ΟΥΚΡΑΝΙΑ – ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
Ακόμα πιο κοντά το ενδεχόμενο να ενωθούν τα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου
Αποκορύφωμα η ουκρανική επίθεση σε πλοίο ιρανικών συμφερόντων στην Κασπία | Αυξάνονται οι κρίκοι που οδηγούν στη διαμόρφωση ενός ενιαίου πολεμικού μετώπου | Υπόβαθρο η σύγκρουση ΗΠΑ – Κίνας για την πρωτοκαθεδρία
Η εμπλοκή του καθεστώτος Ζελένσκι στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής, στο πλευρό των ΗΠΑ και των συμμάχων τους ενάντια στο Ιράν, αναδεικνύεται σε ένα νέο, ιδιαίτερα επικίνδυνο στοιχείο της κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων.
Σε συνδυασμό και με άλλες εξελίξεις, που περιγράφονται αναλυτικά στο διπλανό χρονολόγιο, έρχεται να επιβεβαιώσει ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος περνάει σε μια καινούργια φάση, όπου ο κίνδυνος γενίκευσης των δύο βασικών μετώπων και κυρίως ενοποίησής τους είναι πιο ορατός από ποτέ.
Η ουκρανική επίθεση σε ιρανικό εμπορικό πλοίο στην Κασπία, οι καταγγελίες του Ιράκ για δράση ουκρανικών μυστικών υπηρεσιών στο έδαφός του και οι απειλές της Τεχεράνης για αντίποινα είναι πρόσθετα στοιχεία που επιβεβαιώνουν ότι οι δύο βασικές εστίες, σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, διαπλέκονται όλο και περισσότερο.
Κάτω από αυτές τις εξελίξεις, ευρωατλαντικά επιτελεία και «δεξαμενές σκέψης» ομολογούν τώρα ότι οι συγκρούσεις αυτές δεν μπορούν να εξετάζονται ως ανεξάρτητες «περιφερειακές» κρίσεις και ότι αποτελούν αλληλοσυνδεόμενα θέατρα μιας ευρύτερης σύγκρουσης, με υπόβαθρο τη «μητέρα των μαχών», τον ανταγωνισμό δηλαδή ΗΠΑ – Κίνας και των συμμάχων τους για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Σ’ αυτήν την κατεύθυνση εξετάζουν και την πορεία ενοποίησης των πολεμικών μετώπων σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, που όπως όλα δείχνουν επιταχύνεται.
Αλλωστε, οι πολεμικές συγκρούσεις και το πραγματικό τους υπόβαθρο, δηλαδή η υπερσυσσώρευση κεφαλαίου που αναπαράγει τις καπιταλιστικές κρίσεις και οι ανταγωνισμοί για την αναδιανομή αγορών, δρόμων και σφαιρών επιρροής, συγκροτούν ένα ενιαίο πεδίο αντιπαράθεσης και συνέχεια των ανταγωνισμών στην «ειρηνική» περίοδο του καπιταλισμού.
Ταυτόχρονα οι εξελίξεις σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή επιδρούν ευρύτερα στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων, αλλά και στις αντιθέσεις που οξύνονται μέσα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο.
Για παράδειγμα οι Ευρωπαίοι ΝΑΤΟικοί θέλουν μεγαλύτερη δέσμευση των ΗΠΑ στον πόλεμο της Ουκρανίας, και αντίστροφα οι ΗΠΑ εξαρτούν ακόμα και το μέλλον της ευρωατλαντικής συμμαχίας από την εμπλοκή των Ευρωπαίων συμμάχων τους στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής. Ενα πλέγμα ανειρήνευτων ανταγωνισμών, αλλά και συμμαχικών συμφερόντων που συγκλίνουν και αποκλίνουν, σπρώχνει τις εξελίξεις σε ανεπίστρεπτη πορεία κλιμάκωσης…
Τα «περιφερειακά μέτωπα» και ο παγκόσμιος ανταγωνισμός
Χαρακτηριστική είναι πρόσφατη έκθεση του Center for a New American Security (CNAS) με τίτλο «Forecasting the Future of the Axis of Upheaval» («Προβλέποντας το μέλλον του άξονα της αναταραχής»).
Η έκθεση υποστηρίζει ότι η συνεργασία Ρωσίας, Κίνας, Ιράν και Βόρειας Κορέας δεν συγκροτεί μια κλασική στρατιωτική συμμαχία, αλλά ένα ευέλικτο και προσαρμοστικό δίκτυο συνεργασίας («adaptive network»), το οποίο επιτρέπει στα συμμετέχοντα κράτη να αυξάνουν την πίεση προς τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους σε πολλαπλά γεωγραφικά θέατρα, χωρίς απαραίτητα να εμπλέκονται άμεσα στις συγκρούσεις των εταίρων τους.
Σύμφωνα με την ίδια μελέτη, η Μόσχα αντιμετωπίζει πλέον τις σχέσεις με το Ιράν, την Κίνα και τη Βόρεια Κορέα ως αναπόσπαστο στοιχείο της μακροπρόθεσμης αντιπαράθεσής της με τις ΗΠΑ.
Παράλληλα επισημαίνεται ότι η ρωσική υποστήριξη στο Ιράν κατά την επιχείρηση «Epic Fury» αποτέλεσε χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της νέας μορφής συνεργασίας: Πολιτική στήριξη, ανταλλαγή πληροφοριών, μεταφορά τεχνογνωσίας από τον πόλεμο στην Ουκρανία, παροχή προηγμένων μη επανδρωμένων συστημάτων, αλλά αποφυγή άμεσης εμπλοκής απέναντι στις ΗΠΑ.
Η λογική αυτή αποτυπώνεται και σε άλλες «δυτικές» αναλύσεις. Το «Atlantic Council» σε εκδήλωση με τίτλο «A New Nexus: How can we understand Russia and Iran’s unprecedented cooperation?» («Ενας νέος άξονας: Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε την πρωτοφανή συνεργασία Ρωσίας και Ιράν;») υπογραμμίζει ότι μετά το 2022 η συνεργασία Ρωσίας – Ιράν απέκτησε πρωτοφανές βάθος.
Η μεταφορά ιρανικών UAV στη Ρωσία για χρήση στην Ουκρανία, η δημιουργία κοινής βιομηχανικής παραγωγής drones και οι συζητήσεις για ανταλλαγή προηγμένων οπλικών συστημάτων δείχνουν ότι οι δύο χώρες δεν ανταλλάσσουν απλώς όπλα, αλλά διαμορφώνουν κοινές στρατιωτικές και βιομηχανικές δυνατότητες.
Θυμίζουμε βέβαια ότι η στρατηγική αυτή σχέση άρχισε να οικοδομείται πολύ πριν την κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία, και συγκεκριμένα κατά την περίοδο του εμφυλίου και της ιμπεριαλιστικές επέμβασης στη Συρία (2017), όπου η Ρωσία συνεργάστηκε στενά με την Τουρκία και το Ιράν μέσω της Διαδικασίας της Αστάνα, απέναντι και στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια που έγινε προσπάθεια να κυριαρχήσουν στην περιοχή με πρόσχημα την αντιμετώπιση των τζιχαντιστών.
Κομμάτια του ίδιου παζλ
Οι ίδιες αναλύσεις επισημαίνουν ότι η «τεχνογνωσία» από ένα θέατρο επιχειρήσεων μεταφέρεται πλέον άμεσα σε ένα άλλο. Οπως αναφέρει το «Newsweek» επικαλούμενο αναλυτές του «Wilson Center», «ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν μένει εκεί» αλλά παράγει ευρύτερες επιπτώσεις στον Περσικό Κόλπο, στην τεχνολογία αντιμετώπισης drones και στις διεθνείς ενεργειακές διαδρομές.
Η επίθεση ουκρανικών δυνάμεων σε ιρανικά συμφέροντα στην Κασπία και οι φόβοι για επέκταση της αστάθειας στην περιοχή συνδέονται άμεσα με την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης, καθώς επηρεάζουν τον λεγόμενο Middle Corridor (Κεντρικό Διάδρομο) και τις μελλοντικές προμήθειες φυσικού αερίου από την Κεντρική Ασία.
Ανάλογη είναι η προσέγγιση του «Brookings Institution», που εκτιμά ότι τόσο ο πόλεμος στην Ουκρανία όσο και η αντιπαράθεση των ΗΠΑ με το Ιράν αποτελούν κρίσεις που δοκιμάζουν ταυτόχρονα τη ρωσική και την αμερικανική ισχύ. Σύμφωνα με την ανάλυση, οι δύο συγκρούσεις αποκαλύπτουν τα όρια της στρατιωτικής ισχύος των μεγάλων δυνάμεων και αναγκάζουν Ευρώπη, Ουκρανία και άλλους περιφερειακούς παράγοντες να αναζητήσουν νέες μορφές συνεργασίας και ασφάλειας.
Ετσι, χωρίς να γίνεται λόγος για έναν ενιαίο παγκόσμιο πόλεμο με την κλασική έννοια, οι ευρωατλαντικές στρατηγικές αναλύσεις αντιμετωπίζουν όλο και περισσότερο τα ενεργά μέτωπα των ιμπεριαλιστικών πολέμων ως αλληλένδετα θέατρα ενός ενιαίου γεωπολιτικού ανταγωνισμού, όπου η στρατιωτική ισχύς, η τεχνολογία, η Ενέργεια και η οικονομία λειτουργούν ως αδιαχώριστες διαστάσεις της ίδιας αντιπαράθεσης.
Η Τουρκία ως συνδετικός κρίκος των δύο πολεμικών μετώπων
Η σταδιακή ενοποίηση των θεάτρων του πολέμου, που καταγράφεται στις αναλύσεις ευρωατλαντικών επιτελείων, αντανακλάται και στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζεται ο ρόλος της Τουρκίας.
Ενώ κατά το παρελθόν η Αγκυρα εξεταζόταν είτε ως παράγοντας της Μαύρης Θάλασσας είτε ως περιφερειακή δύναμη της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου, σήμερα αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο ως ο γεωπολιτικός κρίκος που συνδέει τα δύο σημαντικότερα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Η «μετατόπιση» αυτή δεν περιορίζεται στη γεωγραφία. Αφορά και τον τρόπο με τον οποίο οι ευρωατλαντικές στρατηγικές αναλύσεις αντιλαμβάνονται πλέον την αλληλεπίδραση των συγκρούσεων.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η κρίση στη Μέση Ανατολή, οι ενεργειακοί διάδρομοι, οι θαλάσσιες οδοί και οι εφοδιαστικές αλυσίδες περιγράφονται όλο και περισσότερο ως στοιχεία ενός «ενιαίου στρατηγικού χώρου». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η Τουρκία αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς βρίσκεται στο μοναδικό γεωγραφικό σημείο όπου τέμνονται η Μαύρη Θάλασσα, η Ανατολική Μεσόγειος, ο Καύκασος και οι χερσαίοι διάδρομοι που συνδέουν την Ευρώπη με την Ασία.
Το «Center for Strategic and International Studies» (CSIS) υποστηρίζει ότι η Τουρκία αποτελεί ίσως τον μοναδικό σύμμαχο του ΝΑΤΟ που διατηρεί ταυτόχρονα λειτουργικές σχέσεις με το Κίεβο, τη Μόσχα και τη «Δύση». Η Αγκυρα εξόπλισε την Ουκρανία με μη επανδρωμένα αεροσκάφη Bayraktar, εφάρμοσε τη Συνθήκη του Μοντρέ, περιορίζοντας τη διέλευση πολεμικών πλοίων από τα Στενά, συμμετείχε στη Συμφωνία Σιτηρών της Μαύρης Θάλασσας και συνέβαλε σε συμφωνίες για ανταλλαγές αιχμαλώτων.
Παράλληλα όμως απέφυγε να συμμετάσχει στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και διατήρησε ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με το Κρεμλίνο. Το CSIS μιλάει για «στρατηγική εξισορρόπησης», που επιτρέπει στην Αγκυρα να διατηρεί επιρροή σε όλα τα εμπλεκόμενα στρατόπεδα.
Πιο κοντά σε «σταυροδρόμι»
Ανάλογη είναι η προσέγγιση και για τον ρόλο της στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με το «Brookings Institution» η Τουρκία επιδιώκει να αποτρέψει και μια στρατηγική επικράτηση του Ιράν, αλλά και μια πλήρη αποσταθεροποίησή του. Μια γενικευμένη σύγκρουση, σημειώνει η ανάλυση, θα μπορούσε να προκαλέσει νέες προσφυγικές ροές, να ενισχύσει τις κουρδικές αποσχιστικές δυνάμεις, να διαταράξει τις εμπορικές και ενεργειακές διαδρομές και να μεταβάλει συνολικά την περιφερειακή ισορροπία ισχύος.
Γι’ αυτόν τον λόγο το «Brookings» περιγράφει τη στάση της Αγκυρας ως «ενεργή ουδετερότητα», που συνδυάζει διπλωματική δραστηριότητα, διατήρηση διαύλων επικοινωνίας με όλα τα μέρη και αποφυγή άμεσης εμπλοκής.
Σε μια πορεία, βέβαια, και όσο οι ανταγωνισμοί οξύνονται, τα διλήμματα και τα περιθώρια ελιγμών για την αστική τάξη της Τουρκιάς στενεύουν, όσο κι αν η στάση της εμφανίζεται σήμερα ως «συμβατή» με τον σχεδιασμό και τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ στο ανατολικότερο σύνορο της ευρωατλαντικής συμμαχίας.
Ο μεγάλος στρατός της και η στρατιωτική τεχνολογία που αναπτύσσει είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα κληθούν να υπηρετήσουν πιο ενεργά τα σχέδια των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, όπως δείχνει άλλωστε και η διαμάχη με τις ΗΠΑ για τους ρωσικούς S-400 και τα F-35.
Σε κάθε περίπτωση, η τουρκική αστική τάξη παζαρεύει τον ρόλο της στην περιοχή ρίχνοντας στην αρένα τόσο τη στρατιωτική και γεωπολιτική της ισχύ όσο και τους διαύλους που διατηρεί με αντίπαλα στο ΝΑΤΟ και στις ΗΠΑ καπιταλιστικά κράτη. Μέρος αυτών των παζαριών είναι και οι εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά και στο Κυπριακό, με βάση τον ΝΑΤΟικό οδικό χάρτη για ευρύτερες διευθετήσεις.
Κόμβος ανταγωνιστικών συμφερόντων
Το «Chatham House» προχωρά ακόμη περισσότερο, υποστηρίζοντας ότι η όξυνση της κρίσης στη Μέση Ανατολή αυξάνει τη στρατηγική αξία της Τουρκίας για το ευρωατλαντικό στρατόπεδο.
Οι συγκρούσεις γύρω από τις θαλάσσιες οδούς της Ερυθράς Θάλασσας και του Περσικού Κόλπου, σε συνδυασμό με την αναζήτηση ασφαλέστερων εμπορικών και ενεργειακών διαδρόμων μεταξύ Ευρώπης και Ασίας, επαναφέρουν στο προσκήνιο τον λεγόμενο Μέσο Διάδρομο (Middle Corridor), ο οποίος διέρχεται μέσω Τουρκίας και Καυκάσου. Με αυτόν τον τρόπο η Αγκυρα αποκτά σημασία όχι μόνο ως στρατιωτικός σύμμαχος στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, αλλά και ως κρίσιμος κόμβος μεταφορών, Ενέργειας και εφοδιαστικής υποστήριξης.
Το κοινό στοιχείο όλων αυτών των αναλύσεων είναι ότι η Τουρκία εφαρμόζει ουσιαστικά την ίδια στρατηγική και στα δύο μέτωπα. Στην Ουκρανία υποστηρίζει στρατιωτικά το Κίεβο, χωρίς να διακόπτει τις σχέσεις της με τη Ρωσία. Στη Μέση Ανατολή καταδικάζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις που οδηγούν σε περιφερειακή αποσταθεροποίηση, χωρίς όμως να ευθυγραμμίζεται πλήρως με το Ιράν. Η επιδίωξη παραμένει ίδια: Να διατηρεί ταυτόχρονα πρόσβαση σε όλα τα κέντρα ισχύος, αυξάνοντας τη δική της γεωπολιτική αξία στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και σχέδια που οξύνονται.
Η εικόνα αυτή ενισχύει την ευρύτερη διαπίστωση που διατρέχει τις πρόσφατες αναλύσεις: Καθώς η Μαύρη Θάλασσα, η Μέση Ανατολή και οι ευρασιατικοί εμπορικοί διάδρομοι αντιμετωπίζονται όλο και περισσότερο ως αλληλένδετα στοιχεία ενός ενιαίου γεωπολιτικού ανταγωνισμού, η Τουρκία αναδεικνύεται σε έναν από τους βασικούς συνδετικούς κρίκους αυτού του νέου στρατηγικού χώρου και καθοριστικός παράγοντας για τις εξελίξεις από δω και πέρα.
Η Ελλάδα πιο βαθιά στη δίνη του πολέμου
Σε αυτό το πλαίσιο, καθώς το κέντρο βάρους των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων διαμορφώνεται στον νοητό άξονα Ουκρανίας – Καυκάσου – Ιράν, η Ελλάδα με ευθύνη της αστικής τάξης και όλων των κομμάτων της μπαίνει όλο και πιο βαθιά στη δίνη του ιμπεριαλιστικού πολέμου, με σημαντική εμπλοκή και στα δύο βασικά μέτωπα.
Για παράδειγμα, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης έπαιξε κομβικό ρόλο στην αποστολή όπλων και πυρομαχικών για το καθεστώς του Κιέβου, αλλά και στη μεταφορά αμερικανοΝΑΤΟικών στρατευμάτων στη μεθόριο του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία.
Υπενθυμίζεται ότι ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τσούνις, είχε αποκαλύψει πως το 47% όσων έφερε το ΝΑΤΟ στην Ουκρανία προερχόταν από το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, καθώς όπως είπε «ήταν φτηνότερο και ταχύτερο. Αλλά εξίσου σημαντικό ήταν ότι υπήρχε ένας πολύ αξιόπιστος και προβλέψιμος σύμμαχος στην Αθήνα».
Αντίστοιχα, στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής η συμμετοχή στην επιχείρηση «Aspides» της ΕΕ στην Ερυθρά, η ενεργή εμπλοκή της πυροβολαρχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία και η ανάπτυξη αντίστοιχης πυροβολαρχίας και πολεμικών αεροσκαφών στη Κύπρο, όταν δέχτηκε επίθεση από drone, είναι ενδεικτικά του βαθμού με τον οποίο η ελληνική κυβέρνηση σπρώχνει τις Ενοπλες Δυνάμεις στο «στόμα του λύκου», αυξάνοντας τους κινδύνους συνολικά για τον λαό.
Χώρια βέβαια η υποστήριξη στον ανεφοδιασμό της αμερικανοΝΑΤΟικής πολεμικής μηχανής και στον ρόλο ορμητηρίου που παίζει, με τις στρατιωτικές υποδομές και τις βάσεις για τις επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.
Με τη συμμετοχή της στα δύο μέτωπα του πολέμου η Ελλάδα αναδεικνύεται ταυτόχρονα σε «γέφυρα» των ανταγωνισμών ανάμεσα στις ΗΠΑ και στους Ευρωπαίους συμμάχους τους.
Η Ελλάδα αναλαμβάνει ρόλο «σημαιοφόρου» των ενεργειακών σχεδιασμών των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή, με «ναυαρχίδα» υποδομές LNG, όπως το δίκτυο του Κάθετου Διαδρόμου. Οι σχεδιασμοί αυτοί, πέρα από πεδίο κερδοφορίας για μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους της Ενέργειας και εφοπλιστές, είναι άμεσα συνυφασμένοι και με την πολεμική προετοιμασία και αναπόφευκτα σπρώχνουν τη χώρα πιο βαθιά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του Αμερικανού υπουργού Εσωτερικών και επικεφαλής του Συμβουλίου Ενεργειακής Κυριαρχίας των ΗΠΑ, Νταγκ Μπέργκαμ, ο οποίος κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα τον Νοέμβρη του 2025 είχε υποστηρίξει πως η «ενεργειακή κυριαρχία» των ΗΠΑ ήταν αποφασιστικός παράγοντας για να μπορέσουν να γίνουν οι βομβαρδισμοί στο Ιράν από τις ΗΠΑ (το 2025) και όχι από τότε που άρχισαν να σχεδιάζονται και να «προβάρονται», δηλαδή 22 ολόκληρα χρόνια πριν.
Σε αυτό το πλαίσιο, ενδεικτικό για τους κινδύνους της εμπλοκής ήταν το γεγονός της δημοσιοποίησης, μέσα στη βδομάδα, λίστας πιθανών στόχων ενεργειακών υποδομών από το Ιράν, που περιλαμβάνουν εγκαταστάσεις φυσικού αερίου στην Ελλάδα…
Πηγές:
Center for Strategic and International Studies (CSIS), What Role Can Turkey Play in Ukraine Negotiations?
Brookings Institution, Turkey’s Search for a Middle East Order
Brookings Institution, Ukraine, Iran, and the Strains on Russian and American Power
Chatham House, As Iran war reshapes the Middle East, Turkey’s regional role looks set to expand
Chatham House, Evolving Turkey-Iran Relations and Implications for Regional Reordering
Center for a New American Security (CNAS), Forecasting the Future of the Axis of Upheaval: The View from Moscow.
Atlantic Council, A New Nexus: How can we understand Russia and Iran’s unprecedented cooperation?
Δ. Μ.
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Αυξημένα μέτρα ασφαλείας σε Ρεβυθούσα – Αλεξανδρούπολη
Συναγερμός έχει σημάνει στις αρμόδιες ελληνικές αρχές για την προστασία κρίσιμων ενεργειακών υποδομών της χώρας, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να υποβαθμίσει το ενδεχόμενο να βρεθούν ελληνικές υποδομές (στρατιωτικές ή πολιτικές) στο στόχαστρο αντιποίνων από αντίπαλα στο ΝΑΤΟ κράτη και στρατόπεδα.
Σύμφωνα με επιβεβαιωμένες πληροφορίες, την Τετάρτη πραγματοποιήθηκε ευρεία σύσκεψη στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη με αντικείμενο την αξιολόγηση της απειλής και την ενίσχυση των μέτρων προστασίας κρίσιμων ενεργειακών εγκαταστάσεων.
Στη σύσκεψη συμμετείχαν ανώτερα στελέχη του υπουργείου Ενέργειας, της νεοσύστατης Γενικής Γραμματείας Προστασίας Κρίσιμων Οντοτήτων (ΓΓΠΚΟ), της αστυνομίας, της ακτοφυλακής και του ΓΕΕΘΑ, όπως και στελεχών των διαχειριστών των τερματικών σταθμών LNG Ρεβυθούσας και Αλεξανδρούπολης, ΔΕΣΦΑ και Gastrade αντίστοιχα.
Θυμίζουμε ότι στις 26 Ιούλη, η ιρανική εφημερίδα «Farhikhtegan» σε άρθρο της με τίτλο «Η επίθεση της Ουκρανίας άνοιξε τον δρόμο ώστε η Ευρώπη να γίνει νόμιμος στόχος του Ιράν» παρουσίασε έναν κατάλογο με ενεργειακές υποδομές που μπορούν να αποτελέσουν στόχο αντιποίνων του Ιράν.
«Με αυτή την ενέργεια ο Ζελένσκι έβαλε ουσιαστικά την Ευρώπη στην “τράπεζα στόχων” του Ιράν. Από εδώ και πέρα στρατιωτικές εγκαταστάσεις, βάσεις αλλά και ενεργειακές και βιομηχανικές υποδομές που στηρίζουν την Ουκρανία μπορούν να θεωρηθούν πιθανοί στόχοι στο πλαίσιο της νόμιμης άμυνας του Ιράν», σημειώνει η εφημερίδα.
Ανάμεσα στους στόχους, βρίσκονται οι τερματικοί LNG στη Ρεβυθούσα και την Αλεξανδρούπολη. Οι εγκαταστάσεις αυτές αποτελούν κρίσιμους κόμβους του Κάθετου Διαδρόμου Φυσικού Αερίου, που συνδέεται άμεσα με τους σχεδιασμούς «ενεργειακής κυριαρχίας» των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή.
Την επόμενη ημέρα, το δημοσίευμα αναπαρήγαγε φιλο-ουκρανικό Μέσο του Ισραήλ και από εκεί το θέμα πήρε έκταση. Λιγότερο από δύο 24ωρα μετά, επίθεση με drone προκάλεσε πυρκαγιά σε δύο πλοία στο λιμάνι της Νταμιέτα στην Αίγυπτο. Το ένα πλοίο είναι αμερικανικών και το άλλο ελληνικών συμφερόντων. Η εγκατάσταση συγκαταλεγόταν επίσης ανάμεσα στη λίστα πιθανών στόχων αντιποίνων του Ιράν, το οποίο πάντως αρνείται την εμπλοκή του.
Σε επιφυλακή βρίσκεται και το Λιμεναρχείο Ελευσίνας, που έχει αναπτύξει δυνάμεις σε 24ωρη βάση στην εγκατάσταση της Ρεβυθούσας. Τα μέτρα ασφαλείας αναμένονται να αυξηθούν, καθώς στα τέλη Αυγούστου αναμένονται δύο φορτία με πλοία αμερικάνικων συμφερόντων με LNG. Μάλιστα, το Λιμεναρχείο Ελευσίνας βρίσκεται σε διαδικασία αναθεώρησης των σχετικών σχεδίων ασφαλείας, που είχαν εκπονηθεί το 2016.
Ιδιαίτερη ανησυχία εκφράζεται για τον πλωτό τερματικό σταθμό LNG (FSRU) της Αλεξανδρούπολης, ο οποίος θεωρείται περισσότερο εκτεθειμένος λόγω της θέσης του. Σύμφωνα με πληροφορίες, στην Αλεξανδρούπολη έχει πλέον αναπτυχθεί σε μόνιμη βάση σκάφος του Λιμενικού Σώματος για την επιτήρηση και την προστασία της εγκατάστασης.
Το επόμενο διάστημα η ΓΓΠΚΟ φέρεται να σχεδιάζει ασκήσεις επικεντρωμένες στον ενεργειακό τομέα της χώρας σε εθνικό επίπεδο, με σενάρια υβριδικών επιθέσεων και επιθέσεις από drone.
Σελ. 12345678910111213141516171819202122232425262728293031323334353637383940/40
ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
Η επικίνδυνη εμπλοκή της Ελλάδας και πάλι στο προσκήνιο
Το χτύπημα στην Αίγυπτο, σε τάνκερ αμερικανικών και ελληνικών συμφερόντων, φέρνει τον πόλεμο στην πόρτα μας, παράλληλα με τη στοχοπoίηση βάσεων και ενεργειακών υποδομών
| Από το πλήγμα στο λιμάνι Νταμιέτα της Αιγύπτου |
Σε τροχιά συνεχούς κλιμάκωσης βρίσκεται ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος που εξαπέλυσαν ΗΠΑ – Ισραήλ και σύμμαχοί τους κατά του Ιράν, με κύριο στόχο τον έλεγχο των στρατηγικής σημασίας Στενών του Ορμούζ, ως κομμάτι του γεωπολιτικού παζλ για την αναδιανομή φυσικών πόρων, τον έλεγχο δρόμων μεταφοράς τους και αγορών, ιδιαίτερα για να προκληθεί ζημιά σε βασικούς ανταγωνιστές, στη συγκεκριμένη περίπτωση την Κίνα. Οι καταιγιστικές εξελίξεις της τελευταίας βδομάδας αποδεικνύουν ότι η σφοδρή σύγκρουση ανάβει συνεχώς «φιτίλια» που δεν περιορίζονται μόνο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής αλλά φτάνουν έως την Ανατολική Μεσόγειο και το «κατώφλι» της Ελλάδας, καθώς πέρα από τις συγκρούσεις ΗΠΑ – Ιράν καταγράφηκαν μεσοβδόμαδα κοινές επιθέσεις από Σαουδική Αραβία και ΗΠΑ εναντίον φιλο-ιρανικών πολιτοφυλακών στο Ιράκ και μια «περίεργη» επίθεση με drone στο λιμάνι Νταμιέτα της Αιγύπτου, σε τάνκερ LNG αμερικανικών και ελληνικών συμφερόντων, την ευθύνη για την οποία αποποιήθηκαν οι αντικαθεστωτικοί Χούθι της Υεμένης και το Ιράν, με τον υπουργό Εξωτερικών του τελευταίου, Αμπάς Αραγτσί, να εκτιμά ως πιθανότερη μια προβοκάτσια από το Ισραήλ ώστε να εμπλακούν ακόμα περισσότερες χώρες στη σύγκρουση.
Η περίεργη επίθεση με drone στην Αίγυπτο
Σύμφωνα με το «New Arab», στο λιμάνι της Νταμιέτα της Αιγύπτου εκδηλώθηκε την Τετάρτη το απόγευμα φωτιά μετά από επίθεση με drone, πρώτα στο τάνκερ LNG «Energos Winter», η οποία στη συνέχεια επεκτάθηκε στο παρακείμενο σκάφος «Gaslog Salem», που φέρεται να είναι ελληνόκτητο, καθώς η εταιρεία «Gaslog» του εφοπλιστή Λιβανού κατά το παρελθόν είχε ναυλώσει αντίστοιχα πλοία και στον ΔΕΣΦΑ.
Την ευθύνη για την επίθεση στο λιμάνι Νταμιέτα δεν ανέλαβε καμία οργάνωση μέχρι την Παρασκευή, με την αιγυπτιακή κυβέρνηση να σπεύδει να υποβαθμίσει τη σημασία του συμβάντος, παρότι το θέμα απασχόλησε την τελευταία τηλεφωνική επικοινωνία του Ισπανού πρωθυπουργού Π. Σάντσεθ και του Αιγύπτιου Προέδρου Α.Φ. Σίσι, οι οποίοι κάλεσαν τη «διεθνή κοινότητα» να συνεργαστεί για να σταματήσει την κλιμάκωση της σύγκρουσης…
Αξίζει ωστόσο να επισημανθεί ότι η ισραηλινή ειδησεογραφική ιστοσελίδα «Israel Hayom» ανήμερα της επίθεσης (29 Ιούλη) ανέφερε ότι το λιμάνι της Νταμιέτα φιγουράρει σε «λίστα στόχων» που κυκλοφόρησαν το Σαββατοκύριακο 25 – 26 Ιούλη σε «φιλο-ιρανικά κανάλια στο Telegram ως απάντηση για την ουκρανική επίθεση σε ιρανικό πλοίο στην Κασπία Θάλασσα το οποίο έπλεε μεταξύ Ρωσίας και Ιράν».
Στο ίδιο ρεπορτάζ διαρρέεται πως «η λίστα αυτή δεν υιοθετήθηκε ποτέ από καμία επίσημη ιρανική πηγή, συμπεριλαμβανομένων ενεργειακών εγκαταστάσεων που συνδέονται με την Ευρώπη, μεταξύ των οποίων και το εργοστάσιο υγροποίησης αερίου της SEGAS στη Νταμιέτα».
Πάντως σε αυτήν τη «λίστα στόχων» υπήρχε και το εργοστάσιο «ΥΦΑ SEGAS» στην Νταμιέτα της Αιγύπτου, καθώς επίσης ο τερματικός σταθμός της Ρεβυθούσας και οι αντίστοιχες υποδομές στην Αλεξανδρούπολη!
Δηλαδή οι ενεργειακές υποδομές για τις οποίες καμαρώνουν η κυβέρνηση της ΝΔ και η βολική αντιπολίτευση, για να γίνει η Ελλάδα «πύλη» του αμερικανικού LNG, ουσιαστικά γίνονται στόχος αντιποίνων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον λαό.
Ανεξάρτητα από τον τρόπο που βγαίνουν οι λίστες, το ίδιο το Ιράν έχει δηλώσει ότι όσο δέχεται χτυπήματα σε στρατιωτικούς στόχους ή υποδομές θα απαντάει με αντίστοιχα χτυπήματα. Μέχρι τώρα έχει χτυπήσει σφοδρά αμερικανικές βάσεις σε όλη την περιοχή του Περσικού Κόλπου και, φυσικά, οι ενεργειακές εγκαταστάσεις των επιτιθέμενων και συμμάχων τους είναι επίσης στο στόχαστρο. Η περίπτωση της έκρηξης στην Νταμιέτα καταδεικνύει ότι τα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου έχουν φτάσει στην «πόρτα» της Ελλάδας, που με ευθύνη της κυβέρνησης και με τη στήριξη της βολικής αντιπολίτευσης είναι μπλεγμένη μέχρι τα μπούνια σε αυτόν, για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή του λαού.
Οι επιθέσεις ΗΠΑ – Σαουδικής Αραβίας στο Ιράκ
Πριν καλά – καλά κλείσει ένα 24ωρο από την (όγδοη κατά σειρά από την έναρξη της δεύτερης θητείας Τραμπ) συνάντηση ανάμεσα στον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπ. Νετανιάχου και τον Αμερικανό Πρόεδρο Ντ. Τραμπ στον Λευκό Οίκο, το απόγευμα της Τρίτης 28/7, βομβαρδιστικά από ΗΠΑ και Σαουδική Αραβία διεύρυναν τα μέτωπα των συγκρούσεων εξαπολύοντας πριν τα χαράματα της Τετάρτης μπαράζ βομβαρδισμών κυρίως στο ανατολικό Ιράκ, που προκάλεσαν τον θάνατο τουλάχιστον 20 μαχητών σιιτικών πολιτοφυλακών και τον τραυματισμό άλλων 32, ανάμεσά τους τουλάχιστον 4 Ιρανών «Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης». ΗΠΑ και Σαουδική Αραβία δεν χτύπησαν μόνο στρατόπεδα, βάσεις ή κτίρια σιιτικών φιλο-ιρανικών πολιτοφυλακών, που συμμετέχουν ενεργά στον ιρακινό στρατό. Εβαλαν στο στόχαστρο και σταθμούς υπηρεσιών σίτισης, φιλοξενίας κ.λπ., που είναι απαραίτητες για τους εκατομμύρια Σιίτες προσκυνητές που μεταβαίνουν στην Καρμπάλα για το μεγάλο προσκύνημα «Αρμπαΐν», που θεωρείται το μεγαλύτερο του είδους του στον κόσμο.
Οι επιθέσεις αυτές προκάλεσαν την έντονη αντίδραση στον Ιρακινό νέο πρωθυπουργό Αλί Αλ Ζαΐντι, που την ημέρα της συνάντησης των Νετανιάχου – Τραμπ στην Ουάσιγκτον εκείνος βρισκόταν στην Αγκυρα για συνάντηση με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρ. Τ. Ερντογάν, συσφίγγοντας τις ήδη στενές σχέσεις με την Αγκυρα στους τομείς της Ενέργειας, των Μεταφορών, των εμπορικών σχέσεων, αλλά και του συντονισμού ενεργειών στο μεγαλεπήβολο σχέδιο του τουρκο-ιρακινού οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου του «Δρόμου Ανάπτυξης». Ο Ζαΐντι συγκάλεσε εκτάκτως συμβούλιο ασφαλείας και στη συνέχεια ακύρωσε την επίσημη επίσκεψη στη Σαουδική Αραβία που είχε προγραμματίσει για τις 30/7, ματαιώνοντας την υπογραφή σημαντικών διμερών συμφωνιών.
Τα αντίποινα του Ιράν έπληξαν αμερικανικές βάσεις στην Ιορδανία, όπου όπως αναφέρθηκε χτυπήθηκαν υπερσύγχρονα F-35, ενώ υπήρξαν και απώλειες σε στρατιώτες.
Η νέα «αμυντική συμμαχία» της Σαουδικής Αραβίας
Την Πέμπτη, ένα 24ωρο μετά τις επιθέσεις που εξαπέλυσε μαζί με τις ΗΠΑ στο Ιράκ, η Σαουδική Αραβία πραγματοποίησε στο υπουργείο Αμυνας στο Ριάντ σημαντική σύνοδο επιτελαρχών και υψηλόβαθμων αξιωματούχων χωρών της ευρύτερης περιοχής, με στόχο να εξασφαλίσει συμμάχους στη σύγκρουση με τους αντικαθεστωτικούς φιλο-ιρανούς Χούθι της Υεμένης, που από τις 20 Ιούλη έχουν κηρύξει «ναυτικό αποκλεισμό» στα σαουδαραβικά λιμάνια, με επίκεντρο το στρατηγικό πέρασμα Μπαμπ Ελ Μαντέμπ («Πύλη των Δακρύων»), που συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Κόλπο του Αντεν και τον Ινδικό Ωκεανό. Στη σύνοδο συμμετείχαν στρατιωτικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι από 43 χώρες και αντιπροσωπεία της ΕΕ. Συζητήθηκαν οι εντεινόμενες απειλές για τη ναυσιπλοΐα σε Περσικό Κόλπο και Ερυθρά Θάλασσα και οι επιπτώσεις που προκαλούν στον διεθνή ανεφοδιασμό Ενέργειας, στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα και στη διεθνή οικονομία. Εξετάστηκε σχέδιο για τη συγκρότηση μιας «αμυντικής συμμαχίας» για την από κοινού αντιμετώπιση «θαλάσσιων απειλών», με τη Σαουδική Αραβία επικεφαλής και αρχικούς συμμετέχοντες εκπροσώπους από 13 χώρες: Αίγυπτο, Ιορδανία, Τουρκία, Κουβέιτ, Μπαχρέιν, Κατάρ, Υεμένη (όχι την κυβέρνηση των Χούθι, αλλά τη διεθνώς αναγνωρισμένη υεμενίτικη κυβέρνηση την οποία ελέγχει η Σαουδική Αραβία), Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Νιγηρία, Σουδάν, Τζιμπουτί και Σομαλία.
Ολα επιβεβαιώνουν την ανεπίστρεπτη πορεία κλιμάκωσης, που συνυπάρχει με τα παζάρια, όπως αυτά για τα Στενά του Ορμούζ ανάμεσα σε ΗΠΑ – Ιράν, που το αδιέξοδό τους αποκαλύπτει το ανειρήνευτο των ανταγωνισμών. Ανεπίστρεπτη είναι και η βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στους πολέμους της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής, για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, που ενδιαφέρεται να εξασφαλίσει το δικό της μερτικό από πιθανά «λάφυρα».
Δ. ΟΡΦ.
ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ – ΙΣΡΑΗΛ
Ανακοινώθηκε συμφωνία αφοπλισμού της Χαμάς, εν μέσω έντασης της κατοχής
Με φόντο το καθημερινό αιματοκύλισμα των Παλαιστινίων και τη μετατροπή της καθημερινής ζωής σε δοκιμασία αληθινής κόλασης, ο Αμερικανός Πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, πανηγύρισε την Παρασκευή 31 Ιούλη, για τη νέα «ιστορική συμφωνία» που έκλεισε το δικό του «Συμβούλιο Ειρήνης» στη Γάζα.
Μετά από πολύμηνα σκληρά παζάρια σε Κάιρο και Ντόχα, ανακοινώθηκε πως η συμφωνία προβλέπει τον πλήρη, σταδιακό αφοπλισμό της Χαμάς και όλων των ένοπλων οργανώσεων με στόχο μία «διαρκή ειρήνη». Ωστόσο, η παλαιστινιακή εκδοχή της pax Americana αναμένεται να έχει ως βασικό χαρακτηριστικό τη συνέχιση καταδυνάστευσης των 2,3 εκατομμυρίων Παλαιστινίων της περιοχής και της στέρησης κάθε ρεαλιστικής δυνατότητας για αληθινή, ανεξάρτητη, βιώσιμη Παλαιστίνη στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ που εδώ και δεκαετίες αγνοούν και παραβιάζουν επιδεικτικά όλες οι ισραηλινές, αμερικανικές και άλλες δυτικές κυβερνήσεις.
Ο αφοπλισμός της Χαμάς και άλλων ένοπλων οργανώσεων προβλεπόταν στη λεγόμενη «δεύτερη φάση» του σχεδίου Τραμπ για το φιάσκο «ειρήνης και ανοικοδόμησης» στη Γάζα. Κατά πληροφορίες, ο οπλισμός των παλαιστινιακών παρατάξεων δεν θα παραδοθεί στον ισραηλινό στρατό κατοχής αλλά στην «Εθνική Επιτροπή Διακυβέρνησης της Γάζας», ένα μόρφωμα διαχείρισης βασικών υποθέσεων από Παλαιστίνιους τεχνοκράτες στη διάρκεια μεταβατικής περιόδου.
«Σήμερα, το Συμβούλιο Ειρήνης κατέληξε σε ιστορική συμφωνία για τον πλήρη αφοπλισμό της Χαμάς και όλων των άλλων ένοπλων οργανώσεων στη Γάζα. Πρόκειται για μνημειώδες βήμα προς τη διαρκή ειρήνη και ασφάλεια» ανέφερε ο Τραμπ στο «Truth Social». Εκεί διαβεβαίωσε πως ο στρατός του Ισραήλ «θα αποσυρθεί» σταδιακά μόλις ολοκληρωθεί ο αφοπλισμός.
Ακόμη και έτσι, το ισραηλινό κράτος – τρομοκράτης αντιδρά.
Ισραηλινές αντιδράσεις
Λίγες ώρες μετά την ανάρτηση Τραμπ, ο ισραηλινός στρατός βομβάρδισε (ξανά όπως κάνει κάθε μέρα) τη Γάζα σκοτώνοντας έναν Παλαιστίνιο και τραυματίζοντας αρκετούς άλλους. Ο Ισραηλινός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας, Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, χαρακτήρισε τη συμφωνία «απαράδεκτη», ενώ άλλος «Ισραηλινός ανώτερος αξιωματούχος» αποδοκίμασε την εξέλιξη επιμένοντας πως «το Ισραήλ έχει επαναλάβει πως δεν θα υπάρξει καμία αποχώρηση του στρατού από τη σημερινή Κίτρινη Γραμμή δίχως γνήσιο αφοπλισμό της Χαμάς». Ο ίδιος απέρριψε τη «συμφωνία αφοπλισμού» στη Γάζα λέγοντας πως δεν ικανοποιεί τα ισραηλινά κριτήρια. Ο πρωθυπουργός Μπ. Νετανιάχου προτίμησε, αρχικά τουλάχιστον, να κρατήσει το στόμα του κλειστό, δεδομένης της «τρικυμίας» που περνούν οι σχέσεις του με τον Αμερικανό Πρόεδρο, Ντ. Τραμπ.
Σε κάθε περίπτωση, η «νέα συμφωνία» του Τραμπ στη Γάζα συνιστά μία νέα κοροϊδία για τον παλαιστινιακό λαό που υποφέρει από τη βάναυση ισραηλινή κατοχή, όχι μόνο στη Γάζα αλλά και στη Δυτική Οχθη, όπου Εβραίοι έποικοι και στρατός επιδίδονται καθημερινά σε πογκρόμ εντεινόμενης βίας κατά ανυπεράσπιστων αμάχων.
Τα παλαιστινιακά εδάφη δεν είναι τα μόνα που υποφέρουν από την μπότα του ισραηλινού στρατού. Στον Λίβανο οι ισραηλινές δυνάμεις συνεχίζουν καθημερινά τις επιθέσεις και τις μαζικές κατεδαφίσεις και καταστροφές χωριών και πόλεων του νοτίου Λιβάνου, παράλληλα με τις «σποραδικές» επιθέσεις στη Νότια Συρία, για να θυμίσουν πως ούτε από εκεί σκοπεύουν να αποχωρήσουν, είτε με το καλό είτε με το άγριο, παρά μόνον εάν οι λαοί της περιοχής ξεσηκωθούν και οργανώσουν τον αγώνα τους έναντι των δυναστών…
ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ
Κλιμάκωση με επιθέσεις εκατέρωθεν και διεύρυνση των μετώπων
| Από σφοδρό χτύπημα σε εγκαταστάσεις της ρωσικής εταιρείας «Wildberries» |
Η σύγκρουση των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ με την καπιταλιστική Ρωσία στο έδαφος της Ουκρανίας καταγράφει καθημερινά διεύρυνση των μετώπων, αφού από το ουκρανικό και ρωσικό έδαφος φτάνει από την Κασπία μέχρι και τη Μεσόγειο, επιβεβαιώνοντας ότι και αυτή όσο και η σύγκρουση στον Περσικό Κόλπο, είναι μέρος της ευρύτερης αντιπαράθεσης που κλιμακώνεται και στη «μεγάλη της εικόνα» εκφράζει την ανεπίστρεπτη πορεία κλιμάκωσης της σύγκρουσης ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Το ουκρανικό χτύπημα στις αρχές τις βδομάδας σε πλοίο ιρανικών συμφερόντων στην Κασπία εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά, με έναν νεκρό ναύτη, το οποίο δεν μπορεί παρά να έγινε με τη βοήθεια των ευρωΝΑΤΟικών συμμάχων του καθεστώτος Ζελένσκι, ήταν ένα νέο βήμα της αξιοποίησής του στη σύγκρουση με το άλλο – υπό διαμόρφωση –ευρασιατικό στρατόπεδο (με επικεφαλής τη Ρωσία και την Κίνα και με τους συμμάχους, όπως το Ιράν).
Παρότι ο Ουκρανός υπουργός Εξωτερικών, Αντρίι Σιμπίχα, επικοινώνησε μια μέρα μετά με τον Ιρανό ομόλογό του, Αμπάς Αραγτσί, δηλώνοντας ότι «πρέπει να αποφευχθεί μια περιττή κλιμάκωση, καθώς και να σταματήσει κάθε είδους υποστήριξη στον πόλεμο της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας», δεν μειώνει τη σημασία του χτυπήματος. Αλλωστε το Ιράν έχει δηλώσει ότι δεν πρόκειται να μείνει αναπάντητο, ενώ διεκδικεί αποζημίωση.
Επίσης την Πέμπτη οι πολωνικές αρχές ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν έναν μεγάλο κρατήρα στα ανατολικά της χώρας σε ακατοίκητη περιοχή στη Λούμπλιν, σε απόσταση περίπου 80 χιλιομέτρων από τα ουκρανικά σύνορα, που πιθανώς δημιουργήθηκε από την πρόσκρουση πυραύλου κατά τη διάρκεια της προηγούμενης νύχτας, σε μαζική ρωσική επίθεση κατά της Ουκρανίας.
Αν και ο πρωθυπουργός της Πολωνίας, Ντ. Τουσκ, δήλωσε ότι «όλες οι ενδείξεις παραπέμπουν σε ρωσικό βαλλιστικό πύραυλο Kh-101, αλλά θέλουμε να είμαστε 100% βέβαιοι για τον τύπο του πυραύλου και την προέλευσή του», ο Ουκρανός ΥΠΕΞ δεν κρατήθηκε και αμέσως έκανε λόγο για «παραβίαση του ΝΑΤΟικού εναέριου χώρου» ενώ ζήτησε να επιτραπεί σε Ουκρανούς ειδικούς να τη βοηθήσουν στη «διερεύνηση του περιστατικού».
Συνεχίστηκαν τα εκατέρωθεν χτυπήματα
Οσον αφορά την εξέλιξη των επιθέσεων σε Ουκρανία και Ρωσία, το βράδυ της Πέμπτης και την Παρασκευή συνεχίστηκαν με σφοδρότητα. Οι ουκρανικές δυνάμεις έπληξαν για πολλοστή φορά αποθήκη της ρωσικής εταιρείας ηλεκτρονικού εμπορίου «Wildberries» (που θεωρείται διττής χρήσης, που παρέχει υπηρεσίες στον ρωσικό στρατό και βρίσκει τρόπους να παρακάμπτει τις δυτικές κυρώσεις). Αυτήν τη φορά το χτύπημα ήταν σε εγκαταστάσεις στο Βόλγκογκραντ, αλλά, όπως ανέφερε η ίδια η εταιρεία, δεν υπήρξαν θύματα.
Ο κυβερνήτης της περιφέρειας του Βόλγκογκραντ, Αντρέι Μποτσαρόφ, δήλωσε ότι «πλήγματα με μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα (drones) προκάλεσαν πυρκαγιές σε βιομηχανική επιχείρηση του κλάδου καυσίμων και Ενέργειας, στο νότιο Βόλγκογκραντ, καθώς και σε εγκαταστάσεις αποθήκευσης στην περιοχή Ντζερζίνσκι». Ο ουκρανικός στρατός, από την πλευρά του, δήλωσε ότι έπληξε διυλιστήριο πετρελαίου στο Βόλγκογκραντ στη διάρκεια της νύχτας, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει πυρκαγιά.
Η εταιρεία «Ozon», η δεύτερη μεγαλύτερη στη Ρωσία επιχείρηση ηλεκτρονικού εμπορίου, δήλωσε επίσης ότι αναγκάστηκε να εκκενώσει μία από τις αποθήκες της στην περιφέρεια Ταταρστάν λόγω συναγερμού για επικείμενη επιδρομή ουκρανικών drones. Η εκκένωση έγινε μέσα σε λίγα λεπτά και δεν υπήρξαν θύματα. Το εφοδιαστικό κέντρο δεν υπέστη ζημιές και η λειτουργία του έχει έκτοτε αποκατασταθεί, όπως δήλωσε η εταιρεία.
Παράλληλα, τη νύχτα της Πέμπτης προς Παρασκευή, στην περιφέρεια Ροστόφ (νοτιοδυτικά) άλλα ουκρανικά πλήγματα προκάλεσαν τον τραυματισμό δύο ανθρώπων στο Γκούκοβο, σύμφωνα με τον τοπικό κυβερνήτη.
Η ουκρανική υπηρεσία ασφαλείας SBU δήλωσε επίσης ότι έπληξε υποδομές στο ρωσικό λιμάνι Ταμάν, στο Στενό του Κερτς που συνδέει τη Μαύρη Θάλασσα με την Αζοφική Θάλασσα.
Επίσης, η ουκρανική πλευρά ανέφερε ότι σε ρωσική επίθεση τα ξημερώματα της Παρασκευής στο Κραματόρσκ, 6 άνθρωποι τραυματίστηκαν όταν μια από τις βόμβες έπληξε ένα πολυώροφο κτίριο κατοικιών, όπου ξέσπασε πυρκαγιά.
Ενα άτομο τραυματίστηκε, επίσης, σε άλλη επίθεση ρωσικών drones στην πόλη Παβλοχράντ στην περιοχή Ντνιεπροπετρόφσκ, όπου ένα εμπορικό κέντρο τυλίχτηκε στις φλόγες.
Ταυτόχρονα, ο Ουκρανός λεγόμενος προεδρικός επίτροπος για την Πολιτική Κυρώσεων, Βλαντίσλαβ Βλάσιουκ, ανακοίνωσε ότι «εντοπίστηκε κρατήρας από την πρόσκρουση του δεύτερου βαλλιστικού πυραύλου KN-23 της Βόρειας Κορέας, τον οποίο χρησιμοποίησε η Ρωσία κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού της Ουκρανίας στις 30 Ιουλίου. Ο πρώτος πύραυλος αυτού του τύπου έπληξε μια ιδιωτική κατοικία στο Ραντούσνε κοντά στο Κριβί Ριχ. Εξι άνθρωποι σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων τριών παιδιών, και πέντε ανήλικοι θεωρούνται αγνοούμενοι. Ο δεύτερος KN-23 εξερράγη σε ένα χωράφι».
Σύμφωνα με τον ίδιο, η απόσταση μεταξύ των σημείων πρόσκρουσης των δύο πυραύλων είναι περίπου 3,5 χλμ. και υποστήριξε ότι δεν υπήρχαν στρατιωτικοί στόχοι σε ακτίνα 5 χλμ.
Το μεγάλο παζάρι καθορίζουν ΗΠΑ και Ρωσία
Παράλληλα το ΝΑΤΟικό ανδρείκελο Ζελένσκι επανέλαβε την Παρασκευή το γνωστό αφήγημα για τις απώλειες της άλλης πλευράς, θέμα που στο πλαίσιο της προπαγάνδας αξιοποιείται ανάλογα από τα δυτικά Μέσα (η ρωσική πλευρά είναι πιο φειδωλή σε τέτοιου είδους ανακοινώσεις). Ετσι, ο Ζελένσκι ισχυρίστηκε ότι από την έναρξη του πολέμου, η Ρωσία έχει χάσει περίπου 700.000 στρατιώτες, ανεβάζοντας τις συνολικές απώλειές της σε 1,6 εκατομμύρια, με νεκρούς στρατιώτες και αμάχους, όπως και τραυματίες και αγνοούμενους. Μιλώντας για τις ουκρανικές απώλειες τις …υπολόγισε για το αντίστοιχο διάστημα σε περίπου 50.000 νεκρούς και 400.000 τραυματίες. Και πρόσθεσε με στόμφο: «Νίκη σημαίνει να μη χάσουμε τη χώρα μας και την ανεξαρτησία μας. Επομένως, από αυτή την οπτική γωνία, κερδίζουμε. Αλλά δεδομένης της πραγματικής κατάστασης στο πεδίο της μάχης, είναι σημαντικό η Ρωσία να μην αναλαμβάνει πρωτοβουλίες. Δεν χάνουμε εμείς και δεν κερδίζουν αυτοί».
Πάντως ο Ζελένσκι σε συνάντηση στην οποία παρευρέθηκε ο νέος αρχηγός των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, Μιχαήλ Ντραπάτι, είπε ότι «η κατάσταση στην πρώτη γραμμή είναι δύσκολη και θα αναζητήσουμε ευκαιρίες για να επεκτείνουμε όλα τα προγράμματα που υποστηρίζουν ουκρανικές μονάδες, ιδιαίτερα στις περιοχές Κονσταντινόβκα και Σλαβιάνσκ και τη Ζαπορόζιε». Το ουκρανικό δε καθεστώς παραπονιέται στους πάτρωνές του για την ενίσχυση με πολεμικό υλικό που εξαντλείται. Είναι χαρακτηριστικό ότι και στη συνάντηση με τον Τραμπ την Τρίτη στην Ουάσιγκτον, ο Ζελένσκι ζήτησε να ανοίξει ο δρόμος για την παροχή άδειας για την παραγωγή πυραύλων Patriot.
Ωστόσο, ο Τραμπ δήλωσε ότι δεν έχει αποφασίσει αν θα επιτρέψει στην Ουκρανία να κατασκευάσει πυραύλους για τα συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας Patriot. Σε τηλεφωνική του συνέντευξη την Παρασκευή, στους «Financial Times» είπε ότι «δεν είμαι σίγουρος, είναι κάτι που εξετάζουμε. Είναι ένα εξαιρετικό όπλο και πρέπει να είμαστε κάπως προσεκτικοί σε ποιον δίνουμε άδεια. Στην πραγματικότητα δεν δίνουμε άδεια (για την παραγωγή) εξοπλισμού».
Επίσης, ο Αμερικάνος Πρόεδρος …πούλησε για άλλη μια φορά το παραμύθι του φιλειρηνιστή, λέγοντας ότι «είμαι επικεντρωμένος στον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, θέλουμε να τερματιστεί ο πόλεμος μεταξύ της Ουκρανίας και της Ρωσίας. Δεν κοιτάζω τους πυραύλους, κοιτάζω την ειρήνη». Και πρόσθεσε ότι οι δύο απεσταλμένοι του, Στιβ Γουίτκοφ και ο γαμπρός του Τζάρεντ Κούσνερ, θα επισκεφθούν το Κίεβο τις επόμενες μέρες.
Βέβαια η δήθεν ευαισθησία των ΗΠΑ έχει σχέση με το παζάρι που γίνεται με τη Ρωσία για τη μοιρασιά της λείας της Ουκρανίας. Αλλωστε και η ρωσική πλευρά δηλώνει, όπως και πρόσφατα δια στόματος του ΥΠΕΞ, Σεργκέι Λαβρόφ, ότι «βάση» αποτελούν όσα συμφώνησαν οι Πρόεδροι ΗΠΑ και Ρωσίας στη συνάντησή τους στην Αλάσκα τον Αύγουστο του 2025. Και αν και το περιεχόμενο της συμφωνίας δεν έχει γίνει απόλυτα γνωστό, έχει βγει στην επιφάνεια ότι στη μοιρασιά που σχεδιάζεται οι ΗΠΑ θέλουν τη μερίδα του λέοντος από τις σπάνιες γαίες, ενώ αφήνουν τις επίσης μεταλλευτικά αξιοποιήσιμες ανατολικές περιοχές στη Ρωσία.
Δ. Κ.
ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ
Και για συντρόφους πήρα τους ταπεινούς ανθρώπους…
70 χρόνια συμπληρώνονται φέτος τον Αύγουστο από τον θάνατο του σπουδαίου κομμουνιστή διανοητή
Σαν πλουσιόπαιδο μεγάλωσα.
Οι γονείς μου κολάρο μού φόρεσαν, με έμαθαν
υπηρέτες να έχω και μου διδάξανε την τέχνη να δίνω διαταγές.
Οταν μεγάλωσα όμως, κι ολόγυρά μου κοίταξα,
δεν μου άρεσαν της τάξης μου οι άνθρωποι,
ούτε να διατάζω και να μ’ υπηρετούν.
Τότε, την τάξη μου απαρνήθηκα και για συντρόφους πήρα
τους ταπεινούς ανθρώπους.
(«Δίκαια κυνηγημένος», 1938)
Στις 14 Αυγούστου συμπληρώνονται 70 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου κομμουνιστή διανοητή, δραματουργού, ποιητή και σκηνοθέτη Μπέρτολτ Μπρεχτ, που με την Τέχνη του προσπάθησε «να βάλει τη μοίρα των ανθρώπων στα δικά τους χέρια», να δημιουργήσει ενεργητικούς και συνειδητοποιημένους αναγνώστες και θεατές, για «τους σεισμούς που μέλλονται να ‘ρθουν». Αλλωστε, αυτός ήταν που αφιέρωσε τις καλύτερες σκέψεις του για να μας δείξει πως αυτός ο κόσμος όχι μόνο πρέπει αλλά και ΜΠΟΡΕΙ να αλλάξει.
Το τεράστιο θεωρητικό και καλλιτεχνικό έργο του Μπρεχτ παραμένει άκρως επίκαιρο, καθώς άνοιξε τον δρόμο για μια Τέχνη που μέσα από τη διαμόρφωση κριτικής στάσης και σκέψης έχει σταθερό μέλημα και φροντίδα να βοηθήσει τους καταπιεσμένους, να τους οδηγήσει στα σωστά συμπεράσματα για τις αιτίες των δεινών τους και για τον τρόπο που θα μπορέσουν να τα εξαλείψουν.
Το έργο του Μπρεχτ δημιουργεί ερωτήματα, εισάγει ρωγμές, δεν δίνει όμως άμεσα απαντήσεις, αλλά καλεί το κοινό σε συμμετοχή, σε προσπάθεια, σε αγώνα για να τις βρει μόνο του. Και είναι αλήθεια ότι ένα τέτοιο θέατρο όχι μόνο δεν παραιτείται από τη συγκινησιακή επίδραση, όπως του καταλογίζεται, αντίθετα καλλιεργεί τις πιο δυνατές και βαθιές συγκινήσεις: Την ανυπέρβλητη χαρά και τον ενθουσιασμό της ανακάλυψης, αλλά και την πιο απολαυστική, την πιο ανθρώπινη ιδιότητα του ανθρώπου, που είναι η δημιουργική του δύναμη. «Μα από όλες τις αμφιβολίες ομορφότερη είναι σαν οι φοβισμένοι αδύναμοι σηκώνουν το κεφάλι και παύουν να πιστεύουν στων τυράννων τους τη δύναμη».
Τιμώντας τον μεγάλο δημιουργό, ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει δύο κείμενά του.
Το πρώτο, «Χαίρε, Τέο Οττο», γράφτηκε τον Μάη του 1948, ως πρόλογος στο βιβλίο του Teo Otto «Ποτέ ξανά. Ημερολόγιο σε εικόνες. Με έναν πρόλογο του Μπέρτολτ Μπρεχτ». Ο Teo Otto (1904 – 1968) ήταν Ελβετός σκηνογράφος, με τον οποίο είχε συνεργαστεί ο Μπρεχτ. Από το 1926 μέχρι την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία ζούσε στη Γερμανία, ενώ στη συνέχεια πήγε στην Ελβετία.
Το δεύτερο, με τίτλο «Ποιους αφορά ο κομμουνισμός;», ο Μπρεχτ το έγραψε το 1932, απαντώντας στην κριτική που του γινόταν για το θεατρικό του έργο «Η Μάνα».
Χαίρε, Τέο Οττο!
Κατά ενδιαφέροντα τρόπο, δεν είναι μόνο επικίνδυνο αλλά και δύσκολο να παρουσιάσεις τον πόλεμο όπως πραγματικά είναι. Κι όμως, δεν επαρκεί σε καμία περίπτωση να αποτυπώσεις και να σχεδιάσεις τι βλέπει κάποιος από αυτόν. Επιπλέον, δεν μπορούν πολλοί να δουν τις φρικαλεότητές του χωρίς να θεωρήσουν και αυτόν τον ίδιο ως κάτι φρικαλέο. Βλέπουν τον ηρωισμό του, τη συντροφικότητά του, την εφευρετικότητά του και τη χαρά του. Οσον αφορά τα υπόλοιπα, τους αρκεί να πιστεύουν μόνο αυτούς που τον διαφημίζουν, ότι είναι δηλαδή αναγκαίος – ακόμα και ο χειρουργός χύνει αίμα. Και δεν είναι στ’ αλήθεια αναγκαίος, αν αποτελεί – σε ελεύθερη απόδοση του στρατηγού Κλαούζεβιτς – απλώς έναν άλλο τρόπο με τον οποίο συνεχίζονται οι δουλειές, με άλλα μέσα; Εξαρτάται λοιπόν από το τι σκέφτεται κανείς με την έννοια δουλειές…
Ο σχεδιαστής αυτών των φύλλων είχε από την αρχή περισσότερες πιθανότητες από πολλούς άλλους σχεδιαστές να δει σωστά τον πόλεμο. Είχε ένα πλεονέκτημα έναντι των υπόλοιπων: Κατάγεται από την εργατική τάξη, και αυτό δεν το έχει λησμονήσει. Από αυτήν την τάξη χωρίς την οποία – όπως άλλωστε δεν είναι καθόλου γνωστό – δεν θα υπήρχαν καν δουλειές, και η οποία ήταν συνηθισμένη να πληρώνει τους πολέμους, τόσο τους νικηφόρους όσο και τους χαμένους. Εδώ κατά βάθος υπάρχει ακόμα και στην ειρήνη μια πολεμική πλευρά. Στο εσωτερικό της σφαίρας της παραγωγής, και μάλιστα σε ολόκληρη τη σφαίρα της παραγωγής, κυριαρχεί η βία, είτε η ανοιχτή βία του ποταμού που γκρεμίζει τα φράγματα είτε η λανθάνουσα βία των φραγμάτων που συγκρατούν τον ποταμό. Το ζήτημα δεν είναι μόνο αν κατασκευάζονται κανόνια ή άροτρα – άλλωστε στους πολέμους για την τιμή του ψωμιού τα κανόνια είναι τα άροτρα. Οι επιχειρηματίες αρπάζουν από τους εργάτες την εργατική δύναμη, οι εργάτες από τους επιχειρηματίες τους μισθούς και στην αέναη και αμείλικτη πάλη των τάξεων για τα μέσα παραγωγής, οι καιροί της σχετικής ειρήνης είναι μόνο οι καιροί της δημιουργίας. Από εδώ, από τα κάτω, γίνεται φανερό ότι το «πολεμοχαρές πνεύμα» που απελευθερώνουν οι πόλεμοι, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούσαν ποτέ να κυριαρχούνται από κάποιο πιο ειρηνικό πνεύμα, είναι το πνεύμα των επιχειρήσεων. Δεν ισχύει ότι κάποιο καταστροφικό, πολεμοχαρές στοιχείο (το οποίο όμως μπορεί ενδεχόμενα να εξουδετερωθεί) διακόπτει ξανά και ξανά την ειρηνική παραγωγή, αλλά η ίδια η παραγωγή βασίζεται στην αρχή της καταστροφής και του πολέμου.
Ολόκληρη τη ζωή μας παλεύουμε για την ύπαρξή μας – ο ένας ενάντια στον άλλον. Οι γονείς παλεύουν για τα παιδιά, τα παιδιά για την κληρονομιά. Ο μικρός έμπορος παλεύει με τους άλλους μικρούς, καθώς και με τους μεγάλους εμπόρους για το μαγαζί του. Ο εργάτης παλεύει για μια θέση εργασίας με τους επιχειρηματίες και με τους άλλους εργάτες. Ο αγρότης παλεύει με τον άνθρωπο της πόλης. Οι μαθητές παλεύουν με τους δασκάλους. Το κοινό παλεύει με τις αρχές. Οι βιομηχανίες παλεύουν με τις τράπεζες, οι επιχειρηματικοί όμιλοι παλεύουν με τους επιχειρηματικούς ομίλους. Και πάει λέγοντας. Πώς γίνεται στο τέλος να μην παλεύουν οι λαοί με τους λαούς;
Οσο μπορούμε να ζούμε μόνο στηριζόμενοι στο δικό μας όφελος, όσο ισχύει το «εσύ ή εγώ» και όχι το «εσύ κι εγώ», όσο δεν πρόκειται για την πρόοδο αλλά για το προβάδισμα – τόσο θα υπάρχει ο πόλεμος. Οσο θα υπάρχει καπιταλισμός, θα υπάρχει και ο πόλεμος.
Πόση αθλιότητα έχουν ήδη φωτίσει τα φώτα των μεγαλουπόλεών μας πριν κλείσουν! Πολύ πριν η Ιατρική γίνει συνεργός του φόνου, είχε βγει στην αγορά και προσέφερε τις υπηρεσίες της σε αυτούς που προσέφεραν τα περισσότερα. Πολύ πριν η Φυσική αποσιωπήσει τις γνώσεις της για το άτομο (όπως άλλοτε ο Πατέρας της Φυσικής, ο Γαλιλαίος, είχε αποσιωπήσει τις γνώσεις του για την περιστροφή της Γης), η τεχνική είχε ήδη αποδεχτεί το μεγάλο φίμωτρο. Το χρηματιστήριο σιτηρών του Σικάγο γνωρίζει αποκλεισμούς ολόκληρων ηπείρων σε περιόδους της «πιο βαθιάς ειρήνης» και, όταν τα τραστ ρίχνονταν στη μάχη εναντίον του ολοκληρωτισμού, ήξεραν καλά τι ήταν αυτός. Πολλή καταστροφή έχει ήδη συντελεστεί, όταν τα τανκς περνούν τα σύνορα που δεν μπορούν να περάσουν τα εμπορεύματα. Ο αγώνας για την ειρήνη είναι αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό.
Χαίρε, Teo Otto! Τα γραφικά ντοκουμέντα που έχεις ετοιμάσει για τον πόλεμο ανήκουν σε εκείνες τις ταυτότητες με τις οποίες ο γερμανικός λαός πρέπει σήμερα να προσπαθήσει να αυτοπροσδιοριστεί.
Ποιους αφορά ο κομμουνισμός;
| Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ με την Ελένε Βάιγκελ και άλλους συντελεστές του «Μπερλίνερ Ανσάμπλ» |
Πολλοί, σχεδόν όλοι οι αστοί κριτικοί της «Μάνας», μας είπαν ότι αυτή η παράσταση είναι μια υπόθεση που αφορά τους κομμουνιστές και μόνο. Μίλησαν γι’ αυτήν όπως θα μιλούσαν περίπου για ένα θέμα που αφορά τους κουνελοτρόφους ή τους παίκτες σκακιού, δηλαδή σαν κάτι που αφορά πολύ λίγους ανθρώπους και που προπαντός δεν μπορεί να κριθεί από ανθρώπους άσχετους με τα κουνέλια ή το σκάκι. Αν όμως δεν ενδιαφέρεται για τον κομμουνισμό όλος ο κόσμος, ο κομμουνισμός ενδιαφέρεται για όλο τον κόσμο. Ο κομμουνισμός δεν είναι ένας οποιοσδήποτε αγώνας ανάμεσα στους άλλους. Ξεκινάει ριζικά από την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και αντιπαρατάσσεται προς όλες τις τάσεις που παρά τις μεταξύ τους τυχόν διαφορές είναι βασικά υπέρ της διατήρησης της ατομικής ιδιοκτησίας (…) Εμείς δεν είμαστε μια μικρή μερίδα της ανθρωπότητας που αγωνίζεται για τα ατομικά της συμφέροντα. Είμαστε αυτή η μερίδα της που εκπροσωπεί τα συμφέροντα ολόκληρης (και όχι ενός μέρους) της ανθρωπότητας.
Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μας χαρακτηρίσει υποκειμενικούς επειδή αγωνιζόμαστε. Σήμερα όποιος κρατιέται μακριά από τον αγώνα, για να δώσει έτσι δείγματα αντικειμενικότητας, αυτός θα μπορούσε ύστερα από μεγαλύτερη προσοχή να πιαστεί επ’ αυτοφόρω σαν εκπρόσωπος μιας απελπιστικά υποκειμενικής άποψης για τα συμφέροντα μιας μικρής μερίδας της ανθρωπότητας. Και αν το ζήτημα εξεταστεί αντικειμενικά, προδίδει τα συμφέροντα ολόκληρης της ανθρωπότητας, γιατί με τη στάση του τάσσεται υπέρ της διατήρησης των καπιταλιστικών σχέσεων ιδιοκτησίας και παραγωγής. Ο φαινομενικά αντικειμενικός «αριστερός» αστός σκεπτικιστής είναι αυτός που δεν γνωρίζει ή δεν θέλει να αφήσει να γίνει παραδεκτό ότι συμμετέχει σ’ αυτήν τη μεγάλη μάχη, επειδή δεν ονομάζει μάχη τη διαρκή άσκηση βίας από ένα ολιγάριθμο στρώμα και δεν συνειδητοποιεί πια αυτήν τη βία, γιατί με τον καιρό την έχει συνηθίσει.
Είναι όμως αναγκαίο να αφαιρεθούν από τα χέρια αυτής της άρχουσας, διεφθαρμένης, βρώμικης υποκειμενικά και αντικειμενικά απάνθρωπης κλίκας όλα τα «αγαθά ιδανικής μορφής», άσχετα με το τι σκοπεύει να τα κάνει από εκεί και πέρα μια κοινωνία, που γνώρισε την εκμετάλλευση, που περιορίστηκε στην παραγωγή και αμύνθηκε κατά της διαφθοράς. Πρώτα πρώτα, αυτό το κοινωνικό στρώμα πρέπει να κηρυχθεί έκπτωτο κάθε απαίτησης για ανθρώπινη υπόληψη. Στη συνέχεια πρέπει να μην επιτραπεί πια η χρησιμοποίηση ορισμένων λέξεων, όπως «ελευθερία», «δικαιοσύνη», «ανθρωπιά», «μόρφωση», «παραγωγικότητα», «τόλμη», «εντιμότητα», προτού ξεκαθαριστεί η πραγματική σημασία τους, δηλαδή πριν καθαριστούν από τη βρωμιά που κόλλησε επάνω τους στη διάρκεια της λειτουργίας τους μέσα στην αστική κοινωνία.
Οι αντίπαλοί μας είναι οι αντίπαλοι της ανθρωπότητας. Δεν έχουν «δίκιο» από την άποψή τους: Η ίδια η άποψή τους αποτελεί το άδικο. Ισως η κοινωνική τους θέση τούς αναγκάζει να είναι όπως είναι, αλλά είναι ανάγκη να πάψουν να έχουν κοινωνική θέση. Είναι κατανοητό ότι υπερασπίζονται τον εαυτό τους, αλλά έτσι υπερασπίζονται τη ληστρική αρπαγή και τα προνόμια. Το να τους κατανοήσουμε δεν σημαίνει ότι μας επιτρέπεται να τους συγχωρήσουμε. Οποιος φέρεται στον άνθρωπο σαν λύκος δεν είναι άνθρωπος, αλλά λύκος. Σήμερα που η απελπισμένη άμυνα τεράστιων σε αριθμό μαζών παίρνει τη μορφή της τελικής μάχης για την κατάληψη της εξουσίας, «καλοσύνη» σημαίνει εξόντωση εκείνων που κάνουν ανέφικτη την πραγματική καλοσύνη.
- Ο Μπρεχτ έγραψε το θεατρικό έργο «Η Μάνα. Η ζωή της επαναστάτριας Πελαγίας Βλάσοβα από το Τβερ» το 1931 στο Βερολίνο, χρησιμοποιώντας ως βάση το μυθιστόρημα «Η Μάνα» του Μαξίμ Γκόρκι. Η ιστορία μιας απλής και αγράμματης μητέρας. Το 1906 συλλαμβάνουν τον γιο της, ο οποίος έχει αναλάβει ήδη επαναστατική δράση. Στην προσπάθειά της να τον απελευθερώσει η Πελαγία αποκτά σιγά – σιγά ταξική συνείδηση. Η Πελαγία Βλάσοβα είναι η φιγούρα εκείνη που αναπαριστά τον επαναστατικό τύπο ανθρώπου, που σταδιακά κατακτά τη γνώση και επενεργεί στην πραγματικότητα της ζωής της για να την αλλάξει. Σ’ αυτήν τη διαδικασία, από μάνα του γιου της, Πάβελ, γίνεται ένα συλλογικό σύμβολο, που έχει για παιδιά της όλα τα παιδιά, που τα αγαπά, τα υπερασπίζεται και τα προστατεύει…
Διαβάζοντας…
Από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή» κυκλοφορούν…
- Τα πρακτικά του Επιστημονικού Συνεδρίου που διοργάνωσε η ΚΕ του ΚΚΕ το 2013, με τίτλο «Μπέρτολτ Μπρεχτ. Για τους σεισμούς που μέλλονται να ‘ρθουν».
Η έκδοση φωτίζει το πλούσιο έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ μέσα από τρεις ενότητες: «Σε σκοτεινούς καιρούς και η Τέχνη χρειάζεται ν’ αποφασίσει», «Η σημαία της λογικής έχει χρώμα κόκκινο», «Η δική μας Τέχνη δεν αρκείται στην αναγνώριση της πραγματικότητας». Τις εισηγήσεις και τις παρεμβάσεις πραγματοποίησαν σημαντικοί εκπρόσωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών από τη χώρα μας και τη Γερμανία, πανεπιστημιακοί, θεατρικοί σκηνοθέτες, συνθέτες μουσικής, ηθοποιοί, εκπαιδευτικοί, αρκετοί με μακρόχρονη και συστηματική εμβάθυνση στο έργο του Μπρεχτ και σπουδαία λογοτεχνική, θεατρική και μουσική παραγωγή. Σπάνιο ντοκουμέντο της έκδοσης αποτελεί η περιεκτική και ιδιαίτερα διαφωτιστική – κινηματογραφημένη ειδικά για το Συνέδριο – συνέντευξη με τον συνεργάτη του Μπρεχτ, Μάνφρεντ Βέκφερτ, καλλιτεχνικό διευθυντή του «Μπερλίνερ Ανσάμπλ» και πρόεδρο της Ακαδημίας Τεχνών στην πρώην Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία, που περιλαμβάνεται σε QR Code. Περιλαμβάνονται ακόμα χρονολόγιο – σύντομο βιογραφικό του Μπρεχτ, εργογραφικό σημείωμα και ο κύκλος πολιτιστικών εκδηλώσεων που είχε πραγματοποιήσει το Τμήμα Πολιτισμού της ΚΕ του ΚΚΕ προϋπαντώντας το Συνέδριο.
Οπως είχε επισημανθεί και στην εκδήλωση παρουσίασης των πρακτικών: «Η έκδοση δεν αποτελεί μια ακαδημαϊκή προσέγγιση για λιγοστούς μυημένους. Ο ρόλος της είναι αυτός του οργανωτή, του προπαγανδιστή και του παραστάτη στον επαναστάτη δημιουργό. Ετσι απευθύνεται στον καθέναν, προπαντός όμως απευθύνεται στους “κάτω”, στην εργατική τάξη και στα άλλα καταπιεσμένα στρώματα, γιατί σ’ αυτούς το έργο του Μπρεχτ είναι κάτι περισσότερο από χρήσιμο. Είναι πολύτιμο».
- «Για τον ρεαλισμό», Μπ. Μπρεχτ.
Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ μάς άφησε και ένα πλήθος από θεωρητικά δοκίμια και σημειώσεις. Η συλλογή αυτή περιέχει κείμενα όπου σε διάφορες εποχές και με διαφορετικές ευκαιρίες ο Μπρεχτ διατυπώνει τις απόψεις του για τον ρεαλισμό: «Σ’ αυτήν την εποχή των αποφάσεων πρέπει ακόμη και η Τέχνη να αποφασίσει. Μπορεί να γίνει όργανο των λίγων, εκείνων που καθορίζουν τη μοίρα των πολλών και απαιτούν μια πίστη, που πάνω απ’ όλα πρέπει να ‘ναι τυφλή, και μπορεί ακόμη να πάει με το μέρος των πολλών, εναποθέτοντας τη μοίρα τους στα ίδια τους τα χέρια. Μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους σε παραλήρημα, σε αυταπάτη και σε φαντασιώσεις, όπως και μπορεί να τους οδηγήσει στην πραγματικότητα. Μπορεί να μεγαλώσει την άγνοια, όπως μπορεί να μεγαλώσει τη γνώση. Μπορεί να απευθυνθεί στις εξουσίες εκείνες που αποδεικνύουν τη δύναμή τους καταστρέφοντας, και σε εκείνες που αποδεικνύουν τη δύναμή τους βοηθώντας».
- «Ποιήματα», Μπ. Μπρεχτ.
Τα ποιήματα του Μπρεχτ, ίσως με τον πιο άμεσο τρόπο από τα θεατρικά και τις σύντομες ιστορίες του, αντανακλούν καλλιτεχνικά τις διεργασίες στη συνείδηση και στάση ζωής που εξελικτικά διαμόρφωσε ο ποιητής και δραματουργός. Οπως συνόψισε προς το τέλος της ζωής του (ομιλία στην τελετή απονομής του Βραβείου Στάλιν, Μόσχα 1955) ο Μπρεχτ: «Το πιο σημαντικό μάθημα που έμαθα ήταν πως το μέλλον της ανθρωπότητας μπορεί να ιδωθεί μόνο “από τα κάτω”, από τη σκοπιά των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων. Μόνο όποιος αγωνίζεται μαζί τους αγωνίζεται για την ανθρωπότητα». Η παρουσίαση της ποιητικής πορείας προσέγγισης, συμμετοχής και προσφοράς του Μπρεχτ στο γερμανικό και διεθνές εργατικό κίνημα ήταν και η κεντρική ιδέα που οδήγησε σε αυτήν την έκδοση.
Πηγή : Ριζοσπάστης 1 – 2 / 8 – 2026
ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ
Το κράτος παίρνει τα μέτρα του ενάντια στον λαό. Να πάρει και ο λαός τα δικά του!
Μοναδική «παραφωνία» οι παρεμβάσεις των βουλευτών του ΚΚΕ, που αποκάλυψαν τις πραγματικές στοχεύσεις της κυβέρνησης
Ολοκληρώθηκε χτες το βράδυ η τριήμερη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής για τη συνταγματική αναθεώρηση, με ονομαστική ψηφοφορία επί των αναθεωρητέων άρθρων, κατά την οποία κανένα δεν συγκέντρωσε περισσότερες από τις ψ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Βαρέλι δίχως πάτο η πολεμική εμπλοκή για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και οι κίνδυνοι για τον λαό
Επιχαίρουν για τις «επιτυχίες» της συστοιχίας Patriot την ώρα που σέρνουν τον λαό πιο βαθιά στη δίνη της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης, από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τον Περσικό Κόλπο
| Απόσπασμα της ανανεωμένης συμφωνίας του 2024 με τη Σαουδική Αραβία, όπου προβλέπονται όροι ακόμα και για τη διαχείριση σορών στρατιωτικών |
Βαρέλι δίχως πάτο είναι η εμπλοκή της ντόπιας αστικής τάξης στους πολέμους του κεφαλαίου σε όλο το μέτωπο από τη Μαύρη Θάλασσα έως τον Ινδο-Ειρηνικό.
Συγκεκριμένα, το Σάββατο η Πυροβολαρχία Κατευθυνόμενων Βλημάτων Patriot της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ) κατέρριψε αρχικά δύο βαλλιστικούς πυραύλους και αργότερα δύο Μη Επανδρωμένα Αεροχήματα (UAV) που στόχο είχαν τις εγκαταστάσεις διυλιστηρίων στην περιοχή Γιανμπού. Ολα τα εισερχόμενα προέρχονταν από την Υεμένη και το τμήμα που ελέγχουν οι Χούθι.
Θυμίζουμε ότι η πυροβολαρχία είχε αναλάβει δράση και στις 19 Μάρτη, όταν κατέρριψε δύο ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους. Επίσης ότι έχει εγκατασταθεί στη Σαουδική Αραβία από το 2021, ενώ με κοινή τους «πυξίδα» ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν μαζί με τη ΝΔ το 2024 την επέκταση της εκεί παραμονής της πυροβολαρχίας, σε συμφωνία με το καθεστώς του Ριάντ.
Σε συνέχεια αυτής της σύμπνοιας, ο υπουργός Αμυνας της Σαουδικής Αραβίας, πρίγκιπας Χαλίντ Μπιν Σαλμάν, εξέφρασε στον Ελληνα ομόλογό του, Ν. Δένδια, σε τηλεφωνική τους επικοινωνία, τις «ευχαριστίες» του για τη δράση της ΕΛΔΥΣΑ στην Σαουδική Αραβία.
Σε ό,τι αφορά την ευρύτερη περιοχή, η ντόπια αστική τάξη συμμετέχει και στη ναυτική επιχείρηση της ΕΕ «EUNAVFOR Aspides», εξ ου και στέλνει απανωτά φρεγάτες (στην παρούσα φάση την «Ψαρά») στην Ερυθρά Θάλασσα και στον Κόλπο του Αντεν, την ώρα που η περιοχή «βράζει».
| Ο Κυρ. Μητσοτάκης με τον καγκελάριο της Αυστρίας |
Διόλου τυχαία, την προηγούμενη βδομάδα το αρχηγείο της «Aspides» – εδράζεται στο Ελληνικό Στρατηγείο Επιχειρήσεων της ΕΕ (ΕΣΕΕΕ/EU – OHQ) στη Λάρισα – αναβάθμισε το επίπεδο απειλής στη νότια Ερυθρά Θάλασσα και τα Στενά Μπαμπ Ελ Μαντέμπ (μεταξύ Υεμένης στην Αραβική Χερσόνησο και Τζιμπουτί – Ερυθραίας στο Κέρας της Αφρικής – συνδέουν την Ερυθρά με τον Κόλπο του Αντεν και τον Ινδικό Ωκεανό) από μέτριο σε υψηλό, «αντανακλώντας τον αυξημένο κίνδυνο για την εμπορική ναυτιλία που συνδέεται με τη σύγκρουση στην Ερυθρά Θάλασσα», όπως οι ίδιοι επισημαίνουν σε σχετική ανακοίνωση του αρχηγείου (βλ. και σχετικό ρεπορτάζ για τους ναυτεργάτες στη σελ. 7).
Βλέπουν «αναβάθμιση» και …σοβαρότητα!
Και ενώ οι φλόγες του πολέμου ζώνουν το προσωπικό της πυροβολαρχίας και το πλήρωμα της φρεγάτας, καθιστώντας ταυτόχρονα τη χώρα στόχο αντιποίνων, στην κυβέρνηση «σφυρίζουν αδιάφορα».
Χαρακτηριστικά, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης στη χθεσινή τακτική ενημέρωση των δημοσιογράφων ισχυρίστηκε ότι «οι απολύτως επιτυχείς καταρρίψεις βαλλιστικών πυραύλων και drones με στόχο το σημαντικότατης στρατηγικής σημασίας διυλιστήριο της Σαουδικής Αραβίας στην περιοχή είναι καθαρά αμυντική ενέργεια (…) έναντι επιθέσεων στις εν λόγω ενεργειακές εγκαταστάσεις παγκόσμιας σημασίας. Συνεπώς, δεν υφίσταται ουδεμία εμπλοκή στη σύρραξη στην ευρύτερη περιοχή, πέραν της προστασίας από αέρος των παραπάνω στρατηγικών εγκαταστάσεων»!
Προέταξε επίσης τον …σεβασμό στα κομπρεμί της ντόπιας αστικής τάξης, ό,τι κινδύνους κι αν εγκυμονούν αυτά για τον λαό. Θύμισε συγκεκριμένα ότι «η Ελλάδα έχει συνάψει Συμφωνία Στρατηγικής Συμφωνίας με τη Σαουδική Αραβία και η ελληνική δύναμη βρίσκεται εκεί από το 2021 (…) Και η χώρα μας, όπως και κάθε σοβαρό κράτος, οφείλει να τηρεί τις συμφωνίες της και να σέβεται και να τιμά τις συμμαχίες της».
Επίσης ότι αυτό συνιστά «μια στρατηγική κίνηση με ένα βαθύ αποτύπωμα», αφού η εγχώρια πλουτοκρατία «διευρύνει όσο ποτέ τόσο το αμυντικό όσο και το διπλωματικό της αποτύπωμα πέρα από τα στενά γεωγραφικά της όρια. Και όλες αυτές οι επιτυχείς επιχειρήσεις στέλνουν ένα πολύ ηχηρό μήνυμα», προφανώς για τον ρόλο ευρωατλαντικού χωροφύλακα που θέλει να παίξει στην ευρύτερη περιοχή, διεκδικώντας γεωστρατηγική αναβάθμιση και μερτικά από την καπιταλιστική λεία.
Την ίδια ώρα εξάλλου που με τέτοιες ενέργειες άμεσης εμπλοκής στον πόλεμο με Ιράν και Χούθι, αναπτύξεις δυνάμεων στο «στόμα του λύκου» και υποστήριξη των Αμερικανών και Ισραηλινών από τη Σούδα και αλλού ρίχνουν κι άλλο λάδι στη φωτιά που κατακαίει την περιοχή, πουλάνε και «τρέλα» για τις αιτίες της ακρίβειας.
Ενδεικτικά, ο Κυρ. Μητσοτάκης στην κυριακάτικη ανάρτησή του μίλησε για τάχα «εξωγενείς αναταράξεις» που απειλούν την «καθημερινότητά μας», προσθέτοντας ότι δήθεν «η χώρα μας δεν μπορεί να επηρεάσει όσα συμβαίνουν εκτός των συνόρων της». Για να χρυσώσει δε το χάπι στον λαό, πλάσαρε πάλι την κοροϊδία περί «μείωσης» κατά 10 λεπτά στην τιμή της βενζίνης, κατά 5 λεπτά στην τιμή του diesel και άλλα τέτοια, όταν τα λαϊκά νοικοκυριά έχουν γονατίσει από τις ανατιμήσεις ώστε να μην πληγεί στο ελάχιστο η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.
Στάχτη και πούλβερη
Στο ίδιο μοτίβο, επισκεπτόμενος χθες στο Σάλτσμπουργκ τον καγκελάριο της Αυστρίας ο Μητσοτάκης πανηγύρισε για το γεγονός ότι «η Ελλάδα έχει κάνει σημαντικά βήματα ώστε από εισαγωγέας φυσικού αερίου να γίνει μια χώρα που βρίσκεται στο επίκεντρο διαδρόμων που προμηθεύουν με φυσικό αέριο όλη τη Νοτιοανατολική Ευρώπη». Την ώρα μάλιστα που όλοι αυτοί οι διάδρομοι έχουν πάρει κυριολεκτικά φωτιά από τους αδυσώπητους ανταγωνισμούς και τους πολέμους του κεφαλαίου, επέμεινε ότι «η ενεργειακή ασφάλεια είναι και γεωπολιτική ασφάλεια».
Τα λέει αυτά δίχως να ντρέπεται, όταν οι ίδιοι ακριβώς αναζητούν «εναλλακτικές» για τα πολυδιαφημισμένα τους σχέδια, που στο μεταξύ μετατρέπονται σε στάχτη και πούλβερη.
Π.χ. την Κυριακή άρθρο της «Καθημερινής», αντανακλώντας προβληματισμούς και ανταγωνισμούς αστικών επιτελείων, έγραφε ότι «σχέδια επί χάρτου που αφορούν την ενέργεια, τα κέντρα logistics και μεταφοράς δεδομένων (data) και ευρύτερες δικτυώσεις που θα συνδέσουν τη Μέση Ανατολή με την Ευρώπη εύλογα θα αναθεωρηθούν. Ηδη προωθούνται ιδέες για την παράκαμψη του Ορμούζ μέσω Ιράκ και Συρίας, με την Τουρκία και τις εταιρείες της να επιθυμούν ουσιαστικό ρόλο».
«Η Ελλάδα», συμπληρώνει το άρθρο, αντανακλώντας και τον φόβο των ντόπιων μονοπωλίων μήπως μείνουν εκτός μοιρασιάς, «δεν πρέπει μονοσήμαντα να επιμείνει στον IMEC, δεδομένου ότι η υλοποίησή του έχει καταστεί πιο σύνθετη (σ.σ. έχει πάρει “φωτιά” σε όλο το μήκος του, από τον Ινδο-Ειρηνικό έως την Ανατολική Μεσόγειο), αλλά να προωθήσει ρεαλιστικά projects με τη συμμετοχή της». Οπου «συμμετοχή», μεταξύ άλλων και η ταχύτερη στροφή στην πολεμική προπαρασκευή.
Ο ίδιος ο Μητσοτάκης υπογράμμισε χθες από την Αυστρία ότι «η Ευρώπη οφείλει να αναλάβει ένα μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τις δικές της αμυντικές υποχρεώσεις: Να επενδύσει περισσότερο στις συλλογικές της δυνατότητες, να ενισχύσει την ευρωπαϊκή της άμυνα, να φροντίσει την ίδια στιγμή για την επιχειρησιακή της ετοιμότητα» και άλλα τέτοια.
Καθόλου τυχαία, υπερασπιζόμενος την ελληνική στρατιωτική παρουσία και δράση στα Στενά του Ορμούζ είπε ότι «είναι πάγια αρχή της Ελλάδος να είναι παρούσα και να υπερασπίζεται το δικαίωμα στην ελεύθερη ναυσιπλοΐα».
ΕΕΔΥΕ
Η κυβέρνηση και τα κόμματα – συνεργοί στον πόλεμο αναλαμβάνουν τεράστιες ευθύνες
Η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ) καταγγέλλει τη νέα επικίνδυνη κλιμάκωση της εμπλοκής της χώρας μας στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, μετά και την ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ ότι η ελληνική πυροβολαρχία Patriot που έχει αναπτυχθεί στη Σαουδική Αραβία συμμετείχε στην αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων και drones των Χούθι, με αποστολή την προστασία στρατηγικών εγκαταστάσεων του σαουδαραβικού καθεστώτος.
Μεταξύ άλλων σημειώνει: «Η ελληνική κυβέρνηση αναλαμβάνει τεράστιες ευθύνες, καθώς εκθέτει τη χώρα και τον λαό μας σε ανυπολόγιστους κινδύνους, μετατρέποντας την Ελλάδα σε κρίκο της πολεμικής αλυσίδας των ευρωατλαντικών σχεδιασμών. Ταυτόχρονα, θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή των στελεχών των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων που υπηρετούν εκτός συνόρων, για σκοπούς που δεν έχουν καμία σχέση με την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας.
Ιδιαίτερες ευθύνες έχουν όλα τα ευρωατλαντικά κόμματα που συναίνεσαν ή υπερψήφισαν την αποστολή της πυροβολαρχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία, νομιμοποιώντας την ολοένα βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Την ίδια στιγμή που ο ελληνικός λαός καλείται να πληρώνει όλο και ακριβότερα το κόστος ζωής, δισεκατομμύρια ευρώ κατευθύνονται σε εξοπλιστικά προγράμματα που υπηρετούν τις ανάγκες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και όχι την άμυνα της χώρας. Η στρατιωτική συνεργασία με αντιδραστικά καθεστώτα, όπως αυτό της Σαουδικής Αραβίας, αποδεικνύει ότι κριτήριο της κυβερνητικής πολιτικής δεν είναι η ειρήνη και η ασφάλεια των λαών, αλλά η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των επιχειρηματικών ομίλων».
Η ΕΕΔΥΕ καλεί τον ελληνικό λαό, τη νεολαία, τους εργαζόμενους και τους μαζικούς φορείς να δυναμώσουν τον αγώνα ενάντια στην πολεμική εμπλοκή της χώρας.
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
«Κινηματογράφος και λογοκρισία: Ρήξη ή ενσωμάτωση»
Με επιτυχία η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των θερινών προβολών της Κινηματογραφικής Λέσχης Νέας Ιωνίας «Μπλόκο»
Με μεγάλη συμμετοχή κόσμου πραγματοποιήθηκε το Σάββατο η εκδήλωση που διοργάνωσε η Κινηματογραφική Λέσχη Νέας Ιωνίας «Μπλόκο», στο προαύλιο του 4ου Δημοτικού Σχολείου, με θέμα «Κινηματογράφος και λογοκρισία: Ρήξη ή ενσωμάτωση». Η εκδήλωση συνδυάστηκε με την προβολή της εξαιρετικής ταινίας «Τράμπο», που είχε ως θέμα τη λογοκρισία στα χρόνια του μακαρθισμού στις ΗΠΑ.
Στην εκδήλωση μίλησαν ο Κώστας Σταματόπουλος, πρόεδρος της Ενωσης Σκηνοθετών Δημιουργών, ο Σήφης Στάμου, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στον Οπτικοακουστικό Τομέα «Η Κλακέτα», και ο Ιάκωβος Γωγάκης, κριτικός κινηματογράφου.
Πρώτος πήρε τον λόγο ο Ι. Γωγάκης, ο οποίος τόνισε ότι από την προβολή της ταινίας «Τράμπο» οι θεατές αξίζει να κρατήσουν όχι μόνο ποια ιστορία αφηγείται η ταινία, αλλά και ποια αθέατη ιστορία έχει προηγηθεί ώστε μια ταινία να δημιουργηθεί και να φτάσει τελικά μπροστά μας. Υπενθύμισε ότι στην Ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου πολλοί δημιουργοί διώχθηκαν, αποκλείστηκαν ή αναγκάστηκαν να εργαστούν στην εξορία, όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν και ο Ζιλ Ντασέν, με τον Τράμπο να αποτελεί ίσως τον ιδανικό «ξεναγό» στην αθέατη αυτή πλευρά του κινηματογράφου.
Υπογράμμισε ότι στην εποχή του Τράμπο υπήρχε μια κανονική, αναγνωρίσιμη μαύρη λίστα, ενώ σήμερα υπάρχουν περισσότερο αόρατες διαδρομές, όπως σενάρια που δεν περνούν, φάκελοι που δεν φτάνουν ποτέ στα κέντρα χρηματοδότησης και ιδέες που χαρακτηρίζονται υπερβολικές πριν ακόμα γίνουν ταινίες.
Στη συνέχεια πήρε τον λόγο ο Σ. Στάμου και τόνισε ότι «ζούμε σε μια εποχή που για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ο κίνδυνος γενικευμένης σύρραξης δεν είναι υποθετικός, είναι ορατός (…) Σε περίοδο πολεμικής προπαρασκευής ο Πολιτισμός δεν είναι μόνο αισθητική απόλαυση και θέαμα, είναι και ιδεολογικό μέτωπο, είναι το αποτύπωμα της κυριαρχίας».
Υπογράμμισε ότι κρατικές υπηρεσίες στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο διαμορφώνουν και λογοκρίνουν ταινίες, ακόμα και στη χώρα μας, φέρνοντας παραδείγματα κινηματογραφικών παραγωγών που γυρίστηκαν στη χώρα μας σε μια προσπάθεια να νομιμοποιηθούν στη συνείδηση του κόσμου οι αμερικανο-ισραηλινές επιχειρήσεις στο Ιράν κ.λπ.
Τελευταίος πήρε τον λόγο ο Κ. Σταματόπουλος, ο οποίος σημείωσε πως «ο μακαρθισμός δεν ήταν ατύχημα, ούτε παρέκκλιση, αλλά πολιτική, με συγκεκριμένους σχεδιαστές και συγκεκριμένους ωφελημένους».
«Με τον καιρό οι μορφές αλλάζουν: Εκεί που τότε χρειάστηκαν επιτροπή του Κογκρέσου, φυλακή και μαύρη λίστα, σήμερα αρκεί ένας κανονισμός χρηματοδότησης», είπε, προσθέτοντας ότι ο τίτλος της συζήτησης, «ρήξη ή ενσωμάτωση», δεν είναι ρητορικό δίλημμα αλλά το ερώτημα που έχει μπροστά του κάθε δημιουργός σε αυτήν τη χώρα, τη στιγμή μάλιστα που βρίσκεται σε διαβούλευση ένα νομοσχέδιο που ξαναγράφει από την αρχή το ποιος αποφασίζει ποια ταινία θα γίνει στην Ελλάδα.
Παρουσιάζοντας συγκεκριμένα στοιχεία από τις διώξεις στις ΗΠΑ αλλά και τη λογοκρισία ταινιών εδώ στην Ελλάδα, υπογράμμισε πως «η καταστολή έχει ένα κόστος: Παράγει μάρτυρες και δίνει κύρος στην Τέχνη που χτυπάει. Γι’ αυτό παράλληλα χτίζεται ο δεύτερος μηχανισμός, αυτός που ονομάστηκε “πολιτιστική διπλωματία”» , καθώς «από τη στιγμή που ελέγχεις ποιος χρηματοδοτείται, δεν χρειάζεται να απαγορεύσεις τίποτα».
Αναφέρθηκε στο νομοσχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση στην Ολομέλεια και με το οποίο ξαναγράφεται από την αρχή όλο το πλαίσιο χρηματοδότησης του ελληνικού κινηματογράφου, περιέχοντας διατάξεις που επιτρέπουν την ανάκληση ήδη εγκεκριμένης χρηματοδότησης «για λόγους προστασίας του δημόσιου συμφέροντος» και μάλιστα χωρίς να γεννάται δικαίωμα αποζημίωσης, κάτι που αποτελεί νέο θεσμοθετημένο εργαλείο εκφοβισμού.
«Η δική μας απάντηση στο δίλημμα της εκδήλωσης είναι πως η ρήξη είναι συλλογική οργάνωση», είπε, υπενθυμίζοντας ότι «ο Τράμπο, όταν του πήραν το όνομα, κράτησε τη δουλειά του και τους συναδέλφους του, δεν επέζησε μόνος».
Πηγή : Ριζοσπάστης 28 – 7 – 2027
ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΥΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ
Με κριτήρια «κόστους – οφέλους» για το κεφάλαιο η αντιπλημμυρική προστασία του λαού
Ντοκουμέντο που επιβεβαιώνει τις εγκληματικές ευθύνες κυβέρνησης – ΕΕ αποκάλυψε ο «Ριζοσπάστης». Αφορά τις μελέτες για την «οικονομική αποδοτικότητα» στην κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων
| Η προστασία των φτωχών δεν χωρά στη λογική «κόστους – οφέλους», που είναι στρατηγική κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ενωσης |
«Είναι οικονομικά αποδοτικότερο να προστατευθούν από την πλημμύρα εκείνοι με τα μεγαλύτερα περιουσιακά στοιχεία (δηλ. εύπορες οικογένειες ή πολύτιμα εργοστάσια) από το να προστατευθούν εκείνοι που είναι φτωχοί και με πενιχρά περιουσιακά στοιχεία».
Αυτή η κυνική, ανατριχιαστική διατύπωση, που δείχνει όλη την επικινδυνότητα και τη σαπίλα του βάρβαρου καπιταλισμού, περιέχεται στον «Οδηγό ανάλυσης κόστους – οφέλους» για τα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας, που συνέταξε κατά παραγγελία της ΕΕ το «Flood CBA» και αποκάλυψε την περασμένη Τρίτη ο «Ριζοσπάστης», αναδεικνύοντας τις εγκληματικές ευθύνες κυβέρνησης – ΕΕ για τις μεγάλες καταστροφές και τις απώλειες που έχει ο λαός από φωτιές, βροχές και σεισμούς.
Το «Flood CBA» είναι μία επίσημη «πλατφόρμα» που χρηματοδοτείται από την ΕΕ και μάλιστα από τη Γενική Διεύθυνση Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Πολιτικής Προστασίας της ΕΕ, προκειμένου να παρέχει στα κράτη «τεχνογνωσία» και εργαλεία στο σχεδιασμό της αντιπλημμυρικής προστασίας, ενσωματώνοντας και εξειδικεύοντας τις σχετικές ευρωπαϊκές Οδηγίες.
Το πρόγραμμα ξεκίνησε το 2012 και μετά την ολοκλήρωση μιας πρώτης φάσης εργασιών και μελετών, τα συμπεράσματα των οποίων παρουσιάστηκαν σε ειδική εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, ανανέωσε τη θητεία του, που διαρκεί μέχρι σήμερα. Αναπτύσσει μάλιστα δράση στα κράτη – μέλη, με συμμετοχή σε σεμινάρια που οργανώνουν Περιφέρειες σχετικά με την αντιπλημμυρική προστασία.
| Το αποκαλυπτικό πρωτοσέλιδο του «Ριζοσπάστη» |
Η ΕΕ αναφέρει ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα έρχεται να καλύψει ένα κενό στις μελέτες «κόστους – οφέλους» για έργα που σχετίζονται με την πολιτική προστασία και τα έργα υποδομής. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει «Δημιουργία Βάσης Δεδομένων για μελέτες κόστους – οφέλους στο σχεδιασμό έργων προστασίας από τις πλημμύρες» και υλοποιείται παράλληλα σε έξι κράτη – μέλη της ΕΕ.
Η λογική που αναπαράγει και προωθεί η ΕΕ μέσω και της συγκεκριμένης «πλατφόρμας», είναι αυτή του «κόστους – οφέλους» για το κεφάλαιο, η οποία εντάσσεται στη «Στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ενωσης» και διατρέχει οριζόντια την πολιτική των κυβερνήσεων σε όλα τα κράτη – μέλη: Είτε μιλάμε για το σχεδιασμό του συστήματος Υγείας, είτε αναφερόμαστε στην πρόληψη των επαγγελματικών ασθενειών και των εργατικών «ατυχημάτων», είτε στον αντιπλημμυρικό σχεδιασμό και γενικότερα σε υποδομές που αφορούν τις λαϊκές ανάγκες, όπως θα δούμε παρακάτω.
Μοναδικό κριτήριο η «οικονομική αποδοτικότητα»!
Μια ματιά στις βασικές κατευθύνσεις του προγράμματος αποκαλύπτει τους πραγματικούς στόχους και το αντιλαϊκό του περιεχόμενο. Σημειώνεται ανάμεσα σε άλλα:
«Οι Οδηγίες αυτές (σ.σ. εννοεί τις κατευθύνσεις του προγράμματος) προορίζονται να αποτελέσουν έναν ανεξάρτητο οδηγό για το πώς πρέπει να γίνεται η αξιολόγηση των οφελών στη διαχείριση κινδύνων πλημμυρών (FRM). Συνδυαζόμενα τα οφέλη με τα κόστη των διαφόρων σχεδίων διαχείρισης κινδύνων, ο χρήστης (σ.σ. το κράτος) μπορεί να συγκρίνει το κόστος με το όφελος, να αξιολογήσει μία επένδυση και να οδηγηθεί σε μία απόφαση.
Η σύγκριση αυτή θα επιτρέπει στους χρήστες να αναγνωρίσουν εκείνα τα προγράμματα και σχέδια διαχείρισης κινδύνων τα οποία μεγιστοποιούν το οικονομικό όφελος για τη χώρα τους και επομένως αντιπροσωπεύουν την “πλέον συμφέρουσα λύση” με το να είναι οικονομικά αποτελεσματικά.
(…) Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε το ότι η ανάλυση κόστους – οφέλους των μέτρων μείωσης κινδύνου πλημμυρών αφορά το μέλλον. Και είναι ευρέως γνωστό ότι η πρόβλεψη για το μέλλον είναι δύσκολη, ακόμη και με την εξελιγμένη επιστημονική ανάλυση.
Ο λόγος που ενδιαφερόμαστε για το μέλλον είναι ότι οποιαδήποτε ανάλυση κόστους – οφέλους επιδιώκει να εκτιμήσει την πιθανή μελλοντική κατεύθυνση των ζημιών πλημμυρών, και να χρησιμοποιηθεί αυτό ως βάση για να προβλέπει το κατά πόσο αξίζει να μειωθούν ή να αποτραπούν εκείνες οι ζημιές ή αυτές.
(…) Το μόνο κριτήριο είναι η οικονομική αποδοτικότητα. Πρέπει επίσης να έχουμε υπόψη ότι η ανάλυση κόστους – οφέλους χρησιμοποιεί την οικονομική αποδοτικότητα ως το μόνο κριτήριο για την καθοδήγηση της λήψης αποφάσεων. Η οικονομική αποδοτικότητα μετράται ως το ισοζύγιο εκροών – εισροών, και μόνο όταν αυτή είναι στο μέγιστο απαντάται οικονομική απόδοση».
Αυτό που λέει η μελέτη, είναι ότι πριν από την κατασκευή οποιουδήποτε έργου ή τη σύνταξη οποιουδήποτε σχεδίου αντιπλημμυρικής προστασίας, το κράτος θα πρέπει να εξετάζει με συγκεκριμένα κριτήρια τη σχέση «κόστους – οφέλους» που έχει το συγκεκριμένο έργο ή σχέδιο για το κεφάλαιο και ανάλογα να αποφασίζει. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, η πλατφόρμα αναλαμβάνει να καταρτίσει και να ιεραρχήσει μια σειρά κριτήρια, με τα οποία το κράτος θα μπορεί να εξετάζει κάθε φορά αν το συμφέρει οικονομικά να σώσει περιουσίες και ζωές (και ποιες) από το να διαχειριστεί το κόστος των συνεπειών από μια πιθανή καταστροφή.
Αυτό πλήρωσαν οι νεκροί και οι πλημμυροπαθείς της Μάνδρας, και επειδή αυτή η λογική διαπερνά κάθε «κύτταρο» της αντιλαϊκής τους πολιτικής, αυτό πλήρωσαν και οι νεκροί από την πυρκαγιά στην Ανατ. Αττική.
Κυνισμός και ωμότητα πέρα από κάθε όριο
Με δεδομένες αυτές τις κατευθύνσεις, και με δεδομένο ότι το πρόγραμμα απευθύνεται σε κυβερνήσεις «εκπαιδευμένες» να καρατομούν δικαιώματα και να συνθλίβουν λαϊκές ανάγκες, δεν προκαλούν εντύπωση οι διατυπώσεις που χρησιμοποιεί η μελέτη, προκειμένου να υποστηρίξει τα συμπεράσματά της και να δώσει τις σχετικές κατευθύνσεις στα κράτη – μέλη.
Οπως ήδη διαβάσαμε, η μελέτη συστήνει ως «οικονομικά αποδοτικότερο» να προστατευθούν από την πλημμύρα εκείνοι με τα μεγαλύτερα περιουσιακά στοιχεία, από εκείνους που είναι φτωχοί και με πενιχρά περιουσιακά στοιχεία.
Αυτό που εννοούν είναι ότι στοιχίζει πιο φτηνά στο αστικό κράτος και στις διάφορες ασφαλιστικές εταιρείες να αποζημιώσουν τα φτωχόσπιτα, απ’ ό,τι τις βίλες και τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους.
Αρα, είναι προτιμότερο για το αστικό κράτος να κάνει έργα που θα προστατεύουν τις «εύπορες» οικιστικές περιοχές ή μεγάλες επιχειρήσεις, και αντίστροφα να αφήνει στο έλεος των καιρικών φαινομένων και των καταστροφών τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές, όπου κατοικούν κατά κανόνα εργαζόμενοι και φτωχά λαϊκά στρώματα και άρα το κόστος για τις αποζημιώσεις είναι κατά πολύ μικρότερο από το κόστος για την κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων σε αυτές τις περιοχές.
Τι είναι «δίκαιο» και τι «άδικο»;
Το ίδιο το κείμενο αναγνωρίζει ότι μια τέτοια αντίληψη στην κατασκευή αντιπλημμυρικών έργων «μπορεί να οδηγήσει σε αποφάσεις που δεν φαίνονται “δίκαιες”, αλλά η δικαιοσύνη δεν είναι μέρος της ανάλυσης κόστους – οφέλους». Είναι φανερή η ανησυχία τους για το ότι θα διαχειριστούν τη λαϊκή αγανάκτηση, τόσο για την έλλειψη μέσων πρόληψης όσο και για τις συνέπειες μιας καταστροφής, που προκαλείται εξαιτίας της εγκληματικής πολιτικής τους.
Τέτοιοι «προβληματισμοί» όμως, σε καμιά περίπτωση δεν βάζουν σε αμφισβήτηση το κριτήριο «κόστους – οφέλους» για το κεφάλαιο, που είναι κορωνίδα της πολιτικής της ΕΕ και των κυβερνήσεων στα κράτη – μέλη. Αντίθετα, η πλατφόρμα που χρηματοδοτεί η ΕΕ αναλαμβάνει να διαμορφώσει και επιχειρήματα, για να απεμπλακούν ευκολότερα οι κρατικοί προπαγανδιστές από τη συζήτηση περί «δίκαιου» και «άδικου» στον καπιταλισμό…
Ετσι, όπως γράφεται στη μελέτη της «Flood CBA», «μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτήν την πιθανή επίδραση “αδικίας”με δύο τρόπους: Χρησιμοποιώντας σταθμίσεις μέσα στην ανάλυση κόστους – οφέλους για να αυξηθούν τα φαινομενικά οφέλη για την προστασία των οικονομικά ασθενέστερων. Κατά συνέπεια, η ανάλυση κόστους – οφέλους αλλοιώνεται υπέρ ορισμένων εκβάσεων, όπως καθορίζονται πολιτικά. Επίσης, δεδομένου ότι οι περισσότερες αμυντικές δαπάνες πλημμυρών ανεβάζουν τη γενική φορολογία, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι η κοινή γνώμη πρέπει να αποφασίζει πώς ξοδεύονται τα δημόσια χρήματα».
Δηλαδή, μια «γραμμή άμυνας» απέναντι στα λαϊκά στρώματα είναι να νοθεύεται ελαφρά το κριτήριο της «οικονομικής αποδοτικότητας» με πολιτικά κριτήρια, που προκαλούν «φαινομενικά οφέλη» για το λαό και μια δεύτερη είναι να εκβιαστεί ο λαός να παραιτηθεί από κάθε διαμαρτυρία και διεκδίκηση, με το «επιχείρημα» ότι τα μέτρα και οι υποδομές για την προστασία της ζωής και της περιουσίας του κοστίζουν και μεταφράζονται σε αύξηση της φορολογίας του!
Τέτοια είναι η αθλιότητα και η απανθρωπιά τους. Κι ας αφήσουν τώρα όλοι οι υπερασπιστές των αξιών της ΕΕ τα κροκοδείλια δάκρυα πάνω από τα πτώματα και τα συντρίμμια. Γιατί είναι οι ίδιοι – και αυτοί της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ – που υπηρετούν αυτές τις «αρχές».
Παρέμβαση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ
Με αφορμή την αποκάλυψη του «Ριζοσπάστη», άμεση ήταν η παρέμβαση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ. Συγκεκριμένα, κατέθεσε Ερώτηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή με την οποία της ζητά να τοποθετηθεί «στα προκλητικά “συμπεράσματα” της μελέτης που η ίδια χρηματοδότησε» και επιπλέον «στο ότι η ίδια η πολιτική της και των κυβερνήσεών της με κριτήριο τα κέρδη του κεφαλαίου και την “οικονομική αποδοτικότητα” οδηγεί σε μεγάλες περικοπές και παραπομπή στις ελληνικές καλένδες ζωτικής ανάγκης έργων για το λαό, που έχει ως αποτέλεσμα εκατόμβες νεκρών και μεγάλες καταστροφές».
Αξίζει επίσης να θυμίσουμε ότι η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ είχε καταγγείλει τον περασμένο Ιούνη την προκλητική στάση της Κομισιόν στο θέμα της αποζημίωσης των σεισμόπληκτων της Λέσβου. Αφορμή ήταν η απόφαση να εγκριθεί ποσό μόλις 1,3 εκατ. ευρώ ως αποζημιώσεις, περίπου ένα χρόνο μετά τον θανατηφόρο και καταστροφικό σεισμό στο νησί, και ενώ οι συνολικές ζημιές που προκλήθηκαν ξεπερνούσαν τα 54 εκατ. ευρώ.
Σύμφωνα με τον απαράδεκτο κανονισμό του λεγόμενου «Ταμείου Αλληλεγγύης» της ΕΕ, οι τεράστιες καταστροφές στην περιουσία των λαϊκών νοικοκυριών δεν κρίθηκαν «μείζονες», με αποτέλεσμα τα καταβαλλόμενα ποσά να μην ξεπερνούν το 2,5% των ζημιών, όπως αναφέρει και η σχετική έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου.
Ακόμα κι αυτά τα ψίχουλα που παρουσιάζει ως βοήθεια η ΕΕ, όμως, δεν κατευθύνονται στην ανακούφιση των λαϊκών νοικοκυριών και των μικροεπαγγελματιών του νησιού που έχασαν τα σπίτια και τα μαγαζιά τους, αφού, όπως επανειλημμένα έχει απαντήσει η Επιτροπή σε αλλεπάλληλες Ερωτήσεις της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, «το Ταμείο δεν αποζημιώνει ζημιές ιδιωτών».
Οι αποζημιώσεις, με ευθύνη της ΕΕ και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, κατευθύνονται κυρίως στους επιχειρηματικούς ομίλους που αναλαμβάνουν την αποκατάσταση υποδομών και ελάχιστες στην επιδιόρθωση κατοικιών. Είναι κι αυτό ενδεικτικό του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζει το λαό και την προστασία του η ΕΕ…
Πηγή : Ριζοσπάστης