτης Λέοναρντ Κοέν (Leonard Cohen). Ήταν γιος ευκατάστατου Εβραίου έμπορου υφασμάτων, τον οποίο έχασε όταν ήταν σε ηλικία έξι ετών. Έφηβος έμαθε κιθάρα και έγινε μέλος του μουσικού γκρουπ «Buckskin Boys», το οποίο έπαιζε μουσική κάντρι.

Αργότερα, τον καιρό που ήταν σπουδαστής στο Πανεπιστήμιο McGill, εξέδωσε τα πρώτα του ποιήματα που τον έκαναν γνωστό στους καναδικούς λογοτεχνικούς κύκλους. Το 1963 εγκαταστάθηκε στην Ύδρα, όπου συνέχισε να γράφει. Με το μυθιστόρημα «Beautiful Losers» (Θαυμάσιοι αποτυχημένοι, 1966), γνώρισε την παγκόσμια επιτυχία ως συγγραφέας. Ωστόσο, το 1967 αποφάσισε να εγκατασταθεί στις ΗΠΑ, για να αφοσιωθεί στη μουσική.
Σε συναυλίες φολκ στις ΗΠΑ το 1967, η τραγουδίστρια Τζούντι Κόλινς (Judy Collins) έκανε γνωστό το τραγούδι του Κοέν «Suzanne». Έτσι, την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο «Songs of Leonard Cohen». Ακολούθησαν πολλοί άλλοι δίσκοι, μεταξύ των οποίων και ο δίσκος «Songs of Love and Hate» που περιέχει το τραγούδι – ύμνο στην αγάπη και τη μοναξιά «Famous Blue Raincoat» (1971) με τη φωνή της Τζένιφερ Γουάρνς (Jennifer Warnes).
Το 1992 κυκλοφόρησε τον πιο πολιτικοποιημένο δίσκο του με τίτλο «The Future». Ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια είναι το «Dance me to the end of love».
Και παρά το γεγονός ότι θεωρείται πως είναι ένα ερωτικό τραγούδι, γράφτηκε με αφορμή τα ναζιστικά κρεματόρια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο ίδιος ο Λ. Κοέν σε συνέντευξή του λέει: «(…) το συγκεκριμένο τραγούδι ήρθε για μένα απλά επειδή γνώριζα ή άκουγα ότι δίπλα στα κρεματόρια, σε κάποια στρατόπεδα θανάτου υπήρχε μία ομάδα μουσικών που αποτελούνταν από ένα κουαρτέτο εγχόρδων, οι οποίοι υποχρεώνονταν να παίζουν κάθε φορά που εξελισσόταν η διαδικασία αυτής της φρίκης. Και αυτούς τους ανθρώπους που έπαιζαν, τους περίμενε η ίδια τρομακτική μοίρα. Και υποχρεώνονταν να παίζουν κλασική μουσική, την ώρα που οι συγκρατούμενοί τους θανατώνονταν και καίγονταν. Αυτή η μουσική, λοιπόν, το «χόρεψέ με στην ομορφιά σου με ένα φλεγόμενο βιολί», εννοεί συμβολικά σαν ομορφιά το τέλος της ύπαρξης και το στοιχείο του πάθους που διέπει κάθε ολοκλήρωση».
21 – 9 – 1973
Η Παναχαϊκή επικρατεί 2-1 της αυστριακής Γκράτσερ για την α’ φάση του Κυπέλλου UEFA. Είναι η πρώτη συμμετοχή επαρχιακής ομάδας σε ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική διοργάνωση.

21 – 9 – 1999
Σεισμός 7,6 Ρίχτερ συγκλονίζει την Ταϊβάν, αφήνοντας περισσότερους από 2.300 νεκρούς.
21 – 9 – 2006
Πεθαίνει πλήρης ημερών, ο σημαντικότατος συγγραφέας και ακαδημαϊκός Τάσος Αθανασιάδης. Καταγόταν από το Σαλιχλί της Μ. Ασίας, αλλά μετά την καταστροφή, με την οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και άσκησε για λίγα χρόνια τη δικηγορία.

Από το 1945 μέχρι το 1972 διατέλεσε γενικός γραμματέας του Εθνικού Θεάτρου. Έγραψε μυθιστορήματα, διηγήματα, δοκίμια, βιογραφίες και ταξιδιωτικές εντυπώσεις. Τα κυριότερα και πολυδιαβασμένα έργα του είναι: «Οι Πανθέοι» και «Οι φρουροί της Αχαΐας» (βραβεύτηκαν και τα δύο από την Ακαδημία Αθηνών), «Η αίθουσα του θρόνου», «Αλβέρτος Σβάιτσερ», «Οι τελευταίοι εγγονοί», «Τα παιδιά της Νιόβης», «Η ζωή του αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη», «Ο Ντοστογιέφσκι από το κάτεργο στο πάθος», «Ο γιος του ήλιου».
https://youtube.com/watch?v=lSr6DhmVRg8%3Ffeature%3Doembed
Τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο «Χέντερ» και με το παράσημο του «Τάγματος του Φοίνικα». Το 1994 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έργα του έχουν μεταφραστεί στο εξωτερικό και μεταφερθεί στη μικρή οθόνη.
21 – 9 – 2006
Πεθαίνει ο Άγγλος κιθαρίστας και μπασίστας Μποζ Μπάρελ (Raymond «Boz» Burrel).

Συνεργάστηκε με τα συγκροτήματα King Crimson και Bad Company. Πέθανε από καρδιακή προσβολή στην Ισπανία.
https://youtube.com/watch?v=tWZPJTNPXQU%3Ffeature%3Doembed
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
22 – 9 – 1991
Φεύγει από τη ζωή ο ποιητής, πεζογράφος και στιχουργός Γιάννης Νεγρεπόντης (πραγματικό ονοματεπώνυμο: Ιωάννης Ξυνοτρούλιας). Γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου του 1930 στη Λάρισα. Εκεί έζησε μέχρι τα 8 του χρόνια και μετά ήρθε μαζί με όλη την οικογένειά του στην Αθήνα. Σπούδασε αρχαιολογία στη φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (λόγω πολιτικών φρονημάτων δεν αξιοποίησε ποτέ επαγγελματικά το πτυχίο που πήρε) καθώς και στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, με δασκάλους τον Ροντήρη, τον Βεάκη, τον Σιδέρη (αλλά ούτε κι αυτές τις σπουδές αξιοποίησε επαγγελματικά). Συνεργάστηκε με περιοδικά και εφημερίδες όπως και με την ΕΡΑ. Μετά το 1967 ασχολήθηκε με τη συγγραφή στίχων για τραγούδια.

Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1949 δημοσιεύοντας διήγημά του στο περιοδικό Ελληνική Δημιουργία, που εξέδιδε ο Σπύρος Μελάς, με το ψευδώνυμο Γιάννη Νικολάου. Αργότερα άρχισε να δημοσιεύει στο περιοδικό Επιθεώρηση Τέχνης με το ψευδώνυμο Τζων. Μέρος του αρχείου του βρίσκεται στο ΕΛΙΑ. Η πρώτη του ποιητική συλλογή έρχεται αργότερα, το 1958. Είναι το «Πρόσωπα και χώρος», όπου υπογράφει με το ψευδώνυμο Νεγρεπόντης, με το οποίο καθιερώνεται. Υπήρξε αριστερός, την 21η Απριλίου 1967, συλλαμβάνεται και εξορίζεται για τρία χρόνια, στη Γυάρο και τη Λέρο.
Καταπιάστηκε και διακρίθηκε σε όλα τα είδη του γραπτού λόγου: ποίηση, πεζογραφία, θέατρο, τραγούδι, κριτική, δοκίμιο, χρονογράφημα, σάτιρα, ευθυμογράφημα, παιδικά, ραδιοφωνικό σχόλιο. Τραγούδια του έχουν μελοποιήσει οι Μίκης Θεοδωράκης, Χρήστος Λεοντής, Λίνος Κόκκοτος και άλλοι. Από τους πρωτοπόρους της «πολιτιστικής επανάστασης» της δεκαετίας του ’60, έγινε ευρύτερα γνωστός και αγαπητός με τα τραγούδια του «Το ακορντεόν» (που τελειώνει με το σύνθημα «δεν θα περάσει ο φασισμός») και «3ος παγκόσμιος» που μελοποίησε ο Μάνος Λοΐζος. Ο ίδιος μελοποίησε τα αντιρατσιστικά «Νέγρικα», που τραγούδησε η Μαρία Φαραντούρη. Ήταν τα τραγούδια που έγιναν αρχικά γνωστά από τις μπουάτ και πέρασαν και τραγουδήθηκαν -απαγορευμένα πια- από στόμα σε στόμα, στα χρόνια της δικτατορίας.
Η ικανότητα του Νεγρεπόντη να περνάει μηνύματα φάνηκε και στα «Μικροαστικά» και τα «Μαθήματα πολιτικής οικονομίας» που συνέθεσε ο Λουκιανός Κηλαηδόνης. Τα «Μικροαστικά» γνώρισαν επιτυχία και ως σατιρικό θεατρικό έργο. Ένα ακόμη ποιητικό έργο, το «Φυλάττειν Θερμοπύλας», που έγραψε εξόριστος στη δικτατορία, έχει μελοποιήσει στο μεγαλύτερο μέρος τους, υπό μορφή ορατορίου, ο Χρήστος Λεοντής.
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
23 – 9 – 1835
Πεθαίνει ο Ιταλός συνθέτης από την Κατάνια της Σικελίας Βιντσέντζο Μπελλίνι ή Βικέντιος Μπελλίνι (Vincenzo Salvatore Carmelo Francesco Bellini).

Από πολύ νωρίς, πριν περατώσει τις σπουδές του, άρχισε να συνθέτει με μεγάλη επιτυχία, όπως την όπερα «Άντελσον και Σαλβίνι» και κάποια έργα εκκλησιαστικής μουσικής. Τον επόμενο χρόνο, μετά από παραγγελία του θεάτρου Σαν Κάρλο της Νεάπολης συνέθεσε το μονόπρακτο «Μπιάνκα και Φαρνάντο».
Μετά και την επιτυχία που σημείωσε αυτό, κλήθηκε πλέον από το περίφημο μουσικό θέατρο της Ιταλίας, τη Σκάλα του Μιλάνου, όπου και σύνθεσε τον «Πειρατή» και αμέσως μετά την «Ξένη», της οποίας η επιτυχία ξεπέρασε κάθε προσδοκία φθάνοντας τις τριάντα συνεχείς παραστάσεις.
Το 1830 μετέβη στο Παρίσι, όπου παρουσίασε το 12ο σκηνικό του έργο «Οι Πουριτανοί» που ανέβηκε στο εκεί ιταλικό θέατρο. Μετά όμως την αποτυχία που σημείωσε το έργο του «Ζαΐρα» στο θέατρο της Πάρμα, ακολούθησε ο μεγάλος θρίαμβος στο έργο του «Υπνοβάτις», στο Μιλάνο το 1831. Αυτής ακολούθησε η επίσης μεγάλη επιτυχία του τραγικού μελοδράματος «Νόρμα», σε κείμενο του Φελίτσε Ρομάνο.
23 – 9 – 1944
Ομάδα καταδρομών του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ εισβάλλει στο Ραδιοσταθμό Αθηνών και μεταδίδει το παρακάτω μήνυμα: «Προσοχή, προσοχή. Σας μιλάει το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Έλληνες, όλοι επί ποδός πολέμου. Ο ηρωικός ΕΛΑΣ λευτερώνει την αγαπημένη μας πατρίδα. Ήρθε η ώρα να λευτερώσει και την Αθήνα μας. Εμπρός όλοι να λευτερώσουμε τους φυλακισμένους αδελφούς μας. Φωτιά και τσεκούρι στους αμετανόητους ταγματασφαλίτες, χωροφύλακες, μπουραντάδες και τους κρυφούς πολιτικούς αρχηγούς τους. Κλείστε τα’ αυτιά σας στις προδοτικές διαδόσεις. Όλοι επί ποδός πολέμου. Ζήτω το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ζήτω οι μεγάλοι μας σύμμαχοι».
23 – 9 – 1950
Το Αμερικανικό Κογκρέσο ψηφίζει νόμο «για την Εσωτερική Ασφάλεια» (νόμος Μακ Κάραν) με τον οποίο τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος ΗΠΑ θεωρούνταν «πράκτορες ξένης δυνάμεως» και φυλακίζονταν χωρίς δικαστικές αποφάσεις. Ο νόμος αυτός ίσχυσε για 17 χρόνια.

23 – 9 – 1973
Πεθαίνει σε ηλικία 69 ετών στο Σαντιάγο της Χιλής ο κομμουνιστής ποιητής και μέλος της ΚΕ του ΚΚ Χιλής Πάμπλο Νερούδα (Pablo Neruda) (Βραβείο Στάλιν, 1953, Νόμπελ Λογοτεχνίας, 1971).

Το πραγματικό του όνομα ήταν Μεφταλί Ρικάρντο Ρέγιες. Παιδί, ακόμα, διαβάζει φημισμένους Λατινοαμερικανούς και Ευρωπαίους συγγραφείς. Στο Γυμνάσιο, η καθηγήτριά του Γκαμπριέλα Μιστράλ (η πρώτη Λατινοαμερικάνα που πήρε Νόμπελ Λογοτεχνίας) τον μυεί στην κλασική ρωσική λογοτεχνία. Γυμνασιόπαιδο, ακόμα, δημοσιεύει ποιήματά του σε εφημερίδες και περιοδικά, με διάφορα ψευδώνυμα, ώσπου το 1920 επιλέγει το Νερούδα. Μετά το Γυμνάσιο σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο και μετέχει στους φοιτητικούς αγώνες. Αφήνει το Πανεπιστήμιο για να αφοσιωθεί στην ποίηση. Το 1923 δημοσιεύει το πρώτο του ποιητικό βιβλίο «Ηλιοβασιλέματα». Σύντομα καταξιώνεται ως σπουδαίος ποιητής.
Το 1927 διορίζεται πρόξενος της Χιλής στην Άπω Ανατολή, στην Αργεντινή και το 1934 στην Ισπανία, όπου μάχεται κατά του φρανκικού φασισμού – φονιά στο πλευρό του ισπανικού λαού και του μέγιστου ποιητή της Ισπανίας και πολυαγαπημένου του φίλου, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Λόγω της αντιφασιστικής δράσης του, η Χιλή τον καταργεί από πρέσβη. Πάει στο Παρίσι, απ’ όπου βοηθά τον ισπανικό λαό. Με τον ομότεχνο, φίλο και ομοϊδεάτη του Λουί Αραγκόν, προετοιμάζει το Παγκόσμιο Συνέδριο Αντιφασιστών Συγγραφέων. Το 1937 επιστρέφει στη Χιλή. Ο λαός συναρπάζεται με την ποίηση του Νερούδα, ο οποίος μιλά παντού κατά του φασισμού. Το 1938, η πρώτη κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου της Χιλής τον στέλνει πρέσβη στο Παρίσι και αργότερα στο Μεξικό.
«Στα τέλη του 1943 ξαναγύρισα στο Σαντιάγο. Εγκαταστάθηκα στο σπίτι που απόκτησα με το σύστημα των δόσεων. Η χώρα μου δεν είχε αλλάξει: Τρομερή φτώχεια στις περιοχές των μεταλλείων και η κομψή κοινωνία που γέμιζε το Κάντρι Κλαμπ. Έπρεπε ν’ αποφασίσω. Η απόφασή μου μού στοίχισε καταδιώξεις και στιγμές εκρηκτικές», γράφει ο Νερούδα στη δεύτερη σελίδα των απομνημονευμάτων του. Στις 15/7/1945 προσχώρησε – και τυπικά – στο ΚΚ Χιλής, του οποίου εκλέγεται γερουσιαστής το 1947, ξέροντας καλά τι τον περίμενε.
https://youtube.com/watch?v=g0SgthJVbk4%3Ffeature%3Doembed
Ο γερουσιαστής Νερούδα, επειδή καταγγέλλει την προδοσία του λαού από τον εκλεγμένο με τις ψήφους του ΚΚΧ, Πρόεδρο Γκονσάλες Βιδέλα, διώκεται. Με εντολή του παράνομου πλέον ΚΚΧ, βγαίνει στην παρανομία, με το ψευδώνυμο Λεγκαρέτα. Μετά πολλών βασάνων, διαβαίνοντας βουνοκορφές των Ανδεων, περνά στην Αργεντινή. Με το διαβατήριο του φημισμένου Αργεντινού μυθιστοριογράφου Μιγκέλ Ανχελ Αστούριας, φθάνει στο Παρίσι. Οι παλιοί του φίλοι, Πικάσο, Πολ Ελυάρ, Λουί Αραγκόν φροντίζουν να του δοθεί πολιτικό άσυλο και γαλλικό διαβατήριο. Στο Παρίσι είναι και διάσημοι Ρώσοι φίλοι του (Ερεμπουργκ, Τιχόνοφ, Κορνέιτσουκ, Σιμόνοφ). Η διεθνής προοδευτική γνώμη μαθαίνει την περιπέτεια του Νερούδα. Στη συνέχεια, ο πρέσβης της Χιλής στο Παρίσι ζητά την απέλαση του ποιητή, αλλά ο αρχηγός της Γαλλικής Αστυνομίας (και αναγνώστης της ποίησης του Νερούδα) απορρίπτει το αίτημα και δίνει διαβατήριο στον Νερούδα.

Το 1949 είναι σύνεδρος στο Διεθνές Συνέδριο Ειρήνης, στο Παρίσι. Αυτή τη χρονιά, λήγει και η πολιτική εξορία του. Μόλις επιστρέφει στη Χιλή (1952), παντρεύεται την Ματίλντε, το μεγάλο έρωτα της ζωής του και προσκαλείται ξανά στην ΕΣΣΔ για τις εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια από το θάνατο του Πούσκιν. «Αγάπησα με την πρώτη ματιά τη σοβιετική γη και κατάλαβα ότι απ’ αυτήν, όχι μόνον προέκυπτε ένα ηθικό μάθημα για όλες τις γωνιές της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και θα προέκυπτε το μεγάλο πέταγμα». Στην ΕΣΣΔ γνώρισε σπουδαίους Σοβιετικούς δημιουργούς και έγινε φίλος με τον κορυφαίο Τούρκο ποιητή Ναζίμ Χικμέτ, ο οποίος του «διηγήθηκε τα βάσανα του λαού του», όπως διηγείται.
Το 1951 είναι η χρονιά της πρώτης επίσημης πρόσκλησής του από τη ΛΔ Κίνας, της απονομής του Βραβείου «Λένιν» για την Ειρήνη.
Στα χρόνια της εξορίας, ο Νερούδα, μαζί με την Ματίλντε Ουρούτια, ταξίδεψε σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, όπου όμως δεν ήταν ευπρόσδεκτος. Η χώρα που αγάπησε πολύ ήταν η Ιταλία. Το επίσημο κράτος και οι αρχές της, υποκύπτοντας στις πιέσεις της Χιλής, δεν τον δέχονταν πουθενά. Ήταν όμως λατρευτός – όπως και η ποίησή του – στο λαό της, στις οργανώσεις του, στους διανοουμένους του και στους δημάρχους του. Ο εξόριστος αποδιωχνόταν από τους Καραμπινιέρους και αποθεωνόταν από το λαό, σ’ όποια πόλη πήγαινε, ενώ πολλοί δήμοι (λ.χ. Φλωρεντίας, Μιλάνου, Γένοβας) τον ανακήρυσσαν επίτιμο δημότη τους. Ο λαός της Ρώμης, μετά από σύγκρουσή του με τη Χωροφυλακή, κατάφερε να του επιτραπεί να μείνει στην Ιταλία. Ένας ιστοριογράφος – φυσικός του παραχωρεί ένα εξοχικό σπίτι στο πανέμορφο χωριουδάκι Ανακάπρι, όπου ο Νερούδα και η Ματίλντε έζησαν ονειρεμένα (θυμίζουμε τη σχετική υπέροχη ιταλική ταινία «Il postino», «Ο ταχυδρόμος»). Εκεί ο ποιητής, μεταξύ άλλων, έγραψε το έργο «Οι στίχοι του καπετάνιου» (δημοσιεύτηκε ανώνυμα στη Νάπολη το 1952).

Διάσημος ο Νερούδα, από το 1952 έως το 1957, ζει ήρεμα και δημιουργικά στην πατρίδα του. Δημοσίευσε το βιβλίο «Τα σταφύλια και ο άνεμος» και έγραψε τις «Στοιχειώδεις Ωδές», «Νέες Στοιχειώδεις Ωδές», «Ωδές, τρίτο βιβλίο». Τον Απρίλη του 1957, άρρωστος, πηγαίνοντας μέσω Μπουένος Αϊρες στην Κεϋλάνη για ένα Συνέδριο Ειρήνης, συλλαμβάνεται από την Αστυνομία του διαδόχου του Περόν, πλην …»δημοκράτη» δικτάτορα Αραμπούρου. Χάρη στην αλληλεγγύη των Αργεντινών και Χιλιανών συγγραφέων, ο ποιητής αποφυλακίζεται και πάει στο συνέδριο. Τα χρόνια που ακολούθησαν ξαναταξίδεψε σε σοσιαλιστικές χώρες, δυτικές και λατινοαμερικάνικες. Στη σοσιαλιστική Κούβα, έγινε φίλος με τους ηγέτες της επανάστασής της Φιντέλ Κάστρο και Τσε Γκεβάρα, στους οποίους αφιερώνει πολλές σελίδες των απομνημονευμάτων του.
Στη δεκαετία του 1960, το ΚΚΧ απονέμει στον Νερούδα το μετάλλιο «Ρεκαμπάρεν» (η ανώτατη κομματική διάκριση στη μνήμη του πρωτοπόρου «οδηγητή» της εργατικής τάξης της Χιλής). Στα 1970, ένα πρωί, διηγείται ο ποιητής, πήγαν στο σπίτι του στην Ισλα Νέγκρα «ο γενικός γραμματέας του κόμματός μου και άλλοι σύντροφοι. Έρχονταν να μου προσφέρουν την υποψηφιότητα για την Προεδρία της Δημοκρατίας, για λογαριασμό του κόμματός μας, υποψηφιότητα που θα πρότειναν στα έξι – εφτά κόμματα της «Λαϊκής Ενότητας»«. Ο Νερούδα δέχτηκε, υπό τον όρο, όπως συμφώνησαν, να παραιτηθεί αν βρεθεί άλλος υποψήφιος. Με την υποψηφιότητά του, «άρπαξε φωτιά» η ψυχή του χιλιάνικου λαού. Χιλιάδες λαού τον αγκάλιαζαν και τον φιλούσαν.

«Σε μιαν ευτυχή στιγμή έφθασε η είδηση: Ο Αλιέντε βέβαιος υποψήφιος της «Λαϊκής Ενότητας»«. Ο Νερούδα παραιτείται, μιλά σε προεκλογική συγκέντρωση και ζητά από το λαό να ψηφίσει τον Αλιέντε. Η «Λαϊκή Ενότητα» νικά και στέλνει (Μάρτη του 1971) τον ποιητή ως πρέσβη στο Παρίσι. Οι έξωθεν και έσωθεν αντίπαλοί του οργανώνουν τη δόλια αντεπίθεσή τους. Οι ΗΠΑ (διάβαζε Νίξον, ΙΤΤ, «Coca Kola», κλπ.) μεθοδεύουν την αρπαγή – κατάσχεση του κρατικοποιημένου από τον Αλιέντε χαλκού της Χιλής. Οι λιμενεργάτες της Γαλλίας και της Ολλανδίας, συμπαραστεκόμενοι στο χιλιάνικο λαό, δεν ξεφορτώνουν στα λιμάνια των χωρών τους τον παράνομα κατασχεμένο χαλκό. Η αμερικανοκίνητη αντίδραση λυσσομανά στη Χιλή. Δολοφονεί τον δημοκράτη αρχηγό του χιλιάνικου Στρατού, Σνάιδερ.
Η Χιλιανή πολιτική ηγεσία ζητά από τον ποιητή της να γυρίσει από το Παρίσι, για να βοηθήσει στις εκλογές της 4ης Μάρτη 1973. Άρρωστος, ήδη, από λευχαιμία, Γενάρη του 1973, ο Νερούδα επιστρέφει κι αρχίζει τον αγώνα κατά των εχθρών της λαϊκής κυβέρνησης. Γενάρη γράφει το έργο «Παρακίνηση σε νιξοκτονία και εγκώμιο στη Χιλιανή επανάσταση» (κυκλοφόρησε το 1973, σε μετάφραση Δανάης Στρατηγοπούλου ).

Ο λαός πάλεψε ενάντια στη σατανική «Ντόνια Κατσαρολίνα Λαγανίν», την πλουτοκρατία, που, για να μη χάσει την εξουσία της, δολοφόνησε το στρατηγό του λαού και μαζί με τη μικροαστή παραδουλεύτρα της βγήκε στους δρόμους με κατσαρολικά, συκοφαντώντας «τους αλήτες τους κομμουνιστάδες» και ξανάβγαλε, θριαμβευτικά, Πρόεδρό του τον Αλιέντε. Και τότε, «πίσω απ’ την ΙΤΤ», με επικεφαλής τον Πινοσέτ, φύτρωσαν «νέοι κατεργαραίοι και φονιάδες/ κι άλλοι πατσάδες της ολιγαρχίας», επιτυγχάνοντας στις 11/9/1973 να ξαναβρεθεί «χωρίς ψωμί και φως/ η λαβωμένη πατρίδα κι ο Λαός» του Νερούδα.
23 – 9 – 1974
H κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» ανακοινώνει την υπογραφή νομοθετικού διατάγματος για τη νομιμοποίηση, μετά από 27 χρόνια, του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και την ταυτόχρονη κατάργηση του διαβόητου νόμου 509, με τον οποίο διώχτηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν και εκτελέστηκαν χιλιάδες κομμουνιστές, ενώ 80.000 αγωνιστές υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα και να ζήσουν ως πολιτικοί πρόσφυγες στις σοσιαλιστικές χώρες.
Δύο μέρες μετά, στις 25 Σεπτέμβρη 1974, κυκλοφορεί το πρώτο νόμιμο φύλλο του «Ριζοσπάστη».

Επί της ουσίας, το ΚΚΕ είχε ήδη νομιμοποιηθεί στην πράξη. Οι ακατάλυτοι δεσμοί του Κόμματος με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, δεσμοί αγώνα και αίματος, η αδιάλειπτη παρουσία των κομμουνιστών στους μεγάλους και τους μικρούς αγώνες, η πρωτοπόρα αντιδικτατορική δράση, κατέστησαν στη λαϊκή συνείδηση τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ ως τη βασική προϋπόθεση για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, μετά την κατάρρευση της χούντας. Αυτό που είχε εμπεδωθεί πλέον στη συνείδηση του λαού, υποχρεώθηκαν να δεχτούν και οι αστικές πολιτικές δυνάμεις.
Εξάλλου, το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, με την εντονότατη παρουσία τους τις πρώτες βδομάδες μετά την κατάρρευση της χούντας, νομιμοποιήθηκαν «ντε φάκτο» και απέμενε η τυπική νομιμοποίηση. Ηδη, στις 22 Αυγούστου επιστρέφει στην Ελλάδα ο Χαρίλαος Φλωράκης, Πρώτος Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ και τέσσερις μέρες αργότερα δίνει συνέντευξη Τύπου στα γραφεία της «Νέας Ελλάδας», της εφημερίδας που εκδίδει νόμιμα το ΚΚΕ μετά τη μεταπολίτευση.
Το Χαιρετιστήριο της ΚΕ του ΚΚΕ, που δημοσιεύτηκε στο πρώτο νόμιμο φύλλο του «Ριζοσπάστη», άρχιζε ως εξής:
«Έπειτα από 27 χρόνια συνεχούς παρανομίας, το ΚΚΕ κατακτά τη νομιμότητα. Είκοσι επτά χρόνια το ΚΚΕ, η ύπαρξή του, η δράση του, θεωρούνταν απ’ το επίσημο κράτος με ειδικό νόμο, το νόμο 509, έγκλημα. Χιλιάδες είναι τα μέλη και στελέχη του, οι οπαδοί του, που τα χρόνια αυτά συνελήφθησαν, βασανίστηκαν, εκτοπίστηκαν, φυλακίστηκαν και πολλοί εκτελέστηκαν με βάση το νόμο αυτό. Στρέφουμε ιδιαίτερα αυτή τη στιγμή τη σκέψη μας στους χιλιάδες ήρωες, οπαδούς, μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, που έδωσαν τα πάντα, έδωσαν τη ζωή τους στους αγώνες για ένα καλύτερο μέλλον της πατρίδας μας».
23 – 9 – 2004
Πεθαίνει η συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου. Στη διάρκεια της Κατοχής, μαζί με άλλες σπουδαίες αγωνίστριες – όπως την Μέλπω Αξιώτη, την Λιούντα Μάντακα, την Μ. Μαστρακά – δημοσιογραφούσε στα παράνομα ΕΑΜικά έντυπα και μετά την απελευθέρωση, για ένα διάστημα, στα χρόνια 1946-1947, δημοσιογραφούσε στο «Ριζοσπάστη».

Αργότερα, όταν εκδόθηκε η εφημερίδα «Αυγή», συνεργάστηκε με άρθρα και χρονογραφήματα. Επίσης, δημοσίευσε ποικίλα θέματα στο περιοδικό «Επιθεώρηση της Τέχνης». «Για μένα συγγραφέας είναι ο πρώτος σύμμαχος του λαού», έλεγε η Δ. Σωτηρίου στο «Ρ», σημειώνοντας πως «λογοτεχνία είναι να υπηρετείς την ιστορία και τη ζωή. Να βάλεις να κατοικήσει μέσα στο βιβλίο η ζωή».
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
24 – 9 – 2000
Φεύγει από τη ζωή ο κομμουνιστής Λέων Αυδής, βουλευτής του ΚΚΕ και επικεφαλής της δημοτικής παράταξής του στην Αθήνα.
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Από το 1972 ήταν δικηγόρος του Αρείου Πάγου. Ασχολήθηκε με το Εργατικό Δίκαιο. Το 1968 εκτοπίστηκε από τη Χούντα στη Σίκινο. Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Το 1994 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων ως επικεφαλής της «Δημοτικής Αγωνιστικής Κίνησης» και συνέχισε ως επικεφαλής της «Συμπράταξης». Άφησε πίσω του ένα μεγάλο έργο μια πλούσια παρακαταθήκη για τους επόμενους.

Ο Λεων Αυδής δεν έγινε γνωστός μόνο χάρη στην ενασχόλησή του με τα δημοτικά και για ένα διάστημα με τα της Βουλής. Βαθύτατα κομμουνιστής, χρόνια πριν, πάλεψε από κάθε μετερίζι που του δόθηκε, πάντα με γνώμονα τα λαϊκά συμφέροντα. Εξορίστηκε. Πάλεψε υπό αντίξοες συνθήκες, για να υπερασπιστεί τις πανανθρώπινες ιδέες του Σοσιαλισμού. Μάχιμος δικηγόρος, εντρύφησε στο Εργατικό Δίκαιο και έδωσε αμέτρητες νομικές μάχες. Πάντα στο πλευρό των εργαζομένων. Πάντα κόντρα στους εργοδότες. Και δεν έχασε ούτε μία από αυτές τις μάχες. Είχε δώσει τα διαπιστευτήριά του από καιρό. Σε όλους τους εργαζόμενους που αναζήτησαν τη βοήθειά του.
Και πάντα με ένα ξεχωριστό ήθος και ύφος. Το ήθος, την ευγένεια, την υπομονή, την αλληλεγγύη ενός αληθινού κομμουνιστή.
24 – 9 – 2004
Πεθαίνει η Γαλλίδα συγγραφέας Φρανσουάζ Σαγκάν ((Françoise Sagan -Φρανσουάζ Κουαρέζ).

Ήταν διεθνώς γνωστή συγγραφέας, που καθιερώθηκε μόλις σε ηλικία 17 χρόνων με το βιβλίο της «Καλημέρα θλίψη».
24 – 9 – 2022
“Φεύγει” μία από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες της αμερικανικής τζαζ αλλά και παγκοσμίως, ο σπουδαίος σαξοφωνίστας Φάροου Σάντερς (Pharoah Sanders).

Ο Σάντερς γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1940 στο Λιτλ Ροκ του Αρκάνσας. Η μητέρα του εργαζόταν ως μαγείρισσα σε μια σχολική καφετέρια και ο πατέρας του για το City of Little Rock. Μοναχοπαίδι, ο Σάντερς ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα συνοδεύοντας εκκλησιαστικούς ύμνους στο κλαρίνο. Όταν ήταν στο γυμνάσιο άρχισε να παίζει σαξόφωνο. Ο διευθυντής του συγκροτήματος, Τζίμι Κάνον, ήταν επίσης σαξοφωνίστας και μύησε τον Σάντερς στην τζαζ.
Αφού τελείωσε το γυμνάσιο το 1959, ο Σάντερς μετακόμισε στο Όκλαντ της Καλιφόρνια και έζησε με συγγενείς. Σπούδασε τέχνη και μουσική. Η αποδοχή του ήταν τόση που ΄ήταν από του λίγους που μπορούσαν να παίξουν και σε μαύρο και σε λευκό κλαμπ. Εκείνη την περίοδο γνώρισε και έγινε φίλος με τον John Coltrane.
Μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1961 όπου έπαιξε με ρυθμ εντ μπλουζ συγκροτήματα. Το 1965, έγινε μέλος του συγκροτήματος του John Coltrane. Ο Σάντερς ηχογράφησε για πρώτη φορά με τον Coltrane τον Ιούνιο του 1965.
Η μουσική του εξέλιξη τράβηξε την προσοχή των θαυμαστών της τζαζ, των κριτικών και των μουσικών, συμπεριλαμβανομένων των John Coltrane, Ornette Coleman και Albert Ayler.
https://youtube.com/watch?v=TQtEFdyhgdE%3Ffeature%3Doembed
Οι περισσότερες επιτυχίες του Σάντερς έγιναν στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Από τους πειραματισμούς του με τους αφρικανικούς ρυθμούς στο άλμπουμ του 1971 “Black Unity” και μετά άρχισε να διαφοροποιεί τον ήχο του. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και του 1980, ο Σάντερς εξερεύνησε διαφορετικούς τρόπους μουσικής, όπως το R&B (Love Will Find a Way), η modal jazz και το hard bop.
https://youtube.com/watch?v=qpGx5pIS_zA%3Ffeature%3Doembed
Ωστόσο, ο Σάντερς θα απογοητευθεί από τη στάση των δισκογραφικών εταιριών τη δεκαετία του ’90, οι οποίες δεν ενστερνίζονταν τις μουσικές του ανησυχίες. Αυτό όμως δεν ανακόπτει τη δημιουργικότητά του.
Στη δεκαετία του 2000, η αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για την τζαζ έφερε τον Σάντερς και πάλι στο προσκήνιο. Παίζει σε πολλά φεστιβάλ, κάνει πολλές συναυλίες και η παραγωγικότητά του εκφράζεται από πληθώρα άλμπουμ.

Το 2020, ηχογραφεί για τελευταία φορά και συνεργάζεται με τον παραγωγό ηλεκτρονικής μουσικής Floating Points και τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2021, έγινε ευρέως αποδεκτό και χαρακτηρίστηκε ως “ένα ξεκάθαρο αριστούργημα στα τέλη της καριέρας του”.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
25 – 9 – 1683
Γεννιέται ο ο Γάλλος συνθέτης και θεωρητικός της μουσικής, από τους πλέον σημαντικούς της εποχής του Μπαρόκ Ζαν Φιλίπ Ραμώ (Jean-Philippe Rameau).

Διαδέχτηκε τον Ζαν Μπατίστ Λυλί ως κυρίαρχος συνθέτης όπερας, καθώς και -μαζί με τον Φρανσουά Κουπρέν- έργων για τσέμπαλο.
https://youtube.com/watch?v=RKvd4tMkFHc%3Ffeature%3Doembed
1818
Πραγματοποιείται η πρώτη μετάγγιση ανθρώπινου αίματος, στο νοσοκομείο Guy Hospital του Λονδίνου. Μέχρι τότε γίνονταν μόνο μεταγγίσεις αίματος ζώων.

Δημιουργείται στη Ρωσία η πρώτη μαρξιστική ομάδα με την ονομασία «Απελευθέρωση της εργασίας».

1897
Γεννιέται ο Αμερικανός συγγραφέας Ουίλιαμ Φόκνερ (William Cuthbert Falkner), βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας (1949). Έγραψε μυθιστορήματα, διηγήματα, ένα θεατρικό έργο, ποιήματα, δοκίμια και σενάρια κινηματογραφικών ταινιών.

Ωστόσο είναι ιδιαίτερα γνωστός για τα μυθιστορήματά του που όλα διαδραματίζονται στο λογοτεχνικό σύμπαν της κομητείας «Γιοναπατόφα» του Μισισιπή που δημιούργησε ο συγγραφέας .Αν και άρχισε να δημοσιεύει τα έργα του από την δεκαετία του 1920, έγινε διάσημος με την κατάκτηση του Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1949.
1903
Γεννιέται ο Αμερικανός ζωγράφος Μαρκ Ρόθκο (Marks Rotko).

Ανήκε στο ρεύμα αφηρημένης εξπρεσιονιστικής ζωγραφικής.

1972
«Όχι» στην ένταξη της χώρας τους στην ΕΟΚ λένε οι Νορβηγοί, με ποσοστό 53,5%, προκαλώντας μεγάλη δυσφορία στις Βρυξέλλες.
1973
Μαζική φοιτητική διαδήλωση πραγματοποιείται στους δρόμους της Αθήνας σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον λαό της Χιλής όπου οι πραξικοπηματίες με την υποστήριξη των ΗΠΑ είχαν ανατρέψει τον Σοσιαλιστή πρόεδρο Σ. Αλιέντε και είχαν εγκαθιδρύσει στρατιωτική δικτατορία.

1974
Κυκλοφορεί το πρώτο νόμιμο φύλλο του Ριζοσπάστη.

1978
Boeing 727 συγκρούεται με Cessna στο Σαν Ντιέγκο, σκοτώνοντας 144 άτομα.
1980
Πεθαίνει ο Άγγλος ντράμερ και συνθέτης του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Led Zeppelin Τζον Χένρυ Μπόναμ (John Henry Bonham).

https://youtube.com/watch?v=LC3f19zrMg8%3Ffeature%3Doembed
1982
Η Σοφία Σακοράφα πετυχαίνει παγκόσμιο ρεκόρ ακοντισμού στα Χανιά, με βολή στα 74,20 μ.

Ο προηγούμενος Έλληνας που κατείχε παγκόσμιο ρεκόρ ήταν το 1970 ο Χρήστος Παπανικολάου στο άλμα επί κοντώ (5,49 μ.).
https://youtube.com/watch?v=w3Qg_QkuCyo%3Ffeature%3Doembed
2005
Η Εθνική ομάδα της Ελλάδος στο μπάσκετ κατακτά το Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα για δεύτερη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό στο Βελιγράδι τη Γερμανία.

Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
25 – 9 – 1906
Γεννιέται ο μεγάλος Σοβιετικός συνθέτης Ντμίτρι Σοστακόβιτς.
Για το έργο του και για τη γενικότερη προσφορά του ο Σοστακόβιτς τιμήθηκε –μεταξύ άλλων- με τον τίτλο του καλλιτέχνη του Λαού της Σοβιετικής Ένωσης και ανακηρύχτηκε Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας. Το έργο του συγκαταλέγεται στα κορυφαία του 20ού αιώνα.

Ηγετική φυσιογνωμία στο χώρο της μουσικής, ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς έγραψε 15 συμφωνίες, όπερες, μουσική για μπαλέτο και πολλά ακόμη μουσικά έργα, ενώ δημιούργησε υπέροχα έργα για τον κινηματογράφο και το θέατρο. Δημιουργός, που πίστευε ότι «ο δεσμός του καλλιτέχνη με το λαό και με την εποχή που ζει είναι η ραχοκοκαλιά κάθε πραγματικού έργου τέχνης», ο Σοστακόβιτς εντυπωσιάζει όχι μόνο με την αισθητική υπεροχή της γραφής του, αλλά και με τη συμμετοχή του στα κοινά, στην πολιτική ζωή και την ενεργό δράση του στο παγκόσμιο κίνημα ειρήνης.
Ο Σοστακόβιτς έζησε και μεγαλούργησε ως μουσικοσυνθέτης στην ΕΣΣΔ. Με την τέχνη του αισθητοποίησε αυτό που συντελούνταν στην ΕΣΣΔ. Ακόμα και οι τίτλοι των έργων του είναι χαρακτηριστικοί για το τι τον ενέπνευσε, τι ύμνησε… Η 2η Συμφωνία του είναι για την Οχτωβριανή Επανάσταση, η 3η για την Παγκόσμια Μέρα της Εργατιάς, η 7η για το ηρωικό Λένινγκραντ, η 11η για την επανάσταση του 1905 στη Ρωσία και τόσα άλλα.
Έθεσε το έργο του στην υπηρεσία του λαού που έχτιζε τη σοσιαλιστική κοινωνία, στη διαπαιδαγώγηση – και μέσω της τέχνης – του ανθρώπου του μέλλοντος. «Το μόνο είδος τέχνης που μπορεί να ζήσει και να ακμάσει, είναι αυτό που θεωρεί σαν καθήκον του να υπηρετεί το μεγάλο δημιουργό της Ιστορίας, το λαό. Και να υπηρετείς το λαό σημαίνει να κάνεις ό,τι μπορείς για να γίνει η πολιτική του Κόμματος πραγματικότητα».

Ήταν δημιουργός που η τέχνη του δεν αρκούταν στο να αναπαραστήσει την πραγματικότητα, αλλά όπως διατράνωνε: «Είμαστε σοσιαλιστές ρεαλιστές. Προσπαθούμε να γνωρίσουμε την πραγματικότητα στην επαναστατική της εξέλιξη, να διαβλέψουμε σ’ αυτήν την πάλη του καινούργιου ενάντια στο παλιό κι ετοιμοθάνατο. Κι ακόμα περισσότερο, με την τέχνη μας θέλουμε να βοηθήσουμε στο σιγούρεμα της νίκης του καινούργιου! Η μέθοδος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού δεν αποκλείει, αλλά αντίθετα προϋποθέτει την παρουσία πολλών καλλιτεχνικών τάσεων».
Γεννημένος στις 25/9/1906 στην Πετρούπολη, άρχισε να σπουδάζει μουσική σε ηλικία εννέα ετών. Το 1923 αποφοίτησε από το Τμήμα Πιάνου του Ωδείου και το 1925 πήρε πτυχίο Σύνθεσης. Η Πρώτη του Συμφωνία ανέβηκε στη Μεγάλη Αίθουσα της Φιλαρμονικής του Λένινγκραντ στις 12/5/1926, ενώ στις 21/1/1927 τιμήθηκε με έπαινο στον Πρώτο Διεθνή Διαγωνισμό Σοπέν στη Βαρσοβία. Την ίδια χρονιά συνέθεσε ένα συμφωνικό έργο για τη δέκατη επέτειο της Οχτωβριανής Επανάστασης. Το 1928 γράφει την όπερα «Η Μύτη» και το 1929 τη μουσική της παράστασης «Ο Κοριός» του Μαγιακόφσκι καθώς και την Τρίτη Συμφωνία του («Της Πρωτομαγιάς»). Ήδη έχει εκδηλώσει το ζωηρό ενδιαφέρον του για το θέατρο Νέων Εργατών του Λένινγκραντ. Το 1931 αρχίζει το γράψιμο της όπερας «Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ», ενώ υπογράφει τη μουσική της πρώτης ηχητικής σοβιετικής ταινίας «Τα Χρυσά Βουνά».

Γοητευμένος από τη δύναμη του κινηματογράφου, από τα πρώτα χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας θέτει την τέχνη του στην υπηρεσία του σοβιετικού κινηματογράφου. Πάνω από 30 ταινίες μεγάλων σκηνοθετών, όπως των Κοζίντσεφ, Γιούτκεβιτς, Αρνσταμ, Ερμλέρ, Γκερασίμοφ, Ντοφτσένκο, Ροσάλι και άλλων κινηματογραφιστών, είχαν την τύχη να συνοδευτούν από τη μουσική του. Θεωρώντας ότι ο «καλλιτέχνης θα πρέπει να υπηρετεί όσο το δυνατόν το μεγαλύτερο κομμάτι του λαού» χαιρετίζει την Απόφαση της ΚΕ του Κόμματος (23/4/1932) «Για την αναδιοργάνωση των λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών οργανώσεων» ως σημαντικό ορόσημο στην ιστορία της σοβιετικής τέχνης, ως σημαντικό βήμα για τη συνένωση των καλλιτεχνικών δυνάμεων στην κατεύθυνση δημιουργίας μιας νέας, σοσιαλιστικής τέχνης.
Το 1934, σχεδόν ταυτόχρονα, σε Λένινγκραντ και Μόσχα, πραγματοποιούνται οι δύο πρεμιέρες της όπερας «Λαίδη Μάκβεθ του Μτσενσκ», που απεικονίζει την κοινωνική οπισθοδρόμηση στην προεπαναστατική Ρωσία, εστιάζοντας κυρίως στη θέση της γυναίκας. Στα επόμενα δύο χρόνια η όπερα παίχτηκε 83 φορές στο Λένινγκραντ (συχνότητα χωρίς προηγούμενο, που μαρτυρά το μεγάλο ενδιαφέρον του κοινού). Το 1936 το έργο γίνεται αντικείμενο οξείας κριτικής, μέσω άρθρου που δημοσιεύτηκε στην «Πράβντα» με τίτλο «Κακοφωνία αντί για μουσική». Παρότι οι επικρίσεις τον πλήγωσαν, ο Σοστακόβιτς συνέχισε να δουλεύει πολλές συνθέσεις ταυτόχρονα. Ολοκληρώνει την 4η Συμφωνία, συνεχίζει να γράφει μουσική για κινηματογράφο και θέατρο. Το 1937 παρουσιάζει στη Φιλαρμονική του Λένινγκραντ την 5η Συμφωνία – ένα από τα κοσμήματα της παγκόσμιας ορχηστρικής μουσικής – που έγινε δεκτή από τον σοβιετικό Τύπο με εκστατικά σχόλια. Το 1939 παρουσιάζει την 6η Συμφωνία, ενώ του απονέμεται το Παράσημο της Κόκκινης Σημαίας της Εργασίας για τη μουσική του στον κινηματογράφο. Το 1940, συνθέτει το Κουιντέτο για Πιάνο, από τα σημαντικότερα προπολεμικά έργα του, για το οποίο το 1941 του απονεμήθηκε το Βραβείο Στάλιν. «Το Βραβείο Στάλιν δεν είναι μόνο υψηλός έπαινος, είναι επίσης ένδειξη μεγάλης εμπιστοσύνης» έλεγε ο Σοστακόβιτς.
https://youtube.com/watch?v=k80fDHeGjcw%3Ffeature%3Doembed
Ντμίτρι Σοστακόβιτς – για τον ίδιο και την εποχή του, εκδ. “Σύγχρονη Εποχή”
Η επίθεση των χιτλερικών κατά της ΕΣΣΔ, το 1941, βρίσκει το συνθέτη στο Λένινγκραντ. Μετά την ανεπιτυχή του προσπάθεια να καταταγεί στα Λαϊκά Εθελοντικά Σώματα, εντάσσεται σε ένα σώμα εθελοντών πυροσβεστών και φυλάει σκοπός στη στέγη του Ωδείου, όπου συνέχισε να διδάσκει και να δίνει κοντσέρτα. Στα τέλη Ιούλη ξεκινά να γράφει τη μεγαλειώδη 7η Συμφωνία του, που την αφιερώνει στη γενέτειρά του. Στις 27 Δεκέμβρη, στο Κουίμπισεφ πλέον, όπου είχε μεταφερθεί με την οικογένειά του, μετά από επιμονή των αρχών του πολιορκημένου Λένινγκραντ, γράφει την τελευταία νότα. Η επίσημη πρεμιέρα (5/3/1942, Κουίμπισεφ) μεταδίδεται από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς ολόκληρης της χώρας, κάτι που γινόταν για τις σπουδαιότερες κυβερνητικές ανακοινώσεις.
https://youtube.com/watch?v=LX1fiE0U1qA%3Ffeature%3Doembed
Τον Αύγουστο, πραγματοποιείται η ιστορική πρεμιέρα της 7ης στο Λένινγκραντ, όπου η παρτιτούρα μεταφέρεται με ειδικό αεροπλάνο. Για να εμπλουτισθεί η σύνθεση της μοναδικής ορχήστρας που είχε απομείνει στην πόλη, της Ορχήστρας της Ραδιοφωνίας, η Στρατιωτική Διοίκηση ανακάλεσε επαγγελματίες μουσικούς από το μέτωπο. Η συναυλία κανονίστηκε για τις 9 Αυγούστου, ημερομηνία που τα χιτλερικά στρατεύματα είχαν προγραμματίσει να κυριεύσουν την πόλη. Παρά τις συνθήκες και την πείνα, η αίθουσα της Φιλαρμονικής ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Προς γενική κατάπληξη ο ήχος των κανονιοβολισμών κατασίγησε. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ο διοικητής του μετώπου του Λένινγκραντ, Γκοβορόφ, είχε διατάξει το πυροβολικό να αναγκάσει τα εχθρικά πυροβολεία να σιωπήσουν… Για την 7η Συμφωνία ο Σοστακόβιτς τιμάται το 1942, για δεύτερη φορά, με το Βραβείο Στάλιν.
https://youtube.com/watch?v=eyjxUFS7GiE%3Ffeature%3Doembed
Το 1943 – περίοδος έντονης δημιουργικότητας – γράφει την 8η Συμφωνία, το 1945 την 9η και το 1946 το Τρίο για πιάνο, για το οποίο του απονέμεται ένα ακόμη Βραβείο Στάλιν. Λίγο αργότερα του δίνεται το Παράσημο Λένιν, ως κορυφαίου καθηγητή του Ωδείου της Μόσχας. Το 1948, του ασκείται (και σε άλλους μαζί συνθέτες) κριτική για φορμαλισμό. Την ίδια χρονιά του απονέμεται ο τίτλος του Καλλιτέχνη του Λαού της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το 1949 εκλέγεται στη Σοβιετική Επιτροπή Ειρήνης: συμμετέχει σε συνέδρια, κάνει φλογερές ομιλίες και αρθρογραφεί ενάντια στους πολεμοκάπηλους εχθρούς της ανθρωπότητας. Γίνεται ένα από τα πιο ενεργά μέλη του παγκοσμίου κινήματος ειρήνης. Το 1950 του απονέμεται ένα ακόμη Βραβείο Στάλιν για τη μουσική του στην ταινία «Η πτώση του Βερολίνου» και για το ορατόριο «Το τραγούδι των δασών». Το 1953 κάνουν πρεμιέρα πολλά σημαντικά έργα του – ανάμεσά τους και η 10η Συμφωνία. Στις 14/10/1954, πραγματοποιείται η αμερικάνικη πρεμιέρα της 10ης Συμφωνίας, από τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης, με διευθυντή τον Δημήτρη Μητρόπουλο.
Το 1955 για τρίτη φορά εκλέγεται στο Ανώτατο Σοβιέτ της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ενώ παρουσιάζεται ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, το Πρώτο Κοντσέρτο για βιολί, με σολίστ τον μοναδικό Νταβίντ Οϊστραχ. Το 1956, γιορτάζονται τα 50χρονά του και του απονέμεται το Παράσημο Λένιν. Το 1958 τιμάται με το Βραβείο Λένιν για την 11η Συμφωνία του, αφιερωμένη στην Επανάσταση του 1905. Το 1960, η κομματική οργάνωση του Συνδικάτου Συνθετών κάνει δεκτό τον Σοστακόβιτς ως δόκιμο μέλος του ΚΚΣΕ, στο οποίο εντάχθηκε το 1961, χρονιά που ολοκλήρωσε και την αφιερωμένη στο Λένιν 12η Συμφωνία του.
https://youtube.com/watch?v=5N8Mrjugisc%3Ffeature%3Doembed
Το 1962 ανακηρύσσεται για πρώτη φορά υποψήφιος για το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ και το 1963 εκλέγεται επίτιμο μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσικής της Ουνέσκο. Την ίδια χρονιά επιστρέφει στη σκηνή η «Λαίδη Μάκβεθ» με το νέο τίτλο «Κατερίνα Ισμαΐλοβα». Το 1966, επανεκλέγεται στο Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ. Με εντολή του προεδρείου, ο Σοστακόβιτς γίνεται ο πρώτος μουσικός στον οποίο απονέμεται ο τίτλος του Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας, για τις ξεχωριστές του υπηρεσίες στη σοβιετική μουσική. «Είμαι ευτυχισμένος που το ταπεινό μου έργο κρίθηκε άξιο του υψηλότερου τίτλου της χώρας και είμαι αποφασισμένος να φανώ αντάξιος του τίτλου αυτού. Χρωστώ μεγάλη ευγνωμοσύνη στο Κόμμα και την κυβέρνησή μας για τη φροντίδα και την υποστήριξη με την οποία περιβάλλουν τη μουσική μας» δήλωνε ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς στην «Πράβντα» (25/10/1966).
https://youtube.com/watch?v=hA2ROXxLkEo%3Ffeature%3Doembed
Την ίδια χρονιά, που τα εξηντάχρονά του γιορτάζονταν με εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο και παρουσιάζεται η 13η Συμφωνία του, ο συνθέτης παθαίνει σοβαρή καρδιακή προσβολή. Το 1967, παρά την κακή υγεία του, γράφει μεταξύ άλλων το Δεύτερο Κοντσέρτο για βιολί, το συμφωνικό ποίημα «Οχτώβρης», το πρελούδιο «Στη μνήμη των ηρώων του Στάλινγκραντ». Δύο χρόνια μετά παρουσιάζει τη 14η Συμφωνία και το 1972 την τελευταία, 15η Συμφωνία.
1932
Βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα. Το Λαϊκό Κόμμα έρχεται οριακά πρώτο με 33,8%. Το κόμμα των Φιλελευθέρων έπονταν με 33,4%. Το Ενιαίο Μέτωπο Εργατών – Αγροτών (ΚΚΕ) έλαβε το 5% των ψήφων και εξέλεξε 10 βουλευτές.

1947
Οι μητροπολίτες Κοζάνης Ιωακείμ και Ηλείας Αντώνιος με επιστολή τους προς τον πρωθυπουργό Θ. Σοφούλη απαιτούν το σταμάτημα του εμφυλίου πολέμου.

1962
Η Αλγερινή Εθνοσυνέλευση, με Πρόεδρο τον Φερχάτ Αμπάς, εκλέγει πρωθυπουργό της χώρας τον Μπεν Μπελά. Το πολίτευμα της Αλγερίας προσδιορίζεται ως «Λαϊκή Δημοκρατία».

25 -9 – 1964
Αρχίζει στη Μοζαμβίκη ένοπλη εξέγερση κατά των Πορτογάλων ιμπεριαλιστών, η οποία διαρκεί σχεδόν 12 χρόνια και οδηγεί στην ανεξαρτησία της χώρας (25/6/1975).

25 – 9 – 1970
Πεθαίνει ο Γερμανός συγγραφέας Έριχ Μαρία Ρεμάρκ (Erich Maria Remarque).
Όταν έγινε 18 ετών, κατετάγη εθελοντικά και πολέμησε στο Δυτικό Μέτωπο, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου όπου γνώρισε και τον Αδόλφο Χίτλερ.

Μετά το τέλος του πολέμου, είχε αποκομίσει τόσες πολλές και ουσιαστικές εμπειρίες που θέλησε να τις μοιραστεί και οι αναγνώστες διαβάζοντας το «Ουδέν νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο», μπορούσαν να γνωρίσουν τη φρίκη του πολέμου μέσα από τα μάτια ενός απλού στρατιώτη.
Το αντιπολεμικό μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 1929.
Το ύφος του βιβλίου ήταν τόσο έντονο και ρεαλιστικό που ο συγγραφέας άλλαξε το επίθετο του σε Paul, που ήταν της μητέρας του. Μέσα σε λίγες μέρες έγινε μπεστ σέλερ.
Περισσότερα από 20.000 αντίτυπα είχαν πουληθεί. Πολύ γρήγορα, κέντρισε και το ενδιαφέρον των σεναριογράφων της εποχής, που θέλησαν να το μεταφέρουν στη μεγάλη οθόνη. Η επιτυχία του θορύβησε τον Χίτλερ, ο οποίος μαζί με τον Γκέμπελς θεώρησε ότι δείχνει τον γερμανικό στρατό αποδυναμωμένο και φοβισμένο.
Ο Ρεμάρκ, φοβισμένος αποφάσισε να διαφύγει στις ΗΠΑ, μέσω Ελβετίας το 1939.
Η φυγή του εξόργισε τον Γκέμπελς ο οποίος τον κατηγόρησε ανοιχτά για δειλία και ζήτησε δημόσια την τιμωρία του.
Η οικογένεια του έμεινε πίσω και πλήρωσε βαρύ τίμημα -οι Γερμανοί συνέλαβαν την αδελφή του Ελφρίντε, μια φιλήσυχη γυναίκα, που διέμενε στη Γερμανία με τα δυο παιδιά και τον σύζυγό της. Δικάστηκε για υπονόμευση του γερμανικού λαού, έγινε εν γνώσει της ο αποδιοπομπαίος τράγος, προκειμένου να σωθεί η ζωή του αδερφού της. Καταδικάστηκε σε θάνατο δι’ απαγχονισμού. Την εκτέλεσαν στις 16 Δεκεμβρίου 1943. Η είδηση της εκτέλεσης της αδελφής του, δεν ώθησε τον Ρεμάρκ να γυρίσει πίσω.
Έζησε μέχρι τα βαθιά του γεράματα μεταξύ Ελβετίας και Γαλλίας, όπου συνέχισε να γράφει. Απέκτησε χρήματα και δόξα. Δεν μίλησε ποτέ για την αδερφή του. Στη μνήμη της αφιέρωσε 10ετίες αργότερα ένα μυθιστόρημα με το πραγματικό του όνομα.
25 -9 – 1972
«Όχι» στην ένταξη της χώρας τους στην ΕΟΚ λένε οι Νορβηγοί, με ποσοστό 53,5%, προκαλώντας μεγάλη δυσφορία στις Βρυξέλλες.
25 – 9 – 1973
Μαζική φοιτητική διαδήλωση πραγματοποιείται στους δρόμους της Αθήνας σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον λαό της Χιλής όπου οι πραξικοπηματίες με την υποστήριξη των ΗΠΑ είχαν ανατρέψει τον Σοσιαλιστή πρόεδρο Σ. Αλιέντε και είχαν εγκαθιδρύσει στρατιωτική δικτατορία.

25 – 9 – 1974
Κυκλοφορεί το πρώτο νόμιμο φύλλο του Ριζοσπάστη.

25 – 9 – 1978
Boeing 727 συγκρούεται με Cessna στο Σαν Ντιέγκο, σκοτώνοντας 144 άτομα.
25 – 9 – 1980
Πεθαίνει ο Άγγλος ντράμερ και συνθέτης του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Led Zeppelin Τζον Χένρυ Μπόναμ (John Henry Bonham).

https://youtube.com/watch?v=LC3f19zrMg8%3Ffeature%3Doembed
25 – 9 – 1982
Η Σοφία Σακοράφα πετυχαίνει παγκόσμιο ρεκόρ ακοντισμού στα Χανιά, με βολή στα 74,20 μ.

Ο προηγούμενος Έλληνας που κατείχε παγκόσμιο ρεκόρ ήταν το 1970 ο Χρήστος Παπανικολάου στο άλμα επί κοντώ (5,49 μ.).
https://youtube.com/watch?v=w3Qg_QkuCyo%3Ffeature%3Doembed
25 – 9 – 2005
Η Εθνική ομάδα της Ελλάδος στο μπάσκετ κατακτά το Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα για δεύτερη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό στο Βελιγράδι τη Γερμανία.

Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
ALT.GR
26 -9 – 1932
«Φεύγει» ο Βέλγος σοσιαλιστής και μετέπειτα κομμουνιστής συνθέτης Πιερ Κρετιέν Ντε Γκε(ϋ)τέρ (Pierre Chretien De Geyte).

Είναι γνωστός για τη σύνθεση της μουσικής του πρώτου ύμνου του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος, της «Διεθνούς».
26 – 9 – 1944
Ολοκληρώνεται στην Καζέρτα της Ιταλίας σύσκεψη του Στρατηγείου των Συμμαχικών Δυνάμεων της Μεσογείου, της κυβέρνησης της Μ. Βρετανίας, της ελληνικής κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας», του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ. Τα βασικά σημεία της Συμφωνίας της Καζέρτα είναι τα εξής:
«1. Ολαι αι ανταρτικαί ομάδες αι δρώσαι εν Ελλάδι τίθενται υπό τας διαταγάς της ελληνικής κυβερνήσεως εθνικής ενότητος.
2. Η Ελληνική Κυβέρνησις θέτει τας δυνάμεις ταύτας υπό τας διαταγάς του Στρατηγού Σκόμπυ, όστις ωνομάσθη υπό του ανωτάτου συμμαχικού αρχιστράτηγου ως στρατηγός διοικών τας Δυνάμεις εν Ελλάδι.
3. Συμφώνως προς την προκήρυξιν εκδοθείσαν παρά της ελληνικής κυβερνήσεως, ότι οι αρχηγοί των ελληνικών ανταρτών θ’ απαγορεύσουν πάσαν απόπειραν υπ’ αυτούς μονάδων ν’ αναλάβουν την αρχήν ανά χείρας. Τοιαύτη πράξις θα θεωρηθή ως έγκλημα και θα τιμωρηθή αναλόγως.
4. Οσον αφορά τας Αθήνας, ουδεμία ενέργεια θ’ αναληφθή εκτός υπό τας αμέσους διαταγάς του στρατηγού Σκόμπυ, στρατηγού διοικούντος τας εν Ελλάδι δυνάμεις.
5. Τα τάγματα ασφαλείας θεωρούνται ως όργανα του εχθρού. Θα χαρακτηρισθούν ως εχθρικοί σχηματισμοί, εκτός αν παραδοθούν συμφώνως προς διαταγάς εκδοθησομένας παρά του στρατηγού διοικούντος τας εν Ελλάδι δυνάμεις».

Στη Συμφωνία της Καζέρτα, όπως στην αντίστοιχη του Λιβάνου που προηγήθηκε, το ΚΚΕ συμμετείχε στο όνομα της «εθνικής ενότητας». Έτσι, δεν αξιοποιήθηκε το γεγονός ότι ο λαός ήταν ένοπλος, ενώ είχαν διαμορφωθεί φύτρα εξουσίας (λαϊκή αυτοδιοίκηση, δικαιοσύνη, παιδεία, κ.ά.), που θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε πυρήνες της επαναστατικής δράσης για την καθολική σύγκρουση, με στόχο την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.
26 – 9 – 1945
Πεθαίνει ο Ούγγρος συνθέτης και πιανίστας Μπέλα Μπάρτοκ (Béla Viktor János Bartók).

Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες του 20ού αιώνα και, μαζί με τον Φραντς Λιστ, ο μεγαλύτερος Ούγγρος συνθέτης.
Η συλλογή και αναλυτική μελέτη της λαϊκής μουσικής τον κατατάσσουν στους ιδρυτές της εθνομουσικολογίας.
26 – 9 – 1973
Πεθαίνει η Ιταλίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου Άννα Μανιάνι (Anna Magnani). Θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς του 20ου αιώνα και κατά καιρούς την έχουν αποκαλέσει «στοιχείο της Φύσης», «λύκαινα» και «εκρηκτική σαν ηφαίστειο».

Κατά την πολυετή καριέρα της ανανέωσε τη φιγούρα της γυναίκας ηθοποιού και, μέσα από τη δύναμη της ερμηνείας της, άλλαξε τα καλλιτεχνικά στερεότυπα της εποχής της. Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους Ιταλούς σκηνοθέτες της εποχής της, όπως ο Ρομπέρτο Ροσελίνι, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο Φεντερίκο Φελλίνι και ο Λουκίνο Βισκόντι. Ο θεατρικός συγγραφέας Τένεσι Ουίλιαμς υπήρξε φίλος και θαυμαστής της και έχοντας τη φιγούρα της στο μυαλό του έγραψε για εκείνη το έργο «Τριαντάφυλλο στο Στήθος». Η ερμηνεία της στην κινηματογραφική μεταφορά του απέσπασε Βραβείο Όσκαρ. Επίσης η ηθοποιός τιμήθηκε τόσο από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, όσο και εκείνο του Βερολίνου. Αποτελεί δε μία από τις τέσσερις προσωπικότητες ιταλικής καταγωγής που διαθέτουν αστέρι στη διάσημη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ.
26 – 9 – 2000
Το τραγικό ναυάγιο του «Εξπρές Σαμίνα» οδηγεί στον υγρό τάφο 80 ανθρώπους. Από εκεί και μετά, αρχίζει η διαφορετική ερμηνεία των γεγονότων. Κυβέρνηση, υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, η πλοιοκτήτρια εταιρία επιχειρούν να το αποδώσουν αποκλειστικά στον «ανθρώπινο παράγοντα», σε λάθος του πλοιάρχου, του υποπλοιάρχου, κάποιων άλλων μελών του πληρώματος.

Απέναντι σ’ αυτήν την προσπάθεια συγκάλυψης και αποπροσανατολισμού, στέκουν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των ναυτεργατών. Με καταγγελίες και συνεχείς παρεμβάσεις, οι εκπρόσωποι των ναυτεργατών υποχρέωσαν το σύνολο των παραγόντων και των μέσων ενημέρωσης να συζητήσουν για τον πραγματικό ένοχο, την κατάσταση που επικρατεί στη ναυτιλία και ειδικότερα στην ακτοπλοΐα, εξαιτίας της εφοπλιστικής ασυδοσίας και της προσαρμογής της κυβέρνησης στις απαιτήσεις των εφοπλιστών.
Και ενώ ο κόσμος βοά για τα πλωτά φέρετρα, που ταξιδεύουν με τις ευλογίες του υπουργείου, η κυβέρνηση υποσχέθηκε ότι θα «βάλει το μαχαίρι στο κόκαλο» και οι ευθύνες θα αποδοθούν, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται οι υπεύθυνοι. Ένας άνευ προηγουμένου εμπαιγμός, αφού η ίδια η κυβέρνηση είχε σπεύσει να εξαιρέσει από το χώρο των υπευθύνων τον εαυτό της και τους εφοπλιστές.
26 – 9 – 2008
«Φεύγει» από τη ζωή ο 83χρονος διάσημος ηθοποιός, από τους τελευταίους «θρύλους» του Χόλιγουντ, Πολ Νιούμαν (Paul Leonard Newman).

Ανήκε στη γενιά ηθοποιών που ωρίμασαν καλλιτεχνικά σε εποχή έντονης ιδεολογικής διαπάλης και στον κινηματογράφο. Πολιτικοποιημένος και προοδευτικός, συμμετείχε στο κίνημα υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων και του πυρηνικού αφοπλισμού των ΗΠΑ.
Πρωταγωνίστησε σε πάνω από 60 ταινίες, ανάμεσά τους «Ο απατεώνας», «Το κεντρί», «Οι δύο ληστές» (οι δύο τελευταίες με συμπρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ) και το «Χρώμα του χρήματος». Γνώρισε μεγάλη επιτυχία με ταινίες πολύ διαφορετικές μεταξύ τους (σ.σ. συνειδητά δεν πλασαρόταν για ρόλους «γόη»), όπως στη «Λυσσασμένη γάτα» και την επική «Έξοδος». Προτάθηκε εννέα φορές για «Όσκαρ» ερμηνείας, κερδίζοντας τελικά ένα (1987), για το «Χρώμα του χρήματος», ενώ το 1986 πήρε «Όσκαρ» για τη συνολική κινηματογραφική προσφορά του.
Άνθρωπος χαμηλού «προφίλ», με αυτογνωσία, ξέφευγε από το «σταρ σίστεμ». Παντρεμένος… εφ’ όρου ζωής με την επίσης εξαίρετη ηθοποιό Τζόαν Γούντγουορντ (γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας «The long, hot summer» – «Μακρύ, καυτό καλοκαίρι»), το 2007 ανακοίνωσε ότι δε θα ξαναπαίξει στον κινηματογράφο: «Δεν μπορώ πλέον να εργάζομαι στο επίπεδο που θα επιθυμούσα. Αρχίζεις να χάνεις τη μνήμη, την επινόησή σου. Πενήντα χρόνια είναι αρκετά». Δεν πρόλαβε να σκηνοθετήσει στο θέατρο το έργο του Τζον Στάινμπεγκ «Άνθρωποι και ποντίκια».
Από τις πολλές δηλώσεις που έγιναν για το θάνατό του, η περισσότερο ταιριαστή ήταν η φράση του Ρόμπερτ Φόρεστ (αντιπροέδρου του ιδρύματος «Π. Νιούμαν»): «Έβαζε όλη την καρδιά, όλη την ψυχή του στην υπηρεσία ενός καλύτερου κόσμου».
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
27 – 9 – 1941
Ιδρύεται το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο – ΕΑΜ. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, μετά την ολοκλήρωση της τριπλής κατοχής από τα γερμανικά, ιταλικά και βουλγαρικά στρατεύματα, το ΚΚΕ ύψωσε τη σημαία της αντίστασης.

Είχε προηγηθεί η ίδρυση του Εργατικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (16 Ιούλη 1941). Στις επαφές που έγιναν ανάμεσα στους εκπροσώπους του ΚΚΕ και τους εκπροσώπους των άλλων κομμάτων, το Μάη και τον Ιούνη του 1941, τα παλιά αστικά κόμματα χαρακτήρισαν «τυχοδιωκτισμό» τα σχέδια για οργάνωση αντίστασης εναντίον των κατακτητών και απέρριψαν τις προτάσεις για συνεργασία.

Τα κόμματα που τελικά συνυπέγραψαν το ιδρυτικό του ΕΑΜ ήταν: το Αγροτικό Κόμμα, το νεοσύστατο κόμμα «Ενωση Λαϊκής Δημοκρατίας» (ΕΛΔ), με επικεφαλής τον Ηλία Τσιριμώκο και το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (Χ. Χωμενίδης).
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
- Συντάκτης άρθρουΑπό τον/την George Panagoulis
- Ημ. δημοσίευσης27 Σεπτεμβρίου 2025
- Δεν υπάρχουν σχόλιαστο ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
27 – 9 – 1905
Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν (Albert Einstein), σε άρθρο του στο γερμανικό περιοδικό «Χρονικά της Φυσικής», διατυπώνει την ειδική θεωρία της σχετικότητας και τον τύπο Ε = mc2.

27 – 9 –1917
Πεθαίνει ο Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης και γλύπτης Εντγκάρ Χιλαίρ Ζερμαίν ντε Γκα (Edgar Germain Hilaire Degas), γνωστός ως Ντεγκά. Επηρεάστηκε από τους Ντελακρουά και Ινγκρ.

Είχε στενές σχέσεις με τους ιμπρεσιονιστές (Σεζάν, Μονέ, Πισάρο, Ρενουάρ, Σίσλεϋ, Μορισό κ.ά.) και θα λάβει μέρος σε όλες τις ιμπρεσιονιστικές εκθέσεις τους μέχρι το 1886, μέχρι να θεωρήσει δηλαδή ότι χλευάζεται από κοινό και κριτικούς.

Το θέατρο θα είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής της τέχνης του, γοητεύεται όμως και από τον κόσμο του μπαλέτου.

Μετά το 1880 μεταξύ των μοντέλων που προτιμά είναι οι σιδερώτριες, απασχολημένες πάνω στην κούραση της δουλειάς.
27 – 9 – 1921
Πεθαίνει ο Γερμανός συνθέτης Έγκελμπερτ Χούμπερντινκ (Engelbert Humperdinck).

Δημοφιλές έργο του ήταν η παραμυθένια όπερα Χάνσελ και Γκρέτελ.
27 – 9 – 1927
Με απόφαση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ διαγράφονται από το Κόμμα οι ηγέτες της φραξιονιστικής ομάδας των «λικβινταριστών» Πουλιόπουλος και Γιατσόπουλος.
Η διαγραφή τους έγινε ύστερα από την επιμονή τους να συνεχίζουν και να εντείνουν την αντικομματική διασπαστική τους δράση και την ανοιχτή πια υιοθέτηση από τη μεριά τους των θέσεων της τροτσκιστικής – ζηνοβιεφικής αντιπολίτευσης στη Σοβιετική Ένωση .
27 -9 – 1941
Ιδρύεται το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο – ΕΑΜ. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, μετά την ολοκλήρωση της τριπλής κατοχής από τα γερμανικά, ιταλικά και βουλγαρικά στρατεύματα, το ΚΚΕ ύψωσε τη σημαία της αντίστασης.

Είχε προηγηθεί η ίδρυση του Εργατικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (16 Ιούλη 1941). Στις επαφές που έγιναν ανάμεσα στους εκπροσώπους του ΚΚΕ και τους εκπροσώπους των άλλων κομμάτων, το Μάη και τον Ιούνη του 1941, τα παλιά αστικά κόμματα χαρακτήρισαν «τυχοδιωκτισμό» τα σχέδια για οργάνωση αντίστασης εναντίον των κατακτητών και απέρριψαν τις προτάσεις για συνεργασία.

Τα κόμματα που τελικά συνυπέγραψαν το ιδρυτικό του ΕΑΜ ήταν: το Αγροτικό Κόμμα, το νεοσύστατο κόμμα «Ενωση Λαϊκής Δημοκρατίας» (ΕΛΔ), με επικεφαλής τον Ηλία Τσιριμώκο και το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (Χ. Χωμενίδης).
27 – 9 – 1944
Πεθαίνει ο Γάλλος γλύπτης και ζωγράφος Αριστίντ Μαγιόλ (Aristide Maillol), ένας από του σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα.


Πηγή : ALT.GR
…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
28 – 9 – 1893
Γεννιέται στην Αγία Ευθυμία Παρνασσίδος ο λογοτέχνης και ιστορικός Γιάννης Σκαρίμπας.

Ακολουθώντας τις μετακινήσεις της οικογένειάς του φοιτά σε διάφορα μέρη: τελειώνει το δημοτικό σχολείο στην Ιτέα Σαλώνων, το Σχολαρχείο στο Αίγιο και το Γυμνάσιο στην Πάτρα. Τα πρώτα του ποιήματα δημοσιεύονται σε ηλικία 17 χρόνων, στο περιοδικό «Ανθών». Επίσης, δημοσιεύει ποιήματα στην εφημερίδα «Εύβοια» υπογράφοντας ως Γιάγκος Ε. Σκαρίμπας ή με το ψευδώνυμο Κάλλις Εσπερινός. Η Χαλκίδα γίνεται ο χώρος όπου ξετυλίγονται τα περισσότερα αφηγήματά του και γίνεται μοιραία η ονειρική πόλη του ποιητικού του σύμπαντος.
28 – 9 – 1941
Με την καθοδήγηση της Περιφερειακής Επιτροπής Δράμας του ΚΚΕ εκδηλώνεται ένοπλη λαϊκή εξέγερση στη Δράμα, που καταλύει -προσωρινά- τις βουλγαρικές κατοχικές αρχές. Η εξέγερση πνίγεται στο αίμα.

28 – 9 – 1945
Γεννιέται ο τραγουδοποιός και δημοσιογράφος Μανώλης Ρασούλης.

Σχεδόν σαράντα χρόνια στη μουσική δημιουργία, καταπιάστηκε για πρώτη φορά με τη στιχουργική το 1974, όταν στα χνάρια του Βαμβακάρη έγραψε το πρώτο του τραγούδι, «Μες στη μικρή αγκάλη σου», σε μουσική Μάριου Στεφανόπουλου.
Ο δημιουργικός του κύκλος ξετυλίχτηκε σε πολλές στροφές: «Η εκδίκηση της γυφτιάς», «Τα Δήθεν», «Τα τραγούδια της Χαρούλας», «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει», «Παίξε Χρήστο επειγόντως», «Πότε Βούδας, πότε Κούδας» κ.ά.
Δεκάδες τα τραγούδια του που αγαπήθηκαν και που, παρότι πέρασαν δεκαετίες από τότε που γράφτηκαν, ακόμη τραγουδιούνται: «Τίποτα δεν πάει χαμένο», «Αχ, Ελλάδα σ’ αγαπώ», «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια», «Το κοτλέ παντελονάκι» κ.ά. Μεταξύ άλλων συνεργάστηκε με τους Μ. Λοΐζο, Ν. Μαμαγκάκη, Ν. Παπάζογλου, Ν. Ξυδάκη, Δ. Σαββόπουλο, αδελφούς Κατσιμίχα, Χ. Νικολόπουλο κ.ά.
28 – 9 – 1988
«Φεύγει» από τη ζωή η κομμουνίστρια λογοτέχνης Έλλη Αλεξίου.
Η Ε. Αλεξίου ήρθε από το Ηράκλειο της Κρήτης στην Αθήνα το 1911 για ανώτατες σπουδές. Θέλει να γίνει δασκάλα του απλού λαού. Παράλληλα, αρχίζει να την απασχολεί η λογοτεχνική γραφή.

Οι λαϊκοί αγώνες που δυναμώνουν, οι διώξεις όσων πρωτοστάτησαν στην μεταρρύθμιση, οδηγούν την Έλλη Αλεξίου όλο και πιο κοντά στις κομμουνιστικές ιδέες. Στα 1928 δίνει το βιογραφικό της και γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Παράλληλα, το λογοτεχνικό της έργο προκαλεί αίσθηση και επαινείται. Το 1934 γίνεται μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Στην περίοδο της Κατοχής, παίρνει μέρος ενεργά στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του «ΕΑΜ Λογοτεχνών».

Το 1945 φεύγει για σπουδές στη Σορβόννη, αλλά της έχει αφαιρεθεί ήδη η ελληνική ιθαγένεια και της απαγορεύεται η επιστροφή στην πατρίδα. Στη συνέχεια μετέχει στην Επιτροπή Βοήθειας στο Παιδί (ΕΒΟΠ) που είχε συγκροτηθεί από το Μάη του 1948 από την Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση και είχε επικεφαλής τον Πέτρο Κόκκαλη. Η Επιτροπή αυτή συντέλεσε σημαντικότατο μορφωτικό έργο στα παιδιά των πολιτικών προσφύγων στις σοσιαλιστικές χώρες φιλοξενίας.
https://youtube.com/watch?v=AGpUcAzDPbY%3Ffeature%3Doembed
Το 1966 επιστρέφει στην Ελλάδα, συλλαμβάνεται, δικάζεται, αλλά απαλλάσσεται. Από τη μεταπολίτευση και μετά συμμετέχει ενεργά ως μέλος του ΚΚΕ σε όλες τις πολιτιστικές και πνευματικές εκδηλώσεις του Κόμματος.
Η Έλλη Αλεξίου πέθανε στις 28 Σεπτέμβρη του 1988. Το πολύπλευρο έργο της – μυθιστορήματα, διηγήματα, παιδικά βιβλία, θεατρικά έργα, εκπαιδευτικά δοκίμια και ανθολογίες για την ποίηση της Αντίστασης – πρέπει να παραμείνει «σύντροφος» και «δάσκαλος» των νέων γενιών
https://youtube.com/watch?v=G9-v3TnPXhs%3Ffeature%3Doembed
«Όταν βλέπω να γίνεται δίπλα μου μια αδικία, πονάω κι αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω γι’ αυτήν. Μόνο γι’ αυτό γράφω. Για να καταγγείλω την αδικία», τόνιζε η Ε. Αλεξίου. Ένιωθε τη στράτευσή της συνυφασμένη με τη ζωή της: «Αγαπώ τη ζωή γιατί είμαι στο Κόμμα». Σε συνέντευξή της το 1988, είχε πει: «Ευγνωμονώ σας σπουδές, ευγνωμονώ σε, δασκαλίκι, ευγνωμονώ σε, ιδεολογία μου, ευγνωμονώ σας, διωγμοί και κυνηγητά της Αντίστασης… Γεμίσατε περιεχόμενο τη ζωή μου»…
28 – 9 – 1995
Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Γιτζάκ Ράμπιν, και ο ηγέτης των Παλαιστινίων, Γιάσερ Αραφάτ, υπογράφουν στο Λευκό Οίκο συμφωνία, στην οποία γίνεται λόγος για αυτονομία στους Παλαιστινίους στην περιοχή της Δυτικής Όχθης.

28 – 9 – 2000
Αρχίζει η δεύτερη «Ιντιφάντα» των Παλιστινίων, με αφορμή την προκλητική επίσκεψη του Αριέλ Σαρόν στα κατεχόμενα.

28 – 9 – 2003
Πεθαίνει ο Ελληνικής καταγωγής Αμερικανός σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου Ελία Καζάν (Ηλίας Καζαντζόγλου), βραβευμένος με Όσκαρ καλύτερου σκηνοθέτη δύο φορές (το 1948 και το 1955).

Ένας, αναμφίβολα, ταλαντούχος δημιουργός, ο οποίος όμως, μόνος του αμαύρωσε το έργο, τη φήμη και την υστεροφημία του, όταν, στις αρχές της δεκαετίας του 1950, κατέθεσε ενώπιον της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Υποθέσεων του διαβόητου κομμουνιστοφάγου γερουσιαστή Μακάρθι, καταδίδοντας ονόματα ομοτέχνων του – συνεργατών, φίλων, πρώην συντρόφων του – με την κατηγορία ότι υπήρξαν μέλη ή οπαδοί του ΚΚ ΗΠΑ. Να σημειωθεί ότι ο Ε. Καζάν όχι μόνον δε μετάνιωσε γι’ αυτή την αποτρόπαια πράξη του, η οποία σήμαινε απόλυση, ταπείνωση, φυλάκιση, μακρόχρονη ανεργία, έως και θάνατο των στιγματισμένων καλλιτεχνών, αλλά και την υπερασπίστηκε ως «τη μόνη ορθή» και «αναγκαία ενάντια στον κομμουνιστικό κίνδυνο» (!), το 1999. Τη χρονιά, δηλαδή, που οι διοικούντες την ελεγχόμενη από το μεγάλο κεφάλαιο του Χόλιγουντ Αμερικάνικη Ακαδημία Κινηματογράφου, τον τίμησε με Όσκαρ για το σύνολο της «προσφοράς» του. Τιμή, που προκάλεσε τη δίκαιη οργή, τις δημόσιες καταγγελίες και διαδηλώσεις έξω από το χώρο απονομής των Όσκαρ, των επιζώντων καλλιτεχνών – θυμάτων του μακαρθισμού, αλλά και πολλών νεότερων προοδευτικών Αμερικανών καλλιτεχνών
https://youtube.com/watch?v=tdMjKq8xk-E%3Ffeature%3Doembed
Ο Ηλίας Καζάν , γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη από Έλληνες γονείς, το 1909, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες σε ηλικία 4 ετών. Μεγάλωσε σε μια ελληνική συνοικία στο Χάρλεμ κι αργότερα στο Νιου Ροσέλ. Ξεκίνησε την καριέρα του, στη δεκαετία του 1930, ως ένας από τους πολύ ελπιδοφόρους και προοδευτικούς σκηνοθέτες, για να καταλήξει, μετά τις υπηρεσίες που πρόσφερε στο μακαρθισμό, ως ένας από τους πολύ ευνοούμενους σκηνοθέτες του Χόλιγουντ.
https://youtube.com/watch?v=V6TrgQxf3lk%3Ffeature%3Doembed
Μεταξύ άλλων γύρισε τις ταινίες «Αμέρικα Αμέρικα», «Λεωφορείον ο Πόθος», «Ανατολικά της Εδέμ», «Άγριος Ποταμός» κ.ά. Στο Χόλιγουντ κέρδισε Όσκαρ για τις ταινίες «Λιμάνι της Αγωνίας» και «Συμφωνία Κυρίων».
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
29 – 9 – 1571
Γεννιέται ο Ιταλός ζωγράφος του Μπαρόκ, Μικελάντζελο Μερίζι ντα Καραβάτζιο (Michelangelo Merisi da Caravaggio).

Αν και οι πρώιμοι πίνακές του περιλάμβαναν κυρίως προσωπογραφίες, σταδιακά εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους ζωγράφους θρησκευτικών σκηνών.

Το νατουραλιστικό ύφος του και η ανάδειξη της ανθρώπινης φύσης των αποστόλων και των μαρτύρων στα έργα του θεωρήθηκε ότι εξυπηρετούσαν τις βλέψεις της Αντιμεταρρύθμισης.

Με την τεχνική του κιαροσκούρο κατάφερε να ενισχύσει το δραματικό στοιχείο και το μυστηριακό χαρακτήρα της πίστης, ενώ συνολικά η επαναστατική τεχνική των δραματικών φωτοσκιάσεων του τενεμπρισμού, όπως την εισήγαγε ο Καραβάτζο, σφράγισε την μπαρόκ σχολή της ζωγραφικής.

29 – 9 – 1902
Πεθαίνει ο Γάλλος συγγραφέας Εμίλ Ζολά (Émile Édouard Charles Antoine Zola). Ήταν γιος μηχανικού που πέθανε όταν ήταν 7 ετών.

Δεν έγινε νομικός όπως τον ήθελε η μητέρα του, εργάστηκε σε διάφορες εργασίες (υπάλληλος σε εκδοτικό οίκο, λιμενεργάτης κ.ά.) και στη συνέχεια άρχισε να αρθρογραφεί για την τέχνη, την πολιτική, ενάντια στη θρησκεία και το ιερατείο.
Το πρώιμο λογοτεχνικό έργο του είναι επηρεασμένο από τον Β. Ουγκώ, ενώ χαρακτηριστικό του είναι η τόλμη στην αναπαράσταση της κοινωνικής ζωής. Μετά το 1868 ο Ζολά επεξεργάστηκε τα 20 μυθιστορήματά του, κάτω από το γενικό τίτλο «Les Rougon-Macquart»
Η φυσική και κοινωνική ιστορία μιας οικογένειας στα χρόνια της Δεύτερης Αυτοκρατορίας» τα οποία περιγράφουν με ενάργεια όχι μόνο τη βιολογική πορεία της συγκεκριμένης οικογένειας, αλλά, κυρίως, τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία – με αιχμή τη διαμόρφωση της συνείδησης της εργατικής τάξης και την ανάπτυξη του κινήματός της.
Σε δύο συνεχόμενα μυθιστορήματα («Η ταβέρνα» και «Το ορυχείο») βλέπουμε πολύ ξεκάθαρα αυτή την πορεία: στο πρώτο, η εργατική οικογένεια είναι ακόμη βυθισμένη στις ψευδαισθήσεις της, στο όραμα ότι μπορεί να αλλάξει ταξική θέση και να περάσει στην αστική τάξη. Το όραμα αυτό συνθλίβεται από τους δυσβάσταχτους όρους ζωής και τον αλκοολισμό.

Στο δεύτερο μυθιστόρημα, ο γιος της ίδιας οικογένειας δραστηριοποιείται συνδικαλιστικά και πολιτικά και πρωτοστατεί στις μεγάλες κινητοποιήσεις των εργατών του ορυχείου που δουλεύει.
Σε αυτό το έργο, ο Ζολά δίνει και μια από τις πιο σκληρές εικόνες της ζωής του προλεταριάτου που μας έχει δώσει η παγκόσμια λογοτεχνία.
Σε αυτή τη σειρά – που αποτελεί μια ανατομία της γαλλικής καπιταλιστικής κοινωνίας – εντάσσεται και το «Χρήμα».

Επίσης με τη σειρά «Οι τρεις πόλεις» (1894-1898), που ακολούθησε, ο Ζολά ασχολείται με την εκμετάλλευση της αμάθειας και το εμπόριο θαυμάτων από την εκκλησία και υποβάλλει τη χριστιανική πίστη σε επιστημονική κριτική.
Ενώ η σειρά «Οι 4 ευαγγελιστές» (1889-1902) αποτελεί τετραλογία-περιγραφή μια μελλοντικής κοινωνικής ουτοπίας όπου θριαμβεύουν η λογική και η εργασία.
Ο Εμίλ Ζολά είχε ενεργό συμμετοχή στα κοινωνικά και πολιτικά πράγματα της Γαλλίας.
Χαρακτηριστικές υπήρξαν οι θέσεις του κατά του Ναπολέοντα και του ιερατείου.
Στη διαδρομή του ο Ζολά με αρθρογραφία του αντιτάχθηκε στο Γαλλοπρωσικό Πόλεμο, ενώ το 1898 δημοσίευσε το «Κατηγορώ» όπου αποκάλυπτε τη σκευωρία της υπόθεσης Ντρέιφους.
Πολλά άρθρα του σε εφημερίδες, λειτουργούν μέχρι σήμερα ως διαχρονικά υποδείγματα μαχόμενης δημοσιογραφίας και ως πολύτιμες ιστορικές μαρτυρίες.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Ζολά έμελλε να συνταράξει συθέμελα τη γαλλική κοινωνία με την ανοιχτή επιστολή του προς τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η οποία δημοσιεύτηκε στο εξώφυλλο της εφημερίδας «L’Aurore» υπό τον τίτλο «Κατηγορώ!» (1898), που αφορούσε στη γνωστή υπόθεση Ντρέιφους.

Το 1898 κατηγορήθηκε για συκοφαντία και καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση. Η υπόθεση οδηγήθηκε στο Εφετείο παρά τις αντιδράσεις του υπουργείου Στρατιωτικών. Ακολούθησαν ταραχές ανάμεσα στους υποστηρικτές και τους πολέμιους του Ντρέιφους που οδήγησαν στην πτώση της κυβέρνησης.
Την αποκάλυψη ακολούθησαν δραματικά γεγονότα που κατέληξαν όχι απλώς στη δικαίωση του αθώου, αλλά και στη μεταρρύθμιση του συστήματος, συμπεριλαμβανομένου του χωρισμού εκκλησίας και κράτους.
Πριν, όμως, δει αυτή την τελευταία εξέλιξη, ο Εμίλ Ζολά βρέθηκε νεκρός, στις 29 Σεπτεμβρίου του 1902, στο διαμέρισμά του.
Επίσημη αιτία θανάτου ήταν η δηλητηρίαση από μονοξείδιου του άνθρακα. Ωστόσο, υπήρξαν ψίθυροι ότι για το θάνατό του, ευθύνονταν πολιτικοί του αντίπαλοι. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν αποδείχτηκε.
29 – 9 – 1912
Γεννιέται ο πολυβραβευμένος Ιταλός σεναριογράφος και σκηνοθέτης Μικελάντζελο Αντονιόνι (Michelangelo Antonioni). Συγκαταλέγεται στους πρωτοπόρους του σύγχρονου κινηματογράφου και στη γενιά των κινηματογραφιστών που χρησιμοποίησαν την κάμερα ως «ανατομικό νυστέρι» στο «σώμα» – ή μήπως «πτώμα»; – των παρακμασμένων αξιών της αστικής τάξης, αναδεικνύοντας τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις της. Ο Αντονιόνι γεννήθηκε στις 29 Σεπτέμβρη 1912 στη Φεράρα Εμίλια Ρομάνα. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια και ξεκίνησε το 1940 σπουδές κινηματογράφου στη Ρώμη, στο Centro Sperimentale Di Cinematografia, της Τσινετσιτά. Εκεί συνάντησε καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάστηκε αργότερα, όπως ο Ρομπέρτο Ροσελίνι.

Όπως και ο Μπέργκμαν, ο Αντονιόνι ξεκίνησε με τη συγγραφή σεναρίων, αλλά ασχολήθηκε επιπλέον και με την κριτική κινηματογράφου. Κινηματογραφικά ξεκίνησε γυρίζοντας ντοκιμαντέρ και από το 1950 μεγάλου μήκους ταινίες, με πρώτη «Το χρονικό ενός έρωτα», με την οποία, όπως σημειώνει ο Γ. Μπακογιαννόπουλος, απομακρύνεται από την κυρίαρχη, τότε, στην Ιταλία, αισθητική τάση του νεορεαλισμού και ασχολείται με την ψυχανάλυση των μεγαλοαστών του Μιλάνου, με «πρόσχημα» ένα αστυνομικό δράμα. Ουσιαστικά ο Αντονιόνι, μαζί με τον Φελίνι, οδήγησε τον ιταλικό κινηματογράφο στο επόμενο από τον κοινωνικό νεορεαλισμό αισθητικό στάδιο
Ο λυρισμός και η προσωπική κινηματογραφική αισθητική του θα εμφανιστούν ολοκληρωμένα με την ταινία «Κραυγή» (1957) και πολύ σύντομα θα καθιερωθεί στην παγκόσμια κινηματογραφική πρωτοπορία της εποχής με την τριλογία: «Η περιπέτεια» (1960), «Η νύχτα» (1961) και «Η έκλειψη» (1962). Μεταξύ των 20 ταινιών του σε 60 χρόνια δημιουργικής πορείας ξεχωρίζουν πολλές που άφησαν, επίσης, το σημάδι τους στην ιστορία του κινηματογράφου, όπως «Blow Up», «Επάγγελμα Ρεπόρτερ», «Ζαμπρίσκι Πόιντ» κ.ά.
Το 1985 λόγω εγκεφαλικού έμεινε μερικώς παράλυτος και χωρίς ομιλία. Συμπτωματικά, αυτό συνέβη δύο χρόνια πριν την απόφαση του Μπέργκμαν να μην ξαναγυρίσει ταινίες. Επίσης, συμπτωματικά και οι δύο δημιουργοί επανήλθαν στο σινεμά περίπου την ίδια περίοδο, ο Μπέργκμαν το 2003 με το «Σάραμπαντ» και ο Αντονιόνι, με τη γλώσσα των νευμάτων και τη βοήθεια του Βιμ Βέντερς, γύρισε το 1996 το «Πέρα από τα σύννεφα» και με την αυγή του 21ου αιώνα σχεδίαζε ντοκιμαντέρ για τον κορυφαίο της ιταλικής Αναγέννησης Μιχαήλ Αγγελο. Στις βραβεύσεις του συγκαταλέγονται «Χρυσός Λέοντας» του Φεστιβάλ Βενετίας για την «Κόκκινη Έρημο» (1964), «Χρυσός Φοίνικας» του Φεστιβάλ Κανών για το «Μπλόου Απ» (1967), Ειδικό Βραβείο του Φεστιβάλ Κανών για την «Ταυτότητα μιας γυναίκας» (1982), «Όσκαρ» για το σύνολο της κινηματογραφικής του δημιουργίας (1995), «Χρυσός Λέων» του Φεστιβάλ Βενετίας (1997).
Σαν σήμερα
29 – 9 – 2015
Μεγάλη νίκη του Ολυμπιακού στο Λονδίνο με σκορ 2-3 επί της Άρσεναλ, η οποία ήταν η πρώτη του Ολυμπιακού στην Αγγλία για το Champions League.
https://youtube.com/watch?v=257MqBPbuV0%3Ffeature%3Doembed
30 – 9 – 1898
Γεννιέται ο ηθοποιός Ορέστης Μακρής. Τελείωσε το Ωδείο Αθηνών και εμφανίσθηκε στη σκηνή πρώτα ως τενόρος στο θίασο Ροζαλίας Νίκα το 1925, κατόπιν στον θίασο Παπαϊωάννου και αργότερα μεταπήδησε στο είδος των κωμικών ρόλων.

Το 1939 συνέπραξε με το θίασο Μηλιάδη – Μαυρέα. Ως ηθοποιός διέπρεψε σε απόδοση λαϊκών τύπων. Ανεπανάληπτη ήταν η απόδοσή του στο τύπο του «μεθύστακα», που αποτέλεσε σταθμό στο ελληνικό θέατρο. Τον τύπο αυτόν μετέφερε αργότερα και στον κινηματογράφο με ομώνυμο τίτλο.
https://youtube.com/watch?v=Z7xvNlXE_yw%3Ffeature%3Doembed
Το 1955 απέδωσε τόσο αληθινά τον χαρακτήρα του μισητού ιδιοκτήτη που έγινε αποδέκτης ευτράπελου επεισοδίου σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας θεωρούμενος ως πραγματικός ιδιοκτήτης. Συμμετείχε σε περίπου σαράντα ταινίες παίζοντας χαρακτηριστικούς ρόλους, όπως του μεθυσμένου, του άστοργου, του ανάποδου μα και στοργικού πατέρα.
https://youtube.com/watch?v=ZU2fHCtdKjg%3Ffeature%3Doembed
Κάθε ταινία του Ορέστη Μακρή θεωρείται μια ξεχωριστή δημιουργία ρόλου που σήμερα αποτελούν όλοι πρότυπα θεατρικής μελέτης του είδους των.
30 – 9 – 1924
Γεννιέται ο συγγραφέας, σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας Τρούμαν Καπότε (Truman Garcia Capote).
Ήταν ιδιαίτερα χαρισματικός και ταλαντούχος που χόρτασε τη δόξα και το χρήμα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο ίδιος, και η ζωή του, ήταν μια πρόκληση. Καθώς όχι μόνον δε δίσταζε να δείξει την ομοφυλοφιλία του, αλλά, μέσω αυτής, σοκάριζε τους γύρω του, το συντηρητικό περιβάλλον της συντηρητικής Αμερικής.

Ωστόσο, φαίνεται, ότι όλη αυτή η πρόκληση, έκρυβε ένα πληγωμένο αγρίμι. Έναν άνθρωπο που, από τα παιδικά του χρόνια, αναγκάστηκε (αλκοολικός πατέρας, «περιφερόμενη» μητέρα) να ζήσει σχεδόν σαν κυνηγημένος. Ωστόσο, μάζευε εμπειρίες. Και χώνονταν βαθιά μέσα στο «πρόβλημα». Και επιδίωκε, για να ανακουφιστεί, τη – με όποια θυσία και με όποιο κόστος – αναγνώριση. Ήθελε να τον αγαπάνε, να τον αποδέχονται! Και «έπαιζε» όλη την ώρα. Και όταν ήταν μόνος του, βέβαια, μάζευε τα συντρίμμια του.
Το 1959, στο Κάνσας της Αμερικής δυο νέοι άντρες ορμάνε σε ένα απομονωμένο σπίτι και ξεκληρίζουν ολόκληρη την οικογένεια (πατέρα, μάνα, δυο παιδιά). Ο Τρούμαν Καπότε έρχεται στην περιοχή, για να γράψει ένα άρθρο για το έγκλημα. Εκεί συναντά τους δυο δολοφόνους. Στο πρόσωπο του ενός αναγνωρίζει το άλλο μισό του εαυτού του. Αφού και οι δυο είχαν τις ίδιες αφετηρίες. Νιώθει ότι θα μπορούσε να ήταν εκείνος στη θέση του δολοφόνου και ο άλλος στη θέση τη δική του. «Εσύ άνοιξες την πίσω πόρτα και εγώ την μπροστινή», του λέει σε κάποια στιγμή της ταινίας. Μπορεί να τον ερωτεύτηκε κιόλας! Σίγουρα, πάντως, τον χρησιμοποίησε. Ακόμα και αυτόν!
Ένα έγκλημα, όμως, ένα τέτοιο έγκλημα, δε χωράει σε ένα άρθρο! Ο Τρούμαν Καπότε «ψάχνει», με διαλεκτικό τρόπο, την υπόθεση σε βάθος και γράφει ένα βιβλίο. Το πολυδιαβασμένο «Εν Ψυχρώ». Ένα βιβλίο που άλλαξε τη Λογοτεχνία στην Αμερική. Καθώς για πρώτη φορά Αμερικάνος συγγραφέας χρησιμοποιεί ένα αληθινό γεγονός για να δημιουργήσει ένα λογοτεχνικό έργο! (Μέχρι τότε οι Αμερικάνοι συγγραφείς ακούμπαγαν με σιγουριά στη μυθοπλασία).
30 – 9 – 1937
Γεννιέται ο σπουδαίος ηθοποιός Γιάννης Βόγλης.

Γεννήθηκε το 1937 στην Αθήνα. Σπούδασε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη. Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1961. Στη μεγάλη του καριέρα συνεργάστηκε με πρωταγωνιστές όπως οι Κατράκης, Λαμπέτη και Αλεξανδράκης. Υπήρξε βασικό στέλεχος του ΚΘΒΕ.
Σημαντική υπήρξε, επίσης, η παρουσία του και στον κινηματογράφο, όπου πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες. Συμμετείχε, επίσης, και σε πολλές τηλεοπτικές σειρές.
Συμμετείχε σε εκδηλώσεις ως αφηγητής, ενώ είχε ασχοληθεί και με τη σκηνοθεσία.
https://youtube.com/watch?v=hACM6uuyUco%3Ffeature%3Doembed
Τη δεκαετία του ’80 ήταν μέλος του θιάσου «Ανατολή». Συνεργάστηκε ακόμα με το Θέατρο «Πράξη» της Μπέτυς Αρβανίτη. Διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής στην ΕΘΑΛ της Λεμεσού, στο Θεάτρο Σκάλα της Λάρνακας και στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.
30 – 9 – 1944
Οι ταγματασφαλίτες της Τρίπολης συνθηκολογούν και ο ΕΛΑΣ απελευθερώνει την πόλη.

30 – 9 – 1955
Έπειτα από αυτοκινητιστικό δυστύχημα αφήνει την τελευταία του πνοή ο ηθοποιός Τζέιμς Μπάιρον Ντιν (James Byron Dean,

Ίσως να μην ήταν ένα μεγάλο ταλέντο, υπήρξε, όμως, ένα αστέρι, που έγινε το σύμβολο της επαναστατημένης νεολαίας των ΗΠΑ στα μέσα της δεκαετίας του ’50
Ήταν ο «Επαναστάτης χωρίς αιτία», ο νεαρός «Γίγαντας» του Χόλιγουντ, που χάθηκε πρόωρα, πριν προλάβει να φθαρεί, ή να αποδείξει ότι πράγματι διέθετε κάποιο ταλέντο.
Ένας νέος άνδρας, όμορφος, που μονάχα η ομορφιά του τον έκανε να γίνει σταρ, ήταν ένας άνθρωπος μπερδεμένος, λίγες στιγμές ευτυχισμένος και τις περισσότερες δυστυχισμένος, που κάποτε επαναστατεί, κάποτε υποχωρεί και που, τελικά, τυφλώνεται από τους προβολείς της επιτυχίας.
Πηγή : ALT.GR
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Σαν σήμερα
Σαν Σήμερα 27 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 27 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 26 Σεπτέμβρη – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 26 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 25 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 25 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 24 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 24 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 23 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 23 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 22 Σεπτέμβρη – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 22 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 21 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 21 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 20 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 20 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 19 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 19 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 18 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 18 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 17 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 17 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 16 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 16 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 15 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 15 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 14 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 14 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 13 Σεπτέμβρη – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 13 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 12 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 12 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 11 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 11 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 10 Σεπτέμβριου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 10 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 9 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 9 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 8 Σεπτεμβρίου – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 8 Σεπτεμβρίου 2025 | 00:01
Posts navigation
Πηγή : ALT.GR
Κοινοποιήστε
Αφήστε μια απάντηση
Συνδεδεμένος ως George Panagoulis. Επεξεργαστείτε το προφίλ σας. Αποσύνδεση; Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *
Σχόλιο *
Πρόσφατα άρθρα
Kατηγορίες
© 2025 George Panagoulis
Κοινοποιήστε
Μία απάντηση στο “ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ”
George Panagoulisλέει:
Καλησπέρα .
….Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία . Μία ιστορία σύντομη μοναδική και μεγάλη .
Σαράντα τρία χρόνια συμπληρώνονται σαν σήμερα από το θάνατο του Μάνου Λοΐζου ,του μελωδού της ψυχής μας , του καλλιτέχνη που στο σύντομο διάβα του από τη ζωή προσέφερε μία μεγάλη σε ποιότητα δημιουργία , η οποία παραμένει ζωντανή και συνεπαίρνει με την ίδια δύναμη εδώ και χρόνια . Ποτέ δεν θα ξεχάσω τη σημαδιακή αυτή ημέρα πού συνέπεσαι με το ξεκίνημα του Φεστιβάλ της ΚΝΕ — “ΟΔΗΓΗΤΗ ” στο Περιστέρι και η πικρή είδηση του θανάτου του σκόρπισε απέραντη θλίψη σε όλους τους συντρόφους και όχι μόνο ,γιατί ο Μάνος ήταν αγαπητός στο λαό που τον αγάπησε και τον τραγούδησε .
Το έργο του ήταν φάρος οδηγός στη σημερινή καταιγίδα , της λαίλαπας της ασχήμιας και αυτό είναι περισσότερο πάρα ποτέ αναγκαία η υπενθύμιση στους νέους ότι υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται για ένα πολιτισμό ουσίας . Για ένα πολιτισμό ο οποίος συνδυάζει την ψυχαγωγία με αξίες και αρχές . Ο Μάνος Λοΐζος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και από μικρό παιδί άρχισε να ασχολείται με τη μουσική , παίρνοντας τα πρώτα ερεθίσματα από ένα μουσικό του δρόμου που έπαιζε βιολί και παράλληλα τραγουδούσε , ώσπου μία μέρα ο πατέρας του του αγόρασε ένα βιολί και άρχισε μαθήματα . Ο ερχομός του στην Αθήνα το 1955 συμπίπτει με την εμφάνιση του Μάνου Χατζιδάκη και την εμφάνιση των πρώτων τραγουδιών του σε δίσκους “χάρτινο το φεγγαράκι ” , λατέρνα κλπ τραγούδια που του έκαναν μεγάλη εντύπωση . Τα επόμενα χρόνια άρχισε να ανακαλύπτει το λαικό τραγούδι και το 1960 ανοίγει μία νέα εποχή , η εποχή του Μίκη Θεοδωράκη . Οι αγώνες του λαού ήταν πηγή έμπνευσης για το Μάνο και το τραγούδι του δρόμου του Λόρκα τον εμπναίει . Το μελοποιεί στις αρχές του 62 μς ερμηνευτή το Γιώργο Μούσιο . Το κλίμα της εποχής οι δημοκρατικοί αγώνες του 1964 – 65 δεν τον αφήνουν αδιάφορο και τα τραγούδια που γράφει εκείνη
την περίοδο είναι εμπνευσμένα από αυτούς . Ήταν η περίοδος που η μπουάτ γίνονταν τόπος συνάντησης των φοιτητών της γενιάς του του 114 και του 15% για την Παιδεία , οι οποίοι μαζί με τα τραγούδια του Μίκη τραγουδούν με πάθος τα τραγούδια του Μάνου : το δρόμο , τον Στρατιώτη , το Ακορντεόν , τον “Τρίτο Παγκόσμιο ” . Είναι τα τραγούδια που σημαδεύουν την πορεία του συνθέτη και του ανοίγουν το δρόμο για πλατιά αναγνώριση .
Με τον ερχομό της δικτατορίας και με τον κίνδυνο της σύλληψης να παραμονεύει ο Μάνος Λοΐζος επιλέγει την αυτοεξορία στην Αγγλία . Επιστρέφει όμως στις αρχές του 68 Μέσα στη καταχνιά της χούντας γράφει τραγούδια , που γίνονται επιτυχίες με ερμηνευτές κυρίως τους Γιώργο Νταλάρα και Γιάννη Καλατζή . Κυκλοφορεί τους δίσκους “Ο Σταθμός ” , “Θαλασσογραφίες ” σε στίχους Λ. Παπαδόπουλου . Στη συνέχεια γράφει τη μουσική για τη ταινία του Αλέξανδρου Δαμιανού Ευδοκία . Παράλληλα συνθέτει και πολλά κομμάτια που τα τραγουδά σε ” φιλικό κύκλο ” και δεν ακούγονται ” ποτέ έξω από τους τοίχους μιας κάμαρας” όπως ο ίδιος έλεγε . Ανάμεσά τους ο Τσε , ο μέρμηγκας, τα συρματοπλέγματα , το Μη με ρωτάς κλπ
Στη περίοδο 74 -76 ακολουθούν οι κύκλοι “Καλημέρα ήλιε ” , “Τα τραγούδια του δρόμου ” , ” Τα τραγούδιαμας ” τα τελευταία σε στίχους Φώντα Λάδη είναι λαϊκά , πολιτικά τραγούδια, με αναφορές σε καυτά κοινωνικά προβλήματα, σε απεργίες και αγώνες της εργατικής τάξης που ερμηνεύονται από το Γιώργο Νταλάρα . Ανάμεσά τους τα “Πάγωσε η τσιμινιέρα , το “Λιώνουν τα νιάτα μας ” , το “Δέντρο ” . Το1979 κυκλοφόρησαν τα “Τραγούδια της Χαρούλας ” , σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη και ερμηνεύτρια την ίδια . “Τίποτα δεν πάει χαμένο ” , ” Μες το πλήθος “, “Όλα σε θυμίζουν” κλπ . Ακολουθούν ο τελευταίος του δίσκος “Για μία μέρα ζωής ” και μετά το θάνατό του το ” Γράμμα στην αγαπημένη ” σε ποίηση του Ναζίμ Χικμέτ .
Στρατευμένος αγωνιστής ο Μάνος Λοΐζος και με το έργο του και τους αγώνες του πορεύτηκε με τα ιδανικά της εργατικής τάξης παλεύοντας για μια δίκαιη κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου απόάνθωπο .
Αυτή η ιδεολογική στράτευση του Μάνου Λοΐζου , η ευαισθησία του για τους αδικημένους , η αλληλεγγύη του στους αγωνιζόμενους για ένα κόσμο καλύτερο , βρίσκουν καλλιτεχνική έκφραση σε έργα όπως τα ” Νέγρικα ” σε ποίηση του Γιάννη Νεγροπόντη τα οποία παρουσιάστηκαν με ερμηνευτές τη Μαρία Φαραντούρη και τον Γιώργο Ζωγράφο αρχικά και στη συνέχεια και με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου στη θρυλική συναυλία της ΕΦΕΕ , στις 19 Απριλίου του 1967 . Τα τραγούδια αυτά που αναφέρονται στον αγώνα επιβίωσης των μαύρων της Αμερικής ,θα κυκλοφορήσουν σε δίσκο πολύ αργότερα , το 1975 καθώς είσαν στη μαύρη λίστα της δικτατορίας και είχαν απαγορευτεί , όπως εξάλλου και τα άλλα μέχρι τότε τραγούδια του
Αναμφίβολα ο Μάνος Λοΐζος υπήρξε μία από τις σημαντικότερες δυνάμεις του νεοελληνικού τραγουδιού , καταθέτοντας μουσική μεγάλης έμπνευσης και ταυτόχρονα οικεία και κοσμαγάπητη . Λάτρης του λυρισμού , όπως έχει πει ο Μίκης Θεοδωράκης , 《 ήταν μια πλαγιά πολύχρωμα λουλούδια που έλαμπαν , καθώς τα χτυπούσε ο ήλιος . Και θα λάμπουν για πάντα και πιό πολύ , όσο θα υπάρχει και θα λάμπει στον κόσμο αυτός ο μοναδικός ήλιος : Η καρδιά του ανθρώπου 》. Γεώργιος ΠαναγούληςΑπάντησηΑπό τον συντάκτη του άρθρου
Αφήστε μια απάντηση
Συνδεδεμένος ως George Panagoulis. Επεξεργαστείτε το προφίλ σας. Αποσύνδεση; Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *
Σχόλιο *
Πρόσφατα άρθρα
Kατηγορίες
© 2026 George Panagoulis
- Συντάκτης άρθρουΑπό τον/την George Panagoulis
- Ημ. δημοσίευσης1 Νοεμβρίου 2025
- 5 σχόλιαστο ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
ΝΟΕΜΒΡΗΣ
1 – 11 – 1864
Κυρώνονται η ιδρυτική Διακήρυξη και το Καταστατικό της Διεθνούς Ένωσης Εργατών (Α’ Διεθνής). Σκοπός της Διεθνούς ήταν να εκπληρώσει το ιστορικό καθήκον της συσπείρωσης των δυνάμεων του παγκόσμιου προλεταριάτου.
«Η Διεθνής», έγραφε ο Κ. Μαρξ, «ιδρύθηκε για να αντικαταστήσει τα διάφορα σοσιαλιστικά και μισοσοσιαλιστικά τμήματα με μια πραγματικά αγωνιστική οργάνωση της εργατικής τάξης». Τα καθήκοντα αυτά ήταν που προσδιόρισαν και το περιεχόμενο της ιδρυτικής Διακήρυξης και του Καταστατικού της Α’ Διεθνούς.
Η ιδρυτική Διακήρυξη, που ήταν και το πρόγραμμά της Διεθνούς και φέρει την καταλυτική σφραγίδα του Μαρξ, είναι ένα από τα σημαντικότερα ντοκουμέντα στην ιστορία του διεθνούς εργατικού κινήματος. Αναδεικνυόταν ως πρώτιστο καθήκον της εργατικής τάξης η κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη μέσα από το δυνάμωμα της ταξικής της οργάνωσης και του ιδεολογικού της εξοπλισμού.

Επίσης αναφερόταν στη βασική ανάγκη να έχουν οι εργάτες δική τους εξωτερική πολιτική στη βάση του προλεταριακού διεθνισμού. Άλλωστε, η ιδρυτική διακήρυξη κατέληγε με το σύνθημα του Κομμουνιστικού Μανιφέστου «Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε».
Αλλά και στο καταστατικό της Διεθνούς περιλαμβάνονταν σπουδαίες θέσεις, υποθήκες για την οργάνωση του εργατικού κινήματος, βάζοντας στο επίκεντρο το καθήκον της Διεθνούς να καθοδηγήσει την εργατική τάξη για την κοινωνική της απελευθέρωση. Η απελευθέρωση της εργατικής τάξης πρέπει να κατακτηθεί από την ίδια την εργατική τάξη, ανέφερε το προοίμιο του καταστατικού. Η Διεθνής Ένωση των Εργατών βασίστηκε στην αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Ανώτατο όργανο ήταν το ετήσιο συνέδριο.
Η Διεθνής καθοδήγησε άμεσα την εξέγερση του Παρισιού και συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, ωστόσο δεν μπόρεσε να γίνει η οργάνωση που θα καθοδηγούσε αποτελεσματικά την επαναστατική πάλη της εργατικής τάξης, κυρίως επειδή στις γραμμές της υπήρχαν μικροαστικά και αναρχικά ρεύματα που ασκούσαν επίδραση. Η σφοδρή διαπάλη, με επικεφαλής τους Μαρξ – Ένγκελς, για το ξεκαθάρισμα των γραμμών του επαναστατικού κινήματος από αυτές, τις τελικά αντεπαναστατικές επιρροές, είναι μια ακόμα μεγάλη υπηρεσία προς το εργατικό κίνημα.
Η Α’ Διεθνής έπαψε να υπάρχει τυπικά το 1876, έχοντας εκπληρώσει το έργο της στις ιστορικές συνθήκες στις οποίες έδρασε.
1 – 11 – 1923
Γεννιέται η Ισπανίδα οπερατική λυρική σοπράνο και σολίστ Βικτόρια ντελς Άγγελς, επίσης Βικτόρια ντε λος Άνχελες (Victoria de los Ángeles López García).

Η καριέρα της ξεκίνησε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και κορυφώθηκε στα χρόνια από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1960.
Ανήκε σε μια γενιά υψιφώνων γεννημένων κατά το μεσοπόλεμο (Μαρία Κάλλας, Τζόαν Σάδερλαντ κ.ά.) που συντέλεσαν τα μέγιστα στην αναβίωση του μπελ κάντο στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες.
1 – 11 – 1931
Δημοσιεύεται στον Ριζοσπάστη (στα φύλλα 1-3/11/1931) Έκκληση της ΕΕ της Κομμουνιστικής Διεθνούς για τη λύση της εσωκομματικής διαπάλης στο ΚΚΕ.


Με παρέμβασή της, επίσης, αντικαθίσταται το ΠΓ της ΚΕ. Νέος Γραμματέας ορίζεται ο Ν. Ζαχαριάδης.

1 – 11 – 1939
Η 5η Σύνοδος του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ (1-2/11/1939) αποφασίζει την εισδοχή της Δυτικής Ουκρανίας και της Δυτικής Λευκορωσίας (περιοχές που είχε αποσπάσει η Πολωνία την περίοδο της ιμπεριαλιστικής επέμβασης κατά της επανάστασης) στην ΕΣΣΔ και την ενσωμάτωσή τους στις Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες της Ουκρανίας και Λευκορωσίας αντίστοιχα.
1944
Δύο μέρες μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον ΕΛΑΣ, βρετανικά στρατεύματα εισέρχονται στην πόλη.

Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
2 – 11 – 1906
Γεννιέται ο Ιταλός σκηνοθέτης και σεναριογράφος Λουκίνο Βισκόντι (Luchino Visconti di Modrone). Προερχόταν από αριστοκρατική οικογένεια του Μιλάνου.

Νεαρός ήδη, ανακαλύπτει τη μουσική και το θέατρο. Η γνωριμία του με τον Γάλλο σκηνοθέτη Ζαν Ρενουάρ στο Παρίσι, το 1935, οι ταινίες των Σοβιετικών Πουντόβκιν και Αϊζενστάιν και η απαγόρευση από τη φασιστική λογοκρισία να πραγματοποιήσει την πρώτη του κινηματογραφική δουλιά, καθόρισαν τη μετέπειτα ιδεολογική του στράτευση στην υπόθεση του κομμουνισμού και της επανάστασης.
Με την ταινία «Ossessione», μεταφορά του μυθιστορήματος του Τζέιμς Κέιν «Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές» (1942), ο Βισκόντι εγκαινιάζει τη γέννηση και την πορεία του ιταλικού νεορεαλιστικού κινηματογράφου και επιδρά στην εξέλιξη της κινηματογραφικής τέχνης, σε παγκόσμιο επίπεδο.

Παρά την αντίδραση της κατεστημένης κριτικής, που οδήγησε αργότερα στην καταστροφή του αρνητικού, η ταινία είχε πλατιά απήχηση. Ακολουθεί το μικρό ντοκιμαντέρ «Μέρες δόξης» (1945), όπου καταγράφεται η δίκη και η εκτέλεση των φασιστών Καρούζο και Κοχ.
Τρία χρόνια μετά, γυρίζει, με χρήματα του ΚΚΙ, την ταινία «Η γη τρέμει» (επεισόδιο της θάλασσας), ένα οδοιπορικό στο φτωχό σικελικό νότο και το πρώτο και το τελευταίο επεισόδιο μιας τριλογίας που δεν ολοκλήρωσε. Με την ταινία «Μπελίσιμα» (1951), ο σκηνοθέτης επιχειρεί να καταδείξει την απατηλότητα των μικροαστικών ονείρων. Άλλα έργα του είναι το «Εμείς οι γυναίκες» (1953) με την Αννα Μανιάνι, «Σένσο», «Οι λευκές νύχτες» (1957) του Ντοστογιέφσκι, «Ο Ρόκο και τα αδέλφια του» (1960), «Η εργασία» (1962), «Γατόπαρδος» (1963 -σκιαγραφεί την ηττημένη αριστοκρατία και την ανερχόμενη αστική τάξη- κερδίζει το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών), «Τα μακρινά αστέρια της Άρκτου», «Η καμένη μάγισσα» (1966), «Ο ξένος» (1967 -μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Καμύ), «Οι καταραμένοι» (1968), «Θάνατος στη Βενετία» (1971) «Λούντβιχ ή το λυκόφως των θεών», «Η γοητεία της αμαρτίας» (1974) και «Ο αθώος».

2 – 11 – 1911
Γεννιέται ο μεγάλος ποιητής Οδυσσέας Ελύτης (πραγματικό όνομα Οδυσσέας Αλεπουδέλης), που το 1979 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Με το «Άξιον Εστί» αγκάλιασε τη διαχρονική πορεία της Ελλάδας χωρίς να πέφτει στην παγίδα της «απόδειξης» της «ανωτερότητας» των Ελλήνων, είναι το ποίημα – πηγή που εξακολουθεί να δροσίζει τα χείλη της η ελληνική συνείδηση.
Γεμάτη φως η ποίησή του θα δημιουργηθεί με τη χρήση και τη δημιουργική ανάπλαση 8.000 λέξεων, ένα επιπλέον δώρο του ποιητή στον πολιτισμό μας.
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης αλλά η καταγωγή του ήταν από τη Μυτιλήνη. Σε πολύ μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Η ποίηση αρχίζει να τον ενδιαφέρει διαβάζοντας Καβάφη και Κάλβο, ενώ την ίδια εποχή (1927) στρέφεται προς τον υπερρεαλισμό. Το 1930 εγγράφεται στη Νομική Σχολή, το 1934 γνωρίστηκε με τον ποιητή Ι. Σαραντάρη που τον ενθάρρυνε στις ποιητικές του προσπάθειες, εκείνος όμως που τον επηρέασε αποφασιστικά ήταν ο Ανδρέας Εμπειρίκος, με τον οποίο γνωρίστηκε το 1935. Το Νοέμβρη του 1935 δημοσιεύτηκαν, στα «Νέα Γράμματα», τα πρώτα ποιήματα του Ελύτη που καθιέρωσε τότε και το ψευδώνυμό του.
Το 1939 τυπώνει την πρώτη του ποιητική συλλογή «Προσανατολισμοί». Με την έναρξη του πολέμου βρίσκεται στο μέτωπο ως ανθυπολοχαγός στο 1ο Σύνταγμα Πεζικού, όπου κινδύνευσε να πεθάνει από κοιλιακό τύφο.
Το 1943 κυκλοφόρησε «Ο Ήλιος ο Πρώτος», ενώ από το 1945 συνεργάζεται με το περιοδικό «Τετράδιο» όπου και πρωτοπαρουσίασε το «Άσμα Ηρωικό και Πένθιμο για τον χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας». Το 1948 ταξιδεύει στην Ελβετία, και εν συνεχεία στο Παρίσι, όπου παρακολουθεί μαθήματα φιλοσοφίας στη Σορβόνη. Το 1951 αρχίζει τη σύνθεση του «Αξιον Εστί» (Α’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1960).

Το 1964 στον κινηματογράφο «Ρεξ» θα εκτελεστεί για πρώτη φορά το «Άξιον Εστί» μελοποιημένο από τον Μίκη Θεοδωράκη. Το 1967 ο Ελύτης καταφεύγει στη Γαλλία. Στις 10 Δεκέμβρη 1979 του απονεμήθηκε το Νομπέλ Λογοτεχνίας.
Ο Οδυσσέας Ελύτης πέθανε στις 18 Μάρτη 1996 στο σπίτι του στην Αθήνα, ενώ τα έργα «Εκ του πλησίον» και «2×7ε» δημοσιεύτηκαν μετά το θάνατό του. Για εκείνον ο θάνατος δεν ήταν παρά ακόμη ένα ταξίδι: «Είπα θα φύγω. Τώρα. Μ’ ό,τι να ‘ναι: τον σάκο μου τον ταξιδιωτικό στον ώμο, στην τσέπη μου έναν οδηγό, τη φωτογραφική στο χέρι. Βαθιά στο χώμα και βαθιά στο σώμα θα πάω να βρω ποιος είμαι. Τι δίνω, τι μου δίνουν και περισσεύει το άδικο».

2 – 11 – 1950
Πεθαίνει ο Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας, κριτικός και δραματουργός Τζορτζ Μπέρναρντ Σο (George Bernard Shaw -βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, 1925).

Το 1876 μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου έγραφε τακτικά, αλλά αγωνίστηκε πολύ για να ανταπεξέρχεται οικονομικά. Το 1895 έγινε κριτικός θεάτρου για το περιοδικό «Saturday Review» και άρχισε να γράφει δικά του δρώμενα. Το έργο του «Pygmalion» μεταφέρθηκε αργότερα δύο φορές σε κινηματογραφική αίθουσα, ενώ το σενάριο που έγραψε για την πρώτη του έκδοση κέρδισε ένα Όσκαρ.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, έγραψε περισσότερα από 60 έργα και κέρδισε πολλά άλλα βραβεία, μεταξύ των οποίων και το βραβείο Νόμπελ το 1925
2 – 11 – 1960
Πεθαίνει ο συνθέτης, πιανίστας και διευθυντής ορχήστρας Δημήτρης Μητρόπουλος. Ηταν από τους λίγους μουσικούς, που μπορούσαν να παίζουν πιάνο, διευθύνοντας ταυτόχρονα την ορχήστρα.
Ίσως ο μοναδικός που έπαιζε και, ταυτόχρονα, διηύθυνε τόσο δύσκολα έργα, όπως το «3ο Κοντσέρτο για πιάνο» του Προκόφιεφ, ερμηνεία που σήμανε και την απαρχή της λαμπρής διεθνούς πορείας του. Το ρεπερτόριό του υπήρξε ευρύτατο, ενώ σε πάνω από ογδόντα ανέρχονται τα έργα που παρουσίασε σε πρώτη εκτέλεση. Ανάμεσά τους, συνθέσεις των Χίντεμιτ, Μπάρμπερ, Γκουλντ, Κόπλαντ, Κρένεκ, Καλομοίρη, Σκαλκώτα, Πετρίδη, Σισιλιάνου κ.ά. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμβολή του στην καθιέρωση του Μάλερ, σε Αμερική και Ευρώπη, καθώς υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους μεγάλους ερμηνευτές του έργου του συνθέτη.
Η φήμη του τον φέρνει το 1936 στην Αμερική, στο πόντιουμ της Συμφωνικής της Βοστόνης. Η μεγάλη επιτυχία τον οδηγεί το 1938 στη θέση του μόνιμου μαέστρου της Συμφωνικής Ορχήστρας της Μινεάπολης, όπου παρέμεινε έως το 1949, αναδεικνύοντάς τη ως μια από τις καλύτερες αμερικανικές ορχήστρες. Παράλληλα, εμφανίζεται με πολλές άλλες μεγάλες ορχήστρες των ΗΠΑ. Στις 18/3/1949 διηύθυνε την τελευταία συναυλία του με τη Συμφωνική της Μινεάπολης. Ηδη, το FBI είχε ανοίξει φάκελο για τον μαέστρο, ο οποίος συχνά αναφερόταν με θερμά σχόλια στα επιτεύγματα της Σοβιετικής Ενωσης και στον αγώνα της ν’ ανεβάσει το πολιτιστικό επίπεδο των λαών της. Παράλληλα, με τις απόψεις του για την ιδεολογία της αισθητικής στη Σοβιετική Ενωση, ο Δημήτρης Μητρόπουλος κατέκρινε την ανάμειξη των ΗΠΑ στον ελληνικό εμφύλιο, ενώ πρόσαπτε και έλλειμμα μουσικής παιδείας σε όσους αρνούνταν να ακούσουν τους σύγχρονους συνθέτες. Επιπλέον, το FBI είχε αρχίσει να ερευνά τις εκτός σκηνής δραστηριότητες του μαέστρου, πίσω από τον οποίο άρχισε να υψώνεται η σκιά του γερουσιαστή Μακάρθι.
Αξίζει να αναφέρουμε τις εντυπώσεις του από το ταξίδι που πραγματοποίησε στην ΕΣΣΔ, μετά από πρόσκληση των Σοβιετικών μουσικών οργανώσεων, το 1934.
«Αν θα με ρωτήσετε πού θα προτιμούσα να εργάζομαι σαν καλλιτέχνης μουσικός, σας λέω απερίφραστα: Χίλιες φορές στη Ρωσία. Πρόκειται για ένα φαινόμενο ομαδικής καλλιτεχνικής ανόδου ενός λαού που θεωρούνταν ίσαμε προχθές μισοπολιτισμένος και κατάλληλος μόνο για βούρδουλα».

Και στην ερώτηση για το ποια είναι η πρώτη εντύπωση που αποκόμισε από τη νεαρή τότε ΕΣΣΔ, αναφέρει τα παρακάτω:
«…Πλήθος εργάτες, απλά ντυμένοι, με ύφος γελαστό και ανέγνοιαστο. Είναι αυτό το ίδιο το κοινό που ‘χει τη δίψα για το θέατρο και τη μάθηση. Μόλις πέρασα μερικές μέρες μέσα σ’ αυτό τον κόσμο άρχισα να νιώθω πως αυτή η μάζα κρύβει μέσα της πολλά μυστικά και γίνεται από μέρα σε μέρα πιο ενδιαφέρουσα. Μου ‘χε φύγει η πρώτη εντύπωση της οπτικής αντίθεσης Μόντε Κάρλο και Πλατείας του Σταθμού της Μόσχας. Στη Μόσχα έπαιξα σε τρία Κοντσέρτα ως διευθυντής και ως πιανίστας σε κλασική ρωσική και δική μου μουσική. Στο Λένινγκραντ έπαιξα κλασική και νέα σοβιετική μουσική με αρκετά μεγάλη επιτυχία. Οι νέοι καλλιτέχνες είναι αρκετά ανώτεροι από πολλούς μεγάλους καλλιτέχνες της Ευρώπης (…) Το ενδιαφέρον των εργατών για την τέχνη, το θέατρο, τον κινηματογράφο είναι ανεπτυγμένο περισσότερο από όλες τις χώρες. Το θέατρο και οι κινηματογράφοι είναι γεμάτοι κάθε βράδυ. Το κράτος ενδιαφέρεται, μπορεί να ειπεί, εξ ίσου για την κατασκευή ενός εργοστασίου με την ανύψωση του καλλιτεχνικού επιπέδου του κόσμου (…) Οι ορχήστρες και οι θίασοι κατεβαίνουν στα εργοστάσια και παίζουν από τις 2-4, οι δε εργάτες παρακολουθούν με μεγάλο ενδιαφέρον, ιδίως θέατρο».
(Απόσπασμα από το βιβλίο «Τι είδαμε στη Σοβιετική Ένωση – Αναμνήσεις – Εντυπώσεις», εκδ. «Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις», 1968, σελ. 68 – 69).
Άφησε την τελευταία του πνοή, μετά από καρδιακή προσβολή, στο πόντιουμ της Σκάλας του Μιλάνου, διευθύνοντας την Τρίτη Συμφωνία του Γκούσταβ Μάλερ. Ήταν η τελευταία πράξη μιας δημιουργικής ζωής απόλυτα δοσμένης στη μουσική, την οποία υπηρέτησε εξαντλητικά και μέχρι τέλους με απίστευτο πάθος, διευθύνοντας πάνω από 2.000 συναυλίες, τις περισσότερες χωρίς χρήση μπαγκέτας.
2 – 11 – 1975
Δολοφονείται ο Ιταλός σκηνοθέτης Πιέρ Πάολο Παζολίνι (Pier Paolo Pasolini). Ανέπτυξε ένα έργο που εκτείνεται σε όλους τους τομείς της σύγχρονης διανόησης: Ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος, σεναριογράφος, σκηνοθέτης και ενίοτε ηθοποιός, άφησε την προσωπικότητά του, που διαμορφώθηκε από πολλούς γεννήτορες και πολλές πηγές, να πλανηθεί σε όλο το εύρος του ανθρώπινου λόγου.

Στη διαμόρφωση του σκηνοθετικού του έργου έπαιξε καθοριστικό ρόλο το γεγονός ότι προερχόταν από τη λογοτεχνία και το θεωρητικό λόγο. Το έργο του είναι μια ισορροπία στο τεντωμένο σχοινί ανάμεσα στην ακριβολογία και το μυστικισμό, ανάμεσα στον επικαθορισμό και την παρόρμηση, ανάμεσα στη λογική και το πάθος.
Γεννημένος και διαμορφωνόμενος κοινωνικά σε μια εποχή θυελλών, πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών, ο Παζολίνι φθάρηκε σε πολλές μάχες για την πολιτική, την ηθική και την αισθητική, ζώντας μια ζωή σύντομη αλλά γεμάτη, εξαιτίας αυτών ακριβώς των μαχών. Η προσωπική του πορεία ήταν γεμάτη ιδιαιτερότητες, πάρα πολλές φορές οδυνηρές για τον ίδιο, όμως αυτές οι ιδιαιτερότητες υπήρξαν ουσιαστικά παροδικές σε προσωπικό επίπεδο.

Η αντανάκλασή τους στο έργο του, εντάχθηκε σε μια πολύ σοβαρότερη διαδικασία, καθώς από την πρώτη στιγμή το ενδιαφέρον του τράβηξαν όλοι εκείνοι οι ξεριζωμένοι που επιβίωναν στον περιθώριο της κοινωνικής «ανάπτυξης», όλοι εκείνοι που η «επίσημη» κοινωνία καταδίωκε σφοδρά, με σκοπό την τελική εξόντωσή τους.
https://youtube.com/watch?v=LEmjay5LcUA%3Ffeature%3Doembed
Ο Παζολίνι παρ’ όλη τη φαινομενικά μοναχική πορεία του, υπήρξε ένας άνθρωπος που επιζητούσε το διάλογο, κυρίως με εκείνους που ήθελε να διαπλάσει και να τους απαλλάξει από προκαταλήψεις, η αυτονομία του ως προσωπικότητα και έργο δεν ήταν προκλητική, καθώς ο ίδιος δεν αντιλαμβανόταν τον εαυτό του ως περιθωριακό ή ως «καταραμένο» που επρόκειτο να «δικαιωθεί» μετά θάνατον. Μας άφησε ταινίες και κείμενα – ποιήματα και πεζά – που σίγουρα βάζουν τον θεατή και τον αναγνώστη σε διαδικασία σκέψης, γεγονός σημαντικότατο, και ταυτόχρονα πράγμα εξίσου σημαντικό μετουσιώθηκαν σε πολλαπλές κατευθύνσεις. Ήταν ο σκηνοθέτης του «Ακατόνε», της «Μάμα Ρόμα», του «Θεωρήματος», της «Μήδειας» και του «Δεκαήμερου».
2 – 11 – 1977
Έντονη νεροποντή σε συνδυασμό με τα ανύπαρκτα αντιπλημμυρικά έργα στην Αττική, έχει ως αποτέλεσμα 22 νεκρούς, εκτεταμένης διάρκειας συσκότιση και ανυπολόγιστες ζημιές στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας. 17 νεκροί και εκτεταμένες ζημίες και στον Πειραιά.

2 – 11 – 1978
Επιστρέφουν στη Γη, μετά από 139 μέρες και 14 ώρες στο Διάστημα, οι δύο Σοβιετικοί κοσμοναύτες του διαστημικού σταθμού «Σαλιούτ 6».

Πηγή : ALT.GR
3 – 11 – 1801
Γεννιέται ο Ιταλός συνθέτης Βιντσέντζο Μπελίνι (Vincenzo Salvatore Carmelo Francesco Bellini). Αντιπροσωπεύει τον ρομαντισμό και την ελεγειακή μορφή του ιταλικού μελοδράματος.

Είχε επιβληθεί περισσότερο για τη φυσικότητα της μουσικής του σύνθεσης, που τόσο θαύμαζε ο Βάγκνερ και που φαίνεται να είχε υποστεί την επίδρασή της τουλάχιστον στα νεότερα έργα του.
3 – 11 – 1869
Πεθαίνει ο ποιητής Ανδρέας Κάλβος. Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο, όταν τα Επτάνησα ήταν ακόμη υπό την κυριαρχία των Ενετών. Το 1811 ο Κάλβος γράφει στα ιταλικά ύμνο για τον Ναπολέοντα, τον οποίο θα αποκηρύξει το 1814. Το φθινόπωρο του 1812, ο Κάλβος βρίσκεται στη Φλωρεντία και εκεί γνωρίζεται με το συμπατριώτη του, Ούγο Φώσκολο, έναν από τους σημαντικότερους ιταλόφωνους ποιητές. Κοντά του ο Κάλβος βελτίωσε την παιδεία του. Με τον Φώσκολο θα βρεθεί διαδοχικά στη Ζυρίχη και στο Λονδίνο, όπου θα έρθει σε επαφή με τους Ιταλούς επαναστάτες καρμπονάρους, για να επιστρέψει μόνος στη Φλωρεντία. Εδώ, αναπτύσσει επαναστατική δράση και αναγκάζεται από τις αρχές να φύγει.

Επόμενος προορισμός του η Γενεύη. Εκεί εργάζεται ως καθηγητής ξένων γλωσσών, ενώ παράλληλα τον απασχολεί η έκδοση ενός χειρόγραφου της Ιλιάδας, που όμως δεν πραγματοποιείται. Συγκλονισμένος και συνεπαρμένος από το ξέσπασμα της επανάστασης, εκδίδει το 1824 στη Γενεύη τη Λύρα, συλλογή 10 ωδών. Οι ωδές του σχεδόν αμέσως μεταφράζονται στα γαλλικά και βρίσκουν ευμενή υποδοχή. Στις αρχές του 1825 ο Κάλβος μεταβαίνει στο Παρίσι, όπου ένα χρόνο αργότερα δημοσιεύει ακόμη δέκα ωδές σε δίγλωσση έκδοση, με οικονομική ενίσχυση των φιλελλήνων, τις Νέες ωδές
Μετά από ένα σύντομο πέρασμα στο Ναύπλιο το 1826 αναχωρεί για την Κέρκυρα. Μέχρι το 1827 διδάσκει στην Ιόνιο Ακαδημία. Το 1841 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του Κερκυραϊκού Γυμνασίου, παραιτείται όμως στο τέλος του χρόνου.
Τον Νοέμβριο του 1852 ο Κάλβος αφήνει την Κέρκυρα και επιστρέφει στην Αγγλία. Ένα χρόνο αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1853 παντρεύεται με τη Charlotte Wadams, στο παρθεναγωγείο της οποίας στο Λάουθ θα διδάσκει μέχρι το τέλος της ζωής του.
3 – 11 – 1918
Ξεκινά τις εργασίες του στον Πειραιά το 1ο πανελλαδικό πανεργατικό συνέδριο, ιδρυτικό, της ΓΣΕΕ (3-10/11/1918). Σε αυτό παίρνουν μέρος 180 αντιπρόσωποι που εκπροσωπούν 214 εργατικά σωματεία με 60.000 οργανωμένα μέλη.

Το αστικό κράτος επενέβη με διάφορους τρόπους στη διαδικασία ενοποίησης του κατακερματισμένου συνδικαλιστικού κινήματος προκειμένου να ελέγξει το βαθμό αυτονομίας και την ιδεολογικοπολιτική του ταυτότητα. Η βενιζελική – ρεφορμιστική πλειοψηφία που αναδείχθηκε στη νεοεκλεγείσα Διοίκηση της ΓΣΕΕ φάνηκε μάλιστα προς στιγμή να δικαιώνει τις προσδοκίες του. Ακολούθως, ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Ε. Ρεπούλης ενημέρωνε σε τηλεγράφημά του τον Ε. Βενιζέλο: «Πανεργατικόν Συνέδριον απέβη σύμφωνα ενεργείας ημών. Πνεύμα αντισοσιαλιστικόν!»
Ωστόσο, η διακριτή, «συμπαγής και πειθαρχημένη» παρουσία των σοσιαλιστών, τους επέτρεψε να αφήσουν τη σφραγίδα τους σε μια σειρά κομβικά ζητήματα, όπως π.χ. η υιοθέτηση της αρχής της πάλης των τάξεων. Οι δύο γραμμές στο συνδικαλιστικό κίνημα είχαν ήδη διαμορφωθεί και λάβει θέσεις μάχης.
3 – 11 – 1954
Πεθαίνει ο Γάλλος ζωγράφος και γλύπτης Ανρί Ματίς (Henri Émile Benoît Matisse). Θεωρείται ιδρυτής του καλλιτεχνικού κινήματος του φωβισμού καθώς και μία από τις σημαντικότερες μορφές της μοντέρνας τέχνης.

Σπούδασε νομικά στο Παρίσι όπου μετακόμισε το 1887 και αφού απέκτησε την δικηγορική άδεια εργάστηκε για ένα διάστημα ως συμβολαιογράφος στην γενέτειρά του. Το 1891 προσβλήθηκε από ασθένεια και κατά το στάδιο της ανάρρωσής του ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη ζωγραφική. Την ίδια χρονιά επιστρέφει στο Παρίσι όπου σπουδάζει στην ακαδημία τεχνών Julian, μαθητής του Οντιλόν Ρεντόν (Odilon Redon) και του Γκυστάβ Μορώ.

Ο Ματίς παράγει τους πρώτους του πίνακες επηρεασμένος από τα έργα των Σεζάν, Γκωγκέν, βαν Γκογκ, αλλά και από την παραδοσιακή ιαπωνική τέχνη. Η μεθοδολογία του περιλαμβάνει, σύμφωνα με τον ίδιο, αρχικά την ανεξάρτητη επεξεργασία επιμέρους στοιχείων του πίνακα και στο τελικό μόνο στάδιο την ανάμιξή τους για την παραγωγή της τελικής σύνθεσης. Η τεχνοτροπία του Ματίς είναι αυτή που χαρακτηρίζει το κίνημα των φωβιστών. Η θεματολογία του ήταν διανθισμένη συνήθως με έντονα, φωτεινά χρώματα και αποτελείται κυρίως από προσωπογραφίες, εσωτερικούς χώρους και θέματα νεκρής φύσης.

Η πρώτη ομαδική έκθεση στην οποία συμμετείχε πραγματοποιήθηκε το 1901 ενώ η πρώτη ατομική του έκθεση πραγματοποιήθηκε το 1904. Τα επόμενα χρόνια ταξιδεύει σε πολλές πόλεις της Ευρώπης. Την περίοδο 1908-1912 εκθέτει επίσης πολλά έργα του σε Μόσχα, Βερολίνο, Μόναχο και Λονδίνο.

Αν και το κίνημα των φωβιστών, του οποίου αποτελεί ηγετική μορφή, χάνει την αίγλη του μετά από το 1906, ο ίδιος ο Ματίς γνωρίζει σημαντική καλλιτεχνική αναγνώριση με τα έργα που παράγει την περίοδο 1906-1917 τα οποία ξεφεύγουν από τα όρια του φωβισμού.

Ο Ματίς συνδέθηκε φιλικά με τον Πάμπλο Πικάσο αν και μεταξύ τους υπήρχε πάντα και το στοιχείο του ανταγωνισμού.

Από το 1917 μέχρι την ημερομηνία του θανάτου του, ο Ματίς έζησε στην πόλη Σιμιέ (Cimiez), σημερινό προάστιο της Νίκαιας (Nice). Το 1941 διαγνώστηκε πως πάσχει από καρκίνο και ένα μέρος των τελευταίων χρόνων της ζωής του αναγκάστηκε να το περάσει σε αναπηρική καρέκλα. Παρά το γεγονός αυτό, δεν εγκατέλειψε το έργο του, αντιθέτως ασχολήθηκε ενεργά με την τεχνική του κολάζ, μέσω της οποίας κατάφερε να παραγάγει μερικά από τα ιδιαίτερα αναγνωρίσιμα σήμερα έργα του.

3 – 11 – 1957
Εκτοξεύεται στο Διάστημα ο «Σπούτνικ 2», με επιβάτη τη σκυλίτσα Λάικα.

3 – 11 – 1963
Βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα. Πρώτο κόμμα έρχεται η Ένωση Κέντρου με 42,4%. Η ΕΔΑ λαμβάνει το 14,34%. Ο Γ. Παπανδρέου μη μπορώντας να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση (και παρά την προθυμοποίηση της ΕΔΑ να τον στηρίξει) κηρύσσει νέες εκλογές.
3 – 11 – 1964
Η Γαλλία ζητά την πολιτική ένωση της ΕΟΚ και τη χάραξη κοινής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης», ο στρατηγός Ντε Γκολ εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο αποχώρησης από το ΝΑΤΟ.
Πηγή : ALT.GR
4 – 11 – 1783
Η 36η Συμφωνία του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ κάνει πρεμιέρα στο Λιντς της Αυστρίας.
4 – 11 – 1828
Οι Μεγάλες Δυνάμεις (Βρετανίας, Γαλλία και Ρωσία) υπογράφουν το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, το οποίο όριζε πως «Η Πελοπόννησος, αι παρακείμεναι νήσοι και αι κοινώς καλούμεναι Κυκλάδες, να τεθώσιν υπό την προσωρινήν εγγύησιν των τριών Αυλών, έως ότου να αποφασισθή οριστικώς η τύχη της Ελλάδος με την συγκατάθεσιν της Πύλης, χωρίς να εννοούν ότι με τούτο να προαποφασίσουν εις το παραμικρόν το περί των οριστικών ορίων της Ελλάδος ζήτημα…».
4 – 11 – 1847
Πεθαίνει ο Γερμανός συνθέτης, πιανίστας, οργανίστας και διευθυντής ορχήστρας της πρώιμης ρομαντικής περιόδου, Φέλιξ Μέντελσον Μπαρτόλντι (Jakob Ludwig Felix Mendelssohn Bartholdy).

Ο Μέντελσον έγραψε συμφωνίες, κοντσέρτα, ορατόρια και μουσική δωματίου, ιδιαίτερα για το πιάνο.
Στα πιο γνωστά έργα του περιλαμβάνονται η εισαγωγή και προγραμματική μουσική για το «Όνειρο Θερινής Νυκτός» (γνωστό και ως «γαμήλιο εμβατήριο»), η «Ιταλική Συμφωνία», η «Σκωτική Συμφωνία», η εισαγωγή «Εβρίδες», το «Κοντσέρτο για βιολί» και το «Οκτέτο εγχόρδων». Τα «Τραγούδια Χωρίς Λόγια» είναι οι πιο διάσημες συνθέσεις του για σόλο πιάνο.
4 – 11 – 1970
Ο Σαλβαδόρ Αλιέντε ορκίζεται Πρόεδρος της Χιλής, ως επικεφαλής ενός συνασπισμού («Λαϊκή Ενότητα»), στον οποίο μετείχαν το ΚΚ Χιλής, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Ριζοσπαστικό Κόμμα, η Κίνηση Ενωμένης Λαϊκής Δράσης, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και η Ανεξάρτητη Λαϊκή Δράση. Στις 11/9/1973 η ντόπια ολιγαρχία – σε συνεργασία με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό – οργάνωσε στρατιωτικό πραξικόπημα με επικεφαλής τον Αουγκούστο Πινοσέτ. Ο Αλιέντε δολοφονήθηκε, ενώ χιλιάδες κομμουνιστές και άλλοι έπεσαν επίσης θύματα άγριου διωγμού.

Η περίοδος διακυβέρνησης από την κυβέρνηση Αλιέντε, αλλά και τα όσα ακολούθησαν αποτελούν πραγματικό μάθημα Ιστορίας, τόσο για τις κινήσεις, τη δράση των προοδευτικών και επαναστατικών δυνάμεων, την κινητικότητα των μαζών που κορυφώθηκε, αλλά και την ένταση της πάλης από την ολιγαρχία και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ωστόσο ανέδειξε και τις αυταπάτες περί «μεταβατικών κυβερνήσεων» και «ειρηνικού κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό», φορέας των οποίων ήταν το ΚΚ Χιλής και φυσικά ο Πρόεδρος Αλιέντε.
4 – 11 – 2021
Ο μεγαλειώδης απεργιακός αγώνας των εργαζομένων στην COSCO στο λιμάνι του Πειραιά, κατέγραψε μια πρώτη μεγάλη νίκη, μια κατάκτηση που μετράει για ολόκληρη την εργατική τάξη. Οι λιμενεργάτες με την οργανωμένη πάλη τους και μπροστάρη το Σωματείο τους, την ΕΝΕΔΕΠ, έσπασαν την εργοδοτική αδιαλλαξία, επιβάλλοντας τα περισσότερα από τα ζωτικά τους αιτήματα.
Η εταιρεία έστειλε γραπτή επιστολή στο σωματείο και σε όλους τους αρμόδιους με την οποία δεσμεύεται ότι αποδέχεται την αύξηση των εργατικών ομάδων (πόστες), την κατάργηση των κόντρα βαρδιών και τη σύσταση Επιτροπής Υγιεινής και Ασφάλειας για τον έλεγχο, την εφαρμογή και την τήρηση των μέτρων προστασίας των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς.
Η ανακοίνωση της νικηφόρας εξέλιξης του απεργιακού αγώνα ανακοινώθηκε στα συλλαλητήρια της Αθήνας και του Πειραιά που διοργάνωσαν Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες και Συνδικάτα την Πέμπτη 4 Νοέμβρη.
«Αποτελεί μία τεράστια νίκη για όλους μας για όλους σας, που όλες αυτές τις μέρες ήσασταν δίπλα μας» τόνισε ο Μάρκος Μπεκρής πρόεδρος του Σωματείου ΕΝΕΔΕΠ ανακοινώνοντας την εξέλιξη από το συλλαλητήριο του Πειραιά. «Τώρα συνεχίζουμε για τη μετατροπή όλων των συμβάσεων σε πλήρους απασχόλησης και υπογραφή ΣΣΕ. Οι εργαζόμενοι στο λιμάνι είναι ήδη νικητές! Συνεχίζουμε και κλιμακώνουμε» πρόσθεσε για να ξεσπάσει το συγκεντρωμένο πλήθος σε απανωτά συνθήματα, με τα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, όχι τα κέρδη του κεφαλαιοκράτη» και «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» να αντηχούν σε όλο το κέντρο του Πειραιά, και σε ασταμάτητα χειροκροτήματα.
Μετά από εφτά μέρες απεργία, οι εργαζόμενοι κατόρθωσαν να μη συγκαλυφθεί το εργοδοτικό έγκλημα και ο τραγικός θάνατος του Δ.Δαγκλή εν ώρα εργασίας. Έκαναν γνωστό σε όλους τι πραγματικά συμβαίνει στον υποτιθέμενο «παράδεισο» της COSCO, με την εντατικοποίηση και τις κόντρα βάρδιες, τα 12ωρα, τα ελλιπή μέτρα ασφαλείας, με την ομηρία των εργολαβικών εργαζομένων. Αναγνωρίστηκε και κατοχυρώθηκε το Σωματείο, η ΕΝΕΔΕΠ, που είναι όπλο στα χέρια των εργαζομένων μέσα στο λιμάνι.
Εκφράστηκε πλατύ κύμα αλληλεγγύης από εργαζόμενους και σωματεία από όλη την Ελλάδα και από πολλές άλλες χώρες στέλνοντας το μήνυμα «Ο αγώνας σας είναι και δικός μας αγώνας».
Οι λιμενεργάτες παραμένουν σε αγωνιστική επιφυλακή για να εφαρμοστούν στην πράξη οι δεσμεύσεις της εργοδοσίας, για τη μετατροπή όλων των συμβάσεων σε πλήρους απασχόλησης και για να ξεκινήσει η διαπραγμάτευση ΣΣΕ.
Πηγή: 902.gr
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Δείτε ακόμα…

Σαν Σήμερα 3/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
3 Νοέ 2025

Σαν Σήμερα 2/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο

Σαν Σήμερα 1/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
Πηγή : ALT.GR
5 – 11 – 1913
Γεννιέται η Βρετανίδα ηθοποιός Βίβιαν Λι, βραβευμένη δύο φορές με Όσκαρ καλύτερης ηθοποιού (το 1939 και 1951).

https://youtube.com/watch?v=ja1fqOo4ukc%3Ffeature%3Doembed
5 – 11 – 1956
Η κρίση του Σουέζ (που ξέσπασε με αφορμή τις αντιδράσεις κυρίως της Βρετανίας της Γαλλίας απέναντι στην εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ από την Αίγυπτο) λαμβάνει πλέον τη μορφή ανοιχτής ιμπεριαλιστικής επέμβασης.

1956
Γεννιέται ο μουσικός Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Από μικρός έδειξε την αγάπη του για τη μουσική.

Μετά τη στρατιωτική του θητεία αρχίζει να τραγουδάει αντάρτικα με τον Πάνο Τζαβέλλα στη «Συντροφιά». Στα 20 του χρόνια δημιουργεί με τον Παύλο Κικριλή και τον Τάκη Βασαλάκη το συγκρότημα P.L.J.
Το 1983, οπότε και κυκλοφορεί ο δεύτερος δίσκος του συγκροτήματος, αυτό μετονομάζεται σε «Τερμίτες». Το 1989 ξεκίνησε η προσωπική του σταδιοδρομία ως συνθέτη και ερμηνευτή και ακολούθησαν διάφορες δουλειές.
Ο εγγονός του εκτελεσμένου, τον Απρίλη του 1948, Βολιώτη αγωνιστή Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, έδινε δυναμικό «παρών» και στο κίνημα, με όπλο του τη μουσική του, ρίχνοντας «κόκκινο στη νύχτα». Αξέχαστες στη μνήμη όλων θα μείνουν οι εμφανίσεις του στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ. «Ταιριάζουν τα χνότα μας με την ΚΝΕ», δήλωνε το 1996 μιλώντας για τη συμμετοχή του στο Φεστιβάλ. Σε διάφορες εκλογικές μάχες δήλωνε τη στήριξή του στο ΚΚΕ, ενώ το 2006 είχε εκλεγεί και δημοτικός σύμβουλος στο δήμο της Αθήνας με το συνδυασμό του ΚΚΕ «Συμπαράταξη για την Αθήνα».
Στη διάρκεια της πολύχρονης καλλιτεχνικής του διαδρομής συνεργάστηκε με πολλούς σημαντικούς καλλιτέχνες.
5 – 11 – 1979
Πεθαίνει ο συγγραφέας Κώστας Κοτζιάς. Ανήκει στη συγγραφική γενιά της Αντίστασης. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά με το αντιστασιακό θεατρικό έργο του «Ξύπνημα», που ανέβασαν οι Ενωμένοι Καλλιτέχνες. Το πρώτο του μυθιστόρημα «Καπνισμένος ουρανός» παίρνει το 1957 το πρώτο βραβείο πεζογραφίας του Δήμου Αθηναίων.

Αδερφός του είναι ο επίσης συγγραφέας Αλέξανδρος Κοτζιάς. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εντάχτηκε στην ΕΠΟΝ και το ΕΑΜ. Το 1946 συνεργάστηκε με το περιοδικό του Δημήτρη Φωτιάδη «Ελεύθερα Γράμματα». Την ίδια χρονιά δημοσίευσε το θεατρικό έργο «Το Ξύπνημα», που παραστάθηκε από το θίασο των Ενωμένων Καλλιτεχνών του Αιμιλίου Βεάκη. Στη συνέχεια (1947) συνεργάστηκε με την Ομάδα των Νέων Λογοτεχνών στην έκδοση του περιοδικού «Θεμέλιο». Υπήρξε συνιδρυτής του Ρεαλιστικού θεάτρου (1949) μαζί με τον Γιώργο Γιαννίδη, στο οποίο λειτούργησε και ως σκηνοθέτης (στο «Σχολείο γυναικών του Μολιέρου»), ενώ άλλα θεατρικά έργα του ανέβασε ο θίασος του Τ. Καρούσου. Ανέλαβε τη στήλη της θεατρικής κριτικής στις εφημερίδες «Δημοκρατική» (1950) και «Δημοκρατικός» (1951). Συνεργάστηκε επίσης με τις εφημερίδες «Ανεξάρτητος Τύπος», «Αυγή», «Ριζοσπάστης» (μετά τη μεταπολίτευση ως ανταποκριτής στη Ρωσία) και με το περιοδικό «Επιθεώρηση Τέχνης».

Μετά την επιβολή της δικτατορίας του Παπαδόπουλου κατέφυγε στη Μόσχα, από όπου ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση με αποτέλεσμα να του αφαιρεθεί μέχρι τη μεταπολίτευση η ελληνική ιθαγένεια. Μετά το 1974 η ζωή του μοιράστηκε ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Ρωσία όπου και πέθανε το 1979. Η πρώτη εμφάνιση του Κώστα Κοτζιά στο χώρο της λογοτεχνίας πραγματοποιήθηκε το 1957 με τη δημοσίευση του μυθιστορήματος «Ο καπνισμένος ουρανός« που τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο του Δήμου Αθηναίων. Η «Γαλαρία Νο 7«, που ακολουθεί, φέρνει για πρώτη φορά την εργατική τάξη, στη νεοελληνική πεζογραφία. Συνολικά η πεζογραφική του παραγωγή αποτελείται από πέντε μυθιστορήματα, τα δύο («Επί εσχάτη προδοσία» και «Αίγιστος») με θέμα εμπνευσμένο από την υπόθεση Πλουμπίδη. Ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνική μετάφραση, τις διασκευές λογοτεχνικών έργων για το θέατρο. Έργα του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, σουηδικά, τσέχικα, ρωσικά, ουγγρικά και βουλγάρικα.
5 – 11 – 1989
Πεθαίνει ο κλασικός πιανίστας και συνθέτης Βλαντίμιρ Σαμοΐλοβιτς Χόροβιτς.

Η τεχνική του, το ύφος του και το ευρύ ρεπερτόριό του τον καθιστούν ως έναν από τους σημαντικότερους πιανίστες του 20ού αιώνα.
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Δείτε ακόμα…

Σαν Σήμερα 4/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
Πηγή : ALT.GR
6 – 11 – 1917
Παραμονές της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, ο Β. Ι. Λένιν απευθύνει «Γράμμα προς τα μέλη της ΚΕ», στο οποίο τονίζει μεταξύ άλλων:

«Σύντροφοι!
Γράφω αυτές τις γραμμές στις 24 [σ.σ. 24 Οκτωβρίου με το παλιό ημερολόγιο – 6 Νοεμβρίου με το νέο] το βράδυ. Η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Είναι ολοκάθαρο ότι πραγματικά τώρα πια κάθε καθυστέρηση της εξέγερσης ισοδυναμεί με θάνατο.
Με όλες μου τις δυνάμεις θέλω να πείσω τους συντρόφους ότι τώρα όλα κρέμονται από μια τρίχα, ότι στην ημερήσια διάταξη μπαίνουν ζητήματα που δε λύνονται με συσκέψεις, ούτε με συνέδρια (έστω και με συνέδρια των Σοβιέτ), αλλά αποκλειστικά από τους λαούς, από την πάλη των οπλισμένων μαζών.
Η πίεση των κορνιλοφικών προς το συμφέρον των αστών, η απομάκρυνση του Βερχόβσκι δείχνει πως δεν επιτρέπεται να περιμένουμε. Πρέπει με κάθε θυσία, σήμερα το βράδυ, απόψε τη νύχτα, να συλλάβουμε την κυβέρνηση, αφού οπλίσουμε (αφού νικήσουμε, αν προβάλλουν αντίσταση) τους ευέλπιδες κ.τ.λ.
Δεν πρέπει να περιμένουμε!! Μπορεί να τα χάσουμε όλα!!
Το κέρδος από την άμεση κατάληψη της εξουσίας είναι ότι υπερασπίζουμε το λαό (όχι το συνέδριο, μα το λαό, πρώτ’ απ’ όλα το στρατό και τους αγρότες) από την κορνιλοφική κυβέρνηση που έδιωξε τον Βερχόβσκι και οργάνωσε δεύτερη κορνιλοφική συνωμοσία.
Ποιος πρέπει να πάρει την εξουσία;
Αυτό δεν έχει τώρα σημασία: ας την πάρει η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή “ή ένα άλλο όργανο” που θα δηλώσει ότι θα παραδώσει την εξουσία μονάχα στους πραγματικούς εκπροσώπους των συμφερόντων του λαού, των συμφερόντων του στρατού (άμεση πρόταση ειρήνης), των συμφερόντων των αγροτών (η γη πρέπει να παρθεί αμέσως, να καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία), των συμφερόντων των πεινασμένων.
Πρέπει να κινητοποιηθούν τώρα αμέσως όλες οι συνοικίες, όλα τα συντάγματα, όλες οι δυνάμεις και να στείλουν αμέσως αντιπροσωπείες στη Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή, στην ΚΕ των μπολσεβίκων, ζητώντας επιτακτικά: σε καμιά περίπτωση, οπωσδήποτε να μην αφήσουμε ως τις 25 του μήνα την εξουσία στα χέρια του Κέρενσκι και συντροφιάς. Η υπόθεση πρέπει να κριθεί το δίχως άλλο σήμερα το βράδυ ή τη νύχτα.
Η ιστορία δεν θα συγχωρήσει την καθυστέρηση στους επαναστάτες που θα μπορούσαν να νικήσουν σήμερα (και σίγουρα θα νικήσουν σήμερα), αλλά που θα κινδύνευαν να χάσουν πολλά αύριο, θα κινδύνευαν να τα χάσουν όλα.
Παίρνοντας την εξουσία σήμερα, την παίρνουμε όχι ενάντια στα Σοβιέτ, αλλά για τα Σοβιέτ.
Η κατάληψη της εξουσίας είναι έργο της εξέγερσης. Ο πολιτικός σκοπός της θα διευκρινιστεί ύστερα από την κατάληψη της εξουσίας.
Θα ήταν καταστροφή ή προσκόλληση στους τύπους να περιμένουμε την επισφαλή ψηφοφορία της 25 του Οκτώβρη, ο λαός έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να λύνει παρόμοια ζητήματα όχι με ψηφοφορίες, αλλά με τη βία, ο λαός έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση στις κρίσιμες στιγμές της επανάστασης να κατευθύνει τους εκπροσώπους του, ακόμη και τους καλύτερους εκπροσώπους του, κι όχι να τους περιμένει.
Αυτό το απόδειξε η ιστορία όλων των επαναστάσεων, και οι επαναστάτες θα έκαναν το μεγαλύτερο έγκλημα αν άφηναν να τους ξεφύγει η στιγμή, ενώ ξέρουν πως απ’ αυτούς εξαρτάται η σωτηρία της επανάστασης, η πρόταση ειρήνης, η σωτηρία της Πετρούπολης, η σωτηρία από την πείνα, η μεταβίβαση της γης στους αγρότες.
Η κυβέρνηση κλονίζεται. Πρέπει να την αποτελειώσουμε με κάθε θυσία!
Η καθυστέρηση της δράσης ισοδυναμεί με θάνατο».
6 – 11 – 1931
Γεννιέται ο Γερμανο-αμερικανός σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου Μάικ Νίκολς (Mike Nichols).

Ήταν βραβευμένος με Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία του 1967 «Ο Πρωτάρης» (The Graduate).
Ο σκηνοθέτης ήταν επίσης γνωστός για τις ταινίες: «Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» (Who’s Afraid of Virginia Woolf, 1966), «Η Γνωριμία της Σάρκας» (Carnal Knowledge, 1971), «Εργαζόμενο Κορίτσι» (Working Girl, 1988), Εξ Επαφής (Closer, 2004) κ.α.https://youtu.be/4vIUGN8CGjE
6 – 11 – 1935
Ο Αμερικανός ηλεκτρομηχανικός Έντουιν Άρμστρονγκ (Edwin H. Armstgong) ανακαλύπτει τη ραδιοφωνική μπάντα των FM.

6 – 11 – 1937
Η φασιστική Ιταλία προσχωρεί στο Αντικομμιντέρν Σύμφωνο (ενάντια στην Κομμουνιστική Διεθνή).

6 – 11 – 1940
Οι κρατούμενοι κομμουνιστές της Ακροναυπλίας υποβάλουν και δεύτερο υπόμνημα στην κυβέρνηση Μεταξά, εκδηλώνοντας την υποστήριξή τους προς το Ανοιχτό Γράμμα του ΓΓ του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη και ζητώντας για μια ακόμη φορά να σταλούν στο μέτωπο για να πολεμήσουν τους φασίστες εισβολείς.

Και πάλι, η απάντηση που θα πάρουν θα είναι αρνητική. Οι κομμουνιστές κρατούμενοι της Ακροναυπλίας θα στείλουν ξανά σχετικό υπόμνημα στις 13 Νοεμβρίου, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
6 – 11 – 1943
Ο Κόκκινος Στρατός απελευθερώνει το Κίεβο από τους Γερμανούς κατακτητές.

Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Δείτε ακόμα…

Σαν Σήμερα 5/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
5 Νοέ 2025

Σαν Σήμερα 4/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
4 Νοέ 2025

Σαν Σήμερα 3/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
Πηγή : ALT.GR
7 – 11 – 1867
Γεννιέται η Γαλλίδα φυσικός Μαρί Κιουρί (Maria Salomea Skłodowska-Curie). Φυσικός και χημικός, πολωνικής καταγωγής, έγραψε θεμελιώδεις εργασίες στον τομέα της ραδιενέργειας. Το 1883 τελείωσε με χρυσό μετάλλιο το γυμνάσιο στη Βαρσοβία.

Το 1891 εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, με την αποφοίτηση το 1895 παντρεύεται με τον Πέτρο Κιουρί και αρχίζει να εργάζεται στο εργαστήριό του στη Σχολή Βιομηχανικής Φυσικής και Χημείας. Το 1904 έγινε διδάκτορας των επιστημών με διατριβή για τις ακτίνες του ουρανίου. Μετά το θάνατο τού συζύγου της (1906) καταλαμβάνει την έδρα του στο Πανεπιστήμιο. Ήταν η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια. Οι εργασίες της Μαρί Κιουρί σχετικά με τις ραδιενεργές ουσίες, που άρχισαν το 1897, άνοιξαν νέους δρόμους στην επιστήμη και δημιούργησαν νέους κλάδους στη φυσική και τη χημεία.

Βραβεύτηκε δυο φορές με το Νόμπελ, το 1903 μαζί με τον Πέτρο Κιουρί για τη φυσική και το 1911 για τη χημεία. Στην πορεία των εργασιών της ασθένησε, αποτέλεσμα της συνειδητής επιλογής της να υπερεκτεθεί στη ραδιενεργό ακτινοβολία, προκειμένου να βοηθήσει την πρόοδο της ιατρικής επιστήμης.
7 – 11 – 1913
Γεννιέται ο Γάλλος συγγραφέας, δημοσιογράφος και φιλόσοφος Αλμπέρ Καμί (Albert Camus). Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του ασχολήθηκε με το θέατρο, ενώ εργάστηκε και σε αριστερά έντυπα. Το 1934 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας.

Πήρε μέρος στην αντίσταση κατά των Γερμανών και έγινε διευθυντής της εφημερίδας «Μάχη». Στη συνέχεια, ακολουθώντας τον Σαρτρ και τον υπαρξισμό, απομακρύνθηκε από το κομμουνιστικό κίνημα. Ο Καμί έγινε ένας από τους «πνευματικούς ηγέτες» της μικροαστικής διανόησης της Δύσης, που στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου συνέβαλε και καλλιέργησε την ιδέα του «τρίτου δρόμου». Οι βασανιστικές προσπάθειές του να παραμείνει «ελεύθερος σκοπευτής», να ζήσει την κοινωνικο-ιδεολογική πάλη χωρίς να προσχωρήσει σε κανένα από τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα εκφράζονται σε αρκετά μυθιστορήματά του. Ορισμένα από τα πιο γνωστά του έργα είναι: «Ο Ξένος», «Ο Καλιγούλας», «Ο Μύθος του Σισύφου», «Η πανούκλα» κ.ά. Τιμήθηκε το 1957 με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
7 – 11 – 1913
Γεννιέται ο θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Αλέκος Σακελλάριος. Στα δημοσιογραφικά θρανία κάθισε σχεδόν έφηβος σκιτσάροντας τα πρώτα του λογοπαίγνια και στη συνέχεια υπηρέτησε το χρονογράφημα της εποχής.

Στιχουργός επίσης και συγγραφέας εκατοντάδων τραγουδιών και έργων, επιθεώρησης και πρόζας. Στα προβλήματα του κόσμου εκείνος «απαντούσε» με το κέφι και το χιούμορ των έργων του. Σαν σκηνοθέτης εργάστηκε πολλές δεκαετίες πίσω από την κάμερα, χωρίς να κρύψει ότι η αρχική επιθυμία του ήταν να γίνει ηθοποιός.
Τον κέρδισε όμως η πένα. Έχει γράψει 1.500 τραγούδια, 185 έργα και 10 σενάρια. Η πρώτη του επίσημη θεατρική εμφάνιση έγινε στο «Κοτοπούλη», το 1935 με το λαϊκό μιούζικαλ «Ο βασιλιάς του χαλβά». Τα πιο πολλά έργα του είναι κωμωδίες και τα περισσότερα τα έγραψε μαζί με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο.
Μερικές από τις μεγαλύτερες θεατρικές επιτυχίες τους, που έγιναν και ταινίες, είναι «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Κυριακή αργία», «Ενας ήρως με παντούφλες», «Δεσποινίς ετών 39», «Ούτε γάτα, ούτε ζημιά», «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», «Υπάρχει και φιλότιμο» κ.ά. Για τον κινηματογράφο έγραψε επίσης «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο», «Η θεία από το Σικάγο», «Ο Ηλίας του 16ου» κ.ά.
7 – 11 – 1917
Στις 7 Νοέμβρη (25 Οκτώβρη με το παλιό ημερολόγιο) η εξέγερση, που είχε ξεσπάσει στην Πετρούπολη την προηγούμενη μέρα, αναπτύσσεται γοργά. Μόνο τα Χειμερινά Ανάκτορα (όπου βρίσκονταν τα μέλη της Προσωρινής Κυβέρνησης), το Γενικό Επιτελείο, το ανάκτορο Μαρίινσκι και ελάχιστα άλλα σημεία στο κέντρο της πόλης έμεναν ακόμη στα χέρια των αστικών δυνάμεων. Επαναστατικές εκδηλώσεις είχαν ξεσπάσει επίσης ταυτόχρονα στη Μόσχα, το Μινσκ, τη Κροστάνδη, κ.α.

Στις 10 το πρωί η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή δημοσιεύει διάγγελμα του Β. Ι. Λένιν με τίτλο «Προς τους πολίτες της Ρωσίας!», με το οποίο αναγγέλλει τη νικηφόρα πορεία της Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Το ίδιο πρωί ο Λένιν μιλάει στην Ολομέλεια του Σοβιέτ της Πετρούπολης και δηλώνει πως η Επανάσταση πραγματοποιήθηκε.

Το βράδυ στις 11 παρά είκοσι, άρχισε στο Σμόλνι τις εργασίες του το 2ο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών. Κατά την έναρξη των εργασιών του Συνεδρίου ήταν παρόντες 649 αντιπρόσωποι, από τους οποίους 390 μπολσεβίκοι, 160 εσέροι, 72 μενσεβίκοι, κ.λπ. Οι μενσεβίκοι, οι δεξιοί εσέροι και οι υπόλοιπες δυνάμεις του συμβιβασμού, όταν πείστηκαν ότι η πλειοψηφία των συνέδρων ήταν με το μέρος των μπολσεβίκων, εγκατέλειψαν επιδεικτικά τη συνεδρίαση.

Οι δυνάμεις της επανάστασης ωστόσο προήλαυναν ακάθεκτες. Ήδη στη διάρκεια των εργασιών του Συνεδρίου οι επαναστατημένοι εργάτες εφορμούσαν στα Χειμερινά Ανάκτορα τα οποία και κατέλαβαν, καταλύοντας έτσι τη Προσωρινή Κυβέρνηση. Η Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση άρχιζε τη νικηφόρα πορεία της.
Η Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση υπήρξε το μεγαλύτερο κοσμοϊστορικό γεγονός στον 20ό αιώνα, που άνοιξε το δρόμο για το πέρασμα της κοινωνικής εξέλιξης στην ανώτερη βαθμίδα της, το σοσιαλισμό, με προοπτική την αταξική κομμουνιστική κοινωνία. Που ενσάρκωσε τα όνειρα και τους πόθους «των κολασμένων της Γης» για την έφοδο στο δικό τους ουρανό.

Ο Κόκκινος Οκτώβρης έγινε σταθμός και εφαλτήριο της δράσης και της τεράστιας προσπάθειας εκατομμυρίων απλών ανθρώπων του μόχθου, για την κατάργηση της ταξικής εκμετάλλευσης. Ήταν το δημιούργημα της οργανωμένης πολιτικής πάλης των λαϊκών μαζών, με ηγετική δύναμη την εργατική τάξη, που, με επικεφαλής το Κομμουνιστικό Κόμμα, επιβεβαίωνε ότι η ανθρωπότητα μπήκε σε νέα ιστορική εποχή.

Αυτήν, που, από τις αρχές του 20ού αιώνα, φανέρωσε πως ο καπιταλισμός είναι ιστορικά ξεπερασμένος ως κοινωνικοοικονομικό σύστημα που μπορεί να κινεί τις κοινωνικές εξελίξεις προς την πρόοδο, γι’ αυτό και χρειάζεται αντικατάσταση περιμένοντας το νεκροθάφτη του.
7 – 11 – 1917
Γεννιέται ο κομμουνιστής και σπουδαίος ηθοποιός Τίτος Βανδής. Σπούδασε στο Ωδείο Θεσσαλονίκης και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πρωτοεμφανίστηκε στο Εθνικό, το 1934, στον «Ιούδα» του Σπ. Μελά. Τον ίδιο χρόνο έγινε μέλος του ΣΕΗ. Δραστήριο μέλος της εργατικής «Κοινωνικής Αλληλεγγύης» από τα 1934, συνδέθηκε με το ΚΚΕ και έπειτα με το ΕΑΜ Θεάτρου. Μετά την υποχώρηση συμμετείχε στους ΕΑΜίτικους θιάσους που έδιναν παραστάσεις στην επαρχία.

Στο Εθνικό Θέατρο πρωταγωνίστησε από τη δεκαετία του ’30 («Ρωμαίος και Ιουλιέτα»,»Θυσία του Αβραάμ» κ.ά.). Το 1938 συνεργάζεται με τη «Νέα Σκηνή» του Μιχ. Κουνελάκη, και περιοδεύει στην Ελλάδα. Το 1940 συνεργάζεται με το θίασο Μαρίκας Κοτοπούλη («Προανάκριση» και «Το Ξύπνημα» του Αλ. Λιδωρίκη). Από το 1941 μέχρι το 1943 με την Κατερίνα, όπου πρωταγωνίστησε σε κορυφαία έργα («Νόρα» του Ιψεν, «Καίσαρ και Κλεοπάτρα» του Μπέρναρντ Σο, «Σουπιά» του Αιμ. Φαμπρ κ.ά.).
Μετά το θίασο της Κατερίνας, δοκιμάζεται στο μουσικό θέατρο κι έπειτα με τους ΕΑΜίτες «Ενωμένους Καλλιτέχνες» («Θάψτε τους νεκρούς», «Το καλοκαίρι θα θερίσουμε», κ.ά.). Το 1946, με την Αλέκα Παΐζη και τον Δήμο Σταρένιο συγκροτούν θίασο και ανεβάζουν τους «Αδελφούς Καραμαζόφ» του Ντοστογιέφσκι. Επανέρχεται στο θίασο της Κατερίνας και πρωταγωνιστεί στο «Αντώνιος και Κλεοπάτρα» και στην «Εντα Γκάμπλερ». Στο θέατρο «Κοτοπούλη», από το ’51 έως το ’56, εμφανίζεται στη «Μις Μέιμπελ», στο «Μάκμπεθ» κ.ά. Συνεργάζεται με τον Αδαμάντιο Λεμό, το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη, με το θίασο Αλεξανδράκη, με το θίασο της Ελένης Χατζηαργύρη, το θίασο Αλεξανδράκη – Ζαβιτσιάνου, με το ΚΘΒΕ. Το ’64, συγκροτεί δικό του θίασο στο «Μετάλλιον» στο Παγκράτι και ανεβάζει το «Ενας όμηρος» του Ιρλανδού Μπ. Μπίαν, σε μουσική Μ. Θεοδωράκη και το «Ασπρο Ατι» του Κάρολ.
Φεύγει για την Αμερική (1966), όπου σταδιοδρομεί με επιτυχία για 24 περίπου χρόνια, στο θέατρο, στο σινεμά και την τηλεόραση. Στο θέατρο ξεχωρίζει στις παραστάσεις «On a clear day you can see for ever», «Ιλια Ντάρλινγκ», στο Μπρόντγουεϊ, με την Μελίνα Μερκούρη, σε διασκευή της ταινίας «Ποτέ την Κυριακή» από τον Ζυλ Ντασσέν, «The guide», «Ζορμπάς», «The man of la Mancha» (διασκευή του «Δον Κιχώτη», όπου ερμήνευσε τον Σάντσο Πάντσο). Το 1979 πραγματοποιεί μια έκτακτη εμφάνιση στην Αθήνα, με την Ελλη Λαμπέτη, στο έργο του Ντε Φίλιππο «Φιλουμένα Μαρτουράνο». Επιστρέφει στην Αμερική, απ’ όπου επιστέφει οριστικά το ’83.

Στην Αθήνα επανέρχεται με το μιούζικαλ «Μάγκες και Κούκλες» («Παρκ», 1984), ακολουθούν, «Λυσσασμένη Γάτα» του Τενεσί Ουίλιαμς (Εθνικό Θέατρο), «Ρετρό» του Α. Γκάλιν, «Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα» του Ντε Φίλιππο (ΚΘΒΕ). Από το ’93 έως το ’95, ξανασυνεργάζεται με το Εθνικό Θέατρο («Χορεύοντας στη Λουνάσα» κ.ά.), στο «Βέμπο» («Αδελφοί Καραμαζόφ»).
https://youtube.com/watch?v=y5gmEDVBqac%3Ffeature%3Doembed
Εξίσου σημαντική είναι η παρουσία του στον κινηματογράφο. Πρωταγωνιστεί στις ταινίες «Μηδέν πέντε» του Γιάννη Πετροπουλάκη (’58), «Παράνομοι», «Το Ποτάμι» του Νίκου Κούνδουρου (’58-’59), «Αστέρω» του Ντίνου Δημόπουλου (’59), «Ποτέ την Κυριακή» του Ζυλ Ντασσέν (’60), «Πολιορκία» του Κλοντ Μπερνάρ Ομπέρ, κ.ά. Οι περισσότερες ταινίες έγιναν στην Αμερική. Αναφέρουμε μερικές: «Young Doctors in love», «The Betsy» (με τον Λόρενς Ολιβιέ), «The other side of midnight», «Gus», «Smile», «The Exorcist», «The dead duck», «Topkapi», «It happened in Athens» κ.ά. Το ’62 βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην ταινία «Πολιορκία», ενώ το ’83 πήρε το Α` βραβείο ανδρικού ρόλου στην ταινία «Προσοχή κίνδυνος» του Γ. Σταμπουλόπουλου.
Αμέτρητες ήταν οι συμμετοχές του στην αμερικανική τηλεόραση – πολύ περισσότερες απ’ την ελληνική. Αναφέρουμε τις σειρές: «Dallas», «Mary Hartman, Mary Hartman», «Kojak», «Mary Tyler Moore show», «Mannix», «The young and the restless», «Police story», «Genesis ΙΙ», «Mission Impossible», «Hawai Five-0», «The flying nun».
Ασχολήθηκε και με τη μετάφραση θεατρικών έργων και από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 με τη διδασκαλία της Υποκριτικής σε δραματικές σχολές. Με τον σκηνοθέτη Γιώργο Θεοδοσιάδη ίδρυσε τη Δραματική Σχολή Αθηνών, όπου και δίδαξε επί χρόνια. Αλλά και στην Αμερική υπήρξε καθηγητής Υποκριτικής (τέλη δεκαετίας ’70, στο Κολέγιο της Σάντα Μόνικα).
https://youtube.com/watch?v=cwZasOvIhLw%3Ffeature%3Doembed
Από τη δεκαετία του ’30 ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση. Το ’95 ανέλαβε τη διεύθυνση του Φεστιβάλ Ολύμπου, το οποίο καθιέρωσε με σοβαρές πολιτιστικές εκδηλώσεις.
7 – 11 – 2016
Πεθαίνει ο Καναδός λογοτέχνης, τραγουδιστής και συνθέτης Λέοναρντ Κοέν (Leonard Cohen). Ήταν γιος ευκατάστατου Εβραίου έμπορου υφασμάτων, τον οποίο έχασε όταν ήταν σε ηλικία έξι ετών. Έφηβος έμαθε κιθάρα και έγινε μέλος του μουσικού γκρουπ «Buckskin Boys», το οποίο έπαιζε μουσική κάντρι.

Αργότερα, τον καιρό που ήταν σπουδαστής στο Πανεπιστήμιο McGill, εξέδωσε τα πρώτα του ποιήματα που τον έκαναν γνωστό στους καναδικούς λογοτεχνικούς κύκλους. Το 1963 εγκαταστάθηκε στην Ύδρα, όπου συνέχισε να γράφει. Με το μυθιστόρημα «Beautiful Losers» (Θαυμάσιοι αποτυχημένοι, 1966), γνώρισε την παγκόσμια επιτυχία ως συγγραφέας. Ωστόσο, το 1967 αποφάσισε να εγκατασταθεί στις ΗΠΑ, για να αφοσιωθεί στη μουσική.
https://youtube.com/watch?v=svitEEpI07E%3Ffeature%3Doembed
Σε συναυλίες φολκ στις ΗΠΑ το 1967, η τραγουδίστρια Τζούντι Κόλινς (Judy Collins) έκανε γνωστό το τραγούδι του Κοέν «Suzanne». Έτσι, την ίδια χρονιά, κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο με τίτλο «Songs of Leonard Cohen». Ακολούθησαν πολλοί άλλοι δίσκοι, μεταξύ των οποίων και ο δίσκος «Songs of Love and Hate» που περιέχει το τραγούδι – ύμνο στην αγάπη και τη μοναξιά «Famous Blue Raincoat» (1971) με τη φωνή της Τζένιφερ Γουάρνς (Jennifer Warnes).
Το 1992 κυκλοφόρησε τον πιο πολιτικοποιημένο δίσκο του με τίτλο «The Future». Ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια είναι το «Dance me to the end of love».
https://youtube.com/watch?v=NGorjBVag0I%3Ffeature%3Doembed
Παρά το γεγονός ότι θεωρείται πως είναι ένα ερωτικό τραγούδι, γράφτηκε με αφορμή τα ναζιστικά κρεματόρια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο ίδιος ο Λ. Κοέν σε συνέντευξή του λέει: «(…) το συγκεκριμένο τραγούδι ήρθε για μένα απλά επειδή γνώριζα ή άκουγα ότι δίπλα στα κρεματόρια, σε κάποια στρατόπεδα θανάτου υπήρχε μία ομάδα μουσικών που αποτελούνταν από ένα κουαρτέτο εγχόρδων, οι οποίοι υποχρεώνονταν να παίζουν κάθε φορά που εξελισσόταν η διαδικασία αυτής της φρίκης. Και αυτούς τους ανθρώπους που έπαιζαν, τους περίμενε η ίδια τρομακτική μοίρα. Και υποχρεώνονταν να παίζουν κλασική μουσική, την ώρα που οι συγκρατούμενοί τους θανατώνονταν και καίγονταν. Αυτή η μουσική, λοιπόν, το «χόρεψέ με στην ομορφιά σου με ένα φλεγόμενο βιολί», εννοεί συμβολικά σαν ομορφιά το τέλος της ύπαρξης και το στοιχείο του πάθους που διέπει κάθε ολοκλήρωση».
7 – 11 – 2023
Φεύγει από τη ζωή ο μεγάλος έλληνας ποδοσφαιριστής Νίκος Γιούτσος.
Αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες μορφές στην Ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο Νίκος Γιούτσος έβαλε τη δική του σφραγίδα αγωνιζόμενος με τη φανέλα του Ολυμπιακού για μια δεκαετία (1964 – 1974), σε τέτοιο βαθμό που από το δικό του όνομα καθιερώθηκε η παροιμιώδης έκφραση «Εμπαινε Γιούτσο», εμπνευσμένη από τις «επελάσεις» του στους χωμάτινους αγωνιστικούς χώρους της εποχής, και μέχρι και σήμερα χρησιμοποιείται για να περιγράψει ορμή, ατρόμητη κίνηση. Ορμή που χαρακτήρισε και τον ίδιο τον Νίκο Γιούτσο στη ζωή του και στην πορεία του μέχρι την καταξίωση στην ελληνική πραγματικότητα, απέναντι σε μια σειρά από δυσκολίες.

Η πορεία του ξεκίνησε από ένα αντάρτικο χωριό στο πλευρό του ΔΣΕ και συνεχίστηκε με τα παιδικά του χρόνια στη σοσιαλιστική Ουγγαρία – ήταν δηλαδή παράλληλη με την κορυφαία στιγμή του ταξικού αγώνα στην Ελλάδα, τη συγκρότηση του ΔΣΕ και την τρίχρονη εποποιία του, καθώς και όσα την ακολούθησαν για τους μαχητές του, τους οπαδούς του και τις οικογένειές τους μετά το 1949.
Ένα χωριό στο πλευρό του ΔΣΕ
Ο Νίκος Γιούτσος γεννήθηκε στις 16/4/1941 στο σλαβόφωνο Μακροχώρι Καστοριάς (μέχρι το 1926 ονομαζόταν Κονόμλαντι) και η ιστορία της ζωής του συνδέεται άρρηκτα με την ηρωική ιστορία του ίδιου του χωριού του, από τη μαζική συμμετοχή στην αντι-οθωμανική εξέγερση του Ιλιντεν το 1903 μέχρι την επίσης μαζική ένταξη στο πλευρό του ΔΣΕ. Αυτό είχε ως συνέπεια τον ανελέητο βομβαρδισμό του από δυνάμεις του αστικού εθνικού στρατού και των Αμερικανών συμμάχων του, με αποτέλεσμα 89 νεκρούς.
Έτσι, οι αντάρτες του ΔΣΕ σε συνεννόηση με γονείς παίρνουν 219 παιδιά από το χωριό και τα μετακινούν στις Λαϊκές Δημοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης, όπου θα ήταν ασφαλή. Δύο απ’ αυτά τα παιδιά ήταν ο Νίκος Γιούτσος και η αδερφή του.
«Με το ζόρι δεν πήρανε κανέναν»
Μιλώντας για τη μετάβασή του στην Ουγγαρία, ο ίδιος ο Γιούτσος σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Φως των Σπορ», πολλά χρόνια αργότερα, έδωσε τη δική του απάντηση στο αν αυτές οι μετακινήσεις έγιναν με τη βία, σύμφωνα με τον αστικό μύθο περί «παιδομαζώματος». Είχε πει χαρακτηριστικά:
«Το χωριό μου ήταν έξω από την Καστοριά, το Μακροχώρι. Ήταν ανταρτοκρατούμενα μέρη αυτά. Με το ζόρι δεν πήρανε κανέναν εκεί! Μας πήρανε για να μη σκοτωθούμε, γιατί μας βομβαρδίζανε. Και είπαν ότι πρόχειρα θα φεύγαμε και σύντομα θα γυρίζαμε πίσω… (χαμογελάει). Αλλά δεν γυρίσαμε. Επικρατήσανε οι άλλοι. Ο κυβερνητικός στρατός».
Στην ίδια συνέντευξη, ερωτηθείς για τις συνθήκες ζωής του στην Ουγγαρία και ειδικά στο εσωτερικό κολέγιο στο οποίο μεγάλωσε, είχε απαντήσει: «Κάτι τέτοιο (σ.σ. ορφανοτροφείο), αλλά σε πολύ υψηλότερα στάνταρντ. Κοιμόμασταν μέσα, τρώγαμε μέσα, σχολείο εκεί, μπάλα εκεί. Οργανωμένη εκπαίδευση στην μπάλα. Στην Εκπαίδευση, στον Αθλητισμό, έδιναν μεγάλη βάση τα κομμουνιστικά καθεστώτα τότε. Και παίρναμε και πολύ καλά λεφτά!».
«Το ουγγρικό άτι Γιούτσοφ»
Ο Νίκος Γιούτσος ή Μικλς Γιούτσοφ (Mikls Jucsov) όπως ήταν το όνομά του στην Ουγγαρία -έχει βρεθεί καταγεγραμμένος και ως Νικολάι Γιουτσόφ (Nikolay Jucsov) στα αρχεία της Ουγγρικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας- ξεχώρισε από νωρίς για τις ποδοσφαιρικές του αρετές στις αλάνες του χωριού Μπελογιάννης, όπου εγκαταστάθηκαν οι πρόσφυγες από την Ελλάδα.
Αγωνιζόμενος με την ελληνική προσφυγική ομάδα «Όλυμπος» τράβηξε τα βλέμματα των Ούγγρων υπευθύνων, με αποτέλεσμα τη μετακίνησή του στην Τσέπελ, ομάδα δεύτερης κατηγορίας του ουγγρικού ποδοσφαίρου, την οποία οδήγησε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και μετέπειτα σε σημαντικές επιτυχίες στο πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας, πετυχαίνοντας 11 γκολ την διετία 1963 – 1964.
Αυτό θα κεντρίσει το ενδιαφέρον του Έλληνα πρέσβη στη Βουδαπέστη, ο οποίος γνωρίζει την καταγωγή του Γιούτσοφ. Τότε αρχίζει μια σειρά επαφών και τελικά το 1964 πραγματοποιείται η μεταγραφή στον Ολυμπιακό, με μεσολαβητή τον Μανώλη Γλέζο, προλαβαίνοντας την ΑΕΚ που επίσης είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον για την απόκτησή του.
Τα εμπόδια και η απόπειρα φυγής
Στην επιστροφή του στην Ελλάδα αρχικά βρήκε μπροστά του έναν δρόμο γεμάτο εμπόδια και δυσκολίες. Το ελληνικό ΥΠΕΞ δυσκολευόταν να δώσει βίζα στον Γιούτσοφ, καθώς ίσχυε η απαγόρευση επανόδου στη χώρα πολιτικών προσφύγων και ιδιαίτερα (σλαβο)μακεδονικής καταγωγής. Για το λόγο αυτό, ο Ολυμπιακός τον έφερε με διαβατήριο μίας χρήσης! Έτσι, ο Γιούτσοφ έγινε Γιούτσος – γι’ αυτό άλλωστε κατέστη δυνατό και να αγωνιστεί με την Εθνική ομάδα.

Τα εμπόδια όμως συνεχίστηκαν. Κάποιοι παράγοντες του Ολυμπιακού δεν κράτησαν το λόγο τους για κάποιες υποσχέσεις που του είχαν δώσει, και έτσι προσπάθησε να φύγει, χωρίς ωστόσο να μπορεί να ταξιδέψει, λόγω διαβατηρίου. Έτσι μένει αναγκαστικά στην Ελλάδα, χωρίς να μπορεί να αγωνιστεί με τον Ολυμπιακό, καθώς δεν έχει λυθεί το θέμα της υπηκοότητάς του, και περιοριζόμενος στη συμμετοχή σε φιλικές αναμετρήσεις.
Εξηγώντας τους λόγους για την προσπάθεια φυγής του, σε συνέντευξή του το 1964 είχε απορρίψει τη φημολογία ότι η κίνηση αυτή συσχετιζόταν με οικονομικά κίνητρα, αντίθετα ανέφερε ως αιτία το γεγονός ότι δεν τηρήθηκαν οι υποσχέσεις να του επιτραπεί να μεταβεί ξανά στην Ουγγαρία για οικογενειακούς λόγους αλλά και για να μιλήσει με τους ανθρώπους της Τσέπελ για την οριστική λύση της συνεργασίας τους.
Ειδικά το τελευταίο το θεωρούσε προσωπική υποχρέωση, με βάση τη στάση που κράτησαν οι Ούγγροι ιθύνοντες της ομάδας σε σχέση με το ταξίδι του στην Ελλάδα, παρότι η Τσέπελ βρισκόταν σε περίοδο προετοιμασίας. «Αντιμετώπισαν το θέμα σαν άνθρωποι και όχι σαν παράγοντες (…) Τους υποσχέθηκα πριν φύγω ότι θα επέστρεφα, είτε για να πάρω την ελευθέρα μεταγραφή μου είτε για να παραμείνω εκεί», είχε πει ο Γιούτσος.
«Έπαθα σοκ με την ποιότητα»
Εχοντας να αντιμετωπίσει τα παραπάνω προβλήματα στην επάνοδό του στην Ελλάδα, ο Νίκος Γιούτσος κλήθηκε να διαχειριστεί και ένα άλλο σημαντικό ζήτημα. Αυτό που είχε να κάνει με τη μεγάλη διαφορά οργάνωσης και ποιότητας του αθλητισμού μεταξύ Ουγγαρίας και Ελλάδας εκείνη την εποχή, κάτι που του έκανε αμέσως πολύ άσχημη εντύπωση, όπως είχε δηλώσει ο ίδιος:
«Είχα μάθει άλλο ποδόσφαιρο, έπαιζα άλλο ποδόσφαιρο. Οταν πρωτοήρθα εδώ έπαθα σοκ… Είδα ένα χάλι και ήθελα να φύγω! Δεν είχε νορμάλ γήπεδα εδώ. Δεν είχαμε σοβαρό χορτάρι. Δεν είχαμε καλά – καλά νορμάλ ποδοσφαιρικά παπούτσια. Υπήρχαν μεγάλες διαφορές με την Ουγγαρία τότε».
«Παλιοκομμουνιστή, θα πεθάνεις»
Μένοντας τελικά στην Ελλάδα, ο Νίκος Γιούτσος άρχισε να διαπρέπει στα ελληνικά γήπεδα με τη φανέλα του Ολυμπιακού, τον οποίο οδήγησε το 1964 στο πρώτο του πρωτάθλημα μετά από έξι χρόνια, ξεχωρίζοντας αμέσως με τις εμφανίσεις του. Το ταλέντο του όμως δεν έγινε πάντα αποδεκτό από όλους. Δεν ήταν λίγες οι φορές που αντίπαλοι παίκτες ή οπαδοί ομάδων, βλέποντας ότι δεν μπορούσε να περιοριστεί στους αγωνιστικούς χώρους, τον αντιμετώπισαν αλλιώς και με βάση και το παρελθόν του τον έβριζαν χυδαία. Ο ίδιος είχε πει για αυτά τα περιστατικά:
«Είμαι ο πιο ήρεμος ποδοσφαιριστής του κόσμου. Όλοι οι αντίπαλοί μου με βρίζουν χυδαία, αλλά εγώ κατορθώνω να συγκρατώ τα νεύρα και την αγανάκτησή μου. Πάντως πικραίνομαι γιατί ακούω να μου λένε πολλές απαράδεκτες χυδαιότητες, όπως “Παλιοκομμουνιστή, σήμερα θα πεθάνεις” και κάτι άλλες βρωμιές που ντρέπομαι να τις πω. Βέβαια, πολλοί παίκτες προσπαθούν με κάθε τρόπο να εκνευρίσουν τους αντιπάλους τους, αλλά δεν νομίζω ότι αυτό που συμβαίνει με μένα έχει προηγούμενο. Σε κάθε παιχνίδι ακούω φοβερά πράγματα. Πάντως, τους προειδοποιώ όλους: Ας λένε ό,τι θέλουν! Δεν πρόκειται να με νευριάσουν!».
Μπ. Τσ.
Πηγή: 902.gr
Πηγή : ALT.GR.
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Δείτε ακόμα…

Σαν Σήμερα 6/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
6 Νοέ 2025

Σαν Σήμερα 5/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο

8 – 11 – 1599
Πεθαίνει ο Ισπανός συνθέτης αναγεννησιακής μουσικής Φρανθίσκο Γκερέρο (Francisco Guerrero). Απ’ όλους τους Ισπανούς συνθέτες της Αναγέννησης ο Γκερέρο υπήρξε ο μοναδικός ίσως που έζησε και εργάστηκε σχεδόν αποκλειστικά εντός της χώρας.

Οι περισσότεροι συνθέτες της εποχής -π.χ. Κριστόμπαλ Μοράλες, Τομάς Λουίς ντε Βικτόρια- περνούσαν μεγάλο διάστημα της καριέρας τους στην Ιταλία και επέστρεφαν στην πατρίδα τους μετά από πολλά χρόνια.
https://youtube.com/watch?v=TEXk94gF2TA%3Ffeature%3Doembed
Σε αντίθεση με τους παραπάνω συνθέτες, ο Γκερέρο έγραψε εκκλησιαστική αλλά και κοσμική μουσική. Στα έργα του συγκαταλέγονται δεκάδες τραγούδια και οργανικά κομμάτια, με το μεγαλύτερο μέρος ωστόσο να καταλαμβάνουν οι λειτουργίες, τα μοτέτα κλπ
Η μουσική του παρουσιάζει μια μεγάλη χρωματική ποικιλία, που αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό τις διάφορες ανθρώπινες διαθέσεις: τον πόνο και τη χαρά, την έκσταση και τη βαθιά θλίψη, την αγωνία και τη γαλήνη. Τα έργα του παρέμειναν δημοφιλή για εκατοντάδες χρόνια, κυρίως δε στους καθεδρικούς ναούς της Λατινικής Αμερικής, ενώ στις μέρες μας αποτελούν καθιερωμένα για το χορωδιακό ρεπερτόριο.
8 – 11 – 2005
Πεθαίνει ο ηθοποιός Αλέκος Αλεξανδράκης. Διακρινόταν για την ευγένεια και το ήθος, όχι μόνο στην πλούσια επαγγελματική του δραστηριότητα, αλλά και στη ζωή του. Σεμνός, γενναιόδωρος, ευγενικός, λένε όσοι τον γνώρισαν από κοντά, ταλαντούχος, ευρηματικός, με θερμή ακτινοβολία υποστηρίζουν οι θαυμαστές του έργου του και όχι τυχαία.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού θεάτρου. Η πρώτη θεατρική του εμφάνιση ήταν το 1949, με το θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, στο έργο «Φθινοπωρινή παλίρροια». Στο θέατρο συνεργάστηκε με όλους τους σπουδαίους ηθοποιούς, Κοτοπούλη, Μυράτ, Ζαβιτσιάνου, Βαλάκου, Συνοδινού, Φέρτη, Καλογεροπούλου, σε μια μεγάλη γκάμα έργων από Ευριπίδη, Σοφοκλή και Αισχύλο, μέχρι Σαίξπηρ, Τσέχωφ, Πιραντέλο, Μίλερ, Κοκτώ, Γκολντόνι, Ανούιγ, Αλμπυ, αλλά και Γιαλαμά – Πρετεντέρη, κ.ά. Από το 1971 μέχρι το 1992 συγκροτεί θίασο με την Νόνικα Γαληνέα και παρουσιάζουν έργα όπως «Ο γλάρος» του Τσέχωφ, «Παράξενο ιντερμέντζο» του Ο’ Νιλ, «Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» του Σιλλ, κ.ά. Το 1993 με τον Δάνη Κατρανίδη παρουσίασαν τη «Γυναίκα με τα μαύρα», το 1996 με τον Παπαμιχαήλ έπαιξαν το «Θείο Βάνια», κ.ά. Κορυφαία στιγμή του για πολλούς ήταν στο «Εγκλημα και τιμωρία» που παρουσίασε το 1965, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά σε σκηνοθεσία Γιώργου Σεβαστίκογλου.
Η αφοσίωσή του στο θέατρο και οι αξιοθαύμαστες ερμηνείες του σε κλασικά έργα που αφήνουν εποχή, συμβαδίζουν με τη μεγάλη επιτυχία των ταινιών που πρωταγωνιστεί. Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1949 στην ταινία «Δύο κόσμοι» και ακολούθησαν «Οι ουρανοί είναι δικοί μας», «Το νησί των γενναίων», «Δάκρυα για την Ηλέκτρα», «Η Μαρία της σιωπής», «Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο», «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλο», «Εύα», «Τα παιδιά της χελιδόνας» και πολλές άλλες. Ξεχώρισε στη «Στέλλα» δίπλα στην Μελίνα, ενώ εκπληκτικός ήταν και στις ταινίες «Δεσποινίς διευθυντής» και «Μια τρελή – τρελή οικογένεια» με την Τζένη Καρέζη, «Η σοφερίνα» και το «Δόλωμα» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη» με την Μάρω Κοντού, «Η κόμισσα της Κέρκυρας» με την Ρένα Βλαχοπούλου.
Σκηνοθέτησε πολλά θεατρικά έργα και τις ταινίες «Θρίαμβος» (σε συνεργασία με τον Καρύδη – Φουκς, 1960) και «Συνοικία το όνειρο» δική του παραγωγή το 1961, για την οποία μάλιστα διακρίθηκε με το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Επαιζαν ο Μάνος Κατράκης και η Αλέκα Παΐζη.

Ένα έργο σταθμός για τον ελληνικό κινηματογράφο, που συνάντησε τη μήνιν της αυταρχικής εξουσίας αλλά την αγάπη του κόσμου. Η μουσική της ταινίας ευτύχησε να είναι του Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος μαζί με τον Τάσο Λειβαδίτη έγραψαν μερικά από τα καλύτερα τραγούδια τους όπως το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» που με τα φτερά της φωνής του Γρηγόρη Μπιθικώτση και την παρουσία του Αλέκου Αλεξανδράκη ταξίδεψε και εξακολουθεί να ταξιδεύει στις καρδιές των ανθρώπων του μόχθου που έδωσαν και την έμπνευση στον Αλέκο Αλεξανδράκη .
Μαζί με την Αλίκη Γεωργούλη, ανέβασαν δεκάδες έργα, αλλά οι αριστερές και προοδευτικές για την εποχή ιδέες από τις οποίες εμπνέονταν τους δημιουργούσαν προβλήματα. Μια συνέντευξή του τα Χριστούγεννα του 1960 γίνεται αφορμή για να του κηρύξουν «πόλεμο». Τότε αποφασίζει να γυρίσει την ταινία «Συνοικία το όνειρο», μαζί με την Αλίκη Γεωργούλη, μια ταινία που δημιούργησε πολιτική θύελλα στην κυβέρνηση Καραμανλή και απαγορεύεται. Μόνο μετά από έντονες διαμαρτυρίες από τον Τύπο επιτράπηκε η προβολή και μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα, κόβοντας όμως κάποιες σκηνές. Παρ’ όλα αυτά, έξω από τους κινηματογράφους βρίσκεται η αστυνομία και σημειώνει κάθε θεατή. Άνθρωπος αριστερών πεποιθήσεων ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο οποίος συνυπέγραψε την Ιδρυτική Διακήρυξη της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, ενώ στην περίοδο της χούντας στερήθηκε το διαβατήριό του, πεισμώνει με την κατάσταση και αποφασίζει να κάνει μια δεύτερη ταινία κωμωδία με Αυλωνίτη, τον Κατράκη, κ.ά. Το σενάριο φτάνει στα χέρια του Φίνου και λέει στον Αλεξανδράκη «δεν έβαλες μυαλό»; Εκείνος του απαντά «πρέπει να αγωνιστούμε». Ο Φίνος αμετάπειστος. Ο Αλεξανδράκης μαζί με την Γεωργούλη προσπαθούν τότε μέσα από το θέατρο, με έργα που περνούν πολιτικά μηνύματα να δώσουν τον αγώνα τους συναντώντας πάλι την αντίδραση της κυβέρνησης και με αφορμή τη συμμετοχή τους στην πορεία Ειρήνης τους συλλαμβάνουν. Αφήνουν ελεύθερο τον Αλεξανδράκη, αλλά κρατούν την Γεωργούλη, ώστε να μη συνεχιστεί η παράσταση .
Δείτε ακόμα…
Πηγή : ALT.GR

Σαν Σήμερα 7/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
7 Νοέ 2025

Σαν Σήμερα 6/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
6 Νοέ 2025

Σαν Σήμερα 5/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
9 – 11 – 1918
Εκατοντάδες χιλιάδες εξεγερμένοι εργάτες και στρατιώτες κατακλύζουν το κέντρο του Βερολίνου (Γερμανική Επανάσταση). Η μοναρχία της Γερμανίας ανατρέπεται και ο αυτοκράτορας Γουλιέλμος ο Β’ εγκαταλείπει τη χώρα. Ο πρίγκιπας Μαξ αναθέτει την πολιτική διαχείριση της αστικής εξουσίας στους Σοσιαλδημοκράτες, διορίζοντας στην καγκελαρία τον ίδιο τον επικεφαλής του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, Φρίντριχ Έμπερτ.

Η πτώση της μοναρχίας για τους Σοσιαλδημοκράτες σήμαινε και το τέλος της επανάστασης, για τους επαναστάτες «Σπαρτακιστές» ωστόσο, δεν ήταν παρά το πρώτο βήμα. Απευθυνόμενος στη συνέλευση των Σοβιέτ, ο Κ. Λίμπκνεχτ προειδοποιούσε: «Πρέπει να ρίξω νερό στο κρασί του ενθουσιασμού σας. Η αντεπανάσταση βρίσκεται ήδη εν εξελίξει. Βρίσκεται εδώ, ανάμεσά μας…Μπορεί να αρκεστεί το προλεταριάτο στην εξουδετέρωση των Χοεντσόλερν [σ.σ. της μοναρχίας]; Ποτέ πια! Η κατάργηση της κυριαρχίας των τάξεων, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, η εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού – αυτός είναι ο σκοπός μας. Η σημερινή κυβέρνηση αυτοονομάζεται σοσιαλιστική. Μέχρι τώρα όμως, ενήργησε μόνο για τη διατήρηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας».
9 – 11 – 1918
Κυκλοφορεί το πρώτο φύλλο της επαναστατικής οργάνωσης του «Σπάρτακου» στη Γερμανία «Ρότε Φάνε» («Κόκκινη Σημαία»).

1991
Πεθαίνει ο Ιταλο-Γάλλος ηθοποιός και τραγουδιστής Υβ Μοντάν (Yves Montand).

Οι γονείς του ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας κι εξαιτίας του φασιστικού καθεστώτος του Μουσολίνι μεταναστεύσαν στην Γαλλία το 1923 όταν ο Μοντάν ήταν δυο ετών. Εργάστηκε ως λιμενεργάτης ενώ το 1944 ξεκίνησε την μουσική του καριέρα τραγουδώντας σε μικρά κέντρα διασκέδασης, όπου τον ανακάλυψε η Εντίθ Πιάφ και τον ανέδειξε.
Το 1951 παντρεύτηκε τη Σιμόν Σινιορέ, με την οποία συμπρωταγωνίστησε σε αρκετές ταινίες καθ’ όλη την διάρκεια της καριέρας τους.
Στην Ελλάδα είναι περισσότερο γνωστός για τη συμμετοχή του στην ταινία «Ζ» του Κώστα Γαβρά, όπου υποδύθηκε τον βουλευτή της ΕΔΑ, Γρηγόρη Λαμπράκη.
Συμμετείχε μαζί με τη Σιμόν Σινιορέ στις διαδηλώσεις έξω από την Ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι για να μην εφαρμοστεί η θανατική ποινή στο Νίκο Μπελογιάννη και τους συντρόφους του.
1993
Καταρρέει η θρυλική γέφυρα του ποταμού Νερέτβα στο Μοστάρ, ως αποτέλεσμα του βομβαρδισμού της στον πόλεμο της Βοσνίας. Η στρατηγική αυτή γέφυρα είχε αντέξει 400 χρόνων πολέμους και μάχες για τον έλεγχό της.

Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Δείτε ακόμα…

Σαν Σήμερα 8/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
8 Νοέ 2025

Σαν Σήμερα 7/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
7 Νοέ 2025

Σαν Σήμερα 6/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
6 Νοέ 2025
Πηγή : ALT.GR
10 – 11 – 1891
Πεθαίνει ο Γάλλος ποιητής Αρθούρος Ρεμπώ (Arthur Rimbaud), ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του συμβολισμού.
Υπήρξε από τις πιο καταστρεπτικές και λυτρωτικές παρουσίες στον πολιτισμό του 20ού αιώνα, παρά το γεγονός ότι έως και το θάνατό του δεν ήταν γνωστός παρά στους κύκλους της αβάν – γκαρντ.

Ο Ρεμπώ είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για την εικόνα που έχουμε σήμερα για τον επαναστάτη καλλιτέχνη – ήταν ο «ποιητής της εξέγερσης, και μάλιστα ο σημαντικότερος απ’ όλους», όπως είπε ο Αλμπέρ Καμύ. Τα ποιήματα που άφησε πίσω του σαν ανεπιθύμητες αποσκευές αποδείχτηκαν λογοτεχνικές ωρολογιακές βόμβες: το «Le Bateau ivre» («Το μεθυσμένο καράβι»), το αινιγματικό σονέτο «Voyelles» («Φωνήεντα»), το Une Saison en Enfer (Μια εποχή στην κόλαση), τα πεζά των «Εκλάμψεων» και κάποια περιέργως άγνωστα αριστουργήματα, όπως το «Mιmoire», προάγγελος του ύφους του Προυστ, και η χυδαία προ-φροϋδική παρωδία του «Album zutique».
Επηρέασε κατά τρόπο εντυπωσιακό συγγραφείς, μουσικούς και καλλιτέχνες που είδαν τη ζωή του ως αναπόσπαστο μέρος του έργου: τον Πάμπλο Πικάσο, τον Αντρέ Μπρετόν, τον Ζαν Κοκτώ, τον Αλεν Γκίνσμπεργκ, τον Μπομπ Ντίλαν και τον Τζιμ Μόρισον, για τον οποίο έχει ειπωθεί ότι δεν πέθανε, αλλά ακολούθησε τα βήματα του Ρεμπώ στην Αιθιοπία.
10 – 11 – 1928
Γεννιέται ο Ιταλός συνθέτης και ενορχηστρωτής Ένιο Μορικόνε (Ennio Morricone), η μουσική του οποίου «έντυσε» κάποια από τα πλέον εμβληματικά έργα του κινηματογράφου.

Το 1940 σπουδάζει Σύνθεση στο ωδείο. Τότε ήταν και η στιγμή που αποφάσισε να γίνει συνθέτης. Έχει γράψει μουσική για περισσότερες από 500 ταινίες, καθώς και σύγχρονα έργα κλασικής μουσικής. Από το 1946 έχει συνθέσει περισσότερα από 100 κλασικά κομμάτια. Στο τέλος της δεκαετίας του 1950, υπηρέτησε ως επιτυχημένος ενορχηστρωτής στούντιο για την RCA. Ενορχήστρωσε πάνω από 500 τραγούδια και συνεργάστηκε με μεγάλους μουσικούς.
Την περίοδο 1960-’75 έγραψε μουσική για ιταλικά γουέστερν των Σέρτζιο Λεόνε, Ντούτσιο Τέσαρι και Σέρτζιο Κορμπούτσι, όπως «Για Μια Χούφτα Δολάρια», «Μονομαχία Στο Ελ Πάσο», «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος» κ.ά. «Μου άρεσε να γράφω τη μουσική πριν ξεκινήσει η ταινία, όχι μόνο για τους ηθοποιούς αλλά και για τον σκηνοθέτη. Νομίζω ότι όταν έχεις τη μουσική εκ των προτέρων μπορείς να ακούσεις και να εξοικειωθείς με αυτήν, μπορείς να την αφομοιώσεις… H σχέση μου με τον Λεόνε με τα χρόνια γινόταν όλο και πιο ενδιαφέρουσα. Ήταν μια εξαιρετική συνεργασία, γιατί με εμπιστεύτηκε πραγματικά…». Και η συνεργασία τους κράτησε μέχρι τέλους, αφού ο Μορικόνε έντυσε μουσικά με ένα αξέχαστο θέμα το «κύκνειο άσμα» του σκηνοθέτη, «Κάποτε στην Αμερική».
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και 1970, ο Μορικόνε συνέθεσε μουσική για πολλά είδη ταινιών, από κωμωδίες μέχρι δράμα, θρίλερ και ιστορικές ταινίες. Αρκετές από τις συνθέσεις του γνώρισαν εμπορική επιτυχία, όπως το «The Ecstasy of Gold», μουσικό θέμα της ταινίας «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος», το «A Man with Harmonica», το «Chi Mai», το «Here’s to You», το τραγούδι που έντυσε την ταινία «Σάκκο και Βανζέτι», το οποίο ερμηνεύτηκε από την Τζόαν Μπαέζ, το «Rabbia e tarantella» το οποίο έντυσε το «Allonsanfan» των αδερφών Ταβιάνι.
https://youtube.com/watch?v=J3IlqY1CbI0%3Ffeature%3Doembed
Ανάμεσα στο 1964 και το 1980, ο Μορικόνε ήταν επίσης τρομπετίστας και συν-συνθέτης στο αβάν-γκαρντ συγκρότημα ελεύθερου αυτοσχεδιασμού «Gruppo di Improvvisazione Nuova Consonanza». Θεωρούσε τον αυτοσχεδιασμό πρωτοποριακό και ριψοκίνδυνο και στενοχωριόταν που δεν έγινε ευρέως γνωστός και για αυτό το είδος της μουσικής του. Έγραψε, επίσης, το επίσημο τραγούδι για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1978.
https://youtube.com/watch?v=R4xWbRBLj2I%3Ffeature%3Doembed
Ο Μορικόνε διακρίθηκε στο Χόλυγουντ, συνθέτοντας μουσική για Αμερικανούς σκηνοθέτες, όπως οι Μπράιαν ντε Πάλμα, Μπάρι Λέβινσον, Μάικ Νίκολς και Ολιβερ Στόουν. Στον 21ο αιώνα, η μουσική του Μορικόνε χρησιμοποιήθηκε ξανά στην τηλεόραση και σε ταινίες όπως αυτές του Κουέντιν Ταραντίνο.
https://youtube.com/watch?v=X-jdl9hcCeg%3Ffeature%3Doembed
Το 2007, ο Μορικόνε παρέλαβε το τιμητικό Οσκαρ «για τη μαγευτική και πολυπρόσωπη συνεισφορά του στην τέχνη της μουσικής για ταινίες». Είχε προταθεί για άλλα πέντε Όσκαρ την περίοδο 1979 – 2001. Επίσης, παρέλαβε και το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής το 2016 για τη μουσική της ταινίας «Μισητοί 8» του Ταραντίνο. Ο Μορικόνε έχει κερδίσει τρία βραβεία Γκράμι, τρεις Χρυσές Σφαίρες, έξι BAFTA, δύο Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, έναν τιμητικό Χρυσό Λέοντα και ένα Πολικό Μουσικό Βραβείο.
10 – 11 – 1929
Συνέρχεται η Ολομέλεια της ΚΕ του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (μπολσεβίκοι), η οποία αποφασίζει την αποστολή 25.000 εργατών στην ύπαιθρο, για να πρωτοστατήσουν στη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

1980
Ενάμισι, περίπου, εκατομμύριο εργάτες και υπάλληλοι συμμετέχουν στη γενική απεργία, με αποτέλεσμα να παραλύσει ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας σε όλη την Ελλάδα. Αιτήματα των απεργών είναι η καθιέρωση του πενθήμερου, η τιμαριθμική αναπροσαρμογή των μισθών κ.ά.

1982
Πεθαίνει ο σοβιετικός ηγέτης Λεονίντ Μπρέζνιεφ, Α’ Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΣΕ (1964-1982) και πρόεδρος της ΕΣΣΔ (1977-1982). Στη θέση του Α’ Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΣΕ αναδεικνύεται ο Γιούρι Αντρόποβ.

1986
Με οικολογική καταστροφή απειλείται ο Ρήνος, λόγω εκροής 1.000 τόνων τοξικών χημικών αποβλήτων, με κυρίως υπεύθυνη τη φαρμακοβιομηχανία «Σαντόζ».
1989
Ο ΓΓ του Βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος Τοντόρ Ζίβκοφ αναγκάζεται σε παραίτηση. Η αντεπανάσταση επικρατεί στην Βουλγαρία.

10 – 11 – 2002
Το ελληνικό ντοκιμαντέρ «χάνει» τον κορυφαίο δημιουργό του, τον Βασίλη Μάρο. Αρχικά σπούδασε φωτογραφία στο Μόναχο και στη συνέχεια διεύθυνση φωτογραφίας στη Ρώμη. Αργότερα, παρακολούθησε σεμινάρια τηλεόρασης στο Μιλάνο και κατόπιν στο Λονδίνο (BBC).

Στα πενήντα χρόνια της κινηματογραφικής καριέρας του συνεργάστηκε με τις κινηματογραφικές εταιρίες ΝΒC και 20th Century Fox και εργάστηκε σαν οπερατέρ σε μεγάλες αμερικάνικες κινηματογραφικές παραγωγές που γυρίστηκαν στην Ελλάδα («Το παιδί και το δελφίνι», «Τα κανόνια του Ναβαρόνε», «Συνέβη στην Αθήνα», «Ο Λέων της Σπάρτης») και της πρώτης έγχρωμης ελληνικής ταινίας «Πρωτευουσιάνικες περιπέτειες» (1955).
Από το 1957 άρχισε να γυρίζει δικά του ντοκιμαντέρ, είδος, στο οποίο αφοσιώθηκε τελικά, και στο οποίο διέπρεψε, αποσπώντας πλήθος βραβείων σε διεθνή φεστιβάλ (Σαν Φραντσίσκο, Μελβούρνη, κ.ά.). Το 1961 απέσπασε και το ειδικό βραβείο του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου για το ντοκιμαντέρ του «Τραγωδία του Αιγαίου».
https://youtube.com/watch?v=Uji0w4rt9AY%3Ffeature%3Doembed
Απέσπασε, επίσης, βραβεία του Διεθνούς Φεστιβάλ Τηλεόρασης του Μόντε Κάρλο, της Βρετανικής Ακαδημίας Τέχνης – Κινηματογράφου -Τηλεόρασης, τη «Χρυσή Αρπα» του Δουβλίνου, το βραβείο της Ενωσης Σοβιετικών Συγγραφέων, κ.ά.
https://youtube.com/watch?v=hxDXZOhjyiM%3Ffeature%3Doembed
Ο Βασίλης Μάρος γύρισε γύρω στα σαράντα ντοκιμαντέρ, πολλά από τα οποία είχαν πολιτιστικό και ιστορικό περιεχόμενο και προορίζονταν για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Μεταξύ αυτών και τα εξής: «Η Κατίνα Παξινού και το Αρχαίο Θέατρο», «Αγιον Ορος», «Ερρίκος Σλήμαν», «Αναστενάρια», «Το μπουζούκι», «Ιστορία του ρεμπέτικου» (με τη συμμετοχή των Μ. Βαμβακάρη, Β. Τσιτσάνη, Μπαγιαντέρα), «1940-πέραν του καθήκοντος», «Δημοτικοί Χοροί», «Ορος Σινά», «Κρήτη και Νεοέλληνες ποιητές», «Χατζηκυριάκος – Γκίκας, ένας Ελληνας ζωγράφος», «Μετέωρα, 600 χρόνια», «Και ο Ορφέας τραγουδάει», «Η μάχη στην Ακρόπολη»,»Ο Παρθενώνας αργοπεθαίνει», κ.ά.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Δείτε ακόμα…

Σαν Σήμερα 9/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
9 Νοέ 2025

Σαν Σήμερα 8/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
8 Νοέ 2025

Σαν Σήμερα 7/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
Πηγή : ALT.GR
11 – 11 – 1821
Γεννιέται ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, o μεγαλύτερος κατά πολλούς Ρώσος συγγραφέας, κορυφαίος στην παγκόσμια λογοτεχνία. Ο Ντοστογιέφσκι μέσα από την πολυτάραχη ζωή του γνώρισε αυθεντικά τη ζωή της Ρωσίας και τα βάσανα των πιο φτωχών στρωμάτων της. Στο ανεπανάληπτο έργο του δεν είναι μόνο που δίνει μια ρεαλιστική, όσο και πλήρη εικόνα της εποχής του. Πραγματοποιεί μια εξαιρετική ακτινογραφία του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, ο γεμάτος αντιφάσεις, μεταπτώσεις, μεγαλείο και κατάπτωση, είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής των έργων του Ντοστογιέφσκι.

Tον Απρίλιο του 1849 ο Ντοστογιέφσκι συνελήφθη και πέρασε από έκτακτο στρατοδικείο. Η κατηγορία ήταν για συμμετοχή σε προδοτική συνωμοσία. Την άνοιξη του 1849 είχε προσχωρήσει σε μια πολιτικοφιλοσοφική λέσχη που έγινε γνωστή ως κίνηση Πετρασέφσκι ή οι Πετρασέφσκηδες. Η ποινή που επιβλήθηκε στον Ντοστογιέφσκι ήταν τέσσερα χρόνια καταναγκαστικά έργα και στρατιωτική υπηρεσία ως απλός στρατιώτης για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα. Στο δικαστήριο δεν αρνήθηκε ούτε τις φιλελεύθερες πεποιθήσεις του ούτε το ενδιαφέρον του για τον ουτοπικό σοσιαλισμό, ιδιαίτερα για τις ιδέες του Σαρλ Φουριέ ή τη διαμαρτυρία του για πολλά φαινόμενα της ρωσικής πραγματικότητας. Παρουσίασε τον εαυτό του ως έναν «αφελή-έντιμο ανθρωπιστή και λόγιο ο οποίος απέβλεπε στο γενικό καλό της ανθρωπότητας», κυρίως όμως ήθελε μέσα από την πλούσια βιβλιοθήκη των Πετρασέφσκι «να γνωρίσει τα νεότατα λογοτεχνικά ρεύματα της Ευρώπης» Το δικαστήριο δεν δέχθηκε αυτή του την εξήγηση και «ίσως είχε τους λόγους του να είναι δύσπιστο». Έτσι από μεταγενέστερες μαρτυρίες είναι λ.χ. γνωστό ότι συμμετείχε ενεργά στην προσπάθεια λειτουργίας παράνομου τυπογραφείου, ενώ «ευκαιριακά είχε δηλώσει πως ήταν διατεθειμένος να πάρει μέρος εν ανάγκη και σε μια ένοπλη εξέγερση»[6] Στις 16 Νοεμβρίου 1849 ο Ντοστογιέφσκι και οι σύντροφοί του δικάστηκαν και καταδικάσθηκαν σε θάνατο. Ακολούθησε ένας πόλεμος νεύρων με εικονικές εκτελέσεις και ατέλειωτες ώρες παραμονής σε μια πλατεία της Πετρούπολης, στις 22 Δεκεμβρίου του 1849, σε αναμονή του εκτελεστικού αποσπάσματος. Η ποινή του μετατράπηκε τελικά σε τετραετή εξορία και καταναγκαστικά έργα στο Ομσκ της Σιβηρίας. Το φθινόπωρο του 1855 έγινε υπαξιωματικός και τον επόμενο χρόνο προήχθη σε αξιωματικό. Τον Μάρτιο του 1859 του επιτράπηκε να επιστρέψει στην Ευρωπαϊκή Ρωσία, όχι όμως ακόμα στις μεγάλες πόλεις. Αυτό θα γίνει τον Δεκέμβριο του 1859. Την περίοδο της στρατιωτικής του θητείας θα κάνει τον πρώτο του γάμο: γνωρίζει και παντρεύεται τον Φεβρουάριο του 1857 την Μαρία Ισάγιεβα που λίγο πριν είχε χηρέψει. Ήταν «μία πραγματικά μορφωμένη και με τον τρόπο της γοητευτική γυναίκα, συνάμα όμως έπασχε από ανίατο πνευμονικό νόσημα, νευρική και ευερέθιστη, προφανώς υστερική, αν όχι ψυχοπαθής.»

Το 1859 επέστρεψε στην Πετρούπολη και εξέδωσε μαζί με τον αδελφό του δύο περιοδικά τα οποία, όμως, δεν σημείωσαν επιτυχία με αποτέλεσμα ο Ντοστογιέφσκι να βρεθεί καταχρεωμένος. Ο μόνος τρόπος για να συγκεντρώσει χρήματα και να ξεπληρώσει τα χρέη του ήταν η συγγραφή. Την ίδια περίοδο εκδηλώθηκε το σχεδόν νοσηρό του πάθος για τα τυχερά παιχνίδια-ακριβώς ως αποτέλεσμα αυτής της οικονομικής δυσχέρειας- που τον έφερε στο χείλος της υλικής και της σωματικής καταστροφής. Σε αυτό το διάστημα έγραψε τα καλύτερα του έργα: «Ο παίκτης», «Οι αδερφοί Καραμαζώφ», «Έγκλημα και Τιμωρία», «Ο Ηλίθιος», «Οι δαιμονισμένοι».
11 – 11 – 1826
Η Αίγινα γίνεται πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.
11 – 11 – 1945
Γεννιέται ο ηγέτης των Νικαραγουανών ανταρτών Σαντινίστας Ντανιέλ Ορτέγκα (Daniel Ortega), πρόεδρος της χώρας του το 1985 – 1990, το 2007 και το 2016.

11 – 11 – 1962
Γεννιέται ο διεθνής ποδοσφαιριστής της Λάρισας Γιώργος Μητσιμπόνας. Ήταν από τους βασικούς συντελεστές της κατάκτησης του Πρωταθλήματος το 1988. Σκοτώθηκε σε τροχαίο το 1997.

11 – 11 – 1985
Πεθαίνει η συγγραφέας Λιλή Ιακωβίδου. Γεννήθηκε στην Αθήνα και υπήρξε σύζυγος του ηθοποιού Μιχάλη (Μίχη) Ιακωβίδη.

Υπήρξε μία από τις τελευταίες και πλέον αγαπημένες μαθήτριες του Παλαμά, με τον οποίο είχαν αλληλογραφία.
11 – 11 – 1990
Πεθαίνει ο κομμουνιστής ποιητής Γιάννης Ρίτσος.

Ο Γ. Ρίτσος εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή το 1934 με τον τίτλο «Τρακτέρ». Την ίδια χρονιά εντάχθηκε στο ΚΚΕ, ενώ συνεργάστηκε και με τον Ριζοσπάστη, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Γ. Σοστίρ, από αναγραμματισμό του ονόματός του.
Τα γεγονότα του Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη συγκλονίζουν την εργατική τάξη της χώρας μας και τον ίδιο: στις 11 Μάη στέλνει τρία από τα δεκατέσσερα θρηνητικά ποιήματά του στον Ριζοσπάστη και την επόμενη μέρα η εφημερίδα τα δημοσιεύει, με γενικό τίτλο «Μοιρολόι». Ολόκληρο το έργο θα κυκλοφορήσει λίγο αργότερα, στις 8/6/1936, με τον τίτλο «Επιτάφιος». Την περίοδο της Κατοχής ο Γ. Ρίτσος πήρε ενεργό μέρος στην ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση, ενώ μετά την απελευθέρωση, το 1948-1952, εξορίστηκε διαδοχικά στη Λήμνο, στη Μακρόνησο και τον Αϊ Στράτη.

Μετά την απελευθέρωσή του δραστηριοποιείται μέσα από τις γραμμές της ΕΔΑ. Το 1956 τύπωσε τη Σονάτα του σεληνόφωτος, για την οποία τιμήθηκε με το Α’ Κρατικό Βραβείο ποίησης, το 1960 κυκλοφόρησε η μελοποίηση του Επιτάφιου από τον Μίκη Θεοδωράκη, ενώ το 1966 τυπώθηκε αυτοτελώς η Ρωμιοσύνη (πρώτη έκδοση το 1954), η οποία επίσης μελοποιήθηκε από τον Μ. Θεοδωράκη.
Την περίοδο της Χούντας, συνελήφθη και εξορίστηκε και πάλι στη Γυάρο και μετά στη Λέρο. Υπό το βάρος της διεθνούς κατακραυγής, αλλά και λόγω της σοβαρής του ασθένειας, η Χούντα αναγκάστηκε να τον μεταφέρει από την εξορία θέτοντάς τον σε κατ’ οίκον περιορισμό μέχρι το 1970.

Μετά τη μεταπολίτευση έτυχε πλήθους διακρίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό: προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ το 1975, τιμήθηκε με το βραβείο «Λένιν» το 1977, κ.α.

Ο Γ. Ρίτσος παρέμεινε στρατευμένος στην υπόθεση του σοσιαλισμού μέσα από τις γραμμές του Κομμουνιστικού Κόμματος έως την τελευταία του πνοή.

11 – 11 – 1990
Πεθαίνει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Αλέξης Μινωτής. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στο γυμνάσιο διορίστηκε υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα Χανίων.Το 1921 ήρθε στην Αθήνα και άρχισε ως ερασιτέχνης ηθοποιός να εμφανίζεται «επί σκηνής» με διάφορα θεατρικά συγκροτήματα – θιάσους.

Αργότερα, όμως, επιδόθηκε ως επαγγελματίας ηθοποιός λαμβάνοντας μέρος και σε επαρχιακές θεατρικές περιοδείες με τους θιάσους Βεάκη και Νέζερ παρουσιάζοντας τον «Οιδίποδα τύραννο». Αναγνωρίσθηκε από τους καλύτερους πρωταγωνιστές του Εθνικού Θεάτρου, στις παραστάσεις του οποίου στην Αγγλία (1939) με τον «Άμλετ» του Σαίξπηρ κρίθηκε από τους Άγγλους κριτικούς ως Παγκόσμιος καλύτερος Άμλετ των τελευταίων 50 ετών.
Το 1940 παντρεύτηκε την Κατίνα Παξινού. Στην περίοδο της Κατοχής στην Ελλάδα (1941) ο Αλέξης Μινωτής κατέφυγε στις ΗΠΑ. Το 1946 έλαβε μέρος στην κινηματογραφική ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ «Notorious» μαζί με τον Κάρι Γκραντ και την Ίνγκριντ Μπέργκμαν. Την ίδια χρονιά συμμετείχε ακόμη στην ταινία «Chase» μαζί με την Μισέλ Μοργκάν. Το 1958 ανέβασε στην Αμερική (Dallas Civil Opera) και στο Κόβεντ Γκάρντεν στο Λονδίνο την όπερα του Κερουμπίνι «Μήδεια» με πρωταγωνίστρια την Μαρία Κάλλας. Η παράσταση εκείνη κρίθηκε ως βάση υψηλού υποδείγματος σύγχρονης σκηνοθεσίας μελοδράματος (όπερας). Επίσης, εμφανίσθηκε και στο Μπροντγουέι στην «Ηλέκτρα» με την Μαρίκα Κοτοπούλη. Ο Αλέξης Μινωτής είχε επίσης λάβει μέρος και στην ξένη κινηματογραφική επιτυχία «Γη των Φαραώ» με την Τζόαν Κόλινς.
11 – 11 – 2004
Πεθαίνει ο Παλαιστίνιος ηγέτης Γιάσερ Αραφάτ, ηγέτης της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), καθώς και πρώτος Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής.
Σε ηλικία μόλις 19 χρόνων, παίρνει μέρος στις πρώτες μάχες μεταξύ Αράβων και Ισραηλινών, που ακολούθησαν την αποχώρηση των Βρετανών από την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Η πολιτική του δράση αρχίζει, όταν είναι φοιτητής Μηχανολογίας στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου, το 1952, όπου αναλαμβάνει τα ηνία της Φοιτητικής Ένωσης Παλαιστινίων.
Το 1958, και ενώ εργάζεται ως μηχανικός στο Κουβέιτ, θέτει τα θεμέλια της «Φατάχ». Το 1964 ιδρύεται η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Την 1η Γενάρη του 1965 ανακηρύσσεται επισήμως η ίδρυση της «Φατάχ», υπό την επωνυμία «Ασίφα – Καταιγίδα», και εξαπολύει τις πρώτες αντάρτικες επιθέσεις κατά του Ισραήλ.

Το Μάρτη του 1968, η υποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων ενισχύει τη θέση του Αραφάτ, ο οποίος εντάσσει τη «Φατάχ» στην Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Ένα χρόνο αργότερα, το Φλεβάρη του 1969, ο Αραφάτ εκλέγεται Πρόεδρος της ΟΑΠ.
Στις 13 Νοέμβρη του 1974, ο Γιάσερ Αραφάτ , ως αναγνωρισμένος από τη διεθνή κοινότητα, πλέον, ηγέτης της ΟΑΠ και του παλαιστινιακού αγώνα, εμφανίζεται, για πρώτη φορά, ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.
Το 1982, ο ισραηλινός στρατός εισβάλλει στο Λίβανο, διακηρύσσοντας ότι στοχεύει να εκδιώξει από εκεί τους Παλαιστίνιους μαχητές. Τα ισραηλινά στρατεύματα φτάνουν στη Βηρυτό και η ΟΑΠ απομακρύνει τους αντάρτες της. Ένα χρόνο αργότερα, ορισμένα στελέχη της «Φατάχ», μαζί με συριακά στρατεύματα που βρίσκονται στο Λίβανο, εξεγείρονται ενάντια στην ηγεσία της ΟΑΠ και του Αραφάτ, που μεταβαίνει στην Τυνησία.
Το 1987, ξεσπά η πρώτη εξέγερση – Ιντιφάντα των Παλαιστινίων, που ζουν στη Δυτική Όχθη και στη Λωρίδα της Γάζας. Ο Αραφάτ, εκπροσωπώντας την ΟΑΠ, τάσσεται στο πλευρό τους και επιτείνει το διπλωματικό του αγώνα για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Το Δεκέμβρη του 1988, μετά από έντονο διπλωματικό παρασκήνιο και ισχυρές αμερικανικές πιέσεις, διακηρύττει την ανεξαρτησία της Παλαιστίνης και με δημόσια δήλωσή του «απορρίπτει κάθε μορφή τρομοκρατίας» και δηλώνει ότι αποδέχεται το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ, προχωρώντας σε ένα αδιανόητο, μέχρι εκείνη τη στιγμή, βήμα για το σύνολο της παλαιστινιακής πολιτικής σκηνής.
Οι εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο και κυρίως στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, καθώς εντείνουν τις αμερικανικές πιέσεις προς την ΟΑΠ και τον ίδιο, και έτσι ο Γιάσερ Αραφάτ συμμετέχει στην πρώτη «ειρηνευτική σύνοδο» για τη Μέση Ανατολή, στη Μαδρίτη, το 1991.

Το Σεπτέμβρη του 1993, μετά από μήνες συνομιλιών στο Όσλο, υπογράφει στο Λευκό Οίκο μαζί με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Γιτζάκ Ράμπιν, την πρώτη ισραηλινο-παλαιστινιακή «ειρηνευτική» συμφωνία.
Το 1994, τον Ιούλη, επιστρέφει για πρώτη φορά στη Λωρίδα της Γάζας και θέτει τα θεμέλια της Παλαιστινιακής Αρχής, ενώ το Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς, τιμάται με το βραβείο Νόμπελ, για την ειρήνη, το οποίο μοιράζεται με τον Γιτζάκ Ράμπιν και τον τότε Ισραηλινό ΥΠΕΞ, Σιμόν Πέρες.
Το Γενάρη του 1996, ο Αραφάτ αναδεικνύεται, μετά από γενικές εκλογές, Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής. Η τελμάτωση στην «ειρηνευτική διαδικασία» οδηγεί σε μια ακόμη «ενδιάμεση» συμφωνία, που υπογράφεται από τον Αραφάτ και τον νέο πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου, στο Ουάι Πλαντέισον, των ΗΠΑ, τον Οκτώβρη του 1998.
Οι αλλεπάλληλες χρονοτριβές της «ενδιάμεσης» συμφωνίας και αναβολές εκ μέρους του Ισραήλ, φέρνουν, τον Ιούλη του 2000, τον Αραφάτ και τον Εχούντ Μπάρακ επί 9 μέρες στο Καμπ Ντέιβιντ των ΗΠΑ, όπου ο Πρόεδρος Μπιλ Κλίντον ασκεί πιέσεις στον Γιάσερ Αραφάτ να αποδεχτεί μια τελική συμφωνία, που, όπως αποδεικνύουν πλέον τα στοιχεία, δεν προσέφερε τίποτε συγκεκριμένο στους Παλαιστινίους. Ο Αραφάτ αρνείται, οι συνομιλίες καταρρέουν.
Το Σεπτέμβρη του 2000 ξεσπά η δεύτερη παλαιστινιακή εξέγερση – Ιντιφάντα. Ο ισραηλινός στρατός σαρώνει τα παλαιστινιακά εδάφη με μεθοδικότητα και σχέδιο, κλιμακώνει τη βία και, ουσιαστικά, προχωρεί σταδιακά σε ανακατάληψη της Δυτικής Όχθης. Το 2002, ο Αριέλ Σαρόν, ως πρωθυπουργός, ανακηρύσσει τον Αραφάτ «εχθρό του Ισραήλ», παγώνει κάθε διαπραγμάτευση και ουσιαστικά τον περιορίζει στο αρχηγείο του στη Ραμάλα, αφού ισραηλινά μαχητικά καταστρέφουν όλα του τα ελικόπτερα.
Πηγή : ALT.GR
12 – 11 – 1840
Γεννιέται ο Γάλλος γλύπτης Φρανσουά Ωγκύστ Ρενέ Ροντέν (François-Auguste-René Rodin), διάσημος για το αριστούργημά του «Ο Στοχαστής». Επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη γλυπτική του 20ού αιώνα με τα έργα του. Αρνήθηκε να αγνοήσει τις ανθρώπινες αδυναμίες και τις περιέγραψε όσο καλύτερα μπόρεσε στην τέχνη του, με ρεαλισμό και δύναμη.

Το 1864 απορρίπτεται δύο φoρές στο Σαλόν του Παρισιού το έργο του «Άντρας με Σπασμένη Μύτη», που ο ίδιος ο Ροντέν θεωρεί ως το πρώτο του σημαντικό γλυπτό, αλλά αργότερα, το 1875, γίνεται δεκτό με τον διαφορετικό τίτλο «Πορτρέτο Ρωμαίου» και αποτελεί παράλληλα το πρώτο έργο του Ροντέν που εκτίθεται στο Σαλόν.

Το 1877 εκτίθεται στο Σαλόν ένα έργο του μεγάλων διαστάσεων, το «Εποχή του Χαλκού», το οποίο αν και αναγνωρίζεται η υψηλή αισθητική του, οι κριτικοί αδυνατούν να πιστέψουν πως το έργο αποτελεί δημιουργία του και τον κατηγορούν πως χρησιμοποίησε ένα «καλούπι» ώστε να επιτύχει μια τόσο ρεαλιστική απόδοση.

Το 1880 του ανατίθεται να διακοσμήσει την πύλη του Μουσείου Καλών Τεχνών. Το έργο που ονομάστηκε «Οι Πύλες της Κολάσεως» δεν ολοκληρώθηκε αλλά αναπαραστάσεις και στοιχεία του αποτέλεσαν τη βάση για μερικά από τα δημοφιλέστερα έργα του Ροντέν, όπως ο «Στοχαστής» ή το «Φιλί».

Το 1891 ανέλαβε και την δημιουργία ενός μνημείου για τον Μπαλζάκ. Για το έργο αυτό ο Ροντέν εργάστηκε συνολικά επτά χρόνια. Παρουσιάστηκε δημόσια το 1898 αλλά η υποδοχή που επιφύλαξε το κοινό ήταν αρνητική, γεγονός που οδήγησε τον Ροντέν στην αφαίρεση της προτομής, την οποία τοποθέτησε στο εργαστήριο του απαγορεύοντας την περαιτέρω δημόσια έκθεσή της.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Ροντέν είναι αναγνωρισμένος ως ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες και στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού, ένα τμήμα αφιερώνεται αποκλειστικά σε έργα του.
12 – 11 – 1923
Πεθαίνει ο Γερμανός αρχιτέκτονας Ερνέστος Τσίλερ (Ernst Moritz Theodor Ziller). Δραστηριοποιήθηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην Ελλάδα.

Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους και διασημότερους αρχιτέκτονες της ελληνικής επικράτειας, σχεδίασε και επέβλεψε την κατασκευή εκατοντάδων δημόσιων και ιδιωτικών κτηρίων και άφησε τη σφραγίδα του στην οικιστική φυσιογνωμία του ελληνικού αστικού χώρου των τελών του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα.

Μεταξύ των έργων του συγκαταλέγονται το Προεδρικό Μέγαρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, το Ιλίου Μέλαθρον, το Δημαρχείο Ερμουπόλεως, το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης κ.ά.
12 -11 – 1948
Πεθαίνει ο Ιταλός συνθέτης Ουμπέρτο Μενότι Μαρία Τζορντάνο (Umberto Menotti Maria Giordano).

Κορυφαία έργα του ήταν οι όπερες «Andrea Chénier», «Fedora» και «Siberia».
https://youtube.com/watch?v=RgSB34QfKiw%3Ffeature%3Doembed
12 – 11 – 1951
Ορκίζονται οι επτά εξόριστοι βουλευτές της ΕΔΑ από τις εκλογές της 9 Σεπτέμβρη.

12 -11 – 1979
Πεθαίνει ο στιχουργός, ηθοποιός, σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας Πυθαγόρας Παπασταματίου, γνωστός ως Πυθαγόρας. Το 1940 γράφτηκε στο οκτατάξιο Γυμνάσιο αρρένων Αγρινίου, ενώ στην Κατοχή οι γονείς του μαζί με τις αδελφές του, για να αποφύγουν τη σύλληψη από τους Γερμανούς, κατέφυγαν στον Ορεινό Βάλτο. Ο Πυθαγόρας βρέθηκε φιλοξενούμενος σ’ ένα χωριό της καμένης από τους Γερμανούς Μακρυνείας, ενώ ο αδελφός του ήταν στο αντάρτικο. Το Μάρτιο του 1944, προσχώρησε στον ΕΛΑΣ, αγωνίστηκε έως την ημέρα που έφυγαν οι Γερμανοί και στη συνέχεια επέστρεψε και τελείωσε το Γυμνάσιο.

Στις μαθητικές του εργασίες υπέγραφε ως Πυθαγόρας και όταν κάποτε ο φιλόλογος Πάνος Παπαχρήστος τον ρώτησε γιατί δε γράφει και το επώνυμό του, απάντησε γελώντας: «Ένας είναι ο Πυθαγόρας, όλοι με ξέρουν, δε χρειάζεται το επώνυμο».
https://youtube.com/watch?v=ksC-W_DsX2U%3Ffeature%3Doembed
Το 1949 τελείωσε το Γυμνάσιο και φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, με δάσκαλο τον Δημήτρη Ροντήρη. Αποφοίτησε με άριστα και εργάστηκε στο θέατρο, ενώ παράλληλα έγραφε στίχους και επιθεωρήσεις πίστας. Πρώτο του τραγούδι, και μεγάλη επιτυχία το 1954, ήταν το «Ξαναβλέπω το μικρό το αμαξάκι», σε μουσική του Νίκυ Γιάκοβλεφ, με ερμηνεύτρια την Μαίρη Λω.
Από το 1958 και μετά, ασχολήθηκε κυρίως με το γράψιμο και έγραψε τραγούδια, που έγιναν πολύ μεγάλες επιτυχίες, ανάμεσά τους τα: «Κάθε λιμάνι και καημός», «Τα ροζιασμένα χέρια», «Το αγριολούλουδο», «Γυρίζω απ’ τη νύχτα», «Ο Σταμούλης ο λοχίας», «Νύχτα στάσου», «O θάνατος του ποιητή», «Ένα μαυρομάνικο μαχαίρι», «Κάτω απ’ το πουκάμισό μου», «Οι αισθηματίες», «Και μας έλεγε το κύμα (Μακρόνησα)», «Νέα Ιωνία», «Σε πέντε ώρες ξημερώνει Κυριακή».
Το 1972, με την προοπτική της δημιουργίας ενός μεγάλου δίσκου, έδωσε στον φίλο του Απόστολο Καλδάρα το συγκλονιστικό κύκλο τραγουδιών «Μικρά Ασία».
https://youtube.com/watch?v=uidRhl53ECo%3Ffeature%3Doembed
Μετά το 1972, ο Πυθαγόρας ασχολήθηκε περισσότερο με τα θεατρικά. Εργάστηκε ως συγγραφέας επιθεωρήσεων για το μουσικό θέατρο με ιδιαίτερη επιτυχία. Το 1973 διατέλεσε έκτακτο μέλος, το 1974 πάρεδρος και το 1975 τακτικό μέλος της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων. Τη χρονιά αυτή κυκλοφόρησε και ο θρυλικός δίσκος «Υπάρχω» σε μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου και ανεπανάληπτη ερμηνεία από τον Στέλιο Καζαντζίδη.
12 – 11 – 1980
Το διαστημικό σκάφος της NASA Βόγιατζερ 1 κάνει την πλησιέστερη προσέγγισή του στον Κρόνο και παίρνει τις πρώτες εικόνες των δακτυλίων του.
12 – 11 –1981
Εκτοξεύεται για δεύτερη φορά το διαστημόπλοιο «Κολούμπια». Ήταν το πρώτο διαστημόπλοιο που χρησιμοποιήθηκε πάνω από μια φορά.

12 -11 – 1989
Πεθαίνει η Ντολόρες Ιμπαρούρι (Isidora Dolores Ibárruri Gómez). Ηγετική μορφή του ισπανικού και του διεθνούς εργατικού κινήματος. Συμμετείχε από το 1920 στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας. Το 1930 έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και το 1932 μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Κόμματος.

Από το 1931 ως το 1933 ήταν μέλος της αρχισυνταξίας της εφημερίδας «Μούντο Ομπρέρο», οργάνου του ΚΚΙ. Πιάστηκε και φυλακίστηκε έξι φορές. Ως ηγέτης του ΚΚΙ έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο στη διάρκεια του επαναστατικού αγώνα του ισπανικού λαού κατά των φασιστών πραξικοπηματιών και των Ιταλο- γερμανών εισβολέων. Στον αγώνα αυτό πήρε και το όνομα «Πασιονάρια» με το οποίο έγινε γνωστή σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο γιος της Ρουμπέν, υπηρετώντας με το βαθμό του υπολοχαγού στο σοβιετικό στρατό το Σεπτέμβριο του 1942, σκοτώθηκε κατά τη μάχη του Στάλινγκραντ. Από το 1939 ως το 1977 έζησε στο εξωτερικό ως πολιτικός πρόσφυγας. Το 1942, μετά το θάνατο του Ζ. Ντιάζ εκλέχτηκε Γενική Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΙ.
12 – 11 – 1998
Ο ηγέτης του ΡΚΚ (Κουρδικού Εργατικού Κόμματος) Αμπντουλάχ Οτσαλάν καταφεύγει στην Ιταλία και συλλαμβάνεται, προκαλώντας διεθνή διπλωματική εμπλοκή.

12 – 11 – 2013
«Φεύγει» από τη ζωή μία από τις σημαντικότερες πρωταγωνίστριες της ελληνικής δραματικής τέχνης, η Αντιγόνη Βαλάκου. Παράλληλα με τις δύο τελευταίες γυμνασιακές τάξεις, φοίτησε στο «Θεατρικό Σπουδαστήριο» του Βασίλη Ρώτα.

Ταυτόχρονα, εμφανίζεται στη σκηνή με το θίασο του «Ρεαλιστικού Θεάτρου» του Αιμίλιου Βεάκη (1946) στο έργο «Νυφιάτικο τραγούδι» του Νότη Περγιάλη. Το 1949 – 1950 στο Θέατρο Τέχνης παίζε στον «Θάνατο του εμποράκου» του Άρθουρ Μίλερ. Συνεργάσθηκε στη συνέχεια με το θίασο της Κατερίνας και αργότερα με το θίασο Μανωλίδου – Αρώνη – Χατζίσκου (1951 – 1952) όπου και διακρίθηκε ως «ενζενί».
https://youtube.com/watch?v=EpDX41cKhVU%3Ffeature%3Doembed
Τα επόμενα χρόνια, προσλήφθηκε από το Εθνικό Θέατρο στο οποίο και ερμήνευσε σημαντικούς ρόλους, στα έργα «Χειμωνιάτικο παραμύθι» του Σαίξπηρ (ως Περντίτα), στο «Δρόμο του ποταμού» του Μόργκαν, στο «Άνθρωπος του διαβόλου» του Μπέρναρντ Σο κ.ά. Το 1955, συνεργαζόμενη με το Θέατρο Εθνικού Κήπου, υποδύθηκε την Οφηλία στον «Αμλετ» του Σαίξπηρ. Το 1956 ο Κώστας Μουσούρης της δίνει την ευκαιρία να επικοινωνήσει με το πλατύ κοινό και να καθιερωθεί σαν πρωταγωνίστρια, ερμηνεύοντας την «Άννα Φρανκ». Η ερμηνεία της της χάρισε το έπαθλο «Μαρίκα Κοτοπούλη».
https://youtube.com/watch?v=CKW6WMmyQdQ%3Ffeature%3Doembed
Τελευταίες πολύ σημαντικές ερμηνείες της στο θέατρο σε σκηνοθεσία όλες του Κοραή Δαμάτη ήταν «Φθινοπωρινή ιστορία», «Ευτυχισμένες μέρες», «Οι φάλαινες του Αυγούστου», «Η τρελή του Σαγιώ», «Ρόουζ», «Εσύ και τα σύννεφά σου». Το 2007 έπαιξε τη «Μάνα κουράγιο» σε σκηνοθεσία Τσιάνου και το 2008 στις «Φοίνισσες» σε σκηνοθεσία Ευαγγελάτου. Τελευταία της εμφάνιση στο θέατρο το 2011 στο έργο «Madame Flo» σε σκηνοθεσία Γ. Καραμίχου.
Εκτός όμως του θεάτρου, έλαβε μέρος και σε πολλές ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες όπως «Οι ουρανοί είναι δικοί μας», «Ο δρόμος με τις ακακίες», «Γκόλφω», «Το αμαξάκι», «Της τύχης τα γραμμένα», «Κρυστάλω», «Χαμένα όνειρα», «Αθώα ή ένοχη», κ.ά.
12 – 11 – 2023
Για ακόμη μια φορά το σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» ακούστηκε δυνατά στην Αθήνα, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να δημιουργήσει κλίμα τρομοκρατίας για να μην εκφραστεί η αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό λαό.

Εργαζόμενοι, νέοι, μέλη συνδικάτων υποδέχθηκαν στο Καλλιμάρμαρο τους αθλητές του 40ού Αυθεντικού Μαραθωνίου με παλαιστινιακές σημαίες και με συνθήματα.
Φωνάζοντας συνθήματα όπως «Λε – λε – λευτεριά στην Παλαιστίνη», «Στης Γάζας τα συντρίμμια που σφίγγει ο κλοιός, σηκώνει το κεφάλι ο ήρωας λαός» και «Η ιστορία έχει μια σωστή πλευρά, με την Παλαιστίνη ως τη λευτεριά» από το Καλλιμάρμαρο καταδίκασαν τη σφαγή στη Γάζα και έστειλαν μήνυμα αλληλεγγύης στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού.
https://youtube.com/watch?v=7i6R3NO0A2s%3Ffeature%3Doembed
Μια μεγάλη σημαία του ΠΑΜΕ έγραφε «Free Palestine» μεταφέροντας το μήνυμα έξω από τα σύνορα της Ελλάδας.
Όμως και οι ίδιοι οι δρομείς εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους στον Παλαιστινιακό λαό, τρέχοντας με τη σημαία της Παλαιστίνης.
Την ίδια ώρα, σε πλήρη αντίθεση με το λαϊκό αίσθημα και με το δίκιο, η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε σε πογκρόμ συλλήψεων, κυρίως Παλαιστινίων, κατά τη διάρκεια του Μαραθώνιου Αγώνα.
Θύματα αυτής της επιχείρησης υπήρξαν και οι ηθοποιοί Αντώνης και Αγγελική Ξένου, οι οποίοι προσήχθησαν και κρατήθηκαν στη ΓΑΔΑ «για εξακρίβωση στοιχείων», επειδή πέρασαν έξω από την ισραηλινή πρεσβεία έχοντας αναρτήσει μια παλαιστινιακή σημαία στο αυτοκίνητό τους.
«Η τρομοκρατία δεν θα περάσει! Η Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη δεν θα εμποδιστεί!», τονίζει το ΠΑΜΕ, καταγγέλλοντας αυτές τις συλλήψεις.
Επίσης, πάνω από 1.000.000 χρήστες είδαν το βίντεο με την μαραθωνοδρόμο Βασιλική Κωνσταντινοπούλου, που οδεύοντας προς τον τερματισμό ύψωσε ψηλά την παλαιστινιακή σημαία.

Συγκλονιστικά στιγμιότυπα που από τον διεθνή λογαριασμό του ΠΑΜΕ στο Twitter («PAME Greece International») ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο, με τις αναδημοσιεύσεις να ξεπερνούν τις 10.000!
Πηγή: 902.gr
Μοιράσου το…ALT.GR
Πηγή : ALT.GR
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
13 – 11 – 1868
Πεθαίνει ο Ιταλός συνθέτης Τζοακίνο Ροσίνι (Gioachino Antonio Rossini).

https://youtube.com/watch?v=OloXRhesab0%3Ffeature%3Doembed
Είναι παγκοσμίως φημισμένος για τις όπερές του, με πιο γνωστές τον «Κουρέα της Σεβίλλης», τη «Σταχτοπούτα» και τον «Γουλλιέλμο Τέλλο».
https://youtube.com/watch?v=c7O91GDWGPU%3Ffeature%3Doembed
13 – 11 – 2003
«Φεύγει» πλήρης ημερών ο φωτογράφος της Εθνικής Αντίστασης Σπύρος Μελετζής.

Γεννήθηκε στην Ιμβρο το 1906. Το 1923, φεύγει για την Αλεξανδρούπολη και από εκεί για την Αθήνα, όπου θα μαθητεύσει την τέχνη της φωτογραφίας κοντά σε εξαίρετους καλλιτέχνες. Οι πρώτες του φωτογραφικές δουλειές αναφέρονται στη φύση της Ηπείρου και στην Κεφαλονιά. Όμως, τα έργα που θα τον αναδείξουν και θα τον καθιερώσουν ως έναν από τους σπουδαιότερους φωτογράφους μας, είναι οι στιγμές που απαθανατίζει την περίοδο της Κατοχής. Η γερμανική σημαία που κυματίζει στην Ακρόπολη, οι άνθρωποι που πεθαίνουν στους δρόμους της Αθήνας, οι ΕΑΜίτες αντάρτες που αγωνίζονται στα βουνά της Ελλάδας, η Απελευθέρωση, είναι μερικά από τα θέματα των φωτογραφιών του, οι οποίες διακρίνονται όχι μόνο για την ιστορική σημασία τους, αλλά και για την υψηλή αισθητική τους. Ο Δεκέμβρης του ’44 τον βρίσκει αιχμάλωτο στην Ελ – Ντάμπα της Αιγύπτου. Όταν επιστρέφει, αρχίζει πλέον να φωτογραφίζει τη φύση και τα μνημεία της Ελλάδας. Παράλληλα, παρουσιάζει τη δουλιά του σε όλο τον κόσμο και δέχεται πολλές τιμητικές διακρίσεις και βραβεία.

Το 1943 – ’44 ο πρύτανης της φωτογραφίας βρέθηκε στα βουνά μαζί με τους αντάρτες και το 1986, σε εκδήλωση που διοργάνωσε το ΚΚΕ προς τιμήν του, ο Σπύρος Μελετζής είχε πει για εκείνη τη δουλιά του: «Αν μπόρεσα να ανταποκριθώ σ’ αυτό που μου ανέθεσε το Κόμμα, δεν ξέρω. Ίσως, ναι. Ίσως, όχι. Η εποχή ήταν δύσκολη. Δεν υπήρχαν τα μέσα. Υπήρχε όμως πολύς ενθουσιασμός. Μεγάλη πίστη και αγάπη στα ιδανικά του αγώνα. Κρατώ και σήμερα αυτή την πίστη και αυτή την αγάπη».
https://youtube.com/watch?v=dvFT7Sv_Kvc%3Ffeature%3Doembed
Το Γενάρη του 1994, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Φωτογράφων ανακήρυξε τον Σπύρο Μελετζή επίτιμο πρόεδρό της, σε μια εκδήλωση που συνδιοργάνωσε με την Ένωση Καλλιτεχνών Φωτογράφων. Το Νοέμβρη του 1994, έγινε στην Αθήνα έκθεση αφιερωμένη στο έργο του. «Όσοι την είδαν – είπε τότε ο Νίκος Καραντηνός – έτρεφαν τα μάτια τους, γνωρίζοντας μια Ελλάδα της Αντίστασης με το φωτογραφικό μάτι του Σπύρου Μελετζή . Όλο αυτό το υλικό το υπερασπίστηκε, το έκρυψε στα φυλλοκάρδια του και μας το παρέδωσε ως παρακαταθήκη για κληρονομιά».

Τον Ιούλη του 1945, ο Σπύρος Μελετζής έθαψε στον τοίχο της κουζίνας του σπιτιού του και στο ταβάνι 2.200 περίπου φιλμ από την Αντίσταση και τα Δεκεμβριανά. Τριάντα χρόνια αργότερα, με μεγάλη αγωνία για το τι είχε απομείνει, ξανάβγαλε στο φως όλον αυτόν το θησαυρό ανέπαφο και τον παρέδωσε στη Νεοελληνική Ιστορία.
Πηγή : ALT.GR
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
765 Γεννιέται ο Αμερικανός μηχανικός Ρόμπερτ Φούλτον, εφευρέτης του πρώτου ατμοκίνητου πλοίου και του πρώτου υποβρυχίου.
1831 Πεθαίνει ο Γερμανός ιδεαλιστής φιλόσοφος Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ.
1840 Γεννιέται ο Γάλλος ζωγράφος Κλοντ Μονέ, εκ των θεμελιωτών του ρεύματος του ιμπρεσιονισμού.
1913 Υπογράφεται στην Αθήνα η Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας.
1940 Ο ελληνικός στρατός περνά στην αντεπίθεση σε όλο το ελληνοϊταλικό μέτωπο, εκδιώκοντας τους Ιταλούς από τα ελληνικά εδάφη και μεταφέροντας τον πόλεμο στην ιταλοκρατούμενη Αλβανία.
1950 Πεθαίνει η Χρύσα Χατζηβασιλείου, μέλος της ΚΕ και του ΠΓ του ΚΚΕ.
1950 Μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη ο βασιλιάς Παύλος παραδίδει την πολεμική σημαία στο εκστρατευτικό σώμα που αναχωρούσε για τον πόλεμο της Κορέας.
1951 Η Ασφάλεια ανακαλύπτει τον ασύρματο του παράνομου ΚΚΕ στη βίλα Αύρα στη Γλυφάδα. Συλλαμβάνονται ο Ηλίας Αργυριάδης και η Κατίνα Δάλλα.
1960 Τέσσερις μικρές Αφροαμερικανίδες εγγράφονται σε σχολεία λευκών της Νέας Ορλεάνης, τερματίζοντας θεσμικά τις φυλετικές διακρίσεις στα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Ωστόσο το γεγονός προκάλεσε μια σειρά κρουσμάτων ρατσισμού και βίας και συλλαλητήρια κατά της κατάργησης των φυλετικών διακρίσεων.
1966 Αρχίζει στο Στρατοδικείο η δίκη 28 αξιωματικών κατηγορούμενων «επί εσχάτη προδοσία» για συμμετοχή στην οργάνωση ΑΣΠΙΔΑ.
1969 Συνέρχεται στη Βενετία το 6ο Συνέδριο της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Αντιστασιακών (FIR), το οποίο πήρε ειδική απόφαση για την Ελλάδα, καλώντας όλες τις ευρωπαϊκές αντιστασιακές οργανώσεις να αναπτύξουν δράση για την απομόνωση της χούντας και την έκφραση αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό και τους κρατούμενους αγωνιστές.
1969 Η νεαρή Αραβική Δημοκρατία της Λιβύης, υπό τον Μουαμάρ Καντάφι, εθνικοποιεί το 51% των κεφαλαίων όλων των ξένων τραπεζών.
1973 Το μεσημέρι αρχίζουν στο Πολυτεχνείο Γενικές Συνελεύσεις, ενώ στο προαύλιο εκατοντάδες φοιτητές πραγματοποιούν συγκέντρωση φωνάζοντας αντιδικτατορικά συνθήματα. Η αστυνομία περικυκλώνει το κτίριο. Το απόγευμα, όταν τελειώνουν οι Γενικές Συνελεύσεις, αρχίζει να συζητιέται η παραμονή στον χώρο του Πολυτεχνείου για το βράδυ της Τετάρτης. Προς αυτήν την εξέλιξη ευνοεί το γεγονός ότι γύρω από το Ιδρυμα μαζεύεται κόσμος και υπάρχει συμπαράσταση. Οταν λαμβάνεται η απόφαση για κατάληψη, στο Πολυτεχνείο βρίσκονταν πια 1.500 φοιτητές. Ακολούθως, με πρωτοβουλία της ΚΝΕ και της Αντι-ΕΦΕΕ συγκροτείται η πρώτη Συντονιστική Επιτροπή και οργανώνονται μια σειρά λειτουργίες (μεγάφωνα, σταθμός, σίτιση, περιφρούρηση κ.ά.). Τυπώνονται χιλιάδες προκηρύξεις και κολλιούνται αφίσες, ενώ ο κόσμος έξω από το Πολυτεχνείο παραμένει μέχρι και τη 1 τα ξημερώματα.
1983 Το στρατοδικείο της Κωνσταντινούπολης καταδικάζει 18 μέλη της Επιτροπής Ειρήνης για «απόπειρα ανατροπής του καθεστώτος και εγκαθίδρυσης του κομμουνισμού».
1989 Ιδρύεται η «Ορχήστρα των Χρωμάτων» υπό τον Μάνο Χατζιδάκι.
2008 Ινδικό διαστημικό όχημα προσεδαφίζεται στη Σελήνη.
Πηγή : Ριζοσπάστης
14 – 11 – 1831
Πεθαίνει ο Γερμανός ιδεαλιστής φιλόσοφος Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ. Ο Χέγκελ πρώτος έθεσε το ζήτημα της καθολικότητας της εξέλιξης χωρίς να μπορέσει να το λύσει γιατί ακριβώς θέτοντάς το σε καθαρά ιδεαλιστική βάση και εκφράζοντας τη φύση σα δημιούργημα της απόλυτης ιδέας, επιτέθηκε με μανία ενάντια στην άποψη του υλισμού για την αυτοκίνηση της ύλης.

Αρνήθηκε την εξέλιξη στο χρόνο γιατί, κατά τη διδασκαλία του, η εξέλιξη της γνώσης σταμάτησε στην εποχή του με τη χεγκελιανή διδασκαλία και η εξέλιξη της κοινωνίας καθώς και η πάλη των αντιθέτων πάλι στην εποχή του, εποχή της Πρωσικής φεουδαρχικής μοναρχίας που κατά τον Χέγκελ πέτυχε τη συμφιλίωση των αντιθέτων. Ο Μαρξ πρώτος αναγνώρισε τη σπουδαία συνεισφορά του Χέγκελ με την ανακάλυψη των νόμων της διαλεκτικής μόνο που, τοποθετώντας τους στη βάση του Υλισμού, τους έθεσε «με τα πόδια κάτω και το κεφάλι πάνω».
14 – 11 – 1840
Γεννιέται ο Γάλλος ζωγράφος Κλοντ Μονέ (Claude Oscar Monet), εκ των θεμελιωτών του ρεύματος του ιμπρεσιονισμού.

Συνδέθηκε φιλικά και με τους Ρενουάρ, Μπαζίλ και Άλφρεντ Σίσλευ. Πέρα από τη φιλία που αναπτύχθηκε μεταξύ τους, μοιράζονταν κοινές ιδέες για τη ζωγραφική, οι οποίες αργότερα θα μετουσιώνονταν στο κίνημα του ιμπρεσιονισμού.


Γυναίκα με ομπρέλα 1875
Το 1874 συμμετείχε στην πρώτη έκθεση της ομάδας των Ιμπρεσιονιστών στο Παρίσι, με τον πίνακα του «Impression, soleil levant» (Εντύπωση, ανατέλλων ήλιος). Ο τίτλος του πίνακα του Μονέ ενέπνευσε τον κριτικό τέχνης Λουί Λερουά στη χρήση του όρου Ιμπρεσιονισμός (Impressionism) για πρώτη φορά.


Χωράφι με παπαρούνες 1873
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
15 – 11 – 1691
Πεθαίνει ο Ολλανδός ζωγράφος Έλμπερτ Κόυπ (Aelbert Jacobsz Cuyp), ένας από τους κορυφαίους τοπιογράφους της ολλανδικής Χρυσής Εποχής κατά τον 17ο αιώνα.

Ήταν ο διασημότερος μιας οικογένειας καλλιτεχνών, μαθητής του πατέρα του Γιάκομπ Χέρριτσζοον Κόυπ (1594–1651/52), είναι ιδιαίτερα γνωστός για τις πανοραμικές απόψεις της ολλανδικής εξοχής με το φως του ξημερώματος ή του δειλινού.



15 – 11 – 1787
Πεθαίνει ο συνθέτης όπερας Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ (Christoph Willibald Gluck).

Η καινοτομία του Γκλουκ ήταν να προσθέσει δράμα στην όπερα, οδηγώντας τη σε νέα ύψη.
https://youtube.com/watch?v=NZl_jErhlhY%3Ffeature%3Doembed
Οι πιο δημοφιλείς του όπερες είναι οι «Ορφέας και Ευριδίκη» (1762), «Ο θρίαμβος της Κλέλιας» 1763, «Άλκηστη» (1767), «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» (1774) και «Ιφιγένεια εν Ταύροις» (1779).
1918
Εν τω μέσω της επανάστασης στη Γερμανία, οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες των συνδικάτων έρχονται σε συμφωνία με τους εκπροσώπους των βιομηχάνων. Η ουσία της συμφωνίας που επετεύχθη ήταν ότι δεν θα γίνονταν επανάσταση ή σοσιαλισμός στη Γερμανία και ότι το καπιταλιστικό σύστημα θα εξακολουθούσε να υπάρχει πάνω στη βάση των μεταρρυθμίσεων που παραχωρούσε η γερμανική αστική τάξη.

Ο Δρ. Φ. Ράϊχερτ, επικεφαλής της ένωσης Γερμανών παραγωγών σιδήρου και χάλυβος, είπε αργότερα: «Απ’ τις πρώτες κιόλας μέρες του Οκτωβρίου η πραγματική κατάσταση είχε ξεκαθαρίσει. Το ζήτημα που έμπαινε ήταν: Πως θα μπορούσαμε να σώσουμε τις βιομηχανίες; Πως θα πετυχαίναμε να προστατέψουμε την τάξη των εργοδοτών από το κύμα της σοσιαλιστικοποίησης σ’ όλους τους κλάδους της βιομηχανίας, από την εθνικοποίηση, και την απειλούμενη επανάσταση;». Με άλλα λόγια οι Σοσιαλδημοκράτες εγγυήθηκαν την επιβίωση (ή καλύτερα τη διάσωση) του καπιταλιστικού συστήματος εκμετάλλευσης, με αντάλλαγμα ορισμένα μερεμέτια – παραχωρήσεις στους εκμεταλλευομένους.
1920
Γεννιέται ο σπουδαίος ηθοποιός Βασίλης Διαμαντόπουλος. Σπούδασε αρχικά στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, αλλά αναζητώντας το καινούριο, μόλις ο Κάρολος Κουν δημιούργησε τη σχολή του εντάχθηκε από τους πρώτους στη νεοσύστατη σχολή του «Θεάτρου Τέχνης».

Σε αυτό έκανε την πρώτη ερμηνεία, το 1942, παίζοντας μαζί με τον ΕΑΜίτη επίσης δάσκαλό του Κ. Κουν, στην «Αγριόπαπια» του Ιψεν, την «παρθενική» παράσταση του «ΘΤ», στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 1949, ερμηνεύοντας περί τους τριάντα πρωταγωνιστικούς ρόλους σε έργα των Πιραντέλλο, Ιψεν, Τσέχωφ, Πρίσλεϋ, Ο’Νηλ, Ξενόπουλου, Λόρκα, Ουίλλιαμς, Μύλλερ κ. ά. Ακολούθησε συνεργασία με το θίασο Κατερίνας («Νίνα» του Ρουσέν) και το 1950 προσελήφθη στο Εθνικό, όπου μέχρι το 1953 πρωταγωνίστησε σε έργα των Πιραντέλλο, Τσέχωφ, Μπ. Σω κ. ά.
https://youtube.com/watch?v=ZWKNzH2ZpiM%3Ffeature%3Doembed
Την ίδια χρονιά συγκροτεί δικό του θίασο και ανεβάζει τους «Εκατομμυριούχους της Νάπολης» του Ντε Φίλιπο και το πιραντελλικό «Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή». Το 1954 παίζει στο σαιξπηρικό «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» με το θίασο Χατζήσκου.Το χειμώνα ’54 – ’55 επανακάμπτει στο «Θέατρο Τέχνης» με τα σολιστικά μονόπρακτα του Τσέχωφ «Αρκούδα» και «Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού» και του Πιραντέλλο «Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα», με τα οποία επέδειξε τη μεγάλη υποκριτική «στόφα» του. Επανέρχεται στο ΕΘ και παίζει Σαίξπηρ, Αριστοφάνη, Πιραντέλλο, Μεριμέ. Το 1958 ιδρύει με τη σύζυγό του Μαρία Αλκαίου, το «Νέο Θέατρο» και μέχρι το 1966 ανεβάζει θεατρικά ποιοτικό και θεματικά προοδευτικό ρεπερτόριο (Καμπανέλλη, Κασσόνα, Μπρεχτ, Ντε Φίλιπο, τα έργα για την ελληνική φτωχολογιά «Πέντε στρέμματα παράδεισο» των Γ. Σταύρου – Α. Φραγκιά, Κορομηλά κ. ά. ), αποσπώντας με τη δουλιά την κρατική διάκριση με το «Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α».
https://youtube.com/watch?v=VwPotWYxFbw%3Ffeature%3Doembed
Με την επικράτηση της δικτατορίας αυτοεξορίζεται, μαζί με τη γυναίκα του, στο Παρίσι. Επιστρέφοντας στις αρχές της δεκαετίας του ’70, χάρη στον Σωκράτη Καραντηνό προσλαμβάνεται στο ΚΘΒΕ, και πρωταγωνιστεί σε παραστάσεις του Μίνου Βολανάκη.Συμβάλλοντας στην ίδρυση του «Θεάτρου Σάτιρας» του Γ. Μιχαλακόπουλου, έπαιξε μαζί του το 1973 – 74 στην επίκαιρη πολιτική σάτιρα του Κ. Μουρσελά «Ω, τι κόσμος, μπαμπά», στο «Ας παίξουμε τους δολοφόνους» του Φάιφερ και το «Συνεργό» του Ντύρρενματ – η σκηνοθεσία δική του. Την ίδια εποχή μαζί με τον Γ. Μιχαλακόπουλο παίζει στην αξέχαστη, συμβολική τηλεοπτική σειρά «Εκείνος κι εκείνος».
Ακολουθούν πρωταγωνιστικές ερμηνείες του με διάφορους θιάσους («Μιστέριο Μπούφο», «Σφήκες» «Αννα Καρένινα», «Φοίνισσες») και οι σπουδαίες ερμηνείες του στον μπρεχτικό «Κύκλο με την κιμωλία» και στο «Βολπόνε» του Τσόνσον. Το 1993 δημιουργεί το «Σύγχρονο Θέατρο»,όπου ανεβάζει την αντιφασιστική «Ανάκριση» του Βάις.

Στο ενεργητικό του είχε ακόμη: Τη θητεία του σαν δάσκαλος στις σχολές του Εθνικού Θεάτρου, του «Θεάτρου Τέχνης» και στο «Θεατρικό Εργαστήρι» του, το οποίο δημιούργησε παράλληλα με τον τελευταίο θίασο «Νέο Θέατρο». Το θεατρικό έργο «Καλικαντζαραίοι» που ο ίδιος το ανέβασε το 1979 στο Θέατρο Λυκαβηττού. Πολλές ταινίες («Μαρίνος Κοντάρας», «Τελευταία αποστολή», «Νυχτερινή περιπέτεια» σε σενάριο – σκηνοθεσία Αγ. Τερζάκη, «Η αρπαγή της Περσεφόνης», «Το αμαξάκι», «Ερωτικές ιστορίες», «Μάθε παιδί μου γράμματα» κ. ά. ) και τηλεοπτικές σειρές («Συμβολαιογράφος», «Χατζημανουήλ», «Αλέξανδρος Δελμούζος», «Κλειδαρότρυπα» σε δικό σενάριο και σκηνοθεσία κ. ά. ).
https://youtube.com/watch?v=QWdWp1nSqFI%3Ffeature%3Doembed
Πιστός στις κομμουνιστικές του ιδέες ο Βασίλης Διαμαντόπουλος , στάθηκε πάντα ονειροπόλος. Όπως έλεγε σε συνέντευξή του στο «Ρ»: «Εγώ ευτυχώς δεν έχω πάψει να ονειρεύομαι. Δεν έχω πάψει να θέλω. Βέβαια αυτό κοστίζει κόπους, διαψεύσεις. Όμως αυτό δε με πειράζει. Το να αγωνίζεται κανείς είναι κι αυτό μια ηδονή». Ο Β. Διαμαντόπουλος ήξερε ότι «πρέπει να έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας, γιατί το κεφάλαιο και ο καπιταλισμός ξέρει πολλά κόλπα», παρασύροντας λαούς, ακόμα και ανθρώπους με αριστερές ιδέες. Μιλώντας για τα χρόνια της Αντίστασης, έλεγε ότι αυτά «έβαλαν τα θεμέλια της σταθερότητάς μου στο ΚΚΕ. Κι επιπλέον πιστεύω ότι ο κομμουνισμός είναι στέρεος. Κυκλοφορεί μέσα στο ανθρώπινο αίμα. Ο Μαρξ δεν εφεύρε έτσι μια φιλοσοφία, αλλά την άντλησε από την ανθρώπινη πραγματικότητα. Είναι όνειρο ανθρώπινο, όνειρο δικό μας, το να υπάρξει μια κοινωνία ελεύθερη και οι άνθρωποι να ζουν με ισότητα και δικαιοσύνη».
Πηγή : ALT.GR
Σαν σήμερα
Σαν Σήμερα 15/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 15 Νοεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 14/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 14 Νοεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 13/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 13 Νοεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 12/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 12 Νοεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 11/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 11 Νοεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 10/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 10 Νοεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 9/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 9 Νοεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 8/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 8 Νοεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 7/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 7 Νοεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 6/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 6 Νοεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 5/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 5 Νοεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 4/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 4 Νοεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 3/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 3 Νοεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 2/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 2 Νοεμβρίου 2025 | 00:01Σαν Σήμερα 1/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο 1 Νοεμβρίου 2025 | 00:01
Πηγή : ALT.GR
16 – 11 – 1909
Γεννιέται ο μεγάλος γλύπτης Χρήστος Καπράλος.

Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους δημιουργούς, όχι απλώς της ελληνικής, αλλά και της διεθνούς γλυπτικής του 20ού αιώνα.

Σεμνός και αθόρυβος «χειρώνακτας», φίλος και αντίπαλος της πέτρας και του ξύλου, του πηλού και του μπρούντζου, δημιούργησε μια γλυπτική που συνδυάζει τα αρχαϊκά χαρακτηριστικά με τις σύγχρονες αναζητήσεις και διακρίνεται για τη μνημειακότητα, την πηγαιότητα, την εκφραστική δύναμη και τον εσωτερικό της πλούτο.
Μια γλυπτική που είναι εικόνα της ίδιας της ζωής.

Με την αρχαγγελική ζωφόρο «Το Μνημείο της Μάχης της Πίνδου», που φιλοτέχνησε ο μέγιστος καλλιτέχνης Χρήστος Καπράλος, στολίζεται το περιστύλιο στη Βουλή. Το «Μνημείο» αποτελεί κορυφαία εικαστική έκφραση για την ελληνική εποποιία του 1940 και την Εθνική μας Αντίσταση.

16 – 11 – 1922
Γεννιέται ο Πορτογάλος συγγραφέας Ζοζέ ντε Σόζα Σαραμάγκου ((José de Sousa Saramago). Κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1998. Ήταν παιδί ακτήμονων χωρικών, που για να επιβιώσουν μετεγκαταστάθηκαν στη Λισαβόνα.
Το πρώτο του μυθιστόρημα «Γη της Αμαρτίας» εκδόθηκε το 1947. Μετά από 19 χρόνια εξέδωσε την ποιητική ανθολογία «Os Poemas Possiveis». Αυτομόρφωτος, μεταξύ άλλων εργάστηκε ως διοικητικός υπάλληλος, ως υπάλληλος εκδοτικών οίκων και συνεργάτης πολλών εφημερίδων. Το 1964 εντάχθηκε στο Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και τον Απρίλη του 1974 συμμετείχε στην «Επανάσταση των Γαριφάλων», που οδήγησε στην πτώση της χούντας του Σαλαζάρ.

Το δεύτερο μυθιστόρημά του ήταν το «Εγχειρίδιο ζωγραφικής και καλλιγραφίας» (1977). Ευρέως γνωστός έγινε με το «Χρονικό του μοναστηριού» (1982).
«Σκάνδαλο» θεωρήθηκε, το 1992, το βιβλίο «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον». Το βιβλίο πολέμησε λυσσαλέα η Εκκλησία. Η πορτογαλική κυβέρνηση απέρριψε την υποψηφιότητά του για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας και ο συγγραφέας κατηγόρησε την κυβέρνηση για λογοκρισία. Το 1993 ο Σαραμάγκου εγκατέλειψε την Πορτογαλία και από το 1993 ζούσε αυτοεξόριστος στο Λανθαρότ, ενώ το Νοέμβρη του 2009 εξέδωσε το τελευταίο του αλληγορικό μυθιστόρημα «Κάιν». Εξέφραζε πάντα την αλληλεγγύη του στους αγωνιζόμενους λαούς όπου Γης, στη σοσιαλιστική Κούβα απαιτώντας την άρση του βάρβαρου αποκλεισμού από τις ΗΠΑ και μέχρι την τελευταία του πνοή σταθερός στα ιδανικά του πάλευε ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.
16 – 11 – 1973
Με ανακοίνωσή του το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ «καλεί το λαό μας να εκδηλώσει μαζικά τη συμπαράστασή του στους φοιτητές».

Η αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους φοιτητές κορυφώνεται. Έξω από το Πολυτεχνείο έχουν συγκεντρωθεί δεκάδες χιλιάδες λαού, ενώ το μεσημέρι ενώθηκαν μαζί τους και αγρότες των Μεγάρων. Την ίδια μέρα οι φοιτητές της Θεσσαλονίκης προχώρησαν επίσης σε κατάληψη του Πολυτεχνείου της πόλης. Έως το βράδυ οι φοιτητές στο Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης είχαν ξεπεράσει τις 2.500. Κινητοποιήσεις έγιναν και στα Ιωάννινα.

Από το απόγευμα η κατάσταση οξύνεται. Έξω από το Πολυτεχνείο και στο κέντρο της Αθήνας η αστυνομία επιτίθεται στους διαδηλωτές, κάνοντας χρήση ακόμα και πλαστικών σφαιρών. Οι συμπλοκές γρήγορα γενικεύονται. Πολλοί τραυματίζονται και μεταφέρονται στο Πολυτεχνείο. Ο ραδιοσταθμός των φοιτητών κάνει έκκληση για ιατροφαρμακευτικό υλικό, γιατρούς, κλπ.

Καθώς η επίθεση κατά του Πολυτεχνείου φαίνεται αναπόφευκτη, αρχίζουν να στήνονται οδοφράγματα, καθώς και ένα αυτοσχέδιο νοσοκομείο. Στην περιοχή του Πολυτεχνείου ακούγονται πυροβολισμοί, οι οποίοι σύντομα πυκνώνουν. Οι διαδηλωτές ενισχύουν τα οδοφράγματα και ο ραδιοσταθμός των φοιτητών απευθύνει εκκλήσεις στο λαό για ενεργό συμπαράσταση.
Μεσάνυχτα: Οι πρώτες στρατιωτικές μονάδες εξέρχονται από τους στρατώνες τους στο Γουδί και το Διόνυσο και κατευθύνονται προς το Πολυτεχνείο.
16 – 11 – 1980
Η πορεία για το γιορτασμό του Πολυτεχνείου δέχεται τη βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας.

Η 20χρονη εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής χάνουν τη ζωή τους από χτυπήματα κλομπ αστυνομικών, ενώ οι τραυματίες ανέρχονται σε 150.

Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
17 – 11 – 1839
Ο «Ομπέρτο», η πρώτη όπερα του Τζουζέπε Βέρντι, κάνει πρεμιέρα στη Σκάλα του Μιλάνου.
17 – 11 – 1852
Διαλύεται η Ένωση των Κομμουνιστών, που αποτέλεσε το πρώτο ουσιαστικά Κομμουνιστικό Κόμμα και την πρώτη οργανωμένη μορφή διεθνούς προλεταριακής ενότητας.

Η Ένωση των Κομμουνιστών ιδρύθηκε το 1847 στο Λονδίνο, ενώ το πρόγραμμά της, το γνωστό Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος (που συνέταξαν οι Μαρξ και Ένγκελς το 1848), υπήρξε το πρώτο προγραμματικό ντοκουμέντο του επιστημονικού κομμουνισμού. Η Ένωση των Κομμουνιστών ήταν ο προάγγελος της Α’ Διεθνούς, που συγκροτήθηκε το 1864.
17 – 11 – 1869
Εγκαινιάζεται η διώρυγα του Σουέζ, η κατασκευή της οποίας διήρκεσε πάνω από 10 χρόνια, ενώ στοίχισε τη ζωή σε χιλιάδες εργάτες.

17 – 11 – 1895
Ο Β. Ι. Λένιν ιδρύει στην Πετρούπολη την «Ένωση του αγώνα για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης», που παρότι στην παρανομία, εξελίχθηκε γρήγορα σε μια από τις πιο σημαντικές μαρξιστικές – επαναστατικές οργανώσεις στη Ρωσία.

17 – 11 – 1896
Γεννιέται ο Σοβιετικός ψυχολόγος Λεβ Σεμιόνοβιτς Βιγκότσκι. Οι Σοβιετικοί, αρχίζοντας από τον Λ. Σ. Βιγκότσκι, επηρεάστηκαν σημαντικά στον προσανατολισμό τους από την πραγματοποίηση της Μεγάλης Οχτωβριανής Επανάστασης και την προσπάθεια οικοδόμησης του σοσιαλιστικού κράτους.

Η εμφάνιση της μαρξιστικής ψυχολογίας στην ΕΣΣΔ έγινε μέσα από μια σκληρή αντιπαράθεση με τους ιδεαλιστές ψυχολόγους. Καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη και την επικράτηση της σοβιετικής ψυχολογίας έπαιξε ο Λ. Σ. Βιγκότσκι. Δημιούργησε τη μεθοδολογική βάση της μαρξιστικής ψυχολογίας και καθόρισε τα σαφή φιλοσοφικά όρια ανάμεσα στους υλιστές και τους ιδεαλιστές ψυχολόγους.
17 – 11 – 1917
Πεθαίνει ο Γάλλος γλύπτης Φρανσουά Ωγκύστ Ρενέ Ροντέν (François-Auguste-René Rodin), διάσημος για το αριστούργημά του «Ο Στοχαστής». Επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη γλυπτική του 20ού αιώνα με τα έργα του. Αρνήθηκε να αγνοήσει τις ανθρώπινες αδυναμίες και τις περιέγραψε όσο καλύτερα μπόρεσε στην τέχνη του, με ρεαλισμό και δύναμη.

Το 1864 απορρίπτεται δύο φoρές στο Σαλόν του Παρισιού το έργο του «Άντρας με Σπασμένη Μύτη», που ο ίδιος ο Ροντέν θεωρεί ως το πρώτο του σημαντικό γλυπτό, αλλά αργότερα, το 1875, γίνεται δεκτό με τον διαφορετικό τίτλο «Πορτρέτο Ρωμαίου» και αποτελεί παράλληλα το πρώτο έργο του Ροντέν που εκτίθεται στο Σαλόν.

Το 1877 εκτίθεται στο Σαλόν ένα έργο του μεγάλων διαστάσεων, το «Εποχή του Χαλκού», το οποίο αν και αναγνωρίζεται η υψηλή αισθητική του, οι κριτικοί αδυνατούν να πιστέψουν πως το έργο αποτελεί δημιουργία του και τον κατηγορούν πως χρησιμοποίησε ένα «καλούπι» ώστε να επιτύχει μια τόσο ρεαλιστική απόδοση.

Το 1880 του ανατίθεται να διακοσμήσει την πύλη του Μουσείου Καλών Τεχνών. Το έργο που ονομάστηκε «Οι Πύλες της Κολάσεως» δεν ολοκληρώθηκε αλλά αναπαραστάσεις και στοιχεία του αποτέλεσαν τη βάση για μερικά από τα δημοφιλέστερα έργα του Ροντέν, όπως ο «Στοχαστής» ή το «Φιλί».

Το 1891 ανέλαβε και την δημιουργία ενός μνημείου για τον Μπαλζάκ. Για το έργο αυτό ο Ροντέν εργάστηκε συνολικά επτά χρόνια. Παρουσιάστηκε δημόσια το 1898 αλλά η υποδοχή που επιφύλαξε το κοινό ήταν αρνητική, γεγονός που οδήγησε τον Ροντέν στην αφαίρεση της προτομής, την οποία τοποθέτησε στο εργαστήριο του απαγορεύοντας την περαιτέρω δημόσια έκθεσή της.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Ροντέν είναι αναγνωρισμένος ως ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες και στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού, ένα τμήμα αφιερώνεται αποκλειστικά σε έργα του.
17 – 11 – 1918
Στις 17-23 του Νοέμβρη συνέρχεται στον Πειραιά, στα γραφεία του Συνδέσμου Μηχανικών Ατμόπλοιων, το Α’ Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο, ιδρυτικό του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας (ΣΕΚΕ), που το 1924 μετονομάστηκε σε ΚΚΕ. Η ίδρυση του ΣΕΚΕ δεν ήταν τυχαίο γεγονός. Ηταν συνέπεια μιας μακρόχρονης πορείας που ακολούθησε το εργατικό και το σοσιαλιστικό κίνημα στη χώρα μας. Ηταν το νομοτελειακό αποτέλεσμα της κοινωνικής εξέλιξης, ο ώριμος καρπός της ανάπτυξης του εργατικού κινήματος και της συνένωσής του με τις ιδέες του σοσιαλισμού.

Το Συνέδριο ενέκρινε με πλειοψηφία το Ιδρυτικό Ψήφισμα του ΣΕΚΕ, τις Αρχές και το Πρόγραμμά του, υπόμνημα για τα εξωτερικά ζητήματα, ψήφισμα για την ίδρυση Βαλκανικής Δημοκρατικής Ομοσπονδίας, το Καταστατικό του Κόμματος, ενώ εκδόθηκε χαιρετιστήριο ψήφισμα προς τη νεαρή Σοβιετική Ρωσία αλλά και «διαμαρτυρίαν διά την μελετωμένην επέμβασιν των συμμάχων κατά της νεαράς Σοβιετικής Δημοκρατίας».

Στο Ιδρυτικό Ψήφισμα σημειώνεται ότι το Κόμμα βασίζεται πάνω σε δύο θεμελιώδεις αρχές: Στην «πολιτική και οικονομική οργάνωση του προλεταριάτου σε ξεχωριστό κόμμα τάξεως διά την κατάκτησιν της πολιτικής εξουσίας και την δημοσιοποίησιν των μέσων της παραγωγής και ανταλλαγής, δηλ. την μεταβολήν της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας εις κοινωνίαν κολλεχτιβικήν ή κομμουνιστικήν». Επίσης, στη «διεθνή συνεννόηση και δράση των εργατών».
Στις Αρχές και στο Πρόγραμμα του Κόμματος τονίζεται η αναγκαιότητα της κοινωνικής επανάστασης για «την απελευθέρωσιν όχι μόνο των προλεταρίων, αλλά και ολοκλήρου της ανθρωπότητος που υποφέρει σήμερον». Προστίθεται δε ότι ο αγώνας της εργατικής τάξης «είναι αναγκαστικώς και πολιτικός αγών, (επειδή) δεν δύναται να πραγματοποιήση την ιστορικήν της αποστολήν χωρίς να γίνη κάτοχος της πολιτικής εξουσίας, όπερ δύναται να κατορθώση μόνον δι’ ενιαίας επαναστατικής δράσεως της παγκοσμίου εργατιάς, οργανωμένης σε ξεχωριστό εργατικό κόμμα».

Στο «Πρόγραμμα των σημερινών απαιτήσεων», που ψήφισε το Συνέδριο, διατυπώθηκαν και πολλά άλλα σημαντικά και πρωτοποριακά πολιτικά αιτήματα, όπως το δικαίωμα ψήφου και εκλογής σε άντρες και γυναίκες, η εισαγωγή του θεσμού του δημοψηφίσματος, η κατάργηση του στρατιωτικού νόμου, η αποκέντρωση της διοίκησης, η πολιτική ειρήνης, συνεννόησης και ειλικρινούς συνεργασίας με όλα τα κράτη, η κατάργηση της μυστικής διπλωματίας και των μυστικών συνθηκών και προϋπολογισμών, η υποχρεωτική διαιτησία για όλες τις μεταξύ των κρατών διαφορές, η πλήρης ελευθερία των συνεταιρισμών, συνδικάτων και άλλων οργανώσεων, η πλήρης ελευθερία του Τύπου, η πλήρης εξασφάλιση της προσωπικής ελευθερίας, η ελευθερία θρησκεύματος, η αναγνώριση της θρησκείας ως ιδιωτικής υπόθεσης και της Εκκλησίας ως ιδιωτικού ιδρύματος, η καθιέρωση και του πολιτικού γάμου, η πλήρης αστική, πολιτική, οικονομική και κοινωνική εξίσωση των γυναικών με τους άντρες, η απονομή της δικαιοσύνης από δικαστές που θα εκλέγονται από το λαό, η σύσταση ιδιαίτερων δικαστηρίων για τους ανηλίκους, η κατάργηση των στρατοδικείων και των ναυτοδικείων, η μετατροπή του συστήματος των φυλακών σε μορφωτικά ιδρύματα και η βελτίωση των συνθηκών υγιεινής, η ίδρυση χωριστών φυλακών για γυναίκες και για ανηλίκους, καθώς και για τα πολιτικά αδικήματα, η δωρεάν παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, η εκλαΐκευση και υποχρεωτική λειτουργία της εκπαίδευσης, η παροχή τροφής και μέσων διδασκαλίας στα παιδιά από τους δήμους και τις κοινότητες, η εισαγωγή της δημοτικής γλώσσας σε όλη την εκπαίδευση και εισαγωγή στα σχολεία της γλώσσας διαφόρων εθνοτήτων, η ανοικοδόμηση και ο πολλαπλασιασμός των σχολείων. Κατάργηση των έμμεσων φόρων και κάθε φόρου στα είδη πρώτης ανάγκης, προοδευτική φορολογία στα εισοδήματα και στα κεφάλαια. Συμμετοχή του κράτους στα κέρδη των μεγάλων μονοπωλίων, των εταιριών και επιχειρήσεων, εθνικοποίηση των ατμόπλοιων και σιδηροδρόμων, μεταλλείων, τραπεζών, καθώς και των μεγάλων επιχειρήσεων και συμμετοχή στη διοίκηση των εργατών, χρησιμοποίηση των πόρων του κράτους πρωτίστως για παραγωγικούς σκοπούς, εθνικοποίηση των τσιφλικιών και των μοναστηριακών κτημάτων και παραχώρησή τους στις κοινότητες των καλλιεργητών.
Το Συνέδριο κατέληξε με την εκλογή πενταμελούς Κεντρικής Επιτροπής αποτελούμενης από τους Αρίστο Αρβανίτη, Δημοσθένη Λιγδόπουλο, Σταμάτη Κόκκινο, Μιχαήλ Σιδέρη και Νίκο Δημητράτο. Και τριμελή Εξελεγκτική Επιτροπή, από τους Γιώργη Πισπινή, Σπύρο Κομιώτη και Αβραάμ Μπεναρόγια. Διευθυντής της εφημερίδας «Εργατικός Αγών», που ήταν το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο του Κόμματος, εκλέχτηκε ο Δημοσθένης Λιγδόπουλος.
17 – 11 – 1968
Ο Αλέκος Παναγούλης καταδικάζεται δις εις θάνατον για την απόπειρα εναντίον του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Αρνήθηκε να ζητήσει χάρη.

17 – 11 – 1970
Η Σοβιετική Ένωση, στα πλαίσια του «Πρόγραμμα Λούνα», προσεδαφίζει το Λουνοχόντ 1 στη «Θάλασσα των Βροχών» στη Σελήνη. Πρόκειται για το πρώτο περιπλανώμενο τηλεχειριζόμενο ρομπότ που προσεδαφίζεται σε άλλον ουράνιο σώμα. Απελευθερώθηκε από το εν τροχιά διαστημικό σκάφος Λούνα 17.

17 – 11 – 1973
Κατά τη 1 τα ξημερώματα τα τανκς έχουν ζώσει το Πολυτεχνείο. Τα μεγάφωνα και ο ραδιοσταθμός μεταδίδουν: «Μη φοβάστε τα τανκς», «Κάτω ο φασισμός», «Φαντάροι είμαστε αδέρφια σας. Μη γίνετε δολοφόνοι». Οι φοιτητές τοποθετούν ένα αυτοκίνητο πίσω από την κεντρική πύλη για να εμποδίσει την είσοδο των τανκς, ενώ ανεβασμένοι στα κάγκελα, τραγουδούν τον εθνικό ύμνο και φωνάζουν στους φαντάρους: «Είμαστε αδέρφια», «Λαός και στρατός ενωμένοι». Η Συντονιστική Επιτροπή προσπαθεί να διαπραγματευτεί την ασφαλή έξοδο του κόσμου.

Πριν εκπνεύσει η διορία για την έξοδο των φοιτητών, ένα τανκ σπάει την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου και μαζί του εισβάλλουν ασφαλίτες και άντρες των ΛΟΚ, οι οποίοι επιτίθενται με λύσσα στους φοιτητές. Πέφτουν πυροβολισμοί. Υπάρχουν φαντάροι που βοηθούν τους φοιτητές να γλυτώσουν, αλλά στις εξόδους τούς περιμένουν ασφαλίτες. Ορισμένοι θα καταφέρουν να ξεφύγουν. Η μετάδοση του σταθμού θα συνεχίσει για λίγη ώρα ακόμη, ωσότου τελικά σιγήσει και αυτός.

Οι συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις και συγκρούσεις με τα όργανα της Χούντας συνεχίζονται από τις πρώτες πρωινές ώρες καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας. Οι οικοδόμοι δεν πάνε στα γιαπιά, πολλά εργοστάσια αδειάζουν, τα γραφεία κλείνουν και οι μαθητές από τα σχολεία κατεβαίνουν στους δρόμους.

Στις 10 το πρωί διαδηλώσεις ξεφυτρώνουν παντού: Στην πλατεία Κοτζιά, στην Ομόνοια, στην Πειραιώς, στην Πατησίων μπροστά στον ΟΤΕ, στη Βικτώρια, στην πλατεία Αμερικής, στα Χαυτεία, στη Σταδίου και λίγο αργότερα στη Βάθη, στη Μητρόπολη, στην Ακαδημίας, στου Φιξ, στο Σύνταγμα. Στο Αιγάλεω, οι μαθητές καταλαμβάνουν πρόσκαιρα το Δημαρχείο. Στη Ριζούπολη ένας παράνομος πομπός καλεί το λαό να ξεσηκωθεί. Σε λίγο, τα ραδιογωνιόμετρα της Ασφάλειας θα τον ανακαλύψουν.

Απέναντι στον άοπλο λαό τα όργανα του καθεστώτος δε θα διστάσουν να πυροβολήσουν στο ψαχνό, με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλοί νεκροί και τραυματίες. Όμως, ο λαός δε γονατίζει.

Νέο κύμα διαδηλώσεων θα ξεχυθεί στους δρόμους της στρατοκρατούμενης πρωτεύουσας έως αργά το βράδυ. Δύο μέρες αργότερα, το καθεστώς θα παραδεχτεί τη σύλληψη 866 προσώπων (στην πραγματικότητα, οι συλλήψεις ήταν πολλαπλάσιες) και δίνει στοιχεία για την κοινωνική τους ταυτότητα: 475 εργάτες (κυρίως οικοδόμοι), 268 φοιτητές, 74 μαθητές και 49 σπουδαστές του Πολυτεχνείου. Η Χούντα θα παραδεχθεί επίσης επίσημα 11 νεκρούς και 100-110 τραυματίες. Στο πόρισμα του εισαγγελέα Δ. Τσεβά, που συντάχθηκε αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας (14 Οκτώβρη 1974), καταγράφονται 18 νεκροί «πλήρως βεβαιωθέντες», 16 -τουλάχιστον- νεκροί «βασίμως προκύπτοντες», 1.103 τραυματίες πολίτες και 61 τραυματίες αστυνομικοί.

17 – 11 – 1974
Πραγματοποιούνται οι πρώτες μετά τη Χούντα βουλευτικές εκλογές. Η Νέα Δημοκρατία έρχεται πρώτο κόμμα με 54,37% και 220 έδρες. Δεύτερο κόμμα η Ένωση Κέντρου – Νέες Δυνάμεις (20,42%) και τρίτο το ΠΑΣΟΚ (13,58%). Η Ενωμένη Αριστερά (ΚΚΕ, «ΚΚΕ εσ.» και ΕΔΑ) πήρε το 9,47% των ψήφων.
17 – 11 – 1985
Δολοφονείται πισώπλατα ο 16χρονος Μιχάλης Καλτεζάς από αστυνομικό, κατά τη διάρκεια των επεισοδίων που ξέσπασαν μετά την πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου.

Ο αστυνομικός Αθανάσιος Μελίστας πυροβολεί τον Καλτεζά στο πίσω μέρος του κεφαλιού, καθώς ο νεαρός τρέχει μαζί με άλλους διαδηλωτές προς την πλατεία Εξαρχείων. Ο Μελίστας θα αθωωθεί…
17 – 11 – 2013
Πλήρης ημερών «φεύγει» από τη ζωή η βρετανικής καταγωγής συγγραφέας Ντόρις Λέσινγκ (Doris Lessing) που τιμήθηκε το 2008 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Κόρη Βρετανού αναπήρου από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αναγκαστικού μετανάστη στην Περσία, η Ντ. Λέσινγκ γεννήθηκε στην Περσία το 1919.
Το 1924 η οικογένεια μεταναστεύει στη Νότια Ροδεσία (αγγλική αποικία). Εκεί γνώρισε το ρατσιστικό μίσος και την άγρια εκμετάλλευση των μαύρων από τους λευκούς. Δεκατεσσάρων ετών φεύγει από το σπίτι της, σταματά το σχολείο, αγωνίζεται βιοποριστικά, εντάσσεται σε αριστερή οργάνωση και μετέχει στο λαϊκό – εργατικό κίνημα. Αυτοδίδακτη η Λέσινγκ, με τα μυθιστορήματά της καταγγέλλει το απαρτχάιντ, την απάνθρωπη εκμετάλλευση των εργατών – μαύρων και λευκών, και περιγράφει τα πολλαπλάσια βάσανα των γυναικών στις απανταχού ταξικές κοινωνίες. Η Λέσινγκ το 1950 εγκαταστάθηκε στην Αγγλία και εντάχθηκε στο ΚΚ Βρετανίας, από το οποίο αποχώρησε το 1956, αλλά δεν έπαψε να γράφει για τα βάσανα των φτωχών ανθρώπων.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
18 – 11 – 1786
Γεννιέται ο Γερμανός συνθέτης, μαέστρος, πιανίστας, κιθαρίστας και κριτικός Καρλ Μαρία Φον Βέμπερ (Carl Maria von Weber).

Ήταν ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες της ρομαντικής περιόδου.
Τα πιο γνωστά του έργα είναι οι όπερες «Ελεύθερος σκοπευτής», «Ευριάνθη», «Όμπερον» κτλ., τα οποία επηρέασαν σημαντικά την ανάπτυξη του Ρομαντισμού στη Γερμανία.
18 – 11 – 1787
Γεννιέται ο Γάλλος ζωγράφος και πρωτοπόρος της φωτογραφίας Λουί Νταγκέρ (Louis-Jacques-Mandé Daguerre).


18 – 11 – 1907
Γεννιέται ο Κουβανός κιθαρίστας και συνθέτης Κομπάι Σεγκούντο (Máximo Francisco Repilado Muñoz -πραγματικό όνομα Φρανσίσκο Ρεπιλάδο).

18 – 11 – 1952
Πεθαίνει ο Γάλλος κομμουνιστής ποιητής Πωλ Ελιάρ (Το πραγματικό του όνομα ήταν Eugène Émile Paul Grindel). Επισκεπτόμενος την Ελεύθερη Ελλάδα το καλοκαίρι του 1949 θα γράψει απευθυνόμενος στους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας:

«Το Βίτσι και ο Γράμμος, οι δυο αυτές κορφές του λεύτερου κόσμου, δεν είναι καθόλου πιο κάτω από κει που τις είχε βάλει η φαντασία μου. Αντίθετα, γιατί είδα εκεί τους μαχητές που τις στολίζουν με τον απίστευτο ηρωισμό τους, τους μαχητές πούναι η φωτιά των βουνών και ολόκληρης της Ελλάδας, τιμή για τον πολιτισμένο κόσμο που δε θέλει να πεθάνει κάτω απ’ την ασφυκτική πίεση μιας μειοψηφίας εκμεταλλευτών, εμπρηστών του πολέμου. Ο ήλιος και η γης είναι ολότελα δικοί τους.
Αδελφοί μου, αδελφές μου με το καλοσυνάτο και ωραίο χαμόγελο, πόσες φορές δε δάκρυσα ακούγοντας σας να τραγουδάτε, βλέποντας όλους έτσι ενωμένους στην αγάπη για την πατρίδα σας, στην εμπιστοσύνη σας για το μέλλον. Μισούμε τον πόλεμο αλλά δυστυχία σε κείνους που θα μας τον επιβάλλουν.

Φεύγω και φυλάω στην καρδιά μου σαν διαμάντι την αξέχαστη θύμηση της σωματικής και ψυχικής σας υγείας, τον ενθουσιασμό σας, την αδελφοσύνη σας, την πίστη σας για τη νίκη. Το μέλλον είναι δικό σας. Επειδή είσαστε ενωμένοι τα καταπιεσμένα αδέλφια σας αύριο θάρθουνε μαζί σας. Η λευτεριά και η αδελφοσύνη είναι μεταδοτικές. Δεν μπορούν να κάνουν τίποτα ενάντια σ’ ένα λαό πούναι ενωμένος. Κι η θάλασσα καρτερικά θα δεχτεί τους σκλάβωνές σας.
Ζήτω η Ελλάδα ενωμένη και λεύτερη!
Ζήτω η αδελφοσύνη των λαών!
Ζήτω η ειρήνη που χτίζεται!
Με σεβασμό σας χαιρετώ
Πωλ Ελυάρ».
18 – 11 – 1962
Πεθαίνει ο βραβευμένος με Νόμπελ (1922) Δανός φυσικός Νιλς Μπορ (Niels Henrik David Bohr).

18 – 11 – 1968
Με ανακοίνωσή του το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ καταγγέλλει τη καταδίκη σε θάνατο του Α. Παναγούλη από το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας.

18 – 11 – 1973
Στις 18 και 19 Νοεμβρίου πραγματοποιούνται μια σειρά διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για το ματοκύλισμα του Πολυτεχνείου. Στις συγκρούσεις με την αστυνομίας, πολλοί τραυματίστηκαν, ενώ συνεχίστηκαν και οι συλλήψεις.

Στην ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ τονίζονταν μεταξύ άλλων πως «Το μαχητικό λαϊκό ξέσπασμα αυτών των ημερών έδειξε πόσο γυμνή από λαϊκό έρεισμα παραμένει η δικτατορία. Πόσο αβυσσαλέο μίσος για τους τυράννους και πόσος πόθος για τη λευτεριά, για την απαλλαγή από την αμερικανοκρατία, για την εθνική ανεξαρτησία συμπυκνώθηκε στην ψυχή του λαού».
18 – 11 – 1976
Επανέρχεται η αστική δημοκρατία στην Ισπανία, έπειτα από 37 χρόνια δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο.

18 – 11 – 1985
Πεθαίνει ο ρεμπέτης Δημήτρης Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας. Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1902, γόνος πολυμελούς κι ευκατάστατης νησιώτικης οικογένειας.

Θα ζήσει όλη του τη ζωή με το κεφάλι ψηλά. Ασχολήθηκε από μικρός με τη μουσική, παίζοντας μαντολίνο και αργότερα βιολί, ενώ στα μέσα της δεκαετίας του ’20 θα αρχίσει να παίζει μπουζούκι. Εκείνη την εποχή διασκευάζει την ιταλική οπερέτα «Μπαγιαντέρα» για λαϊκή ορχήστρα και έτσι αποκτά το παρατσούκλι «Μπαγιαντέρας», που θα τον ακολουθήσει για όλη του τη ζωή.
Αν και σπούδασε ηλεκτρολόγος, δεν εξάσκησε ποτέ το επάγγελμα, καθώς, έφηβος ακόμα, «έμπλεξε» με τη μαγκιά του Πειραιά και εξοικονομούσε τα χαρτζιλίκια του μεταπουλώντας λαθραία τσιγάρα και ποτά που έβγαζαν τα καράβια στο λιμάνι του Πειραιά.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’30 παίζει μπουζούκι και φτιάχνει τραγούδια σε ερασιτεχνική βάση. Το 1935 ανεβαίνει σαν επαγγελματίας στο πάλκο δίπλα στον Στράτο Παγιουμτζή, στο «Δάσος» του Αντώνη του Βλάχου στο Βοτανικό. Από τότε και μέχρι την Κατοχή θα δουλέψει στα γνωστότερα λαϊκά μαγαζιά της εποχής. Το 1938 θα ξεκινήσει μια συνεργασία με τον νεαρό τότε Μανώλη Χιώτη. Παράλληλα θα εμφανίσει στα τραγούδια του ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο. Τραγούδια πολύ μελωδικά με βαθιά ερωτικούς στίχους, ιδιαίτερα εμπνευσμένα («Σαν μαγεμένο το μυαλό μου», «Μέσα στης ζωής τα μονοπάτια» κ.ά.) που δε θύμιζαν τίποτα απ’ το παρελθόν. Μ’ άλλα λόγια, μια νέα «σχολή» στο χώρο του ρεμπέτικου, στοιχεία της οποίας πήραν όλοι οι σύγχρονοι, αλλά και μεταγενέστεροί του λαϊκοί δημιουργοί.
Το 1941, λίγο μετά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, θα χάσει το φως του, παίζοντας πάνω στο πάλκο του κέντρου «Πειραιεύς», όπου δούλευε μαζί με τον Γιάννη Σταμούλη. Ξεπερνάει γρήγορα το σοκ και στη διάρκεια της Κατοχής γυρίζει από ταβέρνα σε ταβέρνα, παίζοντας τα τραγούδια του. Με τη διαφορά ότι τα τραγούδια αυτά δεν είναι μόνο τα γνωστά προπολεμικά του. Το έπος της Αντίστασης του αλλάζει συνολικά την άποψή του για τη ζωή και την κοινωνία, αλλά και τον εμπνέει δημιουργικά. Μερικά απ’ τα ωραιότερα ρεμπέτικα της Κατοχής είναι δικά του όπως το «Βροντούν κι αστράφτουν», «Σου στέλνω χαιρετίσματα», «Φόρεσε αντάρτη τ’ άρματα» κ.ά. Στην Κατοχή πιάστηκε πολλές φορές απ’ τους Γερμανούς να τραγουδάει αντάρτικα και κακοποιήθηκε βάναυσα, αλλά παρ’ όλα αυτά δε σταμάτησε στιγμή.
Αμέσως μετά την Κατοχή ο «Μπαγιαντέρας» θα περάσει στη δισκογραφία μερικά ακόμη γνωστά τραγούδια του, ανάμεσά τους και δυο αριστουργηματικά νησιώτικα (δείγμα της καταγωγής του): «Μια τράτα Κουλουριώτικη» και «Ξεκινάει μια ψαροπούλα», που θα γίνουν μεγάλες επιτυχίες, τόσο που ο πολύς κόσμος μέχρι σήμερα νομίζει ότι πρόκειται για κλασικά δημοτικά τραγούδια. Για λίγο καιρό θα δουλέψει στα λαϊκά κέντρα και μετά θα βγει στη «σφουγγάρα», δηλαδή θα γυρίζει από στέκι σε στέκι (με τη βοήθεια της κόρης του) βγάζοντας «δίσκο», μέχρι το 1963, όταν και αποσύρεται. Τη δεκαετία του ’50 και του ’60 θα ηχογραφήσει αραιά μερικά τραγούδια, που δε θα γίνουν ιδιαίτερα γνωστά (με εξαίρεση ίσως τη «Διαθήκη» το 1962).
Στα χρόνια της χούντας είναι απ’ τους πρώτους που συμμετείχαν σε συναυλίες στις μπουάτ της Πλάκας, όπου εκτός απ’ τα παλιά θ’ ακουστούν πολλά απ’ τα ανέκδοτα τραγούδια του. Επαιξε σημαντικό ρόλο στην αναβίωση του κλασικού ρεμπέτικου, που ξεκίνησε εκείνα τα χρόνια και συνεχίστηκε απ’ τον Μαρίνο Γαβριήλ (Μαρινάκη), την Ρόζα Εσκενάζυ, τον Στέλιο Κερομύτη, τον Μιχάλη Γενίτσαρη, τον Σπύρο Καλφόπουλο, τον Μπιρ Αλλάχ κ.ά.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
19 – 11 – 1711
Γεννιέται ο Ρώσος επιστήμονας, συγγραφέας και μαθηματικός Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Λομονόσοφ.

Ο Λομονόσοφ ήταν ο πρώτος που κατέγραψε την πήξη του υδραργύρου, και που υπέθεσε την ύπαρξη ατμόσφαιρας στην Αφροδίτη, βασισμένος σε δικές του παρατηρήσεις του 1761. Θεωρώντας ότι η φύση υπόκειται σε κανονική και συνεχή εξέλιξη, κατέδειξε την οργανική προέλευση του χώματος, της τύρφης, του άνθρακα, του πετρελαίου, και του ήλεκτρου. Το 1745 δημοσίευσε έναν κατάλογο με πάνω από 3.000 μεταλλεύματα, και το 1760 εξήγησε το σχηματισμό των παγόβουνων. Το 1754 σε επιστολή του στον Λέοναρντ Όιλερ, έγραψε ότι οι τριετείς χημικοί πειραματισμοί του επάνω στο χρώμα των μεταλλευμάτων, τον οδήγησε στα μωσαϊκά και την τέχνη. Το 1763 ίδρυσε εργοστάσιο γυαλιού που παρήγε τα πρώτα λεκιασμένα μωσαϊκά γυαλιού εκτός Ιταλίας. Το 1755, συνδυάζοντας την παλαιά εκκλησιαστική σλαβική με την δημοτική ρωσική γλώσσα, συνέθεσε μια μεταρρυθμιστική γραμματική, η οποία είχε επίδραση στη λογοτεχνία. Για να προαγάγει τις λογοτεχνικές θεωρίες του, έγραψε περισσότερες από είκοσι σοβαρές εθιμοτυπικές ωδές, ειδικότερα την «Περισυλλογή βραδιού στο Μεγαλείο του Θεού». Το 1760 δημοσίευσε επίσης την Ιστορία της Ρωσίας.
Το 1941 το πανεπιστήμιο της Μόσχας μετονομάστηκε σε Λομονόσοφ προς τιμήν του. Το 1948, η μεσοωκεάνεια ράχη Λομονόσοφ στον αρκτικό ωκεανό ονομάστηκε προς τιμήν του. Ένας κρατήρας της σελήνης φέρει επίσης το όνομά του. Το χρυσό μετάλλιο Λομονόσοφ απονέμεται κάθε έτος (από το 1959) για σημαντικά επιτεύγματα στις φυσικές και ανθρωπιστικές επιστήμες από την ακαδημία των επιστημών της ΕΣΣΔ και αργότερα τη ρωσική ακαδημία των επιστημών (ΡΑΣ).
19 -11 – 1805
Γεννιέται ο Γάλλος μηχανικός και διπλωμάτης Φερντινάν Ντε Λεσέπς (Ferdinand de Lesseps), που διάνοιξε – μεταξύ άλλων – τις διώρυγες του Σουέζ και της Κορίνθου.

19 – 11 – 1828
Πεθαίνει ο Αυστριακός συνθέτης Φραντς Πέτερ Σούμπερτ (Franz Peter Schubert).

Ήταν εξαιρετικά παραγωγικός σε όλη τη διάρκεια της σύντομης ζωής του. Συνέθεσε περισσότερα από εξακόσια Λήντερ (Lieder, ρομαντικά τραγούδια) καθώς και πολλές συμφωνίες, σονάτες, έργα μουσικής δωματίου, θρησκευτικά έργα, μερικές όπερες και πολλά άλλα έργα.
Στο μνημείο του Σούμπερτ, γράφει ο ποιητής Franz Grillparzer «Die Tonkunst begrub hier einen reichen Besitz,aber noch viel schonere Hoffnungen» (Η Τέχνη της Μουσικής ενταφίασε εδώ ένα πλούσιο απόκτημα, αλλά ακόμη ωραιότερες προσδοκίες).
Μερικά σημαντικά έργα του Σούμπερτ είναι «Το κουιντέτο της πέστροφας», «Ο θάνατος και η κόρη», πολλά Λήντερ, «Λειτουργία σε Μι ύφεση», «Η ωραία Μυλωνού», «Το χειμωνιάτικο ταξίδι», «Ημιτελής Συμφωνία» κ.ά.
1929
Ο Εισαγγελέας ζητά τη διάλυση της ταξικής Ενωτικής ΓΣΕΕ με βάση το Ιδιώνυμο, πυροδοτώντας δεκάδες εργατικές κινητοποιήσεις και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα.

19 – 11 – 1942
Ο Κόκκινος Στρατός περνά στην αντεπίθεση και κυκλώνει το συγκρότημα των γερμανικών στρατευμάτων στο Βόλγα.

19 – 11 – 1944
Μαζική συγκέντρωση πραγματοποιείται στην πλατεία Συντάγματος με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 26 χρόνων από την ίδρυση του ΚΚΕ.

Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
20 – 11 – 1629
Γεννιέται ο Ολλανδός ζωγράφος της χρυσής εποχής της ζωγραφικής στην Ολλανδία Πίτερ ντε Χόοχ (Pieter de Hooch).

Ήταν διάσημος για τους πίνακες με θέματα της καθημερινότητας.


Ο Χαρούμενος iπότης 1650
20 – 11 – 1805
Κάνει πρεμιέρα στη Βιέννη η μοναδική όπερα του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (Ludwig van Beethoven), Φιντέλιο.
20 – 11 – 1873
Στην Ουγγαρία οι δύο πόλεις που βρίσκονται στις όχθες του Δούναβη, η Βούδα και η Πέστη, ενώνονται, για να σχηματίσουν την πρωτεύουσα της χώρας, Βουδαπέστη.

20 – 11 – 1902
Τελειώνει στην Κολομβία ο πόλεμος «guer de los mil días» (των χιλίων ημερών).
Ένας εμφύλιος πόλεμος που ξεκίνησε το 1899, στη νεοσυσταθείσα Δημοκρατία της Κολομβίας (τότε ο Παναμάς, ήταν επαρχία της) με εμπλοκή των κομμάτων εξουσία (Συντηρητικό & Φιλελεύθερο) και με αφορμή τις κατηγορίες για εκλογική απάτη.
Στην ουσία, ήταν απόρροια οικονομικής κρίσης που προκλήθηκε από την κατάρρευση της τιμής του καφέ στη διεθνή αγορά. Ο πόλεμος είχε ως αποτέλεσμα και την απόσχιση το 1903, με δάκτυλο των Αμερικανών, του Παναμά (αργότερα, το 1904, η αμερικανική κυβέρνηση εξαγόρασε τα γαλλικά δικαιώματα στην περιοχή και 10 χρόνια αργότερα, στις 15 Αυγούστου 1914, έγινε η πρώτη διέλευση πλοίου -μέχρι το 2000 βρισκόταν κάτω από την οικονομική εκμετάλλευση των ΗΠΑ).
20 – 11 – 1905
Ο Αλβέρτος Άϊνστάιν (Albert Einstein) δημοσιεύει την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας στο «Annalen der Physik».
Η θεωρία αποτελεί αναδιατύπωση και επέκταση των νόμων της μηχανικής, σε υψηλή ενεργειακή κατάσταση και σε ταχύτητες κοντά στο φως και βασίζεται σε δύο αξιώματα:
1. Οι νόμοι της μηχανικής, του ηλεκτρομαγνητισμού και της οπτικής είναι οι ίδιοι σε όλα τα αδρανειακά συστήματα αναφοράς και
2. Το φως διαδίδεται σε κενό με σταθερή ταχύτητα [c] ανεξάρτητα από την κατάσταση κίνησης της πηγής ή του παρατηρητή.
Το πρώτο, επιβεβαιώνει και επεκτείνει την αρχή της σχετικότητας του Galileo, ενώ το δεύτερο μπορεί να προέλθει από το πρώτο, δίνοντας το σωστό νόημα στο πείραμα Michelson-Morley. Αυτά σε μια ενιαία τετραδιάστατη οντότητα χωροχρόνου απ’ όπου προκύπτει επίσης ότι η ενέργεια ενός σώματος περιλαμβάνει έναν πρόσθετο όρο, ανεξάρτητο από την ταχύτητα του σώματος και ανάλογο με τη μάζα του, που δίνεται από τον γνωστό τύπο E = mc², οδηγώντας σε ριζική αλλαγή της κατανόησης του φυσικού κόσμου –με έννοιες απλησίαστες για το μυαλό του απλού ανθρώπου.
Πηγή : ALT.GR
21 – 11 – 1831
Οι υφαντεργάτες της Λυών της Γαλλίας ξεσηκώνονται διεκδικώντας σταθερούς μισθούς (κάτι που οι εργοδότες αρνούνταν επικαλούμενοι τις αρχές της Γαλλικής –αστικής- επανάστασης και την ελευθερία της αγοράς). Οι εργάτες έστησαν οδοφράγματα και οπλίστηκαν. Εναντίον τους κινήθηκε η εθνοφρουρά.

Καθώς όμως πολλά μέλη της είχαν εργατική καταγωγή, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που αρνήθηκαν να ανοίξουν πυρ κατά των απεργών ή ακόμα ενώθηκαν μαζί τους. Τελικά η κυβέρνηση αναγκάστηκε να επιστρατεύσει 20.000 στρατιώτες εναντίον τους, καταστέλλοντας την εξέγερση. Οι νεκροί και τραυματίες έφτασαν τους 600.
21 – 11 – 1877
Ο Αμερικανός εφευρέτης Τόμας Έντισον (Thomas Edison) παρουσιάζει την «Ομιλούσα Μηχανή», τον πρώτο φωνόγραφο στην ιστορία.

2011
Ο 87χρονος Αργύρης Κουνάδης, ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς δημιουργούς, πεθαίνει στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, όπου ζούσε από το 1959. Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη, ο Αργύρης Κουνάδης σπούδασε μουσική στην Αθήνα. Μέλος της ΕΠΟΝ, το 1943, γράφει τη μουσική του πρώτου ύμνου της (σε στίχους Γ. Τσαπόγα) και συλλαμβάνεται για την αντιστασιακή του δράση.

Από το 1950 συνεργάστηκε με το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου, μαζί με τους Μ. Χατζιδάκι και Μ. Θεοδωράκη. Ήταν από τους πρώτους συνθέτες που ενδιαφέρθηκε για το ρεμπέτικο τραγούδι, το οποίο επηρέασε (μαζί με τους Στραβίνσκι και Μπάρτοκ) τα πρώτα του έργα της περιόδου 1949-57
Έχοντας δίπλωμα πιάνου και σύνθεσης, συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία (1958), στην Ανώτατη Μουσική Σχολή του Φράιμπουργκ (εκεί το 1972 εκλέχτηκε καθηγητής). Εμβαθύνοντας στο ατονικό, το δωδεκάφθογγο, το σειραϊκό και το αλεατορικό σύστημα, κατέληξε στη λιτότητα, δίνοντας πρωταρχικό ρόλο στο μελοποιημένο λόγο και το δραματικό στοιχείο.
Συνέθεσε όπερες, έργα για συμφωνική ορχήστρα (ανάμεσά τους το «Χορικόν» και τα «Ετεροφωνικά Ιδιόμελα») και έργα μουσικής δωματίου για μικρά σύνολα. Επίσης, έγραψε πολλά ελληνικά τραγούδια – στους κύκλους «Εν Αθήναις», «Το ταξίδι», κ.ά. – που ερμήνευσαν γνωστοί τραγουδιστές (Σ. Μπέλλου, Α. Καλογιάννης, Ελ. Βιτάλη κ.ά.) και αγαπήθηκαν.
https://youtube.com/watch?v=Gq5vSCpNzVs%3Ffeature%3Doembed
Ανάμεσά τους, τα «Στην πλατεία Αβησσυνίας», «Όρτσα τα πανιά», «Δεν περισσεύει υπομονή». Το τελευταίο, σε στίχους Β. Γκούφα, σφραγίστηκε από την ερμηνεία της Σ. Μπέλλου: «Πέντε δεκάρες το ψωμί/ δεν περισσεύει υπομονή/ πίκρα κομπόδεμα κρατώ/ το ‘χω στα στήθια φυλαχτό…».
https://youtube.com/watch?v=vEu5bGiWSGg%3Ffeature%3Doembed
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
22 – 11 = 1916
Αυτοκτονεί ο σοσιαλιστής Αμερικανός συγγραφέας Τζακ Λόντον (Jack London).

Στην αρχή της ζωής του, έκανε διάφορα επαγγέλματα για να βγάλει το ψωμί του: εφημεριδοπώλης, λιμενεργάτης, ναυτικός, αλλά και πολεμικός ανταποκριτής στη διάρκεια του πολέμου των Μπόερς στη Νότια Αφρική και του Ρωσοϊαπωνικού πολέμου στα 1904.

Συνδυάζοντας τις εμπειρίες του με τη μελέτη του Κομμουνιστικού Μανιφέστου, ο Λόντον στράφηκε προς το σοσιαλισμό, ενώ η απίστευτη ενέργειά του διοχετεύθηκε στη γραφή. Από το 1896 γίνεται μέλος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και προσπαθεί με το συγγραφικό του ταλέντο και τη γεμάτη πάθος συμμετοχή του στην πολιτική να βοηθήσει το αμερικανικό προλεταριάτο.

Γράφει πολλά διηγήματα, μυθιστορήματα και πολιτικά δοκίμια. Όλα του τα έργα έχουν μεγάλη απήχηση και τεράστια εμπορική επιτυχία. Μόνο στην Αγγλία έχουν πουληθεί 7 εκατομμύρια αντίτυπα της «Σιδερένιας Φτέρνας ».
1928
Λαμβάνει χώρα στο Παρίσι η πρώτη παρουσίαση του Μπολερό του Μωρίς Ραβέλ.
1938
Δολοφονείται από τη μεταξική δικτατορία με άγρια βασανιστήρια στις φυλακές της Κέρκυρας ο Χρήστος Μαλτέζος, Γραμματέας της ΟΚΝΕ.

1943
Ο Λίβανος, που έως τότε βρίσκονταν υπό γαλλική κυριαρχία, κηρύσσει την ανεξαρτησία του.

1943
Ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο Αμερικανός Πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ και ο Κινέζος ηγέτης των Εθνικιστών Τσιαγκ Κάι Σεκ συναντώνται στο Κάιρο, με θέμα τον πόλεμο εναντίον της Ιαπωνίας.

1954
Η ΚΕ του ΚΚΕ υποχωρώντας και αποδεχόμενη τις οπορτουνιστικές θέσεις του ΚΚΣΕ αποφασίζει να αποσύρει το Σχέδιο Προγράμματος του Κόμματος, που είχε τεθεί σε εσωκομματική και δημόσια συζήτηση ,
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
23 – 11 – 1923
Λίγες μέρες μετά την κατάλυση των εργατικών κυβερνήσεων (κομμουνιστών-σοσιαλδημοκρατών) στη Θουριγγία και τη Σαξονία και την καταστολή της εργατικής εξέγερσης στο Αμβούργο, το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας τίθεται εκτός νόμου.

23 – 11 – 1949
Γεννιέται ο Άλκης Αλκαίος (πραγματικό όνομα Βαγγέλης Λιάρος), ένας από τους σημαντικότερους ποιητές – στιχουργούς του πολιτικο-κοινωνικού τραγουδιού μας, που η παρουσία του λάμπρυνε τη μουσική σκηνή του τόπου μας, γεννήθηκε κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Το όνομά του το πήρε από τον θείο του ΕΛΑΣίτη, που σκοτώθηκε σε ηλικία 23 χρόνων. Ο αδελφός της μητέρας του Ντίνος Ζήκος ήταν Μακρονησιώτης, μέλος του ΚΚΕ του οποίου παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του.

Ο Β. Λιάρος σπουδάζει στη Νομική Σχολή την περίοδο της χούντας και τον Αύγουστο του 1973 συλλαμβάνεται για τη δράση του και κρατείται για μήνες στην Ασφάλεια, πράγμα που επιδεινώνει την επιβαρυμένη του υγεία. Μετά τη μεταπολίτευση γίνεται μέλος του ΚΚΕ στην Οργάνωση των Δικηγόρων.
Από παιδάκι «πολιτογραφήθηκε» κάτοικος Πάργας, αφού τον περισσότερο καιρό έμενε εκεί, γράφοντας υπέροχους στίχους, έχοντας σαν «δάσκαλό» του την ποίηση του μεγάλου Κ. Καρυωτάκη.
Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1967, με την έκδοση ενός μικρού δοκιμίου για τον Κ. Γ. Καρυωτάκη. Το 1983 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΕΤ.ΝΕ.Μ. (ιδρυτής του ήταν ο Θάνος Μικρούτσικος) το βιβλίο του «Εμπάργκο – Ποιήματα», το οποίο περιλαμβάνει και το εμβληματικό ποίημα «Πρωινό τσιγάρο», αφιερωμένο στη μνήμη του πρόωρα χαμένου Μάνου Λοΐζου: «Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή / και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση / και γω σε γυρεύω σαν μοιραία λύση / και σαν Ανατολή».
Οι πρώτοι στίχοι του δημοσιεύτηκαν στον «Ριζοσπάστη»: «Μανουέλ Ντουάρτε απ’ το Πράσινο Ακρωτήρι / ίσως ποτέ και να μην δω το πρόσωπό σου / ωστόσο αν κρίνω απ’ το αιμάτινο γραφτό σου / θα πρέπει να ‘ν’ γιομάτο από λιοπύρι» ξεκινάει το ποίημα «1848», που δημοσιεύτηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Ένα τραγούδι διεθνιστικό, κάλεσμα σε συντρόφους ποιητές. Αυτό το ποίημα διάβασε ο Θάνος Μικρούτσικος και το μελοποίησε αμέσως, ενώ αργότερα το ερμήνευσε η ανεπανάληπτη Μαρία Δημητριάδη.
Η γνωριμία του με τον συνθέτη έφερε μία από τις μακροβιότερες και σπουδαιότερες συνεργασίες δημιουργών στο ελληνικό τραγούδι, με δίσκους – ορόσημα, όπως το «Εμπάργκο» (1982) και «Στου αιώνα την παράγκα» (1996).

Στο χώρο της δισκογραφίας, άλλες σημαντικές συνεργασίες του ήταν για δίσκους των Νότη Μαυρουδή, Σωκράτη Μάλαμα, Μίλτου Πασχαλίδη, Μάριου Τόκα, Διονύση Τσακνή, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Συνεργάστηκε επίσης με τον Μπάμπη Στόκα, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και άλλους δημιουργούς.
1995
Πεθαίνει ο Γάλλος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός Λουί Μαλ (Louis Marie Malle). Θεωρείται ως ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της γενιάς του. Σπούδασε στο Ινστιτούτο Ανωτέρων Σπουδών Κινηματογράφου στο Παρίσι – IDEC.

Εκείνη την εποχή, ο νεαρός Λουί έδειχνε τα πρώτα δείγματα της καλλιτεχνικής του ιδιοφυίας, κάτι που δεν πέρασε απαρατήρητο από τον Ζακ Υβ Κουστώ, ο οποίος και τον επέλεξε για βοηθό του στο υποβρύχιο φιλμ, «Ο κόσμος της σιωπής» (1956). Το 1957, όταν η νουβέλ βαγκ, το νέο γαλλικό κύμα δηλαδή, έκανε προκλητικά την εμφάνιση της, ο Μαλ, γύρισε ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ, το «Ασανσέρ για δολοφόνους», με ρεαλιστική φωτογράφιση των φυσικών χώρων του Παρισιού και με υποβλητική μοντέρνα μουσική του Μάικλ Ντέιβς. Από τότε, ο Μαλ έμεινε προσανατολισμένος προς το μοντερνισμό.
Κάποιες φορές με μια επιφανειακή και επιπόλαιη, ίσως, έννοια των νέων τρόπων και της τρέχουσας κατάστασης που απαιτούσε η μόδα της εποχής και άλλοτε με μια οδυνηρή και συνειδητή διείσδυση των σημείων της κρίσης του ατόμου και της σύγχρονης κοινωνίας. Έτσι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το έργο του Λουί Μαλ έχει για κύριο χαρακτηριστικό μια θεματική και μορφολογική ποικιλία. Ο βραβευμένος σκηνοθέτης αναζητούσε διαρκώς την αισθητική του πάθους, τις συνέπειες του απαγορευμένου έρωτα και τις παρεκκλίσεις των αισθήσεων. Ο Μαλ έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον και εστίασε το φακό και την προσοχή του στην εσωτερικότητα των ηρώων του, δείχνοντας, όπως έλεγε ο ίδιος, «ενδιαφέρον στους χαρακτήρες που καλούνται να αντιμετωπίσουν καταστάσεις, οι οποίες έχουν να κάνουν με το νόημα της ύπαρξής τους».
https://youtube.com/watch?v=wU4poTjgUT8%3Ffeature%3Doembed
Καταπιάστηκε με καυτά θέματα, όπως είναι η αιμομιξία: «Το φύσημα της καρδιάς», με την παιδική πορνεία: «Η κουκλίτσα της Νέας Υόρκης», με το φαινόμενο του ναζισμού: «Επώνυμο Λακόμπ, όνομα Λουσιέν» με το Μάη του ’68 «Ο Μιλού το Μάη» και άλλα θέματα που απασχόλησαν και συνεχίζουν να απασχολούν τον κόσμο. Από τα έργα του ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ταινίες του: «Η φλόγα που τρεμοσβήνει», η «Ζαζί στο μετρό»,» Οι εραστές», «Ατλάντικ Σίτι» και το προτελευταίο του έργο «Μοιραίο Πάθος» με τους Τζέρεμι Αϊρονς και Ζιλιέτ Μπινός.
Πηγή : ALT.GR
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
24 – 11 – 1864
Γεννιέται ο Γάλλος ζωγράφος, χαράκτης, σχεδιαστής και εικονογράφος Ανρί ντε Τουλούζ Λοτρέκ (Henri Marie Raymond de Toulouse-Lautrec-Monfa). Ανήκε σε μια από τις πιο παλιές οικογένειες της γαλλικής αριστοκρατίας, έχοντας όλες τις προϋποθέσεις για μια καλή μόρφωση και άνετη ζωή.

Η εύθραυστη, όμως, υγεία του τον ανάγκασε να διακόψει τη φοίτησή του στο Λύκειο και πήρε ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι. Από το 1879 καταδικάστηκε σε οριστική αναπηρία. Αντέδρασε, όμως, με σπάνια ψυχική δύναμη και εξουδετέρωσε τις επιπτώσεις της σωματικής του μειονεξίας και την κατέβαλε με τις επιδόσεις του στη ζωγραφική. Ζωγράφιζε από εσωτερική ανάγκη και στην Τέχνη του παρέμεινε ανεξάρτητος, απομονωμένος, χωρίς να γίνει οπαδός κανενός.

Το όνομα και η δημιουργία του Τουλούζ Λοτρέκ συνδέθηκε με τη Μονμάρτη του τέλους του 19ου αιώνα, το «Μουλέν Ρουζ», τις χορεύτριες του Καν-Καν, τη ζωή στα καμπαρέ και στα πορνεία. Συγχρόνως, παρά το σύντομο διάστημα της ζωής του – υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες του μοντερνισμού.

Καινοτόμος ως προς την εικονογραφική αντίληψη και την τεχνική, ο Τουλούζ Λοτρέκ έδωσε νέα ματιά στα πράγματα. Προσεχτικός μάρτυρας της παρισινής νύχτας και των εφήμερων απολαύσεων, χωρίς τους ηθικούς φραγμούς και τις προκαταλήψεις της εποχής του, αποκάλυψε την κρυφή αλήθεια μιας ιδιαίτερης ανθρώπινης μοίρας. Μέσα από το έργο του, η Ιστορία βρήκε τον ποιητή μιας εποχής.

24 – 11 – 1912
Ξεκινά τις εργασίες του το Συνέδριο της Β’ Διεθνούς στη Βασιλεία της Ελβετίας. Το Συνέδριο αυτό συνήλθε εκτάκτως λίγες εβδομάδες μετά την έκρηξη του Α’ Βαλκανικού πολέμου, ενόψει της διαφαινόμενης γενίκευσής του σε ευρύτερη πολεμική σύγκρουση.

Ακολούθως, η απόφαση του συνεδρίου καλούσε τους «εργάτες όλων των χωρών να αντιτάξουν στον καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό τη δύναμη της διεθνούς αλληλεγγύης του προλεταριάτου.» Ταυτόχρονα, «προειδοποιούσε» τις αστικές κυβερνήσεις όλων των χωρών πως «λόγω των συνθηκών που επικρατούν στην Ευρώπη και τη στάση της εργατικής τάξης δε θα μπορέσουν να εξαπολύσουν πόλεμο χωρίς να θέσουν τους εαυτούς τους σε κίνδυνο. Οι κυβερνήσεις ας θυμηθούν, ότι ύστερα από τον γαλλογερμανικό πόλεμο ακολούθησε η Παρισινή Κομμούνα, ότι ο ρωσοϊαπωνικός πόλεμος έβαλε σε κίνηση τις επαναστατικές δυνάμεις των λαών της ρωσικής αυτοκρατορίας, ο ανταγωνισμός στο κυνήγι των εξοπλισμών οδήγησε σε μια χωρίς προηγούμενο όξυνση των ταξικών αντιθέσεων στην Αγγλία και την ηπειρωτική Ευρώπη και εξαπέλυσε τεράστιες απεργίες. Θα ήταν καθαρή παραφροσύνη να μην καταλάβουν οι κυβερνήσεις, ότι η ίδια η σκέψη της τερατωδίας ενός παγκοσμίου πολέμου θα προκαλούσε αναπόφευκτα την οργή και την εξέγερση της εργατικής τάξης. Οι προλετάριοι θεωρούν έγκλημα να πυροβολούν οι μεν τους δε για χάρη των κεφαλαιοκρατικών κερδών, της φιλοδοξίας των δυναστειών ή της δόξας των μυστικών διπλωματικών συμφωνιών».
«Οι λαοί», τόνισε ο Ζ. Ζωρές, «μπορούν με ευκολία να κατανοήσουν πως μια δικιά τους επανάσταση θα τους κόστιζε λιγότερες θυσίες απ’ ότι ένας πόλεμος στον οποίο θα πολεμούσαν για άλλους [σ.σ. την αστική τάξη].»
Δεν θα περνούσε παρά ενάμιση χρόνος ωσότου η παραπάνω απόφαση της Β’ Διεθνούς, η οποία ψηφίστηκε ομόφωνα και μετ’ επευφημιών από το σύνολο των αντιπροσώπων (συμπεριλαμβανομένων και των λεγόμενων «δεξιών» και «κεντρώων»), αποδειχθεί κενό γράμμα. Ωσότου, η ηγεσία της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας, η πολιτική ηγεσία του παγκόσμιου προλεταριάτου, γίνει συνένοχη στο έγκλημα, που μόλις προσφάτως είχε καταγγείλει με όλους τους τρόπους και σε όλους τους τόνους.
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
25 – 11 – 1943
Ξεκινά η Διάσκεψη της Τεχεράνης μεταξύ των ηγετών των τριών μεγάλων συμμαχικών δυνάμεων, της ΕΣΣΔ (Ι. Β. Στάλιν), των ΗΠΑ (Θ. Ρούσβελτ) και της Βρετανίας (Ου. Τσόρτσιλ).

Στη διάσκεψη θα επαναδιατυπωθεί η δέσμευση για το άνοιγμα δεύτερου μετώπου στην Ευρώπη (όπου έως τότε το βάρος του πολέμου σήκωνε σχεδόν αποκλειστικά η Σοβιετική Ένωση). Ωστόσο, αυτό θα αργήσει ακόμα 6 μήνες.
25 – 11 – 1947
Το Αρχηγείο Ηπείρου του ΔΣΕ ξεκινά μεγάλη σύνθετη επιχείρηση με τελικό σκοπό τον ορεινό όγκο της Μουργκάνας. Περπατώντας έως και 18 ώρες συνεχόμενα, υπό καταρρακτώδη βροχή, οι μονάδες του ΔΣΕ πέτυχαν τον πλήρη αιφνιδιασμό του εχθρού, καταφέρνοντας μια σειρά νίκες.

Στις 27 του μήνα ο ΔΣΕ κατέλαβε και την κωμόπολη του Δελβινακίου, προκαλώντας ενθουσιασμό στις γραμμές του και ανησυχία στο αστικό στρατόπεδο.
25 – 11 – 1952
Ο Νίκος Πλουμπίδης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, συλλαμβάνεται από τις αρχές.

25 – 11 – 2016
Πεθαίνει ο ηγέτης της Κουβανικής επανάστασης Φιντέλ Κάστρο Ρους, Α’ Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας (1961-2011) και Πρωθυπουργός της χώρας του (1959-2008). Είχε σπουδάσει Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας. Από φοιτητής, συμμετείχε στο επαναστατικό κίνημα ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα στην Κούβα, που είχε την ανοιχτή στήριξη και των ΗΠΑ.

Στις 26 Ιούλη του 1953, επικεφαλής ομάδας επαναστατών επιτέθηκε στους στρατώνες της Μονκάδα, με σκοπό να ξεσηκώσει το λαό του Νησιού ενάντια στη δικτατορία. Η απόπειρα αποτυγχάνει και ο ίδιος μαζί με συντρόφους του συλλαμβάνεται. Όμως, η 26η του Ιούλη σηματοδοτεί την απαρχή της μεγάλης λαϊκής εξέγερσης κατά του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα.

Μπροστά στους κατηγόρους του, στις 6 Οκτώβρη του 1953, στο δικαστήριο του Σαντιάγκο της Κούβας, ο Φιντέλ Κάστρο λέει: «Όσο για μένα, ξέρω πως η φυλακή θα ‘ναι σκληρή όσο δεν ήτανε ποτέ για κανένα, πως θα βρω μπροστά μου απειλές, παγίδες και άτιμες βιαιότητες. Μα δεν τις φοβούμαι, όπως δεν τρέμω τη μανία του άθλιου τυράννου που πήρε τη ζωή εβδομήντα αδελφών μου. Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει».
Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε 15 χρόνια φυλάκιση.

Το 1955, στις 15 του Μάη, ο Κάστρο αποφυλακίστηκε και στις αρχές Ιούλη αναχώρησε για το Μεξικό, όπου οργάνωσε και εκπαίδευσε στρατιωτικά μια ομάδα επαναστατών, από τις τάξεις της οποίας βγήκαν όλοι οι μεγάλοι ηγέτες της Κουβανέζικης Επανάστασης, όπως ο Καμίλο Σιενφουέγος, ο Χουάν Αλμέιδα και o Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.
Οι επαναστάτες ξεκίνησαν το αντάρτικο στα βουνά της Σιέρα Μαέστρα και ο επαναστατικός στρατός που συγκροτήθηκε «ακούμπησε» στη συστηματική πολιτικοστρατιωτική προετοιμασία, που είχε ξεκινήσει το κίνημα της 26ης Ιούλη, με επικεφαλής τον Φ. Πάις, το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα Κούβας, όπως είχε ονομαστεί το ΚΚ Κούβας, και το Επαναστατικό Διευθυντήριο που απαρτιζόταν από επαναστάτες φοιτητές. Βασίστηκε στη δράση των οργανωμένων δυνάμεων στις πόλεις, στην παράνομη δουλειά που ανέπτυσσαν οι κομμουνιστές στους χώρους δουλειάς, στην αγροτιά και τη νεολαία. Αυτή η προετοιμασία της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων συνέβαλε καθοριστικά στην επιτυχή έκβαση της επαναστατικής πάλης. Αυτές ήταν και οι κύριες δυνάμεις που προχώρησαν στην ενοποίησή τους στις Ενωμένες Επαναστατικές Δυνάμεις, που οδήγησαν στην επανασύσταση του ΚΚ Κούβας το 1965.

Την 1η Γενάρη του 1959 ο λαϊκός αντάρτικος στρατός της Κούβας μπαίνει θριαμβευτικά στην Αβάνα, μετά από ένα μακρόχρονο αγώνα του λαού της Κούβας ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα, τον οποίο στήριζαν οι ΗΠΑ. Η Κουβανική Επανάσταση απέδειξε ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος και βρήκε αμέσως την αμέριστη στήριξη της Σοβιετικής Ένωσης και των τότε σοσιαλιστικών χωρών.
Δύο χρόνια και 4 μήνες μετά την Επανάσταση, ο κουβανικός λαός, με την καθοδήγηση της ηγεσίας του και του ίδιου του Κάστρο , αναχαιτίζει στον Κόλπο των Χοίρων στην παραλία Χιρόν, την εισβολή και απόβαση 1.400 μισθοφόρων που έστειλε η αμερικανική κυβέρνηση.

Στη μεγάλη διαδήλωση της 16ης του Απρίλη του 1961, στις κηδείες των σκοτωμένων από τις αεροπορικές επιδρομές (λίγο πριν την απόβαση των μισθοφόρων της CIA), ο Φιντέλ Κάστρο , ανακηρύσσει για πρώτη φορά το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης. Για δεκαετίες ο Φιντέλ Κάστρο, από τη θέση του Προέδρου της Κούβας και ως επικεφαλής του ΚΚ Κούβας, καθοδήγησε την πάλη του λαού της χώρας για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, στις δύσκολες συνθήκες της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας και περικύκλωσης και ιδιαίτερα μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες το 1989 – 1991.
https://youtube.com/watch?v=pRmjyRdSuyg%3Ffeature%3Doembed
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Φιντέλ Κάστρο, ως ηγέτης της Κουβανικής Επανάστασης, αντιμετώπισε δεκάδες απόπειρες δολοφονίας που οργανώθηκαν από τον ιμπεριαλισμό και τους μισθοφόρους του.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
26 – 11 – 1516
Πεθαίνει ο Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης από την Βενετία Τζοβάνι Μπελλίνι (Giovanni Bellini).

Θεωρείται o ιδρυτής βενετσιάνικης σχολής ζωγραφικής. Οδήγησε στην ανάπτυξη ενδιαφέροντος για την Αναγέννηση στην Βενετία, η οποία έγινε κέντρο της Αναγέννησης που ανταγωνιζόταν τη Φλωρεντία και τη Ρώμη.

Το έργο του αντανακλά αυτό το αυξανόμενο ενδιαφέρον. Ήταν δάσκαλος των Τζορτζόνε και Τιτσιάνο. Είναι γνωστός για την πρωτοποριακή απεικόνιση του φυσικού φωτός.

26 – 11 – 1924
Πραγματοποιείται το 3ο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Κ), που αποφασίζει τη μετονομασία του κόμματος σε Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Ελληνικό Τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς).

Το συνέδριο αποφασίζει επίσης την αναδιοργάνωση του κόμματος με βάση τους πυρήνες στους χώρους δουλειάς («μπολσεβικοποίηση»), ενώ χαράσσει την τακτική του στη γραμμή του ενιαίου μετώπου εργατών – αγροτών – προσφύγων.
26 – 11 – 1932
Γεννιέται ο Γιώργος Χουρμουζιάδης, στέλεχος του ΚΚΕ, ιστορικός και ομότιμος καθηγητής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη το 1932, όπου και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ. Το 1981 έγινε μέλος του ΚΚΕ και στο 13ο Συνέδριο του Κόμματος, το 1991, εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής του Επιτροπής. Υπηρέτησε το Κόμμα και το λαό της Θεσσαλονίκης από διάφορες θέσεις και ως βουλευτής της Α’ Θεσσαλονίκης, όπου εκλέχθηκε στις εκλογές του 2000 και του 2004. Παρέμεινε μέλος του Κόμματος ως το τέλος της ζωής του.

Διακρίθηκε για το πλούσιο επαγγελματικό, ακαδημαϊκό και επιστημονικό του έργο, ιδιαίτερα στους κλάδους της ιστορίας, της αρχαιολογίας και της μουσειολογίας. Δίδαξε στη Μέση Εκπαίδευση τα χρόνια 1961-1964 και το 1965 ορίστηκε Έφορος Αρχαιοτήτων Θεσσαλίας. Το 1973 έγινε Διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ, ενώ την περίοδο 1976-1978, ως υπότροφος της Alexander v. Humbolt στη Χαϊδελβέργη, μετεκπαιδεύτηκε στην Ευρωπαϊκή Ιστορία.
Το 1981 εκλέχθηκε καθηγητής της Προϊστορικής Αρχαιολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κοσμήτορας το 1983. Το 1985 έγινε αντιπρύτανης στο ΑΠΘ. Ασχολήθηκε με την έρευνα της Νεολιθικής Περιόδου κάνοντας ανασκαφές σε προϊστορικούς οικισμούς της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας, επίσης ασχολήθηκε συστηματικά με τη Μουσειολογία και οργάνωσε ειδικά φροντιστήρια στο ΑΠΘ. Υπήρξε πρωτοπόρος στη διάδοση και στην Ελλάδα των θεωρητικών «κινημάτων» της Αρχαιολογίας, που αναπτύχθηκαν στην Αμερική και στην Ευρώπη και εξέδωσε και διηύθυνε γι’ αυτό τον σκοπό τα περιοδικά «Ανθρωπολογικά» (1978-1982), «Γόρδων» (1991-1995) και «Ανάσκαμμα» (2008-2013). Συνέγραψε 5 βιβλία και ανέπτυξε πλούσια αρθρογραφία, ενώ ταυτόχρονα υπήρξε μέλος πολλών Ευρωπαϊκών Αρχαιολογικών Ινστιτούτων. Από το 1992 ο σ. Γ. Χουρμουζιάδης διηύθυνε τις ανασκαφές στον προϊστορικό λιμναίο οικισμό του Δισπηλιού Καστοριάς και υπήρξε, επίσης, επιστημονικός υπεύθυνος για το πρόγραμμα LIFE, για την οργάνωση στην περιοχή της λίμνης Καστοριάς του πρώτου Οικομουσείου, με βάση τα αποτελέσματα των ανασκαφών στο Δισπηλιό.
26 – 11 – 1940
Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης γράφει το δεύτερο ανοιχτό του γράμμα προς το λαό της Ελλάδας, με το οποίο έπαιρνε καταδικαστική θέση ενάντια στο συνεχιζόμενο ελληνοϊταλικό πόλεμο έξω από τα σύνορα, ενώ τόνιζε μεταξύ άλλων πως «η Ελλάδα δεν έχει καμιά θέση στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ανάμεσα στην Αγγλία και Ιταλία-Γερμανία…είμαστε ξένοι προς τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο που κάνουν οι πλουτοκρατικές μεγάλες δυνάμεις».

Ο Ν. Ζαχαριάδης, όντας κρατούμενος στις φυλακές της μεταξικής δικτατορίας στην Αθήνα, διαβίβασε το γράμμα στην «Προσωρινή Διοίκηση» του Κόμματος για να το δημοσιεύσει. Ωστόσο, η «Προσωρινή Διοίκηση», όντας κατασκεύασμα της Ασφάλειας, κάτι που ο Ν. Ζαχαριάδης δεν είχε ακόμα αντιληφθεί (ή δεν ήταν ακόμα βέβαιος γι’ αυτό), δεν το έδωσε στη δημοσιότητα, αλλά το παρέδωσε στον Μανιαδάκη, υφυπουργό Δημόσιας Ασφάλειας της κυβέρνησης Μεταξά.
Το δεύτερο γράμμα είδε το φως της δημοσιότητας το 1947.
Πηγή : ALT.GR
27 – 11 – 1928
Γεννιέται ο ηθοποιός Αλέκος Αλεξανδράκης. Διακρινόταν για την ευγένεια και το ήθος, όχι μόνο στην πλούσια επαγγελματική του δραστηριότητα, αλλά και στη ζωή του. Σεμνός, γενναιόδωρος, ευγενικός, λένε όσοι τον γνώρισαν από κοντά, ταλαντούχος, ευρηματικός, με θερμή ακτινοβολία υποστηρίζουν οι θαυμαστές του έργου του και όχι τυχαία.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1928 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού θεάτρου. Η πρώτη θεατρική του εμφάνιση ήταν το 1949, με το θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη, στο έργο «Φθινοπωρινή παλίρροια». Στο θέατρο συνεργάστηκε με όλους τους σπουδαίους ηθοποιούς, Κοτοπούλη, Μυράτ, Ζαβιτσιάνου, Βαλάκου, Συνοδινού, Φέρτη, Καλογεροπούλου, σε μια μεγάλη γκάμα έργων από Ευριπίδη, Σοφοκλή και Αισχύλο, μέχρι Σαίξπηρ, Τσέχωφ, Πιραντέλο, Μίλερ, Κοκτώ, Γκολντόνι, Ανούιγ, Αλμπυ, αλλά και Γιαλαμά – Πρετεντέρη, κ.ά. Από το 1971 μέχρι το 1992 συγκροτεί θίασο με την Νόνικα Γαληνέα και παρουσιάζουν έργα όπως «Ο γλάρος» του Τσέχωφ, «Παράξενο ιντερμέντζο» του Ο’ Νιλ, «Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» του Σιλλ, κ.ά. Το 1993 με τον Δάνη Κατρανίδη παρουσίασαν τη «Γυναίκα με τα μαύρα», το 1996 με τον Παπαμιχαήλ έπαιξαν το «Θείο Βάνια», κ.ά. Κορυφαία στιγμή του για πολλούς ήταν στο «Εγκλημα και τιμωρία» που παρουσίασε το 1965, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά σε σκηνοθεσία Γιώργου Σεβαστίκογλου.
Η αφοσίωσή του στο θέατρο και οι αξιοθαύμαστες ερμηνείες του σε κλασικά έργα που αφήνουν εποχή, συμβαδίζουν με τη μεγάλη επιτυχία των ταινιών που πρωταγωνιστεί. Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1949 στην ταινία «Δύο κόσμοι» και ακολούθησαν «Οι ουρανοί είναι δικοί μας», «Το νησί των γενναίων», «Δάκρυα για την Ηλέκτρα», «Η Μαρία της σιωπής», «Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο», «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλο», «Εύα», «Τα παιδιά της χελιδόνας» και πολλές άλλες. Ξεχώρισε στη «Στέλλα» δίπλα στην Μελίνα, ενώ εκπληκτικός ήταν και στις ταινίες «Δεσποινίς διευθυντής» και «Μια τρελή – τρελή οικογένεια» με την Τζένη Καρέζη, «Η σοφερίνα» και το «Δόλωμα» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη» με την Μάρω Κοντού, «Η κόμισσα της Κέρκυρας» με την Ρένα Βλαχοπούλου.
Σκηνοθέτησε πολλά θεατρικά έργα και τις ταινίες «Θρίαμβος» (σε συνεργασία με τον Καρύδη – Φουκς, 1960) και «Συνοικία το όνειρο» δική του παραγωγή το 1961, για την οποία μάλιστα διακρίθηκε με το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Επαιζαν ο Μάνος Κατράκης και η Αλέκα Παΐζη.

Ένα έργο σταθμός για τον ελληνικό κινηματογράφο, που συνάντησε τη μήνιν της αυταρχικής εξουσίας αλλά την αγάπη του κόσμου. Η μουσική της ταινίας ευτύχησε να είναι του Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος μαζί με τον Τάσο Λειβαδίτη έγραψαν μερικά από τα καλύτερα τραγούδια τους όπως το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά» που με τα φτερά της φωνής του Γρηγόρη Μπιθικώτση και την παρουσία του Αλέκου Αλεξανδράκη ταξίδεψε και εξακολουθεί να ταξιδεύει στις καρδιές των ανθρώπων του μόχθου που έδωσαν και την έμπνευση στον Αλέκο Αλεξανδράκη .
Μαζί με την Αλίκη Γεωργούλη, ανέβασαν δεκάδες έργα, αλλά οι αριστερές και προοδευτικές για την εποχή ιδέες από τις οποίες εμπνέονταν τους δημιουργούσαν προβλήματα. Μια συνέντευξή του τα Χριστούγεννα του 1960 γίνεται αφορμή για να του κηρύξουν «πόλεμο». Τότε αποφασίζει να γυρίσει την ταινία «Συνοικία το όνειρο», μαζί με την Αλίκη Γεωργούλη, μια ταινία που δημιούργησε πολιτική θύελλα στην κυβέρνηση Καραμανλή και απαγορεύεται.

Μόνο μετά από έντονες διαμαρτυρίες από τον Τύπο επιτράπηκε η προβολή και μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα, κόβοντας όμως κάποιες σκηνές. Παρ’ όλα αυτά, έξω από τους κινηματογράφους βρίσκεται η αστυνομία και σημειώνει κάθε θεατή. Άνθρωπος αριστερών πεποιθήσεων ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο οποίος συνυπέγραψε την Ιδρυτική Διακήρυξη της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, ενώ στην περίοδο της χούντας στερήθηκε το διαβατήριό του, πεισμώνει με την κατάσταση και αποφασίζει να κάνει μια δεύτερη ταινία κωμωδία με Αυλωνίτη, τον Κατράκη, κ.ά. Το σενάριο φτάνει στα χέρια του Φίνου και λέει στον Αλεξανδράκη «δεν έβαλες μυαλό»; Εκείνος του απαντά «πρέπει να αγωνιστούμε». Ο Φίνος αμετάπειστος. Ο Αλεξανδράκης μαζί με την Γεωργούλη προσπαθούν τότε μέσα από το θέατρο, με έργα που περνούν πολιτικά μηνύματα να δώσουν τον αγώνα τους συναντώντας πάλι την αντίδραση της κυβέρνησης και με αφορμή τη συμμετοχή τους στην πορεία Ειρήνης τους συλλαμβάνουν. Αφήνουν ελεύθερο τον Αλεξανδράκη, αλλά κρατούν την Γεωργούλη, ώστε να μη συνεχιστεί η παράσταση.
27 – 11 – 1929
Οι φοιτητές προχωρούν σε μαζικές πανελλαδικές κινητοποιήσεις. Στις 12 Δεκέμβρη η κυβέρνηση αναγκάστηκε σε υποχώρηση ικανοποιώντας ορισμένα αιτήματα και απελευθερώνοντας τους φυλακισμένους φοιτητές.
27 – 11 – 1942
Γεννιέται ο Αμερικανός θρύλος της ροκ Τζίμι Χέντριξ (James Marshall «Jimi» Hendrix).

Το πραγματικό του όνομα ήταν Τζόνι Άλεν Χέντριξ και θεωρείται από πολλούς ως ο κορυφαίος κιθαρίστας στην ιστορία της ροκ μουσικής.
Ξεκίνησε το 1961 να παίζει διάφορους ρυθμούς μπλουζ της εποχής. Το 1966, μετέβη στο Λονδίνο όπου και δημιούργησε ως Τζίμι Χέντριξ, μαζί με τους Μιτς Μίτσελ στα τύμπανα και τον Νόελ Ρέντινγκ στο μπάσο, το φημισμένο συγκρότημά του, The Jimi Hendrix Experience, που γνώρισε τεράστια επιτυχία ξεκινώντας τις μεγάλες του εμφανίσεις από τη Γαλλία συνεχίζοντας σε άλλες πόλεις της Ευρώπης, με μεγάλες επιτυχίες τα τραγούδια «Hey, Joe’», «Purple Haze» και «The Wind Cries Mary».
Το 1968, το συγκρότημα διαλύθηκε και τον αμέσως επόμενο χρόνο, ο Χέντριξ συνέχισε με το συγκρότημα Band of Gypsys. Μια από τις πιο γνωστές του εμφανίσεις ήταν αυτή στο φεστιβάλ του Γούντστοκ στις 18 Αυγούστου του 1969, όπου, μεταξύ άλλων, παρουσίασε μια διασκευή του Εθνικού ύμνου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Τζίμι Χέντριξ χρησιμοποιώντας στο μέγιστο δυνατό τους ηλεκτρικούς ενισχυτές καθώς και τις δυνατότητες της μουσικής μίξης άνοιξε νέους ορίζοντες στο είδος αυτό της μουσικής με συνέπεια και να καθιερωθεί πολύ γρήγορα.
27 – 11 – 1953
Πεθαίνει ο Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας Ευγένιος Ο’ Νηλ ((Eugene Gladstone O’Neill -βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, 1936).

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1910, ο Ο’Νηλ συσχετίστηκε με πολλά μέλη της λόγιας σκηνής του Γκρίνουιτς Βίλατζ στο Μανχάταν και ιδιαίτερα με τον ιδρυτή του κομμουνιστικού εργατικού κόμματος της Αμερικής, Τζον Ριντ.
https://youtube.com/watch?v=JXP5LQx4slc%3Ffeature%3Doembed
Το 1920 έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ το Πέρα από τον ορίζοντα, που ήταν το πρώτο του έργο που δημοσιεύτηκε από εκδοτικό οίκο. Η πρώτη του επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ ήταν το «Αυτοκράτορας Τζόουνς», με το οποίο σχολίασε εμμέσως την κατάληψη της Αϊτής από το τάγμα πεζοναυτών των ΗΠΑ.
https://youtube.com/watch?v=vQfqKKAiwyo%3Ffeature%3Doembed
«Θεμελιωτής» της ποιοτικής αμερικανικής δραματουργίας του 20ού αιώνα, προερχόμενος από το μαχόμενο προλεταριακό ερασιτεχνικό θέατρο τις δύο πρώτες δεκαετίες του αιώνα, ο Ευγένιος Ο’ Νηλ , στο διάστημα 1926 – 1931 γράφει το τριλογικό έργο «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα». Άλλα έργα του είναι «Ο Λάζαρος γέλασε», «Ο μέγας θείος Μπράουν», «Ω, Ερημιά!», «Ο παγοπώλης έρχεται», «Ένα φεγγάρι για τους καταραμένους» κ.α.
27 – 11 – 1985
Πεθαίνει ο Γάλλος ιστορικός Φερνάν Μπρωντέλ (Fernand Paul Achille Braudel).Θεωρείται ο σπουδαιότερος Γάλλος ιστορικός της μεταπολεμικής περιόδου και εξέχουσα μορφή της Σχολής των Annales. Οργάνωσε την ακαδημαϊκή του πορεία γύρω από τρεις μεγάλες εργασίες, καθεμιά από τις οποίες πήρε δεκαετίες εντατικής μελέτης: «Η Μεσόγειος» (1923-49, έπειτα 1949-66), «Πολιτισμός και Καπιταλισμός» (1955-79), και το ανολοκλήρωτο, «Ταυτότητα της Γαλλίας» (1970-85). Την περίοδο της Γερμανικής κατοχής κλείστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης (1940-1945). Εισηγήθηκε -κόντρα στα εμπόδια του συντηρητικού εκπαιδευτικού συστήματος της Γαλλίας- τη διδασκαλία στην τελευταία τάξη του λυκείου ενός συλλογικού -με επικεφαλής τον ίδιο- βιβλίου.

Ο τίτλος του σχολικού βιβλίου ήταν «Ο σύγχρονος κόσμος, ιστορία και πολιτισμοί». Η ριζοσπαστική τόλμη και η μεγάλη εκπαιδευτική και μορφωτική αξία εκείνου του σχολικού βιβλίου ενόχλησαν πολύ. Το βιβλίο πολεμήθηκε και το 1970 αποσύρθηκε από την κυκλοφορία. Δικαιώθηκε, όμως, με την έκδοσή του (1987) ως αυτόνομου έργου, με τίτλο «Γραμματική των Πολιτισμών», με πρόλογο του Μωρίς Αιμάρ. Το 1993, το έργο επανεκδόθηκε (ως βιβλίο τσέπης), με τον πρόλογο του Αιμάρ και συμπληρωμένο στο τέλος κάθε πολιτισμού με «Υστερόγραφα», που έγραψε ο Μπροντέλ το 1966, αναφορικά με τις ιστορικο-πολιτικο-πολιτιστικές εξελίξεις που μεσολάβησαν στην τριετία 1963-1966.
Μοιράσου το…
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Πηγή : ALT.GR
28 – 11 – 1632
Γεννιέται ο Γάλλος συνθέτης Ζαν Μπατίστ Λυλί (Jean-Baptiste Lully).

Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εργαζόμενος στην αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας.
Θεωρείται ο πατέρας του γαλλικού ύφους της Μπαρόκ μουσικής.
28 – 11 – 1680
Πεθαίνει ο διακεκριμένος Ιταλός γλύπτης και ζωγράφος Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι (Gian Lorenzo Bernini).

Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους γλύπτες του 17ου αιώνα και από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους της τεχνοτροπίας του ιταλικού Μπαρόκ, που διακρίθηκε τόσο στη γλυπτική όσο και στην αρχιτεκτονική.

28 – 11 – 1757
Γεννιέται ένας από τους σημαντικότερους Άγγλους ποιητές ο Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake). Παράλληλα ήταν ζωγράφος, χαράκτης και εικονογράφος.

Χαρακτηρίζεται συχνά ως ο «Προφήτης» της αγγλικής λογοτεχνίας και υπήρξε αναμφισβήτητα ένας από τους πλέον εκκεντρικούς και πολύπλευρους καλλιτέχνες. Αν και στην εποχή του χλευάστηκε ως παράφρων, σήμερα τιμάται ως μεγαλοφυΐα και συγκαταλέγεται ανάμεσα στους μείζονες ποιητές της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Από τα πιο σημαντικά έργα του είναι «Το βιβλίο του Ούριζεν» (1794), «Ευρώπη: μία προφητεία» (1794), «Το Τραγούδι του Λος» (1795) και «Το βιβλίο του Λος» (1795), «Οι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης» (1790-1793), «Μίλτον» (1803-1808), «Ιερουσαλήμ» (1809-1815), «Αιώνιο Ευαγγέλιο» (1818) κ.α. Σημαντικό του έργο ήταν οι εικονογραφήσεις του για μια έκδοση του «Τάφου» του Ρόμπερτ Μπλαιρ (1808).
28 – 11 – 1820
Γεννιέται ο Φρίντριχ Ένγκελς (Friedrich Engels), κορυφαία μορφή του παγκόσμιου εργατικού, επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Ο Φ. Ένγκελς από κοινού με τον Κ. Μαρξ συνδιαμόρφωσαν και θεμελίωσαν την επιστημονική κοσμοθεωρία της εργατικής τάξης, αποδεικνύοντας το αναπόφευκτο, νομοτελειακό πέρασμα της κοινωνίας από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό. Και έδωσαν έτσι στην πρωτοπόρα επαναστατική τάξη τα όπλα για να γίνει τάξη για τον εαυτό της, προκειμένου να φέρει σε πέρας την ιστορική της αποστολή, την κοινωνική απελευθέρωση από την ταξική εκμετάλλευση.

Ο Ένγκελς ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη θεμελίωση και την τεκμηρίωση της υλιστικής διαλεκτικής, αντιμετωπίζοντας πλήθος θεωρητικών προβλημάτων και αναλαμβάνοντας να αντικρούσει τις αντιεπιστημονικές απόψεις της ιδεαλιστικής φιλοσοφίας. Ανάμεσα στα πολλά έργα του που ξεχώρισαν, το «Αντι – Ντύρινγκ», «η Καταγωγή της Οικογένειας, της Ατομικής Ιδιοκτησίας και του Κράτους», «Ουτοπικός και Επιστημονικός Σοσιαλισμός», «Για το Ζήτημα της Κατοικίας» και πλήθος άλλα. Ο Ένγκελς συνδύασε τη συγγραφική του δραστηριότητα με την επαναστατική πάλη και πήρε μέρος σε πολλές επαναστατικές εξεγέρσεις, όπως στη Γερμανία και τη Γαλλία.
https://youtube.com/watch?v=-hhOhmYpgRA%3Ffeature%3Doembed
Ο θάνατός του, αν και αναμενόμενος μιας και ο Ένγκελς ήταν άρρωστος από καιρό, έπεσε σαν κεραυνός στο διεθνές σοσιαλιστικό κίνημα. Ο Βίλχελμ Λίμπκνεχτ, ένας από τους ηγέτες τότε του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, που είχε γνωριστεί και συνεργαστεί με τον Μαρξ και τον Ενγκελς, έγραψε: «Ο Στρατηγός (σ.σ. έτσι χαρακτήριζαν τον Ένγκελς) πέθανε χθες τη νύχτα 10.30… Παρόλο που το θάνατό του τον περιμέναμε, το πλήγμα ωστόσο ήταν σκληρό, φοβερό. Είχε πέσει σαν δέντρο που το κόβουν, ο γιγάντιος ήρωας του πνεύματος που είχε θεμελιώσει μαζί με τον Μαρξ τον επιστημονικό σοσιαλισμό και είχε διδάξει την τακτική του σοσιαλισμού… ο φίλος, ο σύμβουλος, ο οδηγός, ο μαχητής ήταν νεκρός».
Πηγή : ALT.GR
29- 11 – 1543
Πεθαίνει ο Γερμανός ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης της Αναγέννησης Χανς Χόλμπαϊν ο νεότερος (Hans Holbein der Jüngere).

Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους προσωπογράφους του 16ου αιώνα. Επίσης φιλοτέχνησε έργα θρησκευτικού περιεχομένου, σάτιρας και μεταρρυθμιστικής προπαγάνδας, ενώ σπουδαία ήταν και η συνεισφορά του στο σχεδιασμό βιβλίων.

Αναφέρεται ως «ο νεότερος» ώστε να διακρίνεται από τον πατέρα του, Χανς Χόλμπαϊν τον πρεσβύτερο, διακεκριμένο ζωγράφο της Ύστερης Γοτθικής τεχνοτροπίας.

29 – 11 – 1643
Πεθαίνει ο Ιταλός συνθέτης, μουσικός και Ρωμαιοκαθολικός ιερέας Κλάουντιο Μοντεβέρντι (Claudio Giovanni Antonio Monteverdi).

Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες της δυτικής μουσικής, ενώ το έργο του σηματοδοτεί τη μετάβαση από την μουσική της Αναγέννησης στο Μπαρόκ.
Υπήρξε, μαζί με τον Κάρλο Τζεζουάλντο, ένας από τους σημαντικότερους μεταρρυθμιστές στην εξέλιξη της μουσικού γλωσσικού ιδιώματος και της μουσικής έκφρασης.
Συνέθεσε μια από τις πρώτες όπερες -τον Ορφέα- στην ιστορία της μουσικής, ενώ είχε την τύχη, σε αντίθεση με πλήθος άλλων συνθετών, να γνωρίσει μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση στη διάρκεια της ζωής του.
29 – 11 – 1797
Γεννιέται ο Ιταλός συνθέτης της εποχής του Ρομαντισμού Ντομένικο Γκαετάνο Μαρία Ντονιτσέττι (Domenico Gaetano Maria Donizetti).

Είναι ευρύτερα γνωστός για το έργο του στην όπερα, που περιλαμβάνει τις όπερες «Λουτσία ντι Λάμερμουρ» και «Το ελιξίριο του έρωτα».
Μαζί με τους Βιντσέντσο Μπελλίνι και Τζοακίνο Ροσσίνι θεωρείται ένας από τους κύριους εκπροσώπους του μπελ κάντο
29 – 11 – 1847
Συνέρχεται στο Λονδίνο το Δεύτερο Συνέδριο της Ένωσης Κομμουνιστών.

Το Συνέδριο εγκρίνει το Καταστατικό και παίρνει απόφαση να επεξεργαστεί το Πρόγραμμα, το οποίο δούλεψαν ο Μαρξ και ο Ένγκελς και ονομάστηκε «Κομμουνιστικό Μανιφέστο».
29 – 11 – 1924
Πεθαίνει ο Ιταλός συνθέτης Τζιάκομο Πουτσίνι (Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini).

Ήταν από τους μεγαλύτερους συνθέτες όπερας, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του ιταλικού «ωμού ρεαλισμού».
Καταγόταν από οικογένεια μουσικών. Σπούδασε σύνθεση και εκκλησιαστικό όργανο, πρώτα στη γενέτειρα του, Λούκα και μετά στο Μιλάνο.
Το 1893, είχε την πρώτη του επιτυχία με την Όπερα «Τόσκα» (1900), την «Μαντάμα Μπατερφλάι» και την «Τουραντό», την οποία άφησε ημιτελή και την συμπλήρωσε ο Φράνκο Αλφάνο. Έγραψε επίσης μια λειτουργία, έργα μουσικής δωματίου κ.α.
Πηγή : ALT.GR
30 – 11 – 1917
Το Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού εκδίδει το διάταγμα για την εθνικοποίηση της πρώτης ιδιωτικής επιχείρησης (Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση).

30 – 11 – 1918
Στη Σοβιετική Ρωσία ιδρύεται το Συμβούλιο της Εργατοαγροτικής Άμυνας, με επικεφαλής τον Β. Ι. Λένιν, που αναλαμβάνει την κινητοποίηση όλων των δυνάμεων και πόρων της χώρας για τη συντριβή της ιμπεριαλιστικής αντεπαναστατικής επέμβασης και της εσωτερικής αντεπανάστασης.

30 – 11 – 1925
Ο δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος απαγορεύει στις γυναίκες να φορούν κοντές φούστες (άνω των 30 πόντων από το έδαφος) όταν βγαίνουν έξω.

30 – 11 – 1927
Η Σοβιετική Ένωση υποβάλλει, στη Διάσκεψη για τον Αφοπλισμό της Κοινωνίας των Εθνών, πρόταση για τον πλήρη αφοπλισμό. Η πρόταση απορρίπτεται από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.
30 – 11 – 1939
Ξεσπά ο σοβιετοφινλανδικός πόλεμος. Με τον Β’ παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο να έχει ήδη ξεκινήσει (1 Σεπτεμβρίου 1939) και τη φασιστική στρατιωτική μηχανή να προελαύνει συνεχώς ανατολικά, η Σοβιετική κυβέρνηση πρότεινε τον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου στην Φινλανδία τη σύναψη Συμφώνου Αμοιβαίας Βοήθειας.

Η φινλανδική κυβέρνηση (ένας συνασπισμός μεταξύ του Σοσιαλδημοκρατικού και του Εθνικού Προοδευτικού Κόμματος) απέρριψε την πρόταση αυτή. Κατόπιν η σοβιετική κυβέρνηση πρότεινε στη Φινλανδία να μετατοπιστούν βορειότερα τα σοβιετοφινλανδικά σύνορα στον ισθμό της Καρελίας, επειδή απείχαν μόλις 32 χιλιόμετρα από το Λένινγκραντ, αφήνοντάς το έτσι εκτεθειμένο σε περίπτωση επίθεσης. Σε αντάλλαγμα η Σοβιετική Ένωση ήταν διατεθειμένη να παραχωρήσει στη Φινλανδία έκταση διπλάσιου μεγέθους στην περιοχή της Καρέλιας. Ταυτόχρονα ζητούσε με μίσθωση μια μικρή έκταση στην είσοδο του Φιννικού Κόλπου, για να οργανώσει εκεί ναυτική βάση. Ωστόσο, η κατά βάση σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Φινλανδίας, που υπολόγιζε στην στήριξη τόσο των «δημοκρατιών» (Βρετανίας, Γαλλίας και ΗΠΑ) όσο και των δυνάμεων του Άξονα, οδήγησε τις διαπραγματεύσεις σε ναυάγιο. Οι προθέσεις της ήταν φανερές.

Πράγματι, όταν στις 30 Νοέμβρη 1939 άρχισαν οι πολεμικές συγκρούσεις, στο πλευρό της Φινλανδίας έσπευσαν όλοι: Βρετανία, Γαλλία, ΗΠΑ και φασιστική Ιταλία συνέδραμαν με στρατιωτικό υλικό. Παράλληλα προετοιμαζόταν και η αποστολή εκστρατευτικού σώματος δύναμης 150.000 ανδρών, το οποίο όμως δεν έφτασε ποτέ αφού επήλθε η νίκη του Κόκκινου Στρατού. Η Συνθήκη Ειρήνης με τη Φινλανδία υπογράφτηκε στις 12 Μαρτίου 1940 και ικανοποιούσε όλα τα αιτήματα της ΕΣΣΔ.
30 – 11 – 1979
Κυκλοφορεί στη Μεγάλη Βρετανία ένα από τα θρυλικά άλμπουμ της ροκ, το «The Wall» των Pink Floyd και πουλάει μέσα σε δύο εβδομάδες 6 εκατομμύρια αντίτυπα.

Το έργο μεταφέρθηκε λίγα χρόνια μετά και στη μεγάλη οθόνη από τον Αλαν Πάρκερ, χωρίς όμως να μπορέσει να αποδώσει τη δυναμική του.
https://youtube.com/watch?v=YR5ApYxkU-U%3Ffeature%3Doembed
Πηγή : ALT.GR
Ετικέτες: Σαν Σήμερα
Δείτε ακόμα…

Σαν Σήμερα 29/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
29 Νοέ 2025

Σαν Σήμερα 28/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
28 Νοέ 2025

Σαν Σήμερα 27/11 – Γεγονότα σημαντικά και πρόσωπα που σημάδεψαν το χρόνο
27 Νοέ 2025
Πηγή : ALT.GR

Επικοινωνία
Πηγή : ALT.GR
Κοινοποιήστε
5 απαντησεις στο “ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ”
George Panagoulisλέει:
ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ – δολοφονήθηκε ξημερώματα σα σήμερα το 1975 απο φασίστες στην Όστια.
…«Όσο για το μέλλον, άκου:
Οι γιοι σου οι φασίστες
Θ’ απλώσουνε πανιά
Για τους κόσμους της Νέας Προϊστορίας.
Εγώ θα στέκομαι εκεί,
Σαν κάποιος που ονειρεύεται το χαμό του
Στις όχθες της θάλασσας
Απ’ όπου ξεκινά η ζωή.
Μόνος, ή σχεδόν μόνος, στην παλιά παραλία
Ανάμεσα σε χαλάσματα αρχαίων κοινωνιών,
Τη Ραβέννα
Την Όστια, ή την Βομβάη – είναι το ίδιο –
Με θεούς που ξεφλουδίζουν, προβλήματα παλιά
Όπως η πάλη των τάξεων –
Που
Διαλύονται…
Σαν ένας παρτιζάνος
Που πέθανε πριν το Μάη του ‘45
Θ’ αρχίσω σιγά σιγά ν’ αποσυντίθεμαι
Μέσα στο εκτυφλωτικό φως αυτής της θάλασσας,
Ποιητής και πολίτης ξεχασμένος».
Hθοποιός, ποιητής, συγγραφέας, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, δηλωμένος Μαρξιστής και αμετανόητος αντιφασίστας.
Γεννημένος και διαμορφωνόμενος κοινωνικά σε μια εποχή θυελλών, πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών, ο Παζολίνι φθάρηκε σε πολλές μάχες για την πολιτική, την ηθική και την αισθητική, ζώντας μια ζωή σύντομη αλλά γεμάτη, εξαιτίας αυτών ακριβώς των μαχών.
Η ταινία ”ΣΑΛΟ ή 120 Μέρες στα Σόδομα” ολοκληρώθηκε μόλις μερικές εβδομάδες πριν τη δολοφονία του Παζολινι. Πρόκειται για μία ωμή και σκληρή καταβύθιση στη φύση του φασισμού…
Ο ιδιος ο Παζολινι σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις, λίγους μήνες πριν από τη δολοφονία του έλεγε: «Μα αυτή ήταν η επιδίωξή μου. Να εξοργίσω, να θυμώσω τον θεατή. Στην αρχή θα στραφεί εναντίον της ταινίας, εναντίον μου. Υστερα θα πει πως πρόκειται για ένα πορνό. Αυτό είναι μια βολική εξήγηση. Μερικοί όμως μπορεί να ξανασκεφτούν. Ο φασισμός δεν καίει μόνο σάρκες. Μας “σπρώχνει” στον ολοκληρωτικό αφανισμό».
Eιναι βέβαια εκπληκτικό, πως ο ίδιος δημιουργός που σερβίρει κόπρανα επί σκηνής όπως στο Σάλο έχει δημιουργήσει δυο από τις πιο ευαίσθητες και ποιητικές ταινίες στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου, όπως το ”Mamma Roma” και το ”Accattone”…ΑπάντησηΑπό τον συντάκτη του άρθρου
George Panagoulisλέει:
Καλησπέρα σε όλους.
ΔΙΝΩ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗ
Για να κυλήσει ο ήλιος το κεφάλι του
Ν ‘ ανάψει με τα χείλια του τις παπαρούνες
Τις παπαρούνες που θα δρέψουν οι περήφανοι άνθρωποι
Φτάνοντας ως τη μνήμη της ελευθερίας .
Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη
Διάφανα κρήνη κορυφαία πηγή
Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος
Ότι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα
Ότι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα .
Σαν σήμερα το 1911 γεννιέται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές ο Οδυσσέας Ελύτης .
Ο μεγάλος Έλληνας ποιητής βραβεύτηκε το 1960 με το κρατικό Βραβείο ποίησης και το 1979 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Γνωστότερα ποιητικά του έργα είναι : Το “Αξιον Εστί”, ο “Ήλιος ο πρώτος” , οι “Προσανατολισμοί” κλπ . Εχει κάνει επίσης , μεταφράσεις ποιητικών και θεατρικών έργων . Συλλογές του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και πολλά ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί .
Γεώργιος ΠαναγούληςΑπάντησηΑπό τον συντάκτη του άρθρου
George Panagoulisλέει:
Καλησπέρα σε όλους!
…..θα ήταν καταστροφή η προσκόλληση στους τύπους , να περιμένουμε την επισφαλή ψηφοφορία της 25ης του Οκτώβρη , ο λαός έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση να λύνει παρόμοια ζητήματα όχι με ψηφοφορίες αλλά με τη βία , ο λαός έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση στις κρίσιμες στιγμές της επανάστασης να κατευθύνει τους εκπροσώπους του , ακόμα και τους καλύτερους εκπροσώπους του , και όχι να τους περιμένει
Η σημερινή ημέρα σηματοδοτεί τη στιγμή που έγινε το μεγαλύτερο έως σήμερα επαναστατικό άλμα της ανθρωπότητας προ το μέλλον .Ενα κοσμοϊστορικό γεγονός που σημάδεψε όσο κανένα άλλο ολόκληρο τον 20ο αιώνα και την μετέπειτα πορεία της ανθρωπότητας μέχρι τις μέρες μας.
Όπως έγραψε ο Λένιν συνοψίζοντας την ιστορική στιγμή της επανάστασης 《 εμείς αρχίσαμε αυτό το έργο . Πότε ακριβώς , σε πόσο χρονικό διάστημα , οι προλετάριοι ποιανού έθνους θα αποτελειώσουν το έργο αυτό δεν είναι το ουσιαστικό ζήτημα .Το ουσιαστικό είναι ότι ο πάγος έσπασε , ο δρόμος άνοιξε , ότι ο δρόμος χαράχτηκε 》.
Γεώργιος ΠαναγούληςΑπάντησηΑπό τον συντάκτη του άρθρου
George Panagoulisλέει:
Καλησπέρα! Γιάννης Ρίτσος – Ἐπιλογικό
“Νὰ μὲ θυμόσαστε – εἶπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα
χωρὶς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σὲ πέτρες κι ἀγκάθια,
γιὰ νὰ σᾶς φέρω ψωμὶ καὶ νερὸ καὶ τριαντάφυλλα.
Τὴν ὀμορφιὰ
Ποτές μου δὲν τὴν πρόδωσα. Ὅλο τὸ βιός μου τὸ μοίρασα δίκαια.
Μερτικὸ ἐγὼ δὲν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ᾿ ἕνα κρινάκι τοῦ ἀγροῦ
τὶς πιὸ ἄγριες νύχτες μας φώτισα. Νὰ μὲ θυμᾶστε.”
Να τον θυμόμαστε γιατί πολύ αγάπησε τον κόσμο και την ποίηση . Γιατί δίδαξε ήθος ,αξίες, θέση ζωής . Γιατί ευλόγησε τον έρωτα , την ομορφιά, την επανάσταση . Στους δύσκολους αυτούς καιρούς , νοσταλγούμε συχνά τον Γιάννη Ρίτσο , καθώς εκείνος περισσότερο από όλους , ήξερε να παρηγορεί με την πίστη του , στη δύναμη της ποίησης . Και μια στιγμή ακόμα αν αισθάνθείς ότι τα επιτεύγματα του ανθρώπου είναι σημαντικότερα από τις καταστροφές που αυτός προκαλεί , μπορεί να είναι αιώνια , έχεις διατηρήσει τη δύναμη να αντιστέκεσαι ίσως για πάντα .
1 Μαΐου 1909
Γεννιέται ο Κομμουνιστής ποιητής Γιάννης Ρίτσος (1909-1990). Παναθρώπινος ποιητής με διεθνή καταξίωση και ένα τεράστιο έργο που περιλαμβάνει περισσότερες από 100 ποιητικές συλλογές και συνθέσεις, εννέα μυθιστορήματα, τέσσερα θεατρικά έργα και μελέτες, πολλές μεταφράσεις, χρονογραφήματα και άλλα δημοσιεύματα.
Από παιδί ακόμα στράφηκε προς τις τέχνες. Ζωγράφιζε, έμαθε πιάνο, έγινε χορευτής, αλλά τον κέρδισε η ποίηση.
Από το ξεκίνημα του, ακόμα, έστειλε τα ποιήματά του, όπως οι περισσότεροι ποιητές τότε, στον Κωστή Παλαμά, για να τα κρίνει και ο Παλαμάς του απάντησε με το τετράστιχο:
«Το ποίημά σου το πικρό το ζουν ιχώρ κι αιθέρας
καθάριος όρθρος της αυγής, μηνάει το φως της μέρας.
Σε μια φρικίαση τραγική χαμoγελάει μιας πλάσης
ρυθμός. Παραμερίζουμε ποιητή για να περάσεις»
Εκτός από μέγιστος ποιητής, υπήρξε και λαϊκός αγωνιστής. Επαναστάτης.
Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση μέσα από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και ήταν μέλος του ΚΚΕ μέχρι το τέλος της ζωής του.
Για την προσφορά του στους αγώνες του Ελληνικού λαού, το κράτος τον τίμησε με εξορία, την περίοδο 1948-1952, στη Λήμνο, τη Μακρόνησο και τον Αϊ Στράτη και την περίοδο της Χούντας, στη Γυάρο και μετά στη Λέρο.
Για την ποίηση του τιμήθηκε με το Α’ Κρατικό Βραβείο ποίησης, για το έργο «Σονάτα του σεληνόφωτος».
Το 1975 προτάθηκε για το Νόμπελ Λογοτεχνίας αλλά δεν το πήρε.
Το 1977 τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Λένιν, για την Ειρήνη.
Ποιήματα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Επίσης ποιήματα του έχουν μελοποιηθεί από Μίκη Θεοδωράκη, Θάνο Μικρούτσικο, Χρήστο Λεοντή και άλλους συνθέτες.
Γεώργιος ΠαναγούληςΑπάντησηΑπό τον συντάκτη του άρθρου
George Panagoulisλέει:
Καλημέρα σε όλους!
Πέρασαν εννιά χρόνια από τότε που η καρδιά , του ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης , Κομαντά τε Φιντέλ Κάστρο έπαψε να χτυπά , σημαίνοντας το βιολογικό τέλος μιας ζωής 90 χρόνων . Μίας ζωής γεμάτους αγώνες και θυσίες για τα ιδανικά του Σοσιαλισμού , για μία Κούβα όπου ο λαός θα είναι αφέντης στο τόπο του . Η ζωή και η δράση του Φιντέλ ταυτίζεται με την Επανάσταση του 1959 και την προσπάθεια οικοδόμησης του Σοσιαλισμού σε ένα μικρό αλλά ηρωικό νησί της Καραϊβικής και αποτελεί την πλέον χειροπιαστή απόδειξη αυτού που έλεγε ο εθνικός ποιητής της Κούβας Χοσέ Μαρτί : ο καλύτερος τρόπος να πεις κάτι είναι να το κάνεις . Και ο Φιντέλ όχι μόνο το έκανε μαζί με τους συντρόφους του , αλλά προσέγγισε τη Μαρξιστική -Λενινιστική θεωρία στη πράξη , γιατί υπήρξε Κομμουνιστής στα έργα και όχι στα λόγια , επιτυγχάνοντας με τη συνεισφορά του Κουβανέζικου λαού τη πρώτη Σοσιαλιστική Επανάσταση στην ιστορία της Αμερικανικής Ηπείρου .
Απέδειξε έτσι ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος και πως η μόνη πραγματική υπερδύναμη είναι οι λαοί , που αντιπαλεύουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα , που ανοίγουν το δρόμο για τη Σοσιαλιστική προοπτική .
HASTA LA VICTORIA SIEMPRE
https://youtu.be/eQPTlEABvdU
https://youtu.be/eQPTlEABvd
Γεώργιος ΠαναγούληςΑπάντησηΑπό τον συντάκτη του άρθρου
Αφήστε μια απάντηση
Συνδεδεμένος ως George Panagoulis. Επεξεργαστείτε το προφίλ σας. Αποσύνδεση; Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *
Σχόλιο *
Πρόσφατα άρθρα
Kατηγορίες
© 2026 George Panagoulis


Σάββατο 15 Νοέμβρη 2025 – Κυριακή 16 Νοέμβρη 2025

ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ
Για την 52η επέτειο από τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου
Το ΚΚΕ τιμά τον ηρωικό φοιτητικό και εργατικό – λαϊκό ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, αντλεί δύναμη από το παράδειγμα των αγωνιστών της αντιδικτατορικής πάλης και από τα συνθήματά του για «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» – «Εξω οι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ». Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου απέδειξε ότι ο αρνητικός συσχετισμός δύναμης αλλάζει μόνο απ’ την οργανωμένη δράση του εργατικού – λαϊκού παράγοντα, ενάντια στην ψευδαίσθηση ότι οι αλλαγές κορυφών μπορούν να βελτιώσουν τις συνθήκες για τις εργατικές – λαϊκές δυνάμεις.
Η επικαιρότητα των συνθημάτων του Πολυτεχνείου επιβεβαιώνει ότι η μετάβαση απ’ τη στρατιωτική δικτατορία στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν έλυσε τελικά τα εργατικά – λαϊκά προβλήματα, που σήμερα οξύνονται σε συνθήκες ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και πολέμων, έντασης της εκμετάλλευσης των λαών και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Αποδεικνύει πάνω απ’ όλα ότι πίσω από το κοινοβουλευτικό και δημοκρατικό προσωπείο του σημερινού αστικού κράτους κρύβεται ο ίδιος αντίπαλος, η δικτατορία του κεφαλαίου, που αξιοποιεί το μαστίγιο και το καρότο για τη χειραγώγηση του λαού και τη διαιώνιση της εξουσίας της.
Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου τον Νοέμβρη του ’73 αποτέλεσε το αποκορύφωμα της αντιδικτατορικής πάλης και η καταστολή του, με δεκάδες νεκρούς, ενταφίασε τα σχέδια της λεγόμενης φιλελευθεροποίησης της δικτατορίας και την «απονομιμοποίησε» στη συνείδηση ευρύτερων λαϊκών δυνάμεων. Μαζί με το έγκλημα σε βάρος της Κύπρου, επιτάχυνε την πτώση της δικτατορίας.
Το ΚΚΕ είναι περήφανο για τα μέλη και τα στελέχη του, τα μέλη της ΚΝΕ που ιδρύθηκε εκείνα τα χρόνια της παρανομίας, που πρωτοστάτησαν στην ανάπτυξη της αντιδικτατορικής πάλης, σε συνθήκες βάναυσης κρατικής καταστολής. Η αλύγιστη στάση των κομμουνιστών στα κρατητήρια και τα βασανιστήρια, στις φυλακές και τις εξορίες, στην καθημερινή οργάνωση του αντιδικτατορικού αγώνα σε χώρους δουλειάς, εργατογειτονιές, σχολεία και αμφιθέατρα, κράτησε ζωντανή τη φλόγα της εργατικής – λαϊκής πάλης καθ’ όλη τη διάρκεια της 7ετίας, κόντρα στο ρεύμα του συμβιβασμού και του λεγόμενου πολιτικού ρεαλισμού. Με πρωτοβουλία της ΚΝΕ ιδρύθηκε η μεγαλύτερη αντιδικτατορική φοιτητική οργάνωση, η Αντι-ΕΦΕΕ. Εμπνεόμαστε από τον αγώνα και τις θυσίες τους, όπως και από όλους τους αγωνιστές, που προσέφεραν ακόμα και τη ζωή τους στο εργατικό – λαϊκό κίνημα.
Η στρατιωτική δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967, που είχε επίσημη ιδεολογία της τον αντικομμουνισμό και επιβλήθηκε στο όνομα του «κομμουνιστικού κινδύνου», υπηρέτησε με τον «βούρδουλα» τους στόχους της καπιταλιστικής εξουσίας και των διεθνών της συμμάχων ΗΠΑ – ΝΑΤΟ. Η ομάδα των πραξικοπηματιών είχε εκκολαφτεί στο πλαίσιο των μηχανισμών του μεταπολεμικού κράτους, του αστικού στρατού, αλλά και του ΝΑΤΟ, με κεντρικό στόχο τη σταθεροποίηση της καπιταλιστικής εξουσίας και την καταστολή του κομμουνιστικού και του εργατικού – λαϊκού κινήματος.
Δεν ήταν έργο κάποιων «αφρόνων αξιωματικών», ούτε αποτέλεσμα παραβίασης της καπιταλιστικής νομιμότητας, όπως επιχειρείται έκτοτε να παρουσιαστεί από το αστικό πολιτικό σύστημα, προκειμένου να αποποιηθεί τις ευθύνες του για τα εγκλήματα της χούντας σε βάρος του λαού και της νεολαίας. Αντίθετα, υπήρξε μία από τις εναλλακτικές μορφές της εξουσίας του κεφαλαίου, που επιλέχτηκε στη βάση των τότε προτεραιοτήτων και των αναγκών της, με στόχο τη θωράκιση και διαιώνισή της.
Αυτήν υπηρετούν και σήμερα οι νοσταλγοί της χούντας, τα διάφορα απομεινάρια της ναζιστικής – εγκληματικής Χρυσής Αυγής και άλλων φασιστικών και εθνικιστικών οργανώσεων, που με την ανοχή του κράτους επιχειρούν να βγουν από το περιθώριο που τους έχει στείλει ο λαός. Αποτελούν χρήσιμη εφεδρεία του καπιταλιστικού συστήματος στις συνθήκες νέας επικίνδυνης όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και πολέμων, της έντασης της καταστολής σε βάρος του λαού, αλλά και της ρατσιστικής πολιτικής σε βάρος μεταναστών και προσφύγων.
Ο φετινός εορτασμός του Πολυτεχνείου, που τις πύλες του κοσμούσαν τα εμβληματικά αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα «έξω οι ΗΠΑ, έξω το ΝΑΤΟ», πραγματοποιείται σε μια περίοδο που στον πλανήτη συσσωρεύεται όλο και περισσότερη «εύφλεκτη ύλη», με 56 ενεργές πολεμικές διαμάχες και συνολικά 92 εμπλεκόμενες χώρες.
Σε συνθήκες στροφής στην πολεμική οικονομία και προετοιμασία, με ευθύνη της κυβέρνησης της ΝΔ και τη συναίνεση όλων των αστικών κομμάτων, η Ελλάδα εμπλέκεται βαθύτερα στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και ΕΕ έναντι των ανταγωνιστών τους, της Ρωσίας και της Κίνας. Εχει αναδειχθεί σε «προκεχωρημένο φυλάκιο» από άκρη σε άκρη γεμάτη από αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις που παίζουν κομβικό ρόλο στους πολέμους σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, μετατρέποντας τη χώρα σε θύτη άλλων λαών και τον ελληνικό λαό σε στόχο αντιποίνων.
Αυτό το ορατό ενδεχόμενο επιβεβαίωσε και ο Ελληνας υπουργός Αμυνας μιλώντας ανατριχιαστικά για τη διαμόρφωση «κουλτούρας πολέμου» στους λαούς της Ευρώπης.
Για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, και στο όνομα της αναβάθμισης της γεωστρατηγικής θέσης της χώρας, η κυβέρνηση στηρίζει με όλους τους τρόπους και κυρίως με πολεμικό εξοπλισμό το καθεστώς Ζελένσκι στην Ουκρανία. Στήριξε το Ισραήλ στη γενοκτονία κατά του παλαιστινιακού λαού και τώρα στηρίζει το σχέδιο Τραμπ – Νετανιάχου, που ενταφιάζει την προοπτική ίδρυσης ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.
Τα πανηγύρια της ΝΔ για τις ενεργειακές συμφωνίες με τις ΗΠΑ προσπαθούν να συσκοτίσουν τη «μεγάλη εικόνα», ότι δηλαδή απ’ αυτές δεν θα βγει κερδισμένος ο λαός, αλλά τα μονοπώλια των Μεταφορών και της Ενέργειας, που θα βάλουν στο χέρι τον ενεργειακό πλούτο της χώρας. Ενώ οι συμφωνίες χωρίς διευθέτηση θαλάσσιων ζωνών θα αξιοποιηθούν ως μοχλός για την επιβολή καθεστώτος συνεκμετάλλευσης στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Την ίδια ώρα η μετατροπή της Ελλάδας σε ενεργειακό, μεταφορικό και στρατιωτικό κόμβο την τοποθετεί στο «μάτι του κυκλώνα» των εμπορικών, γεωπολιτικών, στρατιωτικών ανταγωνισμών και πολέμων που οξύνονται διεθνώς ανάμεσα στο ευρωατλαντικό και στο υπό διαμόρφωση ευρασιατικό μπλοκ.
Εξίσου παραπλανητικός είναι ο ισχυρισμός ότι αυτές οι συμφωνίες θωρακίζουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Η Ιστορία έχει αποδείξει το ακριβώς αντίθετο, ότι οι συμμαχίες στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ όχι μόνο δεν προστάτευσαν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά αποδείχτηκαν και παράγοντας υπονόμευσής τους.
Αντίστοιχα και οι υπέρογκοι εξοπλισμοί, τους οποίους προωθεί η κυβέρνηση της ΝΔ και χρυσοπληρώνει ο ελληνικός λαός, με τη σύμφωνη γνώμη και των άλλων κομμάτων, είναι απολύτως ενταγμένοι στην εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς, σε αποστολές εκτός συνόρων, όπου το ελληνικό κεφάλαιο διεκδικεί μερίδιο απ’ τη «λεία».
Επίκαιρο παραμένει και το σύνθημα για «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία», καθώς στα πάνω από 50 χρόνια που ακολούθησαν τη μετάβαση από τη στρατιωτική δικτατορία στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, διευρύνθηκε το χάσμα ανάμεσα στη δυνατότητα ικανοποίησης των σύγχρονων λαϊκών αναγκών και στην κατάσταση που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα.
Η πείρα του λαού από την πολιτική των κυβερνήσεων όλων των «αποχρώσεων» αποδεικνύει ότι δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διακυβέρνηση στο έδαφος του άδικου και ξεπερασμένου καπιταλιστικού συστήματος. Οτι δεν υπάρχουν «σωτήρες» και «μεσσίες» που να μπορούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα, δηλαδή και τα κέρδη του κεφαλαίου και τα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα.
Αντί για αντιστοίχιση με τις τεράστιες δυνατότητες και τα επιτεύγματα της επιστήμης και της εποχής, τα λαϊκά προβλήματα οξύνονται. Αυτό αποδεικνύεται με την ακρίβεια, τη φτώχεια, την ένταση της εκμετάλλευσης, τη δουλειά έως και 13 ώρες, την υποβάθμιση της Υγείας και Παιδείας, συνολικά των λαϊκών δικαιωμάτων, με το επιλεκτικά «ανίκανο» κράτος που θυσιάζει ακόμα και την προστασία της ζωής του λαού στον βωμό του κέρδους, με τα σκάνδαλα και τη διαφθορά. Ολα αυτά είναι φαινόμενα σύμφυτα με το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.
Δεν αποτελούν κάποια απόκλιση από το «κράτος δικαίου» και την «ευρωπαϊκή κανονικότητα», αλλά συνιστούν αδιαμφισβήτητα στοιχεία ότι το «δημοκρατικό» αστικό κράτος δεν είναι κάτι ουδέτερο, υπεράνω τάξεων, αλλά όργανο επιβολής των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης.
Η ιστορική πείρα επιβεβαιώνει την ανάγκη να δυναμώσει η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας μας, να μη δεχτούν ο λαός, η νεολαία, οι στρατευμένοι, καμία θυσία για τα συμφέροντα των καπιταλιστών. Επιβεβαιώνει την ανάγκη να βαδίσουμε στον δρόμο της ανατροπής, σε σύγκρουση με τη στρατηγική του κεφαλαίου, τις κατευθύνσεις της ΕΕ που υπηρετούν διαχρονικά όλες οι κυβερνήσεις, το σάπιο αστικό κράτος, όλων αυτών δηλαδή που συγκροτούν το σύστημα και τη δικτατορία του κεφαλαίου.
Σε αυτήν την υπόθεση το ΚΚΕ δίνει όλες του τις δυνάμεις, για τη διαμόρφωση ενός πανελλαδικά συντονισμένου κινήματος της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, φτωχών αγροτών, ελεύθερων επαγγελματιών και αυτοαπασχολούμενων, που θα βάζει στο στόχαστρο τον κοινό τους εχθρό, το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.
Η πάλη για το δίκιο του λαού σημαίνει πάλη για τον Σοσιαλισμό – Κομμουνισμό, την κοινωνία της πραγματικής ελευθερίας, την εργατική εξουσία, την οικονομία που παύει να λειτουργεί με κριτήριο τα κέρδη των λίγων, αλλά σχεδιάζεται και αναπτύσσεται για να ικανοποιούνται οι σύγχρονες κοινωνικές και λαϊκές ανάγκες.
Πηγή : Ριζοσπάστης 14 – 15 / 11 – 2025
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΝΟΕΜΒΡΗΣ 1918 – 2025
107 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ
«Το ΚΚΕ έρχεται από πολύ μακριά και πάει πολύ μακριά, γιατί “η υπόθεση του προλεταριάτου, ο κομμουνισμός, είναι η πιο καθολικά ανθρώπινη, η βαθύτερη, η πιο πλατιά”»
(Πρόγραμμα του ΚΚΕ, 2013)
* * *
Τη Δευτέρα 17 Νοέμβρη το ΚΚΕ, το Κόμμα μας, συμπληρώνει εκατόν εφτά χρόνια ζωής και δράσης. 107 χρόνια ασίγαστης, πρωτοπόρας πάλης για τους πόθους και τα δίκια της εργατικής τάξης, όλου του λαού, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
Ετσι, μέχρι και σήμερα παραμένει το πιο νέο κόμμα, εκφράζοντας το μοναδικό προοδευτικό μέλλον για την ανθρωπότητα, για να γλιτώσουν η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα από τα βάσανα της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της φτώχειας, της ανεργίας, της κρατικής βίας και καταστολής, των πολέμων.
Με την επαναστατική θεωρία και δράση του φωτίζει την ελπιδοφόρα σοσιαλιστική προοπτική, που οι εκμεταλλευτές σε όλο τον κόσμο από τη μία προσπαθούν να πείσουν ότι είναι ουτοπία και από την άλλη ρίχνουν όλα τους τα όπλα για να συκοφαντήσουν, να σταματήσουν τη διάδοση των κομμουνιστικών επαναστατικών ιδεών και, βέβαια, τη δράση με αυτές οδηγό.
Καρπός της ανάπτυξης του εργατικού κινήματος και της συνένωσής του με τις ιδέες του σοσιαλισμού
«Εις το ξενοδοχείον “Πειραιεύς”, εις την αίθουσαν του σωματείου των μηχανικών ατμοπλοίων… (λογοκρισία 3 γραμμών) συνήλθε χτες εις την πρώτην συνεδρίασίν του το πρώτον σοσιαλιστικόν συνέδριον της Ελλάδος, με κύριον σκοπόν την συνένωσιν όλων των εν Ελλάδι σοσιαλιστικών ομάδων εις ένα ενιαίον κόμμα διοικούμενον ενιαίως και αντιπροσωπευόμενον εις την Διεθνή. Η έναρξις εγένετο εις τας 10 π.μ…».
(«Ριζοσπάστης» 5 (18) Νοέμβρη 1918)
Το Α’ Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο, Ιδρυτικό του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΕΚΕ), που το 1924 μετονομάστηκε σε ΚΚΕ, έγινε από 17 έως 23 Νοέμβρη στον Πειραιά, στα γραφεία του Συνδέσμου Μηχανικών Ατμόπλοιων.
Η επαναστατική θύελλα που ξεσήκωσε η Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση επέσπευσε την ίδρυση του ΣΕΚΕ, που ήταν συνέπεια μιας μακρόχρονης πορείας που ακολούθησε το εργατικό και το σοσιαλιστικό κίνημα στη χώρα μας. Ηταν το νομοτελειακό αποτέλεσμα της κοινωνικής εξέλιξης, ο ώριμος καρπός της ανάπτυξης του εργατικού κινήματος και της συνένωσής του με τις ιδέες του σοσιαλισμού.
Το Συνέδριο ενέκρινε με πλειοψηφία το Ιδρυτικό Ψήφισμα του ΣΕΚΕ, τις Αρχές και το Πρόγραμμά του, υπόμνημα για τα εξωτερικά ζητήματα, ψήφισμα για την ίδρυση Βαλκανικής Δημοκρατικής Ομοσπονδίας, το Καταστατικό του Κόμματος, ενώ εκδόθηκε χαιρετιστήριο ψήφισμα προς τη νεαρή Σοβιετική Ρωσία αλλά και «διαμαρτυρία διά την μελετωμένην επέμβασιν των συμμάχων κατά της νεαράς Σοβιετικής Δημοκρατίας».
Στο Ιδρυτικό Ψήφισμα σημειώνεται ότι το Κόμμα βασίζεται πάνω σε δύο θεμελιώδεις αρχές: Στην «πολιτική και οικονομική οργάνωση του προλεταριάτου σε ξεχωριστό κόμμα τάξεως διά την κατάκτησιν της πολιτικής εξουσίας και την δημοσιοποίησιν των μέσων της παραγωγής και ανταλλαγής, δηλ. την μεταβολήν της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας εις κοινωνίαν κολλεχτιβικήν ή κομμουνιστικήν». Και στη «διεθνή συνεννόηση και δράση των εργατών».
Στις Αρχές και στο Πρόγραμμα του Κόμματος τονίζεται η αναγκαιότητα της κοινωνικής επανάστασης για «την απελευθέρωσιν όχι μόνο των προλεταρίων αλλά και ολοκλήρου της ανθρωπότητος που υποφέρει σήμερον». Προστίθεται δε ότι ο αγώνας της εργατικής τάξης «είναι αναγκαστικώς και πολιτικός αγών, (επειδή) δεν δύναται να πραγματοποιήση την ιστορικήν της αποστολήν χωρίς να γίνη κάτοχος της πολιτικής εξουσίας, όπερ δύναται να κατορθώση μόνον δι’ ενιαίας επαναστατικής δράσεως της παγκοσμίου εργατιάς, οργανωμένης σε ξεχωριστό εργατικό κόμμα».
Τα πρώτα χρόνια ήταν μια πορεία δύσκολης, σταδιακής ωρίμανσης με κομβικά σημεία τη μετονομασία του ΣΕΚΕ σε ΚΚΕ (3ο Εκτακτο Συνέδριο, 26 Νοέμβρη – 3 Δεκέμβρη 1924), τον καθορισμό του «Ριζοσπάστη» ως οργάνου της ΚΕ (1 Αυγούστου 1921), την ίδρυση της ΟΚΝΕ (τέλη Δεκέμβρη 1922) και της Εργατικής Βοήθειας Ελλάδας (28 Νοέμβρη – 5 Δεκέμβρη 1924).
«ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό!»
Η φετινή απόδοση τιμής στην ίδρυση, ευρύτερα στην ιστορική παρακαταθήκη του Κόμματός μας γίνεται στον δρόμο προς το 22ο Συνέδριο (29 – 31 Γενάρη 2026) και συσχετίζεται άμεσα με τη συμβολή για την επιτυχία του, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα για «ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό!».
Το κεντρικό θέμα του 22ου Συνεδρίου άλλωστε, όπως παρατίθεται και στις Θέσεις της ΚΕ, είναι το Κόμμα:
«Το Κόμμα που όλη η λειτουργία του, η κατάσταση των δυνάμεών του, πρέπει να εναρμονιστεί πλήρως και με πιο γρήγορους και αποτελεσματικούς ρυθμούς με το επαναστατικό του Πρόγραμμα και το Καταστατικό του, να είναι πραγματικά “κόμμα παντός καιρού”, “κόμμα έτοιμο για όλα”, όχι ως σύνθημα ή ως ένας γενικός στόχος, αλλά στόχος που θα αποτυπώνεται στην καθημερινή του δράση και προσφορά, συνεγείροντας τις εργατικές – λαϊκές συνειδήσεις, καθοδηγητής της πάλης του λαού μας για τον σοσιαλισμό. Η ικανότητα και προετοιμασία του Κόμματός μας αφορά και την ανάλογη στρατηγική προγραμματική ετοιμότητα, αλλά αφορά και την τρέχουσα οργανωτική του πολιτική και δράση στις σημερινές συνθήκες σε μια αδιάσπαστη ενότητα.
Κρίσιμο ζήτημα είναι ο συνδυασμός του επαναστατικού Προγράμματός μας με την καθημερινή επαναστατική δράση, σε όλους τους τομείς, σε κάθε κρίκο της καθοδηγητικής δουλειάς. Αλλωστε, και σε μη επαναστατική κατάσταση, όπως η σημερινή, οφείλουμε να κάνουμε επαναστατική δουλειά προετοιμασίας με προοπτική. Οφείλουμε να κάνουμε συστηματική δουλειά, να πείθουμε όλο και περισσότερους εργάτες και εργάτριες, εργαζόμενους στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, αλλά και ευρύτερα λαϊκά στρώματα να ξεκόβουν οριστικά από την αστική ιδεολογία και κάθε εκδοχή της (φιλελεύθερη, σοσιαλδημοκρατική κ.λπ.), τον οπορτουνισμό, από όλα τα αστικά κόμματα, με όποιον μανδύα και αν αυτά εμφανίζονται, να πυκνώνουν, να δυναμώνουν με όλες τους τις δυνάμεις τους αγώνες, τις διεκδικήσεις, τις απεργιακές κινητοποιήσεις, τις διαδηλώσεις, το επαναστατικό κίνημα, χωρίς να λυπόμαστε θυσίες, χωρίς όρια στην προσφορά μας, οργανώνοντας μακροχρόνια, επίμονη προετοιμασία.
(…) Το ερώτημα που τίθεται και πρέπει να είναι διαρκώς στην προσοχή μας είναι το πώς κατακτιέται στην πράξη και μέσα στην κομματική λειτουργία ο πρωτοπόρος, επαναστατικός χαρακτήρας του Κόμματος. Εστιάζουμε στο ζήτημα της λειτουργίας των ΚΟΒ, γιατί σε αυτό το επίπεδο εκφράζονται όλες οι καθοδηγητικές αδυναμίες. Η ετοιμότητα, η ικανότητα, η θέληση και η γεμάτη αυταπάρνηση δουλειά του κάθε κομμουνιστή και κομμουνίστριας, όπου κι αν βρίσκεται, κάτω από όλες τις συνθήκες, αποδεικνύονται ως γενικά, υποχρεωτικά, ενιαία στοιχεία. Είναι απαραίτητο να αναδεικνύονται σε λαϊκούς ηγέτες στον χώρο τους, στο περιβάλλον τους, να αφήνουν το αποτύπωμά τους παντού, έτοιμοι να αντιμετωπίσουν κάθε δυσκολία.
(…) Το ΚΚΕ δρα στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στην ευρύτερη περιοχή, σε συνθήκες πολύ δύσκολες, συνολικού αρνητικού συσχετισμού, στον αγώνα για την οριστική ανατροπή του καπιταλισμού, για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού – κομμουνισμού, του μόνου συστήματος που μπορεί να βάλει τέρμα στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στη φτώχεια, στην εκμετάλλευση, στην προσφυγιά, στην καταπίεση».
Εκ γενετής αντιμέτωπο με την καταστολή και την προσπάθεια ενσωμάτωσης
H αστική τάξη έκανε εξαρχής προσπάθεια να χειραγωγήσει το Κόμμα, να το ενσωματώσει ή να το καταστείλει. Η διττή αυτή προσπάθεια αποτυπώθηκε στον αστικό Τύπο της περιοχής, ο οποίος ασχολήθηκε με τις εργασίες ίδρυσης του ΣΕΚΕ και τη δράση του νεαρού κόμματος είτε με περιφρόνηση, απαξίωση και αντισοβιετισμό, είτε με ανησυχία, αναπτύσσοντας ιδεολογική και πολιτική πολεμική.
Από τις πολιτικές δυνάμεις της εποχής, ο Ελ. Βενιζέλος θεωρούσε ότι ο προσεταιρισμός των σοσιαλιστών θα ήταν πιο εύκολος σε περίπτωση συνένωσής τους σε ενιαίο κόμμα. Συνολικότερα, πως ήταν κρίσιμη η ύπαρξη σοσιαλιστικού κόμματος για την ενσωμάτωση της εργατικής τάξης στις αστικές επιδιώξεις, αλλά και για την προώθηση των εγχώριων αστικών διεκδικήσεων στα συνέδρια των Ευρωπαίων Σοσιαλδημοκρατών. Ετσι στον βαθμό που η ίδρυση κόμματος ήταν αναπότρεπτη, επιδίωκε να βρίσκεται υπό την επιρροή του.
Η μεγάλη απήχηση των κινητοποιήσεων για την Εργατική Πρωτομαγιά του 1919, η ριζοσπαστικοποίηση των θέσεων του ΣΕΚΕ, αλλά και η κατάσταση που διαμορφώθηκε μετά την απόβαση του Ελληνικού Στρατού στη Μ. Ασία, όξυναν τη διαπάλη στο εσωτερικό του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και την επίθεση στο Κόμμα από το αστικό κράτος σε συνεργασία και με τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό.
Τα παραπάνω αποτυπώνονται και στις εφημερίδες της εποχής. Χαρακτηριστικό είναι το πρωτοσέλιδο της «ΕΣΤΙΑΣ» στις 19 Απρίλη 1919, που επιτίθεται στο ΣΕΚΕ για τον ταξικό εορτασμό της Πρωτομαγιάς στις 18 Απρίλη 1919: «Διά ποιόν Σοσιαλισμόν της Ελλάδος γίνεται λόγος; Πού είνε τα γραφεία του; Ποίος ή ποίοι είνε οι αρχηγοί του; Ποία τα όργανα του; Το πρόγραμμα του, οι σκοποί του, ποία;».
Απαντώντας την ίδια μέρα, ο «Ριζοσπάστης» έγραφε: «Είμεθα αι 30 χιλιάδες τίμιοι εργάτες που δεν ειργάσθησαν χθες, είμεθα οι δέκα χιλιάδες που συγκεντρώθησαν εις τον Ρέντη. Τα γραφεία μας είναι εκείνα προ των οποίων εστήσατε τα πολυβόλα σας και αι εφημερίδες μας εκείναι που έχουν την μεγαλυτέραν κυκλοφορίαν. Είμεθα οι τίμιοι και θαρραλέοι αγωνιστές, τους οποίους δεν επτόησαν τα μέτρα σας, αλλ’ ούτε και παρέσυρεν ο θρίαμβος, διότι αποβλέπομεν εις σκοπούς ευγενείς και ηθικούς. Ολος ο κόσμος εις την Ελλάδα μας εγνώρισε πλέον. Σεις μας εγνωρίσατε;».
Ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στο Περιστέρι
Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, την Παρασκευή 21 Νοεμβρίου, στις 8.30 μ.μ., θα μιλήσει στην πολιτική συγκέντρωση – συνεστίαση που διοργανώνει η Τομεακή Οργάνωση Νοτιοδυτικών Συνοικιών της Κομματικής Οργάνωσης Αττικής, στο Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου.
Πηγή : Ριζοσπάστης 14 – 15 / 11 – 2025
ΝΕΟΛΑΙΑ
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ
«Εβδομάδα διάδοσης του Κομμουνισμού» – Ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου!
«Εβδομάδα διάδοσης του Κομμουνισμού» στη νεολαία κηρύσσει η ΚΝΕ την ερχόμενη βδομάδα ως απάντηση στις εκστρατείες συκοφάντησης του κομμουνισμού που ξεδιπλώνονται στις ΗΠΑ και την ΕΕ. Θυμίζουμε ότι η Επιτροπή Περιοχής Αττικής του ΚΚΕ κάλεσε τα μέλη και τους φίλους του Κόμματος στην Αττική να συμμετάσχουν, να στηρίξουν αποφασιστικά και να επεκτείνουν αυτήν την πρωτοβουλία της ΚΝΕ για μαζικές δράσεις όλη την επόμενη βδομάδα, διαδίδοντας μαχητικά τις επαναστατικές, κομμουνιστικές ιδέες.
Σε σχετική ανακοίνωσή της προς τη νέα γενιά η ΚΝΕ σημειώνει γι’ αυτήν την εβδομάδα:
«Πριν λίγες μέρες ο Τραμπ ανακοίνωσε “βδομάδα αντικομμουνισμού” στις ΗΠΑ, με στόχο τους νέους, που σε ποσοστό 28% έχουν θετική άποψη για τον κομμουνισμό! Τι είναι αυτό που φοβούνται ο Τραμπ, οι εκμεταλλευτές και οι κυβερνήσεις τους σε όλο τον κόσμο; Να μάθει η νεολαία την αλήθεια και να παλέψει για την επαναστατική αλλαγή του κόσμου!
“Ολο αυτό το σύστημα
είναι μια τραμπάλα με δύο άκρες που εξαρτώνται
η μία από την άλλη. Και αυτοί επάνω
κάθονται επάνω, επειδή οι άλλοι κάθονται κάτω
και μόνο όσο θα κάθονται οι άλλοι κάτω.
Και οι κάτω πρέπει να είναι κατά πολύ περισσότεροι από τους επάνω
για να μην αλλάξει θέση η τραμπάλα”. Μπ. Μπρεχτ.
Η ΚΝΕ απευθύνεται σε κάθε νέο και νέα που αγανακτεί μέσα στο σημερινό άδικο, σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα. Είναι ένα σύστημα όπου λίγα παράσιτα, οι ιδιοκτήτες – μέτοχοι των μεγάλων επιχειρήσεων, καρπώνονται τον πλούτο που παράγουν οι πολλοί, οι εργαζόμενοι. Αυτοί έχουν την πραγματική εξουσία!
Το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού κατέχει το 45% του πλούτου. Το υπόλοιπο 99% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει το 55% του πλούτου.
Αυτό το άδικο σύστημα είναι ο καπιταλισμός.
Ολα όσα ζούμε και μας κάνουν να ασφυκτιούμε, όπως ο πόλεμος, η φτώχεια, η εκμετάλλευση, η ανεργία, ο ρατσισμός, ο φασισμός, η γυναικεία ανισοτιμία, οι εξαρτήσεις, είναι “παιδιά” του.
Η Παιδεία, η Υγεία, η Στέγη, οι Μεταφορές, ο Πολιτισμός, ο Αθλητισμός, ο ελεύθερος χρόνος, ακόμα και οι διαπροσωπικές σχέσεις, η σεξουαλικότητα, όλα γίνονται εμπορεύματα.
Ας σκεφτούμε:
- Γιατί στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, αντί να δουλεύουμε λιγότερες ώρες και πιο ξεκούραστα, επιβάλλουν 13 ώρες δουλειάς;
- Γιατί στο σύστημά τους, που υπερασπίζεται δήθεν την “ελευθερία”, ζούμε για να δουλεύουμε για τα κέρδη τους και ο μισθός δεν φτάνει για να βγει ο μήνας;
- Γιατί το κράτος τους είναι ανίκανο να προστατεύσει τα σχολεία, τα σπίτια, τις ζωές μας, αλλά ικανό να χαρίζει δισ. ευρώ στους επιχειρηματικούς ομίλους;
- Γιατί η “δημοκρατία” τους καταστέλλει και κυνηγά αγωνιστές φοιτητές, χτυπά μαθητές που διεκδικούν, διώκει λιμενεργάτες που αρνούνται να φορτώσουν όπλα για το κράτος – δολοφόνο Ισραήλ;
Μπροστά στο κέρδος δεν “μετράει” ούτε η ανθρώπινη ζωή
“Το κεφάλαιο με 100% κέρδος τσαλαπατάει όλους τους ανθρώπινους νόμους, με 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μη ριψοκινδυνεύσει να το πράξει”. Κ. Μαρξ.
Στα χέρια των καπιταλιστών οι νέες τεχνολογίες, αντί να αξιοποιούνται για την κάλυψη των αναγκών μας, γίνονται εργαλεία για την πιο σκληρή εκμετάλλευση των εργαζομένων, την καταστολή και τη χειραγώγηση των λαών, τη διεξαγωγή ιμπεριαλιστικών πολέμων για το ξαναμοίρασμα των αγορών.
Η γενοκτονία του λαού και των παιδιών της Παλαιστίνης έχει τη σφραγίδα του Ισραήλ, των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ. Οι δολοφόνοι δεν είναι “σύμμαχοί” μας!
Σήμερα όλα υποτάσσονται στην πολεμική προετοιμασία, με τους λαούς να καλούνται να πληρώσουν δισ. ευρώ για εξοπλισμούς και αύριο να θυσιάσουν ακόμα και τη ζωή τους.
Αυτό το σύστημα δεν μπορεί να είναι το μέλλον μας!
Η κομμουνιστική κοινωνία δεν είναι ουτοπία! Είναι η κοινωνία που καταργεί τις τάξεις, την αδικία, την εκμετάλλευση. Είναι η κοινωνία που στηρίζεται στη βασική αρχή “ο καθένας ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον καθέναν ανάλογα με τις ανάγκες του”.
Οι λαοί όλου του κόσμου έδωσαν μεγάλες μάχες και κατάφεραν με την Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917 να ανοίξουν τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
Σήμερα η ανάπτυξη της επιστήμης και τεχνολογίας καθιστά ακόμα πιο αναγκαίο και ρεαλιστικό το πέρασμα στον σοσιαλισμό!
Τώρα, πριν να είναι αργά!
Πριν από 100 χρόνια το σύνθημα των επαναστατών ήταν “Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα”.
Σήμερα, με τα πυρηνικά όπλα, την απειλή γενίκευσης των ιμπεριαλιστικών πολέμων, το δίλημμα είναι “Σοσιαλισμός ή κίνδυνος εξάλειψης της ανθρωπότητας”.
Οι λαοί δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη! Η νεολαία μπορεί να ζήσει αλλιώς!
Αυτό φοβούνται οι εκμεταλλευτές, οι κυβερνήσεις, τα κόμματα και οι ιμπεριαλιστικές τους ενώσεις! Γι’ αυτό συκοφαντούν τη μόνη πραγματική διέξοδο, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό!
Στις ΗΠΑ, πριν έναν χρόνο, μαζί Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι ψήφισαν νόμο για την υποχρεωτική διδασκαλία του αντικομμουνισμού στα σχολεία. Από κοντά και η Ευρωπαϊκή Ενωση της δήθεν “δημοκρατίας” εξισώνει ανιστόρητα τον κομμουνισμό με τον φασισμό, απαγορεύει Κομμουνιστικά Κόμματα και σύμβολα, γκρεμίζει αντιφασιστικά μνημεία, διώκει ακόμα και τη διδασκαλία του Μαρξ ως “εξτρεμισμό”.
Στη χώρα μας η κυβέρνηση, οι φασίστες, τα άλλα κόμματα συκοφαντούν τον κομμουνισμό και προσπαθούν να μας πείσουν ότι “δεν υπάρχει εναλλακτική” έξω από τα πλαίσια του σημερινού συστήματος!
Η ΚΝΕ καλεί κάθε νέο και νέα που προβληματίζεται, που αμφισβητεί και δεν αποδέχεται ως “κανονικότητα” τον σημερινό κόσμο της εκμετάλλευσης και των πολέμων, να έρθει σε επαφή με την επαναστατική θεωρία, να τη μετατρέψει σε δικό του “όπλο” για την ανατροπή της σύγχρονης βαρβαρότητας. Να μελετήσει βιβλία των θεμελιωτών του επιστημονικού κομμουνισμού, Μαρξ, Ενγκελς και Λένιν, να γνωρίσει το σύγχρονο επαναστατικό Πρόγραμμα του ΚΚΕ.
Να παλέψει οργανωμένα για μια άλλη κοινωνία, της πραγματικής ελευθερίας, της ειρήνης, τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
“Ενα φάντασμα” πλανιέται πάνω από το σάπιο σύστημα των πολέμων και της αδικίας και στοιχειώνει τους χειρότερους εφιάλτες των καπιταλιστών.
Το φλογερό σάλπισμα αγώνα του “Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος” των Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ενγκελς παραμένει πιο επίκαιρο και αναγκαίο από ποτέ: “Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπρος σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ’ αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Εχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο. ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΕΝΩΘΕΙΤΕ!”.

Ελα μαζί μας: Γνώρισε την ΚΝΕ!».
Πηγή : Ριζοσπάστης 15 – 16 / 11 – 2025

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Μπορεί η Τέχνη να αλλάξει τον κόσμο;
Αποσπάσματα από τη διάλεξη της Ελένης Μηλιαρονικολάκη για τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό σε μάθημα της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΕΜΠ
| Ο Αϊζενστάιν πίστευε ότι το νόημα στις κινηματογραφικές ταινίες παράγεται από τη σύγκρουση αντίθετων πλάνων, «στα οποία μια δύναμη και μια αντίθετη δύναμη συγκρούονται για να παράξουν ένα εντελώς νέο και μεγαλύτερο φαινόμενο». Απεικονίζεται η περίφημη «σκηνή με το παιδικό καρότσι» κατά τη διάρκεια της σφαγής στα Σκαλιά της Οδησσού, στο «Θωρηκτό Ποτέμκιν», 1925 |
Στο μάθημα Ιστορίας και Θεωρίας της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΕΜΠ πραγματοποίησε διάλεξη η Ελένη Μηλιαρονικολάκη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και υπεύθυνη του Τμήματος Πολιτισμού της μετά από πρόσκληση του αναπληρωτή καθηγητή Αθανάσιου Μουτσόπουλου. Τίτλος της διάλεξης ήταν: «Μπορεί η Τέχνη να αλλάξει τον κόσμο;» και θέμα της ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός.
Μέσα από την παρέμβαση, τη συζήτηση, την προβολή αποσπασμάτων από ταινίες και μουσική αλλά και εικαστικών και αρχιτεκτονικών δημιουργιών φωτίστηκαν πλευρές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, το τι πρόσφερε στην Τέχνη, αλλά και η διαπάλη που αναπτύχθηκε.
Αρχικά η Ελένη Μηλιαρονικολάκη ανέλυσε το τι είναι Τέχνη σύμφωνα με τον μαρξισμό, καταλήγοντας: «Ο μαρξισμός, σε αντίθεση με όσους υποστηρίζουν ότι η Τέχνη είναι αυτοσκοπός, προορίζεται δηλαδή αποκλειστικά και μόνο στο να προκαλεί αισθητικές συγκινήσεις, θεωρεί ότι επιτελεί ένα ευρύ φάσμα λειτουργιών, αισθητικές, συναισθηματικές, γνωστικές, ιδεολογικές, διαπαιδαγωγητικές.
Η Τέχνη μπορεί να επηρεάσει τους ανθρώπους, θετικά ή αρνητικά, να τους κάνει καλύτερους ή χειρότερους. Να τους μετατρέψει σε αντικείμενα των κυρίαρχων, των κατεστημένων ιδεολογικών και πολιτικών αντιλήψεων για τον κόσμο, ή σε υποκείμενα πρωτοπόρων ιδεών, των πιο προωθημένων ιδανικών της ανθρωπότητας, όπως η απαλλαγή της από κάθε καταναγκασμό και πρώτα απ’ όλα από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Με λίγα λόγια, ο μαρξισμός υποστηρίζει πως η Τέχνη δεν μπορεί να αλλάξει από μόνη της τον κόσμο. Τον κόσμο μπορούν να τον αλλάξουν μόνο οι άνθρωποι με τον αγώνα τους, με την πάλη των τάξεων. Μπορεί όμως να επηρεάσει και να αλλάξει τους ανθρώπους και μέσα απ’ αυτούς τον κόσμο».
Τι είναι ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός
| Σκηνικό της Λιομπόβ Πόποβα για το έργο «Η γη σε εξάτμιση» του Β. Μέγερχολντ, 1923 |
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε αναλυτικά στο τι είναι αλλά και τι δεν είναι ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός, επιχειρώντας να απαντήσει και στην πολεμική που δέχεται.
Οπως σημείωσε «ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός είναι ένα καλλιτεχνικό ρεύμα, που, όπως όλα τα ρεύματα ρέπουν σε φιλοσοφικοκοινωνικές αντιλήψεις, έτσι και ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός είναι το ρεύμα της Τέχνης που κλίνει προς τη μαρξιστική υλιστική και ιστορικο – διαλεκτική φιλοσοφική αντίληψη για την υλικότητα του κόσμου».
Οπως τόνισε «η σοσιαλιστική ρεαλιστική Τέχνη δεν υπακούει σε στερεότυπα και προκατασκευασμένες ιδέες. Διερευνά, σκάβει για να φτάσει στην αλήθεια, να ανακαλύψει νέες, αθέατες έως τότε πλευρές της πραγματικότητας. Η γνώση της υλιστικής διαλεκτικής, της οικονομίας, της Ιστορίας είναι ανεκτίμητος σύμμαχός της σ’ αυτήν την προσπάθεια. Μπορεί βέβαια και χωρίς αυτήν τη γνώση να φτάσει κάποιος δημιουργός στην αλήθεια, αλλά σίγουρα με πολύ περισσότερο κόπο. Στην ιστορία της Τέχνης υπήρξαν αρκετοί μεγάλοι και έντιμοι δημιουργοί, που το έργο τους ξεπέρασε τις δικές τους συντηρητικές απόψεις για τον κόσμο και έφτασαν να διατυπώνουν αλήθειες που ποτέ κανείς δεν θα περίμενε από το δικό τους στόμα».
Επισήμανε ότι «ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός παρουσιάζει την κοινωνική πραγματικότητα ως καλλιεργήσιμη, ως επιδεχόμενη αλλαγή, δηλαδή ως ιστορική και μεταβλητή. Βοηθά να αναγνωριστούν οι αιτίες των δυσάρεστων καταστάσεων που μπορούν να ανατραπούν, τα οικονομικά θεμέλια των κοινωνικών σχέσεων, η δύναμη αλλά και τα υλικά βάθρα των ιδεών, προβάλλει τις αντιφάσεις της κοινωνίας, γιατί αυτές είναι που προκαλούν την αλλαγή της».
| Εργάτες διαδηλώνουν, το 1920, με τη μακέτα του πύργου σε πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση |
Δηλαδή: «Ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός δεν αρκείται στην αναγνώριση της πραγματικότητας, αλλά επιδιώκει να την επηρεάσει, διεγείροντας την επιθυμία για την αλλαγή της σύμφωνα με τους σύγχρονους σκοπούς και ανάγκες του ανθρώπου. Δεν δείχνει τον κόσμο μόνον όπως πραγματικά είναι, αλλά προβάλλει και την ιδέα για το πώς πρέπει και μπορεί να γίνει. Βαθαίνει τη γνώση, οξύνει την ευαισθησία, καλλιεργεί τη θέληση για δράση δημιουργική και αγωνιστική, καλλιεργεί την παρεμβατική συνείδηση, δηλαδή συνείδηση που δεν αντιμετωπίζει τον κόσμο παθητικά, αλλά παρεμβαίνει για να τον αλλάξει».
Τόνισε, επίσης, ότι «δεν υιοθετεί τους πομπώδεις τόνους, τον διδακτισμό, τη μεγαλοστομία, τη συνθηματολογία, τον μηρυκασμό στερεότυπων σχημάτων, που καταντούν το έργο Τέχνης προπαγανδιστική μπροσούρα και βλάπτουν αντί να εξυπηρετούν τον στόχο του».
Ξεκαθάρισε ακόμα ότι «ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός δεν είναι τεχνοτροπία, ούτε έχει κάποια προκαθορισμένη μορφή. Στη σοσιαλιστική ρεαλιστική Τέχνη η καλλιτεχνική τεχνοτροπία και οι μορφές είναι πολυποίκιλες όπως η ζωή και το ίδιο ανεξάντλητες όπως η διαδικασία της γνώσης. Σε αντίθεση με άλλα καλλιτεχνικά ρεύματα, ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός αφήνει απεριόριστη ελευθερία στον δημιουργό να επιλέξει ο ίδιος την τεχνοτροπία που θα ακολουθήσει και να δώσει στο έργο του την πιο ταιριαστή στο περιεχόμενό του μορφή. Επομένως, θα ήταν μεγάλο λάθος να θεωρήσει κάποιος ότι ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός είναι προσδεμένος στην τεχνοτροπία και τη μορφή των ρεαλιστικών έργων του 19ου αιώνα και ότι δημιουργοί όπως ο Μπρεχτ ή ο Ρίτσος διαφοροποιούνται από τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό λόγω της νεωτεριστικής μορφής του έργου τους. Το αντίθετο ισχύει. Το νέο σοσιαλιστικό περιεχόμενο έσπρωξε μεγάλους πρωτοπόρους δημιουργούς στα διάφορα είδη της Τέχνης να πρωτοστατήσουν στη δημιουργία νέων, πρωτόγνωρων μέσων έκφρασης».
Πώς εφαρμόστηκε
| Ο Πύργος του Τάτλιν που προοριζόταν να γίνει το Μνημείο της Γ’ Διεθνούς. Εμεινε στο στάδιο της μακέτας, μιας και ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθεί με τα μέσα της εποχής. Το αρχιτεκτονικό σχέδιο αναπαριστά τη σπειροειδή εξέλιξη της κοινωνίας. Ο Μαγιακόφσκι το είχε χαρακτηρίσει ως το πρώτο Οκτωβριανό αντικείμενο, ενώ ο Ερενμπουργκ είχε δηλώσει: «Είχα την εντύπωση πως έριξα μια ματιά από μια χαραμάδα και είδα τον 21ο αιώνα» |
Στη συνέχεια, στάθηκε αναλυτικά στην προβληματική εφαρμογή του σοσιαλιστικού ρεαλισμού στην ΕΣΣΔ, ο οποίος καθιερώθηκε το 1934 στο 1οΠανενωσιακό Συνέδριο των Σοβιετικών Συγγραφέων. Οπως ανέφερε η ομιλήτρια, ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός ούτε εφευρέθηκε, ούτε επιβλήθηκε από τα πάνω όπως συνήθως αναφέρεται. «Η επίσημη υιοθέτησή του ήρθε να επικυρώσει χαρακτηριστικά που είχαν ήδη εμφανιστεί στη σοβιετική Τέχνη και όχι μόνο στο έργο του Γκόρκι, που υπήρξε ο εισηγητής του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, αλλά και στους κόλπους των μεταοκτωβριανών ρευμάτων που αργότερα ονομάστηκαν Ρώσικη Πρωτοπορία».
Αφού αναφέρθηκε συνοπτικά στη Ρώσικη Πρωτοπορία και το κυρίαρχο ρεύμα της, τον κονστρουκτιβισμό, αναδεικνύοντας τα φοβερά επιτεύγματά της, αλλά και τις αντιφάσεις που τη δίεπαν, σημείωσε ότι η προσπάθεια επίλυσης αυτών των αντιφάσεων τη δεκαετία του 1930, «οδήγησε το Κομμουνιστικό Κόμμα σε νέες αντιφάσεις. Αντί να καθοδηγήσει το κίνημα της Ρώσικης Πρωτοπορίας, που ήδη εμφάνιζε σημάδια κόπωσης και εξάντλησης, για να ξεπεράσει τα θεωρητικά λάθη του και να στερεωθεί σ΄ ένα μαρξιστικό, υλιστικοδιαλεκτικό υπόβαθρο, ώστε να αποτελέσει τη βάση για την ανάπτυξη του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, το ανέκοψε από τα πάνω. Αυτό που επικράτησε ήταν η πλήρης απόρριψη του μοντερνισμού, μαζί και των μεγάλων μορφικών επιτευγμάτων της Ρώσικης Πρωτοπορίας, που θεωρήθηκε ως σύνολο Τέχνη αστική, παρακμιακή, φορμαλιστική και την καθιέρωση στα έργα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού της κλασικής μορφής των ρεαλιστικών έργων της προεπαναστατικής περιόδου ως πιο κατανοητής στον λαό».
Πρακτικά, η Τέχνη του σοσιαλιστικού ρεαλισμού αντιμετωπίστηκε ως ομαλή διαδοχή της προεπαναστατικής αστικής Τέχνης και όχι ως επαναστατική υπέρβασή της, σημειώνοντας ότι «με τον τρόπο αυτό παραβιάστηκαν βασικές νομοτέλειες στην ανάπτυξη της Τέχνης – η οποία αλλάζει όταν αλλάζουν οι σχέσεις παραγωγής – και στη διαλεκτική ενότητα της μορφής με το περιεχόμενο, καθώς η παλιά αστική μορφή δεν μπορούσε να εκφράσει αποτελεσματικά το νέο σοσιαλιστικό περιεχόμενο (…).
| «Κατασκευάζοντας νέα εργοστάσια», Alexander Deineka, λάδι σε καμβά, 1926 |
Σ’ αυτό το περίγραμμα, εκδηλώθηκε ένας φορμαλισμός – μια συζήτηση που περιστρεφόταν αποκλειστικά γύρω από την ορθότητα της μορφής, ως κριτήριο της αξίας του σοσιαλιστικά ρεαλιστικού έργου – που σε τίποτα δεν έχει να ζηλέψει τον αστικό φορμαλισμό της καινοτομίας για την καινοτομία. Παρά τις διακηρύξεις για ελευθερία τεχνοτροπίας, ύφους και μορφής, οι καλλιτέχνες είχαν κληθεί να εφαρμόσουν συγκεκριμένους κανόνες που απορρέουν από το έργο κάποιων ρεαλιστών καλλιτεχνών της προσοσιαλιστικής Ρωσίας. Ανάμεσα σ’ αυτούς, σημειώνουμε την υποχρέωση των καλλιτεχνών να απέχουν από τη χρησιμοποίηση κάθε είδους αφαιρετικού στοιχείου στο έργο τους, το δόγμα ότι το καλλιτεχνικό έργο πρέπει να είναι σοσιαλιστικό στο περιεχόμενο και εθνικό στη μορφή που εισήγαγε το φολκλόρ σε όλα τα είδη Τέχνης, την υποχρεωτική ύπαρξη θετικού ήρωα, την κατεύθυνση για συνύπαρξη του ρεαλισμού με τον ρομαντισμό, που είχε ως αποτέλεσμα τη νόθευση έως και την ακύρωση του ρεαλισμού με άφθονο υποκειμενισμό και εξιδανίκευση ανθρώπων και καταστάσεων σε κάποια είδη Τέχνης όπως η λογοτεχνία και τα εικαστικά».
Ο σοσιαλισμός μπορεί να αποδώσει στην Τέχνη την αληθινή κοινωνική λειτουργία της
Ομως, όπως σημείωσε «ο σοσιαλισμός παρά τις αδυναμίες, τα λάθη και τις θεωρητικές παρεκκλίσεις, που σημειώθηκαν στην πορεία οικοδόμησής του στην οικονομία και στους τομείς του εποικοδομήματος, όπως η Τέχνη, απέδειξε με έργα και πράξεις την τεράστια υπεροχή του και στο πολιτιστικό πεδίο».
Μέσα από παραδείγματα ανάπτυξης όλων των ειδών της Τέχνης, αποδείχθηκε έμπρακτα ότι «ο σοσιαλισμός είναι το κοινωνικό σύστημα που μπορεί να αποδώσει στην Τέχνη την αληθινή κοινωνική – μαζική λειτουργία της.
Κι αυτό γιατί ο σοσιαλισμός βλέπει στην Τέχνη έναν από τους πιο ισχυρούς συμμάχους στον σκοπό του, που είναι να αλλάξει τους ανθρώπους και μέσα από αυτούς τον κόσμο. Γιατί ο σοσιαλισμός χρειάζεται ανθρώπους που θα κατακτήσουν μαζί με την Τέχνη της απόλαυσης και την Τέχνη να διευθύνουν, να ελέγχουν και να διοικούν την κοινωνική παραγωγή και το σοσιαλιστικό κράτος».
Δεν κάνουμε πίσω από τις ανάγκες μας για ανώτερες καλλιτεχνικές σπουδές, δουλειά με δικαιώματα
Τρία χρόνια μετά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις των καλλιτεχνών, που ανέδειξαν τα σοβαρά προβλήματα στις σπουδές και τους όρους δουλειάς τους, έρχεται μια απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία αναγνωρίζει ως «αντισυνταγματική» την κατάταξή τους στο προσοντολόγιο στην ίδια βαθμίδα με τις δευτεροβάθμιες και μεταδευτεροβάθμιες σπουδές.
Ολα όσα μεσολάβησαν αυτά τα χρόνια, με την αναδίπλωση της κυβέρνησης απέναντι στην απαράδεκτη εξομοίωση των καλλιτεχνών με απόφοιτους ΙΕΚ μέχρι και την απόφαση του ΣτΕ, είναι αποτέλεσμα των αγώνων των καλλιτεχνών, της μαζικότητας και του περιεχομένου τους, της μάχης που έδωσαν τα σωματεία και οι φορείς τους αναδεικνύοντας συνολικά την ανάγκη ανώτατων καλλιτεχνικών σπουδών και αξιοπρεπών όρων εργασίας και ασφάλισης.
Παρ’ όλα αυτά, στις δυνάμεις εκείνες που σκόπιμα εμφανίζουν την απόφαση του ΣτΕ ως την «υπέρτατη δικαίωση», έχουμε να επισημάνουμε τα εξής:
1. Καταρχάς, η απόφαση δεν είναι δεσμευτική και, λαμβάνοντας υπόψη τις εξαγγελίες του υπουργείου Παιδείας για την ίδρυση της νέας ΑΣΠΤ (Ανώτατη Σχολή Παραστατικών Τεχνών), μάλλον καθόλου δεν λαμβάνεται υπόψη από την κυβέρνηση…
2. Σε καμιά περίπτωση δεν αναβαθμίζονται οι σπουδές, ούτε ακαδημαϊκά ούτε ως προς τα επαγγελματικά δικαιώματα των καλλιτεχνών. Τουναντίον. Παγιώνεται ο τίτλος των «ανώτερων σπουδών», δηλαδή η κατά πλειοψηφία τριετής φοίτηση που δεν είναι «ανώτατη». Αν και εντάσσεται στην αποκαλούμενη «τριτοβάθμια εκπαίδευση», στην πραγματικότητα αυτό σηματοδοτεί μόνο μια κατ’ όνομα αλλαγή κατηγορίας, χωρίς καμιά αναφορά σε αναβάθμιση σε επίπεδο και διάρκεια σπουδών, σε υποδομές, σε περιεχόμενο, σε εξασφάλιση διδασκόντων και δυνατότητα εκπόνησης έρευνας.
3. Εξακολουθεί να ισχύει το απαράδεκτο καθεστώς του διαχωρισμού ακαδημαϊκών και επαγγελματικών προσόντων, όπως άλλωστε ισχύει σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης. Δηλαδή, διαιωνίζεται το παράδοξο και ανορθολογικό στοιχείο, οι απόφοιτοι των ανώτερων σχολών να είναι ακαδημαϊκά απόφοιτοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και επαγγελματικά να εντάσσονται στη βαθμίδα 5 της κλίμακας επαγγελματικών προσόντων, δηλαδή μαζί με τα ΙΕΚ, μιας και το Πλαίσιο Επαγγελματικών Προσόντων είναι ένα και ενιαίο, καθορισμένο από το αντίστοιχο Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Προσόντων, στο οποίο δεν μεσολαβεί καμιά άλλη βαθμίδα μεταξύ της 5ης (μεταδευτεροβάθμια) και της 6ης (πανεπιστημιακή εκπαίδευση). Η μόνη δέσμευση που υπάρχει από την κυβέρνηση (κι αυτή μένει στα χαρτιά…), με την πίεση των αγώνων των καλλιτεχνών, αφορά στις προσλήψεις καλλιτεχνών στο Δημόσιο και στο αντίστοιχο προσοντολόγιο/κλαδολόγιο, που αναμένεται να προβλέψει ειδική ενδιάμεση κατηγορία ΚΕ ανάμεσα στη ΔΕ και στην ΤΕ. Και που βέβαια, αν το σκεφτεί κανείς καλά, σηματοδοτεί εντέλει υποβάθμιση των καλλιτεχνών, μιας και τους κατατάσσει σε κατηγορία κατώτερη του ΤΕ, δηλαδή ούτε καν ισότιμους με τα καταργημένα πλέον ΤΕΙ, όπως ίσχυε αρχικά… Για να εξακριβώσει κανείς δε την κοροϊδία που συνιστά όλη αυτή η κατάσταση, αρκεί να ακούσει την αγανάκτηση των απόφοιτων πρώην ΤΕΙ που από το 2003 «ανωτατοποιούνται» και ακόμα τίποτα δεν έχει αλλάξει ούτε στις σπουδές τους ούτε στα επαγγελματικά τους δικαιώματα…
Με λίγα λόγια, η απόφαση του ΣτΕ σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να αναστείλει, αντίθετα πρέπει να εντείνει τους δίκαιους αγώνες των καλλιτεχνών, των σπουδαστών Σχολών Χορού, Θεάτρου και Κινηματογράφου για Ανώτατη Καλλιτεχνική Εκπαίδευση, δημόσια και δωρεάν, με αναβαθμισμένες υποδομές και ολόπλευρη φοιτητική μέριμνα, με πλήρως κατοχυρωμένα τα επαγγελματικά δικαιώματα στο πτυχίο .
Πηγή : Ριζοσπάστης 14 – 15 / 11 – 2025
ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ – 105 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ
Αυτός που πίστευε πως «η τιμιότητα είναι εξυπνάδα»
Ηταν Γενάρης του 1990. Επρόκειτο να ξεκινήσω μια νέα εκπομπή στην ΕΡΤ, το «Συμπόσιο» (κάτι σαν προάγγελο του «Κοίτα τι έκανες»). Δεν είχα ούτε χαρά, ούτε διάθεση, ούτε κουράγιο να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις της. Μόλις είχε πεθάνει η μητέρα μου.
Αν υπήρξε ένας άνθρωπος εκείνη την περίοδο που με στήριξε επί της ουσίας (και που δυστυχώς η συνεργασία μας σε εκείνη την εκπομπή δεν ευοδώθηκε), ήταν ο Βασίλης Διαμαντόπουλος. Το μόνο που μας ένωνε μέχρι τότε ήταν κάποιες συνεντεύξεις που του είχα κάνει στην εφημερίδα και στο ραδιόφωνο, και δύο γεύματα στο σπίτι της πρώην συντρόφου του και καλής μου φίλης Μαρίας Αλκαίου. Οι δυο μας όμως δεν ήμασταν φίλοι. Δεν είχε κανένα λόγο να ασχοληθεί μαζί μου. Το έκανε όμως.
Κι εγώ δεν γίνεται να το ξεχάσω, ούτε το πραγματικό ενδιαφέρον του, ούτε τις πολύωρες συζητήσεις μας – στην προσπάθειά του να με βοηθήσει – σε κάτι άβολες πλαστικές καρέκλες έξω από το στούντιο, σε κάτι καφέ της Αγ. Παρασκευής και στο κυλικείο της ΕΡΤ.
Και όταν δεν μπορούσα να μιλήσω, με καθησύχαζε, εξηγώντας μου πως ο μεγάλος πόνος είναι βουβός και πως το πένθος δεν έχει λόγια.
Σήμερα, 15/11, συμπληρώνονται 105 χρόνια από τη γέννηση αυτής της φλογερής προσωπικότητας, που συνδύασε με σπάνια συνέπεια την Τέχνη και την πολιτική, τον ηθοποιό με τον δάσκαλο, τον αιώνιο μαθητή με τον ακούραστο εργάτη του θεάτρου, τον ευαίσθητο φίλο και τον αγωνιστή κομμουνιστή.
Χρόνια μετά, διαβάζοντας τις απόψεις του, κατάλαβα γιατί μου είχε σταθεί έτσι. «Οδηγός μου», έλεγε, «υπήρξε πάντα το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Γιατί πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι δεν μπορούμε να υπάρξουμε μόνοι. Υπάρχουμε επειδή συνυπάρχουμε. Αν απομονωθούμε, όπως συμβαίνει δυστυχώς στις μέρες μας, αυτό σημαίνει θάνατο».
Αυτήν ακριβώς τη συμπεριφορά, το νοιάξιμο, την αλληλεγγύη, τη στήριξη και το ενδιαφέρον, τη συνάντησα όταν δραστηριοποιήθηκα – και τυπικά – στο Κόμμα και ήρθα σε καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους του.
Νιώθω σήμερα πως του το χρωστάω αυτό το κείμενο.
«Η Τέχνη ως μέσο, η συνείδηση ως οδηγός»
Ο Διαμαντόπουλος, με την πεισματικά εφηβική σκέψη, εκτός από κορυφαίος ηθοποιός και δάσκαλος υποκριτικής, με ουσιαστική 57χρονη προσφορά, υπήρξε και ένας ζεστός και ευαίσθητος άνθρωπος, που όπως λένε οι μαθητές του ήταν αυτός που τους δίδαξε ότι πέρα από την Τέχνη, πρέπει να αγαπούν και να υπηρετούν τον άνθρωπο.
Η καλλιτεχνική προσφορά του είναι πλούσια και ποικιλόμορφη. Και τι δεν έκανε αυτός ο άνθρωπος… Δίδαξε θέατρο, ίδρυσε σχολές, έστησε θιάσους, βοήθησε νέους ηθοποιούς, ανέβασε μεγάλα έργα, μεγαλούργησε σε ρόλους, σχολίασε με το έργο του το κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον.
Η Τέχνη για τον Διαμαντόπουλο ποτέ δεν ήταν αποκομμένη από την κοινωνία. Αντιθέτως, ήταν «όπλο» έκφρασης και ταξικής συνείδησης. Ελεγε: «Ακόμα και τώρα πιστεύω ότι είμαι λειψός, δηλαδή “χωράει κι άλλο”… Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανένα τέλος σ’ αυτό το “χωράει”…».
Στο θέατρο, στον κινηματογράφο, αλλά και στην τηλεόραση, η παρουσία του είχε χαρακτήρα ουσιαστικής παρέμβασης. Ποτέ δεν είδε την παράσταση ως εμπόρευμα.
Ο αγώνας για εξέλιξη και η άρνηση του συμβιβασμού υπήρξαν κεντρικά στοιχεία στη ζωή του.
Η πολιτική του στάση δεν ήταν παρά φυσική συνέχεια της καλλιτεχνικής του επιλογής, αφού γι’ αυτόν ίσχυε το «Η Τέχνη ως μέσο, η συνείδηση ως οδηγός».
Υπηρέτησε την ιδεολογία του με συνέπεια και αξιοπρέπεια, εντάσσοντας την καλλιτεχνική του εργασία στο πλαίσιο του λαϊκού κινήματος. Η κριτική του στον πολιτισμό ως εμπόρευμα ήταν σαφής, θεωρούσε ότι το θέατρο που γίνεται απλώς για να πουλήσει εξασθενεί, υποτάσσεται στη λογική της αγοράς και τελικά χάνει τον πραγματικό του λόγο. Να σημειωθεί ακόμα πως με το δικό του «Νέο Θέατρο» και με ιδρύσεις δραματικών σχολών, προσέφερε υποδομές για την ανάπτυξη της Θεατρικής Τέχνης.
Η προσήλωση στο ΚΚΕ και η ταξική αλήθεια
Ο Διαμαντόπουλος, αυτός ο ανιδιοτελής ιδεολόγος του θεάτρου, που διαμόρφωσε γενιές ηθοποιών ως δάσκαλος, υπήρξε πρωταγωνιστής σε σημαίνουσες παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές που άφησαν εποχή. Ποιος ξεχνάει το τολμηρά ανατρεπτικό, αντικαθεστωτικό (και μάλιστα κάτω από τη μύτη της χούντας) και πάντα επίκαιρο «Εκείνος και Εκείνος» με τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο;
Ανήκε ενεργά στο ΚΚΕ και εξέφραζε πάντα δημόσια τη στάση του με σαφήνεια. Ελεγε: «Ο κομμουνισμός είναι στέρεος. Κυκλοφορεί μέσα στο ανθρώπινο αίμα. Ο Μαρξ δεν εφηύρε έτσι μια φιλοσοφία, αλλά την άντλησε από την ανθρώπινη πραγματικότητα. Είναι όνειρο ανθρώπινο, όνειρο δικό μας, το να υπάρξει μια κοινωνία ελεύθερη και οι άνθρωποι να ζουν με ισότητα και δικαιοσύνη. Πρέπει να έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας, γιατί το κεφάλαιο και ο καπιταλισμός ξέρει πολλά κόλπα».
Για τον ίδιο, η Τέχνη και η πολιτική δεν ήταν δύο χωριστά πεδία, αλλά ένας ενιαίος αγώνας:
«Εγώ ευτυχώς δεν έχω πάψει να ονειρεύομαι. Δεν έχω πάψει να θέλω. Βέβαια, αυτό κοστίζει κόπους, διαψεύσεις. Ομως αυτό δεν με πειράζει», εξομολογιόταν.
«Πιστεύω στον κομμουνισμό», δήλωνε το 1993 στα «Νέα». Σε μια εποχή που κάποιοι πίστευαν πως η «κατάρρευση» είχε δημιουργήσει αδιέξοδα, εκείνος τολμούσε και έλεγε «και, αν θέλετε, τώρα πιο πολύ από πριν».
Διευκρίνιζε πάντα ότι η ιδεολογική του τοποθέτηση και η κομματική του ένταξη δεν ήταν …από πείσμα. «Είμαι προσανατολισμένος», τόνιζε. «Δεν διεκδικούμε το αλάθητο του ιδεολογικού μας χώρου, υπάρχουν όμως κάποιες βασικές αρχές που μένουν αναλλοίωτες και αδιαπραγμάτευτες. Δεν παραμένω από καθήκον. Είναι στάση ζωής. Ετσι λειτουργώ. Το να είναι κανείς τίμιος είναι και εξυπνάδα».
«Πρόσεχε την τηλεόραση!»
Γνωριστήκαμε την εποχή που υλοποιούσε ένα μεγάλο του όνειρο, τότε που δημιουργούσε το «Θεατρικό Εργαστήρι». Ηθελε να δώσει όσα πιο πολλά εφόδια μπορούσε στους αυριανούς ηθοποιούς, να τους μυήσει στα μυστικά της δραματικής Τέχνης (κάτι που επανέλαβε και στο «Σύγχρονο Θέατρο» που ίδρυσε το 1993 και όπου έπαιξε και τον τελευταίο του θεατρικό ρόλο).
Κάθε φορά όμως που η συζήτησή μας έφτανε στην τηλεόραση, δεν σταματούσε να μου λέει να προσέχω πολύ τις παγίδες και τις «Σειρήνες» της, αλλά και όταν χρειαστεί να την εγκαταλείψω έγκαιρα, πριν μου κάνει κακό (φυσικά τον άκουσα, και δεν το μετάνιωσα…). Δεν κουραζόταν να μου αναλύει το κακό που κάνει αυτό το μέσο σε όλους τους τομείς. Δεν μπορούσε να δεχτεί ότι ενώ θα μπορούσε να προσφέρει κάτι καλό και χρήσιμο, δηλαδή αντικειμενική ενημέρωση, ψυχαγωγία ποιότητας και να διαπαιδαγωγεί, τελικά έκανε ακριβώς τα αντίθετα.
Αυτός ο άνθρωπος με την ασκητική μορφή και τη βαθιά φωνή, αυτός ο ασυμβίβαστος αγωνιστής έως το τέλος, ήξερε πάντως να ονειρεύεται.
Αυτό μου το επιβεβαίωνε στις συζητήσεις μας και η σπουδαία ηθοποιός Μαρία Αλκαίου, σύντροφός του για πάνω από 23 χρόνια. Διηγιόταν γλαφυρά και τρυφερά το πώς γνωρίστηκαν το 1951, στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, όταν ο Κάρολος Κουν ανέβαζε τις «Τρεις Αδελφές». Εκείνη ήταν η Ιρίνα και εκείνος ο Ιβάν Τσεμπουτίκιν. Θυμάμαι ακόμα τα λόγια της, στο περιθώριο κάποιων συνεντεύξεων που της έκανα. Σχεδόν πάντα, όποιο κι αν ήταν το θέμα, εκείνη «γυρνούσε» την κουβέντα στην παλιά μεγάλη αγάπη της:
«Ερωτευτήκαμε κεραυνοβόλα», έλεγε η Αλκαίου, με εκείνη τη βραχνή φωνή της, «και συνεργαστήκαμε με το Εθνικό μέχρι και το 1958, που φύγαμε για να κάνουμε τον δικό μας θίασο. Είχε μεγάλα όνειρα ο Βασίλης και απίστευτες αντοχές».
Πράγματι, το 1959 ιδρύουν το «Νέο Θέατρο» στην οδό Στουρνάρη, με βασικό συνεργάτη τον Γιάννη Τσαρούχη, ενώ τις τοιχογραφίες έκανε ο Γιώργος Σικελιώτης.
Εκείνος κάθε φορά μιλούσε με συγκίνηση για το πέρασμά του από το Θέατρο Τέχνης. Εκεί που πρωτόπαιξε το 1942, μαζί με τον Κουν, στην «Αγριόπαπια» του Ιψεν. Ακολούθησαν σπουδαίοι πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε έργα των Πιραντέλο, Ιψεν, Τσέχωφ, Πρίσλεϊ, Ο’ Νιλ, Ξενόπουλου, Λόρκα, Ουίλιαμς, Μίλερ κ.ά.
Αργότερα ακολουθούν, με δικούς του και άλλους θιάσους: «Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή», «Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού», «Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα», «Ω, τι κόσμος, μπαμπά», «Ας παίξουμε τους δολοφόνους», «Σφήκες», «Ανθρωποι και ποντίκια», «Βυσσινόκηπος», «Αννα Καρένινα», «Φοίνισσες», «Κύκλος με την κιμωλία», «Βολπόνε», «Ανάκριση», κ.ά.
Δεν «πούλησε» την ιδεολογία και το έργο του
Η παρουσία του αντισυμβατικού και μαχητικού Διαμαντόπουλου λειτουργεί ως πόλος αναφοράς, υπενθυμίζοντας ότι η υποκριτική δεν είναι απλώς ψυχαγωγία, αλλά δύναμη για αλλαγή. Η στάση του δείχνει πως το Κόμμα – και η ιδεολογία του – δεν είναι απλώς μια πολιτική επιλογή, αλλά ένας κόσμος αξιών, ένας κόσμος ανθρώπων που συνδέουν τη δημιουργία με τον αγώνα.
Σήμερα που η Τέχνη συχνά μετατρέπεται σε εμπόρευμα και η πολιτική σε διαχείριση, η στάση του υπενθυμίζει πως ο Διαμαντόπουλος αντιστάθηκε σθεναρά στη φτήνια και στην υποταγή. Υπενθυμίζει ότι υπάρχουν άνθρωποι που επέλεξαν να μη συμβιβαστούν, να μην «πουλήσουν» την ιδεολογία τους και το έργο τους. Και αυτό τον καθιστά σήμερα επίκαιρο, για όλους όσοι στο εργατικό – λαϊκό κίνημα συνεχίζουν τη μάχη για μια δίκαιη κοινωνία, χωρίς εκμετάλλευση.
Σημασία έχει ότι εξακολουθεί να είναι πολύ μεγάλη η «οικογένεια» που τιμά τον Βασίλη Διαμαντόπουλο – όχι ως μουσειακή μορφή, αλλά ως ζωντανό παράδειγμα και ως υποχρέωση για όλους μας, και σίγουρα για κάποιους από εμάς ήταν τιμή μας που ζήσαμε κοντά του ένα κομμάτι της εποχής του.
Οσο για τις νεότερες γενιές ηθοποιών και όσους υπηρετούν την Τέχνη και αγωνίζονται για δικαιοσύνη, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος αφήνει ένα μήνυμα:
Η συνέπεια, η αξιοπρέπεια και η δράση, όχι μόνο στη σκηνή αλλά και στην κοινωνία, κάνουν τη διαφορά.
Στο τέλος, ίσως αυτό να είναι και το πιο μεγάλο του επίτευγμα.
Της
Σεμίνας ΔΙΓΕΝΗ
Πηγή : Ριζοσπάστης 14 – 15 /11 – 2025
2 απαντησεις στο “ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ”
Καλημέρα σε όλους
Εκατό έξι χρόνια ζωής και δράσης συμπληρώνει σήμερα το Κόμμα μας το ΚΚΕ .
Ολλα ξεκίνησαν στις17 Νοέμβρη του1918 όταν πραγματοποιήθηκε στο Πειραιά ,το πρώτο Πανελλαδικό Συνέδριο , ιδρυτικό του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας ( ΣΕΚΕ ) που το 1924 μετονομάστηκε σε ΚΚΕ .
Η ίδρυση του ΚΚΕ ήταν η κατάληξη μιας μακροχρόνιας διαδικασίας , το νομοτελειακό αποτέλεσμα της εξέλιξης του καπιταλισμού στην Ελλάδα , ο ώριμος καρπός της ανάπτυξης του εργατικού κινήματος , που οδηγεί στη συνένωσή του με την επιστημονική κοσμοθεωρία του Κομμουνισμού , στο επαναστατικό προλεταριακό κόμμα .
Στα 103 χρόνια ύπαρξής του το ΚΚΕ με αγώνες και θυσίες στάθηκε στη πρωτοπορία για το Σοσιαλισμό – Κομμουνισμό . Όλα αυτά τα χρόνια οι αγώνες που έδωσε ,πέρασαν δια πυρός και σιδήρου , άλλοτε με απαγορεύσεις λειτουργίας , εκτελέσεις μελών και οπαδών , φυλακίσεις , εξορίες κλπ . Όμως παρά τα εμπόδια που συναντούσε ποτέ τους δεν λύγισαν , ούτε σε ξερονήσια , ούτε στις φυλακές, γιατί ήταν αγώνας για την εργατική τάξη , για το Σοσιαλισμό – Κομμουνισμό .
Γεώργιος Παναγούλης
Καλημέρα σε όλους .
Φέτος κλείνουν πενήντα χρόνια από το μεγάλο ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου και ο αγώνας για “ψωμί -παιδεία – ελευθερία” όχι μόνο συνεχίζεται ,αλλά παραμένει επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε. Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος τα γνήσια αντιμπεριαλιστικά συνθήματα του λαού και της νεολαίας θα ακουστούν δυνατά . Ειδικά σήμερα που είναι σε εξέλιξη οι βρώμικοι πόλεμοι των ΗΠΑ –ΝΑΤΟ – ΕΕ σε βάρος των λαών της περιοχής , είναι ανάγκη να ‘ ακουστεί ακόμα πιο δυνατά το σύνθημα “Εξω οι ΗΠΑ — Εξω το ΝΑΤΟ” που ενέπνευσαν χιλιάδες λαού το Νοέμβρη του 1973 .
Η κυβέρνηση της Ν.Δ φέρει μεγάλη ευθύνη τόσο με την πλήρη πρόσδεση της στον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό με ότι αυτό συνεπάγεται , όσο και για την πλήρη εξαθλίωση του λαού . Η θέση ότι βιώνουμε μια παγκόσμια κρίση , είναι μια απάτη για να δικαιολογηθεί τόσο η συμμετοχή της χώρας στις συρράξεις , όσο και η εξαθλίωση του λαού , αφού η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις όσο αφορά το βιοτικό της επίπεδο . Το ίδιο ισχύει και για τα κόμματα αστικής διαχείρισης , τον Σύριζα και ΠΑΣΟΚ που βάζουν πλάτη για να περάσει η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης.
Για τους λόγους αυτούς η συμμετοχή του λαού στις εκδηλώσεις θα πρέπει να είναι μαζική , αφού το πολυτεχνείο αποτελεί σταθμό πάλης και ο εορτασμός του είναι μέρα μνήμης , τιμής και αγωνιστικής ανάτασης . Τιμάμε λοιπόν με πολύμορφες εκδηλώσεις και πορεία στην αμερικανική πρεσβεία τον ηρωικό Νοέμβρη του 1973 που έβαλε τις βάσεις για την ανατροπή της δικτατορίας .
Γεώργιος Παναγούλης